Filipino (Tagalog) Al-Mukhtasar in interpreting the Noble Quran — Beled 90:1 – Nas 114:6

Sumusumpa si Allāh sa bayang pinakababanal na siyang Makkah Mukarramah

habang ikaw, O Sugo, ay pinahihintulutan sa anumang gagawin mo rito gaya ng pagpatay sa sinumang naging karapat-dapat sa pagpatay at pagbihag sa sinumang naging karapat-dapat sa pagbihag.

Sumumpa si Allāh sa nag-anak sa sangkatauhan at sumumpa Siya sa isinupling mula rito na anak.

Talaga ngang lumikha Kami sa tao sa isang pagpapagod at isang paghihirap dahil sa ipinagdurusa niya na mga kasawiangpalad sa Mundo.

Nagpapalagay ba ang tao na siya, kapag nakagawa siya ng mga pagsuway, ay walang makakakaya sa kanya na isa man at walang maghihiganti sa kanya, kahit pa man ang Panginoon niya ang lumikha sa kanya?

Magsasabi siya: "Gumugol ako ng yamang marami, na nagkapatung-patong: ang isang bahagi nito sa ibabaw ng ibang bahagi."

Nagpapalagay ba itong nakikipaghambugan ng ginugugol niya na si Allāh ay hindi nakakikita sa kanya at na siya ay hindi tutuusin sa yaman niya kung mula saan niya nakamit ito at kung sa ano niya ginugol ito?

Hindi ba Kami gumawa para sa kanya ng dalawang mata na nakakikita siya sa pamamagitan ng dalawang ito,

isang dila, at dalawang labi na nagsasalita siya sa pamamagitan ng dalawang ito?

Nagpakilala Kami sa kanya sa daan ng kabutihan at daan ng kabulaanan.

Siya ay hinihiling na lumampas sa matarik nadaan na nagpapahiwalay sa kanya sa Paraiso para makatawid siya nito at makalampas siya rito.

Ano ang nagpaalam sa iyo, O Sugo, kung ano ang matarik na daan na kailangan niyang tawirin upang pumasok siya sa Paraiso?

Ito ay isang pagpapalaya sa isang alipin, lalaki man o babae,

o na magpakain sa isang araw na may pagkakagutom na dumadalang dito ang pagkakaroon ng pagkain,

sa isang batang nawalan ng ama nito, na sa kanya ay may pagkakaanak

o sa isang maralitang walang anumang minamay-ari.

Pagkatapos naging kabilang siya sa mga sumampalataya kay Allāh; nagtagubilin sa isa't isa sa kanila ng pagtitiis sa mga pagtalima, paglayo sa mga pagsuway, at sa pagsubok; at nagtagubilin sa isa't isa sa kanila ng pagkaawa sa mga lingkod ni Allāh.

Ang mga nailarawang iyon sa mga katangiang iyon ay ang mga kasamahan ng kanan.

Ang mga tumangging sumampalataya sa tanda Naming pinababa sa Sugo Namin ay ang mga kasamahan sa kaliwa.

Sa ibabaw nila ay may apoy na nakasara sa Araw ng Pagbangon, na pagdurusahin sila roon.

Sumumpa si Allāh sa araw at sumumpa Siya sa oras ng pag-angat nito matapos ng pagsikat nito sa silangan nito.

Sumumpa Siya sa buwan kapag sumunod ito sa bakas niyon matapos ng paglubog niyon.

Sumumpa Siya sa maghapon kapag naglantad ito ng nasa balat ng lupa dahil sa tanglaw niyon.

Sumumpa Siya sa gabi kapag bumalot ito sa balat ng lupa para iyon ay naging madilim.

Sumumpa Siya sa langit at sumumpa Siya sa pinahusay na pagpapatayo nito.

Sumumpa Siya sa lupa at sumumpa Siya sa paglatag nito upang manirahan ang mga tao sa ibabaw nito.

Sumumpa si Allāh sa bawat kaluluwa at sumumpa Siya sa pagkakalikha Niya rito na nahubog.

Saka nagpatalos Siya rito nang walang pagtuturo kung ano ang kasamaan upang umiwas roon at kung ano ang kabutihan upang gumawa niyon.

Nagtamo nga ng hinihiling niya ang sinumang nagdalisay ng sarili niya sa pamamagitan ng paggagayak dito ng mga mabuting asal at ng paghuhubad dito ng mga masamang asal.

Nalugi nga ang sinumang naglibing ng sarili nito habang nagkukubli nito sa mga pagsuway at mga kasalanan.

Nagpasinungaling ang [liping] Thamūd sa propeta nitong si Ṣāliḥ dahilan sa paglampas nito sa hangganan sa paggawa ng mga pagsuway at paggawa ng mga kasalanan

nang tumindig ang pinakamalumbay nito matapos ng pagpapakatawan ng mga kalipi niya sa kanya.

Kaya nagsabi sa kanila ang sugo ni Allāh na si Ṣāliḥ – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan: "Hayaan ninyo ang dumalagang kamelyo ni Allāh at ang pag-inom nito sa araw nito kaya huwag kayong makialam dito nang may kasagwaan."

Ngunit nagpasinungaling sila sa sugo nila sa pumapatungkol sa dumalagang kamelyo saka pinatay ito ng pinakamalumbay sa kanila kalakip ng pagkalugod nila sa ginawa nito kaya sila ay naging mga katambal sa kasalanan. Kaya nagtaklob si Allāh sa kanila ng parusa Niya saka nagpahamak Siya sa kanila sa pamamagitan ng hiyaw dahilan sa mga pagkakasala nila. Pinagpantay-pantay Niya sila sa kaparusahan na ipinampahamak Niya sa kanila.

Gumawa si Allāh sa kanila ng parusa na nagpahamak sa kanila nang hindi nangangamba – kaluwalhatian sa Kanya – sa mga kahihinatnan nito.

Sumumpa si Allāh sa gabi kapag nagtatakip ito sa nasa pagitan ng langit at lupa ng kadiliman nito.

Sumumpa Siya sa maghapon kapag nagpakalantad ito at lumitaw ito.

Sumumpa Siya sa pagkalikha Niya sa dalawang kasarian: ang lalaki at ang babae.

Tunay na ang gawain ninyo, O mga tao, ay talagang nagkakaiba-iba sapagkat kabilang dito ang mga magandang gawa, na siyang kadahilanan ng pagpasok sa Hardin, at ang mga masagwang gawa na siyang kadahilanan ng pagpasok sa Apoy.

Kaya tungkol naman sa sinumang nagbigay ng inoobliga sa kanya na ipagkaloob niya na zakāh, panggugol, at panakip-sala, at nangilag sa sinaway ni Allāh sa kanya,

at nagpatotoo sa ipinangako sa kanya ni Allāh na kapalit;

magpapagaan Kami sa kanya ng gawang maayos at paggugol sa landas ni Allāh.

Tungkol naman sa sinumang nagmaramot ng yaman niya kaya hindi nagkaloob nito sa anumang kinakailangan sa kanya ang pagkakaloob nito at nag-akalang makapagsasarili sa pamamagitan ng yaman niya palayo kay Allāh kaya hindi humihingi kay Allāh mula sa kabutihang-loob Niya ng anuman,

at nagpasinungaling sa ipinangako sa kanya ni Allāh na kapalit at gantimpala sa paggugol niya ng yaman niya sa landas ni Allāh;

magpapagaan Kami sa kanya sa paggawa ng kasamaan at magpapahirap Kami sa kanya sa paggawa ng kabutihan.

Ano ang maidudulot para sa kanya ng yaman niya na nagmaramot siya nito kapag napahamak siya at pumasok sa Apoy?

Tunay na nasa Amin na maglinaw Kami ng daan ng katotohanan mula sa kabulaanan.

Tunay na sa Amin ay talagang ang buhay na pangkabilang-buhay at ang buhay na pangmundo: gumagawa Kami sa dalawang ito ng niloloob Namin, at hindi iyon ukol sa isang iba pa sa Amin.

Kaya nagbigay-babala Ako sa inyo, O mga tao, laban sa apoy na nagniningas kung kayo ay sumuway sa Akin.

Walang magdurusa sa init ng apoy na ito kundi ang pinakamalumbay, ang tagatangging sumampalataya,

na nagpasinungaling sa inihatid ng Sugo – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – at umayaw sa pagsunod sa utos ni Allāh.

Palalayuin doon ang pinakatagapangilag magkasala sa mga tao, si Abū Bakr – malugod si Allāh sa kanya,

na gumugugol ng yaman niya sa mga uri ng pagpapakabuti upang magpakadalisay mula sa mga pagkakasala

at hindi siya nagkakaloob ng ipinagkakaloob niya mula sa yaman niya upang tumumbas sa isang biyayang ibiniyaya ng isa sa kanya,

hindi siya nagnanais sa ipinagkakaloob niya mula sa yaman niya maliban sa [ikalulugod] ng Mukha ng Panginoon niya, ang Nakatataas sa nilikha.

Talagang malulugod siya sa ibibigay sa kanya ni Allāh na masaganang ganti.

Sumumpa si Allāh sa unang bahagi ng maghapon.

Sumumpa Siya sa gabi kapag dumilim ito at tumigil ang mga tao roon sa pagkilos.

hindi nag-iwan sa iyo, O Sugo, ang Panginoon mo at hindi Siya namuhi sa iyo gaya ng sinasabi ng mga tagapagtambal noong natigil ang pagkakasi.

Talagang ang tahanang pangkabilang-buhay ay higit na mabuti para sa iyo kaysa sa Mundo dahil sa taglay niyon na kaginhawahang mamamalagi, na hindi mapuputol.

Talagang magbibigay sa iyo ang Panginoon mo ng gantimpalang masagana para sa iyo at para sa kalipunan mo upang malugod ka sa ibinigay Niya sa iyo at ibinigay Niya sa kalipunan mo.

Talaga ngang nakatagpo Siya sa iyo na isang bata na namatayan ka na ng ama mo kaya gumawa Siya para sa iyo ng isang kanlungan kung saan dumamay sa iyo ang lolo mong si `Abdulmuṭṭalib, pagkatapos ang tiyuhin mong si Abū Ṭālib.

Nakatagpo Siya sa iyo na hindi nakababatid kung ano ang aklat ni ang pananampalataya kaya nagturo Siya sa iyo mula roon na hindi mo dati nalalaman.

Nakatagpo Siya sa iyo na isang maralita kaya nagpasapat Siya sa iyo.

Kaya huwag kang magpasagwa sa pakikitungo sa sinumang nawalan ng ama niya sa pagkabata at huwag kang mang-aba sa kanya.

Huwag kang mang-udlot sa nanghihinging nangangailangan.

Magpasalamat ka sa mga biyaya ni Allāh sa iyo at magsaysay ka hinggil dito.

Talaga ngang nagpaluwag Kami para sa iyo ng dibdib mo saka nagpaibig Kami sa iyo ng pagtanggap ng kasi.

Nagpatawad Kami sa iyo ng nagdaan sa mga pagkakasala mo at nag-alis Kami sa iyo ng pabigat ng mga araw sa Panahon ng Kamangmangan na ikaw dati ay nasa mga iyon.

na pumagod sa iyo hanggang sa halos mabali ang likod mo.

Nagpataas Kami para sa iyo ng pagbanggit sa iyo sapagkat ikaw ay naging binabanggit sa adhān at iqāmah at sa iba pa sa dalawang ito.

Kaya tunay na kasama sa katindihan at kagipitan ay kagaanan, kaluwagan, at tuwa.

Tunay na kasama sa katindihan at kagipitan ay kagaanan, kaluwagan, at tuwa. Kapag nalaman mo iyon ay huwag ngang magpahilakbot sa iyo ang pananakit ng mga kababayan mo at huwag ngang bumalakid sa iyo ito sa pag-aanyaya tungo kay Allāh.

Kaya kapag nakatapos ka sa mga gawain mo at nagbigay-wakas sa mga ito ay magsipag ka sa pagsamba sa Panginoon mo,

at maglagay ka ng pagmimithi mo at paglalayon mo kay Allāh lamang.

Sumumpa si Allāh sa igos at lugar na tinutubuan nito at sa oliba at lugar na tinutubuan nito sa lupain ng Palestina na ipinadala roon si Jesus – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan.

Sumumpa Siya sa bundok ng Sinai na nakipag-usap nang sarilinan sa piling Niya ang propeta Niyang si Moises – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan.

Sumumpa Siya sa Makkah, ang bayan na pinakababanal na natitiwasay ang sinumang pumasok doon, na ipinadala roon si Muḥammad – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan.

Talaga ngang nagpairal Kami sa tao sa pinakakatamtamang pagkakalikha at pinakamainam na anyo.

Pagkatapos nagpabalik Kami sa kanya tungo sa pagkahukluban at pag-uulyanin sa Mundo kaya hindi siya nakikinabang sa katawan niya gaya ng hindi niya pakikinabang dito nang nagpatiwali siya sa kalikasan ng pagkalalang sa kanya at napunta sa Impiyerno,

maliban sa mga sumampalataya kay Allāh at gumawa ng mga gawang maayos sapagkat tunay na ukol sa kanila, kahit pa naghukluban sila, ay isang gantimpalang mamamalaging hindi mapuputol, ang Paraiso, dahil sila ay naglinis sa mga kalikasan ng pagkalalang sa kanila.

Kaya aling bagay ang nag-uudyok sa iyo, O tao, sa pagpapasinungaling sa Araw ng Pagganti matapos na nakakita ka ng maraming palatandaan ng kakayahan Niya?

Hindi ba si Allāh – dahil sa paggawa sa Araw ng Pagbangon bilang araw para sa pagganti – ay ang pinakahukom ng mga hukom at ang pinakamakatarungan sa kanila? Mauunawaan ba na mag-iwan si Allāh sa mga lingkod Niya habang napababayaan nang walang humahatol sa pagitan nila para gumanti Siya sa tagagawa ng maganda dahil sa paggawa nito ng maganda at sa tagagawa ng masagwa dahil sa paggawa nito ng masagwa?

Bumasa ka, O Sugo, ng ikinakasi ni Allāh sa iyo, na nagpapasimula sa ngalan ng Panginoon mo na lumikha sa lahat ng mga nilikha,

lumikha sa tao mula sa isang piraso ng dugong namuo matapos na ito dati ay isang patak.

Bumasa ka, O Sugo, ng ikinakasi ni Allāh sa iyo samantalang ang Panginoon mo ay ang Napakamapagbigay, na walang nakapapantay sa pagkamapagbigay Niya na isang mapagbigay sapagkat Siya ay ang marami ang kagalantehan at ang paggawa ng mabuti.

na nagturo ng pagsasatitik at pagsulat sa pamamagitan ng panulat,

nagturo sa tao ng hindi dati nito nalaman.

Sa katotohanan, tunay na ang taong masamang-loob tulad ni Abū Jahl ay talagang lumampas sa hangganan sa paglabag sa mga hangganan ni Allāh.

dahilan sa nakakita siya sa sarili niya na nakasapat dahil sa taglay niya na impluwensiya at yaman.

Tunay na tungo sa Panginoon mo, O tao, ang pagbabalik sa Araw ng Pagbangon para gumanti Siya sa bawat ayon sa magiging karapat-dapat dito.

Nakakita ka ba ng higit na kataka-taka kaysa sa nauukol kay Abū Jahl na sumasaway

sa lingkod Naming si Muḥammad – sumakanya ang basbas at ang pagbati ng kapayapaan – kapag nagdasal siya sa tabi ng Ka`bah?

Nakakita ka ba kung itong sinasaway ay nasa isang patnubay at isang pagkatalos mula sa Panginoon niya,

o nag-uutos noon ng pangingilag magkasala kay Allāh sa pamamagitan ng pagsunod sa mga ipinag-uutos Niya at pag-iwas sa mga sinasaway Niya? Sinasaway ba ang sinumang ito ang pumapatungkol sa kanya?

Nakakita ka ba kung nagpasinungaling sa inihatid ng Sugo ang tagasaway na ito o umayaw siya roon? Hindi ba siya natatakot kay Allāh?

Hindi ba nakaalam ang tagasaway ng lingkod na iyan sa pagdarasal na si Allāh ay nakakikita sa ginagawa nito, na walang nakakukubli sa Kanya mula roon na anuman?

Ang usapin ay hindi gaya ng ginuniguni ng mangmang na ito! Talagang kung hindi siya nagpigil sa pananakit niya sa lingkod Namin at pagpapasinungaling niya rito ay talagang dadaklot nga Kami sa kanya habang hinihila patungo sa apoy sa pamamagitan ng unahan ng ulo niya nang may karahasan.

Ang nagmamay-ari ng bumbunang iyon ay nagsisinungaling sa sabi, nagkakamali sa gawa.

Kaya tumawag siya – kapag dinadaklot siya sa unahan ng ulo niya patungo sa Apoy – sa mga kasamahan niya at mga tao ng umpukan niya upang magpatulong sa kanila upang sumagip sila sa kanya mula sa pagdurusa.

Tatawag Kami mismo sa mga tanod ng Impiyerno na mga anghel na mababagsik, na hindi sumusuway sa Amin sa ipinag-utos sa kanila at gumagawa sa ipinag-uutos sa kanila. Kaya tumingin siya sa kung alin sa dalawang pangkat ang higit na malakas at higit na nakakakaya.

Ang usapin ay hindi gaya ng hinaka-haka ng tagalabag sa katarungan na ito na magparating siya sa iyo ng isang kasagwaan. Kaya huwag kang tumalima sa kanya sa isang pag-uutos ni isang pagsaway, magpatirapa ka kay Allāh, at lumapit ka sa Kanya sa pamamagitan ng mga pagtalima sapagkat ang mga ito ay nakapagpapalapit sa Kanya.

Tunay na Kami ay nagpababa ng Qur'ān nang isang buo tungo sa langit na pinakamalapit gaya ng pagpapasimula Namin sa pagpapababa nito sa Propeta – ang basbas at ang pagbati ng kapayapaan ay sumakanya – sa Gabi ng Pagtatakda ng buwan ng Ramaḍān.

Nakababatid ka kaya, O Propeta, kung ano ang nasa gabing ito na kabutihan at pagpapala?

Ang gabing ito ay isang gabing dakila ang kabutihan sapagkat ito ay higit na mabuti kaysa sa isang libong buwan para sa sinumang nagdasal sa [sa gabing] ito dala ng pananampalataya at dala ng pag-asang gagantimpalaan.

Nagbababaan ang mga Anghel at bumababa si Anghel Gabriel – sumakanya ang pagbati ng kapayapaan – rito ayon sa pahintulot ng Panginoon Nila – kaluwalhatian sa Kanya – kalakip ng bawat utos na itinadhana ni Allāh sa taon na iyon, maging ito man ay panustos o kamatayan o pagkapanganak o iba pa roon kabilang sa itinatakda ni Allāh.

Ang biniyayaang gabing ito ay kabutihan sa kabuuan nito mula sa pagsisumula nito hanggang sa wakas nito sa paglitaw ng madaling-araw.

Ang mga tumangging sumampalataya kabilang sa mga Hudyo at mga Kristiyano at mga tagapagtambal ay hindi naging mga humihiwalay sa pagkakasundo nila at pagkakaisa nila sa kawalang-pananampalataya hanggang sa may pumunta sa kanila na patotoong maliwanag at katwirang hayag:

Ang patotoong maliwanag at ang katwirang hayag na ito ay isang Sugo mula sa ganang kay Allāh, na ipinadala Niya na bumibigkas ng mga pahinang dinalisay, na walang sumasaling sa mga ito kundi ang mga [anghel na] dinalisay.

Sa mga pahinang iyon ay mga ulat ng katapatan at mga hatol ng katarungan, na gumagabay sa mga tao tungo sa naroon ang kaayusan nila at ang kagabayan nila.

Hindi nagkaiba-iba ang mga Hudyo na binigyan ng Torah at ang mga Kristiyano na binigyan ng Ebanghelyo kundi nang matapos na nagpadala si Allāh ng Propeta Niya sa kanila sapagkat mayroon sa kanila na nagpasakop at mayroon sa kanila na nagpatuloy sa kawalang-pananampalataya nila sa kabila ng pagkakaalam nila sa katapatan ng Propeta Niya.

Nalalantad ang krimen at ang pagmamatigas ng mga Hudyo at mga Kristiyano dahil sila ay hindi napag-utusan sa Qur'ān na ito maliban sa ipinag-utos sa kanila sa mga Kasulatan nila na pagsamba kay Allāh lamang, pag-iwas sa pagtatambal, pagpapanatili ng pagdarasal, at pagbibigay ng zakāh. Ang ipinag-utos sa kanila ay ang relihiyong tuwid na walang kabaluktutan doon.

Tunay na ang mga tumangging sumampalataya – kabilang sa mga Hudyo at mga Kristiyano at kabilang sa mga tagapagtambal – ay papasok sa Araw ng Pagbangon sa Impiyerno bilang mga mamamalagi roon magpakailanman. Ang mga iyon ay ang pinakamasama sa mga nilikha dahil sa kawalang-pananampalataya nila kay Allāh at pagpapasinungaling nila sa Sugo Niya.

Tunay na ang mga sumampalataya kay Allāh at gumawa ng mga gawang maayos, ang mga iyon ay ang pinakamabuti sa mga nilikha.

Ang gantimpala sa kanila sa ganang Panginoon nila – kaluwalhatian sa Kanya at pagkataas-taas Siya – ay mga Hardin na dumadaloy ang mga ilog mula sa ilalim ng mga palasyo ng mga ito at mga punung-kahoy ng mga ito bilang mga mamamalagi sa mga ito magpakailanman. Nalugod si Allāh sa kanila dahil sumampalataya sila sa Kanya at tumalima sila sa Kanya, at nalugod sila sa Kanya dahil sa natamo nila na awa Niya. Ang awang ito ay natatamo ng sinumang nangamba sa Panginoon niya saka sumunod sa ipinag-uutos Niya at umiwas sa sinasaway Niya.

Kapag pinagalaw ang lupa sa pagpapagalaw na matindi na mangyayari rito sa Araw ng Pagbangon,

at nagpalabas ang lupa ng nasa loob nito na mga patay at iba pa sa kanila,

at nagsabi ang tao habang nalilito: "Ano ang pumapatungkol sa lupa na gumagalaw-galaw at nauuga?" –

sa dakilang Araw na iyon ay mag-uulat ang lupa ng ginawa sa ibabaw nito na kabutihan at kasamaan

dahil si Allāh ay nagpaalam dito at nag-utos dito niyon.

Sa dakilang Araw na iyon na mayayanig roon ang lupa, lalabas ang mga tao mula sa tigilan ng pagtutuos nang pangkat-pangkat upang makasaksi sila sa mga gawa nila na ginawa nila sa Mundo.

Kaya ang sinumang gumawa ng isang katimbang ng isang munting langgam na mga gawain ng kabutihan at pagpapakabuti ay makikita niya iyon sa harapan niya,

Kaya ang sinumang gumawa ng isang katimbang ng isang munting langgam na mga gawain ng kasamaan ay makikita niyon gayon din,

Sumumpa si Allāh sa mga kabayong tumatakbo hanggang sa may marinig, dahil sa paghinga nito, na isang tunog dala ng tindi ng pagtakbo.

Sumumpa Siya sa mga kabayong nagpapaningas ng apoy sa pamamagitan ng mga kuko ng mga ito, kapag sumaling ang mga [kabayong] ito sa pamamagitan ng [mga paa ng] mga ito sa mga bato, dahil sa tindi ng pagsalpok ng mga [kukong] ito sa mga [batong] ito.

Sumumpa Siya sa mga kabayong nanlulusob sa mga kaaway sa oras ng bukang liwayway.

Saka nagpagalaw ang mga ito, sa pamamagitan ng pagtakbo ng mga ito, ng mga alikabok.

Saka pumagitna ang mga ito sa pamamagitan ng mga mangangabayo ng mga ito sa isang pagtitipon.

Tunay na ang tao ay talagang mapagkait ng kabutihang ninanais mula sa kanya ng Panginoon niya.

Tunay na siya, sa pagkakait niya ng kabutihan, ay talagang isang tagasaksi, na hindi nakakakaya ng pagkakaila niyon dahil sa kaliwanagan niyon.

Tunay na siya, dahil sa pagkalabis ng pag-ibig niya sa yaman, ay nagmamaramot nito.

Kaya hindi ba nakaaalam ang taong ito na nalilinlang ng buhay na pangmundo – kapag bumuhay si Allāh ng anumang nasa mga puntod na mga patay at nagpalabas Siya sa kanila mula sa lupa para sa pagtutuos at pagganti – na ang usapin ay hindi magiging gaya ng dati nilang hinahaka-haka.

at pinalantad at nilinaw ang anumang nasa mga dibdib na mga layunin, mga paniniwala, at iba pa sa mga ito,

tunay na ang Panginoon nila sa kanila, sa Araw na iyon, ay talagang Mapagbatid: walang nakakukubli sa Kanya na anuman mula sa nauukol sa mga lingkod Niya at gaganti sa kanila roon.

Ang oras na kakalampag sa mga puso ng mga tao dahil sa kasukdulan ng hilakbot dito.

Ano ang oras na ito na kakalampag sa mga puso ng tao dahil sa kasukdulan ng hilakbot dito?

Ano ang nagpaalam sa iyo, O Sugo, kung ano ang oras na ito na kakalampag sa mga puso ng mga tao dahil sa kasukdulan ng hilakbot dito? Tunay na ito ay ang Araw ng Pagbangon.

Sa Araw na kakalampagin ang mga puso ng mga tao, sila ay magiging para bang mga gamugamong kumakalat na naglilipana dito at doon,

at ang mga bundok ay magiging para bang mga lanang hinimaymay sa kagaanan ng pag-usad ng mga ito at paggalaw ng mga ito.

Kaya tungkol naman sa sinumang tumimbang ang mga gawa niyang maayos higit sa mga gawa niyang masagwa,

siya ay nasa isang pamumuhay na kinalulugdan, na matatamo niya ito sa Paraiso.

Tungkol naman sa sinumang tumimbang ang mga gawa niyang masagwa higit sa mga gawa niyang maayos,

ang tirahan niya at pagtitigilan niya sa Araw ng Pagbangon ay Impiyerno.

Ano ang nagpaalam sa iyo, O Sugo, kung ano iyon?

Iyon ay isang Apoy na matindi ang init.

Umabala sa inyo, O mga tao, ang pagyayabangan sa mga yaman at mga anak palayo sa pagtalima kay Allāh.

hanggang sa namatay kayo at pumasok kayo sa mga libingan ninyo.

Hindi naging ukol sa inyo na umabala sa inyo ang pagyayabangan sa mga iyon palayo sa pagtalima kay Allāh. Malalaman ninyo ang kahihinatnan ng pagpapakaabalang iyon.

Pagkatapos, aba’y hindi! Malalaman ninyo ang kahihinatnan niyon.

Sa katotohanan, kung sakaling kayo ay nakaalam nang tiyakan na kayo ay mga bubuhayin tungo kay Allāh at na Siya ay gaganti sa inyo sa mga gawa ninyo, talagang hindi sana kayo nagpakaabala sa pagyayabangan sa mga yaman at mga anak.

Sumpa man kay Allāh, talagang makasasaksi nga kayo sa Apoy sa Araw ng Pagbangon.

Pagkatapos talagang makasasaksi nga kayo niyon ayon sa pagkakasaksi ng katiyakan na walang pagdududa hinggil dito.

Pagkatapos talagang magtatanong nga sa inyo si Allāh sa Araw na iyon tungkol sa ibiniyaya Niya sa inyo na kalusugan, pagkayaman, at iba pa sa dalawang ito.

Sumumpa si Allāh sa oras ng panahon.

Tunay na ang tao ay talagang nasa isang pagkakulang at isang kapahamakan,

maliban sa mga sumampalataya kay Allāh at sa mga sugo Niya, gumawa ng mga gawang maayos, at nagtagubilin sa isa't isa sa kanila ng katotohanan at pagtitiis sa katotohanan sapagkat ang mga nailalarawan sa mga katangiang ito ay mga maliligtas sa buhay nilang pangmundo at pangkabilang-buhay.

Kasaklapan at katindihan ng pagdurusa ay ukol sa madalas ang panlilibak sa mga tao at ang paninirang-puri sa kanila.

na ang pinahahalagahan niya ay ang pag-iipon ng yaman at pag-isa-isa nito: walang pinahahalagahan para sa kanya na iba pa roon,

habang nagpapalagay na ang yaman niya na tinipon niya ay magliligtas sa kanya mula sa kamatayan para mamalagi siyang nananatili sa buhay na pangmundo.

Ang usapin ay hindi gaya ng ginuniguni ng mangmang na ito. Talagang itatapon nga siya sa Apoy ng Impiyerno na dumudurog at bumabasag sa bawat itatapon doon dahil sa tindi ng lakas niyon.

At ano ang nagpaalam sa iyo, O Sugo, kung ano ang Apoy na ito na magwawasak sa bawat itatapon doon?

[Ito ay] ang Apoy ni Allāh, na nagliliyab,

na tumatagos sa mga katawan ng mga tao patungo sa mga puso nila.

Tunay na ito sa mga pinagdurusa roon ay isasara

sa mga haliging nabanat na mahaba upang hindi sila makalabas mula roon.

Hindi mo ba nalaman, O Sugo, kung papaano ang ginawa ng Panginoon mo kay Abrahah at sa mga kasamahan niyang mga kasamahan ng elepante nang nagnais sila ng pagwasak ng Ka`bah?

Talaga ngang gumawa si Allāh sa pagpapanukala nilang masagwa para sa pagwasak ng Ka`bah [na mauwi] sa isang pagkasayang sapagkat hindi sila nagtamo ng minithi nila na pagpapabaling sa mga tao palayo sa Ka`bah at hindi sila nagtamo mula roon ng anuman.

Nagpadala Siya sa kanila ng mga ibon na pumunta sa kanila nang pangkat-pangkat,

na nagpupukol sa kanila ng mga batong mula sa luwad na nagsabato.

Kaya gumawa sa kanila si Allāh gaya ng mga dahon ng pananim na kinainan ng mga hayop at tinapakan ng mga ito.

Alang-alang sa kaugalian ng Quraysh at pagkahirati nila –

sa paglalakbay sa taglamig patungo sa Yemen at sa paglalakbay sa tag-init patungo sa Sirya habang mga natitiwasay –

ay sumamba sila kay Allāh lamang, ang Panginoon ng Bahay na Pinakababanal na nagpadali para sa kanila ng paglalakbay na ito, at huwag silang magtambal sa Kanya ng isa man,

na nagpakain sa kanila mula sa isang pagkagutom at nagpatiwasay sa kanila mula sa isang pangamba dahil sa inilagay Niya sa mga puso ng mga Arabe na paggalang sa lugar ng Ka`bah at paggalang sa mga naninirahan doon.

Nakakilala ka ba sa nagpapasinungaling sa pagganti sa Araw ng Pagbangon?

Sapagkat siya ay yaong tumutulak sa ulila nang may kagaspangan palayo sa pangangailangan nito,

at hindi nag-uudyok sa sarili niya at hindi nag-uudyok sa iba sa kanya sa pagpapakain sa maralita.

Kaya kapahamakan at pagdurusa ay ukol sa mga nagdarasal na sila sa pagdarasal nila ay mga nagpapabaya, na hindi pumapansin dito hanggang sa matapos ang oras nito,

Kaya kapahamakan at pagdurusa ay ukol sa mga nagdarasal na sila sa pagdarasal nila ay mga nagpapabaya, na hindi pumapansin dito hanggang sa matapos ang oras nito,

na sila ay nagpapakitang-tao sa pagdarasal nila at mga gawa nila: hindi nagpapakawagas ng gawain nila para kay Allāh,

at nagkakait ng pagtulong sa iba pa sa kanila ng bagay na walang kapinsalaan sa pagtulong sa pamamagitan nito.

Tunay na Kami ay nagbigay sa iyo, O Sugo, ng kabutihang marami, at kabilang dito ang ilog ng Kawthar sa Paraiso.

Kaya magsagawa ka ng pasasalamat kay Allāh sa biyayang ito, na magdasal ka sa Kanya lamang at magkatay ka [ng alay], na salungat sa ginagawa ng mga tagapagtambal na pagpapakalapit-loob sa mga diyus-diyusan nila sa pamamagitan ng pagkakatay [ng alay].

Tunay na ang namumuhi sa iyo ay siya ang naputol sa bawat kabutihan, ang nakalimutan, na kung naalaala man ay naaalaala sa kasagwaan.

Sabihin mo, O Sugo: "O mga tagatangging sumampalataya kay Allāh,

hindi ako sumasamba sa kasalukuyan at sa hinaharap sa sinasamba ninyo na mga anito,

at hindi kayo mga sasamba sa sinasamba ko mismo: si Allāh lamang,

at hindi ako sasamba sa sinamba ninyo na mga anito,

at hindi kayo mga sasamba sa sinasamba ko mismo: si Allāh lamang.

Ukol sa inyo ang relihiyon ninyo na pinauso ninyo para sa mga sarili ninyo at ukol sa akin ang relihiyon ko na pinababa ni Allāh sa akin."

Kapag dumating ang pag-aadya ni Allāh sa Relihiyon mo, O Sugo, ang pagpapalakas Niya rito, at ang pagkaganap ng pagsakop sa Makkah

at nakakita ka sa mga tao na pumapasok sa Islām sa isang delegasyon matapos ng isang delegasyon

ay alamin mo na iyon ay isang palatandaan sa pagkalapit ng pagwawakas ng misyon na ipinadala ka dahil doon kaya magluwalhati ka kalakip ng papuri sa Panginoon mo bilang pasasalamat sa Kanya sa biyaya ng pag-aadya at pagsakop [sa Makkah], at humiling ka mula sa Kanya ng kapatawaran. Tunay na Siya ay laging Palatanggap ng pagbabalik-loob, na tumatanggap ng pagbabalik-loob ng mga lingkod Niya at nagpapatawad sa kanila.

Nalugi ang dalawang kamay ng tiyuhin ng Propeta – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – na si Abū Lahab bin `Abdulmuṭṭalib dahil sa pagkalugi ng gawain niya yayamang siya noon ay nananakit sa Propeta – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – at nabigo ang pagpupunyagi niya.

Aling bagay ang naidulot para sa kanya ng yaman niya at anak niya? Hindi magtutulak ang mga ito palayo sa kanya ng isang pagdurusa at hindi maghahatak ang mga ito para sa kanya ng isang awa.

Papasok siya sa Araw ng Pagbangon sa isang apoy na may lagablab, na magdurusa siya sa init niyon,

Papasok [din] doon ang maybahay niyang si Umm Jamīl, na dating nananakit sa Propeta – basbasan siya ni Allāh at batiin ng kapayapaan – sa pamamagitan ng pagtatapon ng mga tinik sa daan niya,

habang sa leeg nito ay may tali na mahigpit ang pagkalubid, na ipang-aakay rito tungo sa Apoy.

Sabihin mo, O Sugo: "Siyang si Allāh, ang namumukod-tangi sa pagkadiyos, ay walang diyos na iba pa sa Kanya.

Siya ay ang Amo na nagwakas sa Kanya ang pagkaamo sa mga katangian ng kaganapan at karikitan, na dinudulugan ng mga nilikha.

Hindi Siya nagkaanak ng isa man at hindi Siya ipinanganak ng isa, kaya naman walang anak para sa Kanya – kaluwalhatian sa Kanya – at walang nag-anak.

Hindi nagkaroon sa Kanya ng isang nakikitulad sa paglikha Niya."

Sabihin mo, O Sugo: "Nagpapasanggalang ako sa Panginoon ng madaling-araw at nagpapakalinga ako sa Kanya

laban sa kasamaan ng nakasasakit kabilang sa mga nilikha.

Nagpapasanggalang ako kay Allāh laban sa mga kasamaan na lumilitaw sa gabi gaya ng mga hayop at mga magnanakaw.

Nagpapasanggalang ako sa Kanya laban sa kasamaan ng mga babaing manggagaway na umiihip sa mga buhol.

Nagpapasanggalang ako sa Kanya laban sa kasamaan ng isang naiinggit kapag gumawa ito ng itinutulak sa kanya ng inggit."

Sabihin mo, O sugo: "Nagpapasanggalang ako sa Panginoon ng mga tao at nagpapakalinga ako sa Kanya,

na Hari ng mga tao, na gumagawa Siya sa kanila ng anumang niloloob Niya, na walang hari para sa kanila na iba pa sa Kanya,

na sinasamba nila ayon sa karapatan, na walang sinasamba para sa kanila ayon sa karapatan na iba pa sa Kanya,

laban sa kasamaan ng demonyo na nagpupukol ng pasaring niya sa tao kapag nalingat ito sa pag-alaala kay Allāh at nagpapahuli naman palayo rito kapag nakaalaala ito kay Allāh,

na nagpupukol ng pasaring niya sa mga puso ng mga tao,

na siya ay nagiging kabilang sa mga tao at nagiging kabilang sa mga jinn."