Belarusça Meal — Aliaksiej İsmail Kryŭcoŭ — Ra'd 13:1 – Mü'minûn 23:118

Аліф. Лям. Мім. Ра. Гэта – знак Пісання. Пасланы табе ад твайго Госпада – праўда, але большасць людзей не верыць.

Аллаг – Той, Хто ўзняў нябёсы без апірышча, якое б вы маглі бачыць. Потым Ён узняўся над Тронам, скарыўшы сонца і месяц. Плы¬вуць яны да пэўнага тэрміну. Кіруе Ён справамі і тлумачыць знакі – магчыма, вы будзеце ўпэўненыя ў сустрэчы з Госпадам сваім.

Ён – Той, Хто разаслаў зямлю і ўсталяваў на ёй горы і рэкі. з кож¬нага плода Ён зрабіў дзве пары. Ён накрывае ноччу дзень. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія разважаюць.

Ёсць на зямлі сумежныя ўчасткі, вінаградныя сады, пасевы, а так¬сама пальмы з аднаго кораня і з розных каранёў, якія пояць адною ва¬дою, але Мы даём адным з іх больш перавагі, ніж іншым. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія разумеюць.

Калі ты здзіўляешся, дык іхныя словы дзіўныя: «Няўжо мы, стаўшы прахам, адродзімся ў новым творы?» Гэта тыя, якія не вераць у свайго Госпада, тыя, у каго на шыі кайданы, гэта жыхары агню, дзе яны буду¬ць павек.

Яны імкнуцца да цябе з дрэнным наперад добрага, хоць раней за іх былі прыклады пакарання. Сапраўды, твой Госпад даруе прабачэн¬не людзям за іхную няслушнасць. Сапраўды, твой Госпад – Моцны ў пакаранні!

Кажуць тыя, якія не паверылі: «Чаму не пасланы яму знак ад яго¬нага Госпада?» Але ты толькі засцерагальнік. І ў кожнага народа – свой правадыр.

Аллаг ведае, што нясе ў сабе жанчына, колькі паменшылася і па-вялічылася ў кожным чэраве. Сапраўды, кожная рэч у Яго мае меру.

Ведаючы таемнае і адкрытае, Вялікі, Усявышні!

Усё адно для Яго – ці хтосьці хавае сваё слова альбо кажа яго, ці хто хаваецца ўначы ці ідзе днём.

Анёлы ідуць за чалавекам адны за аднымі – з тылу і спераду, ахоўваючы яго па загадзе Аллага. Сапраўды, Аллаг не зменіць людзей, пакуль яны не зменяць саміх сябе. І калі Аллаг пажадае людзям ліха, дык нішто не адхіліць яго. І няма ў іх апроч Яго абаронцы.

Ён – Той, Хто паказвае вам маланку для сполаху і надзеі, і Ён творыць цяжкія аблокі.

Гром услаўляе Яго славаю, а таксама анёлы – ад сполаху перад Ім. Ён пасылае маланкі, паражаючы імі, каго пажадае. Спрачаюцца пра Яго, а Ён – Магутны ў пакаранні!

Яму належыць заклік да праўды! А тыя, якіх яны клічуць, апроч Яго, ніяк ім не адказваюць. Яны ж падобныя да таго, хто працягвае рукі да вады, спрабуючы паднесці яе к роту, але не прымее гэтага зра¬біць. Малітва нявернікаў толькі хлусня.

Усё на нябёсах і на зямлі, а таксама іх цені пакланяюцца Аллагу, самахоць і прымусова, раніцай і ўвечары.

Спытай: «Хто Госпад нябёсаў і зямлі?» І скажы: «Аллаг!» Скажы: «Няўжо вы ўзялі сабе ў абаронцы заміж Яго тых, хто не мае ўлады пры¬несці карысць альбо зрабіць шкоду нават самім сабе?» Скажы: «Роў¬ныя паміж сабою невідушчы і відушчы, роўныя паміж сабою цемра і світло?» Ці яны лічаць, што Аллаг мае памагатых, якія робяць так, як творыць Ён, а Ягоны твор падобны да іхнага? Скажы: «Аллаг – Твор¬ца кожнае рэчы. Ён – Адзіны, Усепераможны».

Ён пралівае з неба ваду, якой даліны напаўняюцца ў адпаведна¬сці са сваімі памерамі. Плынь на сваёй паверхні нясе пену. Такая ж пена з’яўляецца і на тым, што яны літуюць у агні, вырабляючы ўпры¬гажэнні альбо нейкае начынне. Так Аллаг тлумачыць праўду і хлусню. Пасля пена знікне, а тое, што прыносіць карысць людзям, застанецца на зямлі. Так Аллаг прыводзіць прыпавесці.

На тых, якія адказалі свайму Госпаду, чакае найлепшае. А калі б у тых, якія не адказалі Яму было ўсё, што на зямлі і яшчэ столькі ж, дык яны абавязкова паспрабавалі б адкупіцца. На іх чакае гаротны разлік, і сховішчам іхным будзе пекла. Агіднае гэта сховішча!

Няўжо той, хто ведае, што пасланае табе ад твайго Госпада – праўда, такі ж, як і невідушчы? Сапраўды, згадваюць гэта толькі адо¬раныя розумам,

якія выконваюць абяцанку перад Аллагам і не парушаюць запавету,

якія злучаюць тое, што загадаў злучаць Аллаг, маюць сполах пе¬рад сваім Госпадам і палохаюцца жорсткага разліку;

якія праяўляюць трыванне, імкнучыся толькі да задавальнення свайго Госпада, здзяйсняюць малітву, таемна і адкрыта ахвяруюць з таго, чым Мы іх надзялілі, дабром адштурхваюць ліха. Чакае на іх апошняя мясціна –

сады Эдэна, куды яны ўвойдуць разам са сваімі праведнымі ба¬цькамі, жонкамі і нашчадкамі. да іх будуць уваходзіць анёлы праз усе брамы:

«Мір вам за вашае трыванне!» Якая ж выдатная апошняя мяс¬ціна.

А тых, якія парушаюць абяцанку перад Аллагам пасля запавету з Ім, разрываюць тое, што Аллаг загадаў злучаць, і якія распаўсюдж¬ваюць нелад на зямлі – на іх чакае праклён і горшая мясціна.

Аллаг павялічвае долю, каму пажадае, і памяншае, каму пажа¬дае. Яны цешацца з зямнога жыцця, але жыццё зямное ў параўнанні з жыццём наступным – толькі часовая асалода.

Кажуць нявернікі: «Чаму не пасланы яму знак ад ягонага Госпа¬да?» Скажы: «Сапраўды, Аллаг збівае са шляху, каго пажадае, і вядзе простым шляхам таго, хто да яго вяртаецца,

тых, якія паверылі і знайшлі супакой для сваіх сэрцаў у згадван¬нi Аллага!» Хіба ж не ў згадваннi Аллага знаходзяць супакой сэрцы?

На тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, чакае асалода і лепшы прытулак.

Так Мы паслалі цябе да народу, раней за які жылі іншыя наро¬ды, каб ты чытаў яму тое, што Мы табе адкрылі. Але яны не паверылі ў Літасцівага. Скажы: «Ён – Госпад мой, няма бога, апроч Яго! На Яго я спадзяюся і да Яго я вярнуся!»

Калі б праз нейкае пісанне рухаліся горы, раскройвалася зямля, казалі скананыя, дык гэта быў бы Каран. Але ўся справа належыць Ал¬лагу. Няўжо тыя, якія паверылі, не ведаюць, што калі б Аллаг пажадаў, дык Ён павёў бы простым шляхам усіх людзей? А нявернікаў будуць i далей ахопліваць бедствы за тое, што яны рабілі. Альбо яны будуць по¬бач з іхным жыллём, пакуль не прыйдзе абяцанка Аллага. Сапраўды, Бог не парушае абяцанкі!

з пасланцоў, якія жылі раней за цябе, таксама кпілі. Я даваў ім пэўны час, а потым караў. Якое ж было гэта пакаранне.

Няўжо Той, Хто сочыць за кожнай душою і тым, што яна атры¬мала, падобны да стодаў? Пагане дадаюць Аллагу роўных у пакланен¬ні. Скажы: «Назавіце іх! Ці вы распаведзяце Яму нешта такое, чаго Ён не ведае на зямлі, ці вашыя словы – марныя?» Але здаліся выдатнымі для нявернікаў іхныя мудрагельствы і збілі іх са шляху! Каго Аллаг збіў са шляху, таму няма правадыра.

На іх чакае пакаранне ў зямным жыцці, а пакаранне жыцця на¬ступнага будзе яшчэ цяжэй! Але ў іх няма заміж Аллага абаронцы.

Вось кшталт раю, абяцанага збожным: там цурчаць рэкі, а ежа і ягоны цень не знікаюць. Такі канец для збожных, а канцом для нявер¬нікаў будзе агонь.

Тыя, якім Мы даравалі Пісанне, цешацца з таго, што Мы паслалі табе. Але ёсць такія гурты, якія адмаўляюць частку з яго. Скажы: «Мне загадана пакланяцца Аллагу і не дадаваць Яму сутаварышаў у пакла¬ненні. да Яго я заклікаю і да Яго маё вяртанне».

Так Мы паслалі Каран па-арабску як закон. Калі ты пойдзеш за іхнымі запаламі пасля таго, як да цябе прыйшло веданне, дык не буд¬зе табе заміж Аллага ні заступніка, ні абаронцы.

Мы пасылалі пасланцоў раней за цябе і дарылі ім жонак i наш¬чадкаў. Але ніводзін пасланец не прымеў паказаць знак без дазвален¬ня Аллага. для кожнага тэрміну – сваё Пісанне.

Аллаг скасоўвае тое, што пажадае, i ўсталёўвае тое, што пажа¬дае. У Яго – Маці Пісання.

Альбо Мы пакажам табе частку з таго, што абяцалі ім, альбо за¬бяром цябе – ты павінен толькі перадаць адкрыццё, а разлік будзе за Намі.

Няўжо нявернікі не бачаць, як Мы памяншаем іхнаю зямлю па краях? Вырашае Аллаг i ніхто не скасуе Ягонае пастановы. Ён хуткі ў разліку.

Мудрагелілі і тыя, якія жылі раней за іх, але Аллаг мае моцны задум супраць іхнага мудрагельства. Ён ведае, што атрымлівае кож¬ная душа. Хутка нявернікі даведаюцца, каму належыць апошняя мяс¬ціна.

Нявернікі кажуць: «Ніякі ты не пасланец!» Скажы: «дастаткова Аллага як сведкі паміж мною і вамі, а таксама тых, хто ведае Пісанне».

Аліф. Лям. Ра. Гэта Пісанне паслана табе для таго, каб ты вывеў людзей з цемры да святла з дазволу іхнага Госпада, да шляху Вялікага, Пахвальнага –

Аллага, якому належыць усё, што на нябёсах і на зямлі. Гора нявер¬нікам ад жорсткага пакарання,

тым, якія аддаюць перавагу зямному жыццю перад жыццём на¬ступным і збіваюць са шляху Аллага, імкнучыся сказіць яго. Яны апы¬нуліся ў глыбокай аблудзе.

Мы пасылалі пасланцоў толькі з мовай іхных народаў, каб яны зразумела тлумачылі. Аллаг уводзіць у аблуду, каго пажадае, і вядзе простым шляхам, каго пажадае. Ён – Велічны, Мудры!

Мы паслалі Мусу з Нашымі знакамі: «Выведзі свой народ з цемры да святла і нагадай ім пра дзень Аллага». Сапраўды, у гэтым – знакі для кожнага трывучага, удзячнага!»

Вось Муса сказаў народу свайму: «згадайце літасць Аллага да вас, калі вы былі выратаваныя Ім ад роду Фараона. Яны прыносілі вам па-куты, забівалі вашых сыноў, а [сабе] пакідалі ў жывых вашых жанчын. У гэтым для вас – вялікае выпрабаванне ад вашага Госпада!

Вось ваш Госпад паведаміў: «Калі вы будзеце ўдзячныя, Я дам вам яшчэ больш! А калі вы будзеце няўдзячнымі, сапраўды, Маё пакаран¬не суворае!»

Муса сказаў: «А калі няўдзячнымі будзеце вы і ўсе, хто на зямлі, дык Аллаг – Багаты, Пахвальны».

Хіба да вас не прыходзілі весткі пра тых, якія жылі раней за вас – народ Нуха, адыты, самудыты, а таксама пра тых, якія жылі пасля іх, і пра якіх ведае толькі Аллаг. Прыходзілі да іх нашыя пасланцы з вы¬разнымі знакамі, але тыя закрывалі рукамі свае вусны і казалі: «Мы не верым у тое, з чым пасланыя вы, і знаходзімся ў вялікім ваганні на¬конт таго, да чаго вы нас заклікаеце».

Іхныя пасланцы казалі: «Няўжо вы вагаецеся адносна Аллага, Творцы неба і зямлі? Ён кліча вас, каб дараваць вам грахі вашыя і ад¬ тэрмінаваць да вызначаннага часу». Тыя адказвалі: «Вы – людзі, такія ж, як і мы. Вы жадаеце адцягнуць нас ад таго, чаму пакланяліся нашыя бацькі. Таму пакажыце нам доказ відавочны!»

Іхныя пасланцы казалі ім: «Мы – людзі, такія ж, як і вы. Аднак Аллаг даруе літасць тым з Сваіх рабоў, каму пажадае. Мы не дамо вам доказу без дазволу Аллага. І няхай вернікі спадзяюцца на Аллага!

Чаму ж нам не спадзявацца на Аллага, калі Ён павёў нас па на¬шых шляхах? Мы трывацьмем абразу. І няхай тыя, хто давяраюць, спадзяюцца на Аллага!»

Тыя, што не паверылі сваім пасланцам, сказалі: «Мы абавязко¬ва знішчым вас са сваёй зямлі, калі вы не паварочаецеся да нашае веры». Але іхны Госпад адкрыў ім: «Мы абавязкова знішчым прыгня-тальнікаў,

а пасля іх Мы запоўнілі зямлю вамі. Гэта – для тых, хто палоха¬ецца ўстаць перада Мною і палохаецца пагрозы».

Яны прасілі аб перамозе – і кожны ўпарты праціўнік панёс страты.

Наперадзе на яго чакае пекла, і паіцьмуць яго напоем з гною.

Ён будзе піць яго каўткамі, аднак як толькі праглыне, скананне атачыць яго з усіх бакоў, але ён не сканае. А наперадзе на яго чакае жорсткае пакаранне.

Учынкі нявернікаў, падобныя попелу, развеяныя ў бурны дзень ветрам. Яны не мецьмуць ніякай улады над тым, што атрымалі. Гэта – глыбокая аблуда.

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг стварыў нябёсы і зямлю ў праўд¬зе? Калі Ён пажадае, дык забярэ вас і прывядзе новае тварэнне.

І гэта для Аллага – няцяжка.

Усе ўстануць перад Аллагам! Кволыя скажуць тым, якія ўзвы¬шаліся: «Мы ішлі за вамі. Прымееце пазбавіць нас хоць бы ад часткі пакарання Аллага?» Тыя скажуць: «Калі б Аллаг павёў нас простым шляхам, дык і мы павялі б вас простым шляхам. Усё адно нам, будзем мы сумаваць альбо трываць – няма для нас выйсця».

Калі справа будзе вырашаная, шатан скажа: «Сапраўды, абяцан¬ка Аллага – праўдзівая абяцанка, а сваёй абяцанкаю я ашукаў вас. Я не меў над вамі ўлады, а толькі клікаў вас. Вы мне адказалі, таму не гань¬біце мяне, а ганьбіце сябе. Я не памагаты вам, а вы не памагатыя мне. Я не маю дачынення да таго, што вы раней пакланяліся мне». Сапраў¬ды, нявернікаў чакае пакутлівае пакаранне!

Тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, увядуць у сады раю, дзе цурчаць рэкі. Яны будуць там павек з дазволу Госпада іхнага! Прывітаннем іхным там будзе «Мір».

Няўжо ты не бачыш, як Аллаг прыводзіць прыпавесці? добрае слова падобна на добрае дрэва, корань якога дужы, а галіны дасягаю¬ць неба.

Яно ўвесь час дае плён з дазволу ягонага Госпада. Аллаг прывод¬зіць прыпавесці для людзей – магчыма, яны задумаюцца.

дрэннае слова накшталт дрэннага дрэва, вырванага з зямлі – яно не мае падставы.

Тых, якія паверылі, Аллаг узмацняе цвёрдым словам як у зям¬ным, так і ў наступным жыцці. Аллаг збівае прыгнятальнікаў са шля¬ху, Аллаг робіць, што пажадае.

Няўжо ты не бачыў тых, якія змянілі літасць Аллага на няверу і кінулі свой народ у месца загубы –

пекла, куды ўвойдуць, які агідны гэты прытулак!

Яны дадавалі Аллагу сутаварышаў, каб збіваць з Ягонага шля¬ху. Скажы: «Атрымлівайце асалоду ад дабротаў, але, сапраўды, вашым сховішчам будзе агонь».

Скажы Маім рабам, якія паверылі, каб яны здзяйснялі малітву і ахвяравалі таемна і адкрыта тое, чым надзялілі Мы іх, раней, чым прыйдзе дзень, калі не будзе ні гандлю, ні сяброўства.

Аллаг – Той, Хто стварыў нябёсы і зямлю, праліў з неба ваду і выгадаваў ёю плён для вашага пражытка. Ён скарыў вам караблі, якія плывуць па моры па Ягоным загадзе. Ён скарыў вам рэкі

і скарыў вам сонца і месяц, якія заўсёды рухаюцца, скарыў вам ноч і дзень.

Ён дараваў вам усё, што вы прасілі. Калі вы пачняце лічыць літа¬сці Аллага, дык не пералічыце іх. Сапраўды, чалавек – няслушны і няўдзячны.

Вось сказаў Ібрагім: «Госпадзе! зрабі гэты горад бяспечным і вы¬ратуй мяне і маіх сыноў ад пакланення стодам.

Госпадзе! Сапраўды, яны збілі са шляху многіх людзей. І хто пой¬дзе за мною, той ад мяне. А хто не паслухаецца мяне, дык Ты – Праба¬чаючы, Міласэрны.

Госпадзе наш! Я пасяліў частку нашчадкаў сваіх у даліне, дзе няма палёў, у Твайго забароненага дома. Госпадзе наш! Няхай яны зд¬ зяйсняюць малітву. Выканай чалавечыя сэрцы любоўю да іх і надзялі іх плёнам – магчыма, яны будуць удзячныя.

Госпадзе наш! Ты ведаеш, што мы хаваем і што адкрываем. Ні¬чаго не схаваецца ад Аллага ні на зямлі, ні ў небе.

Хвала Аллагу, які дараваў мне на старасці гадоў Ісмаіля і Ісхака! Сапраўды, Госпад мой чуе маленні.

Госпадзе! зрабі мяне здзяйсняючым малітву і з маіх нашчадкаў! Госпадзе наш! Прымі маленні нашыя!

Госпадзе наш! Прабач грахі мне, бацькам маім і вернікам у той дзень, калі будзе адплата!»

Не думай, што Аллаг не заўважыць таго, што робяць пагане. Ён дараваў ім адтэрміноўку да таго дня, калі знерухомеюць погляды,

і яны будуць спяшацца, задраўшы галовы. Іхныя погляды не вяртаюцца да іх, а сэрцы іхныя будуць парожнімі.

засцерагай людзей ад таго дня, калі прыйдзе пакаранне да іх. Тыя, якія былі няслушнымі, скажуць: «Госпадзе наш! дай нам адтэр¬міноўку да блізкага часу! Мы адкажам на твой заклік і рушым утроп пасланцоў» [Скажуць ім:] «Ці не кляліся вы раней, што не будзе для вас ніякіх зменаў?

Вы жывяце ў паселішчах тых, якія былі няслушнымі да саміх сябе. Вам зразумела, як Мы зрабілі з імі, і Мы прыводзілі вам прыпавесці».

Яны звярталіся да мудрагельстваў, але Аллаг ведае іхныя мэты, і нават гэтыя мудрагельствы здолеюць зрушыць горы!

Не думай, што Аллаг парушае сваю абяцанку. Сапраўды, Аллаг – Велічны, Уладар адплаты.

У той дзень зямля будзе падмененая іншаю, таксама, як і нябё¬сы. Устануць перад Аллагам – Адзіным, Усепераможным.

У той дзень ты ўбачыш грэшнікаў, закутых у кайданы.

Іхнае адзенне будзе са смалы, а твар пакрывацьме агонь,

каб Аллаг адплаціў кожнай душы за тое, што рабіла яна. Сапраў¬ды, Аллаг хуткі ў адплаце.

Гэта – пасланне да людзей, каб іх засцерагалі ім, і каб ведалі яны, што Ён – Адзіны Бог. І няхай задумаюцца ўладальнікі розуму.

Аліф. Лям. Ра. Гэта – знакі Пісання і выразнага Карана.

Тыя, якія не вераць, напэўна, пажадаюць зрабіцца мусульманамі.

Пакінь іх, няхай ядуць, карыстаюцца дабротамі ды цешацца са сваіх надзеяў. Борзда даведаюцца яны.

Паселішчы, знішчаныя Намі, мелі ўсталяваны тэрмін.

Ніводная грамада не прымее ні папярэдзіць свой час, ні адтэр¬мінаваць яго.

Яны сказалі: «о той, якому пасланы Напамін. Ты апантаны.

Чаму ты не прыйшоў да нас з анёламі, калі ты адзін з праўдзівых?»

Мы пасылаем анёлаў толькі з праўдаю, і тагды нікому не будзе ад¬тэрміноўкі.

Сапраўды, Мы паслалі Напамін і, сапраўды, Мы захоўваем яго.

Мы яшчэ раней выпраўлялі [пасланцоў] да старажытных наро¬даў.

Які б пасланец да іх не прыходзіў, яны кпілі з яго.

Так Мы ўкладваем [няверу] ў сэрцы беззаконнікаў.

Яны не вераць, хоць ужо і быў прыклад старажытных народаў.

Калі б Мы адкрылі для іх нябесную браму і яны б туды ўзняліся,

дык абавязкова сказалі б: «Погляды нашыя замглёныя, нас за¬чаравалі».

Мы стварылі на небе розныя сузор’я і ўпрыгожылі яго для тых, хто глядзіць.

І Мы захоўваем яго ад кожнага каменаванага шатана.

А калі ён пачне падслухоўваць, дык за ім пагоніцца яскравая зорка.

І Мы разаслалі зямлю і ўсталявалі там горы, а таксама гадавалі там разнастайныя каштоўныя рэчы.

Мы стварылі на зямлі пражытак для вас і для тых, каго вы не жывіце,

і скарбніцы ўсіх рэчаў у Нас. Мы пасылаем іх у пэўнай колькасці.

Мы выправілі вятры, якія запладняюць, і пралілі з неба ваду, якой вас поім. Але вы не прымееце яе захаваць.

Сапраўды, Мы даруем жыццё і скананне. Мы будзем спадчын¬нікамі.

Мы ведаем вашых папярэднікаў і наступнікаў.

Сапраўды, твой Госпад збярэ іх усіх. Сапраўды, Ён – Мудры, Усе¬ведаючы!

Мы стварылі чалавека з сухое і гучнае гліны, якая была атрыма¬ная са змененае чорнае зямлі.

джына Мы стварылі яшчэ раней – з палаючага агню.

Вось твой Госпад сказаў анёлам: «Сапраўды, Я ствару чалавека з сухое і гучнае гліны, якая была атрыманая са змененае чорнае зямлі.

І калі Я абмераю яе і Ўдыхну ў яе са Свайго духа, дык падайце перад ім ніцма, нізка кланяючыся!»

I пакланіліся ўсе анёлы,

апроч Iблiса – ён адмовіўся быць з тымі, якія пакланіліся.

Сказаў Аллаг: «Iблiсе! Што з табою, бо ты не з тымі, якія па¬кланіліся».

Той адказаў: «Я не пакланюся чалавеку, якога Ты стварыў з су¬хое і гучнае гліны, якая была атрыманая са змененае чорнае зямлі».

Сказаў Аллаг: «Выйдзі адсюль! Будзеш ты каменаваны!

Праклён будзе над табою да Суднага дня!»

Той сказаў: «дай мне адтэрміноўку – да таго дня, калі яны адрод-зяцца».

Ён адказаў: «Сапраўды, ты – адзін з тых, каму дадзеная адтэрмі¬ноўка,

да пэўнага дня».

Той сказаў: «Госпадзе! за тое, што Ты ўвёў мяне ў аблуду, я ўпры¬гожу для іх тое, што на зямлі і абавязкова спакушу іх усіх,

апроч Тваіх шчырых рабоў».

Ён сказаў: «Гэта – просты шлях да Мяне.

Сапраўды, няма ў цябе ўлады над Маімі рабамі, апроч тых, якія спакусяцца і накіруюцца за табою.

Сапраўды, пекла – месца, абяцанае ім усім.

Яно мае сем брамаў, i ў кожную зайдзе свая частка.

Сапраўды, збожныя будуць у садах раю, сярод крыніцаў».

Уваходзьце сюды з мірам – у бяспецы вы.

Мы ачысцім іхныя сэрцы ад нянавісці, і яны, як браты, будуць ляжаць на ложках, тварам адзін да аднаго.

Там не закране іх стомленасць, i не выйдуць яны адтуль.

Распавядзі Маім рабам пра тое, што Я – Прабачаючы, Міласэрны!

I што пакаранне Маё – пакаранне пакутлівае!

I распавядзі ім пра гасцей Ібрагіма.

Вось яны ўвайшлі да яго і сказалі: «Мір!» А ён адказаў: «Мы па-лохаемся вас».

Тыя сказалі: «Не палохайся! Мы паведамляем табе ўцешную вестку пра разумнага хлопчыка».

Ён сказаў: «Няўжо вы паведамляеце мне такую ўцешную вест¬ку тагды, калі кранула мяне старасць? Якую ж уцешную вестку вы мне прынеслі?»

Яны сказалі: «Мы паведамілі табе праўду, таму не будзь сярод тых, якія ўпадаюць у роспач».

Ён адказаў: «Хто ж расчароўваецца ў літасці свайго Госпада, апроч тых, што знаходзяцца ў аблудзе?»

I сказаў: «Чаго ж вы жадаеце, пасланцы?»

Яны сказалі: «Нас паслалі да людзей грэшных,

апроч сям’і Лута – мы выратуем іх усіх,

апроч ягонае жонкі. Мы вырашылі, што яна застанецца».

I калі пасланцы прыйшлі да сям’і Лута,

ён сказаў: «Сапраўды, вы – незнаёмыя людзі».

Тыя сказалі: «Мы прыйшлі да цябе з тым, у чым яны вагаюцца.

Мы прынеслі табе праўду і мы праўдзівыя.

Сярод ночы выведзі сваю сям’ю і сам руш утроп іх. I няхай нівод¬зін з вас не азіраецца! Ідзіце туды, куды вам загадана».

Мы паведамілі яму пра тое, што да раніцы яны ўсе будуць зніш¬чаныя.

I прыйшлі жыхары горада, цешачыся.

Лут сказаў: «Гэта – мае госці, таму не ганьбiце мяне,

палохайцеся Аллага і не зняважце мяне».

І яны сказалі: «Няўжо мы не забаранілі табе быць з жыхарамі светаў?»

Ён адказаў: «Вось вам мае дочкі, калі вы гэтага жадаеце!»

Клянуся тваім жыццём! Яны блукалі, у сваім ап’яненні,

а на ўсходзе сонца паразіў іх лямант.

Мы абярнулі горад дагары нагамі і пралілі на іх дождж з камя¬нёў з абпаленае гліны.

Сапраўды, у гэтым знак для тых, хто здольны бачыць!

Было яно на прыкметнай дарозе.

Сапраўды, у гэтым знак для вернікаў!

Жыхары аль-Айкі былі няслушнымі,

таму Мы пакаралі іх. Сапраўды, гэтыя два гарады былі на бач¬ным шляху.

Жыхары аль-Хiджры лічылі пасланцоў за хлусаў.

Мы даравалі ім Нашыя знакі, але яны адхінуліся.

У гарах яны высякалі сабе бяспечнае жыллё,

але раніцай паразіў іх лямант.

Не дапамагло ім тое, што яны сабе назапашвалі!

Мы не стваралі нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі, як толькі ў праўдзе. Час абавязкова наступіць. Таму дай ім лепей прабачэння.

Сапраўды, твой Госпад – Творца, Усеведаючы!

Сапраўды, Мы даравалі табе сем паўторных i вялікі Каран.

Не глядзі на даброты, якімі Мы надзялілі некаторых з іх. Не мар¬коцься наконт іх i апусці свае крылы перад вернікамі.

Скажы: «Сапраўды, я – выразны засцерагальнік».

Мы паслалі падобнае на тых,

хто падзяліў Каран на часткі.

Клянуся Богам тваім, што Мы спытаем іх усіх

пра тое, што яны рабілі!

Распавядзі тое, што Табе загадана і адхініся ад паганаў.

Сапраўды, Мы выратавалі цябе ад тых, якія кпяць,

якія лічаць, што апроч Аллага маецца іншы бог. Борзда даведа¬юцца яны!

Мы ведаем, што твае грудзі сціскаюцца ад таго, што кажуць яны.

дык услаўляй Госпада свайго хвалою і будзь з тых, якія падаю¬ць ніцма!

Пакланяйся Госпаду свайму, пакуль не прыйдзе да цябе ўпэўне¬насць.

загад Аллага прыйдзе – таму не намагайцеся паскорыць яго. Слаў¬ны Ён i Вышэйшы за тое, што яны дадаюць Яму ў сутаварышы.

Па загадзе Сваім пасылае Ён анёлаў з духам таму з рабоў Сваіх, каму пажадае, каб засцерагалі яны: «Няма бога, апроч Мяне! Таму па¬лохайцеся Мяне!»

Ён стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе. Вышэйшы Ён за тое, што яны дадаюць Яму ў сутаварышы.

Ён стварыў чалавека з кроплі насення, а ён яшчэ і адкрыта спра¬чаецца!

Вiн стварыў худобу, якая абараняе нас ад сцюжы і прыносіць ін¬шую карысць. Таксама вы маеце з яе ежу.

Вы любуецеся ёю, калі прыганяюць яе ўвечары і выжаняеце рані¬цай на пашу.

Яны пераносяць вашыя клункі ў краіны, да якіх вы дабраліся б толькі з цяжкімі высілкамі. Сапраўды, Госпад ваш – Спачувальны, Міласэрны!

Конi, мулы і аслы створаны для вашага перамяшчэння і для пры¬гажосці. Ён творыць i тое, пра што вы не ведаеце.

Аллаг паказвае просты шлях, але ёсць і шляхі, якія вядуць у бок. Калі б Ён пажадаў, дык усіх вас павёў бы простым шляхам.

Ён – Той, Хто пралівае з неба ваду. Яна – напой для вас, дзяку¬ючы ёй гадуюцца дрэвы, сярод якіх вы пасвіце худобу.

Ён гадуе для вас жыта, алею, фiнiкавыя пальмы, вінаград ды іншы плён. Сапраўды, у гэтым знак для людзей разважаючых.

Ён падпарадкаваў вам ноч i дзень, сонца і месяц. Па Ягоным за¬гадзе зоркі таксама пакорлівыя. Сапраўды, у гэтым знак для людзей разумеючых.

Ён распаўсюдзіў для вас зямлёю тое, што мае розныя колеры. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія згадваюць.

Ён – Той, Хто падпарадкаваў мора, каб вы спажывалі з яго све¬жае мяса і даставалі ўпрыгажэнні, якія вы апранаеце. Ты бачыш кара¬блі, якія плывуць ім для таго, каб вы маглі шукаць Ягоную шчодрас¬ць. Магчыма, вы будзеце ўдзячныя.

Ён паставіў на зямлі непахісныя горы, каб яна не вагалася пад вамі, а таксама рэкі і дарогі. Магчыма, вы пойдзеце простым шляхам.

Гэта таксама знакі. А з дапамогаю зорак [людзі] ідуць простым шляхам.

Няўжо Той, Хто ставарае з’являецца роўным таму хто не ства¬рае? Няўжо не задумаецеся вы?

Калі вы пачняце лічыць літасці Аллага, дык не злічыце іх! Са¬праўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны!

Аллаг ведае, што вы хаваеце і што адкрываеце.

Тыя, каго вы клічаце заміж Аллага, не будуюць нічога, яны самі – створаныя.

Безжыццёвыя, не жывыя! Не ведаюць яны, калі іх адродзяць.

Ваш Бог – Бог адзіны. Сэрцы тых, якія не вераць у наступнае жыццё, поўныя супярэчнасцей, а самі яны – ганарліўцы.

Так, Аллаг ведае тое, што яны хаваюць і адкрываюць! Сапраў¬ды, Ён не любіць грэбаванне.

Калі іх пытаюцца: «Што паслаў Госпад ваш?» – дык кажуць: «Каз¬кі старажытных народаў».

Няхай у дзень Адраджэння нясуць яны свой цяжар і цяжар тых, каго яны збілі са шляху праз сваё невуцтва. Агідна тое, што яны паня¬суць.

Мудрагелілі яшчэ тыя, якія жылі раней за іх. Аднак Аллаг раз¬бурыў падмуркі іхных будынкаў, і зверху на іх абрынуўся дах. Пака¬ранне прыйшло да іх адтуль, адкуль яны і не чакалі.

Потым, у дзень Адраджэння, Ён зняважыць іх і скажа: «дзе ж тыя, роўныя Мне, пра якіх вы спрачаліся?» Тыя, якім дадзена разумен¬не, скажуць: «Сапраўды, сёння нявернікаў спаткае ганьба і ліха».

Няслушныя самі да сябе, якіх забралі анёлы, з няшчыраю пако¬раю скажуць: «Мы не здзейснілі ніякага ліха». дык не! Сапраўды, Ал¬лаг ведае пра тое, што робіце вы.

Увайдзіце ў браму пекла, дзе вы будзеце павек. Агідны прыту¬лак для ганарлівых.

Спытай у збожных: «Што паслаў Госпад ваш?» Тыя скажуць: «Ка¬рысць». дабро чакае на тых, якія рабілі яго ў гэтым свеце. А наступны свет найлепшы! Якая выдатная мясціна збожных!

Сады Эдэна, дзе цурчаць рэкі. для іх там будзе ўсё, што яны па¬жадаюць. Так Аллаг узнагароджвае збожных,

якіх анёлы забіраюць праведнымі. Кажуць: «Мір вам! Увайдзі¬це ў рай за тое, што рабілі вы».

Няўжо яны чакаюць чагосьці іншага, а не таго, што прыйдуць да іх анёлы і прыйдзе загад ад Госпада іхнага? Таксама рабілі і тыя, што жылі раней за іх. Аллаг не быў няслушным да іх, але яны самі былі ня¬слушнымі да сябе!

Бяда спасцігла іх за тое, што яны рабілі. Апанавала іх тое, з чаго яны кпілі.

Пагане скажуць: «Калі б пажадаў Аллаг, дык ні мы, ні бацькі на¬шыя не пакланяліся б нікому, апроч Яго, і нічога б не забаранялі без Яго». Так казалі і тыя, якія жылі раней за іх. Але абавязак пасланцоў – толькі выразная вестка.

да кожнага народу Мы выпраўлялі пасланца: «Пакланяйцеся Аллагу ды пазбягайце тагута!» Сярод іх маюцца тыя, каму Аллаг па¬казаў просты шлях, а таксама тыя, якія набылі хлусню. Ідзіце зямлёю і паглядзіце, Які быў канец тых, якія адмаўлялі.

Калі ты жадаеш, каб яны ішлі простым шляхам, дык Аллаг не паказвае шляхі тым, каго ўводзіць у аблуду. І не будзе ім памагатых.

Яны кляліся Аллагам – наймацнейшымі кляцьбамі – што Аллаг не адродзіць скананых. дык не! Гэта Сапраўдная абяцанка ад Яго, але большасць людзей не ведае.

Ён патлумачыць ім тое, пра што яны спрачаліся паміж сабою, і тыя, якія не паверылі, даведаюцца, што былі хлусамі.

Калі Мы жадаем нейкую рэч, дык толькі кажам ёй: «Будзь!» – і яна ёсць.

Тых, якія здзейснілі пярэбары дзеля Аллага пасля таго, як зве¬далі ўціскі, Мы пасялілі ў зямным жыцці ў найлепшым месцы. А ўзна¬гароджанне наступнага жыцця яшчэ больш – калі б яны толькі ведалі.

Гэта – тыя, хто мае трыванне і спадзяецца на свайго Госпада.

І раней за цябе Мы пасылалі мужчын, якім давалі адкрыцці. Спытайце пра гэта ў людзей Напаміну, калі вы не ведаеце.

[Мы выпраўлялі іх] з выразнымі знакамі і пісаннямі! Мы паслалі табе напамін, каб ты патлумачыў людзям тое, што паслана ім – магчы-ма, разважаць яны.

Няўжо тыя, якія звяртаюцца да ліхіх падкопаў, упэўненыя, што Мы не прымусім зямлю паглынуць іх, ці што пакаранне не прыйдзе да іх адтуль, адкуль яны і не чакаюць?

Ці Мы не схопім іх у час іхных спраў, і не пазьбегнуць гэтага яны?

Ці Мы не схопім іх тагды, калі яны спалоханыя? Сапраўды, твой Госпад – Жаласлівы, Міласэрны!

Няўжо яны не назіралі за рэчамі, якія стварыў Аллаг? Іх цені схіляюцца направа і налева, пакорліва пакланяюцца перад Аллагам.

Перад Аллагам падаюць ніцма тыя, хто на нябёсах і на зямлі – жывёлы, анёлы, і яны не ганарацца.

Яны маюць сполах перад Госпадам сваім, які над імі, і робяць тое, што ім загадана!

Сказаў Аллаг: «Не бярыце сабе двух багоў! Сапраўды, Ён – адзі¬ны Бог. І палохайцеся толькі Мяне!»

Яму належыць тое, што на нябёсах і на зямлі, Яму належыць нязменная пакорлівасць. Няўжо вы будзеце палохацца кагосьці інша¬га заміж Аллага?

Усе даброты, якія вы маеце – ад Аллага. А калі вас тычыцца бяда, дык вы заклікаеце да Яго.

Калі ж Ён адхіляе гэтую бяду, дык частка з вас пачынае дадава¬ць Госпаду свайму роўных,

адмаўляючы тое, што Мы даравалі ім. Атрымлівайце асалоду ад дабротаў, хутка даведаецеся вы.

Частку з таго, чым Мы надзялілі іх, яны аддаюць тым, пра каго і не ведаюць. Клянуся Аллагам, вас спытаюць пра тое, што прыдумвалі вы!

Яны прыпісваюць Аллагу дачок. Усячысты Ён. А самі пакідаю¬ць сабе, каго пажадаюць.

Калі каму- небудзь з іх паведамляюць пра дачку, дык ягоны твар робіцца чорным, ён стрымлівае злуванне

і хаваецца ад людзей праз гаркату таго, чым яго ўсцешылі. Пакінуць яе з ганьбаю ці закапаць жыўцом у зямлю? Якая ж дрэнная іхная пастанова.

Благі прыклад тых, хто не верыць у наступнае жыццё. Аллагу належаць самыя высокія якасці, а Ён – Велічны, Мудры.

Калі б Аллаг караў людзей за іхную няслушнасць, дык на зямлі не засталося б жывой істоты! Але Ён дараваў ім адтэрміноўку да пэў¬нага часу. І калі прыйдзе тэрмін іхны, дык яны не выдаляць яго і не наблізяць – нават на гадзіну.

Яны прыпісваюць Аллагу тое, што агідна для іх саміх. Языкі іх¬ныя хлусяць, што чакае на іх нешта вельмі прыгожае. Няма сумневу, што на іх чакае агонь, куды і ўкінуць іх.

Клянуся Аллагам, яшчэ раней за цябе былі Нашыя пасланні да народаў, але шатан упрыгожыў ім іхныя ўчынкі. Сёння ён – іхны аба¬ронца, і чакае на іх пакутлівае пакаранне.

Мы не выпраўлялі табе Пісанне, апроч як для таго, каб ты пат¬лумачыў ім, пра што яны спрачаюцца, а таксама як просты шлях і літа¬сць для вернікаў.

Аллаг праліў з неба ваду і ажывіў ёй безжыццёвую зямлю. Са-праўды, у гэтым знак для людзей, якія слухаюць!

Сапраўды, у жывёле для вас – павучальны прыклад. Мы даём вам піць тое, што ў іхным чэраве паміж страўленаю ежаю і крывёю – чыстае малако, прыемнае для таго, хто яго п’е.

з плёну пальмы і вінаграду вы робіце п’янлівы напой і добрую ежу. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія разумеюць.

І адкрыў Госпад твой пчале: «Рабі сабе дамы ў гарах, на дрэвах і ў будынках.

А потым ужывай з рознага плёну і пакорліва ідзі шляхамі Госпа¬да твайго». з пчаліных чэраў атрымліваецца напой рознага колеру, у якім лячэнне для людзей. Сапраўды, у гэтым знак для людзей, якія раз¬важаюць.

Аллаг стварыў вас, а потым забярэ. Сярод вас маюцца такія, хто дасягае горшых часоў і ўжо нічога не ведае. Сапраўды, Аллаг – Усеве¬даючы, Усемагутны.

Адным з вас Аллаг дараваў перавагу перад іншымі ў Сваёй долі. Але, тыя, якія маюць перавагу, не жадаюць аддаваць сваю долю рабам, каб не быць з імі роўнымі. Няўжо яны адмаўляюць літасць Аллага?

Аллаг стварыў вашых жонак з вас саміх, а з вашых жонак ства¬рыў дзяцей, унукаў і надзяліў іх дабротамі. Няўжо яны вераць у хлус¬ню і не вераць у літасць Аллага?

Яны пакланяюцца заміж Аллага таму, што не мае для іх ніякае долі, ні на нябёсах, ні на зямлі. І мець не прымее!

Таму не дадавайце Аллагу роўных! Сапраўды, Аллаг ведае, а вы не ведаеце.

Аллаг прывёў прыклад пра падначаленага раба, які нічога не мае, а таксама таго, хто атрымаў ад Нас добрую долю, з якое і ахвяруе – як таемна, дык і адкрыта. Роўныя яны? Хвала Аллагу! Але большасць з іх не ведае.

Аллаг прывёў прыклад пра двух мужчын. Адзін з іх – нямко, ні¬чога не мае і абцяжвае свайго гаспадара. Куды б яго не паслалі, ён не прынясе нічога добрага. Няўжо ён роўны таму, хто заклікае да слуш¬насці і знаходзіцца на простым шляху?

Аллагу належыць таемнае нябёсаў і зямлі. Прыход часу – як імгненне вока, ці яшчэ хутчэй. Сапраўды, Аллаг здольны на кожную рэч.

Аллаг вывеў вас з чэрава вашых маці. Вы не ведалі нічога, а Ён дараваў вам слых, зрок і сэрца. Магчыма, вы будзеце ўдзячныя.

Хіба вы не бачылі птушак, якія пакорліва лётаюць у небе? Іх утрымлівае толькі Аллаг. Сапраўды, у гэтым знак для вернікаў.

Аллаг зрабіў вашыя хаты жыллём, а таксама зрабіў для вас жыл¬лё са шкур жывёлаў, якія латвыя для вас – і ў падарожжы, і на стаян¬цы. А яшчэ і вырабы з воўны, пуху і валасоў, каб вы карысталіся імі да пэўнага часу.

Аллаг зрабіў для вас цень ад таго, што стварыў. Ён зрабіў для вас прытулак у гарах і вопратку, якая абараняе вас ад спякоты, і вопрат¬ку, якая абараняе вас ад узаемнае шкоды. Так Аллаг скончвае Сваю літасць вам – магчыма, вы падпарадкуецеся.

Але калі яны адхінуцца, дык ты павінен толькі перадаць адкрыццё.

Яны даведваюцца пра літасць Аллага, а потым адмаўляюць яе. Большасць з іх – нявернікі.

У той дзень паставім Мы сведку з кожнае грамады. Нявернікам не дазволяць [размаўляць], і ад іх не запатрабуюць выправіцца.

Калі няслушныя ўбачаць пакаранне, дык не будзе ім ні паляг¬чэння, ні адтэрміноўкі.

І калі пагане ўбачаць тых каму пакланяліся, дык скажуць: «Го¬спадзе наш! Вось тыя, каму мы пакланяліся заміж Цябе». Але тыя ад¬кажуць: «Сапраўды, вы – хлусы!»

Яны выявяць пакорлівасць перад Аллагам у той дзень. Пакіне іх тое, што яны прыдумлялі.

А тым, хто не паверыў і збіваў іншых са шляху Аллага, Мы бу¬дзем узмацняць адно пакаранне іншым – за тое, што яны распаўсюдж¬валі нелад.

У той дзень мы паставім супраць кожнае грамады сведку з іх саміх. А цябе Мы паклічам у якасці сведкі супраць людзей, якія зна¬ходзяцца тут. Мы паслалі табе Пісанне як тлумачэнне кожнае рэчы, просты шлях, літасць і ўцешную вестку для пакорлівых.

Сапраўды, Аллаг заклікае да слушнасці, добрых справаў і падтрымкі сваякоў. Ён забараняе распусту, грахі ды ўціск. І Ён вучыць вас – магчыма, будзеце памятаць вы.

Таму выконвайце ваш запавет з Аллагам, калі вы склалі яго. Не парушайце кляцьбаў пасля таго, як вы пацвердзілі іх, бо вы зрабілі Ал¬лага сваім даручнікам. Сапраўды, Аллаг ведае, што вы робіце.

Не будзьце падобныя да жанчыны, якая распусціла прадзіва, на¬пярэдадні моцна звязаўшы яе. Вы ператвараеце свае кляцьбы на му¬драгельствы, калі адны з вас робяцца магутней за іншых. Так Аллаг выпрабоўвае вас. А ў дзень Адраджэння Ён абавязкова патлумачыць вам тое, адносна чаго вы спрачаліся.

Калі б Аллаг пажадаў, дык зрабіў бы вас адзінай грамадою. Але Ён збівае са шляху, каго пажадае, і вядзе простым шляхам, каго пажа¬дае. Вас абавязкова спытаюць пра тое, што вы рабілі.

Не ператварайце сваіх кляцьбаў на ўзаемныя падкопы, каб не саскочыў ваш ступак пасля таго, як ён моцна ўстаў, а то паспрабуеце вы ліха за тое, што збівалі іншых са шляху Аллага, і чакае на вас вялікае пакаранне!

Не прадавайце запавет з Аллагам за нізкі кошт. Тое, што ў Ал¬лага, лепш для вас, калі б вы толькі ведалі!

Тое, што ў вас знікне, а тое, што ў Аллага, застанецца назаўсёды. Мы абавязкова ўзнагародзім тых, якія былі трывучымі, за лепшае з таго, што яны рабілі.

Мужчынам і жанчынам, якія рабілі дабро і былі вернікамі, Мы абавязкова дамо выдатнае жыццё. І Мы абавязкова ўзнагародзім іх за тое лепшае, што яны рабілі.

Калі ты чытаеш Каран, дык шукай абароны ў Аллага ад шатана каменаванага.

У яго няма ўлады над тымі, якія паверылі і спадзяюцца на Госпада.

Пад ягонаю ўладаю толькі тыя, якія лічаць яго сваім прыхіль¬нікам і зрабіліся паганцамі.

Калі Мы мяняем адзін аят на іншы – Аллаг лепш ведае, што па¬сылаць – яны кажуць: «Сапраўды, ты – хлус!» Але большасць з іх не ведае.

Скажы: «Святы дух прыносіць яго ад Госпада твайго з праўдаю, каб умацаваць тых, якія паверылі, і як просты шлях і ўцешную вестку для адданых».

Мы ведаем, што яны кажуць: «Яго навучае чалавек!» Але гу¬тарка таго, на каго яны паказваюць – чужая, а гэта – гутарка арабская, вядомая.

Аллаг не вядзе простым шляхам тых, хто не верыць у Ягоныя знакі. На іх чакае пакутлівае пакаранне.

Хлусню выдумляюць тыя, якія не вераць у знакі Аллага. Ме¬навіта яны – хлусы.

Гнеў Аллага і вялікае пакаранне спаткае тых, хто пакінуў веру ў Аллага пасля таго, як яе меў. Выключэнне – тыя, якія былі вымуша¬ныя так зрабіць, але сэрцы іхныя знаходзілі супакой у веры – але не тыя, хто сам раскрыў свае грудзі няверы.

Гэта так, бо яны, заміж наступнага жыцця, аддалі перавагу жыц¬цю зямному. Сапраўды, Аллаг не вядзе простым шляхам нявернікаў.

Яны – тыя, чые сэрцы, слых i зрок Аллаг запячатаў. Яны – невукі!

У наступным жыцці яны абавязкова згубяць усё.

Сапраўды, тых, якія ажыццявілі пярэбары пасля таго, як вы¬прабавалі спакусы, а потым змагаліся і былі трывучымі, твой Госпад цяпер цешыць і даруе.

У той дзень прыйдзе кожная душа і будзе спрачацца сама за сябе. Кожная душа атрымае поўную меру за тое, што рабіла яна. I не зробяць з імі няслушна.

Аллаг прывёў прыклад пра паселішча, якое было безклапотнае і спакойнае. Яны атрымлівалі шчодрую долю адусюль, але не дзяка¬валі Аллагу за даброты. Таму Аллаг прымусіў іх надзець вопратку го¬ладу і сполаху за тое, што яны рабілі.

да іх прыходзіў Пасланец з іх саміх, і яны знайшлі яго хлусам. I спасцігла іх пакаранне за тое, што яны няслушныя.

Спажывайце дазволенае і прыгожае – з таго, чым надзялiў вас Аллаг! I дзякуйце за літасць Аллага, калі вы пакланяецеся Яму.

забаронена для вас: падла, кроў, мяса свінні і тое, што забіта без згадвання імені Аллага. А калі хто быў змушаны з’есці гэта, а не чыніў ганьбы ці парушаў мяжы, дык Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны!

Не вымаўляйце сваімі вуснамі хлусні: «Гэта – дазволена, а гэта – забаронена», зводзячы на Аллага паклёп. Сапраўды, без поспеху тыя, якія паклёпнічаюць на Аллага.

Нетрывалая зямная асалода – на іх чакае пакутлівае пакаранне.

А юдэям Мы забаранілі тое, пра што ўжо паведамляем табе; Мы не былі няслушнымі да іх, яны самі былі няслушныя да сябе.

Сапраўды, тых, якія рабілі ліха праз невуцтва сваё, але потым павініліся і выправіліся, твой Госпад цяпер цешыць і даруе.

Сапраўды, Ібрагім быў правадыром, пакорлівым Аллагу, ханi¬фам, i не быў ён паганым!

Ён дзякаваў Аллага за даброты, таму Ён абраў яго і паказаў да¬кладны шлях.

Мы даравалі яму карысць у зямным жыцці; а ў жыцці наступ¬ным ён будзе сярод праведнікаў.

Потым Мы адкрылі табе: «Ідзі за верай Ібрагіма- ханiфа». А ён не быў паганым.

Субота была ўсталяваная толькі для тых, хто спрачаўся пра гэта.

Кліч на шлях Госпада свайго з мудрасцю і добрым настаўлен¬нем i спрачайся з імі толькі найлепшым. Сапраўды, твой Госпад лепш ведае, хто збіўся са шляху Ягонага, i Ён лепш ведае, хто ідзе простым шляхам.

126 Калі вы будзеце іх караць, дык карайце іх так, як каралі яны. Але калі вы будзеце мець трыванне, дык гэта будзе лепш для трывучых.

Таму трывай, а трыванне тваё – толькі ад Аллага! Не бянтэжся праз іх i не сумуй праз тое, што яны мудрагеляць.

Сапраўды, Аллаг з тымі, якія збожныя, з тымі, якія робяць дабро.

Слава Таму, Хто перанёс ноччу раба Свайго з забароненае мячэ¬ці да адлеглае мячэці для таго, каб паказаць яму частку Нашых знакаў. Мы блаславілі яе, i Ён – Усечуючы, Усебачачы.

I Мы даравалі Мусе Пісанне і зрабілі яго простым шляхам для сыноў Ісраіля: «Не бярыце абаронцам нікога, апроч Мяне,

о вы, нашчадкі тых, якіх Мы выратавалі разам з Нухам! Сапраў¬ды, ён быў удзячным рабом».

Мы ўсталявалі сынам Ісраіля ў Пісанні: «Вы двойчы будзеце рас¬паўсюджваць нелад на зямлі і будзеце празмерна пагардлівымі».

I калі настаў першы раз, дык Мы адаслалі супраць вас Нашых ра¬боў, надзеленых вялікаю моцаю. Яны прайшлі ўсімі землямі, і ажыц¬цявілася абяцанка.

Потым Мы даравалі вам перамогу над імі, дапамаглі маёмасцю i дзецьмі і зрабілі вас шматлікімі.

Калі вы робіце дабро, дык робіце для сябе, а калі робіце ліха, дык таксама для сябе. А калі прыйдзе час апошняе абяцанкі, дык яны на¬нова рабіцьмуць ліха і ўвойдуць у мячэць [у Ерусалімскі храм], як увай¬шлі туды ўпершыню, і знішчаць усё, што здолеюць.

Магчыма, злітуецца над вамі Госпад ваш. Але калі вы нанова па¬варочаецеся да старога, дык Мы скараем вас i зробім пекла турмою для нявернікаў.

Сапраўды, гэты Каран вядзе да самага простага шляху, i паведам¬ляе вернікаў, якія робяць добрыя справы, пра тое, што на іх чакае вялікае ўзнагароджанне.

А тым, якія не вераць у наступнае жыццё – ім падрыхтавалi Мы пакутлівае пакаранне.

Чалавек кліча ліха таксама, як кліча дабро. Сапраўды, нетры¬вучы ж чалавек.

Мы зрабілі ноч i дзень двума знакамі: знак ночы схаваны ў цемры, а знак дня даруе святло – каб вы жадалі літасці вашага Госпа¬ да, ведалі колькасць гадоў i лічылі. Кожную рэч Мы патлумачылі па¬драбязна.

Кожнаму чалавеку Мы павесілі на шыю скрутак лёсу. У дзень Адраджэння Мы дастанем яго як адкрытую кнігу:

«Чытай кнігу сваю! дастаткова сёння табе таго, што ты сам вы¬ступiш са справаздачаю супраць сябе самога».

Хто ідзе простым шляхам, той ідзе ім сам для сябе. I хто сышоў з яго, дык сышоў толькі сам супраць сябе. I ніхто не панясе цяжар ін¬шага. Мы ж не каралі нікога, не выправіўшы перад тым пасланца.

Калі Мы жадалі знішчыць нейкае паселішча, дык наказвалі тым, хто ў раскошы ў ім [павялічвалі іхную колькасць], і яны працягвалі рабіць ганьбу. Выконвалася Нашае слова, і знішчалі Мы ўсіх.

Колькі паселішчаў Мы знішчылі пасля Нуха. I толькі Госпад твой ведае і бачыць грахі рабоў Сваіх.

Хто прагнуў дабротаў цяперашняга жыцця, дык абдорвалі Мы яго тым, чым жадалі, і абдорвалі таго, каго жадалі. А потым Мы кінулі яго ў пекла, дзе будзе ён зняважаны і пабіты.

А хто імкнуўся да жыцця наступнага, прыкладаў да гэтага належныя намаганні i быў вернікам, дык ягоныя намаганні ўзнагародзяць.

Кожных з гэтых ды з іншых надзяляе Госпад твой, i не забаро¬нена тое, што даў твой Госпад.

Паглядзі, як Мы аддалі перавагу адным з іх перад іншымі. А на¬ступнае жыццё вышэй па ступені i вышэй перавагамі.

Не пакланяйся апроч Аллага іншаму богу, а то застанешся знява¬жаным i пакінутым.

загадаў вам Госпад твой не пакланяцца нікому, апроч Яго, а так¬сама ставіцца добра да бацькоў. I калі нехта з іх – ці яны абое – дасяг¬не старасці, дык не кажы ім: «Фе!», не крычы на іх i кажы ім толькі год¬ныя словы.

Схілі перад імі крыло пакоры па міласэрнасці сваёй і скажы: «Го-спадзе мой! злітуйся над імі, бо яны гадавалі мяне малога».

Ваш Госпад лепш ведае, што ў вашых душах, калі робіце вы до¬брыя справы. Ён даруе тым, хто звяртаецца да Яго ў каянні.

Аддавай належнае сваяку, бедаку, падарожніку і не марнуй дарма.

Сапраўды, марнатраўцы – браты шатанаў. А шатан быў няўдзячны перад Госпадам тваім.

Калі ты вяртаешся ад усіх тых у пошуках літасці Госпада свайго – на якую спадзяешся, дык размаўляй з імі ласкава.

Не будзь хцівым, як твая рука прыкутая да шыі, але не марнуй дарма, каб не застаўся ты асуджаным і збяднелым.

Аллаг павялічвае долю, каму пажадае, і памяншае, каму пажа¬дае. Сапраўды, Ён – Усебачачы i дасведчаны пра сваіх рабоў.

Не забівайце сваіх дзяцей, палохаючыся галечы. Мы жывім як іх, дык i вас. Сапраўды, гэтае забойства – вялікі грэх!

I не падыходзьце да пералюбу. Сапраўды, гэта – агіда, шлях га¬небны!

Не забівайце душу, забойства якое забараніў Аллаг, калі толькі не маеце на гэта права. I калі нехта забіты няслушна, дык Мы далі яго¬наму спадчынніку ўладу над забойцам, і няхай ён не парушае межаў у помсцi. Сапраўды, Аллаг дапамагае яму!

Не марнуйце маёмасці сіраціны, хіба што дзеля ягонае даброты, а чакайце ягонага паўналецця. Выконвайце абяцанкі, бо вас спытаю¬ць пра абяцанае.

Напаўняйце меру, калі адмервайце, i ўзважвайце на дакладных вагах. Гэта – лепей і выдатней па выніках.

Не ідзі за тым, пра што не маеш ведання, бо слых, зрок i сэрца – усіх іх спытаюць пра абяцанае.

I не хадзі па зямлі панамэрліва, бо не раскалоць табе зямлю і не дасягнуць вышыні гор.

Гэта ўсё – ліха перад Госпадам тваім i праціўна [Яму].

Вось тое, што адкрыў табе Госпад твой з мудрасці. Таму не па¬кланяйся апроч Аллага іншаму богу, а то будзеш кінуты ў пекла, асуд¬жаным i пабітым.

Няўжо ваш Госпад ушанаваў вас сынамі, а сабе ўзяў анёлаў доч¬камі? Сапраўды, вы кажаце страшнае слова.

Мы патлумачылі гэта ў Каране, каб яны задумаліся. І гэта толь¬кі дадае ім агіды.

Скажы: «Калі б апроч Яго існавалі яшчэ і іншыя багі, як сцвяр¬джаюць нявернікі, дык яны абавязкова імкнуліся б дасягнуць Уладара Трона».

Прыслаўны Ён i Вышэйшы за тое, што яны кажуць!

Услаўляюць Яго сем нябёсаў, зямля і тыя, хто на іх. Няма нічо¬га, што б не ўслаўляла Яго славаю. І вы не разумееце іхнага ўслаўлен¬ня; сапраўды, Ён – Вытрыманы, Прабачаючы.

Калі ты чытаеш Каран, дык Мы ўсталёўваем нябачную заслону паміж табою і тымі, якія не вераць у наступнае жыццё.

Мы паклалі на іхныя сэрцы пакровы і пазбавілі іхныя вушы на слых, каб яны не прымелі зразумець яго. I калі ты называеш Госпада свайго ў Каране Адзіным, дык яны адхінаюцца з агідаю.

Мы лепей ведаем, што яны чуюць, калі слухаюць цябе, і калі вя¬дуць таемныя гутаркі, і калі кажуць прыгнятальнікі: «Вы ідзяце за за-чараваным чалавекам».

Глядзі, якіх толькі прыпавесцяў яны табе не распавядаюць. Хоць самі яны заблукалі і няздольныя знайсці шлях.

I яшчэ кажуць: «Няўжо пасля таго, як зробімся косткамі і пра¬хам, мы адродзімся ў новым творы?»

Скажы: «Нават калі б вы былі камянямі альбо жалезам,

альбо новым творам, які здаецца магутным у вашых сэрцах». А потым яны спытаюць: «Хто ж паварочае нас да жыцця?» Скажы: «Той, Хто стварыў вас упершыню». Яны пахіснуцца сваімі галовамі і спыта¬юць: «I калі гэта будзе?» Таму скажы: «Магчыма, ужо борзда,

у дзень, калі Ён пакліча вас, і вы будзеце адказваць Яму хвалою, i будзеце думаць, што былі ў магілах зусім нядоўга».

I скажы Маім рабам, каб яны казалі адно з адным толькі най¬лепшым чынам, бо шатан сее паміж імі непрыхільнасць. Сапраўды, шатан для чалавека – відавочны вораг!

Госпад ваш лепей ведае пра вас. Калі Ён пажадае, дык злітуецца над вамі, а калі пажадае – дык скарае. Мы ж не пасылалі цябе адказ-ным за іх.

Госпад твой лепей ведае тых, хто на нябёсах i на зямлі. Мы са¬праўды аддалі перавагу адным прарокам над іншымі і даравалі даву¬ду забур.

Скажы: «Клічцы тых, каго вы лічыце [багамі] разам з Ім. Але яны не здольныя адцягнуць ад вас бяду альбо перанесці яе на iншых».

Тыя, каго яны клічуць, самі шукаюць шляху да Госпада свайго, змагаючыся ў набліжэнні. Яны спадзяюцца на Ягоную літасць i пало¬хаюцца Ягонага пакарання, таму варта пільнавацца пакарання Госпа¬да твайго.

I няма такога паселішча, якое не будзе знішчана Намі перад днём Адраджэння і не пакарана пакараннем цяжкім. Так запісана ў Святым Пісанні.

Мы не паслалі Прарока са знаменнем толькі таму, што старажыт¬ныя народы не паверылі ў іх. Мы далі самудытам вярблюдзіцу як на¬вочны знак, і яны дрэнна зрабiлi з ёй. Мы пасылаем знакі толькі для засцярогі.

Вось Мы сказалі табе: «Сапраўды, Госпад твой ахоплівае людзей [магутнасцю і веданнем]». I Мы зрабілі бачанне, якое бачыў ты, а так¬сама дрэва, праклятае ў Каране, выпрабаваннем для людзей. Мы за¬сцерагаем іх, але гэта не дадае ім нічога, апроч вялікага непадпарад¬кавання.

I калі мы сказалі анёлам: «Пакланіцеся Адаму!», дык пакланілі¬ся ўсе, апроч Iблiса, які сказаў: «Як прымею я пакланіцца таму, каго Ты стварыў з гліны?»

I яшчэ сказаў: «Ты бачыў таго, каму ты аддаў перавагу заміж мяне? Калі ты адтэрмінаваў мне да дня Адраджэння, дык я спакушу ўсіх ягоных нашчадкаў, апроч нешматлікіх».

Аллаг адказаў: «Сыдзі прэч! Тым, хто з іх пойдзе за табою, пек¬ла будзе адплатаю, поўнаю адплатаю!

Спакушай іх сваім голасам і накіруй супраць іх сваю конніцу і пяхоту, падзяляй з імі іхны дастатак і дзяцей, давай ім абяцанкі. Але абяцанкі шатана – толькі спакушэнне.

Ты не маеш улады над Маімі рабамі, i толькі Госпад твой – іхны Абаронца».

Госпад твой – Той, Хто вядзе для вас морам судны, каб шукалі вы Ягонае шчодрасцi. Сапраўды, Ён Міласэрны да вас.

Калі вас у моры напаткае бяда, дык вас пакінуць усе, каго вы клікалі, апроч Яго. Калі ж Ён ратуе вас, выводзячы на сухазем’е, вы падасцеся! Сапраўды, чалавек няўдзячны.

Няўжо вы абароненыя ад таго, што частка сухазем’я прасядзе пад вамі, альбо што Ён пашле на вас каменны дождж? І тагды не буд¬зе вам абаронцы.

Вы ўпэўненыя ў тым, што Ён не паварочае вас у моры яшчэ раз, не навядзе на вас разбуральны віхраслуп ды не ўтопіць вас за няверу вашую? І тагды не знойдзеце вы таго, хто адпомсціў бы Нам.

Мы ўшанавалі сыноў Адама і дазволілі ім перасоўвацца па су¬хазем’і і па моры, надзялілі іх дабротамі і аддалі ім вялікую перавагу перад шмат якімі іншымі творамі.

Аднойчы Мы збяром усіх людзей разам з іхнымі правадырамі. І каму дадуць кнігу ў правіцу, тыя прачытаюць кнігу сваю, і не будуць яны пакрыўджаныя нават велiчынёю з фiнiкавую плеўка.

Хто невідушчы цяпер, той застанецца невідушчым і ў наступ¬ным жыцці і заблукае яшчэ больш.

Яны амаль адхілілі цябе ад Нашага адкрыцця, каб прыдумаў ты нешта пра Нас, чаго няма ў ім. о, тагды сапраўды яны б мелі цябе за сябра.

І Мы ўмацавалі цябе, калі ты ўжо амаль прыняў іхны бок.

Тагды б далі Мы табе паспрабаваць падвойнага пакарання – як у гэтым жыцці, дык і пасля сканання. І не знайшоў бы ты супраць Нас памагатага.

Яны ледзь не выгналі цябе з зямлі, запалохваючы. Але пасля таго і яны не засталіся б там надоўга.

Таксама рабілі з Нашымі пасланцамі і да цябе. І не знойдзеш змяненняў у законах Нашых.

здзяйсняй малітву ад часу поўдня да наступлення цемры і чы¬тай ранічную малітву. Сапраўды, ранічная малітва пасведчаная.

І не спі частку ночы, здзяйсняючы дадатковыя малітвы. Магчы¬ма, Госпад твой абдорыць цябе прыслаўным месцам.

І скажы: «Госпадзе! Увядзі мяне ўваходам праўды і выведзі мяне выйсцем праўды! дай мне ад Сябе моц у дапамогу!»

І скажы: «Прыйшла праўда, і знікла хлусня, бо, сапраўды, хлус¬ня павінна знікнуць!»

Мы адкрываем у Каране тое, што з’яўляецца вылячэннем і літа¬сцю для вернікаў. А беззаконнікам гэта не дадае нічога, апроч стратаў.

Калі Мы надзяляем чалавека дабротамі, дык ён адхінаецца і вы¬даляецца ў ганарыстасці. А калі тычыцца яго бяда, дык ён упадае ў ро¬спач.

Скажы: «Кожны ўчыняе па-свойму, і ваш Госпад ведае лепей за тых, хто ідзе правільным шляхам».

Пытаюцца цябе пра дух. Скажы: «дух [узнікае] па загадзе Го¬спада майго. Але вам дадзена вельмі мала ведання пра гэта».

Калі б Мы пажадалі, дык пазбавілі б цябе таго, што адкрылі табе. І тагды ты не знойдзеш супраць Нас абаронцы,

калі б не літасць Госпада твайго. Сапраўды, вялікая Ягоная літа¬сць да цябе!

Скажы: «Калі б людзі ды джыны аб’ядналіся разам для таго, каб стварыць нешта падобнае да Карана, дык яны не зрабілі б гэтага, на¬ват дапамагаючы адно аднаму».

Мы патлумачылі людзям у гэтым Каране розныя прыпавесці, і большасць людзей адмаўляе ўсё, апроч няверы.

Яны кажуць: «Мы не паверым табе, пакуль ты не выведзеш нам з зямлі крыніцу;

альбо пакуль не будзе ў цябе саду з пальмамі і вінаградам, дзе ты правядзеш каналы;

альбо пакуль не скінеш неба на нас кавалкамі, як ты гэта да¬кляраваў; ці не прыйдзеш да нас з Аллагам і анёламі;

альбо пакуль не будзе ў цябе будынка з каштоўнасцяў, альбо па¬куль не ўзыдзеш ты на неба. Але мы ніколі не паверым, што ты пад-няўся туды, калі ты не сыдзеш з Пісаннем, якое мы чытацьмем!» Скажы: «Усячысты Госпад мой! А я толькі чалавек, пасланец».

Пасля таго, як прыйшоў да іх просты шлях, людзям перашкод¬зіла паверыць толькі тое, што яны сказалі: «Няўжо Аллаг пасланнікам выправіў чалавека?»

Скажы: «Калі б па зямлі спакойна хадзілі анёлы, дык Мы б паслалі вам анёла пасланцом з неба».

Скажы: «дастаткова Аллага ў якасці Сведкі паміж мною і вамі. Сапраўды, Ён над рабамі Сваімі Ўсечуючы, Усеведаючы!»

Той, каго Аллаг павёў простым шляхам, ідзе простым шляхам. А для таго, каго Ён збіў са шляху, не знойдзеш ты абаронцы, апроч Яго. Мы збяром іх у дзень Адраджэння ніцма – невідушчых, нямкоў і глушцоў. Іхным прытулкам будзе пекла! Толькі яно згасае, мы дада¬ем агню.

Такая адплата ім за тое, што яны не верылі знакам Нашым. Яны кажуць: «Няўжо пасля таго, як мы зробімся спарахнелымі косткамі, мы адродзімся ў новым творы?»

Хіба яны не бачаць, што Аллаг, які стварыў нябёсы і зямлю, здольны стварыць падобнае да іх? Ён усталяваў для іх тэрмін, у якім няма сумневу, але пагане адмаўляюць усё, апроч няверы.

Скажы: «Калі б вы валодалі скарбамі літасці Госпада майго, дык усё адно трымаліся б за іх праз жах страціць багацце, бо чалавек хцівы».

Сапраўды, мы даравалі Мусе дзевяць выразных знакаў. Спы¬тай у сыноў Ісраіля, як ён прыйшоў да іх, а Фараон сказаў: «Сапраўды, я думаю, Муса, што цябе зачаравалі».

Той адказаў: «Сапраўды, ты ўжо ведаеш, што гэтыя знакі – вы¬разныя доказы – паслаў менавіта Госпад неба і зямлі. Сапраўды, я ду¬маю, Фараоне, што ты загінеш».

Тагды ён пажадаў выгнаць іх з зямлі сваёй, але Мы ўтапілі яго і тых, хто быў з ім – усіх!

Пасля гэтага Мы сказалі сынам Ісраіля: «залюдняйце гэтую зямлю! А калі прыйдзе апошняя абяцанка, дык Мы збяром усіх вас».

Мы паслалі [Каран] з праўдаю, і сышоў ён з праўдаю. Мы паслалі цябе толькі веснікам ды засцерагальнікам.

Мы падзялілі Каран, каб ты чытаў яго людзям павольна, і паслалі яго як адкрыццё.

Скажы: «Верыце вы ў яго, ці не верыце – усё адно. Тыя, каму было дадзена разуменне перад гэтым, падаюць, дакранаючыся пад-гардзёлкам зямлі, калі ім яго чытаюць».

Яны кажуць: «Прыслаўны Госпад наш, і абяцанка Госпада на¬шага абавязкова будзе выкананая!»

Яны пакланяюцца да зямлі, плачуць і гэта дадае ім пакоры.

Скажы: «Ці заклікаеце вы Аллага, альбо заклікаеце вы Літас¬цівага – як бы не заклікалі вы Яго, Яму належаць выдатныя імёны». І не падвышай голасу ў малітве сваёй і не кажы шэптам, а абяры сярэд¬няе паміж гэтым.

Скажы: «Хвала Аллагу, Які не меў дзіцё, і Якому няма роўнага ва ўладзе, і не патрэбны яму абаронца ад зневажання!» І ўзвяліч Яго ўзвялічваннем!

Хвала Аллагу, які паслаў рабу Свайму Пісанне і не дапусціў у ім ніякіх супярэчнасцяў,

але зрабіў правільным, каб засцерагчы ім ад Свайго жорсткага пакарання і паведаміць добрую вестку вернікам, якія робяць добрыя справы. Сапраўды, для іх – найлепшае ўзнагароджанне,

якую яны мецьмуць павек.

І каб засцерагчы тых, якія кажуць: «Міласэрны ўзяў Сабе сына».

Ні ў іх саміх, ні ў іхных бацькоў няма ведаў пра гэта. Вялікі грэх – слова, якое зыходзіць з іхных вуснаў. Сапраўды, яны кажуць хлусню.

Ты прымееш загубіць сябе ад смутку па іхных слядах, калі яны не павераць у гэтае апавяданне?

Сапраўды, Мы зрабілі ўпрыгажэннем усё, што на зямлі, каб пра¬верыць людзей – чые ўчынкі найлепшыя.

Сапраўды, Мы ператворым гэта ўсё на бясплённую роўнядзь.

Альбо палічыў ты, што насельнікі пячоры і Ракіма былі сярод На¬шых знакаў дзіўнымі?

Калі юнакі схаваліся ў пячоры і сказалі: «Госпадзе наш! дай нам лiтасць ад Сябе і вядзі нас правiльным шляхам у нашай справе».

Мы заляпілі ў пячоры іхныя вушы на шмат гадоў.

А потым Мы абудзілі іх, каб даведацца, якая з дзвюх гуртаў да¬кладна вылічыць, колькі яны знаходзіліся там.

Мы паведамім табе іхную праўдзівую гісторыю. Гэта былі юнакі, якія паверылі ў Госпада свайго, і Мы замацавалі іх на простым шляху.

Мы ўмацавалі іхныя сэрцы, калі яны ўсталі і сказалі: «Госпадзе наш – Госпад неба і зямлі, і мы ніколі не будзем звяртацца нi да адна¬го бога, апроч Яго, бо гэта было б чымсьцi няправільным!

Некаторыя людзі з нашага народа ўзялі сабе іншых багоў апроч Яго. Чаму не прывядуць яны выразнага доказу пра гэта? Хто з’яўля¬ецца найбольшым прыгнятальнiкам за таго, хто прыдумляе пра Ал¬лага ўсялякую хлусню?

Калі вы пакінулі іх і тое, чаму яны пакланяюцца замiж Аллага, дык схавайцеся ў пячоры. Госпад ваш распаўсюдзіць на вас Сваю літа¬сць і палацвіць справу вашую.

Ты ўбачыў бы, што ранічнае сонца адхiляецца ад іхнае пячоры направа, а напрыканцы дня адхiнаецца налева. Яны зайшлі ў пакой. Гэта – адно са знакаў Аллага, і каго Аллаг вядзе простым шляхам, той ідзе простым шляхам, а каго саб’е са шляху, таму няма ні абаронцы, ні правадыра.

Ты б вырашыў, што яны не спяць, хоць яны спалі. Мы пераваро¬чвалі іх то на правы бок, то на левы. І сабака іхная, выцягнуўшы лапы, ляжаў перад уваходам. Калі б ты знайшоў iх там, дык жахнуўся б і ўцёк.

Так Мы абудзілі іх, каб яны распыталі адзін аднаго. Адзін з іх спытаў: «Колькі часу вы былі тут?» Тыя адказалі: «дзень альбо частку дня». А іншыя сказалі: «Госпад ваш ведае лепей, колькі вы былі тут! Таму выпраўце кагосьці з вас у горад з срэбрам вашым. Няхай ён па¬глядзіць, якая ежа там найлепшая, і прынясе вам паесці. І няхай будзе асцярожны, каб ніхто не здагадаўся пра вас!

Калі яны знойдуць вас, дык камянямі пабівацьмуць альбо далу¬чацьмуць да сваёй веры, і вы ніколі не будзеце мець поспеху».

Так Мы данеслі людзям, каб яны ведалі, што абяцанка Аллага праўдзівая і няма сумневу ў наступным Часе. Людзі пачалі спрачацца пра [юнакоў] і сказалі: «збудуйце над імі будынак! Іхны Госпад лепей ведае пра іх!» Але тыя, чыё меркаванне перамагло, адказалі: «Сапраў¬ды, мы пабудуем над імі мячэць».

Некаторыя кажуць: «Іх было трое, а чацвёрты быў сабака». Ін¬шыя кажуць: «Пяць, а шосты – пёс» – яны спрабуюць даведацца пра таемнае. Яшчэ кажуць: «Сем, а сабака іх – восьмы». Скажы: «Госпад мой ведае лепей, колькі іх было. І гэта вядома толькі нямногiм». Спра¬чайся з імі толькі публічна і не пытайся пра [юнакоў] нікога!

І ніколі не кажы: «Я зраблю гэта заўтра»,

[недадаўшы]: «Калі пажадае Аллаг!» А калі забыўся, дык згадай Госпада твайго і кажы: «Магчыма, Госпад яшчэ больш наблізіць мяне да простага шляху».

Таму яны знаходзіліся ў пячоры трыста гадоў і яшчэ дзевяць.

Скажы: «Аллаг ведае лепей, колькі яны там былі!» Яму належы¬ць таемнае нябёсаў і зямлі. Як выдатна Ён бачыць іх і чуе! Няма Аба¬ронцы, апроч Яго, і няма яму роўных у панаванні.

Чытай тое, што паслана табе з Пісання Госпада твайго. Няма зменаў у словах Ягоных, і ты не знойдзеш прытулку ў іншага.

Трывай разам з тымі, якія клічуць Госпада свайго раніцай і ўве¬чары, імкнучыся да Ягонага задавальнення. Не адхінай вачэй сваіх ад іх, жадаючы ўпрыгажэнняў зямнога жыцця. Але не падпарадкоўвай¬ся тым, чые сэрцы Мы зрабілі няўважлівымі да згадвання пра нас, тым, хто ідзе за сваімі прыхільнасцямі. Іхныя ўчынкі марныя.

Скажы: «Праўда – ад Госпада вашага! Хто жадае, няхай верыць, а хто не жадае, няхай не верыць». Сапраўды, Мы падрыхтавалі для прыгнятальнікаў агонь, які пакрые іх, як намёт. А калі яны будуць прасіць дапамогі, дык дапамогуць ім вадою, падобнай да расплаўлена¬га метала, які пакідае апёкі на тварах. Жахлівы гэты напой і дрэнная гэта мясціна!

А тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, мы не пакінем без уз¬нагароджання за іхныя праведныя ўчынкі.

Іх чакаюць сады Эдэна, дзе цурчацца рэкі. Іхнымі ўпрыгажэн¬нямі будуць бранзалеты з золата, яны апрануцца ў зялёныя вопраткі з атласа і парчы і ляжацьмуць тут на ложках. Якое выдатнае гэта ўз- нагароджанне, якая выдатная гэтая мясціна.

Прывядзi ім прыпавесць пра двух мужчынаў. Мы далі аднаму з іх дзве вінаградні, атачылі іх пальмамі і выгадавалі паміж імі ніву.

У абодвух садах спялеў плён, і нішто з яго не знікала. Мы зра¬білі паміж імі ручай.

Адзін чалавек меў [шмат] плёну і, размаўляючы са сваім сябрам, сказаў яму: «Стан мой больш за твой і я мею больш нашчадкаў!»

І ўвайшоў у свой сад, зграшыўшы супраць самога сябе, і сказаў: «Я не думаю, што гэты сад калісьці знікне.

І я не думаю, што прыйдзе Час. Але калі вернуць мяне да Ўлада¬ра, я сапраўды ўбачу ўжо нешта лепш за гэтае».

Размаўляючы з ім, ягоны сябар сказаў: «Няўжо ты не верыш у Таго, Хто стварыў цябе з пылу, потым – з кроплі, а потым зрабіў цябе мужчынам?

для мяне Аллаг – Госпад мой і я не дадаю Яму сутаварышаў.

Чаму ты, увайшоўшы ў свой сад, не сказаў: «Так пажадаў Аллаг! Няма моцы, апроч як у Аллага!»? Ты думаеш, што я бядней за цябе дастаткам і нашчадкамі,

а, магчыма, Госпад мой дасць мне нешта найлепшае за твой сад, а на яго паслалi пакаранне з неба, і ён ператворыцца ў пустэль!

Ці ж воды ягоныя сыдуць пад зямлю, а ты не здолееш знайсці іх».

І згінуў ягоны плён, і пачаў ламаць сабе рукі, шкадуючы пра вы¬даткаванае на сад, апірышча якога павалілася. І ўсклікнуў ён: «Калі б я не дадаваў Госпаду сутаварышаў!»

І не было нікога, хто дапамог бы яму замiж Аллага, і сам сабе ён таксама не дапамог.

дапамога тут магчымая толькі ад праўдзівага Бога. У Яго – най¬лепшае ўзнагароджанне і найлепшае выйсце.

І прывядзі ім прыпавесць пра зямное жыццё. Яно накшталт вады, якую Мы праліваем з неба. зямныя расліны паглынаюць яе, а потым высыхаюць, і развейвае іх вецер. Так, Аллаг здольны на кожную рэч.

Багацце і сыны – упрыгажэнні зямнога жыцця. Але неўміручыя добрыя справы атрымаюць найлепшую ўзнагароду ў Госпада твайго, і лепей спадзявацца менавіта на іх.

У той дзень мы прымусім горы рухацца, і ты ўбачыш зямлю пу¬стою. Мы збяром усіх, і ніхто ад Нас не схаваецца.

Яны ўстануць шэрагамі перад Госпадам тваім: «Сапраўды, вы прыйшлі да Нас такімі, якімі Мы стварылі вас упершыню. Але вы і не думалі, што абяцанка будзе выкананая».

Пакладуць кнігу і ты ўбачыш, як спалохаюцца грэшнікі ад таго, што [запісана] ў ёй. І скажуць: «Каб нам загінуць! Што за кніга! Там не забыта нішто – ні малае, ні вялікае, усё палічана». Яны знойдуць там усе справы свае, і Госпад твой ні з кім не зробіць няслушна.

Вось Мы сказалі анёлам: «Пакланіцеся Адаму». І пакланіліся ўсе, апроч Ібліса. Ён быў джынам і не паслухаўся загаду Госпада свайго. Няўжо вы бераце яго і ягоных нашчадкаў абаронцамі заміж Мяне, калі яны вашыя непрыхільнікі? дрэнная гэта замена для прыгнятальнікаў.

Яны не былі сведкамі стварэння нябёсаў і зямлі і іх саміх. І Мы не бяром памагатымі тых, якія збіваюць з правільнага шляху.

У той дзень ён скажа: «Клічце роўных Мне, пра якіх вы думалі!» Яны паклічуць іх, але тыя не адкажуць ім. А Мы збудуем паміж імі згуб¬ную перашкоду.

Беззаконнікі ўбачаць агонь і падумаюць, што менавіта гэта – іх¬нае месца. І не знойдуць яны выратавання ад яго.

Мы патлумачылі людзям у гэтым Каране розныя прыпавесці, але чалавек занадта шмат спрачаецца.

Што перашкодзіла людзям паверыць, калі прыйшоў да іх про¬сты шлях, і прасіць прабачэння ў Госпада свайго, як іх імкненне да таго, што адбылося з іх папярэднікамі, альбо тое, што яны патрабавалі не¬адкладнага пакарання [ў якасці доказу]?

Мы выпраўлялі пасланцоў толькі як вестуноў і засцерагальнікаў. Але тыя, якія не вераць, спрачаюцца, спрабуючы абвергнуць сваёй хлус¬нёю праўду. Яны кпяць з Маіх знакаў і з таго, ад чаго іх засцерагаюць.

Хто няслушней за таго, каму нагадалі пра знакі Ягонага Госпа¬да, а ён занядбаў імі і забыўся на свае ўчынкі? Сапраўды, Мы накрылі іхныя сэрцы заслонаю, каб яны не зразумелі [Карана]. Іхныя вушы па¬разіла глухата! Калі ты паклічаш іх на просты шлях, дык яны ніколі не ўстануць на яго.

Госпад твой – Прабачаючы, Уладар літасці. Калі б Ён караў іх за тое, што яны здзейснілі, дык паскорыў бы іхнае пакаранне. Але пры¬значаны час і не знойдуць яны выратавання ад яго.

Гэта адбылося з паселішчамі, якія былі знішчаныя Намі за грахі іхных жыхароў. Мы ўсталявалі час іхнае пагібелі.

Неяк сказаў Муса свайму слузе: «Я буду ісці, пакуль не дасягну таго месца, дзе зліваюцца два моры, нават калі страчу на гэта шмат гадоў».

І калі яны дасягнулі таго месца, дык апынулася, што яны забылі¬ся на сваю рыбу. І раптам яна рушыла ў моры.

І калі яны пайшлі далей, сказаў Муса свайму слузе: «Прынясі нашу ежу, бо мы стаміліся ад цяжкасцей нашага шляху».

Ён сказаў: «Паслухай! Калі мы схаваліся пад скалою, я забыўся там на рыбу. Гэта шатан прымусіў мяне забыцца на яе і не згадваць пра яе. І яна паплыла ў моры дзіўным чынам».

Сказаў Муса: «Гэта тое, чаго мы чакалі!» І яны пайшлі назад тым жа шляхам.

Там яны знайшлі аднаго з Нашых рабоў, якому Мы даравалі літа¬сць ад Сябе і якому Мы даравалі веды ад Сябе.

Муса сказаў яму: «Ці магу я рушыць утроп цябе, каб навучыц¬ца таму, што дадзена табе ведаць пра правільны шлях?»

Той адказаў: «Сапраўды, ты не будзеш мець дастаткова трыван¬ня са мною.

І як табе вытрываць тое, пра што ты не ведаў?»

Сказаў Муса: «Калі пажадае Аллаг, я буду трывучым i слухаць¬му цябе ва ўсім».

Той сказаў: «Калі ты пойдзеш за мною, дык не пытай мяне ні пра што, пакуль я сам не скажу табе пра гэта».

Яны рушылі далей, і калі знаходзіліся ў чоўне, той зрабіў у ім дзір¬ку. Муса сказаў: «Ты зрабіў дзірку, каб утапіць людзей на гэтым чоўне? Сапраўды, ты здзейсніў нешта вельмі дрэннае».

Той адказаў: «Хіба я не казаў табе, што ты не мецьмеш дастат¬кова трывання са мною?»

Муса сказаў: «Не ўпікай мяне за тое, на што я забыўся, i не рабі маю справу цяжкай».

Таму яны рушылі далей і калі сустрэлі хлопчыка, той забіў яго. Муса спытаў: «Ты забіў нявінную душу і гэта не была адплата за іншую душу? Сапраўды, ты здзейсніў нешта вельмі дрэннае».

Той адказаў: «Хіба я не казаў табе, што ты не мецьмеш дастат¬кова трывання са мною?»

Муса адказаў: «Калі пасля гэтага я спытаю яшчэ нешта, дык пакінь мяне. Вось, я ўжо папрасіў прабачэння ў цябе».

І яны рушылі далей, пакуль не дайшлі да аднаго паселішча і па¬прасілі ў ягоных жыхароў ежы, але тыя адмовіліся пачаставаць іх. Тут яны заўважылі сцяну, якая ўжо ледзь трымалася, але той выпрастаў яе. Муса сказаў: «Калі б ты пажадаў, дык атрымаў бы за гэта плату».

Той адказаў: «Тут мы і разыдемся з табою. Я распавяду табе тлу¬мачэнне таго, на што ў цябе не хапіла трывання.

Адносна чоўна, ён належыў бедакам, якія мелі промысел у моры. Я пажадаў пашкодзіць яго, бо перад імі быў кароль, які гвалтоўна за¬біраў усе цэлыя чоўны.

Адносна хлопчыка, дык ягоныя бацькі былі вернікамі, а мы па¬лохаліся, што ён пашкодзіць ім сваім сорамам і нявераю.

Мы пажадалі, каб Госпад іхны заміж яго даў ім таго, хто будзе чысцей i бліжэй да літасці.

Што датычыцца сцяны, дык яна належала двум хлопчыкам-сіра¬цінам з горада i пад ёй быў скарб, іхны бацька быў праведнікам, i Госпад твой пажадаў, каб яны дасягнулі паўналецця і дасталі скарб з літасці Госпада твайго. Я не дзейнічаў па сваім меркаванні. Гэта – тлумачэн¬не таго, на што ў цябе не хапіла трывання».

Цябе пытаюць пра зуль-Карнайна. Скажы: «Я распавяду вам згадванне пра яго».

Сапраўды, Мы ўмацавалі яго на зямлі і даравалі яму шлях да кожнае рэчы.

Таму ён пайшоў шляхам,

пакуль не дасягнуў месца, дзе заходзіць сонца. Ён убачыў, што яно сядае ў каламутную крыніцу і знайшоў побач з ім людзей. Мы ска¬залі: «о зуль-Карнайне! Ты прымееш іх пакараць скананнем, а прыме¬еш зрабіць ім дабро».

Ён сказаў: «Хто зрабіў няслушна, таго Мы скараем, потым ён вернецца да свайго Госпада. Той карацьме яго цяжкім пакараннем.

А хто паверыў i рабіў праведна, той будзе мець найлепшае ўзна¬гароджанне і мы дамо яму латвыя загады».

Ён пайшоў шляхам далей,

пакуль не дасягнуў месца, дзе ўзыходзіць сонца. Ён убачыў, што яно ўзыходзіць над людзьмі, якім Мы не далі ніякай абароны ад яго.

Так! Мы спасцігаем веданнем усё, што адбывалася з ім.

Ён пайшоў шляхам далей,

пакуль не дасягнуў даліны паміж дзьвума гарамі і знайшоў пе¬рад імі людзей, якія амаль не разумелі ягонае мовы.

Яны сказалі: «о зуль-Карнайне! Сапраўды, Яджудж i Маджудж распаўсюджваюць нелад на зямлі. Можа, мы сплацім табе даніну, каб ты зрабіў паміж намі ды імі перашкоду?»

Ён сказаў: «Тое, чым умацаваў мяне Госпад мой, яшчэ лепш. да¬памажыце мне моцаю i я ўсталюю перашкоду паміж вамі ды імі.

Нясіце мне жалезныя бэлькі». запоўніўшы абшар паміж двума бакамі, ён сказаў: «Раздзімайце!» А калі бэлькі пачырванелі ад агню, ён сказаў: «Нясіце мне расплаўленую медзь, каб я выліў яе на іх».

Таму [Яджудж i Маджудж] не знайшлі час ні пералезці сцяну, ні прабіць яе.

Ён сказаў: «Гэта – літасць ад майго Госпада. I калі прыйдзе абя¬цанае маім Госпадам, Ён зробіць яе роўнаю. Абяцанка Госпада майго – праўда».

Аднойчы Мы дазволім ім злучыцца адно з адным. Потым за-трубіць рог i Мы збяром усіх разам.

I ў гэты дзень Мы выразна пакажам пекла нявернікам –

тым, чые вочы былі закрытыя заслонаю, якая падаляла ад згад¬вання пра Нас, i чые вушы не прымелі чуць.

Няўжо тыя, якія не верылі, думалі, што яны прымуць абарон¬цамі Маіх рабоў заміж Мяне? Сапраўды, Мы падрыхтавалі пекла як мясціну для нявернікаў!

Скажы: «Ці не распавесці вам пра тых, якія праз свае ўчынкі страцяць больш за ўсё?

Пра тых, чые намаганні заблукалі ў зямным жыцці, хоць яны думалі, што робяць дабро.

Гэта тыя, якія не вераць у знакі іхнага Госпада і сустрэчу з Ім. Марныя ўчынкі іхныя і не будуць яны ў дзень Адраджэння нічога важыць».

за тое, што яны не верылі ды кпілі з Нашых знакаў i пасланцоў, узнагароджаннем ім будзе пекла.

Сапраўды, прыстанкам тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, будуць сады Фiрдауса.

Яны будуць там павек, не жадаючы ніякіх зменаў.

Скажы: «Калі б мора зробілася атрамантам для словаў Госпада майго, дык яно вычарпалася б раней за словы Госпада майго, нават калі б дадалі яшчэ адно мора».

Скажы: «Сапраўды, я – такі ж чалавек, як i вы. Толькі адкрыта мне тое, што Бог ваш – Бог адзіны. I хто спадзяецца на сустрэчу з Го¬спадам сваім, дык няхай робіць добрыя справы і не дадае Госпаду свай¬му роўнага ў пакланенні».

Каф. Га. Йа. ‘Айн. Сад.

згадванне пра літасць Госпада твайго да Ягонага раба закарыі.

Калі ён заклікаў Госпада свайго ўпотай,

сказаўшы: «Госпадзе, косткі мае зрабіліся кволымі, галава зіхаці¬ць сівізною, а раней, памятаю, я не быў расчараваны ў сваіх малітвах да Цябе.

I, сапраўды, я палохаюся ўчынкаў маіх сваякоў пасля майго ска¬нання, а жонка мая бяздзетная. Таму дай мне нашчадка ад Цябе,

які дастае ў спадак мяне і род Якуба. I зрабі яго, Госпадзе, такім, каб Ты быў ім задаволены»

о закарыя! Сапраўды, Мы цешым цябе весткаю пра хлопчыка па імі Ях’я. Раней Мы не стваралі нікога з такім імем.

Той адказаў: «Госпадзе! Як можа быць у мяне хлопчык, калі мая жонка бяздзетная, i я нямоглы ад старасці?»

Сказалі яму: «Так кажа Госпад твой: «Гэта латва для Мяне, бо Я перад гэтым ужо стварыў цябе, хоць ты і быў нічым».

Ён адказаў: «Госпадзе, дай мне знак!» Сказаў [Госпад]: «знакам табе будзе тое, што ты тры ночы не размаўляцьмеш з людзьмі, хоць і не будзеш нямком».

Выйшаў закарыя са бажніцы і адкрыўся ім: «Сапраўды, праслаўляйце Аллага раніцай і ўвечары».

о Ях’я! Моцна трымайся Пісання! I даравалі Мы яму мудрасць яшчэ ў дзяцінстве,

ахвярнасць ад Нас i чысціню. I быў ён збожным

i добрым да сваіх бацькоў, i не быў ён ганарыстым цi непаслух¬мяным.

Мір яму ў дзень нараджэння, у дзень сканання і дзень Адраджэн¬ня да жыцця!

I згадай у Пісанні Мар’ям, калі яна падалілася ад сваіх сваякоў у месца ўсходняе,

i схавалася ад іх за заслонаю. I Мы паслалі да яе Нашага духа, які прыпадобіўся станістаму мужчыне.

Яна сказала: «Сапраўды, шукаю ў Літасцівага абароны ад цябе, хіба што ты збожны!»

Ён адказаў: «Сапраўды, я толькі пасланец Госпада твайго і маю дараваць табе прачыстага хлопчыка».

Яна сказала: «Як можа быць у мяне хлопчык, калі ніводзін муж-чына не дакранаўся да мяне і не была я распусніцаю?»

Ён сказаў: «Гэтак будзе, бо сказаў тое твой Госпад. Гэта латва для Яго». I Мы зробім яго знакам для людзей і літасцю ад Нас. Гэтая спра¬ва ўжо вырашаная.

І яна зацяжарыла і падалілася ў месца далёкае.

Падышла з родавымі пакутамі да камля пальмы і сказала: «Як бы я жадала сканаць раней і быць назаўжды забытаю».

I крыкнуў з-пад яе [Іса]: «Не журыся, Госпад стварыў каля цябе крыніцу.

Схілі да сябе камель пальмы і страсяні – на цябе шуснуць свежыя фінікі.

Ясі, пі і супакойся! А калі ўбачыш нейкага мужчыну, дык скажы: «Я дала Літасціваму абяцанку посціць і не буду размаўляць сёння ні з кім з людзей».

Яна прыйшла да сваіх сваякоў, несучы яго. Сказалі тыя: «о Мар’ям! Ты зрабіла жахлівую рэч.

о сястра Гаруна! Бацька твой не быў дрэнным чалавекам, i маці твая не была распусніцаю».

Але яна паказала на Iсу. Яны спыталі: «Як мы прымеем размаўля¬ць з ім, калі ён – немаўля?»

Ён сказаў: «Сапраўды, я – раб Аллага. Ён даў мне Пісанне і зра¬біў мяне прарокам.

Ён зрабіў мяне блаславёным, дзе б я ні быў, абавязаў мяне маліц¬ца і даваць закят, пакуль я буду жыць,

шанаваць маю маці і не зрабіў мяне фанабэрыстым, гаротным.

Мір мне ў дзень майго нараджэння, у дзень майго сканання і ў дзень, калі я адраджуся да жыцця!»

Такі Іса, сын Мар’ям. Гэта – сапраўднае слова пра яго – пра каго яны так спрачаюцца.

Не пасуе Аллагу нараджаць, Усячысты Ён! Калі вырашае Ён неш¬та – дык толькі кажа: «Будзь!» – i яно ёсць.

I, сапраўды, Аллаг – мой Госпад i ваш Госпад. Таму пакланяйце¬ся Яму, гэта – просты шлях.

Спрачаюцца паміж сабою розныя гурты. Гора нявернікам ад таго, у чым яны пераканаюцца ў Вялікі дзень!

Як жа выразна яны будуць чуць і бачыць у той дзень, калі ўста¬нуць перад Намі. Але сёння беззаконнікі сапраўды блукаюць у віда¬вочнай аблудзе.

Таму папярэдзь іх пра дзень Стратаў, таму пастанова наконт іх ужо прынятая, але яны не лічацца з гэтым ды не вераць.

Сапраўды, Мы ўспадкавалі зямлю і тых, хто на ёй, i яны пава¬рочаюцца да Нас.

I згадай у Пісанні Ібрагіма. Сапраўды, ён быў праведнікам, пра¬рокам.

Калі ён сказаў свайму бацьку: «Бацька мой! Чаму ты ўшаноўва¬еш тое, што не чуе ды не бачыць i не ўратуе цябе ні ад чаго?

Бацька мой! да мяне прыйшло веданне, якое не было адкрыта табе. Накіроўвайся за мною, я павяду цябе простым шляхам.

Бацька мой! Не пакланяйся шатанам, бо шатан не паслухаўся Літасцівага.

Бацька мой! Сапраўды, я палохаюся, што спасцігне цябе пака-ранне ад Літасцівага і ты зробішся сябрам шатана».

Той адказаў: «Няўжо ты адступішся ад маіх багоў, Iбрагiме? Калі ты не супакоішся, дык я сапраўды паб’ю цябе камянямі! Пакінь мяне надоўга!»

Сказаў Ібрагім: «Мір табе! Я буду прасіць прабачэння для цябе ў Госпада, сапраўды, Ён – пагадлівы да мяне.

Але я атракаюся ад вас i тых, да каго вы звяртаецеся заміж Ал¬лага. I я звяртаюся да Госпада. Магчыма, Ён не адмовіць мне ў гэтым, i я не буду гаротным».

Калі пакінуў ён іх i тых, каму яны пакланяліся заміж Аллага, Мы даравалі яму Iсхака і Якуба і зрабілі іх прарокамі.

Надзялілі Мы іх літасцю Нашаю і пакінулі пра іх высокае, са¬праўднае слова.

згадай у Пісанні Мусу – ён быў шчырым, быў пасланцом i пра-рокам.

Паклікалі Мы яго з правага боку гары, наблізіўшы да Сябе, і раз¬маўлялі з ім таемна.

I даравалі Мы яму з Нашае літасці брата ягонага Гаруна, прарока.

I згадай у Пісанні Ісмаіля – сапраўды, ён быў слушным у абяцан¬ках, быў пасланцом i прарокам.

I загадаў ён сваім людзям маліцца і даваць закят; i Госпад быў задаволены ім.

I згадай у Пісанні Iдрыса – сапраўды, ён быў праведнікам, пра¬рокам.

Мы ўзнеслі яго на высокае месца.

Гэта – тыя, каго надзеліў Аллаг дабротамі, яны – прарокі, наш¬чадкі Адама і тых, каго выратавалі Мы разам з Нухам; нашчадкі Ібра¬гіма ды Ісраіля, адны з тых, каго Мы павялі простым шляхам i абралі. Калі чыталі знакі Літасцівага, яны нізка кланяліся і плакалі.

змянілі іх нашчадкі, якія супыніліся маліцца і пайшлі па сваіх нізкіх жаданнях. Яны прыйдуць да згубы.

Апроч тых, якія павініліся, паверылі і рабілі дабро – яны ўвой¬дуць у рай і не будуць там нічым абражаныя.

У сады Эдэну, якія Міласэрны паабяцаў Сваім рабам. Сапраў¬ды, Ягоная абяцанка будзе выкананая.

Ужо не пачуюць яны там бясплённых размоваў, а толькі словы: «Мір!»; ім – іхная доля раніцай і ўвечары.

Такі ёсць рай. Атрымаюць яго тыя з Нашых рабоў, якія збожныя.

Сказалі анёлы: «Мы сходзім толькі па загадзе твайго Госпада, належыць Яму тое, што наперадзе нас, i тое, што за намі. I Госпад твой не забываецца ні на што».

Госпад нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі. Пакланяйся ж Яму і будзь трывалым у гэтым! Ці ведаеш ты роўнага Яму?

I пытаецца чалавек: «Калі я сканаю, няўжо вернуць мяне да жыцця?»

Хіба чалавек не памятае, як калісьці Мы стварылі яго, хоць ён быў раней нічым?

I клянуся Госпадам тваім, мы збяром i іх, i шатанаў, паставіўшы потым вакол пекла на каленкі.

Потым збяром з кожнага гурта тых, хто з іх быў найдужэйшым неслухам супраць Літасцівага.

Нам лепей ведаць, хто найбольш заслугоўвае гарэць у ім.

I, сапраўды, няма сярод вас гэтакіх, хто не пройдзе над пеклам. Гэта вырашана Госпадам тваім канчаткова.

Потым Мы выратуем тых, якія збожныя, а няслушных пакінем там на каленках.

I калі чытаюць ім Нашыя знакі, нявернікі кажуць тым, якія па-верылі: «Якая з двух гуртоў займае вышэйшае і найлепшае месца?»

о, колькі ж пакаленняў да іх Мы знішчылі! Яны пераважалі іх i багаццем, i вонкавым выглядам.

Скажы: «Тым, хто заблукаў, няхай працягне Міласэрны жыццё, пакуль не ўбачаць абяцанае ім – альбо пакаранне, альбо прыход Часу. Тагды яны будуць ведаць, чыё месца найгоршае і чыё войска кволае».

I ўмацоўвае Аллаг на простым шляху тых, хто прыняў яго; А нятленныя праведныя ўчынкі – лепш перад Госпадам тваім па ўзнага¬родзе і лепш па аддзяцы.

Ці бачыў ты таго, хто не паверыў у Нашыя знакі і сказаў: «Я аба¬вязкова стану надзеленым багаццем i дзецьмі».

Ведае ён таемнае, можа, узяў запавет з Літасцівым?

дык не! Мы запішам сказанае ім i павялічым яму пакаранне.

I дойдзе да Нас сказанае ім, i ён устане перад Намі адзінцом.

Яны пакланяюцца, апроч Аллага, іншым багам, каб атрымаць ад іх магутнасць.

Але не! Яны адхіляць іхнае пакланенне і зробяцца ім ворагамі.

Хіба ты не ведаеш, што Мы выправілі да нявернікаў шатанаў, каб яны падбухторвалі іх?

Таму не спяшайся з імі. Мы падлічваем лік іхных учынкаў.

Аднойчы Мы збяром збожных да Літасцівага ганароваю амба¬садаю,

а грэшнікаў пагонім у пекла, як на вадапой.

Ніхто не атрымае абароны, апроч тых, хто мае запавет з Аллагам.

I яшчэ кажуць: «Міласэрны ўзяў сына».

Сапраўды, вы сцвярджаеце жахлівую рэч!

Ад гэтага здольныя расшчапіцца нябёсы, крышыцца зямля і раз¬бурацца горы.

Ад таго, што яны прыпісалі Літасціваму сына!

Не падыходзіць Літасціваму мець сына!

Сапраўды, кожны з тых, хто на нябёсах i на зямлі, устане перад Аллагам толькі як раб.

Ён ведае іхную колькасць і пералічыў іх.

I кожны з іх устане перад Ім у дзень Адраджэння адзінцом.

Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, Міласэрны надзеліў любоўю.

I палацвілі Мы [Каран] тваёй моваю, каб ты пацешыў ім збожных ды засцярог ім людзей, якія спрачаюцца.

А колькі пакаленняў перад імі Мы знішчылі! Ты знойдзеш хоць аднаго з іх, пачуеш іхны шэпт?

Та. Га.

Мы паслалі табе Каран не для таго, каб прынесці табе пакуты,

а толькі як напамін для тых, хто палохаецца.

Паслаў яго Той, Хто стварыў зямлю і высокія нябёсы.

Міласэрны ўзняўся над Тронам,

Яму належыць тое, што на нябёсах i на зямлі, і тое, што паміж імі, а таксама тое, што пад зямлёю.

Ці скажа ўслых, ці не – сапраўды, Ён ведае таемнае і схаванае.

Аллаг! Няма бога, апроч Яго, Яму належаць найвыдатнейшыя імёны.

Ці дайшоў да цябе аповяд пра Мусу?

Калі Ён убачыў агонь i сказаў сваім людзям: «Пачакайце, я заўважыў агонь! Магчыма, я прынясу вам ад яго асмалак ці знайду за агнём правільны шлях».

I калі ён падышоў туды, дык паклікалі яго: «о Мусе!

Сапраўды, Я – Госпад твой! здымі абутак свой, сапраўды, ты апынуўся ў свяшчэннай даліне Тува.

I Я абраў цябе. Слухай тое, што адкрываецца табе!

Сапраўды, Я – Бог i няма бога, апроч Мяне. Таму пакланяйся Мне і здзяйсняй малітву, каб згадваць пра Мяне.

Сапраўды, Час надыдзе. Але Я схаваю тэрмін ягонага прыходу, каб адплаціць кожнай душы за тое, у чым яна спяшалася.

Няхай не адхінае цябе ад Часу той, хто не паверыў у яго і ішоў за сваёй схільнасцю. Інакш ты загінеш.

А што гэта ў тваёй правіцы, Муса?»

Той адказаў: «Гэта – мой кій. Я абапіраюся на яго, збіваю лісце для сваіх авечак i для іншага ён таксама падыходзіць».

Аллаг сказаў: «Кінь яго, Муса!»

Ён кінуў яго i кій ператварыўся ў змяю і тая хутка папаўзла.

Аллаг сказаў: «Вазьмі яе і не палохайся! Яна стане тым, чым была.

Пакладзі руку за заўлонне і знойдзеш яе чыстаю, без плямаў. Вось табе яшчэ адзін знак,

каб мы паказалі табе Нашыя вялікія знакі!

Накіруйся да Фараона, бо, сапраўды, ён няслушны».

Муса сказаў: Госпадзе! Расчыні сэрца маё

i палацві справу маю!

I развяжы вузел на маіх вуснах,

каб разумелі яны мае словы.

I дай мне памагатага з сям’і маёй,

Гаруна, брата майго,

i дадай мне моцы праз яго

і зрабі саўдзельнікам па справе маёй –

каб мы славілі Цябе часта,

і згадвалі Цябе часта!

Ты ж бачыш нас».

Аллаг сказаў: «Ужо дадзена табе тое, што ты просіш, Муса!

Сапраўды, Мы і дагэтуль былі Літасцівымі да цябе,

калі Мы адкрылі тваёй маці тое, што адкрылі:

«Пакладзі яго ў скрыню і пусці ракою. Рака вынесе на бераг, дзе яго падбярэ Мой вораг i ягоны вораг». Я абдарыў цябе Сваёй любоўю, каб ты рос перад Маім поглядам.

Прыходзіць сястра твая і кажа: «Можа, пазначыць вам таго, хто пра яго будзе клапаціцца?» Так Мы вярнулі цябе тваёй маці, каб былі ўцешныя вочы ейныя, i каб яна не бедавала. Потым ты забіў аднаго чалавека, і Мы выратавалі цябе ад тугі і выпрабавалі цябе. Ты прабыў доўгія гады сярод жыхароў Мад’яну, а цяпер прыйшоў адзначаны час, о Мусе!

I Я абраў цябе дзеля Сябе.

Выправіцеся ж, ты i брат твой, з Маімі знакамі, і не забывайце¬ся згадваць Мяне.

Накіруйцеся да Фараона, бо, сапраўды, ён няслушны!

Размаўляйце з ім мякка – магчыма, ён раздумаецца альбо спалохаецца».

Яны адказалі: «Госпадзе наш! Сапраўды, Мы палохаемся, што ён адразу скарае нас альбо зробіць няслушна з намі».

Аллаг адказаў: «Не палохайцеся! Я з вамі, чую і бачу.

Ідзіце да яго і скажыце: «Мы – пасланцы Госпада твайго. Адпус¬ці разам з намі іншых сыноў Ісраіля і не здзекуйся з іх. Мы прыйшлі да цябе са знакам ад Госпада нашага. Мір таму, хто ідзе простым шляхам.

Сапраўды, адкрыта нам, што караюць скананнем таго, хто ад¬маўляў i адхінаўся».

Фараон спытаў: «Хто ваш Госпад, Муса?»

Той адказаў: «Госпад наш – Той, Хто даў кожнай рэчы ейную на¬туру, а потым павёў простым шляхам».

Фараон сказаў: «А што са старажытнымі народамі?»

Муса адказаў: «Веды пра гэта – толькі ў майго Госпада, у Пісан¬ні. Не памыляецца Госпад мой і нічога не забывае!»

Ён – Той, Хто стварыў для вас зямлю ложкам i зрабіў на ёй шлях для вас. Ён праліў з неба ваду! I мы гадавалі дзякуючы ёй пары разна-стайных раслін.

Спажывайце самі і пасіце на іх худобу! Сапраўды, у гэтым знак для тых, хто мае розум.

Мы стварылі вас з зямлі і ў зямлю вас паварочаем. А потым яшчэ яшчэ раз выведзем вас адтуль.

Мы паказалі яму ўсе Нашыя знакі, але ён адхіліў іх, не прызнаў

i сказаў: «Няўжо ты прыйшоў, каб выгнаць нас з нашае зямлі сваімі чарамі, Муса?

Сапраўды, мы пакажам табе такое ж чараўніцтва. Таму прызнач належнае месца і час – каб не парушылі яго ні мы, ні ты».

Сказаў Муса: «Пэўным часам для вас няхай будзе дзень упры-гажэння. А людзі няхай згуртуюцца раніцай».

Фараон пайшоў, згуртаваў усіх сваіх чараўнікоў i вярнуўся.

Муса сказаў ім: «Гора вам! Не рабіце на Аллага паклёп, а то Ён скарае вас! Гаротны той, хто паклёпнічае».

Тыя пачалі спрачацца паміж сабою, што рабіць, але казалі яны таемна,

і сказалі: «Гэтыя двое – чараўнікі. з дапамогаю сваіх чараў яны імкнуцца выгнаць вас з вашае зямлі і звесці вас з вашага найлепшага шляху.

Таму падрыхтуйце ўсе свае мудрагельствы і выйдзіце адзінай лаваю! Сёння поспеху дасягне той, хто пераможа».

Яны спыталі: «о Мусе! Будзеш кідаць кій першым ці, можа, бу¬дзем першыя мы?»

той адказаў: «Не, няхай ужо вы будзеце першыя». I праз чары іхныя здалося яму, што вяроўкі і палкі іхныя пачалі рухацца.

I адчуў Муса сполах у душы сваёй.

Мы сказалі: «Не палохайся! Сапраўды, ты пераадолееш іх.

Кінь тое, што ў тваёй правіцы, i яно неадкладна праглыне тое, што яны зрабілі, бо гэта толькі мудрагельствы чараўніка! Не перамо¬жа чараўнік, дзе б ён не быў».

I тагды ўпалі чараўнікі ніцма і сказалі: «Мы паверылі ў Госпада Мусы і Гаруна».

Фараон сказаў: «Няўжо вы паверылі яму без майго дазволу! Са¬праўды, ён – ваш настаўнік, той, хто навучыў вас чарам! Я загадаю ад¬секчы вам рукі і ногі накрыж i ўкрыжаваць вас на пальмавых ствалах! Тагды вы даведаецеся, чыё пакаранне больш моцнае і даўгавечнае».

Яны адказалі: «Мы не аддамо табе перавагі перад тым, што прый¬шло да нас з выразных доказаў, i перад Стваральнікам нашым. Кажы свой прысуд! Але ён дзейнічае толькі ў гэтым жыцці.

Сапраўды, Мы паверылі ў Госпада нашага, каб дараваў Ён грахі нашыя і чараўніцтва, да якога ты прымушаў нас. А Аллаг – Найлепшы і Векаісты».

Тыя хто ўстануць перад Госпадам сваім грэшнікамі, апынуцца ў пекле, дзе не сканаюць і не жыцьмуць.

А тыя, якія ўстануць перад Ім вернікамі, якія рабілі добрыя ўчынкі – тыя апынуцца на самых высокіх прыступках –

у садах Эдэна, дзе цурчаць рэкі. I будуць яны там павек. Гэта – узнагароджанне для тых, хто ачысціўся.

Сапраўды, мы адкрылі Мусе: «Выйдзі ноччу разам з Маімі ра¬бамі і пракладзі для іх сухую дарогу ў моры! Не палохайся, што цябе нагоняць, i не палохайся [патануць]».

Фараон накіраваўся да іх наўздагон разам са сваім войскам, але мора пакрыла яго.

Так Фараон увёў свой народ у аблуду і не павёў правільным шляхам.

о сыны Ісраіля! Мы выратавалі вас ад ворага! І Мы яшчэ раней абяцалі вам гэта на правым схіле гары. Таксама Мы даравалі вам ман¬ну і падпалух.

Жывіцеся дабротамі, якімі Мы надзялілі вас, але не парушайце дазволенага, інакш упадзе на вас Мой гнеў. Тыя, на каго ўпаў гнеў Мой, гінуць.

Сапраўды, Я дарую тым, якія павяніліся, паверылі, здзяйснялі дабро і ішлі далей простым шляхам.

Чаму ты так хутка пакінуў свой народ, о Мусе?

Той адказаў: «Яны ідуць утроп мяне! Я спяшаўся да Цябе, Го¬спадзе, каб Ты быў задаволены мною».

Аллаг сказаў: «Мы выпрабавалі народ твой пасля цябе. Іх збіў з простага шляху самаранін».

Таму Муса вярнуўся да свайго народа раззлаваным i засмуча-ным. Ён усклікнуў: «о народзе мой! Хіба Госпад ваш не даў вам пры¬гожае абяцанкі? Ці занадта доўгім выдаўся вам гэты тэрмін, а можа, вы жадаеце, каб упаў на вас гнеў Госпада вашага, i таму вы парушылі тое, што абяцалі мне?»

Яны адказалі: «Мы не парушалі абяцанкі, дадзенае табе. Але мы неслі вялікі цяжар – упрыгажэнні таго народа. Мы кінулі іх [у агонь] – таксама зрабіў i самаранін».

Ён выплавіў ім падабенства цяляці, які яшчэ і роў, і сказаў: «Гэта – ваш Госпад i Госпад Мусы, але ён забыўся на Яго».

Няўжо яны не бачылі, што ён не размаўляе з імі і не прымее ні нанесці ім шкоды, ні прынесці карысці?

Сапраўды, Гарун ужо казаў ім: «Народ мой! Вас толькі спакуша¬юць гэтым! Сапраўды, ваш Госпад – гэта Літасцівы. Ідзіце за мною і слухайцеся загадаў маіх».

Яны адказалі: «Мы не супынімся пакланяцца яму, пакуль не вер¬нецца да нас Муса».

І сказаў: «о Гарун! Што перашкодзіла табе, калі ты ўбачыў іхную хлусню,

ісці за мною? Чаму ты не паслухаўся майго загаду?»

Той адказаў: «о сыне маёй маці! Не трымай мяне за бараду і за галаву! Я палохаўся, што ты скажаш: «Ты пасеяў разлад паміж сынамі Ісраіля і не паслухаўся слова майго».

Муса сказаў: «о самараніне! А ты чаго жадаў?»

Той адказаў: «Я бачыў тое, чаго не бачылі яны. Я ўзяў жменю пяску са слядоў пасланца і кінуў яе ў агонь, бо менавіта так я пажадаў зрабіць».

Муса ўсклікнуў: «Сыдзі прэч! Сапраўды, у гэтым жыцці ты бу¬дзеш казаць: «Не дакранайцеся да мяне!» I чакае на цябе абяцанае і не абміне цябе яно! Паглядзі на свайго бога, якому ты пакланяўся: мы абавязкова спалім яго, а потым развеем попел над морам!

Ваш Бог – толькі Аллаг, апроч Якога няма бога, i Ён спасцігае веданнем кожную рэч».

Так Мы паведамляем табе весткі пра тое, што ўжо прайшло. I Мы далі табе ад Сябе напамін!

I хто адхінуўся ад гэтага, той панясе ў дзень Адраджэння вялікі цяжар.

I будзе ён з ім павек. Які ж ліхі гэты цяжар.

У той дзень затрубяць у рог, i будуць згуртаваныя грэшнікі, i будуць яны сінявокія.

Яны размаўляцьмуць адно з адным шэптам: «Сапраўды, вы прабылі там толькі адзін дзень»

Мы лепей ведаем пра тое, што яны кажуць – нават калі кажа найлепшы з іх: «Вы прабылі там толькі дзень».

Цябе пытаюць пра горы. Скажы: «Мой Госпад развее іх у пыл

i ператворыць у роўную пустэль.

I ты не ўбачыш там ні схілу, ні пагорка».

У той дзень яны пойдуць за вяшчальнікам i не здолеюць ухіліц¬ца ад яго. Галасы будуць ціхмянымі перад Літасцівым, i ты не пачуеш нічога, апроч шэпту.

У той дзень не дапаможа нічыя абарона – апроч тых, каму даз¬воліў гэта Міласэрны i чыім словам Ён задаволены.

Ён ведае іхнае мінулае і будучыню, а яны не здольныя спасці¬гнуць Яго веданнем.

І будуць яны прыніжаныя перад Жывым, Існым. І расчаруец¬ца той, хто нёс цяжар сваёй няслушнасці.

А хто рабіў дабро і быў вернікам, дык няхай не палохаецца ні няслушнасці, ні крыўды.

Так Мы паслалі Каран на арабскай мове і патлумачылі ў ім па-грозы. Магчыма, яны будуць палохацца, ці ж ён будзе ім напамінам.

Усявышні Аллаг, Праўдзівы ўладар. Таму не спяшайся з Кара¬нам, пакуль не будзе закончана адкрыццё табе. Скажы: «Госпадзе, да¬дай мне ведаў!»

Раней Мы ўзялі запавет з Адамам, але ён забыўся на яго. І Мы не знайшлі ў ім рашучасці.

І калі мы сказалі анёлам: «Упадзіце ніцма перад Адамам!» дык упалі ніцма ўсе, апроч Ібліса, які адмовіўся.

Тагды Мы сказалі: «о Адаме! Сапраўды, гэта – непрыхільнік табе і тваёй жонцы. Глядзі, каб не выгнаў цябе з раю, а то будзеш га¬ротным.

Тут ты не галадавацьмеш, не хадзіцьмеш распранутым,

пакутавацьмеш ад смагі і ад спякоты».

Але пачаў нашэптваць яму шатан, кажучы: «о Адаме! Ці пака¬заць табе дрэва вечнасці і сталае ўлады?»

Яны паспрабавалі з яго і ўбачылі галізну сваю. I пачалі пры¬крывацца лісцем з дрэваў райскіх. Непаслухаўся Адам Госпада свайго і заблукаў.

Але потым Госпад абраў яго, прыняў каянне і наставіў на про¬сты шлях.

Аллаг сказаў: «Выступіце з раю абое! Нашчадкі вашыя будуць ворагамі адно аднаму! І калі Я дарую вам Свой просты шлях, дык той, хто будзе ісці гэтым простым шляхам, не заблукае і не будзе гаротным.

А той, хто адхінецца ад Майго напаміна, той будзе мець цяж¬кае жыццё, а ў дзень Адраджэння Мы ўзнімем яго невідушчым».

Ён скажа: «Госпадзе! Чаму ты адрадзіў мяне невідушчым? Я ж быў відушчым».

Аллаг скажа: «Таксама, як Мы паказвалі табе Нашыя знакі, а ты забыўся на іх, i ты будзеш забыты сёння».

Так Мы ўзнагароджваем тых, хто быў парушальнікам і не па¬верыў у знакі Госпада свайго. А пакаранне ў наступным жыцці – мац¬ней і даўгавечней!

Ці не прывяло іх на просты шлях тое, што Мы знішчылі столь¬кі пакаленняў, якія жылі раней за ніх; Яны ходзяць па руінах іхных да¬моў – у гэтым знак для адораных розумам.

Калі б не папярэдняе слова Госпада твайго і не ўсталяваны тэр¬мін, пакаранне было б неадкладным.

Мей трыванне да таго, што яны кажуць, i ўслаўляй Госпада свайго перад усходам i захадам сонца; услаўляй у начны час і днём – магчыма, ты будзеш задаволены.

Не заглядайся на тое, чым Мы надзялілі некаторых людзей, каб выпрабаваць іх. Гэта – бляск зямнога жыцця, а ўзнагароджанне Госпа¬да твайго лепш і даўгавечней!

загадай сваёй сям’і здзяйсняць малітву і будзь у ёй трывучым. Мы не просім у цябе долі, але мы самі надзяляем цябе. А выратаван¬не – для збожных.

Пытаюцца [нявернікі]: «Чаму ён не прыйдзе да нас з нейкім знакам ад ягонага Госпада?» І ці не з’явіўся ім выразны доказ – у ста¬ражытных скрутках?

Калі б Мы знішчылі іх пакараннем раней за Мухаммада, дык яны б сказалі: «Госпадзе наш! Чаму Ты не выправіў да нас пасланца? Мы пайшлі б за ягонымі знакамі яшчэ да таго, як сталі зняважанымі і зганьбаванымі».

Скажы: «Усе чакаюць [Часу]! Чакайце і вы! Тагды вы даведае¬цеся, хто ідзе простым шляхам».

Наблізіўся да людзей час адплаты, а яны з грэбаваннем адхіна¬юцца.

Які б новы напамін Аллага да іх не прыходзіў, яны слухаюць яго, гуляючы,

з безуважлівым сэрцам. Беззаконнікі таемна шапталіся: «Хіба ён не такі ж самы чалавек як i мы? Няўжо вы пойдзеце за чараўніцтвам, якое самі бачыце?»

Скажы: «Мой Госпад ведае тое, што кажуць i на нябёсах, i на зям¬лі. А Ён – Усечуючы, Усеведаючы».

Але яны кажуць: «Нейкія ўрыўкавыя бачанні! Ён прыдумаў гэта! Ён – паэт! Няхай прыйдзе да нас са знакам, які быў у першых пасланцоў».

Ніводнае паселішча, якое Мы знішчылі, не паверыла. Няўжо яны павераць?

I раней за цябе Мы пасылалі мужчын, якім давалі адкрыццё. Спы¬тайце пра гэта ў людзей Напаміну, калі вы не ведаеце.

Мы не стварылі іх плоццю, якой не патрэбна ежа, i яны не былі неўмірушчымі.

А потым Мы выканалі абяцанку: выратавалі іх разам з тымі, каго пажадалі, і знішчылі парушальнікаў!

Мы паслалі вам Пісанне, а ў ім – згадка пра вас! Няўжо вы не разумееце?

Колькі Мы знішчылі паселішчаў, жыхары якіх былі няслушнымі. Пасля іх Мы стварылі іншыя народы.

Калі яны адчулі Нашую моц, дык пачалі бегчы адтуль.

Не ўцякайце! Паварочайцеся туды, дзе вы раскашаваліся, дзе жыллё вашае. Магчыма, вас спытаюць!

Яны казалі: «Гора нам! Сапраўды, мы былі няслушнымі».

Яны лямантавалі так, пакуль Мы не ператварылі іх у звялую ніву.

А Мы не стваралі нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі, бавячыся.

Калі б Мы імкнуліся да забаўкі, дык зрабілі б яе з таго, што маем – калі наагул гэта рабілі.

дык не! Мы лічым праўдаю хлусню і яна разбурае яе. I та знікае! Гора вам за тое, што вы прыдумваеце!

Яму належаць усе, хто на нябёсах i на зямлі. А тыя, хто побач з Ім, не грэбуюць пакланеннем Яму і не стамляюцца.

Яны не стамляюцца ўслаўляюць Яго ноччу і днём.

Няўжо яны робяць сабе багоў з зямлі, якія былі б здольныя адраджаць?

Калі б былі іншыя багі, апроч Аллага, дык нябёсы i зямля разбу¬рыліся б. Аллаг, Госпад Трона, Усячысты ад таго, што Яму прыпісваюць.

Яго не спытаюць пра тое, што Ён робіць, – спытаюць іх.

Няўжо апроч Яго яны бяруць сабе іншых багоў? Скажыце: «дай¬це свае доказы. Вось напамін для тых, хто са мною, i напамін для тых, хто быў раней за мяне». Але большасць з іх не ведае праўды. Яны ад¬хінаюцца.

Мы не пасылалі раней за цябе ніводнага пасланца, не адкрыўшы яму: «Няма бога, апроч Мяне! Таму пакланяйцеся Мне!»

Яны кажуць: «Літасцівы ўзяў Сабе дзіцяці!» Прыслаўны Ён! Але яны толькі шанаваныя рабы.

Не папярэджваюць Яго словам і дзейнічаюць паводле Ягонага загада.

Ён ведае, што было да іх i тое, што будзе пасля іх. Абараняюць яны толькі тых, кім Ён задаволены, а самі дрыжаць ад сполаху перад Ім.

А хто з іх скажа: «Я – бог заміж Яго», таму адплатаю будзе пек¬ла. Так Мы заахвочваем прыгнятальнікаў.

Няўжо не бачаць нявернікі, што нябёсы і зямля былі адзіным цэлым, а Мы раз’ядналі іх, i што Мы стварылі ўсё жывое з вады? Няўжо яны не павераць?

I Мы паставілі на зямлі трывалыя горы, каб яна не вагалася пад імі, і праклалі разлеглыя шляхі, каб яны прымелі ісці простым шляхам.

I Мы зрабілі неба абароненым дахам, але яны адхінаюцца ад Яго¬ных знакаў.

Ён – Той, Хто стварыў ноч, дзень, сонца і месяц. Усе яны плыву¬ць па арбітах.

Нікому з людзей, якія жылі перад табою, мы не даравалі неўміру¬часці. дык няўжо, калі ты сканаеш, яны будуць жыць павек?

Кожная душа спазнае скананне. Мы выпрабуем вас ліхам i да¬бром як спакусаю, i да Нас вы паварочаецеся.

Калі тыя, якія не вераць, бачаць цябе, дык толькі здзекуюцца: «Ці не той гэта, хто кпіў з вашых багоў?» Не вераць яны ў напамін Літа¬сцівага.

Чалавек створаны нетрывучым. Я пакажу вам Свае знакі, таму не прыспешвайце Мяне.

Яны пытаюцца: «Калі ж адбудзецца абяцанка, калі вы праўдзі¬выя?»

Калі б нявернікі толькі ведалі пра той час, калі яны не здолеюць адхіліць агонь ні ад свайго твару, ні ад сваёй спіны! I ніхто не дапамо¬жа ім!

Гэта адбудзецца нечакана і агаломшыць іх. Яны не здолеюць гэ¬тага адхіліць і не будуць мець адтэрміноўкі.

Сапраўды, ужо кпілі і з тых пасланцоў, якія жылі раней за цябе. Таму насмешнікаў паразіла тое, з чаго яны кпілі!

Спытай: «Хто абароніць вас ад Літасцівага ноччу і днём?» Але яны адхінаюцца ад напаміну Госпада свайго!

Альбо ў іх ёсць, апроч Нас, іншыя багі, якія іх абароняць. Яны не здольныя дапамагчы самім сабе і ніхто не абароніць іх ад Нас.

Мы дазволілі ім ды іхным бацькам атрымліваць асалоду ад да¬бротаў, пакуль доўжыцца іхнае жыццё. Няўжо яны не бачаць, што Мы памяншаем зямлю па краях? Няўжо яны перамогуць?

Скажы: «Я засцерагаю вас адкрыццём». Але глушцы не чуюць закліку, нават калі іх засцерагаюць.

А калі іх закране частка пакарання Госпада твайго, дык яны аба¬вязкова скажуць: «Гора нам! Мы былі няслушныя!»

У дзень Адраджэння мы ўсталюем слушную вагу і ні з кім не зробяць няслушна. Калі нешта мецьме нават вагу гарчычнага зернет¬ка, мы ўсё адно прынясём Яго. дастаткова той лiчбы, што ў Нас!

Мы даравалі Мусе і Гаруну адрозніванне, святло і напамін для збожных,

Якія ўпотай палохаюцца свайго Госпада і адчуваюць сполах пе¬рад Часам.

Гэта – блаславёны напамін, пасланы Намі. Няўжо вы будзеце яго адмаўляць?

Яшчэ раней Мы даравалі Iбрагiму паказальнік i Мы ведалі, кім з’яўляецца Ібрагім.

Вось ён сказаў свайму бацьку і іншым людзям: «Што гэта за вы¬лепкі якім вы настолькі адданыя?»

Тыя адказалі: «Мы бачылі, што нашыя бацькі пакланяліся ім».

Ён сказаў: «Вы і вашыя бацькі знаходзіцеся ў сапраўднай аблу¬дзе!»

Тыя ж сказалі: «Ты прыйшоў да нас з праўдаю альбо проста жар¬туеш?»

Ён сказаў: «Не! Ваш Госпад – Госпад нябёсаў i зямлі, які стварыў іх. I я – адзін з тых, хто сведчыць пра гэта!

Клянуся Аллагам! Я абавязкова задумаю мудрагельства супра¬ць вашых стодаў, калі вы адхіняцеся i сыдзеце!»

Ён разбурыў усе стоды, апроч найбольшага з іх, – каб яны маглі звярнуцца да яго.

Яны спыталі: «Хто зрабіў гэта з нашымі багамі? Сапраўды, ён – прыгнятальнiк!»

Іншыя сказалі: «Мы чулі, як адзін юнак згадваў іх. Яго клічуць Ібрагімам».

Тыя сказалі: «Прывядзіце яго на чалавечыя вочы, няхай яны за¬сведчаць».

Яны спыталі: «Гэта ты зрабіў такое з нашымі багамі, Iбрагiме?»

Ён адказаў: «Не, гэта зрабіў найбольшы з іх. Спытайце іх, калі яны здольныя размаўляць».

Адны з іх звярнуліся да іншых i сказалі: «Сапраўды, вы самі – прыгнятальнікі».

Але потым яны нанова пабраліся за сваё: «Ты ведаеш, што яны не здольныя размаўляць».

[Ібрагім] сказаў: «Няўжо вы пакланяецеся заміж Аллага таму, хто не прымее ні прынесці вам карысці, ні нанесці шкоды?»

Брыдота – i вы, i тое, чаму вы пакланяецеся заміж Аллага! Няўжо вы не разумееце?

Тыя сказалі: «Пусціце з дымам яго і дапамажыце вашым багам, калі вы здольныя дзейнічаць!»

Мы сказалі: «о агонь! Будзь для Ібрагіма прахалодаю i ратункам!»

Яны імкнуліся нанесці шкоду, але Мы зрабілі так, каб яны стра¬цілі больш за ўсіх.

Мы выратавалі яго і Лута і прывялі на зямлю, якую блаславілі для светаў.

I Мы даравалі яму Iсхака, а яшчэ Якуба. Мы зрабілі іх усіх пра¬веднікамі.

I зрабілі іх правадырамі, якія з Нашага дазволу паказваюць про¬сты шлях. I Мы адкрылі ім, як рабіць дабро, здзяйсняць малітву і да¬ваць закят. I яны пакланяліся Нам.

А Луту Мы даравалі мудрасць i веды, і выратавалі яго ад жыха¬роў паселішча, якія рабілі агідныя ўчынкі. Сапраўды, яны былі ліхімі ды распуснымі людзьмі.

Мы ўвялі яго ў Сваю літасць. Сапраўды, ён быў адным з правед¬нікаў.

А Нух заклікаў Нас яшчэ раней; Мы адказалі яму і выратавалі яго з сям’ёю ад вялікае тугі.

Мы абаранілі яго ад людзей, якія лічылі хлуснёю Нашыя знакі. Гэтыя людзі былі дрэннымі, таму мы іх усіх утапілі.

давуд i Сулейман, якія судзілі пра пасеў, які ноччу сапсавалі чужыя авечкі. Мы былі сведкамі іхнага суда.

I Мы далі Сулейману правільную пастанову, і абодвум далі му¬драсць і веды. I Мы пакарылі горы і птушак для таго, каб яны славілі Нас разам з давудам. Так, мы зрабілі гэта.

Мы навучылі яго рабіць для вас кальчугу, каб вы мелі абарону ад узаемнае шкоды. Але хіба вы ўдзячныя?

Мы пакарылі Сулейману магутны вецер, які па ягоным загадзе дзьмуў на блаславёную Намі зямлю. Мы ж ведаем пра кожную рэч.

Былі сярод шатанаў такія, якія ныралі для яго ў ваду і выкон¬валі іншую працу. А Мы пільнавалі іх.

Вось Аюб заклікаў да свайго Госпада: «Сапраўды, мяне кранула ліха, а Ты – Найлітасцівейшы з літасцівых!»

Мы адказалі яму, адхінулі бедствы і даравалі яму ягоную сям’ю i яшчэ столькі ж – як літасць ад Нас і напамін для тых, хто пакланяецца.

Ісмаіль, Iдрыс, зуль-Кiфль – усе яны былі з трывучых.

I Мы ўвялі іх да Нашае літасці. Сапраўды, яны былі праведнікамі.

Вось зун-Нун пайшоў раззлаваны i думаў, што Мы не перамо¬жам яго, але ў цемры ён загукаў: «Няма бога, апроч Цябе! Прыслаўны Ты! Сапраўды, я быў няслушным».

Мы адказалі яму і выратавалі ад роспачы. Так Мы ратуем вер¬нікаў.

Вось закарыя звярнуўся да свайго Госпада: «Госпадзе! Не пакідай мяне самотным, бо Ты – найлепшы са спадчыннікаў».

Мы адказалі яму і даравалі Ях’ю, зрабіўшы ягоную жонку здоль¬най на гэта. Яны спяшаліся рабіць дабро, заклікалі да Нас з надзеяй і сполахам. I яны былі перад Намі пакорлівымі.

Тая, якая захавала цнатлівасць чэрава свайго, – Мы ўдыхнулі ў яе ад нашага духа, зрабіўшы яе саму і ейнага сына знакам для светаў.

Сапраўды, гэтая вашая грамада – грамада адзіная! А Я – Ваш Го¬спад, таму пакланяйцеся Мне!

Хоць людзі падзяліліся паміж сабою, усе яны паварочаюцца да Нас.

Імкненні таго, хто рабіў добрыя ўчынкі і быў вернікам, не ад¬хіляць. Гэта ўсё Мы запішам яму.

забаронена вяртацца сюды жыхарам паселішчаў, якія Мы знішчылі,

пакуль не адкрыюць шлях Яджуджа і Маджуджа, якія рушаць уніз з кожнага пагорка.

Наблізіцца час праўдзівае абяцанкі, і погляды нявернікаў, захо¬пяць: «Гора нам! Мы былі няўважлівыя да гэтага! Так, мы былі няслуш¬нымі!»

I вы, і тое, чаму вы пакланяліся заміж Аллага, будзе палівам для пекла, да якога вы ўвойдзеце.

Калі б яны сапраўды былі багамі, дык ні ўвайшлі б туды. Але яны будуць там павек.

Яны будуць стагнаць, але нічога не пачуюць.

А тыя, каму Мы раней давалі найлепшае, апынуцца далёка ад пекла!

Яны не пачуюць найменшага гуку ейнага, павек будуць сярод таго, што пажадаюць.

Вялікі жах не засмуціць іх, а анёлы сустрэнуць іх так: «Вось дзень, які вам абяцалі».

У той дзень мы павернем неба так, як згортваюць скруткі для ліста. Мы паўторым тварэнне – так, як пачалі яго ўпершыню, што ўжо было абяцана. Сапраўды, Мы зробім гэта.

Мы ўжо запісалі ў забуры, пасля напамінку, што зямлю пярэй¬муць Нашыя праведныя рабы.

Сапраўды, гэта – пасланне для людзей, якія пакланяюцца.

Мы паслалі цябе толькі як літасць для светаў.

Скажы: «Мне адкрыта толькі тое, што ваш Бог – Бог адзіны. Няўжо вы не станеце пакорлівымі (Яму)?»

А калі яны адхінуцца, дык скажы: «Я аднолькава папярэджваю ўсіх вас. Я не ведаю, блізка альбо далёка да абяцанага вам.

Гэта Ён ведае пра словы, якія кажуць услых, i ведае пра тое, што вы хаваеце.

Я не ведаю, магчыма, гэта – спакуса для вас i асалода дабротамі да пэўнага часу».

Сказаў (Мухаммад): «Госпадзе! Рассудзі нас слушна! У нашага Літасцівага Госпада трэба шукаць дапамогі супраць таго, што пра Яго прыдумляюць».

о людзі! Палохайцеся Госпада вашага! Сапраўды, землятрус Часу – жудасная рэч!

У той дзень, калі вы ўбачыце яго, кожная карміцелька забудзе пра тых, каго жывіла, а кожная цяжарная жанчына выкіне свой плод. Ты ўбачыш людзей, як п’яных, але насамрэч яны не п’яныя – гэта пака¬ранне Гасподняе будзе цяжкім.

Ёсць сярод людзей такі, хто спрачаецца пра Аллага без усяляка¬га ведання, ідучы за кожным шатанам збунтаваным,

якім загадана, што кожнага, хто зробіць яго сваім абаронцам, таго ён саб’е са шляху і прывядзе да вогненнага пакарання.

о людзі! Калі вы знаходзіцеся ў сумневе адносна адраджэння, дык Мы стварылі вас спачатку з праху, потым – з кроплі насення, по¬тым – з згустку крыві, а потым – з часціцы плоці, якая мае сваю выяву ці яшчэ не мае. Так Мы тлумачым гэта вам! Мы змяшчаем ва чэраве тое, чаго жадаем, да пэўнага тэрміну. Потым Мы выводзім вас адтуль дзецьмі, каб вы маглі дасягнуць сталасці. Некаторыя з вас сканаюць, а некаторыя дажывуць да бездапаможных часоў, забываючыся на ўсё, што калісьці ведалі. І бачыш ты зямлю нячулую, а калі ж Мы льём на яе ваду, яна прыходзіць у рух, набракае і гадуе ўсялякія цудоўныя пары (раслін).

Гэта так, бо Аллаг Праўдзівы. Ён адраджае скананых, ён здольны на кожную рэч,

і Час прыйдзе, няма сумневу ў гэтым, i Аллаг адродзіць тых, хто ў магілах.

Сярод людзей ёсць такі, хто спрачаецца пра Аллага без усяляка¬га ведання, простага шляху альбо Пісання, якое даруе святло.

Ён ганарыста паварочвае шыю, каб збіваць іншых са шляху Ал¬лага. Ганьба чакае на яго ў гэтым свеце, а ў свеце наступным Мы дамо яму паспрабаваць абпальваючага агню.

Гэта – за тое, што падрыхтавалі рукі твае. Аллаг не робіць ня¬слушна са Сваімі рабамі.

Сярод людзей ёсць такія, хто пакланяецца Аллагу, знаходзячы¬ся на краі. Калі з ім адбудзецца нешта добрае, ён супакойваецца. А калі яго спаткае выпрабаванне, ён адхінаецца сваім тварам. Ён губляе i зям¬ное жыццё, i наступнае! Гэта – відавочная страта!

заміж Аллага ён звяртаецца да таго, што не робіць яму ні шко¬ды, ні карысці. Гэта і ёсць вялікая аблуда.

звяртаецца да таго, што хутчэй нашкодзіць, ніж прынясе карыс¬ць. дрэнны такі пан, дрэнны такі сябар!

Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, Аллаг увядзе ў сады, дзе цурчаць рэкі. Сапраўды, Аллаг чыніць, як пажадае!

Хто лічыць, што Аллаг ніколі не дапаможа Прароку – ні ў зям¬ным, ні ў наступным жыцці – той няхай прывяжа вяроўку наверсе, а потым перарэжа яе і паглядзіць, ці знішчыць ягонае мудрагельства тое, што выклікае ягонае шаленства.

Мы паслалі [Каран] як выразныя аяты (знакі). Аллаг вядзе про¬стым шляхам, каго пажадае!

Сапраўды, тыя, якія паверылі, тыя, якія з’яўляюцца юдэямі, і са¬беі, і хрысціяне, і зараастрыйцы – Аллаг разважыць паміж імі ўсімі ў дзень Адраджэння! Сапраўды, Аллаг – кожнай рэчы Сведка.

Няўжо ты не бачыш, што перад Аллагам падае ніцма тое, што на нябёсах, і тое, што на зямлі – сонца, месяц, зоркі, горы, дрэвы, жы¬вёлы і шмат людзей. І шмат хто заслугоўвае пакарання! Каго Аллаг зняважыць, таго ніхто не ўшануе! Сапраўды, Аллаг робіць, як пажадае.

Вось два гурта, якія спрачаліся пра свайго Госпада. Тым, якія не вераць, выкраяць вопратку з агню, а на іхныя галовы будуць ліць кіпень,

ад якога будуць тапіцца іхныя вантробы ды скура.

Іх чакаюць жалезныя кіюгі.

Кожны раз, калі яны жадацьмуць выйсці адтуль і пазбавіцца ро¬спачы, іх вяртацьмуць назад: «Паспрабуйце пакарання ад абпальваю¬чага агню!»

Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, Ал¬лаг увядзе ў сады, у якіх цурчаць рэкі. Яны будуць упрыгожаныя бран¬залетамі з золата і пэрлаў, а вопратка іхная там – ядваб!

Іх навучылі добрым словам і накіравалі на шлях Пахвальнага.

Сапраўды, тым, якія не вераць і збіваюць другіх са шляху Алла¬га і не пускаюць да забароненае Мячэці, якую Мы зрабілі для ўсіх люд¬ зей – ці яны там жывуць, ці вандруюць – а таксама тым, хто схіляец¬ца ў ёй да няслушнасці, Мы дамо спазнаць пакутлівага пакарання.

Вось Мы паказалі Ібрагіму на месца для дому: «Нічога не дада¬вай Мне ў пакланенні і ачышчай Мой дом для тых, хто робіць абыход вакол яго, здзяйсняе малітву, кланяецца ды падае ніцма».

Паведамі людзям пра хадж! Яны прыйдуць да цябе пехатою і на стомленых вярблюдах з самых адлеглых месцаў.

Няхай яны сведчаць пра тое, што прыносіць ім карысць, і няхай у вызначаныя дні згадваюць імя Аллага над той худобаю, якой Ён іх надзяліў. Ежце яе самі і жывіце незаможнага.

Няхай яны сатруць бруд свой, выканаюць абяцанкі і абыдуць вакол старажытнага дома!

Менавіта так! Хто паважае забароны Аллага, робіць гэта на ка¬рысць сабе перад Госпадам. Вам дазволеная жывёла, апроч той, пра якую вам чытаюць. Пазбягайце бруду стодаў і пазбягайце хлуслівых слоў.

Будзьце перад Аллагам ханiфамі, а не паганцамі. А хто дадае Ал¬лагу роўных у пакланенні, той як падае з неба: альбо падхопяць яго птушкі, альбо вецер аднясе яго ў адлеглае месца.

Менавіта так! Хто паважае знакі Аллага, дык робіць гэта праз збожнасць у сэрцы.

да пэўнага часу вы маеце ад іх карысць, а месца іхнага ахвяра¬вання – каля старажытнага дома.

для кожнай грамады Мы ўсталявалі абрады, каб людзі згадвалі імя Аллага над худобаю, якою Ён іх надзяліў. Ваш Бог – Бог Адзіны, таму будзьце пакорлівыя Яму! А ты пацеш ціхмяных,

тых, сэрцы якіх, згадваючы Аллага, напаўняюцца сполахам, якія трываюць тое, што спасцігла іх, здзяйсняюць малітву і ахвяруюць з таго, чым Мы надзялілі іх.

Ахвярных вярблюдаў Мы зрабілі для вас знакамі Аллага, у якіх – дабро для вас! Таму згадвайце імя Аллага над шэрагамі іхнымі! А калі іх пакладуць на бокі, дык ежце і жывіце тых, хто задаволены сваёй до¬ляю, а таксама тых, хто просіць. Так Мы падпарадкавалі іх вам – маг¬чыма, вы будзеце ўдзячныя!

Ні мяса, ні кроў іхныя не дасягаюць Аллага, але Яго дасягае ва¬шая збожнасць! Так Ён падпарадкаваў іх вам, каб вы ўзвялічвалі Ал¬лага за тое, што Ён паказаў вам просты шлях! Таму пацеш праведных.

Сапраўды, Аллаг абараняе тых, хто паверыў. Сапраўды, Аллаг не любіць розных няўдзячных здраднікаў!

дазволена весці барацьбу тым, з кім зрабілі няслушна. Сапраў¬ды, Аллаг здольны дапамагчы ім.

Яны былі няслушна выгнаныя з іхнага жылля толькі за тое, што яны казалі: «Госпад наш – Аллаг!» Калі б Аллаг не дазваляў адным люд¬зям абараняцца ад іншых, дык былі б знішчаныя кляштары, храмы, сі¬нагогі і мячэці, дзе часта згадваецца імя Бога. Аллаг абавязкова дапама¬гае тым, хто дапамагае Яму. Сапраўды, Аллаг – Усемагутны, Велічны!

Калі Мы ўмацуем іх на зямлі, яны будуць здзяйсняць малітву, даваць закят, заклікаць здзяйсняць ухваляемае і забараняць заганнае. А канчатак справаў – у Аллага!

Калі яны лічаць цябе хлусам, дык яшчэ раней (пасланцоў) лічылі хлусамі народ Нуха, адыты, самудыты,

народ Ібрагіма, народ Лута,

жыхары Мад’яну. Хлусам лічылі і Мусу. І Я даў нявернікам ад¬тэрміноўку, а потым схапіў іх! Якая ж была адплата.

Колькі ж няслушных паселішчаў Мы знішчылі! Яны разбура¬ныя да падставы. Колькі ж пакінутых калодзежаў i высокіх замкаў.

Няўжо яны не падарожнічалі зямлёю, маючы сэрцы, якімі здоль¬ныя разумець, а таксама вушы, якімі здольныя слухаць! Робяцца не¬відушчымі не вачыма, а сэрцамі, якія ў грудзях!

Яны просяць, каб ты паскорыў пакаранне. Аллаг ніколі не пару¬шае Сваёй абяцанкі! дзень у Госпада твайго такі, як тысяча гадоў з тых, што вы лічыце.

Колькім няслушным паселішчам Мы даравалі адтэрміноўку! А потым Я схапіў іх і да Мяне прыбудуць яны!

Скажы: « о людзі! Сапраўды, Я для вас – выразны засцерагаль¬нік!»

На тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, чакае пра-бачэнне і шчодрая доля,

а тыя, якія імкнуліся пазбавіць моцы Нашыя знакі – жыхары пекла!

Мы не выпраўлялі раней пасланца ці прарока, якому б шатан не падкінуў што–небудзь у ягоннае чытанне, калі ён чытаў. І Аллаг зніш¬чае тое, што падкінуў шатан! Потым Аллаг сцвярджае знакі Свае. Ал¬лаг – Усеведаючы, Мудры!

Тое, што падкінуў шатан, Ён робіць выпрабаваннем для тых, у чыіх сэрцах хвароба і чыі сэрцы жорсткія. Сапраўды, прыгнятальнікі трапілі ў вялікую спрэчку!

Няхай ведаюць тыя, каму дадзена разуменне, што гэта – праўда ад Госпада твайго. Няхай яны вераць у яе і падпарадкоўваюць ёй свае сэрцы. Сапраўды, тых, якія паверылі, Аллаг вядзе простым шляхам!

Тыя, якія не вераць, не спыняцца вагацца ў ім, пакуль раптам не прыйдзе да іх Час альбо пакаранне ў Бясплённы дзень.

Улада ў той дзень будзе належаць Аллагу, які разважыць паміж імі. Тыя, якія паверылі і здзяйснялі дабро, апынуцца ў садах асалоды,

а на тых, якія не паверылі і лічылі хлуснёю Нашыя знакі, чакае зневажальнае пакаранне.

А тых, якія ажыццявілі пярэбары на шляху Аллага, потым былі забітыя ці сканалі, Аллаг надзеляе выдатнаю доляю. Сапраўды, Аллаг – лепшы з надзеляючых.

Ён абавязкова ўвядзе іх тым уваходам, якім яны будуць задаво¬леныя. Сапраўды, Аллаг – Усеведаючы, Вытрыманы.

Менавіта так! А хто сам карае так, як яго пакрыўдзілі i з ім зра¬білі няслушна, таму Аллаг абавязкова дапаможа! Сапраўды, Аллаг – Спагадлівы і Прабачаючы.

Гэта так, бо Аллаг скарачае дзень ноччу, а ноч скарачае днём. Аллаг – Усечуючы, Усебачачы.

Гэта так, бо Аллаг – Праўда, а тое, чаму вы пакланяецеся заміж Яго ёсць хлусня! Аллаг – Усявышні, Вялікі.

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг пралівае з неба ваду, пасля чаго зямля робіцца зялёнаю? Гэта так, бо Аллаг – добры, дасведчаны.

Яму належыць тое, што на нябёсах, i тое, што на зямлі! Сапраў¬ды, Аллаг – Багаты, Пахвальны.

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг падпарадкаваў вам усё, што на зямлі? Карабель плыве па моры па Ягоным загадзе. Ён утрымлівае неба, каб яно не ўпала на зямлю без Ягонага дазволу. Сапраўды, Аллаг Спагадлівы і Міласэрны да людзей!

Ён – Той, Хто дараваў вам жыццё, потым Ён заб’е вас i нанова даруе жыццё. Сапраўды, чалавек няўдзячны.

для кожнае грамады Мы ўсталявалі абрады, якіх яны і прытрым¬ліваюцца. Няхай не спрачаюцца з табою пра гэта. заклікай да Госпада свайго! Сапраўды, Ты – на простым шляху.

А калі яны будуць табе супярэчыць, дык скажы: «Аллаг лепей ведае пра тое, што вы робіце.

У дзень Адраджэння Аллаг разважыць паміж вамі ў тым, пра што вы спрачаецеся».

Няўжо ты не ведаеш, што Аллагу вядома тое, што на нябёсах і на зямлі? Сапраўды, гэта ёсць у Пісанні! Сапраўды, гэта латва для Аллага.

Яны пакланяюцца заміж Аллага таму, пра што Ён не паслаў анія¬кага доказу і пра што яны не маюць веданння. Не будзе памагатага ня-слушным!

Калі ім чытаюць Нашыя знакі, ты бачыш на тварах нявернікаў непрыхільнасць. Яны ледзь не кідаюцца на тых, хто чытае ім Нашыя знакі. Скажы: «Ці не распавесці вам пра тое, што горш за гэта? Гэта – агонь, абяцаны Аллагам нявернікам. Якая ж агідная гэтая мясціна».

о людзі! Вось прыпавесць, паслухайце яе. Сапраўды, тыя, да каго вы звяртаецеся заміж Аллага, не створаць нават мухі, калі і ўсе згур¬туюцца разам! А калі муха адбярэ ў іх нешта, дык яны не здолеюць за¬браць гэтага ў яе. Кволы той, хто просіць, i той, у каго просяць.

Яны не цэняць Аллага так, як мае быць. Сапраўды, Аллаг – Усе¬магутны, Велічны.

Аллаг абраў пасланцоў i сярод анёлаў, i сярод людзей. Сапраў¬ды, Аллаг – Усечуючы, Усебачачы.

Ён ведае, што было перад імі, і тое, што будзе пасля іх. I да Ал¬лага вяртаюцца ўсе справы.

о вы, якія паверылі! Кланяйцеся, падайце ніцма, пакланяйцеся Госпаду вашаму і рабіце дабро! Магчыма, вы будзеце мець поспех!

змагайцеся ж за шлях Аллага вартым Яго змаганнем! Ён абраў вас i не зрабіў у веры ніякіх цяжкасцяў. Такая вера Ібрагіма, бацькі ва¬шага. Ён назваў вас мусульманамі яшчэ раней і ў гэтым (Каране), каб Пасланец быў сведкам для вас, а вы былі сведкамі людзям. Рабіце малітву, давайце закят i трымайцеся за Аллага! Ён – Ахоўнік ваш. Вы¬датны Ахоўнік, выдатны Памагаты!

дамагаюцца поспеху вернікі,

якія ціхмяныя ў сваіх малітвах,

пазбягаюць усяго непатрэбнага,

якія сплачваюць закят,

якія закрываюць сваю галізну ад усіх –

апроч жанчын i тых, кім авалодалі іхныя правіцы. Сапраўды, яны вонках упікання,

а хто жадае большага, тыя з’являюцца злачынцамі;

захоўваюць даверанае ім і ўгоды,

якія пільнуюць свае малітвы,

менавіта яны – нашчадкі,

якія атрымаюць у спадчыну Фiрдаус, дзе будуць павек.

Сапраўды, мы стварылі чалавека з цымусу гліны,

а потым у надзейным месцы ператварылі ў кроплю;

потым стварылі з кроплі згустак крыві, а са згустка крыві ства¬рылі кавалачак плоці. з кавалачку плоці Мы стварылі косткі, а потым ахінулі іх мясам. Потым Мы выгадавалі гэта як новы твор. Блаславё¬ны Аллаг, найлепшы з творцаў!

Пасля вы абавязкова сканаеце,

а потым, у дзень Адраджэння, вас нанова ўзнімуць.

Сапраўды, мы стварылі над вамі сем шляхоў. I Мы не былі няд¬байнымі да Сваіх твораў.

Мы звялі з неба належную меру вады і размясцілі яе на зямлі. Сапраўды, Мы здольныя яе выдаліць!

Ёю Мы выгадавалі для вас сады з пальмамі і вінаградам. Там шмат плёну для вас, які вы ясце,

i дрэва, якое расце на гары Сінай. Яно дае алей і прысмакі для тых, хто есць.

Сапраўды, худоба з’являецца навучаннем для вас. Мы дамо вам піць тое, што змяшчаецца ў іхным чэраве. Вы маеце з іх шмат іншае карысці і жывіцеся ад іх.

І на іх i на караблях вы перасоўваецеся.

Сапраўды, мы выправілі Нуха да ягонага народа і сказалі: «о людзі! Пакланяйцеся Аллагу, апроч Якога для вас няма бога! Няўжо вы не палохаецеся?»

Сказалі прадстаўнікі магнацтва, якія не паверылі, з ягонага на¬рода: «Ён – такі ж чалавек, як i вы. I ён жадае кіраваць вамі. Калі б Ал¬лаг пажадаў, дык паслаў бы анёла. Мы не чулі такога ад нашых продкаў.

Ён проста апантаны. Таму пачакайце з ім да пэўнага часу!»

Той сказаў: «Госпадзе! дапамажы мне, бо яны адхілілі мяне».

Мы адкрылі яму: «збудуй каўчэг перад Нашым поглядам і па Нашай намове. А калі прыйдзе Наш загад i адкрыецца крыніца ў печы, вазьмі да яго із усіх па пары і сваю сям’ю – апроч тых, пра якіх ужо было сказана слова. I не прасі Мяне за няслушных – сапраўды, яны бу¬дуць патопленыя.

Калі тыя, хто з табою, сядуць у каўчэг, скажы: «Хвала Аллагу, які выратаваў нас ад няслушных людзей!»

Ён сказаў: «Госпадзе! даруй нам блаславёны прытулак, бо Ты – найлепшы з тых, хто дае прытулак!»

Сапраўды, у гэтым знак! Мы выпрабоўваем вас.

Пасля іх Мы выгадавалі іншае пакаленне

і выправiлi да іх пасланца з іх саміх: «Пакланяйцеся Аллагу, апроч Якога ў вас няма бога! Няўжо вы не палохаiцеся?»

Шляхетныя людзi з ягонага народа, якiя не паверылi і адмаўлялі сустрэчу ў наступным жыцці, – тыя, каму Мы даравалі раскошу ў зям-ным жыцці – сказалi: «Ён – такі ж чалавек, як і вы. Есць тое, што ясце вы, п’е тое, што п’яце вы.

І, вядома, калі вы станеце падпарадкоўвацца чалавеку, падоб¬наму да вас, сапраўды, так апыняцеся, адназначна, у страце.

Няўжо ён абяцае вам, што пасля таго, як вы сканаеце і будзеце прахам і косткамі, вас адродзяць?

Неверагодна, амаль неверагодна тое, што вам абяцаюць!

Няма нічога, апроч зямнога жыцця. Мы паміраем, мы жывём і не адродзімся.

Ён толькі чалавек, які паклёпнiчае на Аллага. Мы не верым яму!»

Той сказаў: «Госпадзе! дапамажы мне, бо мяне лічаць хлусам!»

Аллаг адказаў: «Вельмі хутка яны абавязкова пашкадуюць».

Лямант пабіў іх слушна, i мы ператварылі іх у смецце. Няхай згінуць няслушныя людзi!

Пасля іх Мы выгадавалі іншыя пакаленні.

Ніводная грамада не папярэдзіць свайго тэрміну і не адкладзе яго.

Потым Мы выпраўлялі Нашых пасланцоў аднаго за адным. да якога б народа не прыходзіў пасланец, яны лічылі яго хлусам. Таму, мы знішчалі адзін народ за адным i зрабілі іх апавяданнямі. Няхай згінуць людзі, якія не вераць!

А потым з Нашымі знакамі і выразным доказам Мы паслалі Мусу і ягонага брата Гаруна

да Фараона і ягонага магнацтва. Але яны заганарыліся, бо былі пагардлівымі людзьмі.

Яны сказалі: «Няўжо мы паверым двум людзям, падобным да нас, тагды як іхны народ служыць нам?»

Такім чынам, яны прызналі іх абодвух хлусамі і аддалі сябе на згубу.

Сапраўды, Мы даравалі Мусе Пісанне – магчыма, пойдуць яны простым шляхам.

Мы зрабілі сына Мар’ям і ягоную маці знакам i пасялілі іх на ўтульным пагорку, дзе было месца для знаходжання і крыніца.

о вы, пасланцы! Ежце даброты і рабіце дабро. Сапраўды, Я ве-даю, што вы робіце.

Сапраўды, вашая грамада – грамада адзіная. А Я – ваш Госпад. Таму палохайцеся Мяне!

Але яны разарвалі сваю веру на часткі і кожная суполка цешыц¬ца з таго, што мае.

Пакінь іх у іхнай аблудзе – да пэўнага часу.

Няўжо яны лічаць, што мы дамо ім маёмасць і сыноў,

спяшаючыся надзяліць дабротамі? дык не, але яны гэтага не ад-чуваюць.

Сапраўды, тыя, якія дрыжаць ад сполаху перад Госпадам сваім,

якія вераць у знакі Госпада свайго,

якія ў пакланенні Госпаду свайму не дадаюць роўных,

якія даюць ахвяраванні, а ў сэрцах адчуваюць сполах, што па¬варочаюцца да свайго Госпада, –

менавіта яны спяшаюцца рабіць добрыя справы, папярэджва¬ючы ў гэтым іншых.

Мы не патрабуем ад душы больш за тое, што яна прымее. Мы маем Пісанне, якое кажа праўду, i з імі не зробяць няслушна.

Але іхныя сэрцы невідушчыя да яго. Таксама яны здзяйсняюць меней цяжкія злачынствы,

пакуль Мы не скараем тых сярод іх, хто раскашуецца! Тагды яны пачнуць равець.

Не равіце сёння! Сапраўды, вы не атрымаеце ад Нас дапамогі!

Вам жа чыталі Мае знакі, але вы вярталіся на сваіх пятках назад,

былі ганарыстымі, а па начах вялі брыдкія гутаркі.

Няўжо яны не задумаюцца над гэтым словам? Ці да іх прыйшло тое, што не прыходзіла да іх продкаў?

Ці яны не пазналі свайго Пасланца і адмаўляюць яго?

Ці яны кажуць: «Ён апантаны?» дык не! Ён прыйшоў да іх з праўдаю, але большасць з іх ненавідзіць праўду!

Калі б праўда ішла за іхнымі жаданнямі, дык згінулі бы нябёсы, зямля і тыя, хто на іх. дык не! Мы даравалі ім напамін, але яны адхіна¬юцца ад свайго напаміну.

Хіба ты просіш уіхузнагароджання? Узнагароджанне Госпада твайго найлепшае, а Ён – найлепшы з тых, хто надзяляе.

Сапраўды, ты заклікаеш іх на просты шлях.

Сапраўды, тыя, якія не вераць у наступнае жыццё, абавязкова адхіляюцца ад гэтага шляху!

Калі б Мы нават памілавалі іх i адхілілі ад іх ліха, яны ўсё адно блукалі ды ўпарта трымаліся б сваёй памылкі.

Так Мы пакаралі іх, але яны не ўтаймаваліся перад сваім Госпа¬дам i не сталі ціхмянымі.

Але калі мы адчынім перад імі вароты вялікага пакарання, яны ўвойдуць у роспач!

Ён – Той, Хто стварыў для вас слых, зрок i сэрцы. Як мала вы дзякуеце!

Ён – Той, Хто парассяляў вас на зямлі. I да Яго вы будзеце сабра¬ныя!

Ён – Той, Хто даруе жыццё i скананне. Ён змяняе ноч i дзень. Няўжо вы не разумееце?

дык не! Яны кажуць тое ж, што і мінулыя пакаленні.

Яны кажуць: «Няўжо пасля таго, як мы сканаем і станем прахам i косткамі, нас адродзяць?

Гэта абяцаюць нам, а яшчэ раней абяцалі нашым бацькам. Але гэта толькі паданне старажытных народаў».

Спытай: «Каму належыць зямля i тыя, хто на ёй, калі вы ведаеце?»

Яны скажуць: «Аллагу!» Скажы: «Няўжо вы не задумаецеся?»

Спытай: «Хто Госпад сямі нябёсаў і вялікага Трона?»

Яны скажуць: «Аллаг!» Скажы: «Няўжо вы не палохаецеся?»

Скажы: «У каго ўлада над кожнаю рэччу? Хто абараняе і ад Каго няма абароны, калі вы ведаеце?»

Яны скажуць: «Аллаг!» Скажы: «да чаго ж вы зачараваныя!»

Так, Мы далі ім праўду, а яны яе адмаўляюць.

Аллаг не браў Сабе сына і няма, апроч Яго, іншага бога. Інакш кожны бог забіраў бы тое, што стварыў, а адны з іх панавалі б над ін¬шымі. Усячысты Аллаг ад таго, што Яму прыпісваюць!

дасведчаны пра таемнае і адкрытае, Вышэй за тое, што Яму да¬даюць у пакланенні.

Скажы: «Госпадзе! Калі Ты пакажаш мне тое, што ім абяцана,

дык не рабі мяне, Госпадзе, адным з няслушных людзей.

Сапраўды, Мы здольныя паказаць табе тое, што абяцалі ім.

Адштурхні ліха тым, што лепш. Мы ведаем пра тое, што яны прыпісваюць Нам!

Скажы: «Госпадзе! Шукаю ў Цябе абароны ад намоў шатанаў,

шукаю ў Цябе абароны, Госпадзе, каб не сустракацца з імі».

Калі скананне прыходзіць да каго-небудзь з іх, то ён кажа: «Го¬спадзе! Вярні мяне назад!

Магчыма, я буду рабіць добрыя справы, якія адхіліў!» дык не! Гэта толькі словы, якія ён кажа. Перашкода будзе за ім да дня, калі яны адродзяцца.

І калі дзьмухнуць у трубу, дык не будзе сваяцтва паміж імі ў той дзень, і не будуць яны распытваць адно аднаго.

Тыя, чыя шаля апынецца цяжкаю, будуць выратаваныя.

А тыя, чыя шаля апынецца латваю, страцяць саміх сябе і буду¬ць у пекле павек.

Агонь паліцьме іхныя твары, і яны будуць крывіцца ў ім.

Хіба вам не чыталі Мае знакі? Але вы лічылі іх хлуснёю!

Яны скажуць: «Госпадзе наш! Апанавала нас нашая галеча. Мы былі людзьмі, якія трапілі ў аблуду.

Госпадзе наш! Выведзі нас адсюль! А калі мы паварочаемся да свайго, дык, сапраўды, будзем прыгнятальнікамі».

заставайцеся тут з ганьбаю і не размаўляйце са Мною!

Сапраўды, частка рабоў Маіх казала: «Госпадзе наш! Мы паве¬рылі! Прабач нас і злітуйся над намі, бо Ты – Найлепшы з міласэрных!»

Вы кпілі з іх, пакуль не забыліся на напамін пра Мяне. Вы дзівіліся з іх.

Сёння Я ўзнагародзіў іх за тое, што яны былі трывучымі. Са-праўды, яны дасягнулі поспеху!

Ён спытае: «Колькі гадоў вы прабавіліся на зямлі?»

Тыя адкажуць: «Мы прабылі дзень ці нават частку дня. Спы¬тай у тых, хто лічыць».

Ён скажа: «Мала ж вы прабавіліся! Калі б вы толькі ведалі.

Няўжо вы лічыце, што Мы стварылі вас для забаўкі і што вы не паварочаецеся да Нас?»

Усявышні Аллаг, Праўдзівы Ўладар! Няма бога, апроч Яго, Го¬спада вялікага Трона!

У таго, хто звяртаецца заміж Аллага да іншага бога, няма для гэтага ніводнага доказу. Ягоны разлік – у ягонага Госпада. Сапраўды, нявернікі не будуць мець поспеху!

Скажы: «Госпадзе! даруй і злітуйся, бо Ты – Найлепшы з міласэ¬рных!»