Gürcüce Meal — Rowad Tercüme Merkezi — Fatiha 1:1 – Âl-i İmran 3:200

სახელითა ალლაჰისა, მოწყალისა, შემწყალებლისა.

ქება-დიდება ალლაჰს, სამყაროთა უფალს,

მოწყალეს, შემწყალებელს;

განკითხვის დღის მეუფეს!

მხოლოდ შენ გეთაყვანებით და მხოლოდ შენ გთხოვთ დახმარებას!

გვიწინამძღვრე ჭეშმარიტი გზით.

იმათი გზით, ვისაც წყალობა უბოძე, და არა (იმათი გზით), ვისაც შენი რისხვა დაატყდათ და (არც) გზააბნეულთა;

ალიფ ლაამ მიიმ [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ეს წიგნი (ყურანი): ეჭვი არ არის მასში - სწორი გზის მაჩვენებელია ღვთისმოშიშთათვის.

რომელთაც სწამთ უხილავის, აღასრულებენ ლოცვას და გასცემენ იმისგან, რაც ვუწყალობეთ საზრდოდ.

და რომელთაც სწამთ ის, რაც ჩამოგევლინა შენ (ო, მოციქულო) [ყურანი], და (სწამთ) ისიც, რაც შენამდე ჩამოევლინა [წიგნები, რომლებიც წინა წინასწარმეტყველებს ჩამოეგზავნათ], და საიქიო ცხოვრებაში მტკიცედ არიან დარწმუნებულნი.

ისინი, თავიანთი უფლისგან მოცემულ გზამკვლევარს მიყვებიან, და სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი.

უეჭველად, რომელთაც არ ირწმუნეს, მათთვის სულ ერთია, გააფრთხილებ თუ არ გააფრთხილებ, მაინც არ ირწმუნებენ.

(იმის გამო, რომ მათ ზურგი აქციეს ჭეშმარიტებას), ალლაჰმა დაადო ბეჭედი მათ გულებსა და მათ სმენას, ხოლო მათ თვალებზე — საფარველი. და მათთვის არის უდიდესი სასჯელი (ჯოჯოხეთში)!

ადამიანთა შორის არიან ისეთნიც, რომლებიც ამბობენ: «ვირწმუნეთ ალლაჰი და დღე უკანასკნელი», მაგრამ ისინი არ არიან მორწმუნენი.

ისინი [თვალთმაქცები] ცდილობენ მოატყუონ ალლაჰი და ისინი, ვინც ირწმუნეს, მაგრამ სინამდვილეში მხოლოდ საკუთარ თავს ატყუებენ და ამას თვითონაც ვერ გრძნობენ.

მათ გულებში სნეულებაა [ეჭვია]. და დაე, ალლაჰმა გაუზარდოს მათ ეს სნეულება! და მათთვისაა მტანჯველი სასჯელი იმის გამო, რომ ისინი სიცრუეს ამბობდნენ.

და როცა მათ ეუბნებიან: «ნუ თესავთ უწესრიგობას [ურწმუნოებას] დედამიწაზე!» — ისინი ამბობენ: «ჩვენ მხოლოდ კეთილის მოქმედნი ვართ».

განა არა? ჭეშმარიტად, სწორედ ისინი არიან [თვალთმაქცნი], უწესრიგობის მთესავნი, მაგრამ ამას ვერ გრძნობენ (ვერც აცნობიერებენ).

და როცა მათ (თვალთმაქცებს) უთხრეს: «ირწმუნეთ ისე, როგორც ირწმუნა ხალხმა (საჰაბებმა)», მათ მიუგეს: «ნუთუ ვირწმუნებთ ისე, როგორც ირწმუნეს ჭკუასუსტებმა?»... მაგრამ არა, ჭეშმარიტად, სწორედ ისინი არიან ჭკუასუსტები, თუმცა მათ არ იციან (თუ როგორ ცდომილებაში იმყოფებიან).

და როდესაც ისინი შეხვდებიან მათ, ვინც ირწმუნა, ამბობენ: «ჩვენ ვირწმუნეთ!» მაგრამ როცა მარტონი რჩებიან თავიანთ ეშმაკებთან [თავიანთ წინამძღოლებთან, მრავალღმერთიან მეგობრებთან და მკითხავებთან], ამბობენ: «ჩვენ თქვენთან ვართ [მორწმუნეების წინააღმდეგ]; ჩვენ მხოლოდ დავცინით».

ალლაჰი (თვითონ) დასცინებს მათ (მათზე დამცირების მოვლენით) და გაახანგრძლივებს მათ ხეტიალს საკუთარ ზღვარგადასულობაში [გზააბნეულობასა და ეჭვებში].

ისინი არიან, რომელთაც გზააცდენილობა იყიდეს ჭეშმარიტი გზის ფასად, მაგრამ არ მოიგო მათმა ვაჭრობამ და არც ჭეშმარიტ გზაზე მდგარნი ყოფილან.

მათი მაგალითი ჰგავს იმას, ვინც (ბნელ ღამეში) ცეცხლი დაანთო, [რათა სიბნელეში მიმავალ ადამიანებს გზა დაენახათ], და როცა მან გაანათა ყველაფერი მის გარშემო, ალლაჰმა წაართვა მათ სინათლე [ცეცხლი ჩაქრა], და დატოვა ისინი სიბნელეში ისე, რომ ვეღარ ხედავენ [საით წავიდნენ].

(ის თვალთმაქცნი არიან) ყრუნი, მუნჯნი და ბრმანი - და ისინი ვერ დაბრუნდებიან (სწორ გზაზე).

ან (მათი სხვა ნაწილი) ჰგვანან (იმ ადამიანებს, რომლებიც ღია სივრცეში მიდიოდნენ და ზემოდან დაემუქრათ ციდან წამოსული) წვიმის ღრუბელი. მასშია სრული სიბნელე, ქუხილი და ელვა. ისინი შიშისგან თითებს ყურებში იდებენ [ელვის გრიალის გამო], სიკვდილის შიშით, ხოლო ალლაჰი სრულად მოიცავს ურწმუნოებს [ისინი ვერ გაექცევიან მის ძალაუფლებას].

ლამისაა წართვას ელვამ მხედველობა; როგორც კი გაიელვებს, მაშინვე ამოძრავდებიან მისით (ელვის სინათლეზე) და, სიბნელე რომ ჩამოწვება, ჩერდებიან. ალლაჰს რომ ენება, უეჭველად, წაართმევდა მათ სმენასაც და ხედვასაც. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

ჰეი, ადამიანებო! თაყვანი ეცით თქვენს უფალს, რომელმაც შეგქმნათ თქვენ და ისინი, ვინც იყვნენ თქვენზე უწინ! რათა ეგების ღმერთის გეშინოდეთ!

(ემსახურეთ თქვენს უფალს), რომელმაც დედამიწა დაგიგოთ თქვენ სარეცელად [რათა ცხოვრება გაგიადვილოთ მასზე], ხოლო ცა — ნაგებობად [მოწყობილ და მოწესრიგებულ სტრუქტურად], და ჩამოავლინა ციდან წყალი, და მისით აღმოაცენა ნაყოფები თქვენს საზრდოდ. და ნუ გაუჩენთ ალლაჰს თანასწორებს [ნუ აიყვანთ ვინმეს ღმერთად მის გარდა], მაშინ როცა თქვენ იცით.

და თუ თქვენ ეჭვი გაქვთ იმასთან დაკავშირებით, რაც ჩვენ ჩამოვუვლინეთ ჩვენს მსახურს (მოციქულ მუჰამმადს), მაშინ მოიტანეთ ერთი სურა, მსგავსი მისი [ყურანის], და უხმეთ თქვენს მოწმეებს [დამხმარეებს — მათ, ვისაც] ალლაჰის გარდა [ღმერთებად მიიჩნევთ], თუ მართალნი ხართ (თქვენს სიტყვებსა და რწმენაში).

და თუ ამას ვერ გააკეთებთ — და თქვენ ამას ვერასოდეს გააკეთებთ — მაშინ გეშინოდეთ ცეცხლის, რომლის საწვავი ადამიანები და ქვებია, (რომელიც) გამზადებულია ურწმუნოთათვის.

და ახარე (ო, მოციქულო) მათ, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს, რომ მათთვის იქნება ბაღები (სამოთხის), რომელთა ქვეშ მდინარეები მიედინებიან. ყოველ ჯერზე, როცა მათ [სამოთხის მკვიდრთ] იქიდან [ამ ბაღებიდან] რომელიმე (გემრიელი) ნაყოფით გამოკვებავენ, ისინი იტყვიან: «ეს არის ის, რითაც ჩვენ აქამდე ვიკვებებოდით», მაგრამ მათ მიეცემათ მხოლოდ მისი მსგავსი [წინა ნაყოფისა]. და მათთვის იქ ეყოლებათ წმინდა მეუღლეები, და ისინი იქ მარადიულად დარჩებიან.

ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ რცხვენია (ჭეშმარიტების) (და მას არ რცხვენია) მაგალითის მოყვანა (თუნდაც) კოღოსა და იმისა, რაც მასზე ზემოთაა [კოღოზე], რაც შეეხება მათ, ვინც ირწმუნეს, მათ იციან, რომ ეს [მაგალითი] ჭეშმარიტებაა მათი უფლისგან. ხოლო რაც შეეხება მათ, რომლებიც ურწმუნოებად იქცნენ, ისინი (დაცინვით) იტყვიან: «რა ისურვა ალლაჰმა ამით, როცა მაგალითი მოიყვანა?» (დაე იცოდნენ, რომ ამით ალლაჰი მათ გამოცდის) და ამით მრავალს აცდენს გზას, და ამითვე მრავალს სწორ გზაზე დააყენებს, მაგრამ ალლაჰი არ აცდენს გზას, გარდა ურჩებისა.

რომელნიც არღვევენ ალლაჰის აღთქმას მისი განმტკიცების შემდეგ და წყვეტენ იმ კავშირებს, რომელთა გამყარებაც ბრძანა ალლაჰმა, და ქვეყნად თესავენ უკეთურებას, სწორედ ეგენი არიან წაგებულნი.

როგორ ავლენთ ურწმუნოებას ალლაჰის მიმართ, როცა მკვდარნი იყავით და მან გაგაცოცხლათ, შემდეგ ისევ მოგაკვდინებთ, შემდეგ კვლავ გაგაცოცხლებთ და შემდეგ მისკენ დაბრუნდებით.

იგია, რომელმაც შექმნა თქვენთვის, რაც კი დედამიწაზე არსებობს, შემდეგ ზეცისკენ მიეშურა [ცის შექმნას შეუდგა] და იგი მოაწყო [ცა] (როგორც) შვიდი ცა, და (მხოლოდ) იგია ყოვლისმცოდნე.

და აი, უთხრა შენმა უფალმა ანგელოზებს: «მე დავადგენ დედამიწაზე ხალიფას [ადამიანებს, რომლებიც მასზე იცხოვრებენ]». (ანგელოზებმა) თქვეს: «(ო, ჩვენო უფალო, გვამცნე, რა სიბრძნეა იმაში, რომ) შენ დაადგენ მასზე მათ, ვინც იქ უწესრიგობას დათესავენ და სისხლს დაღვრიან, ხოლო ჩვენ (შენ გემორჩილებით და) გადიდებთ შენ ქებით და ვაღიარებთ შენს სიწმინდეს?» მან [ალლაჰმა] თქვა: «ჭეშმარიტად, მე ვიცი ის [სიბრძნე, რატომაც ვქმნი ადამიანებს], რაც თქვენ არ იცით!»

და (იმის საჩვენებლად, რომ ადამი ანგელოზებზე აღმატებულია) მან [ალლაჰმა] ასწავლა ადამს ყველა [ნივთის] სახელი, შემდეგ წარუდგინა ისინი [ნივთები] ანგელოზებს და თქვა: «მამცნეთ ამათი [ნივთების] სახელები, თუ მართალნი ხართ».

(ანგელოზებმა) თქვეს: «შენ (ო, ალლაჰ) წმინდახარ და ყოვლადდიდებული! ჩვენ არ გვაქვს ცოდნა გარდა (მხოლოდ) იმისა, რაც შენ გვასწავლე. ჭეშმარიტად, შენ ხარ ყოვლისმცოდნე, ყოვლადბრძენი!»

(ალლაჰმა) თქვა: «ო, ადამ, ამცნე მათ [ანგელოზებს] მათი [ამ ნივთების] სახელები!» და როცა მან [ადამმა] ამცნო მათი სახელები, მან [ალლაჰმა] თქვა: «განა არ გითხარით თქვენ, რომ მე ვიცი ცათა და მიწის დაფარული, და ვიცი ის, რასაც თქვენ ამჟღავნებთ, და ისიც, რასაც მალავთ [თქვენს ფიქრებში]?»

და აი, ვუთხარით ჩვენ ანგელოზებს: «დაემხეთ პირქვე (საჯდაზე) ადამის წინაშე[1] (რათა ამით პატივი მიაგოთ მას და აჩვენოთ მისი აღმატებულობა!)» და დაემხნენ საჯდაზე ისინი [ყველა ანგელოზი], გარდა იბლისისა, (რომელმაც) (შურის გამო) უარი თქვა და ქედმაღლობა გამოავლინა, და აღმოჩნდა ურწმუნოთა შორის (ალლაჰისადმი დაუმორჩილებლობის გამო). ——— [1] უზენაესმა ალლაჰმა ანგელოზებს უბრძანა, ადამის წინაშე საჯდა (მიწამდე თაყვანისცემა) შეესრულებინათ, რათა ამით ალლაჰისადმი მორჩილება გამოევლინათ, ადამის მიმართ პატივისცემა ეჩვენებინათ, ეღიარებინათ ადამის უპირატესობა და ასევე ეღიარებინათ თავიანთი შეცდომა იმ სიტყვებში, რომლებიც ადამის შესახებ თქვეს. საჯდა, რომელსაც მორწმუნეები ალლაჰის წინაშე ასრულებენ, არის თაყვანისცემის საჯდა, რომლითაც ისინი აღიარებენ ალლაჰს თავიანთ უფლად და ღმერთად. ხოლო ანგელოზების მიერ ადამისთვის შესრულებული საჯდა ამ საჯდისგან განსხვავდებოდა, რადგან მათ ის ალლაჰის ბრძანების შესრულების მიზნით შეასრულეს.

და ვუთხარით: «ო, ადამ! შენ და შენი ცოლი (ჰავა) სამოთხეში დასახლდით და უხვად მიირთვით, სადაც რა გენებოთ, თუმცა ამ ხეს არ მიუახლოვდეთ, და არ გახდეთ უსამართლოთაგანი (ალლაჰის ურჩნი)».

და სატანამ შეაცდინა ისინი მისით [ამ ხით], (ჩააგონა მათ, რომ ამ ხისგან ეჭამათ), და გამოაძევა ისინი ორნი [ადამი და ევა] იმ ადგილიდან, სადაც იყვნენ [სამოთხიდან]. და ჩვენ [ალლაჰმა] ვუთხარით (ადამს, ევას და იბლისს): «დაეშვით (დედამიწაზე), ერთმანეთის მტრებად! თქვენთვის დედამიწაზე იქნება საცხოვრებელი ადგილი და სარგებლობა (მისი სიკეთეებით) განსაზღვრულ ვადამდე [განკითხვის დღემდე]».

და ადამმა მიიღო თავისი უფლისგან სიტყვები (შთაგონებით)(რათა მათით ალლაჰს მონანიებით მიმართოს და მისგან მიტევება ითხოვოს), და მან [ალლაჰმა] მიიღო მისი მონანიება, რადგან იგია მონანიების მიმღები, შემწყალებელი!

ვუბრძანეთ: «დაეშვით იქიდან (სამოთხიდან) ყველა ერთიანად! ვინც გაჰყვება ჩემგან ნაჩვენებ ჭეშმარიტ გზას მაშინ, როცა სწორი გზის მაჩვენებელი მოგევლინებათ, – მათთვის არც შიში იქნება, და არც დამწუხრდებიან».

ხოლო ისინი, რომლებიც ურწმუნოები გახდნენ და უარყვეს ჩვენი აიათები, სწორედ ისინი არიან ცეცხლის მკვიდრნი და იქ იქნებიან მარადჟამს.

ჰეი, ისრაილის ძენო! გაიხსენეთ ჩემი წყალობა, რომელიც გიწყალობეთ და უერთგულეთ ჩემს აღთქმას, და მეც ვუერთგულებ თქვენს აღთქმას, და მხოლოდ ჩემი გეშინოდეთ.

და ირწმუნეთ (ო, ისრაელის შთამომავლებო) ის [ყურანი], რომელიც მე მოვავლინე (მოციქულ მუჰამმადს), როგორც დადასტურება იმ [თორას] ჭეშმარიტებისა, რაც თქვენთან არის. და ნუ იქნებით პირველი, ვინც მასში ურწმუნო გახდება [ყურანის მიმართ]. და ნუ გაცვლით ჩემს აიათებს უმნიშვნელო ფასად. და მხოლოდ ჩემი გეშინოდეთ.

და ნუ შემოსავთ ჭეშმარიტებას სიცრუით (რომელიც თქვენ თვითონ გამოიგონეთ), რათა დაფაროთ ჭეშმარიტება [ყურანის აიათები], მაშინ როცა თქვენ (ეს) იცით (იმ წიგნებიდან, რომლებიც თქვენს ხელთაა)!

აღასრულეთ ლოცვა, გაიღეთ ზაქათი და მოიხარეთ წელში, წელში მოხრილებთან ერთად (რუქუ'ზე).

۞ ნუთუ ხალხს ღვთისმოსაობისკენ მოუწოდებთ, საკუთარ თავს კი დაივიწყებთ, მაშინ, როცა წიგნს (თორას) კითხულობთ, რომელშიც მოცემულია უკანასკნელი წინასწარმეტყველის ნიშნები; ნუთუ გონებას არ მოუხმობთ?

და ითხოვეთ დახმარება (ალლაჰისგან) (ყველა თქვენს საქმეში) მოთმინებითა და ლოცვით; რადგან ის [ლოცვა] მძიმე ტვირთია (ყველასთვის), გარდა მხოლოდ მორჩილთათვის,

(რომლებსაც ეშინიათ ალლაჰის) და რომლებიც ფიქრობენ, რომ შეხვდებიან თავიანთ უფალს და რომ მასთან დაბრუნდებიან (სამსჯავროს დღეს).

ჰეი, ისრაილის ძენო! გაიხსენეთ ჩემი წყალობა, რომელიც გიწყალობეთ და ის, რომ გამოგარჩიეთ თქვენ სამყაროთა შორის (როდესაც თქვენთან გამოაგზავნეს მრავალი წინასწარმეტყველი და წიგნები ალლაჰისაგან).

და გეშინოდეთ იმ დღის, როცა ერთი სული ვერ აუნაზღაურებს ვერაფერში მეორე სულს, და არც მისი შუამდგომლობა მიიღება [სხვა სულისთვის], არც გამოსასყიდი იქნება მისგან აღებული და არც იქნება მათი შეწევნა [განკითხვის დღეს].

და (კიდევ გაიხსენეთ ჩვენი ის მადლი), როდესაც ჩვენ გადაგარჩინეთ ფარაონის ხალხისგან, რომლებიც გაკისრებდნენ სასტიკ სასჯელს, ხოცავდნენ თქვენს ვაჟებს და ცოცხლად ტოვებდნენ თქვენს ქალებს [რათა ისინი მსახურებად გამოეყენებინათ]. და ამაში თქვენთვის დიდი გამოცდა იყო თქვენი უფლისგან!

და (კიდევ გაიხსენეთ), როდესაც ერთხელ ჩვენ თქვენს გამო გავყავით ზღვა, და გადაგარჩინეთ [ფარაონისგან და მისი ლაშქრისგან], და დავახრჩეთ ფარაონის ხალხი, ხოლო თქვენ უყურებდით [როგორ ეწიათ მათ დაღუპვა].

და როდესაც ჩვენ (წინასწარმეტყველ) მუსას დავუდეთ აღთქმა ორმოცი ღამის განმავლობაში [რათა თქვენთვის ხელმძღვანელობად ჩამოგვევლინა თორა], და შემდეგ თქვენ მის შემდეგ [რაც მუსა წავიდა], აიყვანეთ თქვენთვის (ღმერთად) (ოქროს) ხბო[1], და თქვენ იყავით უსამართლონი. ——— [1] ხბოს თაყვანისცემა მას შემდეგ მოხდა, რაც ისრაელის შთამომავლები ფარაონისა და მისი ლაშქრისგან თავის დასაღწევად ზღვას გადაუყვნენ. მათ სთხოვეს წინასწარმეტყველ მუსას (მშვიდობა იყოს მასზე), რომ თავისი უფლისგან მათთვის წიგნი მოეტანა. მისმა უფალმა აღუთქვა თორას (თავრათის) ბოძება და ამისთვის განსაკუთრებული ადგილი განუსაზღვრა. ამისთვის წინასწარმეტყველ მუსას (მშვიდობა იყოს მასზე) ოცდაათი დღის განმავლობაში უნდა ემარხულა, შემდეგ კი მარხვა კიდევ ათი დღით დაესრულებინა. როდესაც მუსა (მშვიდობა იყოს მასზე) დანიშნულ ადგილას წავიდა, მისმა ხალხმა მოუთმენლობა გამოავლინა, ოქროსგან ხბო ჩამოასხა, ღმერთად გამოაცხადა და მისი თაყვანისცემა დაიწყო. ამგვარად ისინი მრავალღმერთიანობაში (შირქში) და ურწმუნოებაში ჩავარდნენ.

ამის შემდეგ გაპატიეთ, რომ იქნებ მადლიერნი ყოფილიყავით.

და (კიდევ გაიხსენეთ ჩვენი ის წყალობა), როდესაც ჩვენ მუსას ვუბოძეთ წიგნი [თორა] და ფურყანი [სხვადასხვა სასწაულები[1], რომლითაც ალლაჰმა მხარი დაუჭირა მუსას], რათა თქვენ შეგძლებოდათ ჭეშმარიტ გზაზე სვლა, ——— [1] ეს ნიშნები (სასწაულები) წინასწარმეტყველ მუსას (მშვიდობა იყოს მასზე) მიეცა, რათა თავისი სამოციქულო მისიის ჭეშმარიტება დაემტკიცებინა. მათ "განმასხვავებელი" ეწოდებათ, რადგან ისინი ჭეშმარიტებას სიცრუისგან, ხოლო სწორ გზას შეცდომისა და გზასაცდენისგან განასხვავებენ.

და აი, მიმართა მუსამ თავის ხალხს: «ო, ჩემო ხალხო! თქვენ თავადვე ჩაიდინეთ უსამართლობა საკუთარი თავის მიმართ, როდესაც (ღვთაებად) დაიდგინეთ (ოქროს) ხბო. მოინანიეთ თქვენი შემოქმედის წინაშე და მოკალით ერთმანეთი [თქვენგან მათ, ვინც ხბოს არ სცემდა თაყვანს — უნდა მოეკლათ ისინი, ვინც თაყვანს სცემდა მას]; ეს თქვენთვის უკეთესია თქვენი შემოქმედის წინაშე (ვიდრე ჯოჯოხეთში სამუდამოდ მოხვედრა)[1]. და მან მიიღო თქვენი მონანიება, რადგან ის არის მონანიების მიმღები, შემწყალებელი!» ——— [1] და მოკლულ იქნა დაახლოებით სამოცდაათი ათასი ადამიანი.

და (გაიხსენეთ, როგორ) თქვით: «ო, მუსა! ჩვენ არ დაგიჯერებთ (რომ ალლაჰი შენს მეშვეობით გადასცემს გამოცხადებას), სანამ ალლაჰს ცხადად არ დავინახავთ». და დაგატყდათ მეხი, მაშინ, როცა თქვენ უყურებდით (და თქვენ დაიღუპეთ).

შემდეგ ჩვენ აღგადგინეთ [ხელახლა გაგაცოცხლეთ] თქვენ თქვენი სიკვდილის შემდეგ (მეხის დარტყმის შედეგად), რათა თქვენ მადლიერნი ყოფილიყავით!

და (გაიხსენეთ ჩვენი წყალობა, როდესაც თქვენ დაიარებოდით მიწაზე), და ჩვენ დაგიფარეთ ღრუბელით და ჩამოგივლინეთ თქვენ მანანა [თაფლის მსგავი რამე, რომელიც ხეებზე ჩნდება] და მწყერი. (და ჩვენ გითხარით ): «იკვებეთ იმ სიკეთეებით, რომლებიც ჩვენ გიწყალობეთ!» (მაგრამ მათ დაიწყეს ალლაჰის ბრძანების დაუმორჩილებლობა, არ იყვნენ მადლიერნი მიღებული წყალობებისთვის) და (ამით) ჩვენ კი არ მოგვაყენეს უსამართლობა [ზიანი], არამედ თავად საკუთარ თავს ავნეს.

და (გაიხსენეთ) ჩვენი წყალობა, როცა ვთქვით: «შედით ამ დასახლებაში [იერუსალიმში] და მიირთვით იქ, სადაც გნებავთ, და შედით ამ ქალაქის კარიბჭეში მუხლმოდრეკით (საჯდაზე დაცემით), და თქვით: "მიტევება!" [ო ალლაჰ, გვაპატიე!] — და ჩვენ მოგიტევებთ თქვენს ცოდვებს და გავუმრავლებთ სიკეთის მოქმედთ [ჯილდოს]».

და შეცვალეს მათ, ვინც უსამართლობას სჩადიოდნენ (ისრაელის შთამომავლებს შორის), ალლაჰის სიტყვა სხვა სიტყვით[1], რომელიც მათთვის ნათქვამი არ იყო. და ჩვენ მოვავლინეთ ზეციდან სასჯელი იმათზე, ვინც უსამართლობას სჩადიოდა, იმის გამო, რომ ისინი ურჩნი იყვნენ. ——— [1] ისინი ქალაქში შევიდნენ სხეულის ქვედა ნაწილებზე ცოცვით, ნაცვლად იმისა, რომ საჯდაზე თავდახრილნი შესულიყვნენ. ასევე, ნაცვლად იმისა, რომ ეთქვათ "ჰიტტა" ("მიტევება"), ამბობდნენ "ჰინტა" ("ხორბლის მარცვალი"). ამგვარად ისინი ალლაჰის ბრძანებას დასცინოდნენ და აბუჩად იგდებდნენ.

۞ (და კიდევ ერთი ჩვენი წყალობა ის იყო, რომ თქვენ უდაბნოში ხეტიალობდით და ძლიერ წყურვილს განიცდიდით) და აი, მუსამ სთხოვა წყალი თავისი ხალხისთვის, და ჩვენ ვუთხარით: «დაარტყი შენი კვერთხით კლდეს!» (და მუსამ დაარტყა) და ამოიხეთქა მისგან თორმეტი წყარო [ისრაელის შთამომავლების ტომების (გვარების) რიცხვის მიხედვით], რათა ყველა ხალხს სცოდნოდა თავისი სასმელი წყლის ადგილი [თითოეულ ტომს ჰქონდა თავისი წყარო, რათა გვარებს შორის დავა არ წარმოშობილიყო]. და (ჩვენ ვუთხარით): «ჭამეთ და სვით ალლაჰისგან ბოძებული საზრდოდან და ნუ ბოროტმოქმედებთ მიწაზე, უწესრიგობის თესვით».

და როცა თქვენ თქვით: «ჰეი, მუსა! ვეღარ მოვითმენთ ერთი და იგივე სახეობის საკვებზე ყოფნას და შენს უფალს შეევედრე, აღმოგვიცენოს ის, რაც მიწაზე ამოდის: ბოსტნეული, კიტრი, ნიორი, ოსპი და ხახვი». (მუსამ) გიპასუხათ: «ნუთუ გსურთ, შეცვალოთ უფრო ცუდით ის, რაც უკეთესია? (მაშ) ჩადით ქალაქში და, უეჭველად, ყველაფერია იქ თქვენთვის, რასაც ითხოვთ». (იქ კი) თავს დაატყდათ დამცირება, სიღარიბე და რისხვა ალლაჰისა, რადგან უარყოფდნენ ალლაჰის სასწაულებს (აიათებს) და უსამართლოდ ხოცავდნენ შუამავლებს. ეს ყველაფერი იმისთვის მიეზღოთ, რომ ურჩობდნენ და ზღვარს გადიოდნენ.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ირწმუნეს [მუჰამმადის თემი], და ისინი, ვინც (მანამდე, ვიდრე ალლაჰმა კაცობრიობას თავისი უკანასკნელი მოციქული მოუვლინა) იუდაიზმს მისდევდნენ, და ქრისტიანები და საბიელები [ისინი, ვინც დაბადებიდან ბუნებრივ რწმენაში იმყოფებიან და რომელიმე განსაზღვრულ რელიგიას არ მისდევენ][1], — ვინც მათგან ირწმუნებს ალლაჰს და უკანასკნელ დღეს და შეასრულებს მართალ საქმეებს, — მათთვის იქნება მათი ჯილდო მათი უფლის წინაშე, და არ იქნება მათზე შიში (აღდგომის დღეს), და ისინი არ იქნებიან დამწუხრებულნი (იმის გამო, რაც ამ ცხოვრებაში გაიარეს). ——— [1] მას შემდეგ, რაც უზენაესმა ალლაჰმა ადამიანებისკენ უკანასკნელი მოციქული, რომელიც წინასწარმეტყველთა ბეჭედია, მოავლინა, ალლაჰი აღარ მიიღებს არც ერთ სარწმუნოებასა და შარიათს, გარდა იმ სარწმუნოებისა და შარიათისა, რომლითაც უკანასკნელი მოციქული მოვიდა.

და (გაიხსენეთ), როცა ერთ დროს ჩვენ თქვენგან ავიღეთ აღთქმა (ო, ისრაელის შთამომავლნო) (რომ ირწმუნებდით ალლაჰის და ემსახურებოდით და ეთაყვანებოდით მხოლოდ მას) და აღვმართეთ თქვენ ზემოთ (მთა) ტუურ, და ჩვენ გითხარით: «აიღეთ ის [თორა], რაც ჩვენ გაჩუქეთ, ძალით [მოწადინებით, გულმოდგინებით] (და დაიცავით იგი) და გაიხსენეთ ის, რაც იქ არის, ეგების გეშინოდეთ ალლაჰის (სასჯელის)!»

შემდეგ კი თქვენ პირი იბრუნეთ ამას (როგორც ამას ყოველთვის სჩადიოდით), და რომ არა ალლაჰის გულუხვობა თქვენ მიმართ და მისი წყალობა, მაშინ თქვენ აღმოჩნდებოდით წაგებულთა შორის (ამქვეყნიურ ცხოვრებაშიც და მარადიულ ცხოვრებაშიც).

და (ვფიცავ, რომ) თქვენ (ო, ისრაელის შთამომავლნო) იცით მათ შესახებ თქვენგან, (რომლებიც ადრე ცხოვრობდნენ) და რომლებმაც შაბათი დაარღვიეს[1]. და ამის შემდეგ ჩვენ ვუთხარით მათ: «იყავით ზიზღის ღირსი მაიმუნები [დამცირებულნი]!» ——— [1] უზენაესმა ალლაჰმა ისრაელის შთამომავლებს შაბათ დღეს მუშაობა აუკრძალა. ეს დღე მხოლოდ ალლაჰის თაყვანისცემისა და მსახურებისთვის იყო განკუთვნილი. თუმცა მათი გამოცდა იმაში მდგომარეობდა, რომ სწორედ შაბათ დღეს ნაპირთან უხვად მოდიოდა თევზი, იმდენად, რომ წყლის ზედაპირზეც კი ხტებოდა. მათ აკრძალვის გვერდის ავლა მზაკვრობით გადაწყვიტეს: შაბათის დადგომამდე აწყობდნენ სათევზაო ბადეებს და თხრიდნენ წყალსატევებს, ხოლო შაბათის გასვლის შემდეგ იქიდან თევზს აგროვებდნენ. ამგვარად ისინი ცდილობდნენ მათთვის დაწესებული აკრძალვის მზაკვრობით გვერდის ავლას.

და ჩვენ გავხადეთ ის [დასახლება] (საჩვენებელ) სასჯელად იმ (დასახლებებისთვის), რომლებიც მის წინ იყვნენ, და მათთვის, ვინც მის შემდეგ იქნებიან, და შეგონებად ღვთისმოშიშთათვის.

და აი, მუსამ თავის ხალხს უთხრა: «ჭეშმარიტად, ალლაჰი გიბრძანებთ, რომ დაკლათ (რომელიმე) ძროხა». (მაგრამ მათ) თქვეს: «ნუთუ დაგვცინი?» მან [მუსამ] თქვა: «ალლაჰს შევეფარები იმისგან, რომ ვიყო უმეცართაგანი!»

(მიუხედავად იმისა, რომ ბრძანება უკვე ნათელი იყო), მათ (მაინც) თქვეს: «მიმართე თხოვნით ჩვენთვის შენს უფალს, რათა აგვიხსნას, როგორია იგი». მან [მუსამ] თქვა: «აი, ის [ალლაჰი] ამბობს: «იგი არის ძროხა — არც მოხუცი და არც ხბო, არამედ შუა ასაკის ამ ორს შორის». (და მუსამ თქვა): «მაშ, შეასრულეთ ის, რაც გებრძანათ!»

მათ (კვლავ გამოიჩინეს ჯიუტობა და) თქვეს: «მიმართე თხოვნით შენს უფალს, რათა აგვიხსნას, როგორია მისი [ძროხის] ფერი». (მუსამ) თქვა: «აი, ის [ალლაჰი] ამბობს: "ის არის ყვითელი ძროხა, მისი ფერი ნათელი და სუფთაა [ყოველგვარი ლაქის გარეშე] და ეს ფერი სიხარულს ანიჭებს მნახველებს"».

მათ თქვეს: «მიმართე თხოვნით შენს უფალს, რათა აგვიხსნას, – როგორია იგი, რადგანაც ბევრია ჩვენთვის ერთნაირი ძროხა და, ალლაჰი თუ ინებებს, უეჭველად, ჩვენ ვიქნებით ჭეშმარიტ გზაზე მდგომნი».

მან (მუსამ): «ჭეშმარიტად, ის (ალლაჰი) ამბობს: "იგია ძროხა: არა დამცრობილი – მიწის ხვნასა და ნათესის რწყვაში; ყოვლად უნაკლო, რომელსაც რაიმე თვალსაჩინო ლაქა არ გააჩნია"». მათ თქვეს: «აი, ახლა მოხვედი ჭეშმარიტებით». და მათ დაკლეს იგი [ძროხა], თუმცა თითქმის მზად იყვნენ, რომ ეს არ გაეკეთებინათ.

და აი, თქვენ (ო, ისრაილის შთამომავლებო) მოკალით სული [ადამიანი] და ერთმანეთს ედავებოდით მის გამო, ხოლო ალლაჰი ამხელს იმას, რასაც თქვენ მალავდით.

და ჩვენ [ალლაჰი] ვთქვით: «დაარტყით მას [მოკლულს] რომელიმე ნაწილით მისგან [დაკლული ძროხისგან]». (და მოკლული, მასზე დარტყმის შემდეგ, გაცოცხლდა და მკვლელის სახელი განაცხადა.) ასე გააცოცხლებს ალლაჰი მკვდრებს (აღდგომის დღეს) და გიჩვენებთ თავის ნიშნებს, რათა დაფიქრდეთ.

მას შემდეგ, [რაც ალლაჰმა გიჩვენათ სასწაულები], თქვენი გულები გამკაცრდა; ისინი აღარ რბილდებიან, [თუნდაც საოცარი ნიშნები ეჩვენებოდეთ]. ისინი [გულები] ქვას ჰგვანან ან კი კიდევ უფრო მკაცრია, ვიდრე ქვა. და ჭეშმარიტად, ქვებს შორის არიან ისეთები, რომლებიდანაც მდინარეები ამოხეთქავს, რომლებიდანაც ადამიანები სვამენ წყალს და რწყავენ ბაღებსა და ნათესებს; და მათ შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც იბზარება და იქიდან წყალი გამოედინება; და მათ შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც ალლაჰის შიშით ეცემიან.

ნუთუ თქვენ [ო, მორწმუნენო] იმედოვნებთ, რომ ისინი [იუდეველები] დაგიჯერებენ, როდესაც მათ შორის იყო ჯგუფი [მათი სწავლულები], რომლებიც ისმენდნენ ალლაჰის სიტყვას (თორადან), შემდეგ კი ამახინჯებდნენ მას [ცვლიდნენ მის ნამდვილ მნიშვნელობას], მას შემდეგ, რაც იგი გააზრებული ჰქონდათ [იცოდნენ, რომ ეს ჭეშმარიტება იყო], და ამას აკეთებდნენ შეგნებულად?

და როცა ისინი [იუდეველები] შეხვდებოდნენ მათ, ვინც ირწმუნა, ამბობდნენ: «ჩვენც ვირწმუნეთ (თქვენს მსგავსად)!» ხოლო როცა ისინი [თვალთმაქცი იუდეველები] ერთმანეთში მარტო დარჩებოდნენ, ამბობდნენ: «ნუთუ მოუყვებით მათ [მორწმუნეებს] იმას, რაც ალლაჰმა გაგიმხილათ (თორაში), რათა მათ [მორწმუნეებმა] ამით შეგედავონ და ეს თქვენ წინააღმდეგ მტკიცებად იქცეს თქვენს უფალთან (სასჯელის დღეს)? ნუთუ არ დაფიქრდებით?»

განა არ იციან, რომ ალლაჰმა იცის ყველაფერი, რასაც მალავენ და რასაც აცხადებენ?!

და მათ (იდეველებს) შორის არიან წერა–კითხვის უცოდინარნი, რომელთაც არაფერი გაეგებათ წიგნის შესახებ, და ისინი მხოლოდ ვარაუდებსა და ფანტაზიებს ეყრდნობიან [და შემდეგ სხვებსაც უყვებიან], და ისინი მხოლოდ ვარაუდობენ.

ვაი, მათ [მკაცრი სასჯელი] ვინც წერილს [თორას] საკუთარი ხელებით წერენ [ამახინჯებენ მას], შემდეგ კი ამბობენ: «ეს ალლაჰისგან არის ჩამოსული», რათა ამით მცირე ფასად გაყიდონ იგი. ვაი, მათ იმის გამო, რაც მათმა ხელებმა დაწერეს, და ვაი, მათ იმის გამო, რასაც ისინი იძენენ!

და მათ [იუდეველებმა] თქვეს: «ჩვენ არ შეგვეხება (ჯოჯოხეთის) ცეცხლი, გარდა რამდენიმე დღის განმავლობაში». [ისინი ფიქრობენ, რომ ჯოჯოხეთში სამუდამოდ არ დარჩებიან.] უთხარი (მათ) (ო, მოციქულო): «ნუთუ თქვენ ალლაჰთან აღთქმა აიღეთ ამის შესახებ? (თუ მართლაც ასეთი აღთქმა გაქვთ დადებული, მაშ იცოდეთ, რომ) ალლაჰი არასოდეს არღვევს თავის აღთქმას. ან კი თქვენ ალლაჰზე ამბობთ იმას, რაც არ იცით?»

მაგრამ არა! ვინც ბოროტება მოიპოვა [ურწმუნოება ჩაიდინა] და ვისი ცოდვაც მას მთლიანად მოიცავს, ისინი ცეცხლის ბინადარნი არიან, და ისინი მასში სამუდამოდ დარჩებიან.

ხოლო ისინი, რომელთაც ირწმუნეს და ჰქმნეს კეთილი, აი, ისინი არიან სამოთხის მკვიდრნი და იქ იქნებიან მარადჟამს.

და (გაიხსენეთ), როცა ერთ დროს ჩვენ ავიღეთ აღთქმა ისრაილის შთამომავლებისგან, (და ეს აღთქმა იყო იმაში, რომ თქვეს): «რომ თქვენ არ ემსახურებით და არ ეთაყვანებით არავის, გარდა ალლაჰისა; და მშობლების მიმართ გამოიჩენთ გულწრფელ სიკეთეს (სიტყვით, საქმით, ქონებით და სხვ.); და ასევე ნათესავების მიმართ, და ობლების მიმართ, და ღარიბების მიმართ. და ადამიანებს უთხარით კეთილი სიტყვები (და არ იყოთ უხეშნი); და აღასრულეთ ლოცვა სათანადოდ, და გასცეთ სავალდებულო მოწყალება [ზაქათი]». შემდეგ კი თქვენ უკან დაიხიეთ (ამ აღთქმიდან), თქვენგან მცირერიცხოვანთა გარდა, და თქვენ განუდექით.

და აი, აღთქმა ავიღეთ თქვენგან, რომ არ დაღვრით თქვენს სისხლს და რომ არ გააძევებთ ერთმანეთს თქვენი საცხოვრებელი ადგილებიდან. ეს ყველაფერი შემდეგ აღიარეთ და თავადვე ხართ ამის მოწმეები.

შემდეგ კი თქვენ (ო, იუდეველებო, მედინაში) ერთმანეთს კლავდით, და თქვენგან ერთ ნაწილს აძევებდით მათი საცხოვრებელი ადგილებიდან, მათზე აღმატებულობის მოპოვებით ცოდვითა და მტრობით. და (ომის შემდეგ), როცა ტყვეები მოდიოდნენ თქვენთან, თქვენ მათ გამოსყიდვას ახდენდით (ტყვეობიდან გასათავისუფლებლად), მაშინ როცა თქვენთვის აკრძალული იყო მათი გაძევებაც კი. ნუთუ თქვენ გწამთ წერილის [თორას] ერთი ნაწილისა (რომ ტყვეთა გამოსყიდვა დასაშვებია) და უარყოფთ მის სხვა ნაწილს (არ თვლით ცოდვად თანამოძმეების მკვლელობას და მათ გაძევებას)? და რა არის საზღაური იმათთვის თქვენგან, ვინც ამას სჩადის თუ არა სირცხვილი და დამცირება ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, ხოლო აღდგომის დღეს ისინი დაბრუნებულნი იქნებიან უმკაცრეს სასჯელში [ჯოჯოხეთში]. და ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც თქვენ აკეთებთ!

ისინი არიან, ვინც შეიძინეს [აირჩიეს] ამქვეყნიური ცხოვრება მარადიული ცხოვრების სანაცვლოდ. და არ შეუმსუბუქდებათ მათ სასჯელი და არც დახმარება გაეწევათ.

და (ვფიცავთ, რომ) უკვე ვუბოძეთ მუსას წერილი [თორა], და მას შემდეგ გავგზავნეთ მოციქულები ისრაილის შთამომავლებთან. და 'ისა, მარიამის ძეს, ვუბოძეთ ნათელი ნიშნები (რომლებიც მიანიშნებდა, რომ ის ალლაჰის ჭეშმარიტი მოციქული იყო), და გავაძლიერეთ იგი წმინდა სულით [ანგელოზი ჯიბრილით]. ნუთუ ყოველ ჯერზე, როცა თქვენთან მოდის რომელიმე მოციქული იმით [კანონით], რაც თქვენს სულებს არ სურთ, თქვენ ამპარტავნებას იჩენთ? ზოგიერთს უარყოფთ, ხოლო სხვებს კლავთ.

და მათ თქვეს [ისრაილის შთამომავლებმა]: «ჩვენი გულები დაფარულია (და ამიტომ ჭეშმარიტება ჩვენამდე ვერ აღწევს)». მაგრამ არა! ალლაჰმა დაწყევლა ისინი მათი ურწმუნოების გამო და რაოდენ მცირედია მათი რწმენა!

და როცა მათთან [იუდეველებთან] მოვიდა ალლაჰისგან კიდევ ერთი წერილი [ყურანი], რომელიც ადასტურებდა იმას, რაც მათთან იყო [თორას], — მაშინ როცა ადრე ისინი ალლაჰისგან დახმარებას ითხოვდნენ ურწმუნოთა წინააღმდეგ, — და როცა მათთან მოვიდა ის, რაც მათ საკუთარი წიგნებიდან იცოდნენ, მათ ეს უარყვეს. და ალლაჰის წყევლა ურწმუნოებზეა!

რა ცუდია ის [ურწმუნოება], რის სანაცვლოდაც მათ საკუთარი სულები გაყიდეს [ისრაილის შთამომავლებმა] — რომ უარყვეს ის, რაც ალლაჰმა გარდმოუვლინა [ყურანი], შურით იმის გამო, რომ ალლაჰი თავისი წყალობიდან გარდმოუვლენს იმას, ვისაც ინებებს თავისი მსახურებიდან [მუჰამმადს] და ისინი დაბრუნდნენ ალლაჰის რისხვით უკვე არსებულ რისხვაზე (რომელიც მათზე იყო მათი წინა ურწმუნოების გამო). და ურწმუნოთათვის მომზადებულია დამამცირებელი სასჯელი!

და როცა მათ ეუბნებიან [იუდეველებს]: «ირწმუნეთ ის, რაც ალლაჰმა გარდმოავლინა [ყურანი]», ისინი ამბობენ: «ჩვენ ვირწმუნეთ ის, რაც ჩვენთვის არის გარდმოვლენილი [თორა]». მაგრამ ისინი უარყოფენ იმას, რაც ამის შემდეგ მოვიდა [ყურანს], მიუხედავად იმისა, რომ იგი ჭეშმარიტებაა და ადასტურებს იმას, რაც მათთან არის. უთხარი: «მაშ რატომ კლავდით ადრე ალლაჰის მოციქულებს, თუ თქვენ მართლაც მორწმუნენი იყავით?»

და (ვფიცავთ, რომ) უკვე მოვიდა თქვენთან მუსა ნათელი ნიშნებით; შემდეგ კი თქვენ დაიდგინეთ (სამკაულებისგან ჩამოსხმული) ხბო (თაყვანისცემად) მის შემდეგ (რაც მუსა წავიდა ალლაჰის მიერ დანიშნულ ადგილას), და თქვენ უსამართლონი იყავით.

და აი, ჩვენ ავიღეთ თქვენგან აღთქმა (ო, ისრაილის შთამომავლებო), და აგიმაღლეთ თქვენს თავზე (მთა) ტური და ვთქვით: «აიღეთ ის [თორა], რაც ჩვენ თქვენთვის მოვანიჭეთ, მტკიცედ [მთელი ძალით, გულმოდგინებით] (და დაიცავით იგი), და მოისმინეთ (რაც მასშია ნაბრძანები — შეასრულეთ და დაემორჩილეთ ალლაჰს)!» მათ თქვეს: «ჩვენ მოვისმინეთ (ყურით) და არ დავემორჩილეთ (საქმით)». და მათი გულები გაჯერებული იყო ხბოთი მათი ურწმუნოების გამო. უთხარი: «რა ცუდია ის [ხბოს თაყვანისცემა], რასაც თქვენი რწმენა გიბრძანებთ, თუ თქვენ (საერთოდ) მორწმუნეები ხართ!»

უთხარი: «თუკი ალლაჰთან, სხვა ხალხის გარეშე, – (მხოლოდ) თქვენთვისაა განკუთვნილი იმქვეყნიური სამკვიდრებელი, მაშინ სიკვდილი ისურვეთ, თუ ხართ ნამდვილად გულწრფელნი».

მაგრამ ისინი არასოდეს მოისურვებენ მას [სიკვდილს], იმის გამო, რაც მათი ხელებით მოამზადეს (და იმის შიშით, რომ ალლაჰის სასჯელს დაექვემდებარებიან). და ალლაჰი იცნობს უსამართლოებს!

და, რა თქმა უნდა, შენ (ო, მოციქულო) იპოვი [დაინახავ], რომ ისინი [იუდეველები] ყველაზე მეტად არიან სიცოცხლის მოყვარულნი, თუნდაც უფრო მეტად, ვიდრე ისინი, რომლებიც მრავალღმერთიანები გახდნენ, თითოეულ მათგანს სურს, რომ მისთვის სიცოცხლე მიეცეს ათასი წლის განმავლობაში. მაგრამ ვერ დააშორებს მას (მარადიულ სასჯელს) ის, რომ მას ხანგრძლივი სიცოცხლე მიეცემა; რადგან ალლაჰი ხედავს, რასაც ისინი აკეთებენ!

უთხარი (ო, მოციქულო) (იუდეველებს, როცა ისინი ამბობენ, რომ ჯიბრილი მათი მტერია ანგელოზთაგან): «ვინ არის ჯიბრილის მტერი?» – რადგან მან ჩამოავლინა იგი [ყურანი] შენს გულზე ალლაჰის ნებართვით, იმის დასადასტურებლად, რაც მისამდე იყო [ალლაჰის წიგნები, რომლებიც ყურანამდე იქნა გარდმოსული], როგორც გზამკვლევი (ჭეშმარიტებისკენ) და სასიხარულო ამბავი მორწმუნეთათვის.

ვინც არის ალლაჰის მტერი, და მისი ანგელოზების, და მისი მოციქულების, და ასევე ჯიბრილისა და მიიქაილის — [ვინც მტრად მიიჩნევს ჩამოთვლილთაგან თუნდაც ერთს, იგი ურწმუნო ხდება], — მაშინ იცოდეს, რომ ალლაჰიც არის ურწმუნოთა მტერი!

და (ვფიცავ) უკვე მოვავლინეთ ჩვენ შენ ცხადი აიათები (სასწაულები), და მათ მიმართ ურწმუნოებას ამჟღავნებენ მხოლოდ ურჩნი.

ნუთუ ყოველ ჯერზე, როცა ისინი [ისრაელის შთამომავლები] დადებენ შეთანხმებას (ალლაჰთან ან ადამიანებთან), მათი ნაწილი უარყოფს მას? მაგრამ არა! მათ უმეტესობას არ სწამს (იმისა, რაც ალლაჰმა მოავლინა)!

და როცა მათთან მოვიდა ალლაჰისგან მოციქული [მუჰამმადი (ყურანით)], რომელიც ადასტურებდა იმ ჭეშმარიტებას, რაც მათთან [იუდეველებთან] იყო, მათგან ნაწილმა, ვისაც მიეცა წიგნი, ალლაჰის წიგნი ზურგს უკან მოისროლეს, თითქოს მათ არ იცოდნენ.

და გაჰყვნენ ისინი იმას [ჯადოქრობას], რასაც კითხულობდნენ სატანები (წინასწარმეტყველ) სულეიმანის მეფობის დროს. მაგრამ სულეიმანი არ გამხდარა ურწმუნო და (არ უსწავლია ჯადოქრობა), ხოლო სატანები (თავად) გახდნენ ურწმუნონი, და ადამიანებს ასწავლიდნენ ჯადოქრობას. და (იუდევლებმა ასევე გაჰყვნენ იმას), რაც ალლაჰისგან გამოცდის სახით იქნა ზემოდან ჩამოვლენილი ორ ანგელოზზე ბაბილონში, (რომლებსაც ერქვათ) ჰარუთი და მარუთი. მაგრამ ისინი ორივე [ეს ორი ანგელოზი] არ ასწავლიდნენ არავის (ჯადოქრობას), სანამ არ ეტყოდნენ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ – გამოცდა ვართ, ნუ გახდები ურწმუნო (ჯადოქრობის სწავლით და შაიტანებისადმი მორჩილებით)!» და (ადამიანები) სწავლობდნენ მათგან [იმ ორი ანგელოზისგან] იმას, რითაც ქმარს ცოლისგან აშორებდნენ. მაგრამ ისინი [ჯადოქრები] ვერ ავნებდნენ ამით ვერავის ალლაჰის ნებართვის გარეშე. და სწავლობდნენ ისინი [ჯადოქრები] იმას, რაც ზიანს აყენებდა მათ (თავადვე) და სარგებელს არ მოუტანდა მათ[1]. და მათ [იუდევლებმა] იცოდნენ, რომ ის, ვინც ამას [ჯადოქრობას] იძენდა, არ ექნებოდა მას მარადიულ ცხოვრებაში არანაირი წილი (სიკეთისა). და, რა თქმა უნდა, რამდენად საზიზღარია ის, რისთვისაც მათ თავიანთი სულები გაყიდეს, ნეტავ სცოდნოდათ! ——— [1] და სატანებმა ჯადოქრობა მოუტანეს იუდევლებს, და ეს იმდენად გავრცელდა მათ შორის, რომ ისინი ჯადოქრობას ალლაჰის წიგნზე მეტადაც კი ამჯობინებდნენ.

და მათ რომ [იუდევლებს] ეჭეშმარიტად ერწმუნათ და დაეცვათ თავი (ალლაჰის სასჯელისგან), მაშინ ალლაჰისგან მიღებული ჯილდო (ამის სანაცვლოდ) მათთვის ბევრად უკეთესი იქნებოდა, ნეტავ მხოლოდ სცოდნოდათ!

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! არ უთხრათ (ალლაჰის მოციქულს): «(ო, ალლაჰის მოციქულო), იზრუნე ჩვენზე!», არამედ თქვით: «მოგვაქციე ყურადღება![1]» — და უსმინეთ (რაც გებრძანებათ, და შეასრულეთ ეს). ხოლო ურწმუნოთათვის (რომლებიც დასცინიან ალლაჰის მოციქულს) — მტანჯველი სასჯელია! ——— [1]ეს იმიტომ მოხდა, რომ იუდეველებიც მიმართავდნენ ალლაჰის მოციქულს სიტყვით "რაა'ინა", მაგრამ ამ სიტყვაში სხვა მნიშვნელობას — "უგუნურს", "ჭკუასუსტს" — დებდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ ორივე სიტყვა ერთნაირად ჟღერდა. ამიტომ უზენაესმა ალლაჰმა მორწმუნეებს აუკრძალა ამ სიტყვის გამოყენება.

არ ისურვებდნენ ისინი, რომლებიც ურწმუნოები გახდნენ, (არც) წერილის ხალხთაგან და არც მრავალღმერთიანთაგან, რომ თქვენზე (ო, მორწმუნენო) თქვენი უფლისაგან ჩამოევლინოს (რაიმე) სიკეთე. ხოლო ალლაჰი თავისი წყალობით ირჩევს, ვისაც ინებებს, ალლაჰი ხომ უდიდესი გულმოწყალების მფლობელია!

თუ ჩვენ[1] გავაუქმებთ რომელიმე აიათს (ყურანიდან) ან დავავიწყებთ მას (მუჰამმადს), მაშინ ჩვენ მოვიყვანთ მასზე უკეთესს ან მის თანასწორს. ნუთუ არ იცი (ო, მოციქულო), რომ ალლაჰი ყოველივეზე ყოვლისშემძლეა? ——— [1]იმ აიათებში, სადაც უზენაესი ალლაჰი საკუთარ თავზე ამბობს "ჩვენ", ეს სიმრავლეს არ ნიშნავს, არამედ სიდიადესა და დიდებულებას გამოხატავს, რადგან ალლაჰი ერთია. (ალ-უსაიმინი)

ნუთუ არ იცოდი (ო, მოციქულო), რომ მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის სრული ძალაუფლება ცათა და მიწაზე? და თქვენ არ გყავთ, ალლაჰის გარდა, არც მფარველი და არც შემწე.

ნუთუ გსურთ თქვენი მოციქულის მიმართ მოთხოვნებით მიმართვა [მისთვის ზედმეტი კითხვების დასმა და მისგან სასწაულების თხოვნა], როგორც ადრე ისრაილის შთამომავლები სთხოვდნენ მუსას? და იცოდეთ, რომ ვინც რწმენას ურწმუნოებით ჩაანაცვლებს, ის სწორი გზიდან გადაუხვევს.

ბევრია მსურველი წიგნბოძებულთაგან, რომ თქვენი რწმენის შემდგომ (ისევ) ურწმუნოებად გაქციონ, თავიანთ სულებში დამკვიდრებული შურის გამო – ჭეშმარიტება რომ გაუცხადდათ. მაშ, მიუტევეთ და განერიდეთ, ვიდრე არ მოვა ბრძანება ალლაჰისა. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

და აღასრულეთ ლოცვა (სათანადო წესით) და გაიღეთ სავალდებულო მოწყალება — ზაქათი, და რაც სიკეთეს მოამზადებთ საკუთარი თავისთვის, იმას ალლაჰთან იპოვით [მისთვის ჯილდოს მიიღებთ მარადიულ ცხოვრებაში]; რადგან ალლაჰი ხედავს ყველაფერს, რასაც აკეთებთ.

და ამბობენ ისინი [იუდეველები და ქრისტიანები]: «ვერავინ შევა სამოთხეში, გარდა იმათისა, ვინც იუდეველია ან ქრისტიანი». ეს მათი ოცნებებია (ცარიელი მტკიცებები). უთხარი (ო, მოციქულო): «მოიტანეთ თქვენი მტკიცებულებები, თუ მართალნი ხართ (თქვენს განცხადებებში)!»

არა, (ასე არ არის, როგორც ისინი ამტკიცებენ!) ვინც საკუთარ სახეს (თავს) ალლაჰს მიანდობს, და ამასთან გულწრფელია და სიკეთეს სჩადის, მას მისი ჯილდო მიეცემა თავის უფალთან და მათზე არ იქნება შიში და არც დამწუხრდებიან.

და ამბობენ იუდეველები: «ქრისტიანები არაფერზე არიან [ჭეშმარიტებაზე არ დგანან]!» და ამბობენ ქრისტიანები: «იუდეველები არაფერზე არიან»! მაშინ, როცა ისინი კითხულობენ წერილს [თორას და სახარებას], (რომელშიც ნაბრძანებია ყველა შუამავლის რწმენა). ასევე ამბობენ ისინი, ვინც არ იციან, მათი სიტყვების მსგავსს. და ალლაჰი განსჯის მათ აღდგომის დღეს იმასთან დაკავშირებით, რაშიც ისინი ვერ თანხმდებოდნენ.

და ვინ არის უფრო უსამართლო და ცოდვილი, ვიდრე ის, ვინც ხელს უშლის, რომ ალლაჰის მეჩეთებში მისი სახელი იხსენიებოდეს, და ცდილობს მათ დანგრევას? ასეთებს არ ეკადრებათ იქ შესვლა გარდა შიშით [იმის შიშით, რომ ამისთვის სასჯელი დაატყდებათ]. მათთვის ამქვეყნიურ ცხოვრებაში არის დამცირება, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში — უდიდესი სასჯელი.

და მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის აღმოსავლეთიც და დასავლეთიც და სადაც არ უნდა მიმართოთ, იქ არის (ჭეშმარიტად) ალლაჰის სახე. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

და თქვეს მათ (ურწმუნოებმა): «ალლაჰმა შვილი იყოლია[1]». ის (ალლაჰი) ყოვლად უნაკლოა! პირიქით, მას ეკუთვნის ყველაფერი, რაცა არის ცათა შინა და რაც დედამიწაზეა; და ყოველივე მას ემორჩილება. ——— [1]იუდეველებმა თქვეს, რომ უზაირი ალლაჰის ძეა; ქრისტიანებმა თქვეს, რომ 'ისა (იესო) ალლაჰის ძეა; ხოლო მრავალღმერთიანებმა თქვეს, რომ ანგელოზები ალლაჰის ასულები არიან. ალლაჰს რომ შვილი ჰყოლოდა, იგი მას უნდა დამსგავსებოდა, თუმცა არაფერია მისი მსგავსი. (იხ. 42:11).

ის არის ცათა და დედამიწის შემოქმედი, ხოლო როცა იგი (ინებებს) რაიმე საქმის შესრულებას, ის მხოლოდ ეტყვის მას: «იყავ!» — და ის (მაშინვე) ხდება.

ხოლო მათ, ვინც არაფერი იციან (შუამავალთა მისიის შესახებ), თქვეს: «ნეტავ ალლაჰმა გაგვესაუბროს (და თქვას, რომ ეს კაცი ნამდვილად მისი შუამავალია) ან მოგვივლინოს ნიშანი!» მათ წინაპრებმაც იგივე თქვეს, მათი სიტყვების მსგავსად, მათი გულები ერთნაირია [წინანდელი და ამჟამინდელი ურწმუნოებისა]. ჩვენ უკვე განვუმარტეთ ნიშნები იმ ხალხისთვის, ვინც დარწმუნებულია [რწმენაში].

ჭეშმარიტად, ჩვენ წარგგზავნეთ შენ (ო, მუჰამმად) ჭეშმარიტებით როგორც მახარობელი (რომელიც მორწმუნეებს სამოთხით ახარებს) და გამაფრთხილებელი (რომელიც ურწმუნოებს ჯოჯოხეთის სასჯელის შესახებ აფრთხილებს), და შენ (მათთვის ჭეშმარიტების მიტანის შემდეგ) არ იქნები გამოკითხული [პასუხისმგებელი] ჯოჯოხეთის მკვიდრებზე.

და არასოდეს იქნებიან შენით კმაყოფილნი არც იუდეველები და არც ქრისტიანები, სანამ შენ არ გაჰყვები მათ რწმენას. უთხარი: «ჭეშმარიტად, (მხოლოდ) ალლაჰის გზა არის (ჭეშმარიტი) გზა!» და (მე [ალლაჰი] ვფიცავ, რომ) თუ შენ (ო, მოციქულო) გაჰყვები მათ ახირებებს მას შემდეგ, რაც შენთან მოვიდა (ჭეშმარიტი) ცოდნა [ყურანი და სუნნა], მაშინ არ გეყოლება ალლაჰისგან არც მფარველი და არც დამხმარე.

იმათ, ვისთვისაც წიგნი ვუბოძეთ და ღირსეული კითხვით კითხულობენ მას, სწორედ იმათ სწამთ მისი, ხოლო ვინც მას [წიგნს] არ ირწმუნებს – ისინი ზარალში აღმოჩნდებიან.

ჰეი, ისრაილის შთამომავალნო! გაიხსენეთ (ჩემი მრავალრიცხოვანი) წყალობა, რომელიც გიწყალობეთ თქვენ, და რომ (ადრე) მე უპირატესობა მოგანიჭეთ თქვენ სამყაროთა წინაშე (უამრავი წიგნების და შუამავლების მოვლენით).

და ერიდეთ იმ დღეს (სასჯელის დღეს), როცა ერთი სული ვერაფრით გამოისყიდის სხვა სულს; მისგან არ იქნება მიღებული არანაირი გამოსასყიდი (რომელიც სასჯელისგან იხსნის), და მას ვერავითარი შუამდგომლობა ვერ მოუტანს სარგებელს, და არც დახმარება გაეწევათ.

და აი, გამოსცადა იბრაჰიმი მისმა უფალმა სიტყვებით და მან სრულად შეასრულა ისინი. მან თქვა: «ჭეშმარიტად, მე დაგადგენ შენ ადამიანებისთვის იმამად». მან თქვა: «და ჩემი შთამომავლობიდანაც (დაადგინე ასეთები)». მან (ალლაჰმა) თქვა: «ჩემი აღთქმა არ შეეხება უსამართლოებს (შენი შთამომავლობიდან)».

და აი, (შეახსენე ადამიანებს, ო, მოციქულო), როგორ ვაქციეთ ჩვენ ეს სახლი [ქააბა] ადამიანებისთვის დაბრუნების ადგილად და უსაფრთხო ადგილად. და (ვთქვით): «აიღეთ [გაიხადეთ] იბრაჰიმის დგომის ადგილი ლოცვის ადგილად». და ჩვენ დავავალეთ იბრაჰიმს და ისმაილს: «გაწმინდეთ ჩემი სახლი [ქააბა] (ხილული და უხილავი სიბილწისგან) ტავაფის შემსრულებელთათვის, იქ მყოფთათვის (ალლაჰისადმი თაყვანისცემის მიზნით), ქედმოხრილთათვის (რუქუ'ში) და მუხლმოდრეკილთათვის (სუჯუდში)!»

და აი, თქვა იბრაჰიმმა: «უფალო ჩემო! აქციე ეს (მექქა) უსაფრთხო ქალაქად და მიანიჭე მის მცხოვრებლებს ნაყოფები — მათგან, ვინც ირწმუნა ალლაჰი და უკანასკნელი დღე». და (ალლაჰმა მიიღო მისი ვედრება და) თქვა: «ხოლო მათაც, ვინც ურწმუნო გახდა, მე (ასევე) მივცემ სარგებლობას ცოტა ხნით და შემდეგ კი ვაიძულებ მათ (მივიდნენ) ცეცხლის სასჯელთან». და როგორი საზარელია იგი (ჯოჯოხეთი), როგორც დაბრუნების ადგილი!

და (შეახსენე მათ ისე, რომ მათ თვალწინ წარმოიდგინონ), როგორ აღმართავს იბრაჰიმი სახლის [ქააბის] საძირკვლებს, და ისმაილი. (და ორივემ მიმართა ალლაჰს ვედრებით): «უფალო ჩვენო! მიიღე ჩვენგან (ეს საქმე), რადგან ჭეშმარიტად, შენ ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნე ხარ!»

(ო,) უფალო ჩვენო! და გვაქციე ჩვენ ორნი შენდამი დამორჩილებულებად, და ჩვენი შთამომავლობის ნაწილიდან — შენდამი დამორჩილებულ თემად, და გვაჩვენე ჩვენი თაყვანისცემის ადგილები (და წესები), და მიიღე ჩვენი მონანიება, რადგან, ჭეშმარიტად, შენ ხარ მონანიების მიმღები, ყოვლადმოწყალე!»

უფალო ჩვენო! წარგზავნე მათთან შუამავალი მათივე წრიდან, ვინც წაუკითხავს შენს აიათებს, ასწავლის წიგნს (ყურანს) და სიბრძნეს (სუნნას) და განწმინდავს მათ. ჭეშმარიტად, შენ ხარ ძლევამოსილი, ბრძენი.

და ვინ განუდგება იბრაჰიმის რელიგიას, თუ არა ის, ვინც უგუნურად მოექცა საკუთარ სულს? ჩვენ უკვე ამოვარჩიეთ ის ამქვეყნად და ჭეშმარიტად, ის იმქვეყნადაც მართალთაგან იქნება.

და აი, უთხრა მას [იბრაჰიმს] მისი უფალმა: «დამორჩილდი! [გახდი ერთღმერთიანი და სრულად დაემორჩილე ალლაჰს]» იბრაჰიმმა თქვა: «მე დავემორჩილე სამყაროთა უფალს!»

და ეს (სიტყვები) უანდერძა იბრაჰიმმა თავისი შვილებისთვის და ია'ყუბმაც: «ო, ჩემო შვილებო! ჭეშმარიტად, ალლაჰმა აირჩია თქვენთვის კანონი; ნუ მოკვდებით ისე, რომ არ იყოთ (ალლაჰის) მორჩილნი (მუსლიმები)»

ნუთუ თქვენ (ო, ხალხო) იყავით მოწმენი [დაესწარით], როდესაც ია'ყუბს სიკვდილი ეწვია, (და) როდესაც მან თავის ძეებს უთხრა: «ვის სცემთ თაყვანს ჩემს შემდეგ [ჩემი სიკვდილის შემდეგ]?» მათ თქვეს: «ჩვენ ვემსახურებით შენს ღმერთს და შენი მამების ღმერთს – იბრაჰიმის, ისმაილის და ისჰაყის. ერთადერთ ღმერთს და მისი მორჩილნი ვართ».

ეგ არის თემი – აწ გარდასული. მათია ის, რაც მოიხვეჭეს და თქვენია ის, რაც მოიხვეჭეთ. არ მოგეკითხებათ თქვენ ის, რასაც ისინი აკეთებდნენ.

მათ [იუდეველებმა და ქრისტიანებმა] უთხრეს (მუსლიმებს): «გახდით იუდეველები ან ქრისტიანები – (და მაშინ თქვენ) (იქნებით) სწორ გზაზე». უთხარი (მათ): «არა, (ყველამ ვიყოთ) იბრაჰიმის [მონოთეისტი] რელიგიის მიმდევრები, რადგან ის მრავალღმერთიანთაგანი არ ყოფილა».

უთხარით: «ვირწმუნეთ ალლაჰი და ის, რაც, ჩვენზე ჩამოევლინა, ასევე, რაც იბრაჰიმს, ისმა’ილს, ისჰაყს, ია’ყუბს და (მის) შთამომავლობას ჩამოევლინა, რაც მუსასა და ‘ისას მიეცათ, ასევე, რაც მოციქულებს მიეცათ – თავიანთი უფლისგან; მათგან არც ერთს არ განვასხვავებთ და ჩვენ მისი მორჩილნი (მუსლიმები) ვართ».

და თუ ისინი ირწმუნებენ იმას, რისიც თქვენ [მორწმუნენო] გწამთ [რომ ყურანი ალლაჰის წიგნია და მუჰამმადი მისი შუამავალია], მაშინ ისინი ჭეშმარიტ გზაზე იქნებიან; ხოლო თუ ზურგს შეგაქცევენ, მაშინ ისინი განხეთქილებაში არიან, და ალლაჰი საკმარისი იქნება თქვენთვის (დაგიცავთ მათგან), რადგან ის ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ალლაჰის [მიერ მონიჭებული] შეფერილობით [რწმენით], და ვინ არის ალლაჰზე უკეთესი, ვინც ასეთი შეფერილობით [რწმენით] შეუძლია შემოსოს? და ჩვენ მხოლოდ მას ვემსახურებით.

უთხარი (წიგნის ხალხს): «ნუთუ თქვენ ჩვენთან იდავებთ ალლაჰის შესახებ, მაშინ როცა ის არის ჩვენი უფალიც და თქვენი უფალიც? ჩვენთვის — ჩვენი საქმეებია, ხოლო თქვენთვის — თქვენი საქმეები; და ჩვენ მისთვის [ალლაჰისთვის] ვასუფთავებთ (ჩვენს საქმეებს)».

ნუთუ თქვენ (ო, წიგნის ხალხო) იტყვით, რომ იბრაჰიმი, ისმაილი, ისჰაყი, ია'ყუბი და ტომები [ტომები — ეს არიან შუამავლები, რომლებიც ისრაილის შთამომავლობის თორმეტ საგვარეულოში იყვნენ] იუდეველები ან ქრისტიანები იყვნენ? (მაშინ როცა ეს წინასწარმეტყველები ცხოვრობდნენ იუდაიზმისა და ქრისტიანობის გაჩენამდე) უთხარი: «თქვენ უკეთ იცით თუ ალლაჰმა? და ვინ არის უფრო უსამართლო, ვიდრე ის, ვინც დამალა თავისთან არსებული მოწმობა ალლაჰისგან. ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც თქვენ აკეთებთ!»

ეგ არის თემი – აწ გარდასული. მათია ის, რაც მოიხვეჭეს და თქვენია ის, რაც თქვენ მოიხვეჭეთ. არ მოგეკითხებათ თქვენ იმის შესახებ, რასაც ისინი აკეთებდნენ.

უგუნურები ადამიანთაგან იტყვიან (დამცინავად): «რამ მოაბრუნა ისინი [მორწმუნეები] იმ ყიბლიდან, რომელზეც ისინი იყვნენ» უთხარი (მათ) (ო, მოციქულო): «ალლაჰს ეკუთვნის აღმოსავლეთიც და დასავლეთიც; ის მიუძღვის სწორი გზისკენ ინებებს ვისაც!»

და ასევე ჩვენ გაგხადეთ თქვენ (ო, მორწმუნენო) საშუალო საზოგადოებად, რათა თქვენ (სამსჯავროს დღეს) იყოთ მოწმენი ადამიანების მიმართ, და რათა მოციქული (მუჰამმადი) იყოს მოწმე თქვენზე. და ჩვენ დავადგინეთ ის ყიბლა, რომლისკენაც შენ [მოციქული] ადრე იყავი მიმართული [იერუსალიმისკენ], მხოლოდ იმისთვის, რათა (შემდგომ) გამოვავლინოთ, ვინ გაჰყვება მოციქულს და ვინ შებრუნდება უკან. და ეს, უეჭველად, მძიმეა [ლოცვის მიმართულების შეცვლასთან შეგუება], გარდა იმათთვის, ვინც ალლაჰმა სწორ გზაზე დააყენა. და ალლაჰი ნამდვილად არ არის ისეთი, რომ გააფუჭოს თქვენი რწმენა [ალლაჰი არ გააუქმებს იმ ლოცვებს, რომლებიც იერუსალიმის მიმართულებით სრულდებოდა]. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ადამიანების მიმართ მოწყალე, შემწყალებელია!

რა თქმა უნდა, ჩვენ ვხედავთ შენი სახის ზეცისკენ მიბრუნებას (ო, მოციქულო), და უეჭველად მიგაბრუნებთ ყიბლისკენ, რომლითაც კმაყოფილი იქნები. ამიტომ მიუბრუნე შენი სახე აკრძალული მეჩეთისკენ [მექქაში მდებარე ალ-ჰარამის მეჩეთი]. და სადაც უნდა იყოთ თქვენ (ო, მუჰამადის თემის ხალხო), ლოცვისას თქვენი სახეები მისკენ მიმართეთ. და ჭეშმარიტად, მათ, ვისაც წიგნი ებოძათ, ნამდვილად იციან, რომ ეს [ყიბლის ქააბასკენ შეცვლა] მათი უფლისგან არის ჭეშმარიტება; და ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც ისინი აკეთებენ!

და (მე, ალლაჰი, ვფიცავ), რომ თუ შენ (ო, მოციქულო) მათ, ვისაც წიგნი ებოძათ [იუდევლებსა და ქრისტიანებს], ყოველგვარ სასწაულსა და ნებისმიერ მტკიცებულებას მიუტან, (იმაზე, რომ ყიბლას შეცვლა ქააბისკენ არის ჭეშმარიტება ალლაჰისგან), ისინი მაინც არ გაჰყვებიან შენს ყიბლას. და შენც არ გაჰყვები მათ ყიბლას. და არც ერთნი მათგან არ მიჰყვებიან სხვათა ყიბლას [იუდევლების ყიბლა — იერუსალიმია, ხოლო ქრისტიანების ყიბლა — აღმოსავლეთი]. და თუ შენ მათ ახირებებს მიჰყვები (ყიბლას არჩევაში ან სხვა ნებისმიერ საკითხში) მას შემდეგ, რაც შენამდე მოვიდა ცოდნა, მაშინ უეჭველად, შენ აღმოჩნდები უსამართლოთა შორის (საკუთარი თავის მიმართ).

ისინი, რომელთაც ჩვენ წიგნი ვუბოძეთ, თავიანთი წიგნებიდან იცნობენ მას (მოციქულ მუჰამმადს), (როგორც უკანასკნელ შუამავალს), ისევე (კარგად), როგორც საკუთარ შვილებს იცნობენ. თუმცა მათი ნაწილი მალავს ჭეშმარიტებას, მაშინ როცა იციან.

ჭეშმარიტება შენი უფლისგანაა, ამიტომ ნუ იქნები დაეჭვებულთაგანი.

და ყოველი (ადამიანისათვის) არის მიმართულება, რომლისკენაც ის მიემართება. ამიტომ იჩქარეთ კეთილ საქმეებში (ო, მორწმუნენო), სადაც არ უნდა იყოთ, ალლაჰი ყველას შეგკრებთ [აღგადგენთ], უეჭველად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

და საიდანაც არ უნდა გახვიდე (შორეულ მოგზაურობაში), ლოცვის დროს შენი სახე მიაქციე აკრძალული მეჩეთისკენ (ქა'ბასკენ), რადგან ეს მიმართულება უდავოდ ჭეშმარიტებაა შენი უფლისგან. და მართლაც, ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმასთან მიმართებით, რასაც თქვენ აკეთებთ.

და საიდანაც არ უნდა გახვიდე, ლოცვის დროს შენი სახე მიაქციე აკრძალული მეჩეთისკენ (ქა'ბასკენ)[1]. და სადაც არ უნდა იყოთ, თქვენი სახეები მისკენ მიაქციეთ, რათა ადამიანებს (რომლებიც წინააღმდეგნი არიან იმისა, რომ თქვენი ყიბლა ქააბა იყოს) თქვენ წინააღმდეგ არგუმენტი არ ჰქონდეთ, გარდა მათგან უსამართლოთა. ამიტომ ნუ შეგეშინდებათ მათი, არამედ გეშინოდეთ (მხოლოდ) ჩემი (ალლაჰის), რათა მე დავასრულო ჩემი წყალობა თქვენზე, რათა თქვენ იყოთ (ჭეშმარიტ) გზაზე. ——— [1]უზენაესი ალლაჰი ამ სიტყვებს იმეორებს, რათა ხაზი გაუსვას ამ საქმის განსაკუთრებულ მნიშვნელობას.

როგორც ჩვენ გამოვგზავნეთ თქვენში მოციქული (მუჰამმადი) თქვენივე წრიდან, რომელიც გიკითხავთ ჩვენს აიათებს, და განგწმენდთ თქვენ (რწმენისა და თაყვანისცემის საკითხებში შეცდომებისგან და ცუდი ზნეობრივი თვისებებისგან), და გასწავლით წიგნს [ყურანს] და სიბრძნეს (სუნნას)(ალლაჰის შარიათის დადგენილებათა სიღრმეებსაც და ცხოვრების ყველა საკითხსაც), და გასწავლით იმას, რაც ადრე არ იცოდით.

მაშ, გამიხსენეთ მე, და გაგიხსენებთ თქვენ, და მადლიერი იყავით ჩემი და ნუ იქნებით ჩემი უარმყოფელნი [ნუ იქნებით უმადურნი ჩემს მიმართ]!

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! დახმარება ითხოვეთ (ალლაჰისგან) მოთმინების და ლოცვის მეშვეობით. ჭეშმარიტად, ალლაჰი მომთმენებთანაა.

არ თქვათ მათზე, რომლებიც ალლაჰის გზაზე არიან მოკლულნი: «მკვდრები!» პირიქით, ისინი ცოცხლები არიან, მაგრამ თქვენ ამას ვერ გრძნობთ.

და (მე — ალლაჰი ვფიცავ), ჩვენ უეჭველად გამოგცდით თქვენ ცოტაოდენი შიშით, შიმშილით, ქონების ნაკლებობით, სულებით [სიკვდილით] და ნაყოფებით, და ახარე მომთმენთ.

რომელთაც, როცა მათ რაიმე უბედურება ეწევათ, ამბობენ (გულში და ბაგეებით): «ჭეშმარიტად, ჩვენ ალლაჰს ვეკუთვნით და ჭეშმარიტად, ჩვენ მხოლოდ მასთან დავბრუნდებით».

ესენი არიან ისინი, რომლებზეც მათი უფლისგან კურთხევა იქნება [ანუ ალლაჰი მათ პატივს მიაგებს იმით, რომ მათზე ზეცის ანგელოზები კეთილად ილაპარაკებენ] და წყალობა. სწორედ ისინი არიან ჭეშმარიტ გზაზე მდგომნი.

ჭეშმარიტად, ას-საფა და ალ-მარვა ალლაჰის ნიშნებს მიეკუთვნება[1]. ამიტომ, ვინც ალლაჰის სახლთან (ქააბასთან) დიდ პილიგრიმობას (ჰაჯს) ან მცირე პილიგრიმობას (უმრას) შეასრულებს, მას ცოდვა არ ეკისრება, თუ ამ ორ ბორცვს შორის გაივლის (სა'ის შეასრულებს). ხოლო ვინც საკუთარი ნებით მეტ კეთილ საქმეს გააკეთებს, ჭეშმარიტად, ალლაჰი მადლიერი, ყოვლისმცოდნეა. ——— [1]ამ ორ ბორცვს შორის ალლაჰის თაყვანისცემა (სა'ი) არის ალლაჰის ნიშანი და არა თავად ეს ორი ბორცვი.

ჭეშმარიტად, ისინი, რომლებიც მალავენ იმას, რაც ჩვენ გარდმოვავლინეთ ნათელი სასწაულებიდან და (სწორი) ხელმძღვანელობიდან, მას შემდეგ, რაც ჩვენ იგი განვუმარტეთ ადამიანებს წიგნში [ყველა წერილში, რომელიც ალლაჰმა ხალხს უბოძა], — მათ ალლაჰი დასწყევლის [მოაშორებს თავის წყალობას] და დასწყევლიან მათ მაწყევარნი.

გარდა იმათისა (მათგან), ვინც მოინანია, გამოასწორა (თავისი საქმეები) და (კვლავ) განმარტა. ასეთთა მონანიებას მე მივიღებ, რადგან მე ვარ მონანიების მიმღები, შემწყალებელი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნოებად იქცნენ და ურწმუნო მდგომარეობაში გარდაიცვალნენ — მათზეა ალლაჰის, ანგელოზების და ყველა ადამიანის წყევლა (განკითხვის დღეს).

ისინი მასში [ჯოჯოხეთში] მარადიულად დარჩებიან არ შეუმსუბუქდებათ მათ ეს სასჯელი და არ მიექცევა მათ ყურადღება [არ გამოეცხადებათ მათ წყალობა].

და თქვენი (ჭეშმარიტი) ღმერთი, (ო ადამიანებო), — არის ერთი ღმერთი [ალლაჰი], არ არსებობს სხვა ღმერთი, რომელიც თაყვანისცემას იმსახურებს, გარდა მისი — მოწყალისა, შემწყალებლისა.

ჭეშმარიტად, ცათა შექმნაში [მათ სიდიადეში] და მიწისა (მისი მთებით, ვაკეებითა და ზღვებით), ღამისა და დღის მონაცვლეობაში [როგორ ენაცვლებიან ერთმანეთს], ხომალდებში, რომლებიც ზღვაში მიცურავენ იმით, რითაც ადამიანებს სარგებელს მოაქვს, და წყალში, რომელიც ალლაჰმა ჩამოუვლინა ციდან [წვიმის სახით] და მისით გააცოცხლა მიწა, და შემდეგ გაავრცელა მასზე ყოველგვარი ცხოველი, ქართა მიმართულებების ცვლაში და მორჩილ ღრუბლებში, რომლებიც ცასა და მიწას შორის არიან — ამ ყველაფერში ნათელი სასწაულებია იმ ხალხისთვის, ვინც აზროვნებს.

და ადამიანთა შორის არიან ისეთნი, რომლებიც ალლაჰის გარდა თანამოზარეებს ირჩევენ; მათ ისინი უყვართ ისე, როგორც უნდა უყვარდეთ ალლაჰი. ხოლო მათ, რომლებმაც ირწმუნეს, ყველაზე მეტად ალლაჰი უყვართ. და რომ ენახათ იმათ, რომლებმაც საკუთარ თავებს ავნეს (ამქვეყნად ალლაჰის ღალატით), ის, რასაც იხილავენ მაშინ, როცა დაინახავენ სასჯელს (მარადიულ ცხოვრებაში), რომ მთელი ძალა და ძლიერება სრულად მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის და რომ ალლაჰი მკაცრია სასჯელში.

(გაიხსენე, რომ დადგება დრო) როდესაც უარს იტყვიან ისინი, ვისაც მიჰყვებოდნენ [ურწმუნოების წინამძღოლები], იმ ადამიანებზე, რომლებიც მათ ურწმუნოებაში მიჰყვნენ და ისინი იხილავენ (ალლაჰის) სასჯელს, და გაწყდება მათ შორის ყველა კავშირი.

და იტყვიან ისინი, ვინც მიჰყვებოდნენ: «ნეტავ გვქონოდა (ამ სამყაროში) კიდევ ერთხელ დაბრუნების შესაძლებლობა, მაშინ ჩვენ განვშორდებოდით მათ, როგორც ისინი განგვშორდნენ ჩვენ (აქ, განკითხვის დღეს)!» ასე უჩვენებს მათ ალლაჰი მათ საქმეებს სინანულად და მწუხარებად მათთვის, და ისინი (ვერასდროს) ვერ გამოვლენ ცეცხლიდან.

ჰეი, ადამიანებო! იკვებეთ იმით (ალლაჰის მიერ ბოძებული საზრდოდან), რაც დედამიწაზეა — რაც ნებადართულია და კეთილი, და ნუ გაჰყვებით სატანის კვალს, რადგან იგი [სატანა] თქვენთვის აშკარა მტერია!

და იგი [სატანა] გიბრძანებთ მხოლოდ ცუდს, სისაძაგლეს და იმას, რომ ალლაჰზე თქვათ ის, რაც არ იცით [ცოდნის გარეშე ალლაჰის წინააღმდეგ სიცრუის შეთხზვა].

და როცა მათ [გზააბნეულებს] ეუბნებიან: «მიჰყევით (ყველა საქმეში) იმას, რაც ალლაჰმა გარდმოავლინა [ყურანსა და სუნნაში]!» — ისინი ამბობენ: «არა, ჩვენ მივყვებით იმას, რაზეც ვპოვეთ ჩვენი მამები». ნუთუ (ასე ბრმად მიჰყვებიან), და თუ მათი მამები ვერაფერს გებულობდნენ (რწმენისა და ჭეშმარიტი გზის საკითხებში) და სწორ გზაზე არ იდგნენ?

და (ჭეშმარიტებისკენ მომხმობელის და) მათი მაგალითი, რომელნიც ურწმუნონი გახდნენ, ჰგავს იმ (მწყემსის) მაგალითს, რომელიც ყვირის (საქონელზე), რომელიც არაფერს ისმენს, გარდა ძახილისა და ყვირილისა [არ ესმის მისი სიტყვის აზრი]: ყრუნი არიან (ჭეშმარიტების მიმართ), მუნჯნი, ბრმანი, — და ისინი ვერ ხვდებიან (რაშია მათთვის სარგებელი)!

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! იკვებეთ (მხოლოდ ნებადართული) სიკეთეებით, რომელიც ჩვენ გიწყალობეთ სარჩოდ, და ემადლიერეთ ალლაჰს, თუ თქვენ მხოლოდ მას ეთაყვანებით.

მან [ალლაჰმა] თქვენთვის აკრძალა მხოლოდ მკვდარი ცხოველი (ლეში), სისხლი, ღორის ხორცი და ის, რაც დაკლულია (მსხვერპლად) ალლაჰის გარდა სხვისთვის. ხოლო ვინც იძულებული გახდება (შიმშილის გამო აკრძალულის ჭამაზე, რათა არ დაიღუპოს), სურვილის გარეშე და გადამეტების გარეშე [არა სიამოვნებისთვის და არა გადაჭარბებით], — მასზე არ არის ცოდვა, რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

ჭეშმარიტად, ისინი, რომელნიც მალავენ იმას, რაც ალლაჰმა გარდმოავლინა წიგნიდან [იუდეველები, ქრისტიანები და სხვები, რომლებმაც თავიანთ წიგნებში არსებული ჭეშმარიტება დამალეს], და ამის სანაცვლოდ (ჭეშმარიტების დაფარვის გამო) ყიდულობენ მცირე ფასს, — ისინი თავიანთ მუცლებში მხოლოდ ცეცხლს ყლაპავენ, ალლაჰი არ დაელაპარაკება მათ აღდგომის დღეს და არ განწმენდს მათ (ურწმუნოებისა და ცოდვებისგან), და მათთვისაა მტკივნეული სასჯელი.

ისინი, რომლებმაც იყიდეს [აირჩიეს] გზააბნეულობა სწორი გზის სანაცვლოდ და სასჯელი — მიტევების სანაცვლოდ. როგორღა აიტანენ ისინი ცეცხლს!

ეს (ასეთი საზღაური მათთვის) — იმიტომ არის, რომ ალლაჰმა წიგნი ჭეშმარიტებით გარდმოავლინა; და ჭეშმარიტად, ისინი, რომელნიც ალლაჰის წიგნის შესახებ უთანხმოებაში არიან, უეჭველად, ღრმა განხეთქილებაში არიან.

ღვთისმოსაობა იმაში არ მდგომარეობს, რომ ლოცვის დროს თქვენი სახეები აღმოსავლეთისა და დასავლეთისკენ მიაბრუნოთ, არამედ ღვთისმოსაობა არის (ერთ-ერთი თვისება), ვინც ირწმუნა ალლაჰი, და უკანასკნელი დღე, და ანგელოზები, და წიგნი [ალლაჰის მიერ გარდმოვლენილი ყველა წერილი], და წინასწარმეტყველები და გასცემს ქონებას (ნებაყოფლობით მოწყალებად), მიუხედავად იმისა, რომ თავად უყვარს იგი, ნათესავებს, ობლებს, ღარიბებს, მოგზაურებს, მთხოვნელებს და მონების გათავისუფლებაზე (და ტყვეთა გამოსასყიდად) და აღასრულებს ლოცვას, და გასცემს სავალდებულო მოწყალებას [ზაქათს]; და ასრულებს თავიანთ შეთანხმებებს, როცა დადებს მას; და მომთმენნი არიან გაჭირვებაში [უკიდურესი სიღარიბის დროს], განსაცდელში [ავადმყოფობისას] და რისხვის დროს [მძიმე ბრძოლისას]; — სწორედ ისინი არიან, რომელნიც მართალნი იყვნენ (ალლაჰთან და მის მონებთან), და სწორედ ისინი არიან ღმრთისმოშიშნი.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თქვენთვის სავალდებულოდ დადგინდა საზღაური (ყისასი) მოკლულთა გამო: თავისუფალი — თავისუფლის სანაცვლოდ, მონა — მონის სანაცვლოდ, და ქალი — ქალის სანაცვლოდ. ხოლო თუ მკვლელს მისი ძმისგან [ანუ მოკლულის მემკვიდრის ან ახლობლისგან] რაიმე ეპატიება, მაშინ მკვლელობით საზღაურის აღება უქმდება. ამის ნაცვლად, ყველაფერი შარიათით დადგენილი წესის შესაბამისად უნდა განხორციელდეს [ანუ მკვლელმა შარიათით განსაზღვრული გამოსასყიდი (დია) უნდა გადაიხადოს], ხოლო გადახდა მას, ვინც აპატია, საუკეთესო წესით უნდა მოხდეს — დაუყოვნებლივ და სრულად. ეს [გამოსასყიდის დაწესება და პატიების ნებართვა] თქვენი უფლისგან შემსუბუქება და წყალობაა — როგორც მკვლელის, ისე მოკლულის ახლობლების მიმართ. ხოლო ვინც ამის შემდეგ ზღვარს გადააბიჯებს [ანუ პატიების ან გამოსასყიდის მიღების შემდეგ მკვლელს მაინც მოკლავს, ან მკვლელი არ გადაიხდის დადგენილ გამოსასყიდს], მისთვის მტკივნეული სასჯელია.

და თქვენთვის ყისასში [ანუ მკვლელის მოკვლაში მოკლულის სანაცვლოდ] სიცოცხლეა, ო, გონების მქონენო, რათა ღვთისმოშიშნი გახდეთ[1] და თავი შეიკავოთ მკვლელობისგან! ——— [1]ადამიანი თავს შეიკავებს მკვლელობისგან, თუ ეცოდინება, რომ ამის გამო თავადაც სიკვდილით დაისჯება.

თქვენთვის სავალდებულოდ დადგინდა, როდესაც რომელიმე თქვენგანს სიკვდილი მოადგება [ანუ სიკვდილის მოახლოების ნიშნები გამოჩნდება], თუ ის მნიშვნელოვან ქონებას ტოვებს, ანდერძი დატოვოს მშობლებისთვის [დედისა და მამისთვის] და ახლო ნათესავებისთვის, შარიათით დადგენილი წესის შესაბამისად. ეს ვალდებულებაა ალლაჰის სასჯელის მოშიში ადამიანებისთვის.

ხოლო ვინც შეცვლის მას (ანდერძს) მას შემდეგ, რაც მოისმენს (ანუ სარწმუნოდ შეიტყობს მას), მაშინ ცოდვა ამისათვის იქნება მხოლოდ მათზე, რომელნიც მას ცვლიან (და არა ანდერძის დამტოვებელზე). ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ხოლო ვინც ანდერძის დამტოვებლისგან სიმართლისგან გადახვევას (ანდერძის საკითხებში) ან ცოდვას მოერიდება და მათ შორის [მემკვიდრეებსა ან მათ შორის, ვის სასარგებლოდაც ანდერძია დატოვებული] წარმოშობილ დავას მოაგვარებს — ანდერძის დამტოვებლისთვის უფრო სამართლიანის რჩევით, ან, თუ ეს უკვე შეუძლებელია, იმ ნაწილის გამოსწორებით, რომელიც ალლაჰის დადგენილებას ეწინააღმდეგება — მას ამაში ცოდვა არ ეკისრება. ჭეშმარიტად, ალლაჰი შემნდობი, შემწყალებელია.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თქვენთვის (სავალდებულოდ იქნა) დაწესებული მარხვა (ალლაჰის მიერ), როგორც ის დაწესებული იყო თქვენამდე მცხოვრებ ხალხთათვის, ეგების შეგეშინდეთ (ალლაჰის).

(იმარხულეთ) დათვლილ დღეებში. ხოლო ვინც თქვენგან ავად არის ან მგზავრობაშია [და ამიტომ მარხვის დაცვა არ შეუძლია], მან გამოტოვებული დღეების რაოდენობის შესაბამისად სხვა დღეებში იმარხულოს. ხოლო მათ, ვისაც მარხვის დაცვა შეუძლიათ, მაგრამ არ მარხულობენ (მაგალითად, სიბერის ან განუკურნებელი დაავადების გამო), ეკისრებათ გამოსასყიდი — ყოველი გამოტოვებული დღის სანაცვლოდ ერთი ღარიბის გამოკვება. ვინც საკუთარი ნებით მეტ კეთილ საქმეს გააკეთებს [ანუ სავალდებულო მარხვის გარდა დამატებითაც იმარხულებს ან ერთზე მეტ ღარიბს გამოკვებავს], ეს მისთვის უკეთესია. მარხვა თქვენთვის უკეთესია (ვიდრე გამოსასყიდის მიცემა), თქვენ რომ იცოდეთ (მარხვის უპირატესობა ალლაჰის წინაშე).

რამადანის (მთვარის) თვეა ის, რომელშიც პირველად გარდმოევლინა ყურანი ადამიანებისთვის გზამკვლევად [ცოდნის წყაროდ], ასევე როგორც ნათელი მტკიცებულებები ჭეშმარიტი გზისა და ჭეშმარიტების სიცრუისგან განმასხვავებლისა. ამიტომ, ვინც თქვენგან ამ თვეს მოესწრება, იმარხულოს დღის განმავლობაში. ხოლო ვინც ავად არის ან მგზავრობაშია, მან გამოტოვებული დღეების რაოდენობის შესაბამისად სხვა დღეებში იმარხულოს. ალლაჰს თქვენთვის შემსუბუქება სურს და არ სურს თქვენთვის გაძნელება. (მას სურს), რომ მარხვის დღეების რაოდენობა სრულად შეასრულოთ [ანუ მთელი რამადანის განმავლობაში იმარხულოთ], ადიდოთ ალლაჰი იმისთვის, რომ ჭეშმარიტ გზაზე დაგაყენათ, საჭირო ცოდნა მოგანიჭათ და თქვენს საქმეებში შეგეწიათ, და რათა მადლიერნი იყოთ მის მიერ ბოძებული ყველა წყალობისთვის.

და როდესაც ჩემი მონები [მორწმუნეები] შენ გეკითხებიან ჩემ შესახებ [ო, მოციქულო, ახლოს ვარ თუ არა მათთან და როგორ ვპასუხობ მათ ვედრებას], მაშინ (უთხარი), რომ ჭეშმარიტად, მე ახლოს ვარ. მე ვპასუხობ მვედრებლის ვედრებას, როდესაც ის გულწრფელად მომმართავს. ამიტომ, დაე, ისინი დამემორჩილონ და ირწმუნონ ჩემი, რათა სწორ გზაზე იარონ.

ნებადართულია თქვენთვის (ალლაჰის მიერ) მარხვის ყოველ ღამეს (რამადანის თვეში) თქვენს ცოლებთან დაახლოება [მათთან სიახლოვე]. ისინი [ცოლები] არიან სამოსი თქვენთვის, ხოლო თქვენ (ო, ქმრებო) — სამოსი მათთვის [ცოლებისთვის]; ალლაჰმა იცოდა, რომ თქვენ საკუთარ თავს ატყუებდით (აკრძალულის ჩადენით), ამიტომ შეგიწყალათ (ამ მძიმე მდგომარეობის გაუქმებით)[1] და გაპატიათ ის, რასაც ადრე სჩადიოდით. ახლა კი (ამ აკრძალვის გაუქმების შემდეგ) მიუახლოვდით მათ [ცოლებს] და ეძიეთ ის, რაც ალლაჰმა დაგიწესათ თქვენთვის. ასევე ჭამეთ და სვით, ვიდრე თქვენთვის აშკარად არ გაიმიჯნება თეთრი ძაფი [დღის ნათელი] შავი ძაფისგან [ღამის სიბნელისგან] განთიადისას [როდესაც განთიადის ნათელი გამოჩნდება]. შემდეგ სრულყავით მარხვა ღამემდე [მზის ჩასვლამდე]. და ნუ მიუახლოვდებით მათ [ნუ იქონიებთ სიახლოვეს ცოლებთან] მაშინ, როცა მეჩეთებში იმყოფებით (ალლაჰისადმი გულმოდგინე თაყვანისცემაში, ი‘თიქაფის დროს). ეს არის ალლაჰის საზღვრები, ამიტომ ნუ მიუახლოვდებით მათ. ასე განუმარტავს ალლაჰი თავის აიათებს ადამიანებს, ეგების ისინი მოშიშნი იყვნენ. ——— [1]თავდაპირველად მორწმუნეები მარხვას საღამოდან მომდევნო საღამომდე იცავდნენ. თუ ვინმეს ღამის ლოცვამდე ჩაეძინებოდა, მას აღარ შეეძლო ცოლთან სიახლოვე, ასევე აღარ შეეძლო ჭამა და სმა მომდევნო დღის მზის ჩასვლამდე. ეს მორწმუნეებისთვის დიდ სიძნელედ იქცა, იმდენად, რომ ზოგიერთ მათგანს ამის მოთმენა უჭირდა. ამით უზენაესი ალლაჰი გვიხსნის თავის სიბრძნესა და წყალობას, რადგან მან ეს ყველაფერი ჩვენთვის ნებადართული გახადა.

და ნუ შეჭამთ ერთმანეთის ქონებას უსამართლოდ [ნუ დაეუფლებით ერთმანეთის ქონებას უფლების გარეშე], და ნუ მიმართავთ მასთან დაკავშირებით მსაჯულებს (იმისთვის, რომ მათ თქვენთვის სასარგებლო გადაწყვეტილება გამოიტანონ), რათა შემდეგ ცოდვით შეჭამოთ ადამიანთა ქონების ნაწილი, მაშინ როცა თქვენ იცით (რომ ეს აკრძალულია).

ისინი [შენი თანამგზავრები] გეკითხებიან შენ, (ო, მოციქულო), ახალმთვარეობის შესახებ. უთხარი: «ისინი ალლაჰმა ადამიანებისთვის დროის განსასაზღვრ ნიშნებად და ჰაჯისთვის დაადგინა». კეთილმოსაობა იმაში არ მდგომარეობს, რომ სახლებში უკანა მხრიდან შეხვიდეთ[1]. არამედ კეთილმოსაობა იმის საქმეა, ვინც ალლაჰის სასჯელს უფრთხის. შედით სახლებში კარებიდან (როდესაც ჰაჯისა და უმრისთვის იჰრამში შედიხართ) და უფრთხილდით ალლაჰის სასჯელს ყველა თქვენს საქმეში, რათა ეგების წარმატებას მიაღწიოთ. ——— [1]იჰრამის მდგომარეობაში შესვლისას ჰაჯის ან უმრის დროს, როგორც ამას ისლამამდე აკეთებდნენ და ფიქრობდნენ, რომ ამით ალლაჰს უახლოვდებოდნენ.

იბრძოლეთ (ო, მორწმუნენო) ალლაჰის გზაზე [რათა ალლაჰის სიტყვა იყოს ყველაზე მაღლა, და მხოლოდ ალლაჰის გულისთვის და იმ წესების მიხედვით, რომლებიც მან დაადგინა] იმათ წინააღმდეგ, ვინც თქვენ გებრძვით (რათა დაგაშორონ თქვენს სარწმუნოებას), მაგრამ ნუ გადახვალთ (ალლაჰის მიერ დადგენილ) საზღვრებს[1], ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს ზღვარგადასულნი. ——— [1]არ დაამახინჯოთ დაღუპულთა სხეულები, არ მიითვისოთ ნადავლი ფარულად, არ მოკლათ ისინი, ვისი მოკვლაც აკრძალულია — ესენია ქალები, ბავშვები, მოხუცები, მონაზვნები თავიანთ სენაკებში; არ დაწვათ ხეები და არ დახოცოთ ცხოველები უსარგებლოდ.

და დახოცეთ ისინი [მრავალღმერთიანები, რომლებიც თქვენ წინააღმდეგ იბრძვიან], სადაც კი შეხვდებით მათ, და განდევნეთ იქიდან, საიდანაც მათ თქვენ გაგდევნეს [მექქიდან]. რადგან ფითნა [ურწმუნოება, მრავალღმერთიანობა და ისლამის წინააღმდეგ ბრძოლა] მკვლელობაზე უარესია. და არ დაიწყოთ მათთან ბრძოლა წმინდა მეჩეთთან (ალ-მასჯიდ ალ-ჰარამთან), პატივი ეცით ალლაჰის მიერ იქ დადგენილ აკრძალვას, სანამ ისინი თავად არ დაიწყებენ თქვენთან ბრძოლას იქ. ხოლო თუ ისინი იქ თქვენთან ბრძოლას დაიწყებენ, მაშინ ებრძოლეთ მათ. ასეთია ურწმუნოთა საზღაური.

ხოლო თუ ისინი [მრავალღმერთიანები] თავს შეიკავებენ [შეწყვეტენ ბრძოლას აკრძალულ მეჩეთთან და ირწმუნებენ], მაშინ (იცოდეთ), რომ ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

და ებრძოლეთ მათ [იმ მრავალღმერთიანებს, რომლებმაც ზღვარი გადალახეს], ვიდრე არ შეწყდება ფითნა [მორწმუნეთა დევნა და მრავალღმერთიანობა] და რჯული [რწმენა, თაყვანისცემა და მსახურება] მთლიანად ალლაჰს არ მიეძღვნება. ხოლო თუ ისინი თავს შეიკავებენ [ურწმუნოებისა და ბრძოლისგან], მაშინ მტრობა აღარ უნდა იყოს, გარდა უსამართლოთა მიმართ.

აკრძალული (საომარი მოქმედებებისგან დაცული) თვე — აკრძალული თვის სანაცვლოდ[1]. აკრძალვების დარღვევას შესაბამისი საზღაური აქვს. ვინც თქვენზე, ო, მორწმუნენო, თავდასხმას განახორციელებს, თქვენც იმავე ზომით უპასუხეთ, როგორც მან თქვენ მიმართ დაარღვიეს ზღვარი. და უფრთხილდით ალლაჰის სასჯელს. და იცოდეთ, რომ ალლაჰი ღვთისმოშიშებთანაა. ——— [1]თუ მრავალღმერთიანები აკრძალულ თვეში დაგიწყებენ ბრძოლას, თქვენც იმავე თვეში ებრძოლეთ მათ.

და დახარჯეთ (თქვენი ქონება) ალლაჰის გზაზე, მაგრამ საკუთარი ხელებით ნუ ჩააგდებთ თავს დაღუპვაში, და გამოიჩინეთ გულწრფელობა (ალლაჰის მიმართ და მისი ქმნილებების მიმართ), რადგან ჭეშმარიტად ალლაჰს უყვარს კეთილისქმნელნი.

და სრულყოფილად აღასრულეთ ჰაჯი და უმრა მხოლოდ ალლაჰისთვის. ხოლო თუ თქვენ შეზღუდულნი გახდებით, მაშინ შესწირეთ ალლაჰისთვის ის, რაც იოლია მსხვერპლშეწირული ცხოველებიდან (იმ ადგილას, სადაც შეჩერდით). და ნუ გაიპარსავთ თავებს, ვიდრე მსხვერპლი არ მიაღწევს თავის ადგილს (ალ-ჰარამის ტერიტორიაზე)[1]. ხოლო თუ ვინმე თქვენგან ავად არის ან აქვს თავის ტკივილი (და იძულებულია გაიპარსოს თავი), მაშინ მას ეკისრება გამოსასყიდი: სამდღიანი მარხვა, ან მოწყალება [ექვსი ღარიბის გამოკვება], ან მსხვერპლშეწირვა (ცხვრის, რომლის ხორცი ურიგდება ალ-ჰარამში მყოფ ღარიბებს). ხოლო თუ თქვენ უსაფრთხოდ და ჯანმრთელად ხართ, მაშინ ვინც ჰაჯამდე ცალკე ასრულებს უმრას, მას ევალება მსხვერპლშეწირვა — რაც იოლია მსხვერპლშეწირული ცხოველებიდან. ხოლო ვინც ვერ იპოვის (რასაც შესწირავს), მაშინ მან უნდა იმარხოს სამი დღე ჰაჯის დროს და შვიდი დღე, როცა დაბრუნდებით თქვენს ოჯახებში, ეს არის სრული ათი დღე. ეს (მსხვერპლშეწირვა და მარხვა) განკუთვნილია მათთვის, ვისი ოჯახიც არ ცხოვრობს აკრძალულ მეჩეთთან. და გეშინოდეთ ალლაჰის სასჯელის, და იცოდეთ, რომ ალლაჰი ძლიერია სასჯელში. ——— [1]მსხვერპლშეწირვის დღეს ზულ-ჰიჯჯას მეათე დღეს, და ასევე ათ-თაშრიყის დღეებში, რომლებიც დღესასწაულის შემდეგ მოდის.

ჰაჯი — ცნობილი თვეებია [შავვალის თვე, ზულ-ყა‘და და ზულ-ჰიჯჯას პირველი ათი დღე], და ვინც ამ თვეებში საკუთარ თავზე აიღებს ჰაჯის შესრულებას (იჰრამში შესვლით), მისთვის არ არის ნებადართული სიახლოვე (არც სიტყვებით და არც ქმედებით), არც ალლაჰის ბრძანებების დაუმორჩილებლობა, და არც კამათი [ისეთი დავები, რომლებიც იწვევს რისხვასა და სიძულვილს] ჰაჯის დროს. რაც კი სიკეთეს გააკეთებთ, ალლაჰმა იცის იგი. და მოიმარაგეთ, ხოლო საუკეთესო მარაგი არის ღვთისმოშიშება. და ერიდეთ [ჩემს სასჯელს] ო, გონიერო!

არ არის თქვენზე ცოდვა, თუ ეძიებთ წყალობას თქვენი უფლისგან [ცოდვა არ არის, თუ ჰაჯის დღეებში ვაჭრობთ და იღებთ მოგებას]. და როდესაც დაიძრებით არაფატიდან (მზის ჩასვლის შემდეგ, როცა იქ დგომა დასრულდება), ახსენეთ ალლაჰი აკრძალულ ნიშნულთან [მუზდალიფას ველზე]. და ახსენეთ იგი სწორად, ისე როგორც მან გასწავლათ, თუმცა მანამდე თქვენ იყავით გზააბნეულთა შორის.

შემდეგ დაიძარით (არაფატიდან) იქიდანვე, საიდანაც ხალხი დაიძრა, და სთხოვეთ ალლაჰს პატიება. ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

და როცა დაასრულებთ თქვენს რიტუალებს, ახსენეთ ალლაჰი ისე, როგორც ახსენებთ თქვენს მამებს, და უფრო ძლიერადაც კი. ხალხში არიან ისეთებიც, რომლებიც ამბობენ: «უფალო ჩვენო! მოგვეცი (ჩვენი წილი) ამქვეყნიურ ცხოვრებაში», და მათ არ ექნებათ მარადიულ ცხოვრებაში არანაირი წილი.

და მათ შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც ამბობენ: «უფალო ჩვენო! მოგვეცი ამქვეყნიურ ცხოვრებაში სიკეთე, და მარადიულ ცხოვრებაში სიკეთე [სამოთხე], და დაგვიცავი ცეცხლის სასჯელისგან».

მათთვის არის წილი იმიდან, რაც მათ მოიპოვეს — ჭეშმარიტად, ალლაჰი სწრაფლანგარიშმგებია.

და ახსენეთ ალლაჰი განსაზღვრულ დღეებში [ათ-თაშრიყის დღეებში]. ვინც იჩქარებს ორ დღეში [1], მასზე ცოდვა არ არის. და ვინც დაყოვნდება [2], მასზეც ცოდვა არ არის, ეს არის იმათთვის, ვინც ერიდება ალლაჰის სასჯელს (იქნება ეს დაჩქარებით დასრულება თუ დაყოვნება). და ერიდეთ ალლაჰის სასჯელს, და იცოდეთ, რომ თქვენ მის წინაშე შეიკრიბებით. ——— [1] ვისაც სურს მინას ველიდან გასვლა მეთორმეტე დღის მზის ჩასვლამდე, ქვის სროლის შემდეგ. [2] და დარჩება მინაში ღამის გასათევად, რათა მეცამეტე დღესაც ისროლოს ქვები.

და ხალხიდან არის ისეთიც [საუბარია თვალთმაქცზე], ვისი სიტყვებიც ამქვეყნიურ ცხოვრებაზე აღგაფრთოვანებს შენ[1], და ის ალლაჰს იხმობს მოწმედ იმაზე, რაც მის გულშია, მაგრამ ის ჯიუტია კამათსა და დაპირისპირებაში. ——— [1]ისინი თავიანთი მჭერმეტყველებით ცდილობენ მხოლოდ ამქვეყნიური წილის მიღებას.

ხოლო როდესაც ის ზურგს შეგაქცევს [როცა შენგან წავა] მიწაზე დადის იმისათვის, რომ იქ გაავრცელოს არეულობა [ფითნა, ურწმუნოება და ცოდვები], და გაანადგუროს ნათესები (ხალხის მოსავალი) და პირუტყვი, და ალლაჰს არ უყვარს არეულობა.

ხოლო როდესაც მას [ასეთ თვალთმაქცს] ეუბნებიან: «ერიდე ალლაჰის სასჯელს (და შეწყვიტე მიწაზე ზიანის მიყენება!)». ამპარტავნება და ქედმაღლობა ცოდვისკენ უბიძგებს მას. საკმარისია მისთვის ჯოჯოხეთი, და რა საშინელი საწოლია იგი!

და ხალხიდან არის ისეთიც, ვინც საკუთარ სულს ყიდის ალლაჰის კმაყოფილების ძიებაში[1], ხოლო ალლაჰი მოწყალეა თავისი მსახურების მიმართ. ——— [1] გადმოცემულია, რომ ეს აიათი ჩამოევლინა საჰაბის, სუჰაიბ არ-რუმის შესახებ. როდესაც იგი მექქიდან ალლაჰის მოციქულთან მედინაში გადასახლდებოდა, გზაში ყურაიშელები დაეწივნენ და უთხრეს: "შენ ოდესღაც ჩვენთან ღარიბი ჩამოხვედი, არაფერი გაგაჩნდა, ახლა კი უკვე ქონებით გვტოვებ. ამას არ დავუშვებთ". სუჰაიბ არ-რუმიმ უთხრა: "თუ ჩემს ქონებას დაგიტოვებთ, გამიშვებთ?" მათ უპასუხეს: "დიახ". მაშინ მან უთხრა, სად ინახებოდა მისი ქონება მექქაში, და მათაც გაუშვეს. როდესაც მედინაში ჩავიდა და მომხდარი ალლაჰის მოციქულს უამბო, ალლაჰის მოციქულმა ﷺ უთხრა: "შენი ვაჭრობა წარმატებული იყო, შენი ვაჭრობა წარმატებული იყო".

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! სრულად შედით მორჩილებაში[1] და ნუ გაჰყვებით სატანის კვალს, როდესაც ის ურჩობისკენ მოგიწოდებთ! ჭეშმარიტად, ის თქვენთვის აშკარა მტერია. ——— [1]მიიღეთ ალლაჰის შარიათის ყველა დადგენილება, შეასრულეთ მისი ყველა ბრძანება და არც ერთი მათგანი არ უგულებელყოთ.

ხოლო თუ გადაუხვევთ (ჭეშმარიტ გზას) მას შემდეგ, რაც თქვენთან მოვიდა ნათელი სასწაულები [ცხადი მტკიცებულებები ყურანიდან და სუნნადან], მაშინ იცოდეთ, რომ ალლაჰი ძლევამოსილი, ბრძენია.

ნუთუ ისინი ელოდებიან მხოლოდ იმას, რომ მათთან მოვიდეს თავად ალლაჰი ღრუბლების ჩრდილში, და ანგელოზები? და მაშინ უკვე საქმე გადაწყვეტილი იქნება [ალლაჰი გამოიტანს თავის განაჩენს], და მხოლოდ ალლაჰთან ბრუნდება ყოველი საქმე.

(ო, მოციქულო) ჰკითხე ისრაელის ძეებს (რომლებიც გეწინააღმდეგებიან): «რამდენი ცხადი ნიშანი მოვუვლინეთ მათ, რომელიც ჭეშმარიტებაზე მიუთითებდა? და ვინც შეცვლის ალლაჰის წყალობას [მის კანონს] მას შემდეგ, რაც ის მასთან მივიდა, მაშინ უეჭველად ალლაჰი მკაცრია სასჯელში».

გალამაზებულია ამქვეყნიური ცხოვრება მათთვის, ვინც ურწმუნო გახდა, და ისინი დასცინიან მათ, ვინც ირწმუნა. ხოლო ისინი, ვისაც ღმერთის რისხვის ეშინიათ, აღდგომის დღეს მათზე [ურწმუნოებზე] მაღლა იქნებიან. და ალლაჰი აძლევს საზრდოს იმას, ვისაც ინებებს თავისი ქმნილებებიდან, უთვალავად.

(თავდაპირველად) [წინაპარი ადამის ეპოქიდან წინასწარმეტყველ ნუჰამდე (ნოემდე)] ადამიანები ერთი თემი იყვნენ[1]. ამიტომ ალლაჰმა გააგზავნა შუამავლები მახარობლებად და გამაფრთხილებლებად, და მათთან ერთად გარდმოავლინა წიგნი ჭეშმარიტებით, რათა ადამიანებს შორის განესაჯა იმ საკითხებში, რომლებშიც ისინი უთანხმოებაში ჩავარდნენ (რწმენისა და ცხოვრების ყველა საკითხში). ხოლო მის [ალლაჰის წიგნის] შესახებ მხოლოდ ისინი დაობდნენ, ვისაც იგი მიეცა, მას შემდეგ, რაც მათთან ნათელი მტკიცებულებები მოვიდა, ერთმანეთის მიმართ შურისა და მტრობის გამო. და ალლაჰმა თავისი ნებით ჭეშმარიტებისკენ წარუძღვა მათ, ვინც ირწმუნა, იმ საკითხებში, რომლებშიც ისინი [ვისაც წიგნი მიეცა] უთანხმოებაში იყვნენ. და ალლაჰი სწორ გზაზე წარუძღვება იმას, ვისაც ინებებს. ——— [1]ყველას ერთი სარწმუნოება – ისლამი ჰქონდა, მაგრამ შემდეგ ადამიანები გამრავლდნენ, ერთმანეთში აზრთა სხვადასხვაობა წარმოიშვა და კაცობრიობას ალლაჰისგან მოციქულები დასჭირდა.

ნუთუ გეგონათ, რომ სამოთხეში შეხვალთ ისე, რომ ჯერ არ მოგსვლიათ ის, რაც თქვენამდე მცხოვრებთ ეწვიათ? მათ შეეხოთ გაჭირვება — უკიდურესი სიღარიბე — და უბედურება — ავადმყოფობა და განსაცდელი — და ისინი ისე შეიძრნენ, რომ თვით მოციქულიც, რომელიც მათთან იყო, და ისინიც, ვინც მასთან ერთად ირწმუნეს, ამბობდნენ: «როდის მოვა ალლაჰის დახმარება?» ო, დიახ! უეჭველად, ალლაჰის დახმარება ახლოსაა.

ისინი [საჰაბები] გეკითხებიან (ო, მოციქულო): «რა [რომელი სახის ქონება, რა რაოდენობით და როგორ] დახარჯონ, რათა ალლაჰის კმაყოფილება მოიპოვონ?» უთხარი: «რა სიკეთესაც ხარჯავთ, ის ეკუთვნის (უპირველესად) ორივე მშობელს, (ასევე) ნათესავებს, ობლებს (რომელთაც მამა გარდაეცვალათ და სრულწლოვანებას ჯერ არ მიუღწევიათ), გაჭირვებულებს და მგზავრს, რომელსაც გზის გაგრძელების საშუალება არ აქვს. და რა სიკეთესაც აკეთებთ, უეჭველად, ალლაჰმა ამის შესახებ უწყის».

დაწერილია (სავალდებულოა) თქვენთვის (ო, მორწმუნენო) ბრძოლა (ალლაჰის ურწმუნო მტრების წინააღმდეგ), თუმცა ის თქვენთვის უსიამოვნოა (ადამიანური ბუნების გამო). შესაძლოა, რამე არ გიყვარდეთ, მაგრამ ის თქვენთვის სიკეთე იყოს; და შესაძლოა, რამე გიყვარდეთ, მაგრამ ის თქვენთვის ბოროტება იყოს. უეჭველად, მხოლოდ ალლაჰმა იცის, რა არის თქვენთვის სიკეთე, ხოლო თქვენ არ იცით.

ისინი გეკითხებიან (ო, მოციქულო) აკრძალული თვის შესახებ — ბრძოლაზე მასში [შეიძლება თუ არა მასში ბრძოლა]. უთხარი (მათ): «მასში ბრძოლა დიდია (ალლაჰის წინაშე, როგორც აკრძალვის დარღვევა), ხოლო (მრავალღმერთიანთა მიერ) (ადამიანების) ალლაჰის გზიდან გადახვევა (მათი დასჯითა და დაშინებით), ურწმუნოება მის მიმართ [ალლაჰის მიმართ] და (ადამიანების შეკავება) აკრძალული მეჩეთისგან და იქიდან მისი მცხოვრებლების გაძევება [ალლაჰის მოციქულისა და მუჰაჯირების] — უფრო დიდია (ცოდვით) ალლაჰის წინაშე (ვიდრე ბრძოლა აკრძალულ თვეში); რადგან ცდუნება [მრავალღმერთიანობა და ურწმუნოება] — უფრო დიდია, ვიდრე მკვლელობა (აკრძალულ თვეში)!» და ისინი არ შეწყვეტენ თქვენთან ბრძოლას, სანამ არ გადაგახვევინებენ თქვენს სარწმუნოებას, თუ შეძლებენ ამას. და თუ ვინმე თქვენგან (ო, მორწმუნენო) განუდგება თავის სარწმუნოებას და მოკვდება ურწმუნოდ, ასეთთა საქმეები ფუჭია ამ ცხოვრებაშიც და მარადიულ ცხოვრებაშიც. და ასეთნი — ცეცხლის მკვიდრნი არიან და მასში მარადიულად დარჩებიან.

უეჭველად, ისინი, ვინც ირწმუნეს და გადასახლდნენ და იბრძოდნენ ალლაჰის გზაზე, — სწორედ ისინი ესწრაფვიან ალლაჰის წყალობას. რადგან ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

ისინი გეკითხებიან (ო, მოციქულო) ღვინოზე [დამათრობელ სასმელზე] [შეიძლება თუ არა მისი მოხმარება, გაყიდვა და ყიდვა] და აზარტულ თამაშზე. უთხარი: «ორივეში არის დიდი ცოდვა (და ზიანი ადამიანის რწმენისთვის, გონებისთვის და ქონებისთვის) და გარკვეული სარგებელი [მოგების მიღება] ადამიანებისთვის, მაგრამ მათი ცოდვა უფრო დიდია, ვიდრე სარგებელი[1]». და ისინი გეკითხებიან: რა დახარჯონ (თავიანთი ქონებიდან მოწყალების სახით)? უთხარი (მათ): «დარჩენილი [ის, რაც თქვენს საჭიროებებს აღემატება]». აი ასე განგიმარტავთ ალლაჰი ნიშნებს (აიათებს), რათა ეგების, დაფიქრდეთ. ——— [1]რადგან ისინი ადამიანს ალლაჰის ხსენებისა და ლოცვისგან აშორებენ, შუღლსა და მტრობას იწვევენ და ქონებას ფლანგავენ.

(ამ) ქვეყანასა და მარადიულ ცხოვრებაში! და ისინი გეკითხებიან ობლებზე [როგორ მოეპყრონ მათ და მათ ქონებას]. უთხარი: «მათთვის სიკეთის ქმნა — კარგია». და თუ თქვენ გააერთიანებთ მათთან (თქვენს ყოველდღიურ საქმეებს), მაშინ ისინი — თქვენი ძმები არიან; ალლაჰი განასხვავებს უწესრიგობის მოქმედს [ობლის ქონების სიხარბით გამფლანგველს] სიკეთის მოქმედისგან. და ალლაჰს რომ ენება, დაგამძიმებდათ (ობლის ქონების თქვენს ქონებასთან შერევის აკრძალვით). უეჭველად, ალლაჰი ძლევამოსილი, ბრძენია!

და ნუ შეირთავთ მრავალღმერთიან ქალებს ცოლად, სანამ ისინი არ ირწმუნებენ [სანამ ისლამს არ მიიღებენ]; (და იცოდეთ, რომ) მორწმუნე მხევალი [მონაქალი] უკეთესია (თავისუფალ) მრავალღმერთიან ქალზე, თუნდაც ის [მრავალღმერთიანი] მოგწონდეთ და აღგაფრთოვანებდეთ. და ნუ გაათხოვებთ (მორწმუნე მხევლებს და მორწმუნე თავისუფალ ქალებს) მრავალღმერთიან კაცებზე, სანამ ისინი არ ირწმუნებენ; (და იცოდეთ, რომ) მორწმუნე მონა უკეთესია მრავალღმერთიანზე, თუნდაც ის [მრავალღმერთიანი] მოგწონდეთ და აღგაფრთოვანებდეთ. ასეთნი [მრავალღმერთიანნი] ცეცხლისკენ მოუწოდებენ, ხოლო ალლაჰი მოუწოდებს სამოთხისა და (ცოდვების) მიტევებისკენ, თავისი ნებით; და იგი განუმარტავს ადამიანებს თავის ნიშნებს, რათა გაიხსენონ.

და ისინი გეკითხებიან (ქალთა) მენსტრუაციის შესახებ. უთხარი (მათ): «ეს — ტანჯვაა». ამიტომ განერიდეთ ქალებს [ნუ გექნებათ მათთან სიახლოვე] მენსტრუაციის დროს და ნუ მიუახლოვდებით მათ, სანამ ისინი არ განიწმინდებიან. და როცა ისინი განიწმინდებიან [და შეასრულებენ დიდ განბანვას], მაშინ მიდით მათთან [გქონდეთ მათთან სიახლოვე] ისე, როგორც ალლაჰმა გიბრძანათ [დაგიდგინათ]. უეჭველად, ალლაჰს უყვარს ისინი, ვინც ხშირად ინანიებენ, და უყვარს განწმენდილნი.

თქვენი ქალები [ცოლები] თქვენი სათესია (რომელშიც თესლს თესავთ და შემდეგ, ალლაჰის ნებით, შვილებს შობს). მიდით თქვენს სათესთან [ცოლებთან სიახლოვეში] (მხოლოდ ნებადართული ორგანოს გზით), როგორც [რომელი მხრიდან] ინებებთ. და მოიმზადეთ საკუთარი თავისთვის, და ერიდეთ ალლაჰის (სასჯელს), და იცოდეთ, რომ თქვენ მას შეხვდებით (სამსჯავროს დღეს). და ახარე მორწმუნეებს (ო, მოციქულო).

და ნუ გახდით (ო, მორწმუნენო) ალლაჰის (სახელს) თქვენი ფიცების საგნად [ნუ დაიფიცებთ ალლაჰის სახელით, რომ არ გააკეთებთ სიკეთეს ვინმეს მიმართ], რათა (ამით თავი შეიკავოთ) ღვთისმოსაობისგან [სიკეთის კეთებისგან], ბოროტებისგან თავის არიდებისა და ადამიანებს შორის შერიგებისგან. უეჭველად, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

არ მოგთხოვთ პასუხს ალლაჰი ფუჭსიტყვაობისთვის თქვენს ფიცებში [უნებლიედ წარმოთქმული ფიცისთვის], მაგრამ მოგთხოვთ პასუხს იმისთვის, რაც თქვენმა გულებმა შეიძინეს [თქვენი განზრახვებისთვის]. და ალლაჰი — შემნდობი, შემწყნარებელია.

მათთვის, ვინც თავიანთ ცოლებზე ფიცს დადებენ [ვინც ალლაჰის სახელით დაიფიცებენ, რომ ცოლებთან სიახლოვე არ ექნებათ], — სავალდებულოა ოთხი თვის მოცდა. და თუ ისინი დაბრუნდებიან (ოთხი თვის გასვლამდე), მაშინ უეჭველად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

და თუ ისინი [ქმრები] გადაწყვეტენ განქორწინებას (და გააგრძელებენ ფიცის მიხედვით სიახლოვისგან თავის შეკავებას), მაშინ უეჭველად, ალლაჰი — ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

განქორწინებულმა (ქალებმა, რომლებსაც მენსტრუაცია აქვთ) უნდა მოიცადონ (განქორწინების შემდეგ, სხვა კაცზე დაქორწინების გარეშე და თავის შეკავებით) საკუთარი თავი სამი პერიოდი [ან სამი მენსტრუაცია, ან სამი სუფთა პერიოდი] (რათა დადასტურდეს, რომ ისინი ორსულად არ არიან). და მათთვის [განქორწინებული ქალებისთვის] არ არის ნებადართული დამალონ ის, რაც ალლაჰმა მათ საშვილოსნოში შექმნა [არის თუ არა ორსულობა ან როდის დგება მენსტრუაცია], თუ ისინი (ჭეშმარიტად) ირწმუნებენ ალლაჰს და უკანასკნელ დღეს. და მათი ქმრები მეტად უფლებამოსილნი არიან დააბრუნონ ისინი [განქორწინებული ცოლი] ამ დროს [‘იდდის — განქორწინების შემდგომი ვადის პერიოდში], თუ შერიგებას ისურვებენ. და მათთვის [ქალებისთვის] არის იგივე, რაც (დაკისრებულია) მათზე მიღებული წესის მიხედვით (ალლაჰის დადგენილების შესაბამისად). და ქმრებს აქვთ მათზე [ცოლებზე] ხარისხი [ვალდებულება უზრუნველყონ ცოლი]. და ალლაჰი — ძლევამოსილი, ბრძენია.

(დაბრუნებადი) განქორწინება (შეიძლება მიეცეს მხოლოდ) ორჯერ; (ამის შემდეგ) — ან უნდა შეინარჩუნოს [დააბრუნოს იგი] მიღებული წესის მიხედვით, ან გაუშვას სიკეთით [მისი უფლებების დაცვით და ზიანის მიყენების გარეშე]. და არ არის ნებადართული თქვენთვის (ო, ქმრებო) აიღოთ რაიმე იმიდან, რაც მათ [ცოლებს] აჩუქეთ, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ორივე (მეუღლე) შიშობს, რომ ვერ დაიცავენ ალლაჰის საზღვრებს. და თუ თქვენ [პასუხისმგებელი პირები] შიშობთ, რომ ისინი ორივე [ქმარი და ცოლი] ვერ დაიცავენ ალლაჰის საზღვრებს, მაშინ მათზე [ქმარსა და ცოლზე] არ არის ცოდვა იმაში, რითაც ის [ცოლი] თავს გამოისყიდის [ქალისთვის ნებადართულია შესთავაზოს ქმარს გარკვეული ქონება განქორწინების სანაცვლოდ]. ეს არის ალლაჰის საზღვრები; ნუ გადალახავთ მათ [საზღვრებს]. და ვინც გადალახავს ალლაჰის საზღვრებს — ისინი არიან უსამართლონი.

და თუ მან [ქმარმა] მისცა მას განქორწინება (მესამედ), მაშინ ამის შემდეგ იგი აღარ არის მისთვის ნებადართული, სანამ სხვა (კაცზე) არ გათხოვდება. და თუ (ახალი ქმარი) მისცემს მას განქორწინებას (ან მოკვდება), (და იგი მოიცდის ‘იდდას — განქორწინების შემდგომ ვადას), მაშინ არ არის ცოდვა მათზე [წინა ქმარსა და ცოლზე], რომ ისინი (ორივენი) დაბრუნდნენ [კვლავ დადონ ქორწინება ახალი მაჰრით — საქორწინო საჩუქრით], თუ ისინი (ორივე) ფიქრობენ, რომ დაიცავენ ალლაჰის საზღვრებს [მეუღლეთა უფლებებსა და მოვალეობებს][1]. და ეს არის ალლაჰის საზღვრები, რომელთაც იგი განუმარტავს ადამიანებს, რომელთაც იციან. ——— [1]წინა ქმართან დაბრუნება შესაძლებელი იქნება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ იგი გათხოვდება ნებაყოფლობით, არა იმ მიზნით, რომ გახდეს ნებადართული თავისი წინა ქმრისთვის, და თუ ექნება სიახლოვე ახალ ქმართან.

და როდესაც თქვენ (ო, ქმრებო) განქორწინებას აძლევთ თქვენს ცოლებს და ისინი მიაღწევენ თავიანთ ვადას (ანუ უახლოვდებიან მათი ‘იდდის დასრულებას), მაშინ ან დაიბრუნეთ ისინი წესისამებრ კეთილად და მათი უფლებების დაცვით, ან გაუშვით ისინი წესისამებრ (ანუ მიეცით საშუალება, რომ მათი ‘იდდის ვადა დასრულდეს). და ნუ დააკავებთ მათ ძალით, ბოროტი განზრახვით, მათი უფლებების დარღვევით. ხოლო ვინც ამას გააკეთებს, ის უსამართლობას ჩაიდენს საკუთარი თავის მიმართ. და ნუ დასცინებთ ალლაჰის აიათებს — მოეკიდეთ მათ სრული სერიოზულობით. გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობა, რომელიც მან მოგანიჭათ, რაც მან გარდმოგივლინათ წიგნიდან (ყურანი) და სიბრძნიდან (სუნნა), რითაც შეგაგონებთ. გეშინოდეთ ალლაჰის და იცოდეთ, რომ ალლაჰი ყოვლისმცოდნეა.

და როდესაც თქვენ (ო, ქმრებო) განქორწინებას აძლევთ თქვენს ცოლებს (პირველად ან მეორედ) და ისინი მიაღწევენ თავიანთ ვადას (ანუ მათი ‘იდდა დასრულდება), მაშინ თქვენ (ო, ქალთა მეურვეებო) ნუ შეუშლით მათ ხელს, კვლავ შევიდნენ ქორწინებაში თავიანთ ქმრებთან (ახალი საქორწინო შეთანხმების დადებით), თუ ისინი — ქმარი და ცოლი შეთანხმდებიან ერთმანეთთან წესისამებრ (რაც შეესაბამება შარიათს და გონივრულობას). ამით შეგაგონებენ თქვენგან მათ, ვისაც სწამს ალლაჰისა და უკანასკნელი დღის. ეს — ამ დადგენილებათა შესრულება — თქვენთვის არის ყველაზე უკეთესი (როგორც საქმე) და ყველაზე სუფთა (ცოდვებისგან). და ალლაჰმა იცის, (რაშია თქვენთვის სარგებელი), ხოლო თქვენ არ იცით (ეს).

დედებმა (ქალებმა, რომლებმაც იმშობიარეს) უნდა აწოვონ თავიანთ შვილებს, (როგორც ვაჟებს, ისე გოგონებს) სრული ორი წელი; ეს არის იმისთვის, ვისაც სურს ძუძუთი კვების დასრულება (ანუ სრულად ორი წლის განმავლობაში კვება). ხოლო მასზე, ვისაც შვილი ეყოლა (ანუ ბავშვის მამაზე), ეკისრება ვალდებულება, უზრუნველყოს ისინი (განქორწინებული მეძუძური ცოლები) საკვებითა და სამოსით წესისამებრ (შარიათისა და ადამიანებში მიღებული წესის მიხედვით). არავის ეკისრება იმაზე მეტი, რაც მის შესაძლებლობებს აღემატება. არ არის ნებადართული ზიანი მიადგეს დედას მისი შვილის გამო და არც მას, ვისაც შვილი ეყოლა (მამას), მისი შვილის გამო. (მშობლებს არ აქვთ უფლება გამოიყენონ შვილი ერთმანეთისთვის ზიანის მისაყენებლად). და მემკვიდრეს (ბავშვისას) იგივე ვალდებულებები ეკისრება (იმ შემთხვევაში, თუ ბავშვის მამა გარდაიცვლება). თუ ორივეს (დედასა და მამას) სურთ ბავშვის ძუძუთი კვების შეწყვეტა ორი წლის დასრულებამდე, მათი ურთიერთშეთანხმებითა და რჩევით, მაშინ მათზე ცოდვა არ არის. (ბავშვის ძუძუთი კვების შეწყვეტა უნდა მოხდეს მშობლების საერთო გადაწყვეტილებით და ბავშვის ინტერესების გათვალისწინებით). და თუ თქვენ (მშობლებს) გსურთ, დაიქირაოთ ძიძა, რათა მან გამოკვებოს თქვენი შვილი, მაშინ თქვენზე ცოდვა არ არის, თუ გადასცემთ (ანუ გადაიხდით) იმას, რაც ეკუთვნის, წესისამებრ. გეშინოდეთ ალლაჰის და იცოდეთ, რომ ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ.

და თქვენგან (ო, კაცებო), რომელნიც გარდაიცვლებიან და დატოვებენ ცოლებს — მათ (ქვრივებმა) უნდა დაიცადონ თავად თავისთვის ოთხი თვე და ათი დღე[1]. და როდესაც ისინი მიაღწევენ თავიანთ ვადას (ანუ დასრულდება მათი ‘იდდა), მაშინ თქვენზე (ო, მათო მეურვეებო) ცოდვა არ არის იმაში, რასაც ისინი თავად გააკეთებენ საკუთარ თავთან მიმართებით წესისამებრ (შარიათის შესაბამისად). უეჭველად, ალლაჰი ყოვლისმცოდნეა იმისა, რასაც თქვენ აკეთებთ. ——— [1]არ გავიდნენ ქორწინებაში, არ შესთავაზონ თავი ქორწინებისთვის, არ გამოვიდნენ სახლიდან საჭიროების გარეშე და არ მოირთონ.

და თქვენზე (ო, კაცებო) ცოდვა არ არის იმაში, რომ მიანიშნოთ ქორწინების სურვილზე ან თუ გულში მალავთ განზრახვას [1], (რომ მათზე ‘იდდის დასრულების შემდეგ იქორწინოთ). ალლაჰმა იცის, რომ თქვენ გაიხსენებთ ისინი [2]. მაგრამ ნუ მისცემთ მათ ფარულ დაპირებას ქორწინების შესახებ, გარდა იმისა, რომ ელაპარაკოთ მათ მიღებული და წესისამებრი სიტყვებით. და ნუ გადაწყვიტავთ საქორწინო კავშირის დადებას მანამ, სანამ ალლაჰის მიერ დადგენილი ვადა (‘იდდა) არ მიაღწევს თავის დასასრულს. და იცოდეთ, რომ ალლაჰმა იცის ის, რაც თქვენს გულებშია დაფარული, ამიტომ ერიდეთ მას. და იცოდეთ, რომ ალლაჰი შემნდობელი, შემწყნარებელია. ——— [1] იმ ქალებთან მიმართებით, რომელთა ქმრები გარდაიცვალნენ ან რომლებიც ‘იდდას იცავენ მესამე განქორწინების შემდეგ. [2] - ისაუბრებთ მათზე და გამოთქვამთ სურვილს მათზე ქორწინების შესახებ, მაშინ როცა ისინი ‘იდდას ელოდებიან.

თქვენზე (ო, კაცებო) ცოდვა არ არის, თუ განქორწინდებით თქვენს ცოლებთან (ქორწინების შეთანხმების დადების შემდეგ), სანამ მათთან სიახლოვე არ გქონიათ და სანამ მათთვის სავალდებულო საზღაური (მაჰრი — საქორწინო ძღვენი) არ დაგინიშნავთ. და მიეცით მათ ძღვენი (განქორწინების დროს, რათა შეამსუბუქოთ ტკივილი და წყენა): [შეძლებულზე] თავისი შესაძლებლობის მიხედვით, ხოლო ღარიბზე თავისი შესაძლებლობის მიხედვით ისე, როგორც მიღებულია შარიათით. ეს არის ის, რაც ეკადრება კეთილსმქმნელთ.

და თუ თქვენ განქორწინდებით მათთან (ცოლებთან) ქორწინების შეთანხმების შემდეგ, სანამ მათთან სიახლოვე გექნებათ, მაგრამ უკვე დაუდგენიათ მათთვის სავალდებულო მაჰრი (საქორწინო ძღვენი), მაშინ მათ ეკუთვნით იმ მაჰრის ნახევარი, რაც თქვენ დაადგინეთ. გარდა იმ შემთხვევისა, თუ ისინი (ქალები) აპატიებენ (და არ აიღებენ მათ კუთვნილ ნახევარს), ან აპატიებს ის (ქმარი), ვის ხელშიც არის საქორწინო კავშირი (და დაუტოვებს მთელ მაჰრს მას). და თუ თქვენ (კაცები) აპატიებთ (ანუ არ მოითხოვთ იმ ნახევარს, რომელზეც უფლება გაქვთ), ეს უფრო ახლოსაა ღვთისმოშიშობასთან. და ნუ დაივიწყებთ ერთმანეთის მიმართ გულუხვობას. უეჭველად, ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ.

ო, მორწმუნენო! დაიცავით (სავალდებულო) ლოცვები და (განსაკუთრებით) შუა ლოცვა (‘ასრი). და დადექით ალლაჰის წინაშე (მორჩილებით).

და თუ შეგეშინდებათ (მტრების, ხანძრის ან წყალდიდობის), მაშინ (ილოცეთ) ფეხით მავალნი ან ამხედრებულნი. ხოლო როცა უსაფრთხოდ იქნებით, მაშინ ახსენეთ ალლაჰი (ანუ აღასრულეთ ლოცვა სრულყოფილად), როგორც მან გასწავლათ ის, რაც ადრე არ იცოდით.

და თქვენგან ისინი (ო, კაცებო), რომლებიც გარდაიცვლებიან და დატოვებენ ცოლებს, — მათთვის (ქვრივებისთვის) არის ანდერძი: სარგებლობა (ანუ გარდაცვლილი ქმრის სახლში ცხოვრება) ერთ წლამდე (მისი სიკვდილის შემდეგ), ისე რომ არ აიძულონ ისინი წავიდნენ (მემკვიდრეთა მხრიდან). ხოლო თუ ისინი თავად გავიდნენ (ნებადართული წესით), მაშინ თქვენზე ცოდვა არ არის იმაში, რასაც ისინი საკუთარ თავთან მიმართებით გააკეთებენ წესისამებრ (შარიათის შესაბამისად). და ალლაჰი ძლევამოსილი, ბრძენია.

და განქორწინებულ ქალებს ეკუთვნით უზრუნველყოფა (ტანსაცმელი, საკვები, სასმელი და სხვა) წესისამებრ (შარიათის მიხედვით), როგორც ეს შეეფერება ღვთისმოშიშთ.

აი ასე, (როგორც ალლაჰმა ნათლად განმარტა ბავშვებისა და ქალების შესახებ დადგენილებები) — ალლაჰი გიხსნით თქვენ თავის აიათებს (და სხვა ყველა წესს, რომელიც გჭირდებათ ამ სამყაროსა და მარადიული ცხოვრებისათვის), რათა თქვენ გაიაზროთ (და იმოქმედოთ მათ შესაბამისად).

ნუთუ შენ არ გინახავს (ან არ დაფიქრებულხარ) მათზე, ვინც თავიანთი საცხოვრებლებიდან გამოვიდნენ და ისინი ათასობით იყვნენ სიკვდილის შიშით? მაშინ ალლაჰმა უთხრა მათ: «მოკვდით!» და ისინი მაშინვე დაიხოცნენ[1]. შემდეგ კი (გარკვეული დროის შემდეგ) მან კვლავ გააცოცხლა ისინი. უეჭველად, ალლაჰი უდიდესი წყალობის მომნიჭებელია ადამიანებისთვის, მაგრამ ადამიანთა უმეტესობა არ არის მადლიერი. ——— [1]ეს იყო ალლაჰის სასჯელი იმისთვის, რომ ისინი ცდილობდნენ გაქცეულიყვნენ იმისგან, რაც ალლაჰმა მათთვის წინასწარ განსაზღვრა.

და იბრძოლეთ ალლაჰის გზაზე (ურწმუნოების წინააღმდეგ, რათა დამკვიდრდეს ალლაჰის კანონი) და იცოდეთ, რომ ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ვინ მისცემს ალლაჰს კარგ სესხს (ანუ დახარჯავს თავის ქონებას მის გზაზე, მისი ჯილდოს იმედით), რათა მან გაუმრავლოს მას (ჯილდო) მრავალჯერ? ალლაჰი ამცირებს და ზრდის. და მასთან დაბრუნდებით.

ნუთუ შენ არ გინახავს (ან არ დაფიქრებულხარ) ისრაელის ძეთა დიდებულებზე მუსას შემდეგ, როცა ერთხელ მათ თავიანთ წინასწარმეტყველს უთხრეს: «(დაგვინიშნე) მეფე, რათა მისი ხელმძღვანელობით გავერთიანდეთ და ვიბრძოლოთ ალლაჰის გზაზე». მან (მათმა შუამავალმა) უთხრა: «მეშინია, რომ თუ თქვენზე სავალდებულო გახდება ბრძოლა, არ იბრძოლებთ». მათ თქვეს (მისი შიშის უარყოფით): «რატომ არ უნდა ვიბრძოლოთ ალლაჰის გზაზე, როცა ჩვენ გამოგვდევნეს ჩვენი სახლებიდან და ჩვენი შვილებისგან (რომლებიც ტყვედ წაიყვანეს)?» მაგრამ როცა მათ დაენიშნათ მეფე და ბრძოლა სავალდებულო გახდა, მათ ზურგი აქციეს (შეშინდნენ და გაიქცნენ), (გარდა მცირე ნაწილისა მათგან, რომლებიც ალლაჰმა განამტკიცა თავისი წყალობით). და ალლაჰმა იცის უსამართლონი.

და მათმა შუამავალმა უთხრა: «აი, თქვენი თხოვნის პასუხად, ალლაჰმა გამოგიგზავნათ ტალუთი მეფედ (რომელიც გაგიძღვებათ მტრებთან ბრძოლაში)». (მათმა დიდებულებმა) თქვეს: «როგორ შეიძლება მას ჰქონდეს ჩვენზე ძალაუფლება, როცა ჩვენ უფრო ღირსნი ვართ ძალაუფლებისა, ვიდრე ის, და მას არ აქვს საკმარისი ქონება?» (მათმა შუამავალმა) თქვა: «უეჭველად, ალლაჰმა ის (ტალუთი) აირჩია თქვენზე (მეფედ) და მან უკეთ იცის, რაშია სარგებელი მისი მსახურებისთვის — და მას გაუფართოვა ცოდნა და სხეული (ანუ მიანიჭა უპირატესობა გონებრივ და ფიზიკურ ძალაში). და ალლაჰი ანიჭებს თავის ძალაუფლებას იმას, ვისაც ისურვებს». და ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

და მათმა შუამავალმა უთხრა: «უეჭველად, მისი მეფობის ნიშანი იქნება ის, რომ თქვენთან დაბრუნდება კიდობანი (რომელიც მტრებმა წაგართვეს), მასში იქნება სიმშვიდე თქვენი უფლისგან, და ნაშთი იმისა, რაც დატოვა მუსას სახლმა და ჰარუნის სახლმა (კვერთხი). მას ანგელოზები მოიტანენ. უეჭველად, ამაში არის ნიშანი თქვენთვის (დადასტურება იმისა, რომ ტალუთი უნდა აირჩიოთ მეფედ, როგორც ალლაჰმა ბრძანა), თუ თქვენ მორწმუნენი ხართ[1]. ——— [1]და ხალხმა იხილა, როგორ მოიტანეს ანგელოზებმა ეს კიდობანი და დადეს ტალუთის წინაშე.

და როდესაც ტალუთი გამოვიდა ჯარით (მტრებთან საბრძოლველად), მან თქვა: «უეჭველად, ალლაჰი გამოგცდით მდინარით, რათა გამოარჩიოს ჭეშმარიტი მორწმუნე თვალთმაქცისგან. ვინც დალევს მისგან, ის ჩემთან არ იქნება; ხოლო ვინც არ გასინჯავს მას, ის ჩემთან იქნება, გარდა იმისა, ვინც ხელით მხოლოდ ერთ მუჭას ამოიღებს (ნებადართული იყო ცოტაოდენი წყლის დალევა)». მაგრამ მათგან უმეტესობამ დალია მისგან, გარდა მცირე ნაწილისა. როცა ტალუთმა და მასთან ერთად მორწმუნეებმა[1] გადალახეს იგი, ზოგიერთმა მათგანმა თქვეს: «ჩვენ არ გვაქვს ძალა ჯალუთისა და მისი ჯარის წინააღმდეგ». ხოლო მათ, ვინც დარწმუნებული იყვნენ, რომ შეხვდებოდნენ ალლაჰს, უთხრეს (თავიანთ მორწმუნე ძმებს): «რამდენჯერ მცირე რაზმმა დაამარცხა მრავალრიცხოვანი რაზმი ალლაჰის ნებართვით!» და ალლაჰი მოთმინეთთანაა. ——— [1]დაახლოებით სამას ცამეტიდან სამას ცხრამეტამდე ადამიანი.

და როცა ისინი (ტალუთი და მისი ჯარი) გამოჩნდნენ ჯალუთისა და მისი ჯარის წინაშე და დაინახეს დიდი საფრთხე, თქვეს: «ო, უფალო ჩვენო! გადმოღვარე ჩვენზე მოთმინება, განამტკიცე ჩვენი ფეხები და დაგვეხმარე ურწმუნო ხალხის წინააღმდეგ».

და დაამარცხეს ისინი [ჯალუთი და მისი ლაშქარი] ალლაჰის ნებით. და მოკლა დაუდმა[1] ჯალუთი. და მიანიჭა მას [დაუდს] ალლაჰმა ძალაუფლება (და გახდა მეფე) და სიბრძნე (და გახდა მოციქული), და ასწავლა მას ის, რაც თავად ინება. და რომ არა ალლაჰის მიერ ადამიანთა შეკავება — ერთთა [ურწმუნოთა] სხვათა [მორჩილ მორწმუნეთა] მეშვეობით — მიწა მოიშლებოდა და არეულობა გავრცელდებოდა. მაგრამ ალლაჰი უსაზღვრო წყალობის მფლობელია სამყაროებზე. ——— [1]დაუდი (დავითი) — ამ ლაშქრობაში ტალუთის ერთ-ერთი მეომარი იყო.

ეს არის ალლაჰის აიათები, რასაც შენ გიკითხავთ [ო, მუჰამმად] ჭეშმარიტებით. და ჭეშმარიტად, შენა ხარ (ერთ-ერთი) შუამავალთაგანი.

۞ აი — მოციქულნი! ჩვენ ზოგ მათგანს უპირატესობა მივანიჭეთ სხვებზე. მათ შორის იყვნენ ისეთნი, ვისაც ალლაჰი ესაუბრა უშუალოდ, შუამავლის გარეშე, და ზოგიერთნი აღამაღლა ხარისხებით. და ჩვენ მივეცით 'ისას, მარიამის ძეს, აშკარა ნიშნები — სასწაულები, რაც ადასტურებდა, რომ იგი ალლაჰის მოციქული იყო. და გავაძლიერეთ იგი წმინდა სულით — ანგელოზი ჯიბრილით. და რომ ნდომებოდა ალლაჰს, ისინი, ვინც მოციქულთა შემდეგ მოვიდნენ, აღარ იბრძოლებდნენ მას შემდეგ, რაც მათთან აშკარა ნიშნები მივიდა. მაგრამ ისინი გაიყარნენ აზრებში: მათ შორის იყვნენ მორწმუნენი და იყვნენ ურწმუნონიც. და რომ ნდომებოდა ალლაჰს, ისინი არ იბრძოლებდნენ უთანხმოების შემდეგ, მაგრამ ალლაჰი აკეთებს იმას, რასაც ინებებს.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! გაიღეთ და დახარჯეთ იმიდან, რითაც ჩვენ დაგაჯილდოვეთ, სანამ მოვა დღე [განკითხვის], როცა აღარ იქნება ვაჭრობა, არც მეგობრობა, და არც შუამდგომლობა. ხოლო ურწმუნონი — ისინი არიან უსამართლონი, რომლებიც არღვევენ ალლაჰის მიერ დადგენილ საზღვრებს.

ალლაჰი — არ არსებობს ღმერთი (თაყვანისცემის ღირსი) მის გარდა. ის არის მარადცოცხალი, არავისზე დამოკიდებული (მაშინ როცა ყოველი ქმნილება მასზეა დამოკიდებული). მას არ ეუფლება არც თვლემა და არც ძილი. მხოლოდ მას ეკუთვნის ყველაფერი, რაც ცაშია და რაც მიწაზეა. ვინ შეიძლება შუამდგომლობდეს მის წინაშე მისი ნებართვის გარეშე? მან იცის ის, რაც მათ წინ არის (მომავალი) და ისიც, რაც მათ უკან იყო (წარსული). ხოლო ისინი ვერ მოიცავენ მისი ცოდნიდან ვერაფერს გარდა იმისა, რასაც თავად ინებებს, რომ მათ იცოდნენ. მისი 'არში (ტახტი) მოიცავს ცებსა და მიწას, და მათი დაცვა მას არ უჭირს. ჭეშმარიტად, ის არის უზენაესი — ყველაფერზე მაღლა მდგომი, და დიადი თავისი არსით, ძალაუფლებითა და სრულყოფილებით.

არ არის იძულება სარწმუნოებაში (ისლამში). უკვე მკაფიოდ გამოეყო ჭეშმარიტი გზა (ისლამი) ცდომილებას (და ურწმუნოებას). ვინც უარყოფს ცრუ ღმერთს (ყველაფერს, რასაც ალლაჰის გარდა ეთაყვანებიან) და ირწმუნებს ალლაჰს, იგი მართლაც ჩაეჭიდა უმტკიცეს კავშირს, რომელსაც არ აქვს გაწყვეტა. და ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ალლაჰი არის მფარველი მორწმუნეთა; გამოჰყავს ისინი სიბნელიდან (უცოდინარობისა და ურწმუნოებისგან) ნათელში (ჭეშმარიტებისა და რწმენისკენ). ხოლო ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ, მათი მფარველები არიან ცრუ ღმერთები (სატანა და ის, რასაც ისინი ალლაჰის გარდა ეთაყვანებიან). ისინი — ცეცხლის მკვიდრნი არიან და მასში მარადიულად დარჩებიან.

განა არ გიფიქრია იმაზე, ვინც ედავებოდა იბრაჰიმს თავისი უფლის შესახებ, რადგან ალლაჰმა მას მიანიჭა სამეფო ძალაუფლება? აი, უთხრა იბრაჰიმმა: «ჩემი უფალი — ის არის, ვინც აცოცხლებს და აკვდინებს». მან (მეფემ) თქვა: «მე ვაცოცხლებ და ვაკვდინებ». მაშინ იბრაჰიმმა თქვა: «ჭეშმარიტად, ალლაჰს ამოჰყავს მზე აღმოსავლეთიდან, მაშ, შენ ამოიყვანე იგი დასავლეთიდან». და გაოგნდა ის (მეფე), ვინც ურწმუნოებას იჩენდა (და შეწყვიტა დავა), რადგან ალლაჰი არ უძღვება ჭეშმარიტებისკენ უსამართლო ხალხს.

ან (განა არ დაფიქრებულხარ იმაზე), ვინც ერთ სოფელს ჩაუარა, მაშინ როცა იგი საძირკვლამდე იყო დანგრეული? მან თქვა: «როგორ (ნუთუ შესაძლებელია, რომ) ალლაჰმა გააცოცხლოს ეს მას შემდეგ, რაც იგი მოკვდა?» და მოაკვდინა იგი ალლაჰმა ასი წლით, შემდეგ კი აღადგინა. მან (ალლაჰმა) უთხრა: «რამდენ ხანს დაჰყავი?» მან თქვა: «დავყავი ერთი დღე ან დღის ნაწილი». მან უთხრა: «არა, შენ დაჰყავი ასი წელი! შეხედე შენს საკვებსა და სასმელს — ისინი არ გაფუჭებულა. და შეხედე შენს სახედარს — (ეს მოხდა) რათა ჩვენ გაგხადოთ ნიშნად ადამიანებისთვის — და შეხედე ძვლებს, როგორ აღვადგენთ (ვაცოცხლებთ) მათ, შემდეგ კი ხორცით ვფარავთ». და როდესაც ეს ცხადი გახდა მისთვის, თქვა: «მე ვიცი, რომ ალლაჰი ყოვლისშემძლეა ყოველივეზე!»

და (გაიხსენე), როცა უთხრა იბრაჰიმმა (ალლაჰს): «უფალო ჩემო! მაჩვენე, როგორ აცოცხლებ მკვდრებს?». (ალლაჰმა) უთხრა: «ნუთუ არ ირწმუნე?» (იბრაჰიმმა) თქვა: «პირიქით (ვირწმუნე)! მაგრამ (ვთხოვ ამას იმისთვის), რომ გული დამიმშვიდდეს». (ალლაჰმა) თქვა: «მაშ, აიღე ოთხი ფრინველი, მოიხმე ისინი შენთან, (შემდეგ დაკალი და დაანაწევრე), მერე თითოეულის ნაწილი მთის წვერზე დადე. შემდეგ მოუხმე მათ — ისინი სწრაფად მოვლენ შენთან. და იცოდე (ო, იბრაჰიმ), რომ ალლაჰი ძლევამოსილი, ბრძენია».

იმათ მაგალითი, ვინც თავიანთ ქონებას ხარჯავენ ალლაჰის გზაზე, ჰგავს მარცვალს, რომელიც (ნაყოფიერ მიწაში დაითესა და) ამოიზარდა შვიდ თავთავად, თითოეულ თავთავში კი — ასი მარცვალია. და ალლაჰი აორმაგებს (ჯილდოს) ვისაც ინებებს. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

ისინი, ვინც თავიანთ ქონებას ხარჯავენ ალლაჰის გზაზე და შემდეგ არ აყოლებენ თავიანთ გაცემულს საყვედურებს და არც შეურაცხყოფას (სიტყვით ან ქმედებით), — მათთვის არის ჯილდო მათი უფლისგან. და არ იქნება მათზე შიში, და არც დამწუხრდებიან.

კეთილი სიტყვა და პატიება უკეთესია, ვიდრე მოწყალება, რომელსაც შეურაცხყოფა მოჰყვება. და ალლაჰი მდიდარია და ლმობიერი (არ ჩქარობს სასჯელით).

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ აქცევთ ფუჭად თქვენს მოწყალებებს საყვედურითა და შეურაცხყოფით, როგორც ის, ვინც ხარჯავს თავის ქონებას ხალხის წინაშე საჩვენებლად (რათა აქონ და ადიდონ იგი) და არ სწამს ალლაჰისა და უკანასკნელი დღის. მისი მაგალითი ჰგავს კლდეს, რომელზეც თხელი მიწის ფენაა; და დაატყდა მას ძლიერი წვიმა და დატოვა იგი შიშვლად (უმიწოდ). ისინი ვერ ფლობენ ვერაფერს იმიდან, რაც მოიპოვეს, რადგან ალლაჰი არ უძღვება ურწმუნო ხალხს.

ხოლო ისინი, ვინც თავიანთ ქონებას ხარჯავენ ალლაჰის კეთილგანწყობის მოსაპოვებლად და საკუთარი სულების განმტკიცებით, ჰგვანან ბაღს გორაკზე: დაატყდა მას ძლიერი წვიმა და ორმაგი ნაყოფი გამოიღო. ხოლო თუ მას ძლიერი წვიმა არ დაატყდება, მაშინ მსუბუქი წვიმაც (საკმარისია მისთვის). და ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ.

განა ისურვებდა რომელიმე თქვენგანი, რომ ჰქონოდა ბაღი პალმებისა და ვაზისა, რომლის ქვემოთაც მდინარეები მიედინება, სადაც მისთვის არის ყოველგვარი ნაყოფი, და შემდეგ მიაღწევდა სიბერეს (როცა აღარ შეუძლია ხეების დარგვა), და ჰყავდეს მხოლოდ სუსტი შთამომავლობა — ბავშვები (რომლებიც ამ ბაღზე არიან დამოკიდებულნი), და სწორედ მაშინ დაატყდეს ბაღს ქარიშხალი, რომელშიც ცეცხლია, და დაიწვას იგი?[1] ასე განგიმარტავთ ალლაჰი თავის აიათებს (ნიშნებს), რათა დაფიქრდეთ. ——— [1]ეს არის მაგალითი იმისა, როგორი მდგომარეობა ექნებათ სასამართლოს დღეს მათ, ვინც თავიანთ ქონებას არ ხარჯავდნენ მხოლოდ ალლაჰის გულისთვის. ისინი იმ დღეს მოვლენ კეთილი საქმეების გარეშე.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! გაიღეთ კეთილი (ქონება) იმიდან, რაც მოიპოვეთ, და (გაიღეთ) იმ კეთილიდანაც, რაც ჩვენ ამოგიყვანეთ მიწიდან. და ნუ განიზრახავთ, რომ (ღარიბებს) მისცეთ ცუდი ამისგან, რათა დახარჯოთ — იმას, რასაც თქვენ თვითონაც არ აიღებდით (მისი უხარისხობის გამო), თუ მხოლოდ თვალის დახუჭვით. და იცოდეთ, რომ ალლაჰი მდიდარი, ქებულია.

ეშმაკი გპირდებათ სიღარიბეს (გაშინებთ სიღარიბით, როცა მოწყალებას გასცემთ) და გიბრძანებთ სიმახინჯეს — ცოდვებს. ხოლო ალლაჰი გპირდებათ თავის მიტევებას და გულუხვ წყალობას. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

(ალლაჰი) აძლევს სიბრძნეს იმას, ვისაც ინებებს თავისი მონებიდან; და ვისაც სიბრძნე მიეცა, მას მართლაც მიეცა უხვი სიკეთე. მაგრამ შეგონებას ყურს უგდებენ მხოლოდ გონიერნი.

და რასაც არ უნდა ხარჯავდეთ (მოწყალების სახით) ქონებიდან — ბევრს თუ ცოტას — (ალლაჰის კმაყოფილების მოსაპოვებლად), ან რომელ აღთქმასაც არ უნდა დებდეთ, ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ეს. და არ ეყოლებათ უსამართლოებს დამხმარენი.

თუ ღიად გასცემთ მოწყალებას — ეს მშვენიერია; ხოლო თუ დამალავთ მას (მაგალითად, როცა ღარიბებს აძლევთ), ეს თქვენთვის უკეთესია. თქვენთვის ხდება თქვენი ცუდი საქმეების გამოსყიდვა. და ალლაჰმა უწყის ყველაფერი, რასაც აკეთებთ.

۞ შენზე არ არის (ო, მოციქულო) პასუხისმგებლობა, რომ ისინი (ურწმუნონი) ჭეშმარიტ გზაზე დააყენო — არამედ ალლაჰი თავად მიუძღვება რწმენისკენ იმას, ვისაც ინებებს. და რაც არ უნდა დახარჯოთ სიკეთიდან (ქონებიდან) — ეს თქვენთვისვეა. და თქვენ (ო, მორწმუნენო) ხარჯავთ მხოლოდ მაშინ, როცა ეს კეთდება ალლაჰის სახის მოსაპოვებლად. და რაც არ უნდა დახარჯოთ სიკეთიდან, სრულად აგინაზღაურდებათ და თქვენ არ იქნებით დაჩაგრულნი.

(გაიღეთ) ღარიბებისთვის (მორწმუნეთაგან), რომლებიც ალლაჰის გზაზე არიან დაკავებულნი (და ვერ ტოვებენ თავიანთ სახლებს) და ვერ გადაადგილდებიან მიწაზე. ვინც მათი მდგომარეობა არ იცის, მიიჩნევს მათ მდიდრებად მათი მოკრძალებულობის გამო. შენ ამოიცნობ მათ ნიშნებით: ისინი ადამიანებს არაფერს სთხოვენ დაჟინებით. და რაც არ უნდა დახარჯოთ სიკეთიდან ალლაჰის გულისთვის — ჭეშმარიტად, ალლაჰმა ეს იცის.

ისინი, ვინც თავიანთ ქონებას ხარჯავენ ღამით და დღისით, ფარულად და აშკარად — მათთვის არის მათი ჯილდო მათი უფლისგან. არ იქნება მათზე შიში, და არც დამწუხრდებიან.

ისინი, ვინც იღებენ რიბას (პროცენტს), აღსდგებიან თავიანთი საფლავებიდან მხოლოდ იმგვარად, როგორც აღსდგება ის, ვისაც სატანა თავისი შეხებით დაეცა და გონება აურია (როგორც შეპყრობილი). ეს მათთვის იქნება იმის გამო, რომ ამბობდნენ: «ვაჭრობაც ხომ რიბას (მევახშეობის) მსგავსია». ხოლო ალლაჰმა დაუშვა ვაჭრობა და აკრძალა რიბა (მევახშეობა). ვისთანაც მოვა შეგონება მისი უფლისგან მას შემდეგ, რაც იგი პროცენტით ვაჭრობდა, და თავს შეიკავებს (მოინანიებს და შეწყვეტს), მას ეპატიება ის, რაც მანამდე იყო; და მისი საქმე (განკითხვის დღეს) ალლაჰზეა. ხოლო ვინც დაბრუნდება (და კვლავ განაგრძობს მევახშეობით დაკავებას), ისინი იქნებიან ცეცხლის მკვიდრნი და მასში მარადიულად დარჩებიან.

ალლაჰი ანადგურებს მევახშეობას (ანადგურებს მევახშის ქონებას და ართმევს მას ბარაქას), ხოლო მოწყალებებს ზრდის. და ალლაჰს არ უყვარს ყოველი ურწმუნო ცოდვილი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ირწმუნეს და აკეთებდნენ კეთილ საქმეებს, და (მათ შორის) აღასრულებდნენ სავალდებულო ხუთგზის ლოცვას, და გასცემდნენ სავალდებულო მოწყალებას — ზაქათს (იმათთვის, ვისაც აქვს ზაქათის მიღების უფლება), მათთვის არის მათი ჯილდო მათი უფლისგან. და არ იქნება მათზე შიში (მარადიულ ცხოვრებაში), და არც დამწუხრდებიან.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! გეშინოდეთ (სასჯელის) ალლაჰისას და დატოვეთ ის, რაც დარჩა პროცენტიდან (სარგებლისგან), თუ თქვენ ჭეშმარიტად მორწმუნენი ხართ.

თუ ამას არ გააკეთებთ, მაშინ იცოდეთ ალლაჰისა და მისი მოციქულისგან გამოცხადებული ომის შესახებ. ხოლო თუ მოინანიებთ, მაშინ თქვენთვის არის თქვენი ქონების ძირი (საწყისი კაპიტალი) — მაგრამ არა სარგებელი (პროცენტი). არც თქვენ დაჩაგრავთ, და არც თქვენ იქნებით დაჩაგრულნი.

ხოლო თუ (მოვალე) გაჭირვებაში აღმოჩნდება (და ვერ შეძლებს ვალის დაბრუნებას), მაშინ (თქვენ უნდა გამოიჩინოთ) მოთმინება და მისცეთ ვადა შემსუბუქებამდე. ხოლო თუ მოწყალებად დაუტოვებთ მას (ვალის მთელ თანხას ან მის ნაწილს), ეს თქვენთვის უკეთესია, ნეტავ რომ იცოდეთ.

და გეშინოდეთ იმ დღის, როცა თქვენ ალლაჰთან იქნებით დაბრუნებულნი. შემდეგ ყოველი სული სრულად მიიღებს იმას, რაც მოიპოვა, და ისინი არ იქნებიან დაჩაგრულნი.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეს! როცა ერთმანეთს სესხად აძლევთ (ქონებას) განსაზღვრული ვადით, ჩაიწერეთ იგი. და დაე, დაწეროს თქვენს შორის (ამ საქმეში) მწერალმა სამართლიანად. და ნუ იტყვის უარს მწერალი (როცა ამას სთხოვენ) წერაზე, როგორც ალლაჰმა ასწავლა მას. დაე, მან დაწეროს. და დაე, უკარნახოს ის, ვისზეც არის ვალდებულება (ვალის გადახდის). და დაე, მას (ვინც სესხს იღებს) ეშინოდეს თავისი უფლის და ნუ მოაკლებს ვალიდან არაფერს. ხოლო თუ ის, ვისზეც არის ვალდებულება (ვალის გადახდა), არის უგუნური (შეპყრობილი ან გონებრივად სუსტი), ან სუსტია (გონებრივად ან ფიზიკურად — მაგალითად, სრულწლოვანებას არ მიუღწევია), ან თვითონ ვერ კარნახობს (მუნჯია ან მსგავსი მდგომარეობის მქონე), მაშინ დაე, უკარნახოს მისმა მეურვემ ნაგებს (მაგალითად, მამა, ბაბუა, ძმა, დედა და სხვები) სამართლიანად. და აიყვანეთ (ამ ხელშეკრულებაზე) მოწმეებად ორი კაცი თქვენგან (მორწმუნეთაგან). ხოლო თუ ორი კაცი ვერ მოიძებნა, მაშინ — ერთი კაცი და ორი ქალი მათგან, ვისზეც თქვენ (მორწმუნენი) თანახმა ხართ მოწმეებად, რათა თუ ერთს (მოწმე ქალს) დაავიწყდება ან შეეშლება, მეორემ შეახსენოს მას. და ნუ იტყვიან უარს მოწმეები, როცა მათ მოუწოდებენ. და ნუ მოგბეზრდებათ მისი (ვალის) ჩაწერა მცირე იყოს იგი თუ დიდი (თანხის ოდენობის მიუხედავად) — მის განსაზღვრულ ვადამდე. ეს თქვენთვის უფრო სამართლიანია ალლაჰის წინაშე, უფრო სწორი და მტკიცე საფუძველია მოწმობისთვის, და უფრო ახლოა იმისთვის, რომ არ შეგეპაროთ ეჭვი. თუ კი საქმე ეხება მიმდინარე (იმავე მომენტში შესრულებულ) ვაჭრობას — ყიდვა-გაყიდვას, რომელსაც თქვენ ერთმანეთში ახორციელებთ — მაშინ თქვენზე არ იქნება ცოდვა, თუ მას არ ჩაწერთ. და აიყვანეთ მოწმეები, როცა ერთმანეთში სავაჭრო გარიგებებს დებთ. და არ უნდა მიეყენოს ზიანი არც მწერალს და არც მოწმეს. ხოლო თუ ამას გააკეთებთ, მაშინ ეს იქნება თქვენი ურჩობა (ალლაჰისადმი). გეშინოდეთ ალლაჰის! და ალლაჰი გასწავლით. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმცოდნეა.

۞ ხოლო თუ გზაში ხართ და ვერ პოულობთ მწერალს, მაშინ (მოვალესგან) უნდა იქნას აღებული გირაო (რომელიც გადაეცემა კრედიტორს ვალის გადახდის გარანტიად). ხოლო თუ ერთ-ერთი თქვენგანი ენდობა მეორეს, მაშინ (არ იქნება ცოდვა, თუ ვალი არ ჩაიწერება, არ მოიწვევენ მოწმეებს და არც იქნება გირაო; ასეთ შემთხვევაში ვალი რჩება მოვალის პასუხისმგებლობაზე) და დაე, დააბრუნოს მან, ვისაც მინდობილი აქვს, მინდობილი (ის, რაც სესხად აიღო), და დაე, ეშინოდეს ალლაჰის! თავისი უფლის! და ნუ დამალავთ მოწმობას. ხოლო ვინც დამალავს მას (მოწმობას), ის არის ის, ვისი გულიც ცოდვილია. და ალლაჰმა იცის ყველაფერი, რასაც აკეთებთ.

მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის ყოველივე, რაც ცაშია და ყოველივე, რაც მიწაზეა. თუ გამოავლენთ იმას, რაც თქვენს გულებშია (საქმითა და სიტყვით), ან დამალავთ მას, ალლაჰი მაინც მოგკითხავთ ამის შესახებ. და ის აპატიებს იმას, ვისაც ინებებს, და დასჯის იმას, ვისაც ინებებს, რადგან ალლაჰი ყოვლისშემძლეა ყოველივეზე. [1] ——— [1]ამის შემდეგ უზენაესმა ალლაჰმა წყალობა გამოიჩინა მორწმუნეების მიმართ — აპატია მათ ცუდი ფიქრები, რომლებიც სიტყვად ან საქმედ არ ქცეულა. ამის შესახებ ცნობილია ალლაჰის მოციქულის სუნნაში.

ირწმუნა მოციქულმა ის, რაც მისი უფლისგან ჩამოეგზავნა მას (ყურანი და სუნნა), და მორწმუნეებმაც (ასევე ირწმუნეს). ყველა მათგანმა ირწმუნა ალლაჰი, მისი ყველა ანგელოზი, მისი ყველა წიგნი და მისი ყველა მოციქული. «ჩვენ არ ვაკეთებთ განსხვავებას მის რომელიმე მოციქულს შორის» (ვირწმუნებთ ყველა მათგანს და ვაღიარებთ მათ ჭეშმარიტებად). და თქვეს მათ — მოციქულმა და მორწმუნეებმა: «ვისმინეთ და დავმორჩილდით! (ვთხოვთ და ვიმედოვნებთ) შენს პატიებას (ჩვენი ცოდვებისთვის), ო, უფალო ჩვენო, და შენთან (ერთადერთთან) არის დაბრუნება!»

ალლაჰი არ აკისრებს არცერთ სულს იმაზე მეტს, რაც მას ძალუძს. მას (სულს) ერგება ის სიკეთე, რაც მოიპოვა, და მის წინააღმდეგ იქნება ის ბოროტება, რაც თავად მოიპოვა. «ო, უფალო ჩვენო! ნუ მოგვთხოვ (ნუ დაგვსჯი), თუ დაგვავიწყდა ან შევცდით. ო, უფალო ჩვენო! ნუ დაგვაკისრებ მძიმე ტვირთს, როგორც დააკისრე მათ, ვინც ჩვენამდე იყვნენ (იუდეველებს, ქრისტიანებს და სხვებს). ო, უფალო ჩვენო! ნუ დაგვაკისრებ იმას, რაც ჩვენს ძალას აღემატება. შეგვინდე, გვაპატიე და მოგვმადლე წყალობა! შენ ხარ ჩვენი მფარველი, მაშ, დაგვეხმარე ურწმუნო ხალხის წინააღმდეგ!»

ალიფ ლაამ მიიმ [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ალლაჰი - არ არსებობს ღმერთი, (თაყვანისცემის ღირსი), მის გარდა; (ის არის) მარადცოცხალი, თვითმყოფი (არავის საჭიროებს, ხოლო ყველა საჭიროებს მას).

მან გარდმოგივლინა შენ (ო, შუამავალო) წიგნი — ყურანი — ჭეშმარიტებით, და (ადასტურებს იმას), რაც მისამდე იყო გარდმოვლენილი ალლაჰისგან. და მან გარდმოავლინა თორა (შუამავალ მუსას) და ინჯილი (შუამავალ 'ისას).

ადრე [ყურანამდე] — ადამიანებისთვის გზამკვლევად და ცოდნის წყაროდ — და ჩამოუვლინა განმასხვავებელი — წიგნი, (რომელიც განასხვავებდა ჭეშმარიტებასა და სიცრუეს). ჭეშმარიტად, ისინი, რომელთაც ურწმუნონი გახდნენ ალლაჰის სასწაულების მიმართ — მათთვის გამზადებულია ძლიერი სასჯელი. უეჭველად, ალლაჰი ძლევამოსილია და შურისმგებელი.

ჭეშმარიტად, ალლაჰისგან არაფერი იმალება — არც მიწაზე და არც ცაში.

(მხოლოდ) ის (ალლაჰი) არის, ვინც გაძლევთ ფორმას დედის საშვილოსნოში, როგორც ინებებს. არ არსებობს ღმერთი (თაყვანისცემის ღირსი) მის გარდა — ძლევამოსილი, ბრძენი.

(მხოლოდ) ის (ალლაჰი) არის, ვინც ჩამოგიგზავნა შენ (ო, მუჰამმად) წიგნი (ყურანი). მასში არის აიათები ერთმნიშვნელოვანი აზრით (მკაფიო და აშკარა მნიშვნელობის მქონე), რომლებიც წიგნის საფუძველს წარმოადგენენ, და არის სხვა აიათებიც — მრავალმნიშვნელოვანი (რომელთა განმარტება სხვადასხვაგვარად შეიძლება). რაც შეეხება მათ, ვის გულებშიც არის გადახრა (ჭეშმარიტებისგან), ისინი მიჰყვებიან იმას, რაც მასში მრავალმნიშვნელოვანია, სურთ რა შეიტანონ არეულობა (მორწმუნეთა შორის) და ეძებენ მის ისეთ განმარტებას, რომელიც შეესაბამება მათ მცდარ გზას. მაგრამ მისი ჭეშმარიტი განმარტება არ იცის არავინ, გარდა ალლაჰისა. ხოლო ცოდნაში მტკიცენი ამბობენ: «ვირწმუნეთ იგი (ყურანი); ყველაფერი ჩვენი უფლისგან არის». მაგრამ შეგონებას ყურს უგდებენ მხოლოდ საღი გონების მქონენი.

«ო, უფალო ჩვენო! ნუ გადახრი ჩვენს გულებს (ჭეშმარიტი რწმენისგან) მას შემდეგ, რაც ჭეშმარიტ გზაზე დაგვაყენე, და მოგვმადლე შენგან წყალობა, რადგან ჭეშმარიტად, შენ ხარ ყოვლადმბოძებელი!»

ო, უფალო ჩვენო! ჭეშმარიტად, შენ ხარ (ყველა) ადამიანის შემკრები იმ დღისთვის, რომლის დადგომაშიც არ არის ეჭვი. ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ ცვლის თავის აღთქმას!

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ, ვერ იხსნიან საკუთარ თავს ალლაჰის (სასჯელისგან), ვერც თავიანთი ქონებით და ვერც შვილებით, და ისინი — იქნებიან ცეცხლის (ჯოჯოხეთის) საწვავი.

(მათი ურწმუნოება) ჰგავს იმას, რაც მოხდა ფირაუნის ხალხთან, და იმასაც, რაც მათზე ადრე მცხოვრებ თემებს დაემართათ. მათ უარყვეს ჩვენი აიათები, და შეიპყრო (დასაჯა) ისინი ალლაჰმა მათი ცოდვებისთვის. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი მკაცრია სასჯელში.

უთხარი (ო, მოციქულო) მათ, ვინც ურწმუნონი გახდნენ: «მალე (ჯერ კიდევ ამქვეყნად) დამარცხდებით, ხოლო (განკითხვის დღეს) შეკრებილნი იქნებით ჯოჯოხეთში, და რა საშინელია ეს (ცეცხლის) საწოლი!»

თქვენთვის (მედინელო იუდეველნო) ნიშანი იყო ორ ლაშქარში, რომლებიც შეხვდნენ ერთმანეთს (ბადრის წყაროსთან): ერთი ლაშქარი იბრძოდა ალლაჰის გზაზე, ხოლო მეორე — ურწმუნო იყო. და ხედავდნენ ისინი (ურწმუნონი) მათ (მორწმუნეებს) ორჯერ მეტს თვალით (ვიდრე სინამდვილეში იყვნენ). და მართლაც, ალლაჰი ამაგრებს თავისი დახმარებით იმას, ვისაც ინებებს. ჭეშმარიტად, ამაში არის შეგონება გამჭრიახთათვის.

შემკობილია ადამიანებისთვის ვნებითი სიყვარული — ქალების, შვილების, დაგროვილი ყანტარების (დიდი რაოდენობის) ოქროსა და ვერცხლის, მონიშნული (სუფთა ჯიშის) ცხენების, პირუტყვის და ნათესების მიმართ. ეს არის ამქვეყნიური ცხოვრების საზრდო (წარმავალი სიკეთე). ხოლო ალლაჰთან უკეთესი სამყოფელია.

۞ თქვი (ო, მოციქულო): «ნუთუ არ შეგატყობინოთ უკეთესზე, ვიდრე ეს (რაც ამქვეყნიურ ცხოვრებაშია)?» მათთვის, ვინც შეუშინდა, მათი უფლისგან არის ბაღები (სამოთხის), რომელთა ქვემოთ (მაღალი სასახლეებისა და ჩრდილოვანი ხეების ქვეშ) მდინარეები მიედინება. ისინი იქ მარადიულად დარჩებიან. (მათ ელოდებათ) წმინდა მეუღლეები, და ალლაჰის კმაყოფილება. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ხედავს თავის მონებს.

— მათ, ვინც ამბობენ: «ო, უფალო ჩვენო! ჭეშმარიტად, ჩვენ ვირწმუნეთ (და მივყევით შენს მოციქულს). მაშ, გვაპატიე ჩვენი ცოდვები და დაგვიცავი ცეცხლის სასჯელისგან!»

ისინი არიან მომთმენნი, მართალნი, სრულად მორჩილნი (ალლაჰის), მოწყალების გამღებნი და განთიადის წინ პატიების მთხოვნელნი (ღამის ბოლო ნაწილში).

ამოწმებს (თავად) ალლაჰი, რომ არ არსებობს ღვთაება, მის გარდა; და ანგელოზებმაც და მცოდნეებმაც სამართლიანად დაამოწმეს; არ არის ღვთაება, მის გარდა, ძლევამოსილისა, ბრძენისა.

ჭეშმარიტად, სარწმუნოება (და კანონი) ალლაჰის წინაშე არის (მხოლოდ) ისლამი. და გაიყარნენ ისინი, ვისაც მიეცათ წიგნი (იუდეველები და ქრისტიანები), მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა ცოდნა, ერთმანეთის მიმართ ბოროტი შურით. ხოლო ვინც უარყოფს (არ ირწმუნებს) ალლაჰის ნიშნებს, უეჭველად, ალლაჰი სწრაფია ანგრიშსწორებისას!

ხოლო თუ ისინი (წიგნის ხალხი) დაიწყებენ შენთან კამათს (ო, მოციქულო) ერთღმერთიანობის შესახებ მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა აშკარა მტკიცებულება, მაშინ თქვი: «მე მივუძღვენი ჩემი სახე (მხოლოდ) ალლაჰს და ასევე — ისინი, ვინც გამომყვნენ (მორწმუნეები)». და უთხარი მათ, ვისაც მიეცა წიგნი, და უწიგნურებს (არაბ წარმართებს): «დაემორჩილეთ თუ არა?» და თუ დაემორჩილებიან (ალლაჰს), მაშინ ეს ნიშნავს, რომ ისინი სწორ გზაზე დადგნენ; ხოლო თუ ზურგს აქცევენ, შენზე (ო, მოციქულო) არის მხოლოდ გზავნილის გადაცემა. და ალლაჰი ხედავს თავის მონებს.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც უარყოფენ ალლაჰის ნიშნებს (აიათებს), და უსამართლოდ ხოცავენ შუამავლებს, და კლავენ ადამიანებს, რომლებიც მოუწოდებენ სამართლიანობასა და შუამავალთა გზის მიყოლას, — ახარე მათ მტკივნეული სასჯელი!

ასეთნი არიან ისინი, ვისი საქმეებიც ფუჭად იქცა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში და მარადიულშიც, და არ ეყოლებათ მათ არავითარი დამხმარენი.

განა არ დაინახე (ო, მოციქულო) ისინი, ვისაც მიეცა წიგნის ნაწილი (იუდეველები, რომლებმაც იციან, რომ ის, რითაც შენ მოხვედი, ჭეშმარიტებაა)? მათ უხმობენ ალლაჰის წიგნისკენ (იმისკენ, რაც ყურანშია), რათა მან განსაჯოს მათ შორის. შემდეგ კი, როცა ეს მათ სურვილებს არ შეესაბამება, ზოგიერთი მათგანი ზურგს აქცევს და თავს არიდებს (ჭეშმარიტებას).

ეს (მათი გადახრა ჭეშმარიტებისგან) იმიტომაა, რომ ამბობდნენ: «ცეცხლი (ჯოჯოხეთი) არასოდეს შეგვეხება, გარდა დათვლილი რამდენიმე დღისა». და მოატყუა ისინი თავიანთ სარწმუნოებაში იმან, რასაც თავად იგონებდნენ.

და როგორ იქნება, როცა ჩვენ შევკრებთ მათ იმ დღისთვის, რომლის შესახებაც ეჭვი არ არის, და ყოველი სული სრულად მიიღებს საზღაურს იმისთვის, რაც მოიპოვა (ჩაიდინა), და ისინი არ იქნებიან დაჩაგრულნი?

თქვი (ო, მოციქულო): «ო, ალლაჰ, სამეფოს მფლობელო! შენ აძლევ ძალაუფლებას (და სიმდიდრეს) ვისაც ინებებ, და ართმევ ძალაუფლებას (და სიმდიდრეს) ვისაც ინებებ. შენ აღამაღლებ, ვისაც ინებებ და ამცირებ, ვისაც ინებებ. შენს ხელშია ყოველი სიკეთე; ჭეშმარიტად, შენ ყოვლისშემძლე ხარ ყოველივეზე!»

შენ შეგყავს ღამე დღეში და დღე ღამეში, და გამოგყავს ცოცხალი მკვდრისაგან და მკვდარი ცოცხალისგან; და აძლევ სარჩოს ვისაც ინებებ, უანგარიშოდ.

არ აიყვანონ მეგობრებად მორწმუნეებმა ურწმუნონი მორწმუნეთა მაგივრად; და ვინც ამას იქმს, ალლაჰთან საერთო აღარაფერი ექნება. გამონაკლისია, თუ მათი მხრიდან რაიმე საფრთხეს გრძნობთ. და ალლაჰი გაფრთხილებთ, და მხოლოდ ალლაჰთანაა დაბრუნება.

უთხარი (ო, მოციქულო) მორწმუნეებს: «თუ დამალავთ იმას, რაც თქვენს გულებშია, ან გამოავლენთ მას, ალლაჰმა იცის ეს. და ჭეშმარიტად, მან იცის ყველაფერი, რაც ცაშია და რაც მიწაზეა. და ალლაჰი ყოვლისშემძლეა ყოველივეზე!»

იმ დღეს ყოველი სული თავის წინ აღმოაჩენს იმას, რაც კეთილი გააკეთა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, და იმასაც, რაც ცუდი ჩაიდინა. და ის ინატრებს, რომ მისსა და იმ (ცუდ საქმეს) შორის დიდი მანძილი იყოს. და გაფრთხილებთ ალლაჰი თავისი თავის შესახებ (გეშინოდეთ მისი რისხვის), (და ამავე დროს იცოდეთ), რომ ალლაჰი თანამგრძნობია თავისი მონების მიმართ.

თქვი (ო, მოციქულო): «თუ თქვენ გიყვართ ალლაჰი, მაშინ გამომყევით (დამემორჩილეთ), და შეგიყვარებთ ალლაჰი და გაპატიებთ თქვენს ცოდვებს». და ალლაჰი შემნდობი, შემწყალებელია.

თქვი (ო, მოციქულო): «დაემორჩილეთ ალლაჰს (მიჰყევით მის წიგნს) და მოციქულს (მიჰყევით მის გზას)!» ხოლო თუ ზურგს აქცევთ, იცოდეთ, რომ ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს ურწმუნონი.

ჭეშმარიტად, ალლაჰმა გამოარჩია ადამი, ნუჰი, იბრაჰიმის მოდგმა და 'იმრანის მოდგმა სამყაროთა ზედა (იმ ხალხზე, რომლებიც მათ დროს ცხოვრობდნენ).

(ისინი იყვნენ) ერთმანეთისგან მომდინარე შთამომავლობა (ყველანი ერთღმერთიანნი და ერთსა და იმავე მრწამსზე მდგომნი). და ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

(შეახსენე ხალხს, ო, მოციქულო), როცა (ერთხელ) თქვა 'იმრანის ცოლმა (მარიამის დედამ): «უფალო ჩემო! ჭეშმარიტად, მე აღთქმა დაგიდე, რომ ის, რაც ჩემს საშვილოსნოშია, იქნება შენთვის გათავისუფლებული (მხოლოდ შენს მსახურებას მიძღვნილი)». (მას ეგონა, რომ ვაჟი შეეძინებოდა და აღთქმა დადო, რომ მას მთლიანად უფლის მსახურებას მიუძღვნიდა.) «მაშ, მიიღე ჩემგან (ეს აღთქმა), რადგან ჭეშმარიტად, შენ ხარ ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნე».

და როცა მან ('იმრანის ცოლმა) შვა იგი, თქვა (დამწუხრებულმა): «უფალო ჩემო! ჭეშმარიტად, მე იგი ქალად ვშვი». და ალლაჰმა უკეთ იცოდა, რა შვა მან. ('იმრანის ცოლმა) თქვა: «ვაჟი (რომელიც მსურდა, რომ ტაძარში ემსახურა) არ არის იგივე, რაც ქალი. და ჭეშმარიტად, მე მას მარიამი დავარქვი, და აჰა — ჭეშმარიტად, შენს დაცვას ვთხოვ მისთვის და მისი შთამომავლობისთვის ეშმაკისგან, დაწყევლილისგან (ქვებით განდევნილისგან)».

და მისმა უფალმა მიიღო იგი კეთილი მიღებით (უზენაესმა ალლაჰმა მიიღო მარიამის დედის აღთქმა), და აღზარდა იგი მშვენიერი აღზრდით, და მიაბარა იგი ზაქარიას (მისი დედის ძმას)[1]. ყოველ ჯერზე, როცა ზაქარია შედიოდა მასთან სალოცავში (სადაც იგი ცხოვრობდა და ლოცულობდა), პოულობდა მასთან საზრდოს (ზამთარში — ზაფხულის ნაყოფს, ხოლო ზაფხულში — ზამთრის ნაყოფს). ზაქარიამ უთხრა: «ო, მარიამ! საიდან გაქვს ეს?» მან უპასუხა: «ეს ალლაჰისგან არის. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ანიჭებს საზრდოს ვისაც ინებებს, ულევად — ანგარიშის გარეშე!» ——— [1]რადგან დედას, თავისი აღთქმის გამო, არ შეეძლო ქალიშვილი სახლში დაეტოვებინა. როცა კი გაიზარდა, ზაქარიამ იგი ალტარში დაასახლა, რათა იქ ელოცა თავის უფალს.

მაშინ ზაქარიამ მიმართა თავის უფალს ლოცვით და თქვა: «უფალო ჩემო! მიბოძე შენგან კეთილი შთამომავლობა. ჭეშმარიტად, შენ ხარ ვედრების შემსმენი!»

და გამოაცხადეს მას (ზაქარიას) ანგელოზებმა, როცა იგი იდგა და ლოცულობდა სალოცავში: «ალლაჰი გახარებს ხარებით იაჰიას შესახებ — (ვაჟზე), რომელიც დაადასტურებს ალლაჰის სიტყვას, ის იქნება ბატონი, თავშეკავებული და მოციქული მართალთა შორის!»

(ზაქარიამ) თქვა (სიხარულითა და გაოცებით): «უფალო ჩემო! როგორ მეყოლება მე ვაჟი, როცა სიბერემ უკვე მომიწია და ჩემი ცოლი უნაყოფოა?» (ანგელოზმა) თქვა: «ასე ქმნის ალლაჰი იმას, რასაც ინებებს».

მან (ზაქარიამ) თქვა: «უფალო ჩემო! მომეცი ნიშანი (იმის დასადასტურებლად, რაც ანგელოზებმა მაცნობეს)!» თქვა მან (ალლაჰმა): «შენი ნიშანი იქნება ის, რომ შენ (ო, ზაქარია) სამი დღე (სამი დღე-ღამე) ვერ ილაპარაკებ ადამიანებთან, გარდა ნიშნებით (მიუხედავად იმისა, რომ ჯანმრთელი იქნები). და (ამიტომ) ხშირად ახსენე შენი უფალი და განადიდე იგი საღამოობით და დილაობით».

და აი, თქვეს ანგელოზებმა: «ო, მარიამ! ჭეშმარიტად, ალლაჰმა გამოგარჩია, გაგწმინდა და გამოგარჩია სამყაროთა ქალებზე (იმით, რომ მხოლოდ შენ გეყოლება ვაჟი მამაკაცის მონაწილეობის გარეშე)».

«ო, მარიამ! სრულად დაემორჩილე შენს უფალს, და ქედი მოიხარე (მიწაზე საჯდით), და წელში მოიხარე (რუქუ'ზე) იმათთან ერთად, ვინც იხრებიან».

ეს არის ამბებიდან უხილავის შესახებ, რომელსაც ჩვენ გიცხადებთ შენ (ო, მოციქულო) გამოცხადებით. და შენ არ იყავი მათთან, როცა ისინი წერდნენ თავიანთ კალმებს და აგდებდნენ წილს (იმის დასადგენად), რომელი მათგანი იქნებოდა მარიამის მეურვე (რათა ამით მიეღოთ მაღალი ჯილდო ალლაჰისგან). და შენ (ო, მოციქულო) არ იყავი მათთან მაშინაც, როცა ისინი კამათობდნენ.

როცა ანგელოზებმა თქვეს: «ო, მარიამ! ჭეშმარიტად, ალლაჰი გახარებს ხარებით სიტყვაზე მისგან (ვაჟზე, რომელიც არსებობაში მოვა მისი სიტყვის მიხედვით). მისი სახელი იქნება მესია — 'ისა, მარიამის ძე. ის იქნება პატივდებული ამქვეყნადაც და მარადიულ ცხოვრებაშიც და იქნება ერთ-ერთი ახლობელი (ალლაჰთან) [სასამართლოს დღეს].

და ილაპარაკებს იგი (ისა) ადამიანებთან აკვანში (ჩვილობისას) და (ილაპარაკებს) ზრდასრულ ასაკშიც (ადამიანებამდე მიიტანს იმას, რასაც ალლაჰი გამოცხადებით მისცემს) და იქნება იგი მართალთა შორის».

თქვა (მარიამმა): «უფალო ჩემო! როგორ მეყოლება მე ვაჟი, როცა არც ერთი კაცი არ შემხებია?» უთხრა მას (ანგელოზმა ჯიბრილმა): «ასე ალლაჰი ქმნის იმას, რასაც ინებებს. როცა ის რაიმეს გადაწყვეტს, მხოლოდ ეტყვის მას ერთხელ: ‘იყავ!’ — და ის მაშინვე ხდება».

და ასწავლის მას (ალლაჰი) [ისას] წერას და სიბრძნეს, და თორას, და ინჯილს.

და (ალლაჰი გააგზავნის მას) შუამავლად ისრაელის ძეებთან. (და 'ისა ეტყვის მათ:) «ჭეშმარიტად, მე მოვედი თქვენთან სასწაულით თქვენი უფლისგან. მე შევქმნი თქვენთვის თიხისგან ფრინველის მსგავს, ჩავბერავ მასში — და ის გახდება (ნამდვილი) ფრინველი ალლაჰის ნებით. და განვკურნავ დაბადებიდან ბრმას და კეთროვანს, და გავაცოცხლებ მკვდრებს ალლაჰის ნებით. და შეგატყობინებთ იმას, რასაც ჭამთ და იმასაც, რასაც თქვენს სახლებში ინახავთ. ჭეშმარიტად, ამაში (ამ სასწაულებში) არის აშკარა ნიშანი თქვენთვის, რომ მე ვარ ალლაჰის შუამავალი და მოციქული — თუ თქვენ მორწმუნენი ხართ!

და როგორც დამამტკიცებელი იმისა, რაც ჩემამდე ჩამოეგზავნა თორაში, და რათა ნებადართული გაგიხადოთ (ალლაჰის შთაგონებით) ნაწილი იმისა, რაც ადრე თქვენთვის აკრძალული იყო. და მოვედი თქვენთან ნიშნით თქვენი უფლისგან. მაშ, გეშინოდეთ (სასჯელის) ალლაჰისას და დამემორჩილეთ.

ჭეშმარიტად, ალლაჰი არის ჩემი უფალიც და თქვენი უფალიც! მაშ, თაყვანი ეცით მხოლოდ მას (ერთადერთს)! ეს არის სწორი გზა».

۞ და როცა 'ისამ იგრძნო მათში ურწმუნოება, უთხრა (თავის გულწრფელ მიმდევრებს): «ვინ იქნებიან ჩემი დამხმარენი (ალლაჰის გზაზე)?» თქვეს მოწაფეებმა: «ჩვენ ვართ ალლაჰის დამხმარენი. ვირწმუნეთ ალლაჰი, მაშ, დაამოწმე (ო, 'ისა), რომ ჩვენ ვართ მორჩილნი».

«ო, უფალო ჩვენო! ვირწმუნეთ ის, რაც შენ ჩამოაგზავნე (ინჯილი), და მივყევით მოციქულს ('ისას). მაშ, ჩაგვწერე ჩვენ მოწმეთა შორის (მათ შორის, ვინც მოწმობს, რომ მხოლოდ ალლაჰია ჭეშმარიტი ღმერთი და აღიარებს მის მოციქულებს!)»

და (იუდეველებმა) ხერხი იხმარეს (‘ისას წინააღმდეგ რომ მოეკლათ იგი) და ალლაჰმა მათი ხერხი ამაოდ ჰქმნა. და ალლაჰია ყველაზე უფრო მოხერხებული.

აი, თქვა ალლაჰმა: «ო, 'ისა! მე მოგასვენებ (დავასრულებ შენს ყოფნას დედამიწაზე) და აგამაღლებ ჩემთან (სულითაც და სხეულითაც). და გაგწმენდ მათგან, ვინც ურწმუნონი გახდნენ, და გავხდი მათ, ვინც გამოგყვნენ, აღმატებულად მათზე, ვინც ურწმუნონი გახდნენ აღდგომის დღემდე. შემდეგ ჩემთან იქნება თქვენი დაბრუნება, და მე განვსჯი თქვენს შორის იმ საკითხებში, რაზეც უთანხმოებაში იყავით.

ხოლო ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ (ისასთან დაკავშირებით) [ იუდეველები, რომლებმაც არ აღიარეს იგი ალლაჰის მოციქულად, და ქრისტიანები, რომლებმაც იგი ღმერთის დონემდე აღამაღლეს] მე დავსჯი მათ მძიმე სასჯელით ამქვეყნადაც და მარადიულ ცხოვრებაშიც. და არ ეყოლებათ მათ არავითარი დამხმარენი».

ხოლო ისინი, ვინც ირწმუნეს და აკეთებდნენ კეთილ საქმეებს, მათ სრულად მიეცემათ თავიანთი ჯილდო. და ალლაჰს არ უყვარს უსამართლოები (ურწმუნონი და მრავალღმერთიანნი).

ეს ჩვენ გიკითხავთ შენ (ო, მუჰამმად) ნიშნებიდან და ბრძნული შეხსენებიდან (ყურანიდან).

ჭეშმარიტად, 'ისას შექმნის მაგალითი (რომ იგი დაიბადა მამის მონაწილეობის გარეშე) ალლაჰის წინაშე ჰგავს ადამის შექმნის მაგალითს: მან შექმნა იგი (ადამი) უშუალოდ მიწისგან (მამისა და დედის გარეშე) შემდეგ უთხრა მას: «იყავ!» — და ის იქმნა[1]. ——— [1] 'ისას ღმერთად მიჩნევა იმის გამო, რომ იგი მამის გარეშე დაიბადა, მცდარია, რადგან ადამი საერთოდ შეიქმნა მამისა და დედის გარეშე.

(ეს არის) ჭეშმარიტება შენი უფლისგან. ამიტომ ნუ იქნები დაეჭვებულთა შორის!

ხოლო ვინც დაგიწყებს კამათს (ო, მოციქულო) მასზე ('ისა, მარიამის ძეზე) მას შემდეგ, რაც შენამდე მოვიდა ჭეშმარიტი ცოდნა მის შესახებ, უთხარი მათ: «მოდით, მოვუხმოთ ჩვენს შვილებს და თქვენს შვილებს, ჩვენს ქალებს და თქვენს ქალებს, ჩვენ თვითონ და თქვენ თვითონ, შემდეგ მივმართოთ (ალლაჰს) და ვთხოვოთ წყევლა (სასჯელი), და მოვუხმოთ ალლაჰის წყევლა მატყუარებზე (მათზე, ვინც ამბობს, რომ 'ისა ღმერთია)!»

ჭეშმარიტად, ეს არის ჭეშმარიტი ამბავი. და არ არსებობს ღმერთი (თაყვანისცემის ღირსი) ალლაჰის გარდა. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი ძლევამოსილი, ბრძენია.

ხოლო თუ ისინი ზურგს აქცევენ, მაშინ ჭეშმარიტად ალლაჰი იცნობს მათ, ვინც არეულობას თესავს.

თქვი (ო, მოციქულო): «ო, წიგნის ხალხნო (იუდეველნო და ქრისტიანნო)! მოდით სიტყვაზე, რომელიც თანაბარია ჩვენთვის და თქვენთვის: რომ არ ვემსახუროთ და არ ვეთაყვანოთ არავის ალლაჰის გარდა, და არაფერი დავუდგინოთ მას თანაზიარად, და რომ არ ავიყვანოთ ჩვენგან ზოგიერთი სხვებს ღმერთებად ალლაჰის გარდა. ხოლო თუ ისინი ზურგს აქცევენ (უარს იტყვიან), მაშინ თქვით: «დაამოწმეთ, რომ ჩვენ ვართ მორჩილნი (მუსლიმები)».

ო, წიგნის ხალხნო ! რატომ კამათობთ იბრაჰიმის შესახებ (და ამტკიცებთ, რომ იგი იუდეველი ან ქრისტიანი იყო), მაშინ როცა თქვენ იცით, რომ თორა და ინჯილი მხოლოდ მის შემდეგ ჩამოეგზავნა? ნუთუ არ დაფიქრდებით?

აი, თქვენ (ო, წიგნის ხალხნო) ხართ ისინი, ვინც კამათობდით (მუჰამმადთან) იმაზე, რაზეც გარკვეული ცოდნა გაქვთ (რაც თქვენს წიგნებშია). რატომღა კამათობთ (ალლაჰის მოციქულთან) იმაზე, რაზეც ცოდნა არ გაქვთ (იბრაჰიმის შესახებ)? და ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ყველაფერი, ხოლო თქვენ არ იცით!

არ იყო იბრაჰიმი არც იუდეველი და არც ქრისტიანი, არამედ იყო ჰანიფი — ერთღმერთიანი, და არ იყო იგი მრავალღმერთიანთაგანი.

ჭეშმარიტად, იბრაჰიმთან ყველაზე ახლოს მყოფნი არიან ისინი, ვინც მას მიჰყვნენ, და ეს (არის) მოციქული (მუჰამმადი) და ისინი, ვინც ირწმუნეს. და ჭეშმარიტად, ალლაჰია მორწმუნეთა მფარველი.

და მოინდომა წიგნის ხალხის ერთმა ჯგუფმა, რომ გზა აებნიათ თქვენთვის (ო, მორწმუნენო). მაგრამ ვერავის აუბნევენ გზას, თავიანთი თავის გარდა, თანაც ვერ გრძნობენ.

ჰეი, წიგნის ხალხო! რატომ არ ირწმუნებთ ალლაჰის აიათებს, როცა თქვენ მოწმენი ხართ!

ო, წიგნის ხალხნო! რატომ ფარავთ ჭეშმარიტებას სიცრუით და მალავთ ჭეშმარიტებას (რაც თორასა და ინჯილშია მოციქულ მუჰამმადის ნიშნების შესახებ), მაშინ როცა თქვენ ეს იცით?

და თქვა წიგნის ხალხის ერთმა ნაწილმა (კერძოდ იუდეველებმა): «ირწმუნეთ ის, რაც ჩამოეგზავნა მორწმუნეებს დღის დასაწყისში, და უარყავით იგი დღის ბოლოს — იქნებ ასე ისინი (მორწმუნენი) დაბრუნდნენ (ურწმუნოებაში), (ეჭვის შეტანით თავიანთ სარწმუნოებაში)».

და (ამბობდნენ): «ნუ ენდობით არავის, გარდა იმისა, ვინც მიჰყვა თქვენს სარწმუნოებას (იუდეველებს)». უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «ჭეშმარიტად, წინამძღოლობა და დახმარება არის მხოლოდ ალლაჰისგან — ის აძლევს რწმენას იმას, ვისაც ინებებს». უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «ჭეშმარიტად, აღმატებული წყალობა ალლაჰის ხელშია — ის აძლევს მას იმას, ვისაც ინებებს!» და ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

ის გამოარჩევს თავისი წყალობით იმას, ვისაც ინებებს. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი დიადი წყალობის მფლობელია.

۞ და წიგნის ხალხში (კერძოდ იუდეველთა შორის) არის ისეთი, რომ თუ მას ყინტარს (დიდ ოდენობას ქონებას) მიანდობ, დაგიბრუნებს მას; მაგრამ მათ შორის არის ისეთიც, რომ თუ მხოლოდ ერთ დინარს მიანდობ, არ დაგიბრუნებს, სანამ მასზე მუდმივად არ იდგები (და არ მოითხოვ). ეს იმიტომაა, რომ ისინი ამბობდნენ: «არ გვაქვს ჩვენ გზა უბრალოებზე (არაბებზე) (ეს ჩვენთვის არ არის დანაშაული და ამისთვის არ დავსჯილვართ)». და ისინი (იუდეველები) ალლაჰზე სიცრუეს იგონებენ, მაშინ როცა იციან.

არა! ვინც ერთგულად ასრულებს თავის აღთქმას და მოერიდა (ალლაჰის სასჯელს), ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს ღვთისმოშიშნი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ყიდიან ალლაჰთან დადებულ აღთქმას და თავიანთ ფიცს უმნიშვნელო ფასად, — მათ არ ექნებათ არავითარი წილი (სიკეთისა) მარადიულ ცხოვრებაში. და არ დაელაპარაკება მათ ალლაჰი, და არ შეხედავს მათ აღდგომის დღეს, და არ განწმენდს მათ (მათ ცოდვებს არ მიუტევებს). და მათთვის იქნება მტკივნეული სასჯელი.

და ჭეშმარიტად, მათ შორის (იუდეველთა შორის) არის ისეთი ნაწილი, ვინც თავისი ენებით ამახინჯებს წიგნს, რათა თქვენ იფიქროთ, რომ ეს არის წიგნიდან (თორადან), მაშინ როცა ის არ არის წიგნიდან. და ამბობენ ისინი: «ეს ალლაჰისგან არის», მაშინ როცა ის საერთოდ არ არის ალლაჰისგან. და ისინი სიცრუეს ამბობენ ალლაჰზე, და თვითონაც იციან ეს.

არ ხდება ისე, რომ ალლაჰმა მისცეს (რომელიმე) ადამიანს წიგნი, კანონი და წინასწარმეტყველება (აირჩიოს იგი წინასწარმეტყველად), და შემდეგ მან ხალხს უთხრას: «იყავით ჩემი მონები, და არა ალლაჰის». არამედ (პირიქით) იგი ამბობდა: «იყავით უფლის ერთგული მსახურნი, რადგან თქვენ ასწავლით (ხალხს) ალლაჰის წიგნს და თავადაც სწავლობთ (მის წიგნს)».

და არ გიბრძანებთ იგი (მოციქული) თქვენ, რომ აიყვანოთ ანგელოზები და წინასწარმეტყველები უფლებად (რომლებსაც ეთაყვანებოდით). ნუთუ იგი (მოციქული) გიბრძანებდათ, (ო, ადამიანებო) ურწმუნოებას მას შემდეგ, რაც თქვენ ალლაჰისადმი სრულად დამორჩილებულნი გახდით?

და (შეახსენე, ო, მოციქულო) ისიც, როგორ აიღო ალლაჰმა აღთქმა ყველა წინასწარმეტყველისგან: «რაც წიგნი და სიბრძნეც არ უნდა მოგცეთ მე თქვენ, (ამის) შემდეგ როცა თქვენთან მოვა მოციქული ალლაჰისგან, რომელიც დაადასტურებს იმას, რაც თქვენთანაა, აუცილებლად ირწმუნეთ ის და აუცილებლად დაეხმარეთ მას». უთხრა მან: «ადასტურებთ კი ამას (ო, მოციქულებო) და იღებთ თუ არა ამ პირობაზე ჩემს ტვირთს (ამ აღთქმას)?» მათ (მოციქულებმა) თქვეს: «ვადასტურებთ». (ალლაჰმა) თქვა: «მაშ, იყავით მოწმეები, და მეც თქვენთან ერთად ვიქნები მოწმეებიდან».

ხოლო ვინც ამის შემდეგ ზურგს აქცევს, ისინი არიან ურჩნი.

ნუთუ ისინი ეძებენ სხვა სარწმუნოებას, გარდა ალლაჰის სარწმუნოებისა, მაშინ როცა მას (ალლაჰს) დამორჩილდნენ ყველა, ვინც ცაშია და მიწაზე — ნებით (მორწმუნენი) და უნებლიეთაც? და მისკენ იქნებით ყველა დაბრუნებულნი.

უთხარი (მათ) (ო, შუამავალო): «ჩვენ ვირწმუნეთ ალლაჰი და ის, რაც გარდმოვლენილ იქნა (შუამავლებზე) იბრაჰიმზე, ისმაილზე, ისჰაყზე, იაყუბზე და ტომებზე — [შუამავლებს იაყუბის თორმეტი შთამომავლობისგან]; და ის, რაც მიეცა მუსას [თორა], და 'ისას [ინჯილი], და (სხვა) შუამავლებს მათი უფლისგან. ჩვენ არ ვაკეთებთ განსხვავებას არცერთ მათგანს შორის, და ჩვენ მას — (ალლაჰს) — ვემორჩილებით [ვაღიარებთ მხოლოდ მას შემოქმედად და ღმერთად და სრულად ვემორჩილებით მხოლოდ მას]».

ხოლო ვინც ისლამის გარდა სხვა სარწმუნოებას ისურვებს, მისგან იგი არასოდეს იქნება მიღებული [რადგან ისლამის გარდა სხვა რწმენა და მორჩილება არ არის ის, რაც ალლაჰს სურს ადამიანისათვის], და ის მარადიულ ცხოვრებაში აღმოჩნდება წაგებულთა შორის.

როგორ დააყენებს ალლაჰი სწორ გზაზე იმ ხალხს [ანუ როგორ უბოძებს მათ რწმენას], რომლებიც ურწმუნონი გახდნენ მას შემდეგ, რაც უკვე ირწმუნეს (ალლაჰი), და დაამოწმეს, რომ მოციქული ჭეშმარიტებაა, და მათთან მივიდა აშკარა სასწაულები? და ალლაჰი არ მიუძღვის ჭეშმარიტებისკენ უსამართლო ხალხს.

ასეთთა [უსამართლოთა] საზღაური ის არის, რომ მათზე იქნება ალლაჰის წყევლა, და (ასევე) ანგელოზთა და ყველა ადამიანთა (წყევლა).

ისინი მარადიულად დარჩებიან მასში [ჯოჯოხეთში]; არ შეუმსუბუქდებათ მათ სასჯელი (არც მცირედით), და არ მიეცემათ მათ გადავადება [რათა თავი იმართლონ ან დაბრუნდნენ].

გარდა იმათისა, რომლებიც ამის შემდეგ [მათი ურწმუნოების და უსამართლობის შემდეგ] მოინანიებენ (ალლაჰთან) და გამოასწორებენ. უეჭველად, ალლაჰი შემნდობია [თავისი იმ მონების მიმართ, რომლებიც ინანიებენ], და შემწყალებელია (მორწმუნეთა მიმართ).

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ მას შემდეგ, რაც ირწმუნეს, და შემდეგ კიდევ გაძლიერდნენ ურწმუნოებაში, — მათი მონანიება არ იქნება მიღებული (სიკვდილის მომენტში), და ასეთნი არიან ჭეშმარიტად გზას აცდენილნი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ და გარდაიცვალნენ ურწმუნოებად, — განკითხვის დღეს არც ერთი მათგანისგან არ იქნება მიღებული (გამოსასყიდი) თუნდაც მიწა სავსე ოქროთი, თუკი იგი მოისურვებდა ამით თავის გამოსყიდვას [მარადიული ჯოჯოხეთის სასჯელისგან]. ასეთთათვის გამზადებულია მტკივნეული სასჯელი, და არ ეყოლებათ დამხმარენი.

ვერ მიაღწევთ თქვენ (ო, მორწმუნენო) ღვთისმოშიშობას, სანამ არ დახარჯავთ იმას, რაც გიყვართ [თქვენს ქონებას შორის ყველაზე ძვირფასსა და საუკეთესოს]. და რასაც არ უნდა დახარჯავდეთ — ბევრს თუ ცოტას, უეჭველად, ალლაჰმა ეს იცის.

ყოველი (კეთილი) საკვები ნებადართული იყო ისრაელის ძეთათვის [შუამავალ იაყუბის შთამომავლობისთვის], გარდა იმისა, რაც ისრაელმა [ანუ შუამავალმა იაყუბმა] თავად აიკრძალა თავისთვის [ავადმყოფობის დროს დადებული აღთქმის გამო], სანამ თორა გარდმოევლინებოდა[1]. უთხარი (იუდეველებს), ო, (შუამავალო): «მოიტანეთ თორა და წაიკითხეთ იგი, თუ მართალნი ხართ». ——— [1]და მისმა შვილებმა მიჰბაძეს მას და შეწყვიტეს იმის ჭამა, რაც მამამ საკუთარ თავზე აიკრძალა, ხოლო როცა თორა გარდმოევლინა, უზენაესმა ალლაჰმა აუკრძალა ისრაელის ძეთაგან ზოგიერთი საკვები მათი უსამართლობის გამო — ის, რაც მანამდე მათთვის ნებადართული იყო.

ხოლო ვინც ამის შემდეგ [მას შემდეგ, რაც თორას წაიკითხავს და ჭეშმარიტება გაუნათლდება], ალლაჰზე სიცრუეს შეთხზავს [ამბობს, რომ აკრძალვა შუამავლებს თორას ჩამოვლენამდე უკვე გარდმოვლენილი ჰქონდათ], — ასეთნი არიან უსამართლონი.

უთხარი (მათ), ო, (შუამავალო): «ალლაჰმა სიმართლე თქვა! (და თქვენ, ო, იუდეველნო, თუ ჭეშმარიტნი ხართ თქვენს სიყვარულში შუამავალი იბრაჰიმის მიმართ), — მიჰყევით იბრაჰიმის სარწმუნოებას — ერთღმერთიანობას, რადგან იგი — (შუამავალი იბრაჰიმი) — არ ყოფილა მრავალღმერთიანთაგანი.

ჭეშმარიტად, პირველი სახლი, რომელიც ადამიანებისთვის (დედამიწაზე) დადგინდა (რათა იქ ალლაჰს თაყვანი ეცათ), — არის ის, რომელიც ბაქაში [მექქაში] მდებარეობს. (ეს სახლი) კურთხეულია [მასში კეთილი საქმეებისთვის ჯილდო მრავლდება და მასზე ალლაჰის წყალობა გარდმოდის] და გზამკვლევი სამყაროებისთვის [ლოცვის მიმართულების (ყიბლის) ორიენტირი და ყველა ადამიანის მომლოცველობის ადგილი].

იქ [მექქაში, წმინდა მეჩეთში] ადამიანებისთვის ნათელი ნიშნებია (რომლებიც იმაზე მიუთითებს, რომ იგი იბრაჰიმმა ააშენა): იბრაჰიმის ადგილი[1]. და ვინც მასში [წმინდა მეჩეთში] შევა, უსაფრთხოდ იქნება. და ალლაჰის წინაშე ადამიანებს ეკისრებათ ვალდებულება, შეასრულონ სახლის (ქააბის) მომლოცველობა (ჰაჯი)— მათ, ვისაც ამის საშუალება აქვს [შეუძლია იქამდე მისვლა]. ხოლო ვინც არ ირწმუნებს [უარყოფს წმინდა მეჩეთში ჰაჯის სავალდებულოობას], (იცოდეს, რომ) ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ საჭიროებს სამყაროებს [არ საჭიროებს არც მას, არც მის ჰაჯს, არც მის საქმეებს და საერთოდ არაფერს]. ——— [1]ქვა, რომელზეც წინასწარმეტყველი იბრაჰიმი იდგა, როდესაც თავის ვაჟთან, ისმაილთან ერთად, ამ სახლის (ქააბის) საძირკველს აგებდა.

უთხარი (ო, მოციქულო) (იუდეველებსა და ქრისტიანებს): «ო, წიგნის ხალხო! რატომ იჩენთ ურწმუნოებას ალლაჰის სასწაულების მიმართ, მაშინ როცა ალლაჰი მოწმეა იმისა, რასაც თქვენ აკეთებთ?»

უთხარი (ო, მოციქულო) (იუდეველებსა და ქრისტიანებს): «ო, წიგნის ხალხო! რატომ აცილებთ ალლაჰის გზას [ისლამს — მისადმი სრულ მორჩილებას] მათ, ვინც ირწმუნა, ცდილობთ დაამახინჯოთ იგი [ალლაჰის გზა], (მაშინ როცა) თქვენ თავად ხართ მოწმენი? და ალლაჰი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც თქვენ აკეთებთ.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თუ დაემორჩილებით ზოგიერთს მათგან, ვისაც წიგნი მიეცა, ისინი დაგაბრუნებენ თქვენ თქვენი რწმენის შემდეგ [მას შემდეგ, რაც ირწმუნეთ] — კვლავ ურწმუნოებაში.

და როგორ შეგიძლიათ თქვენ (ო, მორწმუნენო) ურწმუნოება გამოავლინოთ, მაშინ როცა თქვენთვის იკითხება ალლაჰის სასწაულები [ყურანის აიათები], და თქვენ შორის არის მისი მოციქული [მუჰამმადი]? ხოლო ვინც ალლაჰს ეჭიდება, — ის უკვე სწორ გზაზეა დაყენებული.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! გეშინოდეთ ალლაჰის ისეთი შიშით, როგორიც მას ეკადრება, და არ მოკვდეთ სხვა მდგომარეობაში, გარდა იმისა, რომ იყოთ სრულად მორჩილნი [მუსლიმები].

და ყველანი ერთად მტკიცედ ჩაეჭიდეთ ალლაჰის თოკს[1] და ნუ გაიყოფით. და გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობა, რომელიც მან თქვენზე მოიღო: როდესაც ოდესღაც [ისლამის მიღებამდე] თქვენ (ო, ავსისა და ხაზრაჯის ტომების ანსარებო) ერთმანეთის მტრები იყავით, მან თქვენი გულები ერთმანეთთან დააახლოვა (ალლაჰის სიყვარულზე დაფუძნებული სიყვარულით) და მისი წყალობით ძმები გახდით [ერთმანეთი ალლაჰის კმაყოფილების გამო შეიყვარეთ]. თქვენ ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] უფსკრულის პირას იყავით, და მან (რწმენა მოგანიჭათ და) გადაგარჩინათ მისგან [ჯოჯოხეთისგან]. ასე გიხსნით ალლაჰი თავის აიათებს, რათა სწორ გზას დაადგეთ. ——— [1]მორწმუნე თავის უფალს მისი წიგნისა და მისი გზის მეშვეობით უკავშირდება. ამიტომ უზენაესმა ალლაჰმა ყურანსა და ისლამს თოკი უწოდა.

და იყოს თქვენ შორის (ო, მორწმუნენო) თემი, რომელიც სიკეთისკენ მოუწოდებს, უბრძანებს ადამიანებს მოწონებულს [რწმენას და კეთილი საქმეების შესრულებას] და უკრძალავს საძაგელს [ურწმუნოებასა და ცოდვებს]. სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი (ამქვეყნადაც და მარადიულ ცხოვრებაშიც).

და ნუ იქნებით (ო, მორწმუნენო) იმათ მსგავსნი — [წიგნის ხალხის მსგავსნი], რომლებიც გაიყვნენ (ჯგუფებად და პარტიებად) და ჩავარდნენ განხეთქილებაში (თავიანთი სარწმუნოების საფუძვლებში), მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა ნათელი სასწაულები [როცა ჭეშმარიტება უკვე ნათელი გახდა]. და ასეთთათვის გამზადებულია დიდი სასჯელი.

იმ დღეს, როცა ზოგი სახე გათეთრდება [მორწმუნეთა სახეები] და ზოგი სახე გაშავდება [ურწმუნოთა სახეები]! ხოლო ისინი, ვისი სახეებიც გაშავდა, (მათ ეთქმებათ): «ნუთუ ურწმუნონი გახდით თქვენი რწმენის შემდეგ [მას შემდეგ, რაც თავდაპირველად ირწმუნეთ]? მაშ, იგემეთ სასჯელი იმის გამო, რომ ურწმუნოებას სჩადიოდით!»

ხოლო ისინი, ვისი სახეებიც გათეთრდა, ისინი ალლაჰის წყალობაში იქნებიან [სამოთხეში] და დარჩებიან იქ მარადიულად.

ეს ალლაჰის ნიშნებია [აიათებია]; ჩვენ გიკითხავთ მათ შენთვის (ო, მუჰამმად), ჭეშმარიტებით. და ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ უსამართლობა ისურვოს სამყაროთათვის!

და (მხოლოდ ერთ) ალლაჰს ეკუთვნის ყველაფერი, რაც ცათა შინაა, და ყველაფერი, რაც მიწაზეა; და (მხოლოდ ერთ) ალლაჰს უბრუნდება ყოველი საქმე.

თქვენ (ო, მუჰამმადის თემო) გახდით საუკეთესო თემი, რომელიც ადამიანებისთვის იქნა წარმოჩენილი [რომ ისინი სწორი გზისკენ მიემართათ]: თქვენ ბრძანებთ სიკეთეს და კრძალავთ აუგს და გწამთ ალლაჰის. და რომ ერწმუნათ წიგნის ხალხს, ეს უეჭველად უკეთესი იქნებოდა მათთვის — როგორც ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, ისე მარადიულ ცხოვრებაში. მათ შორის არიან მორწმუნენიც, მაგრამ მათი უმეტესობა ურჩია [ურწმუნოა].

ისინი ვერავითარ ზიანს ვერ მოგაყენებენ, გარდა მცირედი ტკივილისა. და თუ ისინი შეგებრძოლებიან თქვენ (ო, მორწმუნენო), ზურგს შეგაქცევენ. შემდეგ კი მათ დახმარება აღარ გაეწევათ (თქვენს წინააღმდეგ).

მათზე [იუდეველებზე] დაწესდა დამცირება, სადაც არ უნდა იყვნენ, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ აქვთ ალლაჰიგან "თოკი" [თუ მიიღებენ ისლამს], და ადამიანებისგან "თოკი" [თუ დადებენ ხელშეკრულებას ძლიერ სახელმწიფოსთან საკუთარი უსაფრთხოებისთვის]. და ისინი (თავიანთი ჯიუტობისა და ურწმუნოების გამო) აღმოჩნდნენ ალლაჰის რისხვის ქვეშ და მათზე დაწესდა სიღარიბე. ეს იმისთვის, რომ ისინი არ ირწმუნებდნენ ალლაჰის ნიშნებს და უსამართლოდ კლავდნენ მოციქულებს! ეს — იმისთვის, რომ ისინი ურჩობდნენ და იყვნენ დამნაშავეები.

۞ ყველა ერთნაირი არ არიან წიგნის ხალხში, მათ შორის არის მტკიცე თემი, ისინი კითხულობენ ალლაჰის ნიშნებს [ყურანის აიათებს] ღამის საათებში და საჯდას აღასრულებენ (მის წინაშე).

მათ სწამთ ალლაჰის და უკანასკნელი დღის. ისინი ადამიანებს უბრძანებენ სიკეთეს და კრძალავენ აუგს [ურწმუნოებას და ცოდვებს]. ისინი ეჯიბრებიან ერთმანეთს კეთილი საქმეების შესრულებაში; და ასეთნი — ისინი არიან მართალნი.

და რასაც არ უნდა აკეთებდნენ ისინი კეთილიდან, არასოდეს იქნება იგი უარყოფილი მათგან. და მართლაც, ალლაჰმა იცნობს ღვთისმოშიშნი.

ჭეშმარიტად, მათ, ვინც არ ირწმუნეს, მათი ქონება და შვილები ვერაფერს არგებენ ალლაჰის წინაშე; ისინი არიან ცეცხლის მკვიდრნი და დარჩებიან იქ მარადიულად.

მაგალითი იმისა, რასაც ისინი [ურწმუნოები] ამქვეყნიურ ცხოვრებაში ხარჯავენ [რა კეთილ საქმესაც არ უნდა აკეთებდნენ], ჰგავს იმ შემთხვევას, როცა ყინვიანი ქარიშხალი დაატყდება იმ ადამიანების ნათესს, რომლებმაც საკუთარი თავის მიმართ უსამართლობა ჩაიდინეს [თავიანთი ცოდვების გამო], და (ეს ქარი) მას მთლიანად გაანადგურებს. ჭეშმარიტად, ალლაჰს მათთვის უსამართლობა არ ჩაუდენია, არამედ მათ თავადვე მიაყენეს საკუთარ თავს ზიანი[1]. ——— [1]ურწმუნოები მარადიულ ცხოვრებაში თავიანთი კეთილი საქმეებისთვის ვერავითარ ჯილდოს ვერ მიიღებენ, რადგან ვერავითარი კეთილი საქმე ვერ გახდება ურწმუნოების გამოსასყიდი.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ აირჩევთ მეგობრებად სხვას, გარდა თქვენიანებისა. ისინი [ურწმუნონი] არ დააყოვნებენ თქვენთვის ზიანის მიყენებას, როცა ამის შესაძლებლობა მიეცემათ. მათ სურთ, რომ გაჭირვებასა და სიძნელეში აღმოჩნდეთ. უკვე გამოაშკარავდა სიძულვილი მათი ბაგეებიდან, ხოლო ის, რასაც მათი გულები მალავს, კიდევ უფრო მეტია, ვიდრე ის, რასაც ამბობენ. აი, უკვე განგიმარტეთ ნიშნები, (რათა ერიდოთ მათ), თუ თქვენ გააზრებთ იმას, (რითაც ალლაჰი შეგაგონებთ).

აი, თქვენ (ო, მორწმუნენო) ხართ, ვისაც ისინი [ურწმუნოები] უყვართ, ხოლო მათ თქვენ არ უყვარხართ. თქვენ გწამთ წერილი მთლიანად [ალლაჰის ყველა წიგნი], ხოლო ისინი არ ირწმუნებენ თქვენს წიგნს (ყურანს). როდესაც ისინი შეგხვდებიან, ამბობენ: "ჩვენ ვირწმუნეთ", ხოლო როცა მარტო რჩებიან, ბრაზისა და სიძულვილისგან თქვენ მიმართ თითების წვერებს იკბენენ. უთხარი (მათ) (ო, მოციქულო): «მოკვდით თქვენი ბოღმისგან! ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ის, რაც გულებშია».

თუ თქვენ (ო, მორწმუნენო) შეგეხებათ რაიმე კარგი, ეს მათ აწყენინებს; ხოლო თუ შეგემთხვევათ ცუდი, ისინი ამით ხარობენ. მაგრამ თუ გამოიჩენთ მოთმინებას და ღმრთისმოშიშებას, მათი მზაკვრობა ვერაფერს დაგაკლებთ. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმომცველია იმაზე, რასაც ისინი აკეთებენ.

და (გაიხსენე, ო, მოციქულო) როგორ გამოხვედი ერთ დილას (განთიადისას) შენი ოჯახიდან (საბრძოლო ჯავშნით შემოსილი), რათა მორწმუნენი საბრძოლველად დაგეწყო (უჰუდის მთასთან). და მართლაც, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

(გაიხსენე, ო მოციქულო) როგორ დააპირა თქვენგან ორმა ჯგუფმა (ანსარებიდან) სულით დაცემა (და ქალაქში დაბრუნება), მაშინ როცა ალლაჰი მათი მფარველია. და მხოლოდ ალლაჰზე უნდა მიენდონ მორწმუნენი!

და უკვე (ერთხელ) დაგეხმარათ ალლაჰი ბადრის (ბრძოლის) დროს[1], როცა სუსტნი იყავით [რიცხობრივად ცოტანი და იარაღითაც მცირენი]. მაშ, გეშინოდეთ ალლაჰის, რათა იქნებ მადლიერნი იყოთ. ——— [1]ბადრის ბრძოლის დროს 313 მუსლიმი 900–1000 მრავალღმერთიანის წინააღმდეგ იბრძოდა.

(გაიხსენე, ო მოციქულო) როგორ უთხარი მორწმუნეებს: «ნუთუ არ გყოფნით ის, რომ თქვენი უფალი გეხმარებათ სამი ათასი ანგელოზით, რომლებიც ზეციდან ჩამოდიან (დედამიწაზე)?»

დიახ [რა თქმა უნდა, ეს დახმარება საკმარისი იქნება თქვენთვის]! თუ თქვენ გამოიჩენთ მოთმინებას (როდესაც მტერს შეხვდებით) და იქნებით ღვთისმოშიშნი, და სწორედ იმ წამს, როცა ისინი თქვენზე წამოვლენ, მაშინ თქვენი უფალი დაგეხმარებათ ხუთი ათასი ნიშანდებული ანგელოზით [რომლებსაც თავადაც და მათ ცხენებსაც აშკარა განმასხვავებელი ნიშნები ექნებათ].

და ალლაჰმა ეს (ანგელოზებით დახმარება ბადრის ბრძოლაში) მხოლოდ იმისთვის დაადგინა, რომ ეს თქვენთვის სასიხარულო ამბავი ყოფილიყო და თქვენი გულები დამშვიდებულიყო. და არა არსებობს დახმარება, გარდა ალლაჰისგან, ძლევამოსილისა, ბრძენისა.

რათა მოეკვეთა ნაწილი იმათგან, ვინც ურწმუნო გახდა, ან ისე დაემარცხებინა ისინი, რომ (სახლში) წარუმატებლად დაბრუნებულიყვნენ.

არანაირი წილი არ გაქვს შენ (ო, მოციქულო) ამ საქმეში (მსახურთა მიტევების საკითხში): მიიღებს თუ არა ის მათ მონანიებას, თუ დასჯის მათ, რადგან ისინი ჭეშმარიტად უსამართლონი არიან.

ალლაჰისაა ყველაფერი, რაცაა ცათა შინა და რაცაა ქვეყანაზე. ის აპატიებს მას, ვისაც ინებებს და დასჯის მას, ვისაც ინებებს. ალლაჰი უსაზღვროდ მპატიებელი, მწყალობელია.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ შეჭამთ სარგებელს [ნუ დაკავდებით მევახშეობით], რომელიც შემდეგ მრავალჯერ იზრდება. და გეშინოდეთ ალლაჰის, რათა იქნებ წარმატებას მიაღწიოთ [და შეხვიდეთ სამოთხეში].

და გეშინოდეთ ცეცხლისა, რომელიც ურწმუნოებისთვისაა გამზადებული.

და დაემორჩილეთ ალლაჰს და შუამავალს, რათა შეწყალებულნი იყოთ.

ისწრაფეთ თქვენი უფლის მიტევებისკენ და იმ სამოთხისკენ, რომლის სიგანე ცათა და მიწის სიგანეს უტოლდება, და რომელიც გამზადებულია ღმრთისმოშიშთათვის.

(ისინი არიან) ვინც ხარჯავენ (თავიანთ ქონებას) როგორც სიხარულში, ისე გაჭირვებაში; იკავებენ (თავიანთ) რისხვას (მოთმინებით) და პატიობენ ადამიანებს. და მართლაც, ალლაჰს უყვარს გულწრფელნი!

ხოლო ისინი, ვინც ჩაიდინეს საზიზღრობა [დიდი ცოდვა] ან საკუთარი თავი დაიჩაგრეს (მცირე ცოდვის ჩადენით), შემდეგ გაიხსენეს ალლაჰი და სთხოვეს მიტევება თავიანთი ცოდვებისთვის, და ვინ აპატიებს ცოდვებს ალლაჰის გარდა? — და ამასთან, არ იდგნენ ჯიუტად იმაში, რაც ჩაიდინეს, და ეს იციან.

პატიებაა მათი საზღაური თავიანთი უფლისგან და სამოთხეები, რომლის ქვეშაც მდინარეები მიედინებიან, და იქ იქნებიან მარადჟამს...და რა მშვენიერია ჯილდო მოქმედთათვის!

(უზენაესი მიმართავს მორწმუნეებს მას შემდეგ, რაც მათ უბედურება შეემთხვათ უჰუდის მთასთან ბრძოლაში, ამხნევებს მათ): «უკვე გავიდა [მოხდა] თქვენამდე მაგალითები (იმის შესახებ, თუ როგორ გაანადგურა ალლაჰმა წინა თემები); მაშ იმოგზაურეთ მიწაზე და იხილეთ [მიიღეთ შეგონება], როგორი იყო დასასრული [რა სასჯელი ეწიათ] სიცრუის აღმძვრელთ!»

ეს [ყურანი] არის განმარტება ადამიანებისთვის, გზამკვლევი და შეგონება ღვთისმოშიშთათვის.

და არ დაეცეთ სულით (ო, მორწმუნენო) და ნუ დამწუხრდებით (იმის გამო, რაც უჰუდის მთასთან შეგემთხვათ), მაშინ როდესაც თქვენ იქნებით აღმატებულნი [გაიმარჯვებთ], თუ თქვენ (ნამდვილად) მორწმუნენი ხართ!

თუ თქვენ ჭრილობამ შეგეხოთ (უჰუდის ბრძოლაში), მაშინ იცოდეთ, რომ ასეთივე ჭრილობა შეეხოთ იმ ხალხსაც [მრავალღმერთიანებს] (ბადრის ბრძოლაში). და ამ დღეებს ჩვენ ვაცვლევინებთ ადამიანებს შორის რიგრიგობით [ისინი ხან იმარჯვებენ, ხან მარცხდებიან], რათა ალლაჰმა გამოავლინოს ისინი, ვინც ჭეშმარიტად ირწმუნეს, და რათა თქვენს შორის აიყვანოს მოწამეები, — ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს უსამართლონი!

და (ეს მარცხი უჰუდთან მოხდა იმისათვის), რომ ალლაჰს განეწმინდა ისინი, ვინც ირწმუნეს და წაეშალა ურწმუნონი [გაენადგურებინა ურწმუნოები და გამოევლინა თვალთმაქცნი].

ნუთუ თქვენ (საჰაბებო) ფიქრობდით, რომ სამოთხეში შეხვიდოდით, მაშინ როდესაც ალლაჰმა ჯერ კიდევ არ გამოავლინა თქვენგან ისინი, ვინც იღვწოდა მის გზაზე, და (არ) გამოავლინა მომთმენნი (ურწმუნოთა წინააღმდეგ ბრძოლაში)?

და აი, თქვენ (ო, მორწმუნენო) ნატრობდით სიკვდილს მანამდე, სანამ მას (ბრძოლის ველზე) შეხვდებოდით[1]. და აი, თქვენ იხილეთ იგი [სიკვდილი], მაშინ როდესაც უყურებდით! ——— [1]ბადრის ბრძოლის შემდეგ მორწმუნეებს სურდათ, რომ კვლავ მისცემოდათ შესაძლებლობა, დაცემულიყვნენ შაჰიდებად ალლაჰის გზაზე.

მუჰამმადი მხოლოდ მოციქულია, რომლის უწინაც სხვა მოციქულები იყვნენ მოვლენილნი. ნუთუ, თუ ის მოკვდება ან მოიკვლება, თქვენ უკან გაბრუნდებით [ჭეშმარიტ სარწმუნოებას მიატოვებთ]? ხოლო ვინც უკან გაბრუნდება, ის ალლაჰს ვერაფერს ავნებს (არამედ მხოლოდ საკუთარ თავს ავნებს). ხოლო ალლაჰი მალე დააჯილდოებს მადლიერთ.

და არ ხდება ისე, რომ ვინმე მოკვდეს ალლაჰის ნების გარეშე — (სანამ არ ამოწურავს) მისთვის დადგენილ ვადას. და ვინც (თავისი ქმედებით) ამ ქვეყნის საზღაურს ისურვებს, ჩვენ მივცემთ მას (მაგრამ მარადიულ ცხოვრებაში მას წილი არ ექნება). ხოლო ვინც მარადიული ცხოვრების საზღაურს ისურვებს, ჩვენ მივცემთ მას, — და ჩვენ დავაჯილდოებთ მადლიერთ.

და რამდენი მოციქული ყოფილა, რომელთან ერთადაც (ურწმუნოთა წინააღმდეგ) მრავალი ღვთისმოშიში მორწმუნე იბრძოდა; და ისინი არ დაეცნენ სულით იმის გამო, რაც ალლაჰის გზაზე შეემთხვათ, არ გამოიჩინეს სისუსტე და არ დაემორჩილნენ (თავიანთ მტრებს), — ხოლო ალლაჰს უყვარს მომთმენნი.

და (როცა მათ სიძნელე შეემთხვეოდათ), მათი სიტყვა მხოლოდ ეს იყო: «ო, უფალო ჩვენო! გვაპატიე ჩვენი ცოდვები და ჩვენი გადაჭარბება ჩვენს საქმეში [სარწმუნოების საქმეში], განამტკიცე ჩვენი ნაბიჯები (რათა არ გავიქცეთ ჩვენი მტრების წინაშე) და დაგვეხმარე გამარჯვებაში ურწმუნო ხალხზე».

და მიანიჭა მათ ალლაჰმა ამ ქვეყნის საზღაური [მტრებზე გამარჯვება] და მშვენიერი საზღაური მარადიულ ცხოვრებაში [სამოთხე]. და ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს გულწრფელნი.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თუ დაემორჩილებით მათ, ვინც ურწმუნო გახდა, ისინი უკან შეგაბრუნებენ [განგაშორებენ რწმენას] და თქვენ დაბრუნდებით წაგებულნი.

არა! [ისინი ვერ დაგეხმარებიან]. მხოლოდ ალლაჰია თქვენი მფარველი. და ის არის საუკეთესო შემწე!

ჩვენ შიშს ჩავუნერგავთ მათ გულებში, ვინც ურწმუნო გახდა, იმის გამო, რომ ისინი ალლაჰს თანაზიარს უდგენდნენ იმას, რაზეც მან არ ჩამოავლინა არანაირი მტკიცებულება. და მათი საბოლოო თავშესაფარი იქნება ცეცხლი; და რა საშინელია უსამართლოთა სამყოფელი!

და აი, ალლაჰმა აღგისრულათ თავისი აღთქმა, როდესაც თქვენ ანადგურებდით მათ [ურწმუნოებს] (უჰუდის ბრძოლაში) მისი ნებართვით. მაგრამ მაშინ, როცა თქვენ სულით დასუსტდით და დაიწყეთ დავა ბრძანების შესახებ [დაობდით, წასულიყავით ნადავლების შესაგროვებლად თუ დარჩენილიყავით ადგილზე], და თქვენ (ო, მშვილდოსნებო) არ დაემორჩილეთ (ალლაჰის მოციქულს), რომელმაც გიბრძანათ, რომ არავითარ შემთხვევაში არ დაგეტოვებინათ თქვენი პოზიციები, მას შემდეგ, რაც მან (ალლაჰმა) გაჩვენათ ის, რაც გიყვარდათ [დახმარება]. და გამოიკვეთა, რომ თქვენს შორის არიან ისინი, ვისაც ეს ქვეყანა სურს, და თქვენს შორის არიან ისინიც, ვისაც მარადიული ცხოვრება სურს. შემდეგ მან დაგაშორათ მათგან, რათა გამოეცადეთ. და აი, როცა მან იხილა, რომ ნანობდით ჩადენილს და ინანიებდით, მან გაპატიათ, — ჭეშმარიტად, ალლაჰი (უსაზღვრო) მადლის მფლობელია მორწმუნეთა მიმართ.

როცა თქვენ (მტრისგან გაქცეულნი) ადიოდით (უჰუდის მთაზე) და (შიშის გამო) უკან არც ერთისკენ არ ბრუნდებოდით, მაშინ როცა მოციქული (ბრძოლის ველზე მდგომი) გიხმობდათ (ბრძოლაში დასაბრუნებლად), თავად უკანასკნელ [მტერთან ყველაზე ახლო] რიგებში მდგომი (და თქვენ ამას არც ისმენდით და არც ხედავდით). და მან მოგაგოთ (თქვენი დაუმორჩილებლობისა და გაქცევის გამო) მწუხარება მწუხარებაზე[1], რათა არ გედარდათ იმის გამო, რაც აგცდათ [ნადავლი] და იმის გამო, რაც შეგემთხვათ [შიში და მარცხი]. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი სრულად მცოდნეა იმისა, რასაც თქვენ აკეთებთ. ——— [1]პირველი მწუხარება — როცა გავრცელდა ხმა, თითქოს ალლაჰის მოციქული მოკლეს; მეორე მწუხარება — როცა მრავალღმერთიანები აღმოჩნდნენ მთაზე, მორწმუნეებზე მაღლა.

შემდეგ მან (თავისი წყალობით) ჩამოგივლინათ თქვენზე, მწუხარების შემდეგ სიმშვიდე — რომლის ნიშნადაც მოვიდა ძილიანობა, რომელმაც მოიცვა ზოგიერთი თქვენგანი. ხოლო სხვა ნაწილი მხოლოდ საკუთარ თავზე ზრუნავდა; ისინი ალლაჰზე ფიქრობდნენ იმას, რაც სიმართლე არ იყო — წინაისლამური უმეცრების აზრებით, და ამბობდნენ (ერთმანეთს): «ნუთუ ჩვენთვის ამ საქმეში საერთოდ რაიმე არის?» უთხარი (მათ), ო, მოციქულო: «ჭეშმარიტად, საქმე მთლიანად ალლაჰს ეკუთვნის». ისინი თავიანთ გულებში მალავენ იმას, რასაც შენ არ გიმხელენ, და ამბობენ: «ჩვენ რომ ამ საქმეში რაიმე გვქონოდა, ჩვენ (ანუ დაღუპულ მორწმუნეებს გულისხმობენ) აქ არ მოვიკლებოდით». უთხარი (მათ), ო, მოციქულო: «თქვენ რომ საკუთარ სახლებშიც ყოფილიყავით, ისინი, ვისაც დაუწესა მოკვლა, აუცილებლად გამოვიდოდნენ (მედინიდან) თავიანთ ადგილებამდე [იქ, სადაც მათთვის იყო განკუთვნილი დაღუპვა]. და ალლაჰმა ეს გააკეთა იმისათვის, რომ გამოეცადა ის, რაც თქვენს გულებშია, და რათა გაეწმინდა ის, რაც თქვენს გულებშია [მოეშორებინა თვალთმაქცობა გულებიდან]». ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის ის, რაც გულებშია.

ჭეშმარიტად, თქვენგან (ო, თანამგზავრებო), ვინც ზურგი აქცია იმ დღეს, როცა შეხვდა ორი ლაშქარი [მორწმუნეთა ლაშქარი და მრავალღმერთიანთა ლაშქარი] (უჰუდის მთასთან), – ისინი ეშმაკმა შეაცდინა იმის გამო, რაც თავად მოიპოვეს [თავიანთი ცოდვების გამო]. და მართლაც, ალლაჰმა უკვე აპატია მათ, – რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, ლმობიერია.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ დაემსგავსებით იმათ, ვინც ურწმუნო გახდა და თავიანთ ძმებს (რწმენით) [მუნაფიყებს] ეუბნებოდნენ იმათზე, ვინც მათგან გარდაიცვალა ან დაიღუპა, როცა ისინი მოგზაურობდნენ მიწაზე (ვაჭრობის ან სხვა საქმისთვის) ან იყვნენ (საომარ) ლაშქრობაში: «რომ ყოფილიყვნენ ჩვენთან [არ გასულიყვნენ იმ გზაზე], არ მოკვდებოდნენ და არ დაიხოცებოდნენ». (ეს მოხდა) იმისათვის, რომ ალლაჰს ექცია ეს მათი გულებისთვის მწუხარებად. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი აცოცხლებს და აკვდინებს, და ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ.

და უეჭველად, თუ თქვენ (ო, მორწმუნენო) დაიხოცებით ალლაჰის გზაზე ან მოკვდებით (ბრძოლის დროს), მაშინ ალლაჰის პატიება და წყალობა უკეთესია იმაზე, რასაც ისინი [ურწმუნონი] აგროვებენ.

და თუ მოკვდებით ან დაიხოცებით [როგორც არ უნდა დადგეს თქვენი სიკვდილი], უეჭველად, ალლაჰთან იქნებით შეკრებილნი.

ალლაჰის წყალობით, შენ (ო, მოციქულო) იყავი მათ მიმართ რბილი [კეთილი და შემწყნარებელი] (თანამგზავრების მიმართ). ხოლო რომ ყოფილიყავი მკაცრი და გულქვა, ისინი განშორდებოდნენ შენგან. ამიტომ აპატიე მათ (რაც მოხდა უჰუდის დროს), სთხოვე მათთვის ალლაჰისგან მიტევება და ეთათბირე მათ საქმეში (შეეკითხე მათ რჩევა რაიმე საქმეში). ხოლო როდესაც გადაწყვეტ, მაშინ მიენდე მხოლოდ ალლაჰს, რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰს უყვარს ისინი, ვინც მასზე არიან მინდობილნი.

თუ ალლაჰი დაგეხმარებათ, ვერავინ დაგამარცხებთ [ვერავინ დაგძლევთ]; ხოლო თუ იგი დაგტოვებთ (დახმარების გარეშე), მაშინ ვინ დაგეხმარებათ მის შემდეგ? დაე, მორწმუნეებმა მხოლოდ ალლაჰს მიენდონ (ყველა საქმეში).

არ ყოფილა ისე, რომ რომელიმე მოციქული მოტყუებით მიითვისებდეს რაიმეს [მოციქული ნადავლიდან არაფერს მიითვისებს]. ხოლო ვინც (თქვენგან) მოტყუებით მიითვისებს რაიმეს — აღდგომის დღეს მოვა იმით, რაც მიითვისა (და შერცხვენილი წარდგება). შემდეგ ყოველი სული სრულად მიიღებს საზღაურს იმისთვის, რაც მოიპოვა, და მათ არ დაჩაგრავენ.

ნუთუ ის, ვინც მიჰყვა ალლაჰის კმაყოფილებას, მსგავსია იმისა, ვინც საკუთარ თავზე მოიზიდა ალლაჰის რისხვა? და მისი საბოლოო სამყოფელი იქნება ჯოჯოხეთი, — და რა საშინელი დაბრუნებაა ეს!

ისინი [სამოთხის მკვიდრნი და ჯოჯოხეთის მკვიდრნი] განსხვავდებიან ხარისხებით ალლაჰის წინაშე, და ალლაჰი ხედავს იმას, რასაც ისინი აკეთებენ.

უკვე მიაგო ალლაჰმა წყალობა მორწმუნეებს, როდესაც მათ შორის თავად მათგან გამოგზავნა მოციქული, რომელიც უკითხავს მათ მის ნიშნებს [ყურანის აიათებს], წმენდს მათ (მრავალღმერთიანობისა და უზნეობისგან) და ასწავლის მათ წიგნს [ყურანს] და სიბრძნეს [სუნნას], მაშინ როცა მანამდე [მოციქულის მოსვლამდე] ისინი აშკარა გზააბნევაში იყვნენ.

ნუთუ მას შემდეგ, რაც თქვენ (ო, მორწმუნენო) შეგემთხვათ უბედურება [რაც მოხდა უჰუდის დროს], — მაშინ როცა თქვენ ორჯერ უფრო დიდი ზიანი მიაყენეთ მრავალღმერთიანებს (ბადრის დროს), — თქვით: «საიდან ეს?» უთხარი (მათ) (ო, მოციქულო): «ეს [რაც შეგემთხვათ უბედურება] თქვენივე თავებიდანაა [თქვენი დაუმორჩილებლობის გამო მოციქულის ბრძანებისადმი, როცა ნადავლის შესაგროვებლად გაიქეცით]». ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა ყველაფერზე.

და ის, რაც შეგემთხვათ თქვენ იმ დღეს, როცა შეხვდა ორი ლაშქარი (უჰუდის მთასთან), — ეს მოხდა ალლაჰის ნებართვით, რათა გამოევლინა მორწმუნენი.

და რათა გამოევლინა ისინი, ვინც გახდნენ მუნაფიყები (თვალთმაქცნი). მათ უთხრეს [მუნაფიყებს]: «მოდით, იბრძოლეთ (ჩვენთან ერთად) ალლაჰის გზაზე, ან თუნდაც დაიცავით (მტერი) (თქვენი სახლებისა და ოჯახებისგან)» მათ თქვეს [მუნაფიყებმა] მორწმუნეებს: «რომ ვიცოდეთ, რომ ბრძოლა (ნამდვილად) იქნებოდა, აუცილებლად გამოგყვებოდით (თქვენს დასახმარებლად)». იმ დღეს ისინი ურწმუნოებასთან უფრო ახლოს იყვნენ, ვიდრე რწმენასთან, რადგან თავიანთი ბაგეებით ამბობდნენ იმას, რაც მათ გულებში არ იყო. და ალლაჰმა უკეთ იცის ის, რასაც ისინი მალავენ.

მათ (თვალთმაქცებმა), რომლებმაც თქვეს თავიანთ ძმებზე (რომლებიც დაიღუპნენ უჰუდის ბრძოლაში), - ხოლო თვითონ დარჩნენ: «მათ რომ ჩვენთვის მოესმინათ, ისინი არ დაიღუპებოდნენ». უთხარი მათ (ო, მოციქულო): «გადაარჩინეთ საკუთარი თავები სიკვდილისგან, თუ მართლები ხართ».

და ნუ ჩათვლი მათ, ვინც ალლაჰის გზაზე დაიღუპნენ, მკვდრებად, არა! (ისინი ამ ქვეყანაზე გარდაცვლილები რომც იყვნენ) ისინი ცოცხლები არიან (საიქიოში) და თავიანთი უფლის წინაშე საზრდოობენ.

ხარობენ იმით, რაც ალლაჰმა თავისი მადლიდან უბოძა მათ, და ხარობენ იმ ძმების გამო, რომლებიც ჯერ არ შეერთებიან მათ და მათ შემდეგ დარჩნენ, — რომ მათზე არ იქნება შიში (იმის გამო, რაც შეიძლება ელოდებოდეთ მათ მარადიულ ცხოვრებაში), და არ იქნებიან ისინი დამწუხრებულნი.

ისინი ხარობენ ალლაჰისგან მომდინარე წყალობითა და სიუხვით, და იმითაც, რომ ალლაჰი არ კარგავს მორწმუნეების ჯილდოს.

რომლებმაც უპასუხეს ალლაჰს და მის მოციქულს[1], მას შემდეგ, რაც მათ [მორწმუნეებს] მიადგათ ჭრილობები (მოხდენილი ბრძოლის შემდეგ). მათ შორის იმათთვის, ვინც იყო გულწრფელი და ერიდებოდნენ ალლაჰის სასჯელს, განკუთვნილია დიადი ჯილდო. ——— [1]როდესაც მოციქულმა სთხოვა უჰუდის მთასთან ბრძოლაში მონაწილეებს, გამოსულიყვნენ მასთან ერთად მრავალღმერთიანების კვალდაკვალ ლაშქრობაში, რათა მათ არ გასჩენოდათ მედინაში დაბრუნების სურვილი.

(ესენი არიან ისინი), ვისაც ხალხმა [ზოგიერთმა მრავალღმერთიანმა] უთხრეს: «აი, ხალხი [მექქელი მრავალღმერთიანები] შეიკრიბნენ თქვენს წინააღმდეგ (რათა დაბრუნდნენ და გაგანადგურონ), ამიტომ გეშინოდეთ მათი!» მაგრამ ამან მხოლოდ უფრო მეტად გაუძლიერა მათ რწმენა, და თქვეს: «საკმარისია ჩვენთვის ალლაჰი — და რა მშვენიერი მფარველია იგი!»

და ისინი [ვინც გამოვიდნენ მოციქულთან ერთად] დაბრუნდნენ (მედინაში) ალლაჰისგან მომდინარე წყალობითა და სიუხვით; არ შეხებიათ მათ არაფერი ცუდი [ამ ლაშქრობაში მათ ბრძოლაც კი არ მოუწიათ], და ისინი გაჰყვნენ ალლაჰის კმაყოფილებას. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი უდიდესი სიუხვის მფლობელია (მომნიჭებელი).

ეს (ვინც ცდილობს, დაგაბრკოლოთ და შეგაკავოთ ამისგან) მხოლოდ ეშმაკია, რომელიც გაშინებთ თავისი მომხრეებით. მაგრამ ნუ გეშინიათ მათი [მრავალღმერთიანების] (რადგან ისინი სუსტნი არიან და არ ჰყავთ დამხმარე), არამედ გეშინოდეთ ჩემი — თუ თქვენ მორწმუნეები ხართ.

და ნუ დაგამწუხრებს შენ (ო, მოციქულო) ისინი, რომლებიც ჩქარობენ ურწმუნოებაში, რადგან ჭეშმარიტად, ისინი (ამით) არაფრით ავნებენ ალლაჰს. ალლაჰს სურს, რომ მათ [ურწმუნოებს] არ მისცეს წილი მარადიულ ცხოვრებაში, და მათთვისაა დიდი სასჯელი.

ჭეშმარიტად, ვერაფერს ავნებენ ალლაჰს ისინი, რომლებმაც რწმენის ფასად იყიდეს ურწმუნოება, და მათთვისაა მწარე სასჯელი.

და ნუ იფიქრებენ ისინი, ვინც ურწმუნოები გახდნენ, რომ ის, რომ ჩვენ ვუხანგრძლივებთ მათ სიცოცხლეს, — მათთვის სიკეთეა. ჩვენ ვუხანგრძლივებთ მათ სიცოცხლეს მხოლოდ იმისთვის, რომ გაზარდონ და გაამრავლონ თავიანთი ცოდვები (რათა ამის სანაცვლოდ უფრო მძიმე სასჯელი მიეგოთ), და მათთვისაა დამამცირებელი სასჯელი.

ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ მორწმუნეები დატოვოს იმ მდგომარეობაში, რომელშიც თქვენ იმყოფებით (როდესაც არ არის ცხადი, ვინ არის მორწმუნე და ვინ თვალთმაქცი), სანამ არ განასხვავებს უწმინდურს [თვალთმაქცს] კეთილისგან [მორწმუნისგან]. და ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ გაგიმხილოთ დაფარული. მაგრამ ალლაჰი ირჩევს თავისი მოციქულებიდან იმას, ვისაც ინებებს. მაშ, ირწმუნეთ ალლაჰი და მისი მოციქულები; და თუ ირწმუნებთ და მოერიდებით (თქვენი ღმერთის სასჯელს), თქვენთვის იქნება დიადი ჯილდო.

და ნურც ისინი, ვინც ძუნწობენ იმაზე, რაც ალლაჰმა თავისი სიუხვით უბოძა მათ, იფიქრებენ, რომ ეს [ძუნწობა] მათთვის სიკეთეა. არა! პირიქით — ეს მათთვის ბოროტებაა. აღდგომის დღეს მათ კისერზე ჩამოეკიდებათ ის (სიმდიდრე), რომლის გაცემასაც ისინი ძუნწობდნენ. ალლაჰს ეკუთვნის ცათა და მიწის მემკვიდრეობა, და ალლაჰმა იცის ის, რასაც თქვენ აკეთებთ.

უეჭველად, ალლაჰმა უკვე მოისმინა იმათი [იუდეველთა] სიტყვა, რომლებმაც თქვეს: «ალლაჰი ღარიბია, ხოლო ჩვენ მდიდრები ვართ». ჩვენ ჩავწერთ იმას, რაც მათ თქვეს, და ასევე (ჩავწერთ) მათ მიერ შუამავალთა დახოცვას უსამართლოდ, და ვეტყვით (მათ): «იგემეთ ცეცხლის სასჯელი!»

ეს [სასჯელი] იმის გამო, რაც თქვენმა ხელებმა წინასწარ მოიმზადა [თქვენი ურწმუნოების, უსამართლობის, ბოროტებისა და ცოდვების გამო], და იცოდეთ, რომ ალლაჰი არ არის (თავისი) მსახურების მჩაგვრელი.

[ეს იუდეველები არიან] ისინი, რომლებმაც თქვეს (როდესაც ისლამისკენ მოუწოდეს მათ): «ალლაჰმა გვიანდერძა [გვიბრძანა] ჩვენ (თორაში), რომ არ ვირწმუნოთ არც ერთი მოციქული, სანამ არ მოვა ჩვენთან ისეთი (სასწაულით) — მსხვერპლით, რომელსაც ის ალლაჰს შესწირავს და რომელსაც ციდან ჩამოსული ცეცხლი შეჭამს [დაწვავს]». უთხარი (მათ), (ო, მოციქულო): «ჩემამდე უკვე მოვიდნენ თქვენთან მოციქულები ნათელი ნიშნებითა და მტკიცებულებებით, და იმითაც, რაც თქვენ თქვით [მსხვერპლით, რომელსაც ციდან ჩამოსული ცეცხლი წვავდა]. მაშ რატომ მოკალით ისინი, თუ მართლები ხართ იმაში, რასაც ამბობთ?»

თუ ისინი [იუდეველები და სხვებიც] ცრუდ შეგრაცხავენ (ო, მოციქულო), მაშ მართლაც, შენამდე უკვე უარყოფილნი იყვნენ (მრავალი) მოციქულები, რომლებიც მოდიოდნენ თავიანთ ხალხებთან ნათელი ნიშნებით, და წიგნებით, და გამანათებელი წერილით [როგორიცაა თორა, ფსალმუნი და ინჯილი].

ყოველი (შექმნილი) სული [ყოველი ადამიანი, ჯინი, ანგელოზი, ცხოველი და სხვა] იგემებს სიკვდილს, რამდენ ხანსაც არ უნდა ეცოცხლოს ამ ქვეყანაზე. და სრულად, ყოველგვარი დაკლების გარეშე, მოგეცემათ თქვენი საზღაური აღდგომის დღეს. ვინც დაშორებული იქნება ცეცხლს [ჯოჯოხეთს] და შეყვანილი იქნება სამოთხეში — სწორედ მან მიაღწია წარმატებას. და არაფერია ამ ქვეყნიერების ცხოვრება, გარდა მოტყუებითი სიამოვნებისა.

۞ აუცილებლად იქნებით გამოცდილი თქვენი ქონებით და საკუთარი თავებით იქამდე, ვიდრე ჭეშმარიტი მორწმუნე სხვებისგან არ გამოირჩევა. და აუცილებლად მოისმენთ ბევრ წყენასა და შეურაცხყოფას იმათგან, ვისაც თქვენამდე ებოძა წიგნი [იუდეველებისა და ქრისტიანებისგან], აგრეთვე მათგან, ვინც მრავალღმერთიანი გახდა. ხოლო თუ გამოიჩენთ მოთმინებას და შეეშინდებით ალლაჰის სასჯელის (მისი ბრძანებების შესრულებით და იმისგან განრიდებით, რაც მან აკრძალა), მაშინ ეს არის იმ საქმეთა რიცხვიდან, რომელთათვისაც აუცილებელია მტკიცე ნება და სიმტკიცე.

და (გაიხსენე, ო, მოციქულო) როგორ აიღო ალლაჰმა აღთქმა იმათგან, ვისაც წიგნი ებოძა [იუდეველებისა და ქრისტიანებისგან]: «აუცილებლად და უთუოდ აუხსნით მას [თქვენს წერილს — იუდეველები თორას, ხოლო ქრისტიანები სახარებას] ხალხს და არ დაფარავთ მას». მაგრამ მათ ეს [აღთქმა] ზურგს უკან მოისროლეს და უმნიშვნელო ფასად შეიძინეს. რა საძაგელია ის, რასაც ისინი იძენენ!

არ გეგონოს, რომ სასჯელს გადაურჩებიან ისინი, ვინც ხარობენ იმით, რითაც მოვიდნენ, და ამავე დროს უყვართ, რომ ადიდებდნენ იმისთვის, რაც მათ არ გაუკეთებიათ, — ნუ ჩათვლი მათ, რომ ისინი წარმატებას მიაღწევენ სასჯელის თავიდან აცილებაში. ჭეშმარიტად, მათთვისაა მტკივნეული სასჯელი!

ალლაჰს ეკუთვნის ცათა და მიწის განმგებლობა. ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

ჭეშმარიტად, ცათა და დედამიწის გაჩენაში და დღე-ღამის მონაცვლეობაში – თვალსაჩინო სასწაულებია გონიერთათვის.

რომელნიც იხსენებენ ალლაჰს მდგომარედ, მჯდომარედ და თავიანთ გვერდებზე (დაწოლილ მდგომარეობაში), და ფიქრობენ ცათა და მიწის შექმნაზე (და ამბობენ): «ო, ჩვენო უფალო! ეს ყველაფერი ამაოდ არ შეგიქმნია. ყოვლდაუნაკლო ხარ შენ! დაგვიფარე ცეცხლის სასჯელისაგან».

«ო, უფალო ჩვენო! ვისაც შენ ცეცხლში შეიყვან, ის უკვე დაამცირე (და შეარცხვინე). და უსამართლოებს არ ეყოლებათ დამხმარენი».

«ო, უფალო ჩვენო! ჭეშმარიტად, ჩვენ მოვისმინეთ მომხმობელი [მოციქული მუჰამმადი], რომელიც რწმენისკენ მოუწოდებდა: "ირწმუნეთ თქვენი უფალი!" — და ჩვენ ვირწმუნეთ (ჭეშმარიტი რწმენით). ო, ჩვენო უფალო! გვაპატიე ჩვენი ცოდვები, გაგვიწმინდე ჩვენი ბოროტი საქმეებისგან და მოგვაკვდინე სიკეთისმქმნელებთან ერთად».

«ო, უფალო ჩვენო! გვიბოძე ის, რაც აღგვითქვი შენი მოციქულების მეშვეობით, და ნუ შეგვარცხვენ აღდგომის დღეს. ჭეშმარიტად, შენ არ არღვევ (შენს) აღთქმას».

და უპასუხა მათ (მათ ვედრებას) მათმა უფალმა: «ჭეშმარიტად, მე არ დავკარგავ (კეთილ) საქმეს არც ერთ თქვენგანს, ვინც იგი აღასრულა — არც კაცს და არც ქალს [თითოეულს მივაგებ მის საზღაურს]. თქვენ ერთმანეთისგან ხართ [ყველანი თანასწორნი ხართ მის წინაშე]. ხოლო მათ, ვინც გადასახლდნენ (ალლაჰის გზაზე), ან განიდევნენ თავიანთი საცხოვრებლიდან, და დაიტანჯნენ ჩემს გზაზე [ჩემდამი მორჩილებისა და თაყვანისცემის გამო], და იბრძოდნენ (ჩემი სიტყვის აღსაზევებლად), და მოკლულნი იყვნენ (ამ გზაზე), — უეჭველად, მე მოვაშორებ მათ მათ ბოროტ საქმეებს [ვაპატიებ მათ ცოდვებს] და შევიყვან მათ ბაღებში (სამოთხეში), რომელთა ქვეშ მდინარეები მიედინება — საზღაურად ალლაჰისგან. და ალლაჰთანაა უმჯობესი საზღაური!»

ნუ მოგატყუებს შენ (ო, მოციქულო) ურწმუნოთა მიმოსვლა და წარმატებული მოძრაობა ქვეყნებში [მათი მშვიდი და კეთილდღეობით სავსე ცხოვრება];

(ამქვეყნიური ცხოვრება) მცირე სარგებელია. ჯოჯოხეთია მათი თავშესაფარი, და რაოდენ ცუდი სარეცელია იგი.

ხოლო მათთვის, ვისაც ეშინოდათ თავიანთი უფლის (სასჯელის), — (ექნებათ) ბაღები (სამოთხის), რომელთა ქვეშ მდინარეები მიედინება. ისინი იქ მარადიულად დარჩებიან — როგორც სამყოფელი ალლაჰისგან. და ის, რაც ალლაჰთან არის, უმჯობესია სიკეთისმქმნელთათვის.

და ჭეშმარიტად, წიგნის ხალხთა შორის უეჭველად არიან ისეთებიც, რომლებიც ირწმუნებენ ალლაჰს [აღიარებენ მას ერთადერთ უფლად და ღმერთად და მიიღებენ ისლამს] და (ირწმუნებენ) იმას, რაც თქვენზე იქნა მოვლენილი (ო, მორწმუნენო) [ყურანს], და იმასაც, რაც მათზე იქნა მოვლენილი [თორასა და ინჯილს], დამორჩილებულნი ალლაჰის წინაშე; და არ ყიდიან ალლაჰის აიათებს მცირე ფასად. მათთვის არის აღთქმული მათი საზღაური მათი უფლისგან. ჭეშმარიტად, ალლაჰი სწრაფია ანგარიშში!

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! მოითმინეთ და გამოიჩინეთ უფრო მეტი მოთმინება (ვიდრე თქვენი მტრები); დაიცავით საზღვრები (ისლამისა და მუსლიმთა მიწებისა) და ერიდეთ ალლაჰის (სასჯელს), ეგებ, წარმატებას მიაღწიოთ!