Belarusça Meal — Aliaksiej İsmail Kryŭcoŭ — Enam 6:1 – Yusuf 12:111

Хвала Аллагу, Які стварыў неба і зямлю і стварыў цемру і святло. Але нават пасля гэтага нявернікі дадаюць роўных свайму Госпаду.

Ён – Той, Хто стварыў цябе з гліны, а потым прызначыў табе тэрмін; І мае Ён і другі тэрмін для вас. Але нават пасля гэтага вы вагаецеся.

Ён – Бог на нябёсах ды на зямлі. Ён ведае тое, што вы хаваеце і тое, што адкрыта; і Ён ведае тое, што вы атрымаеце.

І які б знак са знакаў іхнага Госпада да іх не прышоў, яны адхінуцца ад яго.

Яны ўспрынялі праўду як няпраўду, калі яна дайшла да іх. Але хутка да іх прыйдуць навіны пра тое, з чаго яны здзекаваліся.

Хіба яны не бачаць, колькі мінулых пакаленняў мы знішчылі? Мы далі ім моц, якую мы не далі вам, і мы абрынулі моцныя дажджы з нябёсаў і дазволілі рэкам цурчаць па іхных землях. А потым Мы знішчылі іх за грахі і стварылі наступнае пакаленне пасля іх.

Нават калі б мы паслалі вам Пісанне на аркушах, і яны дакрануліся да яго сваімі рукамі, дык нявернікі напэўна сказалі б: «Гэта відавочнае чараўніцтва!»

Яны кажуць: «Чаму да яго не быў пасланы анёл?» Калі б мы паслалі анёла, справа была б вырашаная, і мы не далі б ім адтэрміноўкі.

Але калі б мы паслалі анёла, мы ўсё адно зрабілі б яго чалавекам, пакінуўшы ім сумневы.

Яны здзекаваліся з пасланцоў перад вамі. Але тых, хто здзекаваўся, напаткала тое, з чаго яны здзекаваліся.

Скажы: выйдзіце на зямлю і паглядзіце, які быў канец тых, хто лічыў іх хлусамі.

Спытай: «Хто валодае тым, што ёсць на небе і на зямлі?» І скажы: «Аллагу! Ён зрабіў літасць сваім абавязкам! І ён абавязкова збярэ вас у дзень Адраджэння, у якім няма сумневу! Тыя, якія страцілі саміх сябе, не павераць».

Яму належыць усё тое, што спачывае ноччу і днём, а ён – Усечуючы, Усеведаючы.

Скажы: «Хіба я вазьму сабе абаронцу заміж Аллага, Творцы нябёсаў і зямлі? Ён жывіць, а яго не жывяць». І скажы: «Мне загадана быць першым з тых, хто падпарадкаваўся Яму!» Так што не будзь адным з паганаў!

Скажы: «Я палохаюся, што ў выпадку непакорлівасці майму Госпаду, я буду пакараны ў Вялікі дзень!»

Але каго гэта абміне ў той дзень, над тым Ён злітаваўся. Гэта – сапраўдны поспех!

Калі Аллаг закране цябе бедствам, дык ніхто не адцягне гэтага, апроч Яго! А калі ён закране цябе дабром, дык Ён здольны на кожную рэч!

Ён – Усепераможны над сваімі рабамі і Ён – Мудры, дасведчаны!

Спытай: «Якое сведчанне самае важнае?» І скажы: «Аллаг – сведка паміж мною і вамі! Мне намоваю адкрыты гэты Каран, каб я засцерагаў ім вас і тых, да каго ён дойдзе. Няўжо вы на самой справе сведчыце, што апроч Аллага ёсць яшчэ і іншыя боствы?» Скажы: «Я не сведчу пра гэтае!» Скажы: «Сапраўды, Ён – Адзіны Бог! І, сапраўды, я не маю дачынення да таго, што вы прыпісваеце яму сутаварышаў!»

Тыя, каму Мы даравалі Пісанне, ведаюць [Прарока] так, як ведаюць сваіх сыноў; тыя, якія страцілі саміх сябе, не павераць.

Хто ж няслушны за таго, хто ўзводзіў паклёп на Аллага і адмаўляў Ягоныя знакі? Сапраўды, прыгнятальнікі не будуць мець поспеху.

У той дзень мы згуртуем іх усіх, а потым скажам паганым: «дзе ж вашыя сутаварышы, якіх вы прыдумлялі?»

Тагды не будзе ў іх іншага тлумачэння, хіба што скажуць: «Клянёмся Аллагам, Госпадам нашым, мы не былі паганымі!»

зірні ж, як яны будуць хлусіць пра саміх сябе! Пакінь іх разам з тым, што прыдумлялі яны.

Сярод іх ёсць тыя, якія слухаюць цябе, але мы паклалі на сэрцы іхныя пакровы, каб яны не разумелі [Карана], а вушы зрабілі глухімі. І хоць бы яны ўбачылі ўсе знакі, дык не павераць у іх. І калі яны прыходзяць да цябе спрачацца, дык кажуць тыя, якія не вераць: «Сапраўды, гэта толькі казкі старажытных народаў».

Яны адхінаюць людзей [ад Прарока] і адхінаюцца ад яго самі. Але яны не знішчаюць нікога, апроч сябе, хоць самі гэтага не ведаюць.

Калі б ты бачыў, як спыняць іх перад агнём. І яны скажуць: «о, калі б нас паварочалі назад! Мы не лічылі б знакі Госпада нашага за хлусню і былі б аднымі з вернікаў!»

дык не! Адкрылася ім тое, што яны раней хавалі! ды калі б іх і паварочалі назад, дык яны б нанова паварочаліся да таго, што было ім забаронена. Сапраўды, яны – хлусы.

Яны кажуць: «Ёсць толькі нашае зямное жыццё і нас не адродзяць».

Калі б ты бачыў, як іх спыняць перад Госпадам іхным. Ён скажа: «Хіба гэта не праўда? Яны скажуць: «Сапраўды, клянёмся нашым Госпадам». Ён скажа: «Гэтакім чынам паспрабуйце пакарання за тое, што вы не паверылі».

Ужо панеслі страты тыя, якія адмаўлялі сустрэчу з Аллагам. Калі ж раптам да іх прыйдзе час, яны скажуць: «Гора нам за тое, што мы страцілі!» Яны будуць несці на сваіх спінах іхнае бярэмя; якое ж гаротнае тое, што яны нясуць.

Жыццё ў гэтым свеце – толькі гульня і забава. Наступнае жыццё лепш для тых, якія збожныя. Няўжо вы не разумееце?

Мы ведаем той смутак, які ты маеш ад іхных словаў. Яны не лічаць цябе за хлуса – прыгнятальнікі адмаўляюць знакі Аллага.

І перад табою лічылі пасланнікаў за хлусаў. Але тыя трывалі тое, што іх называлі хлусамі і крыўдзілі, пакуль Мы не дапамаглі ім. Ніхто не зменіць слоў Аллага, і ўжо дайшлі да цябе весткі пра пасланцоў.

А калі цябе засмучае іхнае адступленне, то, калі ты здолееш адшукаць праход у зямлі альбо лесвіцу на неба, прынясі ім знак. Калі б Аллаг пажадаў, дык сабраў бы іх на простым шляху. Так што не будзь адным з невукаў.

Сапраўды, адказваюць тыя, якія здольныя слухаць. Аллаг адродзіць скананых, а потым яны паварочаюцца да яго!

Яны кажуць: «Чаму не пасланы яму знак ад Госпада ягонага?» Скажы: «Сапраўды, Аллаг здольны паслаць знак». Але ж большасць з іх не мае ведання.

Няма жывёлы на зямлі і птушак, якія лётают на крылах, якія б не тварылі суполак, як і вы. Мы нічога не абышлі ў Пісанні. А потым згуртуюць іх каля Госпада іхнага.

А тыя, якія адмаўлялі нашыя знакі – яны глушцы, нямкі і знаходзяцца ў цемры. Аллаг уводзіць у аблуду, каго пажадае, і вядзе простым шляхам, каго пажадае.

Спытай: «Скажыце мне: калі прыйдзе да вас пакаранне ад Аллага ці прыйдзе Час, дык няўжо вы будзеце клікаць кагосці, апроч Аллага, Калі вы праўдзівыя?»

дык не! Вы будзеце клікаць толькі Яго! Калі ён пажадае, дык пазбавіць вас на тое, пра што вы яго просіце пазбавіць, і тагды вы забудзецеся на тых, каго дадавалі Яму ў сутаварышы.

І мы выпраўлялі пасланцоў да народаў перад табою; і Мы выпрабоўвалі іх галечаю і пакутамі, каб яны былі паслухмянымі.

Чаму ж, калі напаткала іх Нашае пакаранне, яны не рабіліся паслухмянымі? Наадварот, сэрцы іхныя рабіліся жорсткімі, а шатан упрыгожыў ім тое, што яны рабілі.

І калі яны забыліся на тое, пра што ім нагадвалі, Мы адкрылі ім шлях да кожнае рэчы. А калі яны ўсцешыліся з таго, што ім далі, мы нечакана схапілі іх. І вось, яны разгубіліся.

І былі знішчаныя да апошняга тыя людзі, якія ўчынялі няслушнасць. Хвала Аллагу, Госпаду светаў!

Спытай: «Скажыце мне, калі Аллаг адбярэ ваш слых, зрок і запячатае вашыя сэрцы, дык які бог, апроч Аллага, даруе вам гэта?» зірні, як мы тлумачым знакі – але і пасля гэтага яны адхінаюцца.

Спытай: «Скажыце мне, калі пакаранне Аллага прыйдзе да вас нечакана ці адкрыта, дык няўжо знішчаць кагосьці іншага, апроч няслушных людзей?»

Мы пасылалі пасланцоў толькі добрымі веснікамі і засцерагальнікамі. І тым, якія павераць і будуць рабіць дабро, не будзе сполаху і не будуць яны засмучаныя.

А на тых, якія адмаўлялі нашыя знакі, падзе пакаранне за тое, што яны былі непакорлівыя.

Скажы: «Я не кажу вам, што ў мяне скарбніцы Аллага і што я ведаю таемнае. І не кажу вам, што я – анёл. Я іду за тым, што адкрыта мне. Скажы: «Хіба роўныя невідушчы і відушчы? Няўжо вы не задумаецеся?»

засцерагай [Каранам] тых, якія палохаюцца таго, што яны будуць сабраныя перад сваім Госпадам. Няма для іх апроч Яго, ні абаронцы, ні заступніка. Магчыма, яны будуць збожныя.

І не папірай тых, якія заклікаюць да Госпада свайго раніцай і ўвечары, імкнучыся да Яго задавальнення. Ты ніяк не адказваеш за іх, а яны ніяк не адказваюць за цябе. Але калі ты папрэш іх, дык будзеш сярод прыгнятальнікаў.

Так Мы спакушалі адных іншымі, каб тыя сказалі: «Хіба Аллаг дараваў літасць менавіта гэтым з нас?» ды хіба ж Аллаг не ведае пра ўдзячных?

І калі да цябе прыходзяць тыя, якія паверылі ў Нашыя знакі, дык скажы: «Мір вам! Ваш Госпад зрабіў для сябе літасць абавязкам; і калі хто з вас здзейсніць ліха праз невуцтва, а потым павініцца і будзе рабіць дабро, дык Ён – Прабачаючы, Міласэрны!»

Так Мы тлумачым знакі, каб стаў выразным шлях беззаконнікаў.

Скажы: «Мне забаронена пакланяцца тым, якіх вы заклікаеце заміж Аллага!» Скажы: «Я не пайду за вашымі жаданнямі, бо траплю ў аблуду і не буду адным з тых, хто ідзе простым шляхам».

Скажы: «Я прытрымліваюся выразнага доказу ад майго Госпада, а вы лічыце гэта за хлусню! У мяне няма таго, што вы спрабуеце паскорыць. Развязак належыць Аллагу; Ён паведамляе праўду, Ён – лепшы з суддзяў!»

Скажы: «Калі б у мяне было тое, што вы спрабуеце паскорыць, дык справа паміж мною і вамі была б ужо вырашаная!» Аллаг лепш ведае пра прыгнятальнікаў.

У яго ключы да таемнага, і ведае пра іх толькі ён! Ён ведае тое, што на сухазем’і і ў моры. Ніводзін лісток не падае, каб ён не ведаў гэтага, і няма ні збожжа ў цемры зямлі, ні чагосьці вільготнага альбо сухога, чаго б ні было [запісана] ў выразным Пісанні.

Ён – Той, хто забірае вашыя душы ноччу і ведае тое, што вы робіце днём; менавіта тагды Ён адраджае вас, каб споўніўся прызначаны тэрмін. А потым вы паварочаецеся да Яго і Ён паведаміць вам пра тое, што вы рабілі.

Ён – Паўнаўладны над рабамі сваімі, ён пасылае вам ахоўнікаў, а калі да каго-небудзь з вас прыходзіць скананне, дык ягоную душу забіраюць нашыя пасланцы, якія не губляюць нічога.

А потым іх паварочаюць да Аллага, іхнаму Сапраўднаму Гаспадару. Хіба не Яму належыць прысуд? А Ён – самы хуткі ў адплаце.

Спытай: «Хто ратуе вас ад змроку сухазем’я і мора, калі вы звяртаецеся да Яго пакорліва і таемна: «Калі ты выратуеш нас ад гэтага, мы абавязкова будзем удзячныя»?»

Скажы: «Аллаг ратуе вас ад гэтага і ад усялякага іншага бедства. Але і пасля гэтага вы дадаяце Яму сутаварышаў».

Скажы: «Ён здольны наслаць на вас кару зверху ці знізу, з-пад вашых ног, альбо падзяліць вас на розныя гурты, каб адны з вас паспрабавалі жорсткасці іншых». зірні ж, як мы тлумачым знакі, магчыма, яны зразумеюць.

Твой народ палічыў гэта за хлусню, хоць гэта – праўда! Скажы: «Я вам не абаронца!»

для кожнае весткі ўсталяваны тэрмін. Так што хутка вы даведаецеся.

І калі ты ўбачыш, што яны шапочуць пра Нашыя знакі, дык адхініся ад іх, пакуль яны не пачнуць іншую размову. І калі шатан прымусіць цябе забыцца на гэтае, дык, калі згадаеш, не сядай побач з прыгнятальнікамі.

збожныя не адказваюць за іх, але мусяць нагадваць – магчыма, тыя будуць збожныя.

Пакінь тых, якія ўспрымаюць сваю веру як гульню і забаву і якіх спакушае зямное жыццё. Але павучай іх [Каранам] – каб не загінула ніводная душа праз тое, што яна сабе набыла – няма для яе, апроч Аллага, ні абаронцы, ні заступніка, і які б выкуп яна ні прапанавала, не прымуць яго. Чакае на тых, якія загінулі праз тое, што набылі сабе, напой з кіпеню і пакутлівае пакаранне за тое, што яны не былі вернікамі.

Скажы: «Хіба мы будзем звяртацца заміж Аллага да таго, хто не прынясе нам ні карысці, ні шкоды? Няўжо мы адступім пасля таго, як Аллаг паказаў нам просты шлях, – нібыта той, каго спакусілі шатаны на зямлі і давялі да сумневаў? У яго ёсць сябры, якія заклікаюць яго да простага шляху і кажуць: «Ідзі да нас!» Скажы: «Сапраўды, просты шлях ад Аллага – сапраўдны просты шлях! І нам загадана падпарадкавацца Госпаду светаў,

здзяйсняць малітву і палохацца Яго. Ён – Той, перад кім вы будзеце сабраныя!»

Ён – Той, Хто стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе. У той дзень Ён скажа: «Будзь!» Слова Ягонае – праўда! Яму належыць улада над днём, калі затрубяць у рог. Ён ведае таемнае і відавочнае. Ён – Мудры, дасведчаны.

Вось Ібрагім сказаў свайму бацьку Азару: «Хіба ты лічыш стодаў багамі? Я бачу, што ты і твае людзі знаходзяцца ў сапраўднай аблудзе».

Так Мы паказалі Ібрагіму каралеўствы нябёсаў і зямлі, каб ён быў адным з упэўненых.

Калі яго схавала ноч, ён убачыў зорку і сказаў: «Гэта – мой Госпад!» А калі тая зайшла, ён сказаў: «Я не люблю тое, што заходзіць».

І калі ён убачыў месяц, які ўзышоў, дык сказаў: «Гэта – мой Госпад!» Калі той знік, ён сказаў: «Калі мой Госпад не пакажа мне простага шляху, дык я зраблюся адным з аблудных людзей».

І калі ён убачыў сонца, якое ўзыходзіла, дык сказаў: «Гэта – мой Госпад! Яно больш за іншых!» А калі сонца зайшло, ён сказаў: «о людзі! Я не маю дачынення да таго, што вы дадаяце Яму ў сутаварышы.

Я звярнуў свой твар да Таго, Хто стварыў нябёсы і зямлю, і я не паганін!»

І народ яго пачаў спрачацца з ім. Тагды ён сказаў: «Хіба вы будзеце спрачацца са мною пра Аллага, які ўжо паказаў мне просты шлях? Я не палохаюся тых, каго вы дадаяце Яму ў сутаварышы, хіба што Госпад мой пажадае чагосьці іншага. Мой Госпад спасцігае веданнем кожную рэч. Няўжо вы не задумаецеся?

І як жа я прымею палохацца тых, каго вы дадаяце Яму ў сутаварышы, калі вы самі не палохаецеся дадаваць Аллагу ў сутаварышы таго, пра каго Ён не паслаў вам ніякага доказу? дык якая ж з дзвюх суполак мае больш падставаў для бяспекі, калі вы ведаеце?»

Тыя, якія паверылі і не апранулі сваю веру ў няслушнасць, знаходзяцца ў бяспецы, і яны ідуць простым шляхам.

Такія нашы доказы, якія мы далі Ібрагіму супраць ягонага народа. Мы ўзвышаем па ступенях, каго пажадаем. Сапраўды, твой Госпад – Мудры, Усеведаючы.

Мы даравалі яму Ісхака і Якуба. Мы павялі іх абодвух простым шляхам. Яшчэ раней мы павялі простым шляхам Нуха, а з ягоных нашчадкаў – давуда, Сулеймана, Аюба, юсуфа, Мусу і Гаруна. Такім чынам Мы ўзнагароджваем шчырых.

А таксама закарыю, Ях’ю, Ісу ды Ільяса. Усе яны былі з ліку праведнікаў.

А таксама Ісмаіля, Аль–Ясаа, юнуса і Лута. Усіх іх Мы ўзнеслі над светамі.

А таксама некаторых з іхных бацькоў, нашчадкаў і братоў. Мы абралі іх і павялі іх простым шляхам.

Такое кіраўніцтва Аллага, з дапамогаю якога Ён вядзе простым шляхам тых са Сваіх рабоў, каго пажадае. Але калі б яны далучылі паплечнікаў, дык стала б дарэмным усё, што яны рабілі.

Гэта – тыя, каму мы даравалі Пісанне, мудрасць і прароцтва. І нават калі яны не павераць у гэта, мы ўжо даручылі гэта іншым людзям, якія не зробяцца нявернікамі.

Гэта – тыя, каго Аллаг накіраваў простым шляхам. Ідзі ж па іхных загадах. Скажы: «Я не прашу ў вас за гэта ўзнагароджання. Гэта – толькі напамін для светаў».

Яны не ўшанавалі Аллага годным чынам, калі сказалі: «Нічога не пасылаў Аллаг чалавеку!» Спытай: «Хто ж паслаў Пісанне, з якім Муса прыйшоў як са святлом і кіраўніцтвам для людзей, і якое вы зрабілі асобнымі аркушамi, нешта адтуль паказваючы, а шмат чаго хаваючы? Але ж вас навучылі таму, чаго не ведалі ні вы, ні вашыя бацькі!» Скажы: «Аллаг!» І пакінь іх бавіцца ўласным марнаслоўем.

Мы паслалі гэтае Пісанне – блаславенне, якое сцвярджае тое, што было перад ім, каб ты засцерагаў ім Маці Гарадоў і тых, хто жыве па-за яе. Тыя, якія вераць у наступнае жыццё, вераць у [Каран], яны ўважлівыя да сваіх малітваў.

Хто ж няслушней за таго, хто ўзводзіць паклёп на Аллага ці кажа: «Мне дадзена адкрыццё» – а на самой справе нічога яму не адкрыта, ці кажа: «Я пашлю накшталт таго, што паслаў Аллаг»? Калі б ты бачыў няслушных у цемры сканання, як цягнуцца да іх рукі анёлаў: «Аддайце свае душы! Сёння адплацяць вам зневажальным пакараннем за тое, што вы казалі пра Аллага няпраўду і грэбавалі Ягонымі знакамі!»

«Вы прыйшлі да нас адзінцамі – такімі, якімі Мы стварылі вас упершыню, і пакінулі з тылу сябе тое, што Мы дарылі вам у валоданне. Мы не бачым разам з вамі абаронцаў, якіх вы лічылі сутаварышамі [Нам]. Ужо разарваныя сувязі паміж вамі і пакінулі вас тыя, каго вы прыдумлялі».

Сапраўды, Аллаг расколвае збожжа і костачку, выводзіць жывое з нежывога і выводзіць нежывое з жывога. Вось такі Аллаг! Як жа вы падаліліся!

Ён раскрывае світанак, робіць ноч для спакою, а сонца і месяц сродкамі для разліку. Так усталявана Велічным, Усеведаючым.

Ён – Той, Хто стварыў для вас зоркі, каб вы знаходзілі па іх шлях у змроку сухазем’я і мора. Мы патлумачылі знакі для людзей, якія ведаюць.

Ён – Той, Хто стварыў вас з адзінае душы і вызначыў месца знаходжання і месца захоўвання. І мы патлумачылі знакі для людзей, якія разумеюць.

Ён – Той, Хто звёў з неба ваду, дзякуючы якой растуць розныя расліны. Мы гадуем з іх зеляніну, з якое гадуем збожжа ў каласах. А з пальмавых завязяў Мы гадуем вісячыя гронкі. Мы гадуем вінаградныя сады, алею і гранаты, падобныя і непадобныя. зірніце ж на іхны плён, калі ён завязваецца і спее. Сапраўды, у гэтым – знак для вернікаў.

Яны лічаць джынаў роўнымі Аллагу, хоць гэта ён стварыў іх. [Пагане] прыдумалі яму сыноў і дачок без усялякага ведання; Прыслаўны Ён і вышэй за тое, што Яму прыпісваюць яны.

Творца нябёсаў і зямлі, як Ён прымее мець дзіцяці, калі не мае жонкі? Ён стварыў кожную рэч і, Ён пра кожнаю рэч ведае.

Такі Аллаг, ваш Госпад; няма бога, апроч Яго, стваральніка кожнае рэчы; таму пакланяйцеся Яму. Ён – абаронца кожнае рэчы.

Погляды не спасцігаюць Яго, гэта ён спасцігае погляды. Ён – добры, дасведчаны.

«Ужо прыйшлі відавочныя знакі ад Госпада вашага. Хто бачыць іх, бачыць сам для сябе, а хто невідушчы, дык толькі сам супраць сябе. Я вам не ахоўнік».

Так Мы тлумачым знакі, каб табе сказалі: «Ты навучыўся гэтаму». І каб мы патлумачылі яго людзям, якія ведаюць.

Ідзі за тым, што адкрыў табе Госпад твой; няма бога, апроч Яго. Так што адхініся ад паганаў.

Калі б Аллаг пажадаў, яны б не дадавалі Яму сутаварышаў. Але Мы не зрабілі цябе ахоўнікам і ты не абаронца для іх.

Не ганьбіце тых, да каго яны заклікаюць заміж Аллага, інакш праз сваю непрыхільнасць і невуцтва яны пачнуць ганьбіць Аллага. Мы ўпрыгожылі для кожнага народа ягоныя ўчынкі, але потым яны паварочаюцца да Нас, і Мы паведамім ім пра тое, што рабілі яны.

Яны кляліся Аллагам – наймацнейшымі кляцьбамі! – што, калі прыйдзе да іх знак, дык яны павераць у Яго. Скажы: «знакі – у Аллага! Але адкуль вам ведаць, што, калі тыя прыйдуць да іх, яны не павераць?»

Мы адцягнулі іхныя сэрцы і погляды, бо яны не паверылі [ў Каран] спачатку, і пакінулі іх блукаць у неладзе.

Калі б мы нават выправілі да іх анёлаў, і калі б пачалі размаўляць з імі нежывыя, і калі б Мы сабралі перад імі ўсё [што яны просяць] – яны ўсё адно б не паверылі, калі б не пажадаў Аллаг. Але большасць з іх – невукі.

Так Мы вызначылі для кожнага прарока ворага – шатанаў з людзей і джынаў. Яны зводзяць адно аднаго прыгожымі словамі. ды калі б твой Госпад пажадаў, яны б не рабілі гэтага. Таму пакінь іх разам з тым, што яны прыдумляюць.

І каб прыслухоўваліся да іх сэрцы тых, якія не вераць у апошняе жыццё, і каб яны цешыліся з гэтага і далей рабілі тое, што робяць.

«Хіба я буду шукаць іншага суддзю заміж Аллага? Ён – Той, Хто паслаў вам Пісанне, якое патлумачыў». Тыя, каму дадзена Пісанне, ведаюць, што яно паслана ад Госпада Твайго ў праўдзе! Таму не будзь сярод тых, хто вагаецца».

Слова Госпада твайго дасканалае ў праўдзе і слушнасці! Ніхто не зменіць Ягоных слоў. Ён – Усечуючы, Усеведаючы.

Калі ты будзеш слухаць большасць з тых, хто на зямлі, дык яны саб’юць цябе са шляху Аллага. Яны ідуць за сваімі меркаваннямі і прыдумкамі.

Сапраўды, Госпад твой лепш ведае тых, хто адхіліўся ад Ягонага шляху. Ён лепш ведае тых, якія ідуць простым шляхам.

Ежце тое, над чым вымаўлена імя Аллага, калі вы верыце ў Ягоныя знакі.

А чаму б вам не есці таго, над чым вымаўлена імя Аллага? Ужо патлумачана вам тое, што для вас забаронена – хіба што вы былі вымушаныя [з’есці] гэта. Сапраўды, многія ўводзяць у аблуду іншых праз свае жаданні, не маючы ведання. Але Госпад твой ведае парушальнікаў.

Пазбягайце граху адкрытага і таемнага! Сапраўды, тыя, якія здзейснілі грэх, атрымаюць пакаранне за гэтае.

Не ежце таго, над чым не было вымаўлена імя Аллага, бо гэта – грэх. Сапраўды, шатаны падбухторваюць сваіх сяброў, каб тыя спрачаліся з вамі. І калі вы падпарадкуецеся ім, дык абавязкова зробіцеся паганцамі!

Хіба той, хто быў нежывы і каго Мы адрадзілі і даравалі святло, з якім ён пайшоў да людзей, падобны на таго, хто знаходзіцца ў цемры і не прымее выйсці адтуль? Так упрыгожваецца для нявернікаў тое, што робяць яны.

У кожным паселішчы мы зрабілі самых магутных людзей грэшнікамі, каб яны мудрагелілі. Але яны мудрагеляць толькі супраць саміх сябе, хоць і не ведаюць гэтага.

І калі прыходзіць да іх знак, яны кажуць: «Мы ніколі не паверым, пакуль не дадуць нам падобнага на тое, што далі пасланцам Аллага». Але Аллаг ведае лепш, каму даваць Сваё пасланне. Тыя, якія робяць грэх, будуць зняважаныя перад Аллагам, іх напаткае суворае пакаранне за тое, што яны мудрагелілі.

Каму Аллаг жадае паказаць просты шлях, таму ён раскрывае грудзі для ісламу, а каго ён жадае збіць са шляху, таму здушвае і сціскае грудзі, нібы той узнімаецца на нябёсы. Так Аллаг насылае пакаранне на нявернікаў.

І гэта – просты шлях твайго Госпада. Мы патлумачылі знакі для людзей, якія згадваюць.

На іх чакае Мясціна свету каля іхнага Госпада, а Ён – іхны Абаронца за тое, што яны рабілі.

У той дзень ён збярэ ўсіх: «о зборышча джынаў! Шмат каго вы збілі са шляху». І скажуць іхныя сябры сярод людзей: «Госпадзе наш! Адны з нас выкарыстоўвалі іншых – і вось, прыйшоў тэрмін наш, які Ты вызначыў нам». Ён скажа: «Ваш прытулак – агонь, у якім вы будзеце павек, калі Аллаг не пажадае інакш». Сапраўды, твой Госпад – Мудры, Усеведаючы.

Так мы дазваляем адным прыгнятальнікам мець уладу над іншымі – за тое, што яны набылі.

«о зборышча джынаў і людзей! Хіба не прыходзілі да вас пасланцы з вас саміх, якія перадавалі вам мае знакі і папярэджвалі вас пра надыход гэтага дня?» Тыя скажуць: «Мы сведчым супраць саміх сябе». Бліжэйшае жыццё спакусіла іх і яны самі сведчаць супраць сябе, што былі нявернікамі.

Гэта так, бо Госпад твой не знішчае паселішчаў за няслушнасць, пакуль ягоныя жыхары знаходзяцца ў недасведчанасці.

Кожны мае сваю ступень, якая адпавядае ягоным учынкам. Твой Госпад ведае іхныя справы.

Госпад твой – заможны, Уладар літасці. Калі Ён пажадае, дык знішчыць вас і заменіць вас іншымі, як Ён зрабіў вас нашчадкамі іншых людзей.

Сапраўды, тое, што абяцана вам, здарыцца. І не адхіліце вы гэтага.

Скажы: «о народзе Мой! дзейнічайце, як здолееце, але буду дзейнічаць і я! І борзда даведаецеся, каму належыць апошняя Мясціна. Сапраўды, прыгнятальнікі не мецьмуць поспеху».

Яны прызначаюць Аллагу долю таго, што Ён выгадаваў з плёну і худобы, і кажуць: «Гэта – Аллагу, а гэта – нашым боствам». Тое, што прызначана іхным стодам, не трапляе Аллагу, а тое, што прызначана Аллагу, трапляе іхным стодам. Якое дрэннае іхнае разуменне.

Так сутаварышы шмат каму з паганаў упрыгожылі забойства ўласных дзяцей, каб знішчыць іх і заблытаць іхную веру. Але калі б Аллаг пажадаў, дык яны б не рабілі гэтага. Таму пакінь іх разам з тым, што яны прыдумляюць.

Яны кажуць: «Гэтая худоба і плён забароненыя. Ужываць іх у ежу маюць права толькі тыя, каму мы дазволім» – так яны лічаць. На некаторых жывёлах яны забараняюць ездзіць конна і класці на іх цяжар, а над іншымі не згадваюць імя Аллага, узводзячы на Яго паклёп. Ён адплаціць ім за тое, што яны прыдумлялі.

Яны кажуць: «Тое, што ва чэравах гэтых жывёлаў, дазволена нашым мужчынам і забаронена нашым жонкам». А калі яно народзіцца нежывым, дык усе маюць права на гэта. Адплаціць Ён ім за іхныя прыдумкі. Сапраўды, Ён – Мудры, Усеведаючы.

Панеслі страты тыя неразумныя, якія, не маючы ведання, забівалі сваіх дзяцей і забаранялі тое, чым надзяляў іх Аллаг, узводзячы на Яго паклёп. Яны заблукалі і не ідуць простым шляхам.

Ён – Той, Хто стварыў сады на падпорах і без падпораў, пальмы і плён рознага хлеба, алівы і гранаты, падобныя і не падобныя, ежце гэты плён, калі яны з’явяцца, і аддавайце належнае ў дзень, калі збераце плён, але не марнуйце звыш меры. Сапраўды, Ён не любіць марнатраўцаў.

Сярод худобы ёсць прызначаная для перавозак, а ёсць такая, якая не прызначаная для гэтага. Ежце тое, чым надзяліў вас Аллаг, і не ідзіце ўтроп шатана. Сапраўды, ён для вас – сапраўдны вораг.

Вось восем пар [худобы] – дзве з авечак, і дзве – з коз. Спытай: «Самцоў ён забараніў альбо самак? Альбо тое, што ў чэравах самак? Распавядзіце мне з веданнем, калі вы кажаце праўду».

Яшчэ дзве з вярблюдаў, і яшчэ дзве – з кароў. Спытай: «Самцоў ён забараніў альбо самак? Альбо тое, што ў чэравах самак? Альбо вы былі сведкамі таго, як Аллаг наказаў гэта вам?» Хто ж няслушней за таго, хто ўзводзіць паклёп на Аллага, каб, не маючы ведання, збіць людзей са шляху? Сапраўды, Аллаг не вядзе простым шляхам прыгнятальнікаў.

Скажы: «У тым, што адкрыта мне, не знаходжу я нічога забароненага для таго, хто жадае спажываць гэта, апроч мерцвячыны ці крыві, якая выцякае, ці мяса свінні, – бо ўсё гэта не чыстае, – альбо тое, што зрабілася брыдотаю, то бок над чым не было вымаўлена імя Аллага. А калі нехта быў вымушаны з’есці гэта не наўмысна і не парушаючы межаў, дык Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

юдэям мы забаранілі ўсё, што мае нераздвоеныя капыты. Мы забаранілі ім тлушч кароў і авечак, апроч таго, які на спінах, у чэравах альбо змяшаўся з костачкамі. Так Мы адплацілі ім за іхную ганьбу. Сапраўды, Нашыя словы праўдзівыя.

Калі яны палічаць цябе за хлуса, скажы: «Ваш Госпад – Уладар вялікае літасці, але не адвярнуць Ягонага пакарання ад грэшных людзей».

Скажуць пагане: «Калі б Аллаг пажадаў, дык не дадавалі б Яму сутаварышаў ні мы, ні нашыя бацькі, і нічога б не забаранялі». дакладна так адмаўлялі пасланцоў i тыя, якія жылі перад імі, пакуль не паспрабавалі пакарання! Скажы: «Калі маеце хоць нейкае веданне, дык адкрыйце яго нам. Толькі вы ідзяце за здагадкаю і прыдумляеце».

Скажы: «Аллагу належыць пераканаўчы доказ! Калі б Ён пажадаў, дык усіх вас павёў бы простым шляхам».

Скажы: «Прывядзіце сваіх сведкаў, якія прымелі б засведчыць, што Аллаг на самой справе забараніў гэта ўсё». ды калі яны і пачнуць сведчыць, дык не сведчы разам з імі. Не патурай тым, якія лічылі за хлусню Нашыя знакі, тым, якія не вераць у наступнае жыццё і дадаюць Госпаду свайму сутаварышаў.

Скажы: «Прыходзьце, я прачытаю вам пра тое, што забараніў вам Госпад ваш: нікога не лічыце роўным Яму, як мага лепш стаўцеся да бацькі. Не забівайце сваіх дзяцей, палохаючыся галечы, бо Мы надзяляем і вас, і іх. Не набліжайцеся да агідных учынкаў –відавочных і схаваных. Не забівайце душы, забойства якое Аллаг забараніў, калі не маеце права на тое. Ён наказаў вам гэта – магчыма, вы зразумееце».

І не набліжайцеся да маёмасці сіраціны, хіба толькі для ягонага ж дабра, пакуль ён не дасягне сталасці. Напаўняйце меру і вагу слушна. Мы не патрабуем ад чалавека звыш ягоных магчымасцяў. І калі вы нешта кажаце, будзьце слушныя, нават калі гутарка ідзе пра вашых сваякоў. Выконвайце запавет Аллага. Ён наказаў гэта вам – магчыма, задумаецеся вы.

Такі Мой просты шлях, дык вось ідзіце па ім, але не ідзіце па іншых дарогах, якія саб’юць вас з Ягонага шляху. Ён наказаў гэта вам – магчыма, вы будзеце збожныя.

Мы даравалі Мусе Пісанне як давяршэнне ласкі для тых, якія робяць дабро, як тлумачэнне кожнае рэчы, просты шлях і літасць – магчыма, павераць яны ў сустрэчу з іхным Госпадам.

Мы паслалі гэтае Пісанне блаславёным, таму ідзіце за ім і будзьце збожныя – магчыма, злітуюцца над вамі.

А таксама для таго, каб вы не казалі: «Пісанне было паслана двум гуртам яшчэ раней за нас, таму мы нічога не ведалі пра ягонае навучанне».

Альбо каб вы не казалі: «Калі б нам было паслана Пісанне, дык мы прытрымліваліся б простага шляху лепш за іх». да вас ужо з’явіўся выразны знак ад вашага Госпада, дакладнае кіраўніцтва і літасць. Хто ж няслушней за таго, хто лічыць хлуснёю знакі Аллага і адхінаецца ад іх? Мы аддамо тым, хто адхінаецца ад Нашых знакаў, цяжкімі пакутамі за тое, што яны адхіналіся.

Няўжо яны чакаюць чаго- небудзь апроч таго, што да іх прыйдуць анёлы, ці з’явіцца твой Госпад, ці з’явяцца некаторыя са знакаў твайго Госпада? У той дзень, калі з’явяцца некаторыя знакі твайго Госпада, вера не прынясе карысці душы, калі яна не паверыла некалі ці не набыла праз сваю веру дабро. Скажы: «Чакайце, і мы таксама пачакаем».

Ты не маеш ніякага дачынення да тых, якія раскалолі сваю веру і падзяліліся на секты. Іхная справа знаходзіцца ў Аллага, і пазней Ён паведаміць ім пра тое, што яны здзяйснялі.

Хто з’явіцца з добрым дзеяннем, той атрымае дзесяціразовы зварот. А хто з’явіцца з ліхім дзеяннем, той атрымае толькі адпаведны зварот, і з імі не зробяць няслушна.

Скажы: «Сапраўды, мой Госпад накіраваў мяне на просты шлях, на правільную веру, веру Ібрагіма, сапраўднае адзінабожжа. Ён не быў з ліку паганаў».

Скажы: «Сапраўды, мая малітва і маё ахвяраванне, маё жыццё і маё скананне прысвечаныя Аллагу, Госпаду светаў,

у Якога няма паплечнікаў. Гэта мне загадана, і я з’яўляюся першым з мусульманаў».

Скажы: «Хіба я пачну шукаць іншага Госпада апроч Аллага, у той час як Ён з’яўляецца Госпадам усялякае рэчы?» Кожная душа набывае грахі толькі на шкоду самой сабе. Ніводная душа не панясе чужога цяжару. Потым вам трэба будзе паварочацца да вашага Госпада, і ён паведаміць вам пра тое, у чым вы разыходзіліся ў меркаваннях.

Ён – Той, Хто зрабіў вас наступнікамі на зямлі і ўзвысіў адных з вас над іншымі па ступенях, каб выпрабаваць вас тым, што ён дараваў вам. Сапраўды, твой Госпад борзды ў пакаранні. Сапраўды, Ён – Прабачаючы, Міласэрны.

Аліф. Лям. Мім. Сад.

Мы паслалі табе Пісанне не для таго, каб у грудзях тваіх быў праз яго непакой, а каб ты засцерагаў іх, і як згадка для вернікаў.

Накіроўвайцеся за тым, што паслана вам ад Госпада вашага, і не накіроўвайцеся за іншымі абаронцамі заміж Яго. Як жа мала вы пра гэта згадваеце!

Колькі паселішчаў Мы знішчылі! Нашае пакаранне прыйшло да іх ноччу, альбо калі яны адпачывалі апаўдня.

Калі да іх прыйшло Нашае пакаранне, яны сказалі: «Сапраўды, мы былі паганымі».

Мы абавязкова спытаем тых, да каго прыходзілі пасланцы. Мы абавязкова спытаем і саміх пасланцоў.

Мы абавязкова абвесцім ім з веданнем; бо Мы не адсутнічалі.

У той дзень важыцьмуць правільна. Чыя шаля будзе цяжкаю, тыя мецьмуць поспех,

а чыя шаля будзе латваю, тыя страцяць саміх сябе, бо яны ня¬слушна ставіліся да Нашых знакаў.

Мы даравалі вам моц на зямлі і падаравалі вам сродкі да існа¬вання. Як мала вы дзякуеце!

Мы стварылі вас, надалі вам аблічча вашае, а потым сказалі анё¬лам: «Пакланіцеся Адаму!» І пакланіліся ўсе, апроч Ібліса, які не быў сярод тых, якія пакланіліся.

Аллаг сказаў: «Што перашкодзіла табе пакланіцца, калі Я зага¬даў табе?» Той адказаў: «Я лепш за яго! Ты стварыў мяне з агню, а яго Ты стварыў з гліны».

Ён сказаў: «Пакінь гэтае месца! Табе няма чаго ўзвышацца тут! Выйдзі, ты будзеш адным з зняважаных»

Той адказаў: «дай мне адтэрміноўку да таго часу, калі іх адрод¬зяць».

Аллаг сказаў: «Сапраўды, ты – адзін з тых, каму дадзеная адтэр¬міноўка».

Ён сказаў: «за тое, што Ты звёў мяне, я буду рабіць засады су¬праць іх на Тваім простым шляху!

А потым я буду падыходзіць да іх спераду, ззаду, справа і злева – Ты не знойдзеш большасці з іх удзячнымі».

Аллаг сказаў: «Выйдзі адсюль зняслаўлены і пагарджаны! Тымі з іх, якія накіруюцца за табою, Я абавязкова напоўню пекла».

«о Адаме! Жыві разам са сваёй жонкаю ў раі. Ежце, адкуль па¬жадаеце, але не набліжайцеся да гэтага дрэва, а то апыняцеся безза¬коннікамі».

Шатан пачаў іх спакушаць, каб адкрыць ім іхную галізну, якую яны не заўважалі. Ён сказаў: «Ваш Госпад забараніў вам гэтае дрэва для таго, каб вы не зрабіліся анёламі і неўмірушчымі».

Ён прысягнуў ім абодвум: «Я для вас – добры дарадца».

Ён вывеў іх адтуль, спакусіўшы. І калі яны паспрабавалі ад таго дрэва, дык адкрылася ім іхная галізна і пачалі яны прыкрываць яе рай¬скім лісцем. Тагды Госпад іхны паклікаў іх: «Хіба Я не забараніў вам есці з гэтага дрэва і хіба не казаў вам, што шатан для вас – сапраўдны вораг?»

Яны адказалі: «Госпадзе наш! Мы былі няслушныя самі да сябе! Калі Ты не прабачыш і не злітуешся над намі, мы абавязкова загінем!»

Ён сказаў: «Выйдзіце! Адны з вас будуць ворагамі іншым. На зямлі будзе прытулак ваш і карыстанне дабротамі – да пэўнага часу».

Ён сказаў: «Там вы будзеце жыць, там вы будзеце сканаць, і ад¬туль выйдзеце».

«о сыны Адама! Мы паслалі вам вопратку, каб схавалі вы ва¬шую галізну, а яшчэ ўпрыгажэнні. Але адзенне збожнасці найлепшае! Гэта – знак ад вашага Госпада. Магчыма, вы задумаецеся!

о сыны Адама! Не дазваляйце шатанам спакушаць вас так, як ён вывеў бацькоў вашых з раю. Ён сарваў з іх вопратку, каб яны ўбачылі галізну адно аднаго. Сапраўды, ён і ягоны род бачаць вас адтуль, адкуль вы іх не бачыце! Сапраўды, Мы зрабілі шатанаў абаронцамі нявернікаў».

І калі яны робяць нешта агіднае, дык кажуць: «Гэтага трымалі¬ся нашыя бацькі – Аллаг загадаў нам гэта». Скажы: «Сапраўды, Аллаг не заклікае да агіды! Няўжо вы будзеце казаць пра Аллага тое, чаго не ведаеце?»

Скажы: «Мой Госпад загадвае быць слушнымі. Паварочвайце свае абліччы да Яго ў кожным месцы пакланення і клічце Яго, шчыра вызнаючы Ягоную веру. Таксама, як Ён даў вам пачатак, да Яго вы па¬варочаецеся!»

Частку з вас Ён павёў простым шляхам, а частку слушна пры¬мусіў блукаць. заміж Аллага яны ўзялі сабе за абаронцаў шатанаў, і яшчэ думалі пра сябе, што ідуць простым шляхам!

о сыны Адама! Апранайцеся ў сваю вопратку, дзе б вы не рабілі пакланення. Ежце і піце, але не звыш меры. Сапраўды, Ён не любіць тых, якія парушаюць меру!

Спытай: «Хто забараніў упрыгажэнні, якія Аллаг даў сваім ра¬бам, а таксама даброты з Ягонае долі?» Скажы: «Яны – для тых, якія яшчэ ў зямным жыцці шчыра паверылі ў дзень Адраджэння!» Так Мы тлумачым знакі для людзей, якія ведаюць.

Скажы: «Сапраўды, мой Госпад забараніў агідныя ўчынкі, ад¬крытыя і схаваныя, іншыя грахі і самавольствы, таксама нельга дада¬ваць Аллагу роўных, пра якіх Ён не паслаў ніводнага доказу, а яшчэ – калі кажаце пра Аллага тое, чаго не ведаеце».

Кожнай суполцы – свой час. I калi прыйдзе іхны час, дык не здо¬леюць ні адцягнуць яго, ні наблізіць – нават на гадзіну!

о сыны Адама! Калі прыйдуць да вас пасланцы з вас саміх, якія будуць чытаць вам Мае знакі, дык тыя, якія будуць збожныя і рабіць¬муць дабро, не мецьмуць сполаху і не будуць яны засмучаныя.

А тыя, якія лічаць Нашыя знакі за хлусню і праз гонар свой грэ¬буюць імі, яны – жыхары агню. І будуць яны там павек!

Хто няслушнейшы за таго, хто паклёпнічае на Аллага і адмаўляе Ягоныя знакі? Такія атрымаюць долю, вызначаную ім Пісаннем. Калі Нашыя пасланцы прыйдуць за іхнымі душамі, дык спытаюць: «дзе тыя, якіх вы заклікалі заміж Аллага?» Тыя адкажуць: «Яны пакінулі нас» – і гэтым засведчаць, што былі нявернікамі.

Скажуць ім: «Увайдзіце ў агонь разам з суполкамі людзей і джынаў, якія жылі раней за вас». заўсёды, калі ўваходзіць туды адзін народ, ён праклінае падобных сабе. Калі ўсе яны згуртуюцца там, дык апошнія з іх скажуць пра першых: «Госпадзе наш! Менавіта яны збілі нас са шляху! Таму, дай ім дубальтовае пакаранне агнём». Ён скажа: «для кожнага папярэдняга народа падрыхтавана дубальтовае пака¬ранне, але вы гэтага не ведаеце!»

Першыя з іх скажуць апошнім: «Няма ў вас перавагі над намі, таму паспрабуйце пакарання за тое, што рабілі вы».

Сапраўды, для тых, якія адмаўлялі Нашыя знакі і праз гонар свой грэбавалі імі, не адчынiцца нябесная брама, і яны не ўвойдуць у рай, пакуль не пройдзе вярблюд скрозь вушка іголкі. Так Мы адпла¬чваем беззаконнікам.

Пекла будзе iм ложкам, а над iмi покрыўка. Так Мы адплачваем прыгнятальнiкам.

А тыя, якія паверылі і здзяйснялі дабро – дык Мы не патрабуем ад чалавека звыш ягонае магчымасці – яны з’яўляюцца жыхарамі раю і будуць яны там павек.

Мы ачысцім сэрцы ад нянавісці, а пад імі будуць цурчаць рэкі. Яны скажуць: «Хвала Аллагу, які прывёў нас сюды. Мы не ішлі про¬стым шляхам, калі б Аллаг не павёў нас ім. Пасланцы нашага Госпада прыходзілі з праўдаю». Ім будзе сказана: «Гэта рай. Вы атрымалі ў спад¬чыну яго за тое, што рабілі».

Жыхары раю звернуцца да жыхароў агню: «Мы пераканаліся, што абяцанае нам нашым Госпадам – праўда! Ці пераканаліся вы, што абяцанае вашым Госпадам – праўда?» Тыя скажуць: «Так!» І вяшчаль¬нік аб’явіць усім: «Няхай будзе праклён Аллага над прыгнятальнiкамi,

якія збіваюць іншых са шляху Аллага, імкнуцца сказіць яго і не вераць у наступнае жыццё».

Паміж першымi ды другiмi будзе перашкода; а на агароджах – людзi, якія пазнаюць іншых па іхных прыкметах. І звернуцца яны да жыхароў раю: «Мiр вам!» Але яны пакуль не ўвойдуць туды, хоць і па-жадаюць гэтага.

Калі іхныя погляды спыняцца на людзях пекла, дык скажуць: «Госпадзе наш! Не змяшчай нас разам з прыгнятальнiкамi!»

Людзi на агароджах звернуцца да людзей, якіх яны пазнаюць па іхных прыкметах: «Не дапамагло вам ні набытае вамі, ні вашая ганар¬лiвасць!

Хіба гэта не тыя, пра якіх вы кляліся, што яны ніколі не будуць мець літасці ад Аллага?» Скажуць ім: «Увайдзіце ў рай! Не ўведаеце сполаху і не будзеце засмучаныя».

I звернуцца жыхары агню да жыхароў раю: «плюсніце на нас ваду альбо тое, чым надзяліў вас Аллаг!» Тыя скажуць: «Сапраўды, Ал¬лаг забараніў гэта для нявернiкаў,

якія ўспрынялі сваю веру як гульню ды забаву і якія спакусілі¬ся зямным жыццём». Сёння Мы забудземся на іх таксама, як яны за¬быліся пра сустрэчу з Намі ў гэты дзень і як адкінулі Нашыя знакі.

Мы даравалі ім Пісанне, патлумачыўшы яго з веданнем, як кіраўніцтва і літасць для вернікаў.

Няўжо яны, заміж выканання абяцанага чакаюць чагосьці ін¬шага? Таго дня, калі гэта адбудзецца, скажуць тыя, якія раней забылі¬ся пра [Пісанне]: «Пасланцы Госпада нашага прыходзілі з праўдаю. Ці маем намеснікаў, якія абароняць нас? Паварочаюць нас назад, каб мы рабілі не тое, што рабілі раней?» Яны страцілі саміх сябе. Пакінулі іх тыя, каго прыдумлялі яны!

Сапраўды, ваш Госпад – Аллаг, які стварыў нябёсы і зямлю за шэсць дзён, а потым узняўся [ўзвышэннем улады і кіравання, без пе¬расоўвання і займання месца ў прасторы] над Тронам (‘Арш). Ён па¬крывае ноччу дзень, які хутка даганяе яе. Сонца, месяц і зоркі пакорлі- выя Яму. о так! Ён тварыць і загадвае. Блаславёны Аллаг, Госпад светаў!

Клічце Госпада свайго пакорліва і таемна. Сапраўды, Ён не лю¬біць тых, якія парушаюць межы.

І не распаўсюджвайце нелад на зямлі пасля таго, як на ёй ума¬цаваўся парадак. Клічце Яго са сполахам і надзеяй. Сапраўды, літасць Аллага блізкая да тых, якія робяць дабро.

Ён – Той, Хто пасылае вятры добрымі веснікамі Сваёй літасці. І калі яны прыносяць цяжкія аблокі, Мы прыводзім іх да безжыццёвае зямлі, праліваем туды ваду і прарошчваем там усялякі плён. Так Мы адраджаем і скананых – магчыма, вы задумаецеся.

На добрай зямлі расліны ўзыходзяць багатыя з дазволу ейнага Госпада, а дрэнная зямля дае кволыя ўсходы. Так Мы тлумачым знакі для ўдзячных людзей.

Мы паслалі Нуха да ягонага народа. Ён сказаў: «о людзі! Пакла¬няйцеся Аллагу! У вас няма бога, апроч Яго. Я палохаюся, што спат¬кае вас пакаранне ў Вялікі день».

Ягоныя магнаты сказалі: «Мы бачым, што ты сапраўды апынуў-ся ў аблудзе».

Той адказаў: «о людзі! Я не трапіў у аблуду. Наадварот, я – пасла¬нец Госпада светаў.

Я перадаю вам пасланне ад Госпада майго і раю дабро. Ад Алла¬га я ведаю тое, чаго вы не ведаеце.

Няўжо вы дзівіцеся таму, што напамін ад Госпада вашага прый¬шоў да вас праз мужчыну з вас саміх, каб ён засцярагаў вас, і каб вы засцярагаліся? Тагды, магчыма, злітаваліся б над вамі».

І яны прынялі яго за хлуса. Мы выратавалі яго і тых, хто быў з ім у каўчэгу, а тых, якія лічылі хлуснёю Нашыя знакі, утапілі! Сапраў¬ды, яны былі невідушчымі людзьмі.

І да адытаў Мы паслалі брата Гуда. Ён сказаў: «о людзі! Пакла¬няйцеся Аллагу! У вас няма бога, апроч Яго. Хіба не будзеце вы піль¬навацца?»

Ягоныя магнаты не паверылі і сказалі: «Мы бачым тваё глупства і думаем, што ты – хлус!»

Той адказаў: «Я не дурань. Наадварот, я – пасланец Госпада светаў!

Я перадаю вам пасланне ад свайго Госпада і я для вас – добры дарадца.

Хіба вы дзівіцеся таму, што напамін ад Госпада вашага прыйшоў вам праз чалавека з вашага асяродзьдзя для засцярогі? згадайце, як Ён зрабіў вас нашчадкамі народа Нуха і яшчэ дадаў вам моцы і росту. Таму згадвайце літасці Аллага – магчыма, будзеце мець поспех!»

Тыя сказалі: «Хіба ты прыйшоў з тым, каб мы пакланяліся ад¬зінаму Богу і адмовіліся ад таго, чаму пакланяліся нашыя бацькі? Па¬кажы нам тое, чым ты пагражаеш нам, калі ты кажаш праўду».

Ён адказаў: «Ужо напаткала вас пакаранне і гнеў Госпада ваша¬га! Няўжо вы будзеце спрачацца са мною пра імёны, прыдуманыя вамі і вашымі бацькамі? Аллаг не пасылаў адносна іх ніводнага доказу. Таму чакайце і я пачакаю разам з вамі».

з Нашае літасці Мы выратавалі яго і тых, хто быў з ім, і вынішчылі да апошняга тых, якія лічылі Нашыя знакі за хлусню і былі нявернікамі.

А да самудытаў паслалі брата Саліха. Ён сказаў: «Людзі! Пакла¬няйцеся Аллагу! У вас няма бога, апроч Яго! Прыйшоў да вас выраз¬ны знак ад вашага Госпада. Вось гэтая вярблюдзіца Аллага – знак вам. дазвольце ж ёй пасвіцца на зямлі Аллага і не рабіце ёй шкоды, інакш напаткае вас пакутлівае пакаранне».

згадайце, як Ён зрабіў вас нашчадкамі адытаў і парассяляў на зямлі, на раўнінах якое вы будуеце фартэцы і высякаеце ў скалах хаты. згадвайце літасці Аллага і не рабіце ліха на зямлі, распаўсюджваючы няверу!»

Магнаты, якія лічыліся вялікімі, сказалі вернікам, якія былі кво¬лыя: «Вы ведаеце, што Саліх пасланы ягоным Госпадам?» Тыя адказалі: «Сапраўды, мы верым у тое, з чым яго паслалі!»

Ганарліўцы сказалі: «Сапраўды, мы не верым у тое, ува што ве¬рыце вы!»

І яны зарэзалі вярблюдзіцу, не паслухаўшы загаду іхнага Госпа¬да, і сказалі: «о Саліху! Пакажы тое, чым ты пагражаеш нам, калі ты з пасланцоў!»

І паразіў іх землятрус. засталіся яны нежывыя ў хатах сваіх!

он [Саліх] адвярнуўся ад іх і сказаў: «о народзе мой! Я перадаў вам пасланне ад майго Госпада і раіў вам дабро. Але не любіце вы до-брых дарадцаў».

[Выправілі] і Лута. Ён сказаў свайму народу: «Хіба будзеце вы рабіць такую брыдоту, якую перад вамі ніхто з жыхароў света не рабіў?

Сапраўды, у запале вы бераце мужчын заміж жанчын. Так, вы людзі, якія парушаюць мяжы».

І ягоны народ толькі сказаў: «Выганіце іх з вашага паселішча! Яны – людзі, якія лічаць сябе чыстымі».

Але Мы выратавалі Лута разам з ягонаю сям’ёю, апроч жонкі, якая была адной з тых, хто застаўся.

І Мы пралілі дождж [з камянёў]. Паглядзі жа, якім быў канец беззаконнікаў!

А да мад’янітаў [Мы выправілі] брата Шуайба. Ён сказаў: «о людзі! Пакланяйцеся Аллагу! У вас няма бога, апроч Яго. Прыйшоў да вас выразны знак ад вашага Госпада. Цалкам пільнуйцеся меры і [ўста¬лёўвайце] вагі правільным чынам, не ашуквайце людзей у маёмасных справах і не распаўсюджвайце нелад на зямлі пасля таго, як яна зра¬білась лепей. Так будзе лепей для вас, калі вы вернікі.

Не рабіце засады на кожным шляху, пагражаючы і збіваючы са шляху Аллага тых, хто паверыў у Яго, да яшчэ імкнучыся сказіць гэты шлях. Узгадайце, як вас было мала, а Мы прымножылі вас. Паглядзі¬це, якім быў канец распаўсюджваючых нелад.

І калі частка з вас паверыла ў тое, з чым я пасланы, а іншая част¬ка не паверыла, дык чакайце, пакуль Аллаг не рассудзіць паміж намі. Ён – Найлепшы з суддзяў».

І сказалі ганарлівыя прадстаўнікі ягонага магнацтва: «Мы аба¬вязкова выганім цябе з нашага паселішча, Шуайб, і тых, якія паверылі разам з табою. Ці ж вернешся ты да веры нашае». Той адказаў: «А калі мы ненавідзім яе?

Мы спляцём хлусню супраць Аллага, калі паварочаемся да ва¬шае веры пасля таго, як Аллаг выратаваў нас ад яе. Не належыць нам вяртацца да яе, хіба што гэтага пажадае Аллаг, Госпад наш. Наш Госпад спасцігае веданнем кожную рэч, і на Аллага мы спадзяемся. Госпадзе наш! Рассудзі паміж намі і народам нашым па праўдзе, бо Ты – Най¬лепшы з тых, хто вырашае».

І сказалі нявернікі з ягонага магнацтва: «Калі накіруецеся за Шу¬айбам, сапраўды, будзеце мець страту».

І здарыўся землятрус, і ў хатах сваіх яны палеглі на зямлі.

Тыя, хто абвінавачваў Шуайба ў хлусне, зніклі, быццам ніколі іх там і не было.

І тагды адхінуўся ён ад іх і сказаў: «о народзе мой! Сапраўды, я перадаў вам пасланне Госпада майго і шчыра раіў вам. Як я прымеў маркоціцца пра нявернікаў?

І ў якое б паселішча Мы не выпраўлялі прарока, Мы абавязко¬ва выпрабоўвалі ягоных жыхароў, каб яны заставаліся ціхмянымі.

Потым Мы падмянілі ліха дабром, каб яны дабрадзейнічалі. Яны казалі: «Таксама і нашых бацькоў напаткалі і ліха і ўцехі». Але Мы па- каралі скананнем іх раптоўна, што яны нават гэтага і не адчувалі.

Калі б жыхары гэтых паселішчаў паверылі і былі збожныя, Мы б адкрылі ім блаславенне нябёсаў і зямлі. Але яны лічылі гэта хлуснёю, таму Мы пакаралі скананнем іх за тое, што яны сабе набывалі.

Няўжо жыхары паселішчаў лічылі, што Нашае пакаранне не прыйдзе да іх ноччу, калі яны спяць?

Няўжо жыхары паселішчаў лічылі, што Нашае пакаранне не прыйдзе да іх раніцай, калі яны бавяцца?

Няўжо яны не мелі сполаху перад задумам Аллага? Не маюць сполаху перад задумам Аллага толькі людзі, якія панясуць страты.

Хіба не патлумачана тым, якія атрымалі зямлю ў спадчыну ад ейных былых жыхароў, што, калі мы пажадаем, скараем іх за іхныя грахі? Мы запячаталі іхныя сэрцы, і не чуюць яны.

Мы паведамляем табе весткі пра гэтыя паселішчы. Іхныя пасланцы прыходзілі да іх з выразнымі знакамі, але яны не верылі ў тое, што ўжо раней успрынялі як хлусню. Так Аллаг накладвае пячаць на сэрцы нявернікаў.

Мы не знайшлі большасці з іх адданымі запавету. Але мы знай¬шлі большасць з іх непакорлівымі.

Пасля іх Мы паслалі Мусу з Нашымі знакамі да Фараона і яго¬ных набліжаных. Але яны зрабілі з імі няслушна. Паглядзі ж, які быў канец сейбітаў калатні.

Муса сказаў: «о Фараоне! Я – пасланец ад Госпада светаў.

Я мушу казаць пра Аллага толькі праўду. Я прынёс вам выраз¬ныя знакі ад Госпада вашага. Таму выпраў са мною сыноў Ісраіля».

Той адказаў: «Калі ты прыйшоў са знакам, дык пакажы яго, калі ты адзін з праўдзівых».

Ён кінуў свой кій, і ён ператварыўся ў сапраўдную змяю.

Ён працягнуў руку, і ўсе ўбачылі, што яна зробілася белаю.

Магнаты з народа Фараона сказала: «Сапраўды, ён – майстэр¬скі чараўнік!

Ён імкнецца выгнаць вас з вашае зямлі! Што ж вы параіце?»

Іншыя адказалі: «дай час яму і ягонаму брату, а па гарадах раз¬ашлі веснікаў,

якія прывядуць да цябе ўсіх майстэрскіх чараўнікоў».

Чараўнікі прыйшлі да Фараона і сказалі: «Мы павінны атры¬маць узнагароду, калі будзем пераможцамі».

Той адказаў: «Так, і вы будзеце аднымі з набліжаных».

Яны сказалі: «о Мусе, альбо ты кідай спачатку, альбо кінем мы».

Той адказаў: «Кідайце вы!» І калі яны кінулі, дык зачаравалі по¬гляд людзей, напалохалі іх і паказалі вялікія чары.

А Мы адкрылі Мусе: «Кідай свой кій!» І вось пачала яна па¬глынаць тое, што стварылі яны.

Узнікла праўда і зрабілася непатрэбным тое, што рабілі яны!

Яны пацярпелі паразу і паварочаліся прыніжанымі.

Чараўнікі ўпалі ніцма

і сказалі: «Мы паверылі ў Госпада светаў,

Госпада Мусы і Гаруна!»

Фараон сказаў: «Як, вы паверылі ў Яго без майго дазволу?! Гэта вашыя мудрагельствы. Вы склалі іх у горадзе, каб выгнаць адтуль яго¬ных жыхароў. Але хутка вы даведаецеся!

Я загадаю адсекчы вам рукі і ногі накрыж, а потым укрыжую вас усіх!»

Тыя сказалі: «Сапраўды, мы вяртаемся да Госпада нашага!

Ты помсціш нам за тое, што мы паверылі ў знакі Госпада наша¬га, калі яны прыйшлі да нас. Госпадзе наш! даруй нам трыванне і за¬бяры нас адданымі Табе!»

І сказалі магнаты з народа Фараона: «Хіба ты дазволіш Мусе і ягонаму народу распаўсюджваць нелад на зямлі і адракацца ад цябе і тваіх багоў?» Той адказаў: «Мы будзем забіваць іхных сыноў і пакіда¬ць у жывых іхных жанчын. Мы маем уладу над імі».

Муса сказаў свайму народу: «Шукайце дапамогі ў Аллага і май¬це трыванне! Сапраўды, зямля належыць Аллагу. Ён дае яе ў спадчы¬ну тым з рабоў Сваіх, каму пажадае. А лепшае выйсце – для збожных».

Тыя сказалі: «здзекаваліся над намі як перад табою, так і пас¬ля твайго прыходу». Ён адказаў: «Магчыма, Госпад знішчыць вашага ворага і прызначыць вас нашчадкамі на зямлі, каб убачыць, што вы будзеце рабіць».

Мы пакаралі род Фараона гадамі засухі і неўраджаем. Магчы¬ма, яны задумаюцца!

Калі да іх прыходзіла дабро, яны казалі: «Гэта – дзякуючы нам самім». А калі іх напаткала ліха, дык яны прыпісвалі гэта Мусе і яго¬ным паслядоўнікам. знакі іхных няшчасцяў – ад Аллага, але большас¬ць з іх гэтага не ведае.

Яны сказалі: «Якія б знакі ты не паказваў, каб зачараваць нас, мы не паверым».

І паслалі Мы на іх буру, саранчу, вошай, жаб і кроў – як віда¬вочныя знакі. Але яны паводзілі сябе ганарліва – яны былі грэшным народам.

Але калі напаткала іх пакаранне, яны сказалі: «о Мусе! Памалі¬ся за нас Госпаду свайму, згодна з Ягонаю абяцанкаю табе. Калі ты ад¬вернеш ад нас пакаранне, мы паверым табе і адпусцім з табою сыноў Ісраіля».

Мы адцягнулі ад іх тое пакаранне да пары да часу, але калі ён наступіў, яны парушылі абяцанку.

Мы пакаралі іх, патапіўшы іх у моры за тое, што яны лічылі Нашыя знакі хлуснёю і былі да іх няўважлівымі.

Прыгнечаным людзям Мы даравалі ў спадчыну ўсходнія і за¬ходнія землі, якія Мы блаславілі. за тое, што яны трывалі, споўнілася выдатнае слова Госпада твайго пра сыноў Ісраіля. Мы знішчылі тое, што рабілі Фараон ды ягоны народ і тое, што яны будавалі.

Мы пераправілі сыноў Ісраіля праз мора, і яны прыбылі да на¬рода, які быў адданы сваім стодам. Яны сказалі: «о Мусе! зрабі нам боства, такое ж, як у іх». Ён сказаў: «Сапраўды, вы – невукі.

У гэтых людзей згублена будзе тое, што яны вызнаюць, і дарэм¬на будзе тое, што яны здзяйсняюць».

Ён сказаў: «Няўжо я пачну шукаць для вас іншае боства, апроч Аллага, які ўзвысіў вас над светамі».

Вось Мы выратавалі вас ад роду Фараона. Яны катавалі вас, за¬бівалі вашых сыноў і пакідалі ў жывых вашых жанчын. Гэта было для вас вялікім выпрабаваннем ад вашага Госпада.

Мы вызначылі Мусе трыццаць начэй і дадалі да іх яшчэ дзеся¬ць, і таму тэрмін ягонага Госпада склаў сорак начэй. Муса сказаў свай¬му брату Гаруну: «заставайся заміж мяне сярод майго народа, рабі слушна і не ідзі шляхам нязбожных».

Калі ж Муса прыйшоў да прызначанага Намі тэрміну і месца, ягоны Госпад пачаў размаўляць з ім. Ён жа сказаў: «Госпадзе! Выяві мне Сябе, каб я паглядзеў на Цябе». Ён сказаў: «Ты не ўбачыш Мяне, але зiрнi на гару. Калі яна ўтрымаецца на сваім месцы, дык ты ўбачыш Мяне». А калі ягоны Госпад явіў Сябе гары, Ён ператварыў яе ў пыл і Муса страціў прытомнасць. Прыйшоўшы ў сябе, ён сказаў: «Усячысты Ты! Я раскайваюся перад Табою, і я – першы з вернікаў».

Ён сказаў: «о Мусе! Я ўзвысіў цябе над людзьмі дзякуючы Май¬му пасланню і Маёй гутарцы. Таму вазьмі тое, што Я дараваў табе, і будзь адным з удзячных».

Мы напісалі для яго на скрыжалях настаўленне пра ўсялякую рэч і тлумачэнне ўсяго існага: «Трымай іх моцна і загадвай твайму на¬роду прытрымлівацца найлепшага з гэтага. Я пакажу вам прыстанак непакорлівых.

Я адвярну ад Маіх знакаў тых, якія заганарыліся на зямлі без усялякага права на тое. Які б знак яны не ўбачылі, яны не павераць у яго. Калі яны ўбачаць правы шлях, дык не накіруюцца гэтым шляхам, затое накіруюцца памылковым шляхам, калі ўбачаць яго. Бо яны палічылі хлуснёю Нашыя знакі і занядбалі імі».

Учынкі тых, якія палічылі хлуснёю Нашыя знакі і сустрэчу ў Апошнім жыцці, апынуцца марнымі. Хіба ім не аддасца толькі за тое, што яны рабілі?

У адсутнасць Мусы ягоны народ зрабіў са сваіх упрыгажэнняў стода цяля, які мычэў. Хіба яны не бачылі, што ён не размаўляў з імі і не накіроўваў іх на просты шлях? Яны пачалі пакланяцца яму – яны былі няслушныя.

А калі яны пашкадавалі пра зробленае і ўбачылі, што ўпалі ў аблуду, яны сказалі: «Калі наш Госпад не злітуецца над намі і не даруе нам, дык мы абавязкова апынёмся ў ліку пацярпелых».

Калі Муса вярнуўся да свайго народу, дык раззлуваўся і сказаў: «дрэнна тое, што вы зрабілі ў маю адсутнасць! Няўжо вы імкнуліся апярэдзіць загад вашага Госпада?» І кінуў скрыжалі, схапіў за галаву брата свайго і пацягнуў яго да сябе. Той закрычаў: «Сын маёй маці! Сапраўды, людзі вырашылі, што я кволы і ледзь не забілі. Не давай во¬рагам нагоды кпіць з мяне і не стаў мяне побач з прыгнятальнікамі!»

Ён сказаў: «Госпадзе! даруй мне і майму брату і ўвядзі нас у літасць Тваю! Ты – Найміласэрнейшы з міласэрных!»

Сапраўды, тых, якія ўзялі сабе [для пакланення] цяля, напат¬кае гнеў іхнага Госпада і ганьба ў зямным жыцці. Так Мы ўзнагародж¬ваем паклёпнікаў.

А ў дачыненні да тых, якія рабілі ліха, а потым павініліся і па¬верылі – Госпад твой Прабачаючы, Міласэрны.

Калі прайшло злуванне Мусы, ён узяў скрыжалі, на якіх быў на-пісаны просты шлях ды літасць для тых, хто палохаецца свайго Госпада.

Муса абраў семдзесят мужчын са свайго народу, каб яны прый¬шлі ў прызначаны Намі час. А калі іх пабіў землятрус, дык [Муса] ска¬заў: «Госпадзе! Калі б Ты пажадаў, дык знішчыў бы раней як іх, так і мяне. Хіба ты знішчыш нас за ўчынак нейкіх дурных людзей сярод нас? Гэта толькі Тваё выпрабаванне. Ты ўводзіш ім у аблуду, каго пажада¬еш, і вядзеш простым шляхам, каго пажадаеш. Ты – наш Абаронца, таму прабач нас і злітуйся над намі! Ты – найлепшы з тых, хто даруе.

дай нам найлепшае ў гэтым жыцці і ў жыцці наступным. Мы вяртаемся да Цябе». Ён адказаў: «Я б’ю Сваім пакараннем, каго пажа¬даю, але Мая літасць ахоплівае кожную рэч. Я даю яе тым, якiя збожныя, якія даюць закят, вераць у Нашыя знакі,

якія рушаць утроп пасланца, непісьменнага прарока, запіс пра якога яны знойдуць у Таўраце і Інджылі. Ён загадае ім найлепшае і ад¬ цягне ад непрымальнага, ён дазволіць ім дабро і забароніць ліха, ён скіне з іх цяжар і кайданы, якія вісяць на іх. Менавіта тыя, якія паве¬рылі ў яго, паважаюць яго, дапамагаюць яму і пойдуць за святлом, якое будзе паслана яму – яны мецьмуць поспех».

Скажы: «о людзі! Я – пасланец Аллага да вас усіх! Яму належы¬ць улада над нябёсамі і зямлёю; няма бога, апроч Яго, Ён даруе жыц¬цё і скананне. Таму паверце ў Аллага і Ягонага Пасланца – непісьмен¬нага прарока, які верыць у Аллага і Ягоныя словы. Ідзіце ж за ім – каб вы пайшлі простым шляхам».

Сярод народа Мусы ёсць суполка, якая вядзе шляхам праўды і робіць згодна з ёй.

Мы падзялілі іх на дванаццаць родаў. Калі народ [Мусы] па¬прасіў у яго вады, мы адкрылі яму: «Стукні сваім кіем у скалу!» Адтуль забіла дванаццаць крыніцаў, і кожны чалавек ведаў, адкуль яму піць. Мы ахінулі іх воблакамі і паслалі ім манну і падпалух: «Ежце даброты, якімі мы надзялілі вас». Яны не пакрыўдзілі Нас, яны пакрыўдзілі толь¬кі саміх сябе.

І вось Мы сказалі ім: «Жывіце ў гэтым паселішчы! Ежце ўдо¬сталь, калі пажадаеце і дзе пажадаеце! Увайдзіце ў браму, кланяючы¬ся ніцма, і скажыце: «Прабач нас» – каб адпусцілі Мы грахі вашыя і прымножылі [ўзнагароджанне] праведнікам».

Няслушныя з іх падмянілі сказаныя ім словы на іншыя. Мы паслалі на іх нябеснае пакаранне за тое, што яны прыгняталi.

Спытай іх пра паселішчы на беразе мора. Ягоныя жыхары па¬рушылі суботу, калі ў суботні дзень да іх адкрыта прыплывала рыба, але не прыплывала ў іншыя дні. Так мы выпрабоўвалі іх за тое, што яны былі непакорлівыя.

Некаторыя з іх сказалі: «Чаму вы навучаеце людзей, якіх Аллаг усё адно знішчыць альбо скарае суворым пакараннем?» Тыя адказалі: «Каб спраўдзіцца перад нашым Богам – магчыма, яны будуць збожныя».

Але калі яны забыліся на тое, што нагадвалі ім, мы выратавалі тых, якія адцягвалі іншых ад ліха, а тых, якія былі няслушныя, пака¬ралі сувораю караю за тое, што яны былі паганцамі.

Калі яны парушылі тое, што ім забаранялі, мы сказалі ім: «Бу¬дзьце малпамі пагарджанымі!»

Вось твой Госпад паведаміў, што Ён абавязкова будзе пасыла¬ць да іх тых, хто будзе паражаць іх ліхім пакараннем. Сапраўды, твой Госпад хуткі ў пакаранні! Сапраўды, Ён – Прабачаючы, Міласэрны.

Мы падзялілі іх на зямлі на розныя суполкі. Сярод іх ёсць пра¬ведныя і няправедныя. Мы выпрабоўвалі іх дабром і ліхам – магчыма, яны паварочаюцца.

за імі прыйшлі наступнікі, якія атрымалі ў спадчыну Пісанне. Але яны ўхапіліся за мірскія даброты і сказалі: «Нам будзе даравана». І калі б з’явіліся перад імі даброты, падобныя гэтым, яны б усё роўна ўхапіліся за іх. Хіба не быў з іх узяты запавет у Пісанні, каб яны казалі толькі праўду пра Аллага? Яны вывучылі тое, што ў ім. Наступнае жыц¬цё найлепшае для тых, якi збожны, хіба яны не разумеюць?

А ў дачыненні да тых, якія трымаюцца Пісання ды здзяйсняюць малітву, дык, сапраўды, Мы не страцім узнагароджання праведнікаў.

Вось Мы паднялі над імі гару, як воблака, і яны падумалі, што яна ўпадзе на іх. «Моцна трымайцеся таго, што дадзена вам, і згадвай¬це, што ў ім, – магчыма, вы будзеце збожныя».

Вось твой Госпад вывеў з плоці сыноў Адама іхных нашчадкаў, прымусіўшы сведчыць пра саміх сябе: «Ці не Я ваш Госпад?» Тыя ад¬казалі: «Так, мы сведчым» – каб не казалі вы ў дзень Адраджэння: «Са-праўды, мы не ведалі пра гэта».

Ці ні казалі: «Сапраўды, бацькі нашы дадавалі Госпаду роўных у пакланенні раней за нас, а мы – іхныя нашчадкі. Няўжо ты знішчыш нас за тое, што зрабілі паслядоўнікі хлусні?»

Так Мы тлумачым знакі – магчыма, яны паварочаюцца.

Распавядзі ім пра таго, каму Мы даравалі Нашыя знакі, а ён ад¬хінуўся ад іх. Шатан зрабіў яго сваім паслядоўнікам і быў ён з аблудных.

Калі б Мы пажадалі, дык узвысілі б яго праз іх, але ён ухапіў¬ся за зямное і рушыў утроп сваіх жаданняў. Ён падобны да сабакі: калі гоніш яго, ён высалупае язык, і калі пакідаеш у спакоі, ён таксама вы¬салупае язык. Гэта прыклад людзей, якія лічаць Нашыя знакі за хлус¬ню. Распавядзі ім аповяд – магчыма, разважаць яны.

дрэнны прыклад людзей, якія лічаць Нашыя знакі за хлусню і крыўдзяць саміх сябе.

Каго Аллаг вядзе простым шляхам, той ідзе простым шляхам. А тыя, каго Ён збівае са шляху, нясуць страты.

Мы стварылі для пекла шмат джынаў і людзей. Яны маюць сэ¬рцы, якімі не разумеюць, маюць вочы, якімі не бачаць, маюць вушы, якімі не чуюць. Яны падобныя да худобы, але знаходзяцца ў яшчэ боль¬шай памылцы. Яны – невукі.

Аллагу належаць выдатныя імёны. Таму клічце Яго імі і пакінь¬це тых, якія скажаюць Ягоныя імёны. Іх узнагародзяць за тое, што яны рабілі.

Сярод Нашых твораў ёсць грамада, якая вядзе шляхам праўды і робіць згодна з ёй.

А тых, якія лічаць Нашыя знакі за хлусню, мы паступова па¬цягнем уніз, таму яны і не будуць ведаць пра гэта.

Я дам ім адтэрміноўку. Сапраўды, Мой задум магутны.

Хіба ім не прыходзіла ў галаву, што іхны сябар не апантаны? Сапраўды, ён – тлумачальны засцерагальнік.

Хіба не глядзелі яны на каралеўства нябёсаў і зямлі, і на кож¬ную рэч, створаную Аллагам? А, магчыма, ужо наблізіўся іхны тэрмін. дык у якое апавяданне пасля гэтага павераць яны?

Каго Аллаг збіў са шляху, таму няма правадыра. Ён пакіне іх блукаць у сваім беззаконні.

Цябе пытаюць пра Час: «Калі наступіць ён?» Скажы: «Веданне пра гэта – у майго Госпада. Не адкрые часу ягонага наступу ніхто, апроч Яго. Цяжкі ён для нябёсаў і для зямлі. Прыйдзе ён раптоўна». Цябе пытаюць, быццам табе пра гэта вядома. Скажы: «Веданне пра гэта – у Аллага, але большасць людзей пра гэта не ведае».

Скажы: «Я не маю ўлады зрабіць сабе дабро ці нанесці шкоды, хіба што пажадае гэтага Аллаг. Калі б я ведаў схаванае, дык памножыў бы сабе дабро, а ліха не кранула б мяне. Сапраўды, я – засцерагальнік і добры веснік для вернікаў».

Ён – Той, Які стварыў вас з адное душы і зрабіў з яе ейную пару, каб здабываць спакой у яе. А калі ён сышоўся з ёй, дык яна панесла латвае бярэмя і хадзіла з ім. А калі бярэмя зрабілася цяжкім, яны оба звярнуліся да свайго Госпада: «Калі Ты дорыш нам збожнае дзіцяці, дык мы будзем удзячныя Табе».

А калі Ён дараваў ім збожнае дзіцяці, яны пачалі дадаваць Яму сутаварышаў у тым, што Ён дараваў ім. І Аллаг вышэй за тое, што Яму прыпісваюць!

Няўжо яны дадавацьмуць Яму роўных тых, якія нічога не ро¬бяць і самі створаныя?

Яны не здольныя дапамагчы ім і нават сабе.

Калі вы паклічаце іх на просты шлях, дык яны не пойдуць за вамі. Усё адно, будзеце вы клікаць іх, альбо будзеце маўчаць.

Сапраўды, тыя, каго вы клічаце заміж Аллага – рабы, падоб¬ныя да вас. Таму паклічце іх, няхай яны дадуць вам адказ, калі вы ка¬жаце праўду.

Ці ёсць у іх ногі, якімі ходзяць? Ці ёсць у іх рукі, якімі нешта бяруць? Ці ёсць у іх вочы, якімі яны бачаць? Ці ёсць у іх вушы, якімі чуюць яны? Скажы: «Паклічце сваіх стодаў, а потым мудрагельце су¬праць мяне і не давайце мне адтэрміноўкі.

Сапраўды, маім Абаронцам з’яўляецца Аллаг, Які паслаў Пі¬санне. Ён абараняе праведнікаў.

Тыя, каго вы заклікаеце заміж Аллага, не прымеюць дапамаг¬чы вам і нават самім сабе.

Калі вы паклічаце іх на просты шлях, яны не пачуюць. Бачыш, што яны глядзяць на цябе, але не бачаць!

Прабач гэтых людзей, заклікай іх рабіць дабро і пакідай неву¬каў.

А калі шатан спакушацьме цябе, дык шукай абароны ў Аллага! Сапраўды, Ён – Усечуючы, Усеведаючы!

Сапраўды, калі спакуса шатана дакранаецца да збожных, яны згадваюць Аллага і пачынаюць разбіраць.

А іхныя браты падтрымліваюць іхную аблуду і не спыняюцца.

Калі ты не прыходзіш да іх са знакам, яны кажуць: «Чаму ты не прыдумаеш яго для нас?» Скажы: «Сапраўды я іду за тым, што адкрыў мне мой Госпад. Гэта відавочныя доказы Вашага Госпада, просты шлях і літасць для вернікаў».

Чытаючы Каран, уважліва слухайце і маўчыце – можа зліту¬юцца над вамі!

згадвай свайго Госпада ў думках, а не ўслых, ціхмяна і са спо¬лахам, і рабі гэта раніцай і ўвечары, і не будзь адным з няўважлівых.

Сапраўды тыя, хто побач са сваім Госпадам, не ганарацца, што пакланяюцца Яму, услаўляюць Яго і падаюць ніцма перад Ім.

Цябе пытаюць пра трафэі. Скажы: «Трафэі належаць Аллагу і Пасланцу. Таму палохайцеся Аллага, будзьце ў згодзе паміж сабою і падпарадкоўвайцеся Аллагу і Ягонаму Пасланцу, калі вы вернікі».

Вернікі – толькі тыя, якія, калі згадваюць Аллага, адчуваюць у сваіх сэрцах сполах, а калі ім чытаюць Ягоныя знакі, дык гэта памна¬жае іхную веру; і якія спадзяюцца на свайго Госпада.

Гэта тыя, якія здзяйсняюць малітву і ахвяруюць з таго, чым Мы іх надзялілі.

Яны – сапраўдныя вернікі! для іх – ступені ў іхнага Госпада, пра¬бачэнне і шчодрая доля.

Таксама Госпад твой вывеў цябе з дому дзеля праўды, хоць нека¬торым з вернікаў гэта было праціўна.

Яны спрачаліся з табою пра праўду пасля таго, як яны зразумелі яе – як іх вядуць на скананне, і яны бачаць яе.

Вось Аллаг паабяцаў вам, што адзін з аддзелаў трапіць да вас. Вы жадалі, каб да вас трапіў няўзброены аддзел. І Аллаг імкнецца пацверд¬зіць праўду Сваімі словамі і вынішчыць нявернікаў да апошняга,

каб зацвердзілася праўда і знікла няпраўда, хоць гэта і праціўна для беззаконнікаў.

Вы прасілі дапамогі ў свайго Госпада, і Ён адказаў вам: «Я пад¬трымаю вас тысячай анёлаў, якія накіроўваюцца адзін за адным».

Аллаг зрабіў гэта добраю весткаю, каб супакоіць ёй вашыя сэр¬цы. Няма дапамогі, апроч як ад Аллага. Сапраўды, Аллаг – Велічны, Мудры.

Вось Ён ахапіў вас дрымотаю – бяспекаю, якую паслаў ад Сябе, і праліў з неба ваду, каб ачысціць вас, забраць ад вас брыдоту шатана, каб умацаваць вашыя сэрцы і зацвердзіць вашыя ступы.

Вось твой Госпад адкрыў анёлам: «Я – з вамі! Умацуйце жа вер¬нікаў. Я пасею сполах у сэрцах нявернікаў. Сечаце ім шыі і сечаце ім усе пальцы».

за тое, што яны выправіліся супраць Аллага і Ягонага Паслан¬ца. А хто выпраўляецца супраць Аллага і Ягонага Пасланца, дык Ал¬лаг суворы ў пакаранні.

Вось вам – паспрабуйце! Сапраўды, на нявернікаў чакае вогнен¬нае пакаранне.

о вы, якія паверылі! Калі вы сустрэнецеся з нявернікамі, якія рынуцца войскам, дык не паварочайцеся да іх спіною.

А хто ў той час паварочаецца да іх спіною – калі не жадае разгар¬нуцца для бойкі ці далучыцца да іншага аддзелу – той наклікае на сябе гнеў Аллага, а ягоным сховішчам будзе пекла. Якое агіднае гэта месца.

Гэта не вы забівалі іх, гэта Аллаг забіваў іх. Ці не ты кінуў, калі кінуў, але гэта Аллаг кінуў – каб выпрабаваць вернікаў Сваім выдатным выпрабаваннем ад Сябе. Сапраўды, Аллаг – Усечуючы, Усеведаючы.

Вось вам! Аллаг робіць марнымі падкопы нявернікаў.

Вы прасілі пастанову і вось яна прыйшла да вас. Калі вы спыні¬це, дык гэта будзе найлепшае для вас. А калі вы пачняце нанова, дык пачнём і Мы, і ваш аддзел ніяк не дапаможа вам, нават калі ён будзе шматлікі. Сапраўды, Аллаг – з вернікамі.

о вы, якія паверылі! Падпарадкоўвайцеся Аллагу і Ягонаму Пасланцу і не адхінайцеся ад яго, пакуль вы чуеце.

Не будзьце, як тыя, якія кажуць: «Мы слухалі», – а самі не слу¬хаюць.

Сапраўды, найгоршыя з усяго створанага перад Аллагам – глуш¬цы і нямкі, якія не здольныя разумець.

Але калі б Ён дараваў ім слых, яны б усё адно ўпарта адхіналіся.

о вы, якія паверылі! Адказвайце Аллагу і Ягонаму Пасланцу, калі ён заклікае вас да таго, што даруе вам жыццё. І ведайце, што Ал¬лаг – паміж чалавекам і ягоным сэрцам, і да Яго вы будзеце сабраныя.

Палохайцеся спакушэння, якое напаткае не толькі няслушных з вас, і ведайце, што Аллаг суворы ў пакаранні.

згадайце, як вас было мала і вы былі кволыя на зямлі. Вы пало¬халіся, што людзі схопяць вас, але Ён дараваў вам прытулак і падтры¬маў вас Сваёй дапамогаю; Ён надзяліў вас дабротамі – магчыма, вы бу¬дзеце ўдзячныя.

о вы, якія паверылі! Падпарадкоўвайцеся Аллагу ды Пасланцу і не адхінайцеся ад яго пакуль чуеце.

Ведайце, што вашая маёмасць і вашыя дзеці з’яўляюцца спаку¬саю і што ў Аллага – вялікае ўзнагароджанне.

о вы, якія паверылі! Калі вы будзеце палохацца Аллага, дык Ён адорыць вас здольнасцю адрозніваць праўду і хлусню, ачысцiць ад гра¬хоў і прабачыць вас. Сапраўды, Аллаг валодае вялікаю шчодрасцю.

Вось, нявернікі мудрагеляць, каб затрымаць, забіць альбо вы¬гнаць цябе. Яны мудрагелілі, але Аллаг мае моцны задум супраць му¬драгеляў. Аллаг найлепшы за тых, хто адплачвае за мудрагельства.

Калі ім чытаюць Нашыя аяты, яны кажуць: «Мы ўжо чулі гэта. Калі мы пажадаем, дык здолеем сказаць нешта падобнае. Бо гэта – уся¬го толькі казкі старажытных народаў».

Вось яны сказалі: «о Аллаг! Калі гэта з’яўляецца праўдаю ад Цябе, дык пралі на нас дождж з камянёў з неба ці пашлi на нас пакут¬лівае пакаранне».

Але Аллаг не будзе караць іх, пакуль ты знаходзішся сярод іх. Аллаг не будзе караць іх, пакуль яны перапрошваюць.

Але як жа Аллагу не караць іх, калі яны адхiляюць мусульманаў ад Ахоўнае Мячэці, не быўшы ейнымі хавальнікамi? Ейнымі хаваль-нікамi з’яўляюцца толькі збожныя, але большасць іх не ведае пра гэта.

Іхная малітва каля дома была толькі посвістам і плясканнем у далоні. Паспрабуйце ж пакарання за тое, што вы былі нявернiкамi.

Сапраўды, нявернiкi выдаткоўваюць сваю маёмасць для таго, каб збіць іншых са шляху Аллага. Яны будуць выдаткоўваюць яе, а по¬тым будуць шкадаваць пра гэтае, а потым яны будуць зможаныя. Нявернiкi будуць сабраныя ў пекле,

каб Аллаг адлучыў кепскага чалавека ад добрага, кiнуў кепскіх адно на другога, сабраў іх усіх разам і змясціў у пекле. Яны – пацярпе¬лыя страту.

Скажы нявернiкам, што калі яны спыняцца, дык ім будзе дара¬вана тое, што было ў мінулым. Але калі яны паварочаюцца да няверы, дык ужо былі прыклады першых пакаленняў.

змагайцеся з імі, пакуль не знікне спакуса і пакуль уся паслух¬мянасць [вера, пакланенне ды падпарадкаванне] не будзе цалкам прысвечаная Аллагу. Калі ж яны спыняцца, дык Аллаг бачыць тое, што яны здзяйсняюць.

Але калі яны адхiнуцца, дык няхай будзе вам вядома, што Ал¬лаг з’яўляецца вашым Абаронцам. Якi выдатны гэты Абаронца. Якi выдатны гэты Памагаты.

Ведайце: калі вы захапілі трафэі, дык іхная пятая частка належы¬ць Аллагу, Ягонаму Пасланцу і ягоным сваякам, сірацінам, бедакам і падарожнікам, калі вы верыце ў Аллага і ў тое, што паслалі Мы рабу Нашаму ў дзень Адрознення – дзень, калі сустрэліся два войскі. Ал¬лаг здольны на кожную рэч.

Вось вы былі на бліжэйшым баку даліны, яны – на выдаленым, акараванбыў ніжэй за вас. Калі б вы дамовіліся адно з адным, дык не сустрэліся б ва ўзгодненым месцы; але ўсё адбылося так, каб Аллаг скончыў справу, якая ўжо была вырашаная, каб ад выразнага доказу загінуў той, хто загінуў, і каб ад выразнага доказу жыў той, хто будзе жыць. Аллаг – Усечуючы, Усеведаючы.

Вось Аллаг паказаў табе ў сне, што іх мала. І калі б Ён паказаў табе, што іх шмат, дык вы страцілі б адвагу і пачалі б спрачацца пра загад. І Аллаг уратаваў вас. Сапраўды, Ён ведае, што ў сэрцах.

Вось Ён паказаў іх для вас, калі вы сустрэліся, як нешматлікіх у вашых вачах, а вас паказаў нешматлікімі ў іхных вачах – каб Аллаг скончыў справу, якая ўжо была вырашаная. І да Аллага вяртаюцца ўсе справы.

о вы, якія паверылі! Калі вы сутыкаецеся з аддзелам, дык буд¬зьце моцныя і згадвайце Аллага часта – магчыма, вы будзеце мець по¬спех.

Падпарадкоўвайцеся Аллагу, Ягонаму Пасланцу і не спрачайце¬ся, інакш страціце сваю адвагу і знікне вашая моц. Трывайце, сапраў¬ды, Аллаг – з тымі, хто трывае.

І не будзьце, як тыя, што выйшлі са сваіх дамоў з пагардаю, па¬казваючы сябе перад людзьмі, і якія збівалі іншых са шляху Аллага. Аллаг ахоплівае тое, што яны робяць.

Вось шатан упрыгожыў ім іхныя ўчынкі і сказаў: «Сёння вас не пе¬раможа ніхто з людзей! Я – ваш абаронца». Але калі два аддзела ўбачылі адзін аднаго, дык ён падаўся назад і сказаў: «Я выракаюся вас! Я бачу тое, чаго вы не бачыце і палохаюся Аллага! Аллаг – суворы ў пакаранні».

Вось крывадушнікі і тыя, у чыіх сэрцах хвароба, сказалі: «Спа¬кусіла іх вера іхная». Але калі нехта спадзяецца на Аллага, дык, сапраў¬ды, Аллаг – Велічны, Мудры.

Калі б ты бачыў, як анёлы забіраюць нявернікаў. Яны б’юць іх па тварах і спінах: «Паспрабуйце пякучага пакарання!

Гэта вам за тое, што зрабілі вашыя рукі. Сапраўды, Аллаг не робіць няслушна з рабамі».

Таксама рабіў род Фараона і тыя, якія жылі перад імі. Яны не па¬верылі ў знакі Аллага, і Аллаг пакараў іх за іхныя грахі. Сапраўды, Ал¬лаг – моцны і суворы ў пакаранні!

Гэта так, бо Аллаг не мяняе Сваёй ласкі, дадзенае нейкаму на¬роду, пакуль яны не зменяць таго, што ў іхных душах. Сапраўды Ал-лаг – Усечуючы і Ўсеведаючы.

Таксама рабіў род Фараона і тыя, якія жылі перад імі. Яны ўспры¬нялі як хлусню знакі свайго Госпада, і Мы знішчылі іх за іхныя грахі, а род Фараона Мы ўтапілі. Усе яны былі паганымі.

Сапраўды, найгоршыя з усяго створанага перад Аллагам – гэта тыя, якія не паверылі і не павераць,

тыя, з якімі ты складаеш угоду, а яны кожны раз парушаюць яе і не палохаюцца.

Калі ты сутыкнешся з імі ў бойке, дык, скараўшы іх, напалохай тых, хто іх падтрымлівае. Магчыма, яны будуць памятаць.

Калі ты палохаешся здрады з боку некаторых людзей, дык пакінь пагадненні з імі, каб усе былі роўныя. Сапраўды, Аллаг не любіць здраднікаў.

Няхай не думаюць нявернікі, што перамаглі. Сапраўды, яны кво¬лыя для гэтага.

Падрыхтуйце супраць іх колькі прымееце моцы і баявых коней – гэтым вы напалохаеце ворага Аллага і вашага ворага, а таксама іншых, якіх вы не ведаеце, але якіх ведае Аллаг. І што б вы не выдаткавалі на шляху Аллага, вам цалкам вернуць гэта і не зробяць з вамі няслушна.

Калі яны абяруць мір, дык абірай яго і ты. І спадзявайся на Ал¬лага. Сапраўды, Ён – Усечуючы, Усеведаючы.

Але калі яны пажадаюць ашукаць цябе, дык, сапраўды, дастат¬кова табе Аллага. Гэта Ён падтрымаў цябе Сваёй дапамогаю і вернікамі

і злучыў іхныя сэрцы. Нават калі б ты выдаткаваў усё, што на зямлі, гэта не злучыла б іхныя сэрцы. Гэта Аллаг злучыў іх. Сапраўды, Ён – Велічны, Мудры.

о Прароча! дастаткова для цябе Аллага і вернікаў, якія ідуць за табою.

о Прароча! заклікай вернікаў да барацьбы! Калі сярод вас буд¬зе дваццаць трывалых, дык яны перамогуць дзве сотні; а калі такіх бу¬дзе сотня, дык яны перамогуць тысячу нявернікаў, бо тыя – людзі, якія не разумеюць.

Але цяпер Аллаг жадае вам палягчэння, ведаючы, што вы кво¬лыя. Таму калі сярод вас сотня трывалых, дык яны перамогуць дзве сотні; а калі такіх будзе тысяча, дык з дазволу Аллага, яны перамогу¬ць дзьве тысячы. Сапраўды, Аллаг – з трывалымі!

Не павінна прароку браць палонных, пакуль ён не пераможа тых, хто на зямлі. Вы жадаеце ўпрыгажэнняў зямнога жыцця, а Аллаг жадае наступнага жыцця. Аллаг – Велічны, Мудры.

Калі б раней не было наказу ад Аллага, дык спасцігла б вас вялікае пакаранне за тое, што ўзялі.

Спажывайце тое, што вы захапілі як трафэі, і палохайцеся Ал¬лага. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

о Прароча. Скажы палонным, якія знаходзяцца ў руках вашых: «Аллаг ведае пра дабро ў вашых сэрцах. Ён дорыць вам найлепшае за тое, што ў вас адабралі і прабачае вас. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны».

Але калі яны пажадаюць здрадзіць табе, дык яны здрадзілі Ал- лагу яшчэ раней, але Ён дараваў уладу над імі [вернікам]. Аллаг – Усе¬ведаючы, Мудры.

Сапраўды, вернікі, перабіраліся і змагаліся на шляху Аллага, ахвяруючы сваёй маёмасцю і душамі, і тыя, якія далі прытулак іншым і дапамагалі ім – саўдзельнікі адно аднаму. А тыя, якія паверылі і не перабраліся, не прымеюць быць вашымі сябрамі, пакуль не перабяруц¬ца! Калі яны будуць прасіць у вас дапамогі ў справах веры, дык дапа¬мажыце ім, але не супраць людзей, з якімі вы маеце ўгоду. Сапраўды, Аллаг бачыць тое, што вы робіце.

Нявернікі сябруюць адно з адным. Калі вы не зробіце таксама, на зямлі з’явіцца калатня і вялікая ганьба.

А вернікі перабіраліся і змагаліся на шляху Аллага, і тыя, якія прытулілі іншых і дапамагалі ім – сапраўдныя вернікі. На іх чакае пра¬бачэнне і шчодрая доля.

А тыя, якія паверылі пазней, перабіраліся і змагаліся побач з вамі – адны з вас. Але сваякі бліжэй адно да аднаго згодна з пісаннем Аллага. Сапраўды, Аллаг – пра кожную рэч ведае.

Аллаг i Ягоны Пасланец адракаюцца ад угодаў, якія вы склалі з паганымі.

Падарожнічайце зямлёю на працягу чатырох месяцаў, але ведай¬це, што вы не здолееце пакволіць Аллага. Сапраўды, Аллаг зняважы¬ць нявернікаў.

У дзень вялікага хадджа Аллаг i ягоны Пасланец паведамяць люд¬зям, што Аллаг i Ягоны Пасланец адракаюцца ад паганаў. Калі вы павініцеся, гэта будзе лепей для вас. А калі адхініцеся, дык ведайце, што вам не пазбавіць моцы Аллага. Распавядзі ж нявернікам пра па¬кутлівае пакаранне.

Апроч тых паганаў, з якімі вы маеце ўгоду, i якія ні ў чым не пару¬шалі яе і не падтрымлівалі нікога супраць вас. Прытрымлівайцеся ўго¬ды з імі на працягу пэўнага тэрміну. Сапраўды, Аллаг любіць збожных.

Калі пройдуць забароненыя месяцы, дык забівайце паганаў, дзе б вы іх не знайшлі, бярыце іх у палон, атачайце іх i ўладкоўвайце су¬праць іх розныя засады; але калі яны павіняцца, здзяйсняцьмуць малітву і давацьмуць закят, тагды дайце ім дарогу. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Але калі хтосьці з паганаў прасіцьме ў цябе абароны, дык дапа¬мажы яму, каб ён здолеў пачуць словы Аллага. Потым адвядзі яго ў бяспечнае месца, бо яны – людзі, якія яшчэ не ведаюць.

Хіба ў паганаў можа быць нейкая ўгода з Аллагам i ягоным Паслан¬цом, апроч тых, якія склалі яе ля забароненае мячэці. «Калі яны верныя вам, дык будзьце і вы верныя ім». Сапраўды, Аллаг любіць збожных.

Як жа гэта магчыма? Калі яны перамогуць вас, дык не ашчаджа¬цьмуць у адносінах з вамі ні крэўных сувязяў, ні ўгодаў. На словах яны спрабуюць дагадзіць вам, але ў сэрцах іхных – агіда. Большасць з іх – непакорлівыя.

Яны прадаюць знакі Аллага за нікчэмны кошт і збіваюць іншых з Ягонага шляху. Якія агідныя іхныя ўчынкі.

У адносінах з вернікамі яны не ашчаджаюць ні крэўных сувя¬зяў, ні ўгодаў. Яны – тыя, хто парушае мяжы.

Але калі яны павіняцца, здзяйсняцьмуць малітву і даваць закят, дык зробяцца вашымі братамі па веры. Мы тлумачым знакі для люд¬зей дасведчаных.

Калі яны, склаўшы ўгоду, пачнуць парушаць свае кляцьбы і абра¬жаць вашую веру, дык паўстаньце да барацьбы з правадырамі няверы, бо ўжо не дзейнічаюць кляцьбы іхныя. Магчыма, яны спыняцца.

Няўжо вы не станеце змагацца з людзьмі, якія парушылі свае кляцьбы і мелі намер выгнаць Пасланца? Яны пачалі першыя. Няўжо вы палохаецеся іх? Аллаг мае больш права на тое, каб Яго палохацца, калі вы верыце.

змагайцеся з імі, i Аллаг скарае іх вашымі рукамі. Ён зняважы¬ць іх, а вам дапаможа супраць іх i загаіць грудзі вернікаў,

выдаліўшы гнеў з іхных сэрцаў. Аллаг прымае каянне таго, каго пажадае. Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

Няўжо вы думалі, што вас пакінуць у спакоі, i Аллаг не ведае тых з вас, якія змагаліся і не бралі сабе памагатых заміж Аллага, Яго¬нага Пасланца і вернікаў? Аллагу вядома, што вы робіце.

Не варта паганым прыслугоўваць у месцах пакланення Аллагу, бо яны самі сведчаць пра сваю няверу. Марныя іхныя ўчынкі і будуць яны ў агні павек.

У месцах пакланення Аллагу прыслугоўваюць тыя, якія паве¬рылі ў Аллага і ў Апошні дзень, здзяйсняюць малітву, даюць закят i не палохаюцца нікога, апроч Аллага. Магчыма, менавіта яны ідуць про¬стым шляхам.

Няўжо вы лічыце роўнымі тых, хто дае ваду пілігрымам i прыс¬лугоўвае ў месцах пакланення і тых, хто паверыў у Аллага, Апошні дзень i змагаўся на шляху Аллага? Не роўныя яны перад Аллагам. Ал¬лаг не вядзе простым шляхам прыгнятальнікаў.

Тыя, якія паверылі, перабраліся і змагаліся на шляху Аллага, ахвяруючы сваёй маёмасцю і душою, маюць найвышэйшую ступень перад Аллагам. Менавіта яны і будуць мець поспех.

Іхны Госпад паведаміць ім добрую вестку пра літасць ад Сябе, блаславенне і сады, дзе на іх чакае бясконцая асалода.

Яны будуць там павек. Сапраўды, у Аллага вялікае ўзнагароджанне.

о вы, якія паверылі! Не бярыце сабе сябрамі бацькоў i братоў вашых, якія аддалі перавагу няверы перад вераю. Хто з вас будзе сябра¬ваць з імі, той – беззаконнік.

Скажы: «Калі вашыя бацькі, дзеці, браты, жонкі, сем’і, назапа¬шаная вамі маёмасць, гандаль – застою ў якім вы палохаецеся – i лю¬бімае жытло даражэй вам за Аллага, Ягонага Пасланца і намаганняў на Ягоным шляху, дык чакайце, пакуль Бог не адкрые загаду Свайго. Аллаг не вядзе простым шляхам людзей непакорлівых».

Аллаг ужо падтрымаў вас у многіх месцах i ў дзень Хунайну, калі ганарыліся вы сваёй колькасцю, якая нічым не дапамагла вам. зрабіла¬ся вузкаю для вас разлеглая зямля, і вы паварочаліся спінамі.

Але потым Аллаг паслаў супакой Свайму Пасланцу і вернікам, паслаў войскі, якіх вы не бачыце, i скараў скананнем нявернікаў. Такая адплата нявернікам.

Потым Аллаг прыме каянне тых, каго пажадае. Аллаг – Праба¬чаючы, Міласэрны.

о вы, якія паверылі! Пагане – нячыстыя. Таму, пачынаючы ад гэтага года, няхай не набліжаюцца да забароненае Мячэці. А калі вы палохаецеся галечы, дык Аллаг узбагаціць са Сваёй шчодрасці, каго пажадае. Сапраўды, Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

змагайцеся з тымі з людзей Пісання, якія не вераць ні ў Аллага, ні ў Апошні дзень, якія не забараняюць таго, што забараніў Аллаг i Ягоны Пасланец, якія не падпарадкоўваюцца праўдзівай веры, пакуль яны не будуць плаціць уласнаручна даніны, застаючыся пакорлівымі.

Сказалі юдэі: «Узайр – сын Аллага». Сказалі хрысціяне: «Месія – сын Аллага». Гэтыя словы з іхных вуснаў падобныя да словаў нявер¬нікаў, якія жылі раней. Няхай знішчыць іх Аллаг. Якія ж яны адхіліныя.

Яны бяруць сабе Госпадам, апроч Аллага, сваіх навукоўцаў, ма¬нахаў i Месію, сына Мар’ям. Але ім загадвалі пакланяцца Адзінаму Богу! Няма бога, апроч Яго! Усячысты Ён ад таго, што дадаюць Яму!

Яны імкнуцца ўтушыць святло Аллага сваімі вуснамі, і Аллаг жадае закончыць Сваё святло, хоць бы гэта і было праціўна для нявер¬нікаў.

Ён – Той, Хто выправіў пасланца з простым шляхам i праўдзіваю вераю, каб узнесціся над іншымі верамі, хоць бы гэта і было праціўна для паганаў.

о вы, якія паверылі! Сапраўды, шмат хто з навукоўцаў i мана¬хаў няслушна жарэ маёмасць людзей i збівае іх са шляху Аллага. А ў дачыненні да тых, якія назапашваюць золата і срэбра, але не ахвяруюць яго на шляху Аллага, дык уцеш іх весткаю пра пакутлівае пакаранне.

У той дзень яго падпаляць у агні пекла і затаўруюць ім іхныя твары, бакі ды спіны: «Вось тое, што вы збіралі для сябе! Таму паспра¬буйце таго, што вы назапашвалі».

Сапраўды, колькасць месяцаў у Аллага – дванаццаць, як было запісана ў Пісанні ў дзень, калі Ён стварыў нябёсы і зямлю. Чатыры з іх – забароненыя. Гэта – праўдзівая вера, таму не будзьце ў гэты час ня- слушныя самі да сябе. змагайцеся з паганымі ўсе разам – таксама, як разам вядуць барацьбу з вамі яны. I ведайце, што Аллаг – са збожнымі.

Адкладанне забароненага месяца павялічвае няверу. Гэта ўводзі¬ць у аблуду нявернікаў. Яны лічаць дазволеным [гэты месяц] у адным годзе, а ў другі – забараняюць, каб прывесці яго ў адпаведнасць з тым тэрмінам, які Аллаг загадаў лічыць, і гэтым зрабіць дазволеным [гэты месяц]. Яны дазваляюць тое, што забараніў Аллаг. Ліхія ўчынкі іхныя здаюцца ім выдатнымі, і Аллаг не вядзе простым шляхам нявернікаў.

о вы, якія паверылі! Што з вамі? Калі кажуць вам: «Выходзьце на шлях Аллага!», да зямлі схіляецеся. Няўжо вы аддаяце перавагу зям¬ному жыццю перад жыццём наступным? Але даброты гэтага жыцця такія маленькія ў параўнанні з асалодаю наступнага жыцця.

Калі вы не выйдзеце, дык Ён скарае вас пакутлівым пакараннем і заменіць вас іншым народам. Вы нічым не пашкодзіце Яму, а Аллаг здольны на кожную рэч.

А калі вы не дапаможаце Пасланцу, дык ужо дапамог яму Аллаг, калі выгналі яго тыя, якія не паверылі. Ён быў адным з двух, калі яны схаваліся ў пячоры. Вось ён сказаў свайму сябру: «Не сумуй! Сапраў¬ды, Аллаг – з намі». Аллаг паслаў яму супакой і падтрымаў яго войскам, якога вы не бачыце. Ён прынізіў слова нявернікаў. Слова Аллага – вышэйшае! Аллаг – Велічны, Мудры.

Накіроўвайцеся ў выправу, латва гэта будзе вам ці цяжка, і пры¬кладайце намаганні, ахвяруючы сваю маёмасць і душы на шляху Ал¬лага. Гэта лепш для вас, калі б вы толькі ведалі.

Калі б здабыча была латваю, а дарога – блізкаю, дык яны б пай¬шлі за табою, абавязкова. Але занадта далёкім здаўся ім шлях, i яны будуць клясціся Аллагам: «Калі б мы мелі магчымасць, дык выйшлі б разам з вамі». Яны губляюць самі сябе, i ведае Аллаг, што яны – хлусы.

Няхай даруе табе Аллаг. Чаму ты дазволіў гэта ім, пакуль не зробілася табе зразумела, якія з іх праўдзівыя, а якія хлусы?

Тыя, якія вераць у Аллага і ў Апошні дзень, не пытаюцца ў цябе дазволу на тое, каб прыкладаць намаганні [на шляху Аллага], ахвяру¬ючы сваю маёмасць і душы. Аллаг ведае збожных.

Пытаюцца дазволу ў цябе тыя, якія не вераць у Аллага і ў Апош¬ні дзень, i чые сэрцы вагаюцца. I праз ваганне сваё разгубленыя яны.

Калі б яны жадалі выйсці [на змаганне], дык падрыхтаваліся б да гэтага. Аднак Аллаг не пажадаў, каб яны ішлі разам з вамі і затры¬маў іх. Сказалі ім: «Сядзіце разам з тымі, якія сядзяць».

Калі б яны пайшлі разам з вамі, дык гэта не дадало б нічога, апроч неладу, спяшаліся б пасеяць сярод вас калатню. Сярод вас ёсць тыя, хто прыслухоўваецца да іх, і Аллаг ведае пра прыгнятальнікаў.

Яны і раней сеялі калатню i скажалі перад табою сапраўдны стан рэчаў, пакуль не прыйшла праўда і не перамог загад Аллага, хоць гэта ім праціўна.

Сярод іх ёсць той, хто кажа: «дазволь мне [застацца] і не спаку¬шай». Але яны ўжо ўпалі ў спакусу. Сапраўды, пекла ахоплівае нявернікаў.

Калі з табою адбываецца нешта добрае, дык гэта засмучвае іх. А калі цябе паражае ліха, яны кажуць: «Мы загадзя паклапаціліся пра сябе» – i ідуць сабе, цешачыся.

Скажы: «Нас можа паразіць толькі тое, што загадаў нам Аллаг, а Ён – наш Абаронца. I няхай вернікі спадзяюцца толькі на Аллага».

Скажы: «Хіба чакаеце вы для нас чагосьці іншага, апроч двух да¬бротаў? I мы чакаем, калі паразіць вас Аллаг пакараннем ад Сябе аль¬бо [скарае] нашымі рукамі. Таму чакайце, i мы пачакаем разам з вамі».

Скажы: «Будзеце вы ахвяраваць добраахвотна ці прымусова, ад вас гэтага ўсё адно не прымуць, бо вы непакорлівыя людзі».

Іхныя ахвяраванні не будуць прынятыя, бо яны не вераць у Алла¬га ды Ягонага Пасланца. Неахвотна здзяйсняюць малітву і ахвяраванні.

Няхай не ўражвае цябе іхная маёмасць і дзеці. Аллаг жадае ска– раць іх гэтым у зямным жыцці, каб яны страцілі свае душы нявернікамі.

Яны клянуцца Аллагам, што належаць да вас, але яны не з вас. Яны палохаюцца [паказаць вам сваю сутнасць].

Калі б яны знайшлі нейкае сховішча, пячору альбо паглыблен¬не, дык спяшаліся б туды.

Ёсць сярод іх такія, якія пляткараць пра цябе праз міласціну. Калі яны атрымліваюць сваю долю, дык застаюцца задаволеныя, а калі не атрымліваюць, дык злуюцца.

Калі б яны былі задаволеныя тым, што ім даруе Аллаг i Ягоны Пасланец, i казалі: «дастаткова нам Аллага! Аллаг даравацьме нам са Сваёй шчодрасці і Ягоны Пасланец. I да Аллага мы імкнемся».

Міласціна прызначаная для маючых патрэбу i бедакоў, тых, хто яе збірае і дае, тых, ад чыіх сэрцаў чакаюць прыхільнасці, [для выку¬пу] рабоў, для абцяжараных пазыкамі, для тых, хто [змагаецца] на шля¬ху Аллага, а таксама для падарожнікаў. Так усталявана Аллагам. А Ал¬лаг – Усеведаючы, Мудры!

Сярод іх ёсць тыя, хто абражае Прарока і кажа: «Ён усіх слухае». Скажы: «Ён чуе тое, што лепш для вас. Ён верыць у Аллага і давярае вернікам, ён – літасцівы для тых з вас, хто паверыў! А на тых, якія абра¬жаюць Пасланца Аллага, чакае пакутлівае пакаранне».

Яны клянуцца перад вамі Аллагам, каб дагадзіць вам. Але, калі яны вернікі, лепш бы ім дагаджаць Аллагу і Ягонаму Пасланцу.

Няўжо не ведаюць, што на таго, хто непрыхільны да Аллага і Яго¬нага Пасланца, чакае пякельны агонь, дзе ён будзе назаўжды? Гэта – вялікая ганьба.

Крывадушнікі палохаюцца таго, што будзе паслана сура, якая адкрые тое, што ў іхных сэрцах. Скажы: «Кпіце жа! Сапраўды, Аллаг адкрые тое, чаго вы палохаецеся».

Калі ты спытаеш іх, дык яны абавязкова скажуць: «Мы толькі шмат размаўлялі і гулялі». Скажы: «Няўжо вы кпілі з Аллага, Ягоных знакаў i Ягонага Пасланца?»

Не прасіце прабачэння. Вы зрабіліся нявернікамі пасля таго, як паверылі. Калі Мы прабачым частку з вас, дык іншую частку скараем – за тое, што яны былі грэшнікамі.

Крывадушнікі ды крывадушніцы падобныя адно да аднаго. Яны заклікаюць да ліха і забараняюць дабро, стрымліваюць свае рукі [ад міласціны]. Яны забыліся на Аллага, а Ён аддаў іх на забыццё (пазбавіў літасці). Сапраўды, крывадушнікі – беззаконнікі.

Абяцаў Аллаг крывадушнікам, крывадушніцам i нявернікам агонь, дзе яны будуць павек. дастаткова ім гэтага. Аллаг пракляў іх i чакае на іх векаістае пакаранне.

Такія ж вы самі, як i тыя, што жылі раней за вас. Яны былі ма¬гутней за вас моцаю, мелі больш маёмасці і дзяцей. Яны нацешыліся сваім лёсам, i вы нацешыліся сваім лёсам – так, як нацешыліся сваім лёсам тыя, што жылі раней за вас. Вы марнасловілі так, як марнасловілі яны. дарэмнымі ёсць учынкі іхныя ў жыцці зямным і наступным, i ўведаюць яны страты.

Няўжо да іх не дайшла вестка пра тых, якія жылі раней – пра народ Нуха, адытаў, самудытаў, народ Ібрагіма, жыхароў Мад’яну і пе¬ рагорнутых паселішчаў? Прыходзілі да х пасланцы іхныя з выразнымі знакамі. Аллаг не быў няслушны да іх – яны самі былі няслушныя да сябе.

Вернікі і верніцы – сябры адны адным; яны заклікаюць да дабра і забараняюць ліха, здзяйсняюць малітву, даюць закят, падпарадкоўва¬юцца Аллагу і Ягонаму Пасланцу. Аллаг злітуецца над імі. Сапраўды, Аллаг – Велічны, Мудры.

Абяцаў Аллаг вернікам i верніцам рай, дзе цурчаць рэкі, дзе вы¬датнае жыллё ў садах Эдэна. Яны будуць там павек. А блаславенне Ал¬лага – вышэй за ўсё. Гэта – вялікі поспех.

о Прароча! змагайся з нявернікамі і крывадушнікамі, і будзь жорсткім з імі. Іхнае сховішча – пекла. Якое мярзотнае гэта месца для вяртання.

Яны клянуцца Аллагам, што не казалі, але на самой справе ка¬залі гэта – слова няверы – і зрабілісь нявернікамі пасля таго, як пры¬нялі іслам. Яны задумаліся пра тое, чаго раней не прымелі ажыццяві¬ць. Яны спрабуюць помсціць за тое, што Аллаг i Ягоны Пасланец узбагацілі іх з Ягонае шчодрасці. Калі яны павіняцца, дык гэта будзе лепей для іх. А калі адхінуцца, дык Аллаг скарае іх пакутлівым пака¬раннем у зямным і наступным жыцці. У іх няма на зямлі ні абаронцы, ні памагатага.

Сярод іх ёсць тыя, хто паабяцаў Аллагу: «Калі Аллаг даруе нам ад Ягонае шчодрасці, дык мы абавязкова зробім ахвяраванні і будзем праведнымі!»

Але калі Ён даруе ім з шчодрасці Сваёй, зрабіліся яны хцівымі і адхінуліся, адхіляючыся.

Такім чынам, ён скараў іх, напоўніўшы іхныя сэрцы крывадуш¬насцю да таго дня, калі яны сустрэнуцца з ім. Гэта ім за тое, што яны парушылі сваю абяцанку перад Аллагам і за тое, што яны хлусілі.

Хіба яны не ведаюць, што Аллагу вядомыя іхныя таямніцы і сха¬ваныя размовы, і што Аллаг ведае ўсё таемнае?

Яны звяртаюцца да абразаў і здзекуюцца з вернікаў, якія робя¬ць дадатковыя ахвяраванні і з тых, якім няма чаго даць, апроч таго, што зарабілі яны сваімі рукамі. Але Аллаг скарае крывадушнікаў. Ча¬кае на іх пакутлівае пакаранне!

Прасіцьмешь прабачэння за іх ці не – нават калі ты папросіш прабачэння за іх семдзесят разоў, Аллаг не прабачыць іх! Слушна, бо яны не верылі ў Аллага і Ягонага Пасланца. Аллаг не вядзе простым шляхам непакорлівых.

Тыя, хто застаўся на сваіх месцах, цешыліся, што апынуліся ў тыле Пасланца Аллага. Ім цяжка было змагацца на шляху Аллага, ахвяруючы сваю маёмасць і душы. Яны сказалі: «Не хадзіце ў выпра¬ву ў гэтакую спякоту!» Скажы: «Агонь пекла будзе яшчэ гарачэйшым!» Але калі б яны зразумелі.

Няхай яны крыху цешацца і шмат плачуць – такая адплата за тое, што яны атрымалі для сябе.

Калі Аллаг паварочае цябе да аднаго з іх, і яны прасіцьмуць даз¬волу ісці ў выправу, дык скажы: «Вы ніколі не пойдзеце са мною! І вы не будзеце змагацца са мною супраць непрыхільніка. Вы былі задаво¬леныя сваім месцам раней, таму сядзьце з тымі, хто застаўся!»

Ніколі не маліцеся за каго-небудзь з іх і не ўставайце над яго¬наю магілаю. Яны не верылі ў Аллага, Ягонага Пасланца, і сканалі не¬пакорлівымі.

Няхай не дзівіць цябе іхная маёмасць ды іхныя дзеці. Аллаг жа¬дае скараць іх гэтым у зямным жыцці, каб яны страцілі душу ў няверы.

І калі была пасланая сура: «Верце ў Аллага і змагайцеся [ў ад¬ным шэрагу] з Ягоным Пасланцом!», дык уладальнікі багацця сярод іх пачалі прасіць цябе дазволіць ім застацца, яны сказалі: «Пакіньце нас. Мы будзем з тымі, хто сядзіць».

Яны задавальняюцца тым, што застаюцца з іншымі. У іх запя¬чатаныz сэрцы, а яны не разумеюць.

Але Пасланец і тыя, хто паверыў разам з ім, змагаліся, ахвяру¬ючы сваю маёмасць і свае душы. Іх чакаюць добрыя рэчы. Яны атры¬маюць поспех.

89 Аллаг падрыхтаваў для іх сады, дзе цурчаць рэкі. Яны будуць там назаўсёды. Гэта вялікі поспех.

І прыйшлі да яго прасіць дазволу застацца тыя бедуіны, якія мелі важкія нагоды. А тыя, хто хлусіў Аллагу і Ягонаму Пасланцу, сяд¬зелі па хатах. Тыя з іх, хто не паверыў, панясуць пакутлівае пакаранне.

Няма граху кволым, хворым і тым, каму няма чым ахвяраваць, калі яны шчырыя перад Аллагам і Ягоным Пасланцом. Няма за што ўпікаць тых, хто робіць дабро. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Няма граху тым, хто прыходзіць да цябе, каб папрасіць даць ім жывёлаў, патрэбных для выправы. Ты сказаў: «Я не прымею знайсці для вас гэтых жывёлаў!» Яны паварочаліся з вачыма, поўнымі слёз смутку, бо ім няма чым было ахвяраваць.

Грэх падае на тых, хто прасіў у цябе дазволу застацца, быўшы заможнымі. Яны ўцешныя застацца з іншымі. Аллаг запячатаў іхныя сэрцы, а яны не ведаюць.

Яны будуць апраўдвацца, калі вы паварочаецеся да іх. Скажы: «Не апраўдвайся, мы ўсё адно не паверым табе. Аллаг ужо загадаў нам распавесці пра цябе. Аллаг і Ягоны Пасланец убачаць твае справы. І тагды ты вернешся да Ведаючага таемнае і відавочнае, і Ён паведаміць табе, што ты зрабіў».

Калі вы паварочаецеся да іх, яны паклянуцца Аллагам, каб вы адхінуліся ад іх. Адхініся ад іх, бо яны ліхія. Іхным сховішчам будзе пекла. Такая адплата за тое, што яны набылі.

Яны клянуцца вам, што вы застаняцеся імі задаволеныя. Але нават калі вы будзеце задаволеныя імі, Аллаг не будзе задаволены не¬пакорлівымі людзьмі.

Бедуіны з’яўляюцца найбольш упартымі ў няверы і крывадуш¬насці. Яны больш не прызнаюць абмежаванняў, якія Аллаг паслаў Свайму Пасланцу. Сапраўды, Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

Сярод бедуінаў ёсць такія, якія лічаць свае ахвяраванні стратаю і чакаюць, калі вас напаткае зменлівасць лёсу. Іх саміх напаткае змен¬лівасць лёсу. Сапраўды, Аллаг – Усечуючы, Усеведаючы.

Сярод бедуінаў ёсць тыя, хто верыць у Аллага і Апошні дзень і верыць, што іхныя ахвяраванні наблізяць іх да Аллага і дапамогуць заслугаваць малітвы Пасланца. о так! Сапраўды, яны (ахвяраванні) з’яўляюцца сродкам набліжэння. Аллаг увядзе іх у Сваю літасць, бо Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Аллаг задаволены першымі з мухаджыраў і ансараў, якія па¬пярэдзілі астатніх, і тымі, якія рушылі ўтроп іх. Яны таксама задаво¬леныя Аллагам. Ён падрыхтаваў для іх райскія сады, у якіх цурчаць рэкі. Яны застануцца там павек. Гэта – вялікі поспех.

Сярод бедуінаў, якія жывуць вакол вас, а таксама сярод жыха¬роў Мэдыны, ёсць крывадушнікі. Яны ўпарцяцца ў крывадушнасці, але ты не ведаеш іх. Мы ж ведаем іх і скараем іх двойчы. А потым яны будуць паварочаныя ў вялікія пакуты.

Ёсць і іншыя людзі, якія прызналіся ў сваіх грахах. Яны змя¬шалі праведныя ўчынкі з ліхімі. Магчыма, Аллаг прыме іхнае каянне. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Бяры з іхнае маёмасці ахвяраванні, каб імі ачысціць і ўзвысіць іх. Маліся за іх, бо твае малітвы – супакаенне для іх. Сапраўды, Аллаг – Усечуючы, Усеведаючы.

Няўжо яны не ведаюць, што Аллаг прымае каянне ад Сваіх ра¬боў і прымае міласціну, што Аллаг – Прымаючы каянне, Міласэрны?

Скажы: «Працуйце, і ўбачыць вашую справу Аллаг, Ягоны Пасланец і вернікі. І борзда вы будзеце паварочаныя да Таго, Хто ведае таемнае і відавочнае, і Ён паведаміць вам пра тое, што вы здзяйснялі».

Ёсць і такія, якія чакаюць загады Аллага. Ён альбо скарае іх, альбо прыме іхнае каянне. Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

Тыя, якія пабудавалі мячэць для нанясення шкоды, падтры¬мання няверы, унясення расколу ў шэрагі мусульманаў і стварэння за¬сады для тых, хто здаўна змагаецца супраць Аллага і Ягонага Паслан¬ца, абавязкова будуць прысягаць: «Мы не жадалi нічога, апроч дабра». Аллаг сведчыць, што яны з’яўляюцца хлусамi.

Ніколі не здзяйсняй у ёй малiтву. Мячэць, якая з першага дня была заснаваная на збожнасці, больш заслугоўвае таго, каб ты выстой¬ваў у ёй [малiтву]. У ёй ёсць мужы, якія любяць ачышчацца. Сапраў¬ды, Аллаг любіць тых, хто ачышчаецца.

Ці той, хто заклаў падмурак свайго будынка на сполаху перад Аллагам і імкненні да Ягонае задаволенасці, найлепшы, альбо той, хто заклаў падмурак свайго будынка на самым краі зрыву, гатовага асу¬нуцца, так што ён асунуўся разам з ім у пякельны агонь? Сапраўды, Аллаг не вядзе простым шляхам прыгнятальнікаў.

Будынак, якi яны пабудавалі, заўсёды будзе спараджаць сум¬неў у іхных сэрцах, пакуль іхныя сэрцы не разарвуцца. Аллаг – Усеве¬даючы, Мудры.

Сапраўды, Аллаг набыў у вернікаў іхнае жыццё і маёмасць у мену на Рай. Яны змагаюцца на шляху Аллага, забіваючы і гінучы. Ад¬паведна Ягонай абяцанцы, якая дадзеная ў Таўраце, Iнджыле і Каране. Хто выконвае свае абяцанкі лепш за Аллага? Уцешцеся ж з угоды, якую вы склалі. Гэта і ёсць вялікi поспех.

Пацеш тых, якiя віняцца і пакланяюцца, усхваляюць і посця¬ць, кланяюцца ў пояс і падаюць ніцма, загадваюць здзяйсняць дабро і забараняюць здзяйсняць лiха, і выконваюць абмежаванні Аллага.

Прароку і вернікам не належыць прасіць прабачэння для па¬ганаў, нават калі яны з’яўляюцца сваякамі, пасля таго, як ім зрабілася выразным, што яны будуць жыхарамi пекла.

А малітва Ібрагіма аб прабачэнні для ягонага бацькі была ўся¬го толькі выкананнем абяцанкі, якую ён яму даў. Калі ж яму зрабілася выразным, што ягоны бацька з’яўляецца ворагам Аллага, ён адрокся ад яго. Сапраўды, Ібрагім быў цiхмяным, стрымалым.

Аллаг не ўводзіць у аблуду людзей, якім Ён паказаў просты шлях, пакуль Ён не патлумачыць ім, чаго яны павінны палохацца. Са¬праўды, Аллаг ведае пра ўсялякую рэч.

Сапраўды, Аллагу належыць улада над нябёсамі і зямлёю. Ён даруе жыццё і пагiбель. Няма ў вас, апроч Аллага, ні абаронца, ні па¬магатага.

Аллаг прыняў каянні Прарока, мухаджыраў і ансараў, якія рушылі за ім у цяжкі час, пасля таго, як сэрцы некаторых з іх траха не ўхіліліся ў бок. Ён прыняў іхнае каянне, бо Ён – Спагадлівы, Міласэрны.

Аллаг дараваў траім, якім было адтэрмінавана да таго часу, па¬куль зямля не зрабiлася цеснаю для іх, нягледзячы на ейныя прасто¬ры. Іхныя душы сціснуліся, і яны зразумелі, што ім няма дзе схавацца ад Аллага, апроч як у Яго. Потым Ён дараваў ім, каб яны прымелi павініцца. Сапраўды, Аллаг – Прымаючы каянне, Міласэрны.

о тыя, якія паверылі! Палохайцеся Аллага і будзьце з праўдзі¬вымі.

Жыхары Мэдыны і бедуіны наваколляў не павінны былі пакіда¬ць Пасланца Аллага і аддаваць перавагу свайму жыццю перад ягоным жыццём. Бо смага, стомленасць і голад, якія напаткаюць іх на шляху Аллага, і кожны крок, які выклікае гнеў нявернікаў, і кожная параза, на¬несеная непрыхільніку, без сумневу, будуць запісаныя як добрыя спра¬вы. Сапраўды, Аллаг не губляе ўзнагароджання тых, хто робіць дабро.

Якое б вялікае ці маленькае ахвяраванне яны ні рабілі, якую б даліну яны ні перасякалі, гэта запісваецца ім, каб Аллаг узнагародзіў іх найлепшым за тое, што яны здзейснілі.

Вернікам не варта выступаць у выправу ўсім разам. Чаму б не выправіць з кожнага гурту частку людзей, каб яны маглі вывучыць веру і навучаць людзей, калі яны паварочаюцца да іх? Верагодна, яны будуць пільнавацца.

о тыя, якія паверылі! змагайцеся з нявернікамі, якія знаход¬зяцца побач з вамі. І няхай яны пераканаюцца ў вашае жорсткасці. І ведайце, што Аллаг – са збожнымі.

Калі пасылаецца сура, дык сярод іх знаходзіцца такі, які кажа: «Чыя вера ад гэтага зрабілася мацней?» Што тычыцца вернікаў, дык іхная вера ад гэтага ўзмацняецца, і яны цешацца.

А што тычыцца тых, чые сэрцы пашкоджаныя хваробаю, дык гэта дадае гнюсі да іхнае гнюсі, і таму яны сканаюць нявернікамі.

Няўжо яны не бачаць, што кожны год яны выпрабоўваюцца адзін ці два разы? Яны не вінавацяцца пасля гэтага і не згадваюць на-вучанне.

Калі пасылаецца сура, яны глядзяць адно на аднаго: «Ці бачы¬ць вас хто-небудзь?» А потым яны адхінаюцца. Аллаг адхіліў іхныя сэ¬рцы, бо яны – людзі неразважаючыя.

да вас з’явіўся Пасланец з вашага асяроддзя. Цяжка для яго тое, што вы пакутуеце. Ён намагаецца для вас. Ён добры і міласэрны да вернікаў.

А калі яны адхінуцца, дык скажы: «Мне дастаткова Аллага! Няма бога, апроч Яго. Я спадзяюся толькі на Яго, бо Ён – Госпад вяліка¬га Трона».

Аліф. Лям. Ра. Гэта – знак Пісання мудрага.

Хіба здзіўленыя людзі тым, што Мы адкрылі чалавеку з іх саміх: «засцерагай людзей і паведамляй добрую вестку тым, якія паверылі, што на іх чакае сапраўднае ўзнагароджанне ў Госпада іхнага»? Нявер¬нікі кажуць: «Сапраўды, гэта – відавочны чараўнік».

Сапраўды, Госпад – Аллаг, які стварыў нябёсы і зямлю за шэсць дзён, а потым узняўся над Тронам. Ён вырашае справы! Не будзе аба¬ронцы, апроч як з Ягонага дазволу. Такі Аллаг, Госпад. Таму пакланяй¬цеся Яму. Няўжо вы не задумаецеся?

Вы ўсе паварочаецеся да Яго – абяцанка Аллага праўдзівая! Ён пачынае тварэнне, а потым паўтарае яго, каб узнагародзіць слушна тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы. А на тых, якія не верылі, чакае напой з кіпеню і пакутлівае пакаранне – за тое, што не верылі.

Ён – Той, Хто зрабіў сонца свяцілам, а месяц – святлом, вызначыўшы яму фазы, каб вы ведалі колькасць гадоў і лічбу. Аллаг стварыў гэта ўсё толькі ў праўдзе. Ён тлумачыць знакі для людзей, якія ведаюць.

Сапраўды, у змене дня і ночы, у тым, што Аллаг стварыў на ня¬бёсах і на зямлі – знакі для людзей збожных.

Сапраўды, тым, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі, якія за¬даволеныя свецкім жыццём, знаходзяць у ім супакой і няўважліва ста¬вяцца да Нашых знакаў,

сховішчам будзе агонь – за тое, што яны сабе атрымалі.

Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, Аллаг павядзе простым шляхам за іхную веру. У садах асалоды пад імі буду¬ць цурчаць рэкі.

Іх заклікам там будзе: «Слава Табе, Аллаг!»; і вітаннем іхным там будзе: «Мір!»; канцом іхных заклікаў будзе: «Хвала Аллагу, Госпаду светаў!»

Калі б Аллаг паскорыў людзям ліха таксама, як Ён паскорыў для іх дабро, дык абавязкова прыйшоў бы да іх час сканання. І Мы пакіда¬ем блукаць у сваёй ганьбе тых, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі.

Калі чалавека тычыцца ліха, ён кліча Нас лежачы, седзячы і сто¬ячы. А калі мы пазбавім яго на ліха, ён ідзе, быццам ніколі і не клікаў Нас праз гэтае ліха. Так здаецца выдатным для парушальнікаў тое, што робяць яны.

Мы знішчылі пакаленні, якія жылі раней за вас, бо яны былі ня¬слушнымі, і ў пасланцоў сваіх, якія да іх прыходзілі, яны не паверылі. Так Мы караембеззаконнікаў.

А потым Мы зрабілі вас іхнымі нашчадкамі на зямлі, каб пагляд¬зець, якімі будуць вашыя ўчынкі.

Калі ім чытаюць Нашыя выразныя знакі, кажуць тыя, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі: «Прынясі нам іншы Каран альбо пад¬мяні яго!» Скажы: «Не прымею я падмяняць яго па ўласным жаданні. Я іду па тым, што дадзена мне ў адкрыцці. Я палохаюся, што пасля таго як выслухаў Госпада свайго, буду пакараны ў Вялікі дзень».

Скажы: «Калі б пажадаў Аллаг, я б не чытаў яго вам і не навучаў бы яму вас. Я пражыў сярод вас усё жыццё. Няўжо вы не разумееце?»

Хто няслушнейшы за таго, хто паклёпнічае на Аллага і лічыць хлуснёю Ягоыя знакі? Сапраўды, беззаконнікі не будуць мець поспеху.

Яны пакланяюцца заміж Аллага таму, што не прыносіць ім ні шкоды, ні карысці. І кажуць: «Гэта – абаронцы нашыя перад Аллагам». Скажы: «Хіба вы прымееце распавесці Аллагу пра нешта на нябёсах і на зямлі, чаго Ён не ведае?» Усячысты Ён, і вышэй за тое, што яму да¬даюць!

Людзі былі адзінай суполкаю, але разышліся паміж сабою. Калі б перад гэтым не было слова Госпада твайго, дык іхная размоўка была б ужо вырашаная.

Кажуць: «Чаму не пасланы знак ад Госпада ягонага?» Скажы: «Таемнае належыць Аллагу. Таму чакайце і я пачакаю разам з вамі».

Калі Мы далі людзям пакаштаваць Нашае літасці пасля ліха, якое закранула іх, дык яны пачалі мудрагеліць супраць Нашых знакаў. Скажы: «Аллаг хутчэйшы ў задумах Сваіх». Сапраўды, нашыя паслан-цы запісваюць вашыя мудрагельствы.

Ён – Той, хто даў вам магчымасць падарожнічаць па сухазем’і і па моры. Вось вы на караблях, разам з імі дзьме спадарожны вецер, з якога яны цешацца. Але толькі ахопіць іх ураган, ды пачнуць абруш¬вацца хвалі з усіх бакоў, і яны вырашаць, што аточаныя. Тагды паклі¬чуць яны Аллага, выказваючы Яму шчыра сваю веру: «Выратуй нас! І мы абавязкова будзем удзячныя!».

Але калі Ён выратуе іх, дык яны пачнуць сеяць ганьбу на зямлі без усялякага права. о людзі! Вашая ганьба адгукнецца супраць вас саміх. Гэта толькі асалода зямнога жыцця, а потым вы паварочаецеся да Нас! І Мы паведамім вам пра тое, што вы зрабілі.

Прыкладам зямнога жыцця з’яўляецца вада, якую мы праліва¬ем з неба, і яна змешваецца з раслінамі зямлі – тымі, якія ўжываюць у ежу людзі і жывёлы. Калі зямля ўбіраецца ў сваю вопратку і ўпрыго¬жваецца, а ейныя жыхары лічаць, што маюць уладу над ёй, прыходзі¬ць загад Наш ноччу ці днём. І Мы ператвараем яе ў поле, з якога наз¬біралі плён – быццам яна і не была квітнеючая ўчора. Так Мы тлумачым знакі людзям, якія задумляюцца.

Аллаг заклікае да мясціны міру і вядзе, каго пажадае, да проста¬га шляху.

На тых, якія рабілі дабро, чакае самае найлепшае і нешта боль¬шае. Не пакрые іхныя твары ні пыл, ні ганьба. Менавіта яны – жыха¬ры раю! Будуць яны там павек.

А рабіўшым ліха адплацяць тым жа ліхам. І будуць яны пакры¬тыя ганьбаю, і не абароніць ніхто іх ад Аллага. Твары іхныя пакрыюц¬ца кавалкамі начнога змроку. Менавіта яны – жыхары пекла! І будуць яны там павек.

У той дзень мы збяром усіх іх разам, а потым скажам паганым: «Вось вашыя месцы – разам з саўдзельнікамі вашымі». А потым Мы падзелім іх, і скажуць іхныя саўдзельнікі: «Вы не пакланяліся нам».

дастаткова Аллага як Сведкі паміж вамі і намі. Мы сапраўды не ведалі пра вашае пакланенне».

Там кожная душа ўпэўніцца ў тым, што падрыхтавала раней. Паварочаюцца яны да Аллага, свайго сапраўднага абаронцы, і знікне тое, што прыдумвалі яны.

Спытай: «Хто надзяляе вас з неба і зямлі? Хто мае ўлады над слы¬хам і зрокам? Хто выводзіць жывое з нежывога, а нежывое з жывога? Хто кіруе падзеямі?» Яны скажуць: «Аллаг». Спытай: «Чаму ж вы не палохаецеся Яго?»

Такі Аллаг, праўдзівы Госпад ваш! А што можа быць пасля праў¬ды, як не хлусня? Як жа вы падаліліся.

Так спраўдзілася слова твайго Госпада пра непакорлівых, што яны не павераць.

Скажы: «Ці прымее хто-небудзь з вашых стодаў пачаць тварэн¬не, а потым яго паўтарыць?» Скажы: «Аллаг пачынае тварэнне, а по¬тым яго паўтарае». Як жа вы падаліліся.

Скажы: «Ці прымее хто-небудзь з вашых стодаў прывесці да праўды?» Скажы: «Гэта Аллаг вядзе да праўды! Хто ж варты таго, каб за ім ішлі – той, хто сам вядзе да праўды, альбо той, каго вядуць да праўды? Што з вамі? Як вы судзіце?»

Большасць з іх ідзе па здагадках. Але здагадка ніяк не дапаможа заміж праўды. Сапраўды, Аллаг ведае тое, што робяць яны.

Гэты Каран не прыдумка кагосьці заміж Аллага, але сцвярджэн¬не таго, што было перад ім, і тлумачэнне Пісання ад Госпада светаў, у якім няма сумневу.

Вось яны кажуць: «Ён яго прыдумаў!» Скажы: «Прынясіце суру, падобную да тых, і паклічце, каго здолееце, заміж Аллага, калі вы праўдзівыя».

Але не, яны ўспрынялі як хлусню тое, што не здолелі ахапіць ве¬даннем, і тлумачэнне чаго яшчэ не прыйшло. Таксама адкінулі гэта і тыя, якія жылі раней. Паглядзі, якім быў канец прыгнятальнікаў.

Ёсць сярод іх тыя, якія вераць у [Каран], а ёсць і тыя, якія не ве¬раць у яго. Госпад твой ведае пра тых, якія распаўсюджваюць нелад.

Калі яны будуць казаць, што ты – хлус, дык скажы: «Мне – мае ўчынкі, а вам – вашыя ўчынкі. Вы не маеце дачынення да таго, што ра¬блю я, а я не маю дачынення да таго, што робіце вы».

Ёсць сярод іх і тыя, якія цябе слухаюць. І як ты прымусіш чуць глушцоў, калі яны не разумеюць?

Ёсць сярод іх і тыя, якія глядзяць на цябе. І як ты здолееш па¬весці простым шляхам невідушчых, калі яны не бачаць?

Сапраўды, Аллаг не ўчыняе няслушнасці ў дачыненні да людзей, але гэта людзі самі няслушныя да сябе.

У той дзень ён збярэ іх, здасца ім, што пражылі яны на зямлі толькі гадзіну дня. Яны ведацьмуць адно аднаго. Сапраўды, нясуць страты тыя, якія лічылі хлуснёю сустрэчу з Аллагам і не ішлі простым шляхам.

Альбо Мы пакажам табе частку з таго, што Мы абяцалі ім, аль¬бо забяром цябе, і да Нас паварочаюцца яны. Аллаг будзе Сведкам таго, што яны робяць.

для кожнае грамады – пасланец. І калі прыходзіў да іх пасланец іхны, дык усё паміж імі вырашалі слушна, і яны не былі пакрыўджаныя.

Яны пытаюцца: «Калі гэтая абяцанка спраўдзіцца, калі вы праўд¬зівыя?»

Скажы: «Я не маю ўлады прычыніць сабе шкоду альбо прынес¬ці карысць, хіба што пажадае гэтага Аллаг. для кожнае грамады – тэр¬мін. Калі іхны тэрмін надыходзіць, дык яны не прымеюць яго ні па¬даліць – нават на гадзіну, ні наблізіць».

Скажы: «Вы думалі пра тое, якую частку з Ягонага пакарання – калі яно прыйдзе да вас ноччу ці днём – будуць спрабаваць паскоры¬ць грэшнікі?»

Няўжо вы паверыце ў яго тагды, калі яно прыйдзе да вас? Ці за¬раз? Калі вы паскорылі яго?

А потым скажуць тым, якія былі няслушныя: «Таму паспрабуй¬це векаістага пакарання! Хіба не аплачана вам за тое, што вы рабілі?»

Яны пытаюць цябе: «Ці праўда гэта?» Скажы: «Так, клянуся маім Госпадам, праўда! І вам не пазбегнуць гэтага».

Калі б кожная няслушная душа валодала ўсім, што на зямлі, дык паспрабавала б адкупіцца. Яны схаваюць каянні, толькі ўбачыўшы па¬каранне. Паміж імі рассудзяць па слушнасці і не будуць пакрыўджаныя яны.

Так! Сапраўды, гэта Аллагу належыць тое, што на нябёсах і на зямлі. Так! Сапраўды, абяцанка Аллага праўдзівая. Але большасць з іх не ведае.

Ён даруе жыццё і скананне, і да Яго вы паварочаецеся.

о людзі! да вас прыйшло навучанне ад Госпада вашага, загой¬ванне таго, што ў сэрцах, просты шлях і літасць для вернікаў.

Скажы: «Гэта – літасць і дабрыня Аллага». Няхай яны цешацца з гэтага, бо яно лепш за тое, што яны назапашваюць.

Скажы: «Ці бачылі вы, што Аллаг вам паслаў з долі, а вы зрабілі з яе забароненае і дазволенае?» Скажы: «Аллаг вам дазволіў гэта, ці гэта вы самі ўзводзіце на Аллага паклёп?»

Што думаюць пра дзень Адраджэння тыя, якія паклёпнічаюць на Аллага? Сапраўды, Аллаг мае вялікую літасць да людзей, але боль¬шасць з іх не дзякуе.

Якой бы ты справаю не займаўся, што б ты ні чытаў з Карана, і якіх бы ўчынкаў не рабілі яны, мы назіраем за вамі яшчэ ў пачатку дзе¬яння. Тое, што на зямлі і на небе, не схаваецца ад Госпада твайго, на¬ват калі мецьме вагу парушынкі, менш ці больш за яе. Яно змяшчаец¬ца ў Пісанні выразным.

Так! Сапраўды, набліжаным да Аллага няма чаго палохацца, і не будуць яны засмучаныя –

тыя, якія паверылі і былі збожныя.

Чакае на іх уцешная вестка ў жыцці зямным і наступным. Няма зменаў у словах Аллага. Гэта – вялікі поспех.

Няхай цябе не засмучаюць словы [паганаў], бо, сапраўды, уся моц належыць Аллагу! Ён – Усечуючы, Усеведаючы!

Так! Сапраўды, Аллагу належаць усе, хто на нябёсах і на зямлі. А тыя, якія заклікаюць заміж Аллага іншых, ідуць па здагадках і вы¬думляюць.

Ён – Той, Хто стварыў ноч, каб адпачывалі вы, а дзень – каб вы бачылі. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія чуюць.

Кажуць яны: «Аллаг узяў сабе дзіця!» Слаўны Ён! Ён – багаты, яму належыць усё, што на нябёсах, і ўсё, што на зямлі. Няма ў вас на гэта ніякага доказу! Няўжо вы кажаце пра Аллага тое, чаго самі не ведаеце?

Скажы: «Сапраўды, тыя, якія паклёпнічаюць на Аллага, не бу¬дуць мець поспеху».

Яны атрымаюць асалоду ў зямным жыцці, а далей паварочаюц¬ца да Нас. Мы дамо ім магчымасць паспрабаваць жорсткага пакаран¬ня за тое, што яны не паверылі.

Прачытай для іх апавяданне пра Нуха. Вось ён сказаў свайму народу: «о народзе мой! Калі цяжка вам, што я сярод вас і нагадваю пра знакі Аллага, дык на Аллага спадзяюся. згуртуйцеся разам са сваімі стодамі, каб не была вашая справа таямніцаю. А потым судзіце мяне і не давайце адтэрміноўкі.

Але калі вы адхіліцеся, дык я не прасіў у вас узнагароджання. Узнагародзіць мяне толькі Аллаг. І мне загадана быць адным з пакор¬лівых Яму».

Але яны лічылі яго хлусам. Таму Мы выратавалі яго і тых, хто быў з ім, у каўчэгу. Мы зрабілі іх спадчыннікамі і ўтапілі тых, якія лічылі Нашыя знакі хлуснёю. Паглядзі ж, Які быў канец тых, каго засцерагалі!

Пасля яго Мы выправілі пасланцоў да народаў іхных. Тыя прый¬шлі да іх з выразнымі знакамі, але яны не паверылі ў тое, што лічылі хлуснёю раней. Так Мы накладваем пячаць на сэрцы парушальнікаў.

Пасля іх Мы паслалі з Нашымі знакамі Мусу і Гаруна да Фарао¬на і ягонага магнацтва. Але яны заганарыліся і былі людзьмі грэшнымі.

І калі прыйшла да іх праўда ад Нас, яны сказалі: «Сапраўды, гэта – сапраўднае чараўніцтва».

Муса сказаў: «Няўжо вы кажаце пра праўду, якая прыйшла да вас, што гэта – чараўніцтва? Не мецьмуць поспеху чараўнікі».

Яны сказалі: «Няўжо ты прыйшоў, каб адцягнуць нас ад таго, ува што верылі нашыя бацькі, і каб веліч на зямлі дасталася вам дваім? Мы не паверым вам».

Фараон сказаў: «Прывядзіце да мяне ўсялякага дасведчанага ча¬раўніка!»

І калі прыйшлі чараўнікі, дык Муса сказаў ім: «Таму кідайце, што маеце кідаць».

І калі яны кінулі, дык Муса сказаў: «Тое, што вы зрабілі, – ча¬раўніцтва. Сапраўды, Аллаг знішчыць яго. Сапраўды, Аллаг не па¬ляпшае справу тых, хто распаўсюджвае нелад.

Аллаг сцвярджае праўду праз Свае словы, хоць бы і ненавідзелі гэта беззаконнікі».

Не паверылі Мусе, хіба што малая частка ягонага народа, бо яны палохаліся Фараона і ягонага магнацтва. Сапраўды, Фараон – тыран на зямлі і адзін з парушальнікаў.

Сказаў Муса: «о народзе мой! Калі вы паверылі ў Аллага, дык спадзявайцеся на Яго, калі вы адданыя».

Тыя сказалі: «Мы спадзяемся на Аллага. Госпадзе наш! Не рабі нас спакусаю для няслушных людзей

і выратуй нас па Сваёй літасці ад нявернікаў!»

І Мы адкрылі Мусе і брату ягонаму: «Абірайце для свайго наро¬да дамы ў Эгіпце, зрабіце іх месцам для пакланення і рабіце малітву. Распавядзіце вернікам добрую вестку».

Муса сказаў: «Госпадзе наш! Ты дараваў Фараону і ягонаму магна¬цтву ўпрыгажэнні і багацце ў зямным жыцці, а яны, Госпадзе наш, збіваюць гэтым з Твайго шляху. Госпадзе наш! знішчы багацце іхнае і зрабі жорсткімі сэрцы – каб яны не паверылі, пакуль не ўбачаць па¬кутлівае пакаранне».

І сказаў: «Я ўжо адказаў на ваш заклік. Трымайцеся простага шляху і не ідзіце шляхам тых, якія не ведаюць».

Таму, мы пераправілі сыноў Ісраіля праз мора, але Фараон і яго¬нае войска рушылі ўтроп іх – з нянавісцю і непрыхільнасцю. І калі Фа¬раон пачаў тануць, дык усклікнуў: «Я паверыў, што няма бога, апроч Таго, у Якога паверылі сыны Ісраіля. І я – адзін з адданых Яму».

Толькі зараз! А раней ты не паслухаўся і распаўсюджваў нелад на зямлі.

Таму сёння мы ратуем тваё цела, каб ты быў знакам для наступ¬ных пакаленняў. Сапраўды, многія людзі грэбуюць Нашымі знакамі.

Мы паселілі сыноў Ісраіля ў лепшае жыллё і надзялілі іх дабро¬тамі. Сярод іх пачаліся спрэчкі пасля таго, як да іх прыйшло веданне. Сапраўды, твой Госпад рассудзіць паміж імі ў дзень Адраджэння – у тым, пра што яны спрачаліся.

Калі ты вагаешся ў тым, што мы паслалі табе, дык спытай тых, якія чытаюць пісанне, дадзенае яшчэ раней. Прыйшла да цябе праўда ад Госпада твайго – так не будзь адным з тых, якія вагаюцца.

І не будзь адным з тых, якія лічылі хлуснёю знакі Аллага, інакш будзеш сярод тых, якія ўсё страцілі.

Сапраўды, не павераць тыя, пра якіх спраўдзілася слова Госпа¬да твайго,

нават калі да іх прыйдуць усе магчымыя знакі, да таго часу, як яны ўбачаць пакутлівае пакаранне.

Ці было хоць адно паселішча, жыхары якога паверылі, і дапа¬магла ім вера іхная, апроч народа юнуса? Калі паверылі яны, дык мы адцягнулі ад іх зневажальнае пакаранне ў зямным жыцці і далі ім ка¬рыстацца да часу.

Калі б твой Госпад пажадаў, дык паверылі б усе, хто жыве на зям¬лі. Але здолеў бы ты прымусіць людзей стаць вернікамі?

Не паверыць ніводная душа, апроч як з дазволу Аллага! Ён ахо¬плівае пакараннем тых, якія не разумеюць.

Скажы: «Паглядзіце на тое, што на нябёсах і на зямлі». Але знакі ды вястуны не дапамогуць тым людзям, якія не паверылі.

Няўжо яны чакаюць чагосьці іншага, апроч дзён, якія наступілі для іхных папярэднікаў? Скажы: «Таму чакайце і я пачакаю разам з вамі».

Потым Мы выратуем Нашых пасланцоў і тых, якія паверылі. Так Нам трэба будзе ратаваць вернікаў.

Скажы: «о людзі! Калі вы вагаецеся ў маёй веры, дык я не па¬кланяюся заміж Аллага таму, каму пакланяецеся вы, але я пакланяю¬ся Аллагу, які забярэ вас. І сказана мне быць адным з вернікаў».

І вярні свой твар да сапраўднае веры і не будзь адным з паганаў!

Не кліч заміж Аллага таго, хто не прынясе табе ні карысці, ні шкоды. А калі ты зробіш гэта, дык будзеш адным з няслушных.

Калі Аллаг кране цябе ліхам, дык гэтага не прадухіліць ніхто, апроч Яго. А калі Ён пажадае табе дабра, дык ніхто не прадухіліць Яго¬нае літасці. даруе Ён яе тым са Сваіх рабоў, каму пажадае. А Ён – Пра¬бачаючы, Міласэрны!

Скажы: «о людзі! Прыйшла да вас праўда ад Госпада вашага. Таму той, хто ідзе простым шляхам, ідзе сам для сябе, а хто збіўся са шляху, той збіўся сам супраць сябе. Не прымею я быць вашым абарон¬цам».

Ідзі за тым, што Мы адкрылі табе. I трывай, пакуль Бог не раз-важыць, бо Ён – найлепшы з суддзяў!

Аліф. Лям. Ра. Гэта – Пісанне, знакі якога добра выкладзеныя, а потым патлумачаныя Мудрым, дасведчаным.

Не пакланяйцеся нікому, апроч Аллага! А я для вас – засцерагаль¬нік і веснік ад Яго.

Прасіце прабачэння ў Госпада вашага і вініцеся перад Ім – Ён над¬зеліць вас выдатнымі дабротамі да пэўнага тэрміну, а таксама даруе з дабрыні Сваёй кожнаму, хто варты яе. Але калі адхіліцеся вы, дык я палохаюся, што вас скараюць у Вялікі дзень!

да Аллага паварочаецеся вы, а Ён здольны на кожную рэч.

Так! Яны спрабуюць сціснуць свае грудзі, каб схаваць тое, што ў іх ёсць. І нават калі яны хаваюць свае галовы пад вопраткаю, Ён ведае, што яны хаваюць і што знаходзяць. Сапраўды, Ён ведае пра тое, што ў сэрцах.

Няма на зямлі жывое істоты, якую б не надзяляў Аллаг. Ён ведае ейнае месцазнаходжанне і месца вяртання. Гэта ўсё – у выразным Пі¬санні.

Ён – Той, Хто стварыў нябёсы і зямлю за шэсць дзён, калі Ягоны Трон быў над вадою. Гэта ўсё для таго, каб выпрабаваць вас – чые ўчынкі будуць найлепшымі. Калі ты скажаш: «Вас адродзяць пасля сканання», – скажуць нявернікі: «Гэта ж відавочнае чараўніцтва».

Але калі мы адтэрмінуем пакаранне да пэўнага часу, дык яны ска¬жуць: «Што стрымлівае яго?» Так, у той дзень, калі яно прыйдзе да іх, нішто не адцягне яго, і заб’е іх тое, з чаго яны кпілі.

Калі Мы дамо чалавеку выпрабаваць літасці ад Нас, а потым гэта адымаем, дык ён упадае ў роспач і робіцца няўдзячным.

А калі Мы дамо чалавеку выпрабаваць даброты пасля ліха, якое закранула яго, дык ён кажа: «Няшчасце пакінула мяне» – робіцца ўцеш¬ным і ганарлівым.

Апроч тых, якія трывалі і рабілі добрыя справы. Чакае на іх пра¬бачэнне і вялікае ўзнагароджанне.

Магчыма, ты адмовішся ад нейкае часткі таго, што дадзена табе ў адкрыцці, а твае грудзі сціснуцца ад таго, што яны скажуць: «Чаму не пасланы яму скарб, альбо чаму не прыйдзе з ім анёл?» Але ты толь¬кі засцерагальнік! А Аллаг – Абаронец кожнае рэчы!

Ці яны скажуць: «Ён прыдумаў яго!» Скажы: «Прынясіце дзеся¬ць прыдуманых сур, падобных да гэтых, і паклічце заміж Аллага, каго здолееце, калі вы праўдзівыя».

А калі яны не адкажуць вам, дык няхай ведаюць, што ён пасла¬ны з ведама Аллага, і няма бога, апроч Яго! Няўжо вы не будзеце ад¬данымі Яму?

Хто жадае зямнога жыцця і ягоных упрыгажэнняў, тым Мы ад¬плацім поўнаю мераю за іхныя ўчынкі ў ім, і тут яны не будуць абдзе¬леныя.

Яны – тыя, якія не атрымаюць у наступным жыцці нічога, апроч агню. Бясплённыя іхныя высілкі і дарэмна тое, што робяць яны.

Той, хто мае выразны знак ад Госпада свайго, прачытаны свед¬кам ад Яго, да з’яўлення якога было Пісанне Мусы, як правадыр і літа¬сць – менавіта такія вернікі! А тым, хто не паверыў у гэта і належаць да розных сэктаў, абяцаны агонь. Таму не вагайся ў гэтым, бо гэта – праўда ад Госпада твайго. Але большасць людзей не верыць.

Хто няслушнейшы за таго, хто паклёпнічае на Аллага? Калі яны ўстануць перад сваім гаспадаром, сведкі скажуць: «Гэта тыя, якія ка¬залі хлусню пра Госпада» Так! Праклён Аллага над прыгнятальнікамі,

якія збіваюць другіх са шляху Аллага, імкнуцца сказіць яго і не вераць у наступнае жыццё.

Яны не здолеюць выратавацца на зямлі, і няма ў іх абаронцаў заміж Аллага. Памножыцца іхнае пакаранне! Не здольныя яны ні чуць, ні бачыць.

Вось тыя, якія страцілі саміх сябе. Пакінула іх тое, што прыдум¬лялі яны.

Сапраўды, у наступным жыцці на іх чакае яшчэ балейшая страта.

Сапраўды, тыя, якія паверылі, здзяйснялі добрыя справы і былі пакорлівыя Госпаду свайму, яны – жыхары раю! Будуць яны там павек.

Прыклад двух гуртаў – невідушчы і глушэц, відушчы і чуючы. Хіба можна іх параўнаць? Няўжо задумаецеся вы?

Вось Мы паслалі Нуха да ягонага народа: «Я для вас – выразны засцерагальнік.

Не пакланяйцеся нікому, апроч Аллага. Я палохаюся, што на вас падзе пакаранне ў пакутлівы дзень».

Магнаты з ягонага народа, не паверылі, сказалі: «Мы бачым, што ты толькі чалавек, як і мы. І мы бачым, што за табою пайшлі толькі са¬мыя нізкія сярод нас, на першы погляд. Мы не бачым, каб вы былі чым¬сьці лепш за нас, але думаем, што вы – хлусы».

Той адказаў: «о народзе мой! Калі я трымаюся выразнага дока¬зу ад Госпада майго, і Ён даў мне літасць ад Сябе, якую вы не здольныя ўбачыць, няўжо я прымусіў бы вас да гэтага, калі яно нянавісна вам?

о народзе мой! Я не прашу ў вас за гэта багацця. Узнагародзіць мяне толькі Аллаг. І не буду я адганяць тых, якія паверылі. Яны ім¬кнуцца сустрэць свайго Госпада, а вас я бачу дурнымі людзьмі.

о народзе мой! Хто абароніць мяне ад Аллага, калі я пратуру іх? Хіба не задумаецеся вы?

Я не кажу вам, што ў мяне скарбніцы Аллага, і я ведаю таемнае. Я не кажу, што я анёл. Я не кажу тым, каго пагарджаюць вашыя вочы, што Аллаг ніколі не дасць ім дабра. Аллаг лепш ведае, што ў іх душах. Інакш я быў бы адным з прыгнятальнікаў».

Тыя адказалі: «о Нуху! Ты спрачаўся з намі і спрачаўся шмат. Таму пакажы нам тое, чым ты пагражаў нам, калі ты праўдзівы».

Ён сказаў: «Сапраўды, вам гэта пакажа Аллаг, калі пажадае. І не здолееце вы ўцячы.

Калі я пажадаю даць вам параду, дык яна не прынясе вам карыс¬ці, калі Аллаг пажадае збіць вас са шляху. Ён – Госпад ваш і да Яго па¬варочаецеся вы».

Яны кажуць: «Ён яго прыдумаў!» Скажы: «Калі я прыдумаў яго, дык мой грэх – на мне. Але я вольны ад вашых грахоў».

І было адкрыта Нуху: «Не будзе верыць ніхто з тваіх людзей, апроч тых, якія паверылі раней. Таму не журыся праз тое, што яны робяць!

Пабудуй каўчэг перад Нашым поглядам і згодна Нашай намове. І не прасі Мяне за няслушных – сапраўды, яны будуць патопленыя».

Ён будаваў каўчэг, і кожны раз, калі міма праходзіў магнат з яго¬нага народа, дык кпіў з яго. Ён сказаў: «Калі вы кпіце з нас, дык і мы кпіцьмем – таксама, як вы кпіце з нас!

Хутка вы даведаецеся, на каго ўпадзе пакаранне, якое зневажае і на каго ўпадзе векаістае пакаранне».

І калі прыйшоў загад Наш, і адкрылася крыніца ў печы, сказалі Мы: «Вазьмі туды пару ад кожнага віду і сваю сям’ю – апроч тых, пра якіх ужо было сказана слова, а яшчэ вазьмі вернікаў». Але паверылі толькі нешматлікія.

Ён сказаў: «заходзьце ў яго! з імем Аллага будзе плыць і спы¬няцца. Сапраўды, Госпад мой – Прабачаючы, Міласэрны».

Каўчэг з імі плыў сярод хваляў, падобных на гары, і Нух паклікаў свайго сына, які стаяў у адзіноце: «Сын мой! Сядай разам з намі але не заставайся з нявернікамі».

Ён сказаў: «Я выратуюся на гару, і яна абароніць мяне ад вады». Ён жа адказаў: «Сёння ніхто не ўратуецца ад загаду Аллага, калі Ён не злітуецца». Узнікла паміж імі хваля, і быў той адным з патопленых.

І было сказана: «о зямля! Паглыні сваю ваду! о неба! Утрымай¬ся!» Сышла вада і ажыццявіўся загад. [Каўчэг] спыніўся на гары аль-джудзі, і было сказана: «Няхай жа знікнуць людзі няслушныя!»

І звярнуўся Нух да Ўладара свайго: «Госпадзе! Мой сын – з маёй сям’і. Абяцанка Твая праўдзівая, і Ты – Мудры Суддзя!»

Сказаў Ён: «о Нуху! Твой сын не з тваёй сям’і. Такі ўчынак не з’яўляецца праведным, і не прасі ў Мяне таго, пра што не маеш ведан¬ня! Я заклікаю цябе не быць адным з невукаў».

Той сказаў: «Госпадзе! Я шукаю ў Табе абароны і не буду прасі¬ць пра тое, пра што не маю ведання! Калі Ты не даруеш мне і не зліту¬ешся нада мною, дык я буду адным з тых, якія згубяць усё».

Было сказана: «о Нуху! Сыйдзі з мірам ад Нас і з блаславеннем – на цябе і на народы, якія з табою! Але будуць народы, якія Мы надзелім дабротамі, а потым спасцігне іх пакутлівае скананне ад Нас».

Гэта весткі пра таемнае, якія Мы дорым табе ў адкрыцці. Перад гэтым не ведаў іх ні ты, ні твае людзі. Таму трывай! Сапраўды, добрае выйсце чакае на збожных.

да адытаў паслалі Мы брата іхнага Гуда. Ён сказаў: «о народзе мой! Пакланяйцеся Аллагу. У вас няма бога, апроч Яго. А вы толькі прыдумваеце.

о народзе мой! Я не прашу за гэта ўзнагароджання ў вас. Узна¬гародзіць мяне толькі Той, Хто мяне стварыў. Няўжо вы не разумееце?

о народзе мой! Прасіце прабачэння ў Госпада вашага, а потым вініцеся перад Ім. Ён пралье вам з неба шчодры дождж і дадасць вам моцы да вашае моцы. I не адхінайцеся, як грэшнікі».

Тыя сказалі: «о Гудзе! Ты не паказаў нам выразнага знака, i мы не пакінем сваіх багоў праз твае словы. I мы не верым табе!

Мы толькі кажам, што адзін з нашых багоў зрабіў табе шкоду». Гуд адказаў: «Аллаг будзе сведкам маім i будзеце сведкамі вы – я не да¬тычны да таго, чаму вы пакланяецеся

заміж Яго! Таму мудрагельце супраць мяне – усе! Не давайце мне адтэрміноўкі.

Я спадзяюся на Аллага, Госпада майго і Госпада вашага. Няма жы¬вое істоты, якую Ён не трымаў бы за валасы. Сапраўды, мой Госпад – на простым шляху.

А калі адхіняцеся вы, дык я ўжо давёў тое, з чым мяне паслалі да вас. Мой Госпад падменіць вас іншымі людзьмі, i вы не задасце Яму ніякае шкоды. Сапраўды, мой Госпад – Ахоўнік кожнае рэчы».

I калі прыйшоў загад Наш, дык па Нашай літасці Мы выратавалі Гуда і тых з іх, якія паверылі. I Мы выратавалі іх ад лютага пакарання.

Такімі былі адыты. Яны адкінулі знак Госпада іхнага, не паслу¬халіся Ягоных пасланцоў і ішлі па загадзе кожнага ўпартага тырана.

Праклён гоніць іх у зямным жыцці і ў дзень Адраджэння. Так! Сапраўды, адыты не паверылі ў Госпада свайго. Няхай знікнуць ады¬ты, народ Гуда!

да самудытаў Мы паслалі іхнага брата Салiха. Ён сказаў: «о на¬родзе мой! Пакланяйцеся Аллагу! У вас няма бога, апроч Яго. Ён вы¬гадаваў вас з зямлі і пасяліў вас на ёй. Таму прасіце ў Яго прабачэння, а потым вініцеся перад Ім. Сапраўды, Госпад мой – Блізкі, Чулы».

Яны сказалі: «о Салiху! Перад гэтым ты быў нашай надзеяй. Няўжо ты забараняеш нам пакланяцца таму, каму пакланяліся нашыя бацькі? Сапраўды, мы маем глыбокія сумневы наконт таго, да чаго ты заклікаеш нас».

Ён сказаў: «о народзе мой! Ці разумееце вы: калі я трымаюся выразнага доказу ад Госпада майго і Ён даў мне літасць ад Сябе, дык хто дапаможа мне, апроч Аллага, калі я не паслухаюся Яго? А вы толь¬кі павялічыце мае страты.

о народзе мой! Гэтая вярблюдзіца Аллага – знак вам. дазволь¬це ёй пасвіцца на зямлі Аллага і не рабіце ёй шкоды, бо паражае вас блізкае пакаранне.

Але яны зарэзалі яе, таму Салiх сказаў: «Атрымлівайце асалоду ў сваіх хатах яшчэ тры дні. Гэтая абяцанка – пэўная».

I калі прыйшоў загад Наш, дык з Нашае літасці Мы выратавалі Салiха і тых з іх, якія паверылі, – ад ганьбы ў той дзень! Сапраўды, Го¬спад твой – Усемагутны, Велічны.

А тых, якія былі няслушнымі, пабіў жудасны лямант. Так i за¬сталіся яны нерухомымі ў сваіх хатах,

быццам ніколі і не жылі там! Так! Сапраўды, самудыты не паве¬рылі ў Госпада свайго. Няхай знікнуць самудыты.

Нашыя пасланцы прыйшлі да Ібрагіма з добраю весткаю. Яны ска¬залі: «Мір!» Ён адказаў: «Мір!» – i адразу прыйшоў з укормленым цялём.

Але калі ён убачыў, што іхныя рукі нават не кранулі гэтага, па¬чаў вагацца ў іх i адчуў сполах. Яны сказалі: «Не палохайся! Сапраў¬ды, паслалі нас да народа Лута».

А жонка Ібрагіма, што стаяла побач, здзівілася. Таксама мы ўцешылі яе весткаю пра Iсхака, а пасля Iсхака – i пра Якуба.

Яна сказала: «Гора мне! Няўжо я нараджу? Я ўжо старая і муж мой стары. Сапраўды, гэта – дзіўная рэч».

Тыя сказалі: «Няўжо ты здзіўленая загадам Аллага? Літасць вам ад Аллага і блаславенне Ягонае, о жыхары гэтае хаты!» Сапраўды, Ён – Пахвальны, Прыслаўны!

I калі сполах Ібрагіма знік, i прыйшла да яго ўцешная вестка, ён пачаў спрачацца з Намі пра народ Лута.

Сапраўды, Ібрагім – вытрыманы, ціхмяны, пакутуючы.

о Iбрагiме! Пакінь гэта. Ужо прыйшоў загад Госпада твайго, і заб’е іх няўхільнае пакаранне.

I калі прыйшлі пасланцы Нашыя да Лута, дык ён засмуціўся праз іх i сціснулася сэрца. Ён сказаў: «Цяжкім будзе гэты дзень».

Прыйшлі людзі з народа ягонага, якія яшчэ раней здзяйснялі злыя ўчынкі. Ён сказаў: «о народзе мой! Вось мае дочкі, яны чысцей для вас! Таму палохайцеся Аллага і не ганьбіце мяне перад маімі гас¬цямі. Хіба сярод вас няма чалавека разважнага?»

Тыя адказалі: «Ты ведаеш, што нам не патрэбныя твае дочкі. І, сапраўды, ты ведаеш, чаго мы жадаем».

Ён сказаў: «Калі б я меў моц перамагчы вас! Калі б я прымеў знай¬сці трывалае апірышча».

[Госці] сказалі: «о Луце! Мы – пасланцы Госпада твайго, і яны не крануць цябе. Выпраўляйся са сваёй сям’ёю ў дарогу ноччу. Няхай не абернецца ніводзін з вас, апроч жонкі тваёй – яе паразіць тое, што паразіла іншых. Час прызначаны на раніцу. Хіба раніца не блізка?»

І калі прыйшоў Наш загад, дык Мы паварочалі дагары дрыкам іхныя паселішчы і паслалі на іх камяні з абпаленае гліны,

пазначаныя ў Госпада твайго. Сапраўды, яны недалёкія ад без¬законнікаў.

да мад’янітаў Мы [паслалі] брата Шуайба. Ён сказаў: «о народ¬зе мой! Пакланяйцеся Аллагу. У вас няма бога, апроч Яго. Не збаўляй¬це меры і вагі. Я бачу, што вы жывяце ў дабры, але я палохаюся, што падзе на вас пакаранне ў дзень, які ахопіць усё.

о народзе мой! Цалкам захоўвайце ў меры і вазе! Не рабіце люд¬зям страты і не сейце ганьбы на зямлі.

Тое, што пакідае вам Аллаг, найлепшае для вас, калі вы вернікі. Але я для вас не захавальнік».

Тыя адказалі: «о Шуайб! Хіба твая малітва загадвае табе пакіну¬ць тых, каму пакланяліся нашыя бацькі, альбо не рабіць з нашай маё¬масцю, як мы пажадаем? Сапраўды, ты сціплы і разумны».

Ён сказаў: «о народзе мой! Ці разумееце вы: а калі я трымаюся выразнага доказу ад Госпада майго, які надзяліў мяне добрым надзе¬лам? Я не жадаю супярэчыць вам сваімі забаронамі на штосьці, але я жадаю толькі выпраўлення – настолькі, наколькі здолею. Няма мне прытулку, апроч як у Аллага. На Яго я спадзяюся і да Яго звяртаюся.

о народзе мой! Няхай вашая спрэчка са мною не прывядзе да таго, што вас ахопіць тое, што ахопіла народ Нуха, народ Гуда альбо народ Саліха. Недалёка ад вас і народ Лута.

Прасіце прабачэння ў Госпада вашага і вініцеся перад Ім. Са¬праўды, Госпад мой – Міласэрны, Любячы».

Тыя адказалі: «о Шуайбе! Мы не разумеем большасці таго, што ты кажаш. Мы бачым цябе кволым сярод нас. І калі б не твой род, дык мы цябе каменавалі б. Ты не маеш каштоўнасці для нас».

Ён сказаў: «о народзе мой! Хiба род для вас даражэй за Аллага, ад Якога вы адхiнаецеся? Сапраўды, Госпад мой ахоплівае тое, што вы робіце.

о народзе мой! дзейнічайце, як пажадаеце, і я буду дзейнічаць! Хутка вы даведаецеся, каго напаткае зневажальнае пакаранне і хто хлус. Чакайце і я пачакаю разам з вамі».

І калі прыйшоў загад Наш, дык па Нашай літасці Мы вырата¬валі Шуайба і тых з іх, якія паверылі. А тых, якія былі няслушныя, па¬біў жудасны лямант. Так і засталіся яны нерухомыя ў сваіх хатах,

як ніколі і не жылі там. Так! Няхай знiкнуць мад`янiты, як зніклі самудыты.

І Мы паслалі Мусу з Нашымі знакамі і выразным доказам

да Фараона і ягонага магнацтва. Але тыя сышлі на загад Фарао¬на, хоць і не быў загад Фараона разважлівым.

У дзень Адраджэння ўзначаліць ён народ свой і завядзе іх у агонь. Якое агіднае месца, у якое ўвойдуць яны.

Праклён будзе пераследваць іх як тут, дык і ў дзень Адраджэн¬ня. Агідны падарунак, дараваны ім.

Гэта – весткі пра паселішчы, Мы паведамляем табе. Некаторыя з іх яшчэ існуюць, а іншыя ўжо знішчаныя.

Мы не былі няслушныя да іх, але гэта яны самі былі да сябе ня-слушныя. І калі прыйшоў загад твайго Госпада, дык іхныя багi, якіх заклікалі яны замiж Аллага, нічым не дапамаглі ім. Не дадалі яны ім нічога, апроч сканання.

Гэта пакаранне твайго Госпада, калі Ён пабіў няслушнае па¬селiшча. Сапраўды, Ягонае пакаранне – пакутлівае, суворае.

Сапраўды, у гэтым – знак для таго, хто палохаецца пакарання ў наступным жыцці. Гэта – дзень, калі будуць сабраныя людзі, і гэта – дзень, якi будзе ўбачаны.

Мы адтэрмiнуем яго на пэўны тэрмін.

Калі прыйдзе дзень, ніводная душа не будзе казаць, апроч як з Ягонага дазволу. Будуць сярод іх няшчасныя і шчаслівыя.

Адносна тых, якія будуць няшчасныя, дык яны апынуцца ў агні. Чакае там на іх плач і стогны.

Яны будуць там павек, пакуль будуць існаваць нябёсы і зямля, калі Госпад твой не пажадае чагосьцi іншага. Сапраўды, твой Госпад робіць тое, што пажадае!

Адносна тых, якія будуць шчаслівыя, дык яны апынуцца ў раі. І яны будуць там павек, пакуль будуць існаваць нябёсы і зямля, калі Госпад твой не пажадае чагосьцi іншага. Невычэрпны гэты дар!

Не вагайся адносна таго, чаму яны пакланяюцца. Яны пакла¬няюцца толькі так, як пакланяліся іхныя бацькі яшчэ раней. Мы цал¬кам аддадзім ім іхную долю – без пераменшвання.

І Мы даравалі Мусе Пісанне, але яны пачалі спрачацца пра яго. Калі б гэтаму не папярэднічала слова твайго Госпада, дык была б выра¬шаная іхная спрэчка. Сапраўды, яны ў глыбокіх сумневах на конт яго.

Сапраўды, усім Госпад твой адплаціць цалкам за іхныя ўчынкі! Сапраўды, ведае Ён пра тое, што яны робяць.

Ідзі простым шляхам, як табе і загадана, а таксама і тыя, якія павініліся разам з табою. І не парушайце межаў! Сапраўды, бачыць Ён, што вы робіце.

Не схіляюцца да тых, якія няслушныя, каб вас не закрануў агонь. У вас няма памагатых, апроч Аллага, бо інакш ніхто не дапамо¬жа вам.

здзяйсняй малітву ў пачатку і напрыканцы дня, а яшчэ ў нека¬торыя часы ночы. Сапраўды, добрыя ўчынкі выдаляюць дрэнныя. Такі напамін для тых, хто згадвае.

Трывай! Сапраўды, Аллаг не губляе ўзнагароджання правед¬нікаў.

Чаму ж сярод пакаленняў, якія жылі раней за вас, не было тры¬валых людзей, якія б забаранялі распаўсюджваць ганьбу на зямлі, а толькі тыя нешматлікія, каго Мы выратавалі сярод іх? А прыгняталь¬нікі пайшлі за тымі дабротамі, якія мелі, таму сталі беззаконнікамі.

Твой Госпад не знішчыць паселішча няслушна, калі ягоныя жы¬хары робяць дабро.

Калі б твой Госпад пажадаў, дык зрабіў бы людзей адзінаю гра¬мадою, але яны спрачаюцца далей,

апроч тых, над кім злітаваўся твой Госпад. для гэтага Ён іх ства¬рыў. І споўнілася слова Госпада твайго: «Напоўню Я пекла джынамі ды людзьмі разам».

Усё, што Мы паведамляем табе з вестак пра пасланцоў, каб ума¬цаваць тваё сэрца. Прыйшла да цябе ў гэтым праўда, павучанне і на¬памін для вернікаў.

І скажы нявернікам: «дзейнічайце па сваёй мажлівасці, мы так¬сама дзейнічаем!

Чакайце, і мы будзем чакаць».

Аллагу належыць таемнае нябёсаў і зямлі, і да Яго вяртаюцца ўсе справы. Таму пакланяйся Яму і спадзявайся на Яго. Госпад твой не будзе нядбайным да таго, што вы робіце.

Аліф. Лям. Ра. Гэта – знакі выразнага Пісання.

Мы паслалі яго як Каран па-арабску, – мабыць, вы зразумееце!

Мы паведамім табе найлепшае апавяданне, намаўляючы табе гэты Каран, хоць раней ты пра гэта нічога не ведаў.

Вось сказаў юсуф свайму бацьку: «Бацька мой, бачыў я адзінац¬цаць зорак, і сонца, і месяц, – бачыў іх, і як яны мне пакланяліся».

Адказаў ён: «о сыне, не распавядай пра свой прывід тваім бра¬там, яны задумаюць супраць цябе мудрагельства. Бо шатан для чала¬века відавочны вораг!

І так абярэ цябе твой Госпад, і навучыць цябе тлумачэнню падзе¬яў, і скончыць сваю літасць над табою і над родам Якуба, як скончыў яе раней над тваімі бацькамі, Ібрагімам і Ісхакам. Сапраўды, Госпад твой – Усеведаючы, Мудры».

юсуф ды браты ягоныя былі знакамі для тых, хто пытаецца.

Вось сказалі яны: «Вядома, юсуф і ягоны брат мілейшыя за нас нашаму бацьку, дык нас цэлы гурт. Сапраўды, бацька наш відавочна памыляецца».

«забіце юсуфа ці кіньце яго ў іншую краіну; тагды звернецца да вас твар вашага бацькі, і будзеце вы пасля гэтага людзьмі праведнымі».

Сказаў адзін з іх: «Не забівайце юсуфа, а кіньце ў глыбіню ка¬лодзежа, – узніме яго хто-небудзь з тых, што праходзяць, калі вы гэта вырашылі зрабіць».

Сказалі яны: «о бацька наш! Чаму не давяраеш нам юсуфа, мы ж яму шчырыя дарадцы!

Пашлі яго з намі заўтра, няхай ён пабегае і пагуляе, мы ж яго абаронім».

Ён адказаў: «засмуціць мяне, калі вы з ім пойдзеце, і палохаюся я, што з’есць яго воўк, калі вы будзеце няўважлівыя з ім».

Яны сказалі: «Калі з’есць яго воўк, калі нас натоўп, тагды мы бу¬дзем мець страту».

І потым яны пайшлі з ім і пагадзіліся скінуць яго ў глыбіню ка¬лодзежа; Мы ж адкрылі яму: «Ты паведаміш ім пра гэтую справу, калі яны не будуць ведаць».

А ўвечары яны прыйшлі да свайго бацькі з плачам

і сказалі: «Бацька наш! Мы змагаліся, а юсуфа пакінулі з нашымі рэчамі, і воўк з’еў яго Хоць ты і не верыш нам, але мы кажам праўду!»

І яны прынеслі ягоную кашулю, заплямленую фальшываю кры¬вёю. [Бацька] сказаў: «ды не, на гэта спакусілі вас вашыя душы! Але трыванне – дабро. У Аллага варта шукаць дапамогі ад таго, пра што вы распавядаеце!»

І прыйшоў караван, а з яго паслалі чалавека, які павінен быў прынесці вады. Ён спусціў вядро i ўсклiкнуў: «Якая ўцеха! Тут хлопчык». І яны схавалі яго, як тавар. І Аллаг ведаў, што робяць яны.

Яго прадалі за мізэрныя грошы, за лічаныя дзіргамы. Яны не ве¬далі сапраўднага ягонага кошту.

Той чалавек з Егіпта, які купіў яго, сказаў жонцы сваёй: «Па¬дрыхтуй яму добрае месца. Магчыма, ён прынясе нам карысць ці мы возьмем яго за сына». Так Мы зацвердзілі юсуфа на гэтай зямлі і на¬вучылі яго тлумачыць сны. Аллаг выконвае Свой загад, але большас¬ць людзей гэтага не ведае.

Калі ён дасягнуў паўналецця, Мы даравалі яму мудрасць і ве¬данне. Так Мы заахвочваем тых, якія робяць дабро.

Жанчына, у хаце якой ён жыў, пачала спакушаць яго. Яна зачыніла дзверы і сказала: «Ідзі да мяне». Той адказаў: «Ратуй мяне Ал¬лаг! Сапраўды, Ён – Госпад мой, і лепшы прытулак – у Яго. Сапраўды, не будуць мець поспеху няслушныя».

Яна жадала яго, і ён пажадаў бы яе, калі б не ўбачыў знака ад Го¬спада свайго. Так Мы адхілілі ад яго ліха і бруд. Сапраўды, ён – адзін з Нашых праўдзівых рабоў.

Яны кінуліся да дзвярэй, і яна разлупіла яму кашулю на спіне. У дзвярэй яны натрапілі на ейнага гаспадара. Яна закрычала: «Якое можа быць пакаранне таму, хто жадаў ліха жонцы тваёй? Толькі тур¬ма альбо пакутлівае пакаранне!»

[юсуф] сказаў: «Яна сама імкнулася спакусіць мяне!» А сведка з ейнае сям’і разважыў так: «Калі кашуля ягоная разлупленая спераду, дык яна сказала праўду, а ён – хлус!

Але калі ягоная кашуля разлупленая на спіне, дык яна схлусіла, а ён – праўдзівы».

І калі [гаспадар] убачыў, што кашуля разлупленая на спіне, ска¬заў: «Гэта што-небудзь з вашых жаночых мудрагельстваў! Сапраўды, вялікія мудрагельствы вашыя.

юсуфе! забудзься на гэта. А ты прасі прабачэння за сваё злачын¬ства. Сапраўды, ты здзейсніла грэх».

Жанчыны ў горадзе пачалі казаць: «Жонка шляхетнага мужа спрабавала спакусіць свайго маладога раба! Ён распаліў ейны запал. Сапраўды, мы бачым, што яна ў сапраўднай аблудзе».

Калі яна пачула пра іхныя плёткі, дык паслала за імі, падрыхта¬вала ім ложак і дала кожнай з іх ножык. Яна сказала: «Выйдзі да нас». І калі ўбачылі яго, дык так захапіліся ім, што парэзалі сабе рукі. І ўсклікнулі: «Крый Аллаг! Гэта ж не чалавек, а прыстойны анёл».

Яна сказала: «Вось той, праз каго вы мяне лаялі! Я сапраўды спра¬бавала спакусіць яго, але ён адмовіўся. Калі ён не зробіць таго, што я загадала яму, дык патрапіць у турму і будзе адным з зняважаных».

Той сказаў: «Госпадзе! Турма любей для мяне за тое, да чаго яны мяне заклікаюць! Калі ты не адхіліш мудрагельстваў іхных, дык я пад¬дамся ім і буду адным з неразумных».

Госпад адказаў яму і адхіліў іхныя мудрагельствы. Сапраўды, Ён – заўсёды Ўсечуючы, Усеведаючы!

Потым ім здалося – пасля таго, як яны ўбачылі доказы – што яго ўсё адно трэба зняволіць на пэўны час.

Разам з ім трапілі ў турму яшчэ два юнакі. Адзін з іх сказаў: «Я бачыў, што выціскаю сок з вінаграду». другі сказаў: «Я бачыў, што нясу на галаве хлеб, які дзяўбуць птушкі. Патлумач нам гэта, мы бачым, што ты – адзін з тых, хто робіць дабро».

Ён сказаў: «Не паспеюць вам прынесці ежу, якой вас жывяць, як я ўжо патлумачу вашыя сны. Гэта – з таго, чаму навучыў мяне Госпад мой. Сапраўды, я пакінуў рэлігію людзей, якія не вераць у Аллага і не вераць у наступнае жыццё.

Я іду за вераю маіх бацькоў – Ібрагіма, Iсхака і Якуба. Нам не належыць дадаваць нешта Аллагу ў пакланенні! Такая літасць Аллага да нас і да іншых людзей, але большасць з людзей не дзякуе.

о мае сябры па турме! Лепш розныя багі – альбо Аллаг, Адзіны, Усемагутны?

Вы пакланяецеся толькі імёнам, якімі назвалі іх вы і вашыя ба¬цькі. Бог не пасылаў пра іх ніводнага доказу. Але пастанова належыць толькі Аллагу. Ён загадаў вам не пакланяцца нікому, апроч Яго! Гэта праўдзівая вера, але большасць людзей не ведае.

о мае сябры па турме! Адзін з вас будзе наліваць віно свайму ўладару, а другога ўкрыжуюць, i птушкі будуць дзяўбці з ягонае гала¬вы. Ужо вырашаная справа, пра якую вы пыталіся».

I ён сказаў таму з іх, якога лічыў выратаваным: «згадай пра мяне перад гаспадаром сваім». Але шатан прымусіў яго забыцца на гэтую згадку перад гаспадаром, таму юсуф быў у турме яшчэ некалькі год.

Вось кароль сказаў: «Я бачыў семярых тлустых кароў, якіх з’я¬даюць сем худых. А яшчэ сем каласоў – адны з іх зялёныя, а іншыя сухія. о спадарства! Патлумачце мне сон мой, калі прымееце вы тлу¬мачыць сны».

Тыя сказалі: «Жмуткі сноў! А мы не дасведчаныя ў тлумачэнні сноў».

Але адзін з тых двух, які выратаваўся, раптам згадаў пасля доў¬гага часу і сказаў: «Я распавяду вам тлумачэнне! Толькі пашліце мяне».

«юсуфе! о праўдзівы! Распавядзі нам пра семярых тлустых ка¬роў, якіх з’ядаюць сем худых. I сем каласоў – адны з іх зялёныя, а ін¬шыя сухія. Гэта трэба для таго, каб я вярнуўся да людзей i, магчыма, ведацьмуць яны!»

Той адказаў: «Вы будзеце сеяць сем гадоў, цяжка працуючы. На¬збіраны плён пакідайце ў каласах, апроч малой часткі – таго, што вы будзеце есці.

Потым, пасля гэтага, прыйдзе сем цяжкіх гадоў, якія з’ядуць тое, што вы падрыхтавалі раней, апроч малой часткі – таго, што вы заха¬ваеце.

Потым, пасля гэтага, прыйдзе год, у які людзі дачакаюцца дажд¬жу, і надыйдзе час для адціскання».

Тагды кароль загадаў: «Прывядзіце яго да мяне!» I калі прый¬шоў пасланец, дык сказаў: «Вяртайся да свайго гаспадара і спытай, што здарылася з тымі жанчынамі, якія парэзалі сабе рукі? Сапраўды, Го¬спад мой ведае пра іхныя мудрагельствы».

Кароль спытаў: «Што вы скажаце пра тое, як спрабавалі спакусі¬ць юсуфа?» Тыя жанчыны адказалі: «Крый Божа! Мы не ведаем пра яго нічога дрэннага». А жонка таго шляхетнага мужа сказала: «Вось зараз адкрылася праўда! Гэта я спрабавала спакусіць яго, а ён – адзін з праўдзівых.

(юсуф сказаў): «Гэта [мая адмова выйсці з вязніцы] – каб (магнат) даведаўся, што я не ашукаў яго ўпотай [калі ён адсутнічаў] і што Ал¬лаг не вядзе проста падкопы здраднікаў».

Я не апраўдваю сябе, бо чалавечая душа заклікае да злу, хіба што злітуецца над ёй Госпад мой. Сапраўды, мой Госпад – Прабачаючы, Міласэрны».

Кароль сказаў: «Прывядзіце яго! Я зраблю яго сваім набліжа¬ным». А калі ён пагутарыў з ім, сказаў: «Сёння ты атрымаў каля нас па¬саду і давер».

Той адказаў: «Пастаў мяне над скарбніцамі зямлі, бо я – ахоўнік надзейны i дасведчаны»

Так Мы зацвердзілі юсуфа на зямлі, каб ён прымеў змясціцца там, дзе пажадае. Мы дорым літасць Нашую, каму пажадаем, i мы не страцім узнагароджання праведнікаў.

Узнагароджанне наступнага жыцця найлепшае для тых, якія па¬верылі і былі збожнымі.

I прыйшлі браты юсуфа і ўвайшлі да яго. Ён пазнаў іх, але яны не пазналі яго.

Калі ён надзяліў іх харчамі, сказаў: «Прывядзіце да мяне свайго брата, сына вашага бацькі. Хiба вы не бачыце, што я даю поўную меру і прыняў вас найлепшым чынам?

А калі вы не здолееце прывесці яго, дык я не дам вам вашае меры. І тагды не набліжайцеся да мяне!»

Тыя адказалі: «Мы паспрабуем умовіць ягонага бацьку. Сапраў¬ды, мы абавязкова зробім гэта».

Ён сказаў слугам: «Пакладзіце прынесеныя імі грошы ў іхныя клункі. Магчыма, яны знойдуць іх, калі паварочаюцца да сваіх сем’яў і, магчыма, яны прыйдуць сюды нанова».

І калі яны паварочаліся да свайго бацькі, сказалі: «Бацька наш! Будзе адмоўлена нам у меры. Адпусці з намі нашага брата, і тагды мы атрымаем меру сваю. Сапраўды, мы будзем ягонымі ахоўнікамі».

Ён сказаў: «Няўжо я прымею даверыць яго вам так, як калісьці даверыў ягонага брата? Найлепшы ахоўнік – Аллаг! Ён – Уселітасцівы з літасцівых».

І калі яны адкрылі свае клункі, дык знайшлі там грошы, якія па¬варочалі. Яны сказалі: «о бацька наш! Чаго ж можна пажадаць яшчэ? Нашыя грошы нам паварочалі. Мы забяспечым нашыя сем’і, захава¬ем нашага брата і атрымаем на дадатак вярблюджы клунак! Такая мера будзе латваю».

Той адказаў: «Я не адпушчу яго з вамі, пакуль вы не пакленяце¬ся Аллагам, што абавязкова прыведзяце яго, калі толькі не адбудзец¬ца з вамі ліха». І калі яны пакляліся, ён сказаў: «Аллаг – Абаронца таго, што сказана намі!»

Ён сказаў: «Не заходзьце туды праз адну браму, а ідзіце рознымі. Я нічым не здолею вам дапамагчы супраць волі Аллага. Пастанова на¬лежыць толькі Аллагу. На Яго я спадзяюся на Яго няхай ускладаюць надзеі тыя, хто спадзяецца».

І калі яны ўвайшлі менавіта так, як загадаў ім бацька, дык ён нічым не прымеў дапамагчы ім супраць волі Аллага. Але жаданне ў душы Якуба было задаволенае. Сапраўды, ён меў веданне, якому Мы навучылі яго, але большасць людзей гэтага не ведае.

І калі яны ўвайшлі да юсуфа, дык ён прыціснуў да сябе брата і сказаў: «Сапраўды, я – твой брат. Не журыся праз тое, што рабілі яны».

Калі ён надзяліў іх харчамі, дык у клунак свайго брата падклаў келіх. А далей веснік закрычаў: «о вы, людзі з каравана! Сапраўды, вы – злодзеі!»

Тыя абгарнуліся і спыталі: «Што вы страцілі?»

Ім адказалі: «Страцілі келіх караля. Хто яго прынясе, той атры¬мае вярблюджы клунак. І я адказваю за гэта!»

Тыя сказалі: «Клянёмся Аллагам, вы ведаеце, што мы не прый¬шлі сюды распаўсюджваць паганства на зямлі. І мы – не злодзеі!»

Але ім адказалі: «Якая ж будзе адплата ў тым выпадку, калі вы – хлусы?»

Яны сказалі: «Адплата таму, у чыім клунку яго знойдуць, будзе ён сам. Так мы караем прыгнятальнікаў».

он пачаў абшукваць іхныя мяхі раней за мех свайго брата. А по¬тым ён выцягнуў келіх з меха свайго брата. Мы навучылі юсуфа гэта¬му мудрагельству, інакш ён не прымеў затрымаць брата па законе ка¬раля, калі б гэтага не пажадаў Аллаг. Мы ўзносім на вышэйшую прыступку, каго пажадаем! І над кожным ведаючым ёсць яшчэ больш ведаючы».

Яны сказалі: «Калі скраў ён, дык яшчэ раней краў ягоны брат». юсуф схаваў гэта ў сябе і не адкрыўся ім, а толькі падумаў: «Горкае ж ваша становішча! Аллаг ведае пра тое, што прыдумваеце вы».

Тыя адказалі: «о спадару! Сапраўды, ягоны бацька ўжо стары. Таму затрымай замiж яго кагосьці іншага сярод нас. Сапраўды, мы бачым, што ты – праведнік».

Ён сказаў: «Крый Аллаг, каб мы затрымалі кагосьці іншага, а не таго, у каго знайшлі нашую рэч! Тагды мы былі б няслушныя».

Калі яны страцілі надзею забраць яго, сабраліся ў адзіноце для размовы. Старэйшы з іх сказаў: «Хiба вы не ведаеце таго, што ваш ба¬цька патрабаваў паклясцiся перад Аллагам, а таксама таго, як вы па¬крыўдзілі юсуфа? Я не сыду з гэтае зямлі, пакуль мне не дазволіць ба¬цька, альбо Аллаг не вынесе сваёй пастановы мне. Ён – Найлепшы з суддзяў!

Таму вяртайцеся да свайго бацькі і скажыце: «о спадару! Са¬праўды, твой сын скраў. Мы сведчым толькі пра тое, што ведаем, і нам было невядома пра таемнае.

Спытай жыхароў паселiшча, у якім мы былі, а таксама людзей каравана, з якім мы паварочалiся сюды. Мы кажам праўду».

Ён адказаў: «Вашыя душы спакусілі вас, але трыванне лепш. Маг¬чыма, Аллаг паварочае мне ўсіх разам. Сапраўды, Ён – Усеведаючы, Мудры».

Адхінуўся і сказаў: «Шкада юсуфа». Вочы ягоныя сталі белымі ад смутку, які ён стрымліваў.

Яны сказалі: «Клянёмся Аллагам, калі ты не спыніш згадваць юсуфа, дык захварэеш альбо сканаеш».

Ён сказаў: «Сапраўды, са сваiм лiхам ды смуткам я звяртаюся толькі да Аллага і ведаю ад Аллага тое, чаго не ведаеце вы.

о сыны мае! Ідзіце і знайдзіце юсуфа і ягонага брата. Не губляй¬це надзеі на літасць Аллага. Сапраўды, губляюць надзею на літасць Аллага толькі нявернікі».

І калі яны ўвайшлі да яго, сказалі: «о спадару! Лiха закранула нас і род наш. Грошай у нас няшмат, але даруй нам поўную меру і бу¬дзь шчодрым да нас. Сапраўды, Аллаг узнагароджвае тых, якія даюць ахвяраванні».

Ён сказаў: «Вы зразумелі, што зрабілі з юсуфам і ягоным бра¬там, калі яшчэ былі невукамі?»

Тыя спыталі: «Няўжо ты – юсуф?» Ён адказаў: «Так, я – юсуф. А гэта – мой брат! Аллаг дараваў нам Сваю літасць. Сапраўды, калі хто збожны і трывучы, дык Аллаг не губляе ўзнагароджання праведнікаў».

Яны сказалі: «Клянёмся Аллагам! Ён аддаў табе перавагу, а мы былі грэшнікамі».

Ён сказаў: «Сёння я не ўпікаю вас. Няхай Аллаг даруе вам, а Ён – Найлітасцівейшы з літасцівых!

Ідзіце з маёй кашуляю і атуліце ёю твар майго бацькі, каб ён на¬нова бачыў. І прыйдзіце з усёй сваёй сям’ёю».

Як толькі караван выйшаў, іхны бацька сказаў: «Сапраўды, я ад¬чуваю пах юсуфа, калі толькі вы не скажаце, што я звар’яцеў».

Яму сказалі: «Клянёмся Аллагам, ты ў сваёй старой памылцы».

І калі прыйшоў добры веснік і накрыў твар ягоны, дык ён нано¬ва стаў відучым. І сказаў: «Хіба я не казаў вам, што ведаю ад Аллага тое, чаго не ведаеце вы?»

Яны сказалі: «о бацька наш! Папрасі прабачэння за грахі нашыя, бо мы былі грэшнікамі».

Той адказаў: «Я буду прасіць прабачэння для вас у Госпада ва¬шага! Сапраўды, Ён – Прабачаючы, Міласэрны».

І калі яны прыйшлі да юсуфа, дык ён прыціснуў да сябе баць¬коў і сказаў: «заходзьце ў Эгіпет бяспечна, калі гэтага пажадае Аллаг».

Ён узняў сваіх бацькоў на трон, але яны схіліліся перад ім у зямным паклоне. Ён сказаў: «о бацька мой! Гэта – тлумачэнне майго даўняга сну. Госпад мой зрабіў яго праўдаю. Ён зрабіў са мною най¬лепшым чынам, калі выратаваў мяне з турмы, а таксама калі прывёў вас з пустэльні – пасля таго, як шатан пасеяў непрыхільнасць паміж мною і братамі маімі. Сапраўды, мой Госпад спрыяльны да таго, да каго пажадае! Сапраўды, Ён – Усеведаючы, Мудры.

Госпад дараваў мне ўладу і навучыў мяне тлумачыць сны. Ства¬ральнік нябёсаў і зямлі, Ты – мой Абаронца ў жыцці гэтым і наступ¬ным. забяры мяне адданым Табе і ўмацуй мяне тымі, якія робяць да¬бро».

Гэта – апавяданне пра таемнае, якое Мы паведамляем табе. Ты не быў разам з імі, калі яны аб’ядналіся дзеля мудрагельства.

Большасць людзей – хоць бы ты і жадаў таго – не паверылі.

І ты не просіш у іх узнагароджання, бо гэта толькі напамін для светаў.

Шмат знакаў на нябёсах і на зямлі, міма якіх яны праходзяць і адхінаюцца.

Большасць з іх верыць у Аллага, дадаючы яму роўных у пакла¬ненні.

Хіба яны абароненыя ад таго, што накрые іх заслонаю пакаран¬ня Аллага, альбо прыйдзе раптам Час, калі яны гэтага і не адчуюць?

Скажы: «Гэта – мой шлях. Разам з тымі, хто ідзе за мною, я за¬клікаю да Аллага так, як мне дадзена гэта зразумець. Прыслаўны Ал¬лаг! Я не паганін».

Яшчэ раней за цябе Мы пасылалі да жыхароў паселішчаў муж¬чын, якія мелі ад Нас адкрыцці. Няўжо яны не падарожнічалі зямлёю і не бачылі, якім быў канец тых, хто жыў раней? Наступнае жыццё най¬лепшае для збожных! Няўжо вы не разумееце?

Калі пасланцы падалі духам і думалі, што іх прызналі хлусамі, дык да іх прыходзіла Нашая дапамога, і мы ратавалі, каго жадалі. Але не адхіліць Нашага пакарання ад беззаконнікаў.

У апавяданні пра іх павучэнне для адораных розумам. Гэта не прыдуманае апавяданне, але сцверджанне таго, што было раней, тлу¬мачэнне кожнае рэчы, кіраванне і літасць для вернікаў.