Gürcüce Meal — Rowad Tercüme Merkezi — Cinn 72:1 – Nas 114:6

უთხრი (ო, მოციქულო, შენ ხალხს): «მე შთამეგონა, რომ ჯინთა ჯგუფმა მოისმინა (ყურანი) და თქვეს: "ჭეშმარიტად, ჩვენ მოვისმინეთ გასაოცარი ყურანი,

(რომელიც) ჭეშმარიტ გზაზე მიუთითებს. და ჩვენ [ჯინებმა] ვირწმუნეთ იგი [ყურანი] და არავის გავუთანაბრებთ ჩვენს უფალს [ალლაჰის გარდა არავის ვაღიარებთ ღმერთად].

და (ასევე ვაღიარებთ), რომ მას [ალლაჰს] – უზენაესია ჩვენი უფლის სიდიადე! – არ აუყვანია თავისთვის არც მეუღლე და არც შვილი.

და რომ ჩვენს შორის უგუნური (იბლისი) ალლაჰზე ზღვარგადასულს ამბობდა.

და (ასევე ჩვენ ვაღიარებთ), რომ ვფიქრობდით, თითქოს ადამიანები და ჯინები არასოდეს იტყოდნენ სიცრუეს ალლაჰზე.

და რომ ადამიანთა შორის იყვნენ კაცები, რომლებიც ჯინთა შორის მყოფ კაცებს მფარველობას სთხოვდნენ, ხოლო ისინი [ჯინები] (მხოლოდ) შიშს უმატებდნენ მათ.

და მათ ეგონათ (ურწმუნოებს), როგორც თქვენ (ჯინები) ფიქრობდით, რომ ალლაჰი არასდროს არავის აღადგენდა.

და (ასევე ჩვენ ვაღიარებთ), რომ ჩვენ შევეხეთ ცას (რათა, როგორც ჩვეულებრივ, ანგელოზების საუბრები მოგვესმინა), მაგრამ აღმოვაჩინეთ, რომ იგი სავსე იყო ძლევამოსილი მცველებით [ანგელოზებით] და (რომლებიც ისროდნენ) (მოგიზგიზე) ცეცხლოვან სხეულებს.

და რომ ჩვენ (ადრე) ვსხდებოდით მის [ცის] მახლობლად დასაჯდომ ადგილებზე, რათა მიგვეყურადებინა. მაგრამ ვინც ახლა ყურს უგდებს, ის თავისთვის პოულობს ჩასაფრებულ ცეცხლოვან სხეულს (რომელსაც ანგელოზები მას ესვრიან და რომელიც მას წვავს).

და (ასევე ჩვენ ვაღიარებთ), რომ არ ვიცით, ბოროტება იყო თუ ნაბოძები (იმით, რაც ცაში მოხდა) მათთვის, ვინც დედამიწაზეა, თუ მათმა უფალმა ჭეშმარიტი გზის ჩვენება ინება მათთვის.

და რომ ჩვენს შორის არიან (ზოგი) მართალნი [ღვთისმოშიშნი], და არიან ჩვენს შორის ისეთებიც, რომლებიც ამაზე დაბლა დგანან [ცოდვილები და ურწმუნოები]; და ჩვენ (სხვადასხვა) გზის მიმდევრები ვიყავით.

და (ასევე ჩვენ ვაღიარებთ), რომ ვფიქრობდით, არასოდეს შევძლებდით ალლაჰის დასუსტებას დედამიწაზე და ვერასოდეს დავუსხლტებოდით მის (სასჯელს) გაქცევით.

და რომ როდესაც ჩვენ გავიგონეთ ჭეშმარიტი ხელმძღვანელობის შესახებ [ყურანის შესახებ], ვირწმუნეთ იგი; ხოლო ვინც თავის უფალს ირწმუნებს, მას არ შეეშინდება არც (მისი კეთილი საქმეების) დაკლების და არც ჩაგვრის (რომ მისი ცუდი საქმეები მოემატება).

და რომ ჩვენს შორის არიან ისინი, ვინც საკუთარი თავი (სრულად) ალლაჰს დაუმორჩილა, და ჩვენს შორის არიან ისინიც, ვინც გზას ასცდა; ხოლო ისინი, ვინც (სრულად) ალლაჰს დაემოჩილა, ჭეშმარიტ გზას გაჰყვნენ.

რაც შეეხება გადახრილებს, ისინი ჯოჯოხეთისთვის საწვავად იქნებიან».

და (უთხარი, ო, შენ, შუამავალო, შენს ხალხს): «თუ ისინი ჭეშმარიტ გზას დაადგებოდნენ, ჩვენ [ალლაჰი] დავარწყულებდით მათ უხვი წყლით,

რათა ამით გამოვცადოთ ისინი. და ვინც ზურგს აქცევს თავისი უფლის ხსენებას, ის დაამკვიდრებს მას მკაცრ სასჯელში».

და რომ მეჩეთები ალლაჰისაა, ამიტომ ნუ მოუხმობთ ალლაჰთან ერთად ნურავის.

და (უთხარი) (ო, მოციქულო) (შენს ხალხს: «ალლაჰისგან გამოცხადებით მეუწყა), რომ როდესაც ალლაჰის მონა [მუჰამმადი] აღდგა და მას (ვედრებით) მიმართავდა, ისინი [ჯინები] (იმდენად დიდი რაოდენობით შეიკრიბნენ, რომ) ლამის გროვად შემოეხვივნენ მას, ერთმანეთზე დაწყობილნი (ყურანის კითხვის მოსასმენად)».

თქვი: «მე მხოლოდ ჩემს უფალს ვუხმობ და არავის ვუდგენ მას თანაზიარად».

თქვი: «მე არც თქვენთვის ზიანის მოყენება ძალმიძს და არც სწორ გზაზე დაყენება».

თქვი: «ჭეშმარიტად, ვერავინ დამიცავს ალლაჰისგან და ვერ ვპოვებ მის გარდა თავშესაფარს».

(თქვი: «მე თქვენთვის არაფერს განვაგებ), გარდა იმისა, რომ ალლაჰისგან ვაუწყო, რაც მან მიბრძანა, და (გადმოგცეთ) მისი გზავნილები. ხოლო ვინც არ დაემორჩილება ალლაჰს და მის მოციქულს, მაშინ, ჭეშმარიტად, მისთვის გეენის ცეცხლია, რომელშიც ისინი მარადიულად დარჩებიან».

(მრავალღმერთიანები და ურწმუნოები ჯიუტად დარჩებიან ურწმუნოებასა და ალლაჰის მოციქულის მიმართ მტრობაში), ვიდრე არ იხილავენ იმას (სასჯელს), რაც მათ აღთქმული ჰქონდათ, და ისინი გაიგებენ, ვინ არის დამხმარეებით უფრო სუსტი და მცირერიცხოვანი.

უთხარი (ო, მოციქულო): «მე არ ვიცი, ახლოს არის თუ არა ის, რაც თქვენ აღგეთქვათ, თუ ჩემმა უფალმა მისთვის გადავადება დაადგინა».

(ის) უხილავის მცოდნეა და არავის უმხელს თავის დაფარულს.

გარდა იმისა, ვისითაც იგი კმაყოფილია და (რომელიც) (მოციქულად) აირჩია [ასეთებს იგი აძლევს დაფარულის გარკვეულ ცოდნას], და მაშინ მის წინ და უკან აყენებს მცველებს [ანგელოზებს][1]. ——— [1] რომლებიც იცავენ მას იმისგან, რომ ჯინ შაიტანებმა არ მოისმინონ გამოცხადება, რომელიც მასთან მოდის, და არ გადასცენ იგი თავიანთ თანამზრახველებს ადამიანთა შორის. ასევე იმ ზიანისგან, რომელიც ადამიან შაიტანთაგან მომდინარეობს.

რათა მან [მოციქულმა] იცოდეს, რომ მათ [ადრინდელმა მოციქულებმა] უკვე გადასცეს თავიანთი უფლის გზავნილები. ხოლო იგი [ალლაჰი] მოიცავს ყველაფერს, რაც მათ [ანგელოზებსა და მოციქულებს] აქვთ, და მან ყოველივე ზუსტად აღრიცხა.

ჰეი, სამოსელში გახვეულო (მოციქულო)!

დადექი (ლოცვაში) მთელი ღამე, გარდა მისი მცირე ნაწილისა,

მისი ნახევარი [ღამის], ან ცოტათი შეამცირე იგი [ეს ნახევარი], (რათა ერთი მესამედი გამოვიდეს),

ან დაუმატე ამას [ნახევარს], (რათა ორი მესამედი გამოვიდეს), და წაიკითხე ყურანი ზომიერად, (განზომილად) [ნელა და მკაფიოდ, ასოების სწორად წარმოთქმით], (რათა კარგად გაიგო იგი და დაფიქრდე მის მნიშვნელობაზე).

ჩვენ გადმოგივლენთ შენ მძიმე სიტყვას (ყურანს)[1]. ——— [1] რომელშიც იქნები ნახსენები ვალდებულებები, მძიმე სასჯელების დადგენილებები, სხვა კანონები წესები და მორალები.

უეჭველად, ღამით (ლოცვის) აღსრულება უფრო ძლიერად მოქმედებს (სულზე) და სიტყვაში უფრო სწორი და ნათელია.

ჭეშმარიტად, დღისით შენთვის ხანგრძლივი საქმეებია.

და მოიხსენიე შენი უფლის სახელი და მთლიანად მას მიუძღვენი თავი.

აღმოსავლეთისა და დასავლეთის უფალი, არ არსებობს ღვთაება მის გარდა. მაშ, აიყვანე იგი მფარველად (ყველა საქმეში).

და მოითმინე, რასაც ისინი (ურწმუნოები) ამბობენ, და გაეცალე მათ მშვენიერი გაცლით.

და დამტოვე მე (ო, მოციქულო) მათთან, რომლებიც სიცრუედ აცხადებენ (ჩემს აიათებს), კეთილდღეობის მფლობელნი, და მიეცი მათ მცირე ხნით გადავადება.

ჭეშმარიტად, ჩვენთანაა ბორკილები და ჯოჯოხეთი

და საჭმელი, რომელიც ყელში გაეჩხირებათ, და მტანჯველი სასჯელი.

იმ დღეს, როცა შეირყევა მიწა და მთები, და მთები ფხვიერი ქვიშის გროვად იქცევა.

ჭეშმარიტად, ჩვენ მოვავლინეთ თქვენთან შუამავალი, მოწმედ თქვენზე, ისევე როგორც მოვავლინეთ ფარაონთან შუამავალი.

ხოლო ფარაონი არ დაემორჩილა შუამავალს, და ჩვენ იგი სასტიკად შევიპყარით.

როგორ დაიცავთ თავს, თუ ურწმუნოებად დარჩებით, იმ დღეს, რომელიც ბავშვებს ჭაღარათმიანებად აქცევს?

ცა იმ დღეს გაიპობა; ხოლო მისი დაპირება აუცილებლად აღსრულდება.

ჭეშმარიტად, ეს (აიათები) შეგონებაა მათთვის, ვისაც სურს, რომ თავისი უფლისკენ გზა აირჩიოს.

ჭეშმარიტად, შენმა უფალმა (ო, მოციქულო) იცის, რომ შენ (ზოგჯერ) ლოცვაში ატარებ ღამის ორ მესამედზე ნაკლებს, ხოლო (ზოგჯერ) მის ნახევარს და (ზოგჯერ) მის მესამედს; და (შენთან ერთად ღამის ლოცვებს აღასრულებს) იმათგან, ვინც შენთან არიან [ზოგიერთი თანამგზავრი]. და (მხოლოდ) ალლაჰი ზომავს ღამესა და დღეს (და იცის, რამდენი დრო გავიდა ღამიდან და რამდენი – დღიდან). მან იცის, რომ თქვენ ამას ვერ დაითვლით [ვერ შეძლებთ მთელი ღამის ლოცვაში გატარებას], და შეგიწყალათ თქვენ [შეგიმსუბუქათ, გააუქმა რა ღამის ლოცვაში დგომის სავალდებულოობა]. მაშ, იკითხეთ (თქვენს ღამის ლოცვებში) ის, რაც თქვენთვის ადვილია ყურანიდან. მან იცის, რომ თქვენ შორის იქნებიან ავადმყოფები, და სხვები, რომლებიც დედამიწაზე მოგზაურობენ, რათა ალლაჰის წყალობიდან (რაიმე) მოიპოვონ, და (რომ იქნებიან) სხვებიც, რომლებიც ალლაჰის გზაზე იბრძვიან. მაშ, იკითხეთ (თქვენს ლოცვებში) ის, რაც თქვენთვის ადვილია მისგან [ყურანიდან], და აღასრულეთ (სავალდებულო) ლოცვა, და გაეცით სავალდებულო მოწყალება [ზაქათი], და ასესხეთ ალლაჰს კარგი სესხი [გაიღეთ მოწყალება თქვენი ქონებიდან]. და რასაც თქვენ წინასწარ გაიმზადებთ სიკეთისგან საკუთარი თავისთვის, მას ალლაჰთან იპოვით უკეთესად და უფრო დიდი საზღაურით. და სთხოვეთ პატიება ალლაჰს. ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია!

ჰეი, სამოსელში გახვეულო (მოციქულო)![1] ——— [1] როდესაც შუამავალი მუჰამმადი ჰირას გამოქვაბულში, მექქის მახლობლად იმყოფებოდა, პირველად გამოეცხადა მას ანგელოზი ჯიბრილი, რომელმაც უზენაესი ალლაჰისგან გამოცხადება მოუტანა. ანგელოზის დანახვისას შუამავალი ძალიან ძლიერ შეშინდა და როდესაც სახლში დაბრუნდა, სთხოვა, რომ შეეფუთათ და ცივი წყალი გადაესხათ.

ადექი და გააფრთხილე (ადამიანები)![1] ——— [1] იმის შესახებ, რომ მათ დიდი დღის სასჯელი დაატყდებათ, თუ არ ირწმუნებენ ალლაჰს და იმას, რითაც მან თავისი მოციქული მოავლინა.

და შენი უფალი ადიდე!

და სამოსი შენი გაწმინდე!

და სიბილწეს[1] განერიდე! ——— [1] კერპთაყვანისმცემლობასა და ცოდვებს.

და ნუ გასცემ (მოწყალებას, მისგან) მეტის მიღების მიზნით,

და შენი უფლისთვის მოითმინე!

ხოლო როცა საყვირს ჩაჰბერავენ.

აი, ის დღე იქნება მძიმე დღე.

რომელიც ურწმუნოებისთვის იოლი არ იქნება.

დამტოვე მე [ალლაჰი] მასთან, ვინც მე შევქმენი მარტოდ[1] [რომელიც დაიბადა ყოველგვარი ქონებისა და შვილების გარეშე]. ——— [1] ამ აიათში იგულისხმება ვალიდ იბნ ალ-მუღირა, რომელიც მექქაში ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი ადამიანი იყო და რომელსაც ათი ვაჟი ჰყავდა.

და (შემდეგ) მივეცი მას უამრავი ქონება,

და ძენი მის გვერდით მყოფნი

და ფართოდ გავუშალე მას (ცხოვრება ამქვეყნად).

შემდეგ (ყოველივე ამის შემდეგაც) ის მაინც ძლიერ ისურვებს, რომ მე დავუმატო მას (სიმდიდრე და შვილები).

მაგრამ არა! რადგან უეჭველად, იგი ჩვენი ნიშნების მიმართ [ყურანის აიათებისა და ალლაჰის სხვა მტკიცებულებების მიმართ] ჯიუტია.

მე მას დავაკისრებ მძიმე "აღმართს" — [უმძიმეს ჯოჯოხეთურ სასჯელს].

რადგან ის ფიქრობდა და გეგმავდა (როგორ შეეწინააღმდეგებოდა ყურანსა და მოციქულს).

დაე, წყეული იყოს! როგორ დაგეგმა!

კვლავაც წყეულიმც იყოს, როგორ დაგეგმა!

შემდეგ მან შეხედა [კიდევ დაფიქრდა], (თუ რა შეიძლებოდა კიდევ გაეკეთებინა ყურანის წინააღმდეგ)

შემდეგ შეიჭმუხნა და დამწუხრდა (როცა ვეღარაფერი მოიფიქრა).

შემდეგ ზურგი აქცია (ჭეშმარიტებას) და გაამპარტავნდა.

და თქვა: «ეს სხვა არაფერია, თუ არა (წინაპრებისგან) გადმოცემული ჯადოქრობა».

«ჭეშმარიტად, ეს (ყურანი) სხვა არაფერია, თუ არა ადამიანის სიტყვა».

მალე მე მას დავწვავ ჯოჯოხეთის ფენაში!

და რამ გამცნოს შენ, თუ რა არის ჯოჯოხეთის ფენა?

ის არ ტოვებს (ხორცს სხეულზე) და არც (ძვლებს) აცდის დარჩენას.

კანების დამწველი (ტანჯულთათვის).

მის ზემოთ [ჯოჯოხეთის ფენა "ას-საყარზე"] არიან ცხრამეტი (ანგელოზი),

და ჩვენ ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] მცველებად მხოლოდ ანგელოზები დავაყენეთ (და არა სხვები), ხოლო მათი რაოდენობა მხოლოდ გამოცდად ვაქციეთ მათთვის, ვინც ურწმუნო გახდა, და რათა დარწმუნდნენ ისინი, ვისაც წიგნი ებოძა (რომ ყურანი ალლაჰისგან მომდინარე ჭეშმარიტებაა) (რადგან მათ წიგნებშიც სწორედ ჯოჯოხეთის მცველთა ეს რაოდენობაა მოხსენიებული), და (რათა) კიდევ უფრო მოემატოთ რწმენა მათ, ვინც ირწმუნა. და (რათა) ეჭვი არ შეეპაროთ მათ, ვისაც წიგნი ებოძა, და მორწმუნეებს (რომ ყურანი ალლაჰისგან გარდმოვლენილი წიგნია). ხოლო თქვეს მათ, რომელთა გულებში სნეულებაა [თვალთმაქცებმა], და ურწმუნოებმა: «რა სურდა ალლაჰს ამით, ასეთი მაგალითის მოყვანით?» ასე[1] ალლაჰი აცდენს ჭეშმარიტ გზას, ვისაც ინებებს, და ჭეშმარიტ გზაზე დააყენებს, ვისაც ინებებს. და არავინ იცის შენი უფლის ლაშქრები, გარდა მისი. ხოლო ეს [ჯოჯოხეთის ხსენება] ადამიანებისთვის მხოლოდ შეგონებაა. ——— [1] რადგან ალლაჰმა თვალთმაქცები და მრავალღმერთიანები შეცდომაში შეიყვანა მათთვის ანგელოზთა რაოდენობის უწყებით.

მაგრამ არა! მე (ალლაჰი) ვფიცავ მთვარეს!

და ღამეს, როცა ის მიიწურება

და განთიადს, როცა გაბრწყინდება.

უეჭველად, ეს [ჯოჯოხეთის ფენა "ას-საყარ"] ერთ-ერთი უდიდესია (უბედურება).

კაცობრიობის გამაფრთხილებლად.

თქვენგან ვისაც სურს, წინ წავიდეს ან უკან დაიხიოს.

ყოველი სული თავისი ნამოქმედარის მძევალია.

გარდა მარჯვენის ხალხისა (მორწმუნეებისა)

(რომლებიც) სამოთხეებში ერთმანეთს შეეკითხებიან

დამნაშავეთა (ურწმუნოთა) შესახებ.

რამ ჩაგაგდოთ საყარში?

იტყვიან: «არ ვიყავით მლოცველთაგანნი.

და არ ვკვებავდით ღატაკთ

და ჩვენ ვიხრჩობოდით (ურწმუნოებაში, დაცინვაში, ცრუ სიტყვებში) მათთან, ვინც იხრჩობოდა,

და ცრუდ მივიჩნევდით სამსჯავროს დღეს,

სანამ არ გვეწვია უეჭველი (სიკვდილი)».

და არ წაადგებათ მათ შუამდგომელთა შუამდგომლობა.

რა ემართებათ, რომ ზურგს აქცევენ შეგონებას?

თითქოს შეშინებული (ველური) ვირები იყვნენ,

რომელებიც გაიქცნენ ლომისგან,

მაგრამ პირიქით! თითოეულ მათგანს [ამ მრავალღმერთიანთაგან] სურს, რომ მას მიეცეს (ალლაჰისგან) გაშლილი გრაგნილები (როგორც ჩამოუვლინა მუჰამმადს).

არა! მათ არ ეშინიათ იმქვეყნიური ცხოვრების.

არა! ჭეშმარიტად, იგი შეხსენებაა.

და ვისაც სურს, დაე, გაიხსენოს იგი (შეიგონოს ყურანის აიათები)

მაგრამ ისინი [ყურანს] არ გაიხსენებენ, თუ ალლაჰი ამას არ ისურვებს. (მართლაც, მხოლოდ) ის არის ის, (სასჯელის) ვისიც უნდა გვეშინოდეს, (და მხოლოდ ის არის ის), ვინც მიტევებას ანიჭებს!

არა! მე, ალლაჰი, ვფიცავ აღდგომის დღეს!

და ვფიცავ თვითმბრალმდებელ სულს

ნუთუ ჰგონია ადამიანს, რომ ვერ შევკრებთ მის ძვლებს?

პირიქით! ჩვენ ძალგვიძს მისი თითის წვერების აღდგენაც კი!

არამედ ადამიანს სურს, რომ მის წინაშე იცოდვილოს (სურს რომ უარყოს ადამიანის გაცოცხლება).

კითხულობს: «როდისაა აღდგომის დღე?»

და როცა თვალები დაიბინდება

და მთვარე დაბნელდება

და მზე და მთვარე შეერთდება

იმ დღეს იტყვის ადამიანი: «საითაა გასაქცევი?»

მაგრამ არა! თავშესაფარი არ არის!

იმ დღეს შენს უფალთანაა დაბრუნება.

იმ დღეს ეუწყება ადამიანს, რაც წინასწარ გააკეთა და რაც გადადო.

უფრო მეტიც, ადამიანი თვითონ (იმ დღეს) (იქნება) საკუთარი თავის წინააღმდეგ მოწმე,

თუნდაც რომ წარმოადგინოს თავისი თავის მართლება

არ ამოძრავო (ო, მოციქულო) შენი ენა მისით [ყურანით], რომ დააჩქარო ეს [რომ უფრო მალე დაიმახსოვრო].

უეჭველად, ჩვენზეა [ყურანის] შეგროვება და წაკითხვა[1]. ——— [1] ალლაჰი თავად იზრუნებს, რომ წინასწარმეტყველმა მთელი ყურანი დაიმახსოვროს და ისწავლოს ყველა აიათის სწორი კითხვა.

და როცა ჩვენ მას წავიკითხავთ[1], მაშინ მიჰყევი მის კითხვას. ——— [1] როცა ალლაჰი მოგაწვდის კონკრეტულ აიათს ანგელოზი ჯიბრილით.

შემდეგ ჩვენზეა მისი განმარტება.

არა! არამედ თქვენ გიყვართ წარმავალი.

და ტოვებთ საიქიოს.

იმ დღეს სახეები გაბრწყინებული იქნება.

თავისი უფლისკენ მომზირალი.

და ზოგიერთი სახე იმ დღეს პირქუში იქნება.

ფიქრით, რომ ხერხემალი უტყდებათ.

მაგრამ არა! როდესაც ის [სული] ლავიწის ძვლებს მიაღწევს (სიკვდილის ჟამს),

და ითქმება: «ვინ წაუკითხავს შელოცვას (რათა განიკურნოს)?»

და მიხვდება, რომ ეს განშორებაა (სიკვდილია).

და შეერთდება წვივი წვივთან [სიკვდილის წინ არსებულ სიმძიმე შეერწყმის მარადიული ცხოვრების წინაშე შიშს].

იმ დღეს შენი უფლისაკენ იქნება დაბრუნება.

(მან ხომ) არც ირწმუნა და არც ლოცვებს აღასრულებდა.

არამედ, პირიქით, სიცრუედ მიიჩნია იგი [ყურანი] და ზურგი აქცია,

შემდეგ თავისი ოჯახისკენ გაემართა ამაყი (თავისი ურწმუნოების გამო ქედმაღლური) ნაბიჯებით.

ვაი (უბედურება) შენ, და ვაი (უბედურება; ეს იმიტომ, რომ ტანჯვა-წამება უკვა ახლოსაა)

კვლავ ვაი (უბედურება) შენ, და ვაი

ნუთუ ჰგონია ადამიანს, რომ იგი უბრალოდ ასე იქნება მიტოვებული[1]? ——— [1] რომ თავისი ურწმუნოების გამო არ დაისჯება.

განა არ იყო იგი (ოდესღაც) (მამაკაცის) თესლის წვეთი, რომელიც იღვრებოდა?

შემდეგ იგი სისხლის შედედებული წვეთი იყო, შემდეგ კი მან შექმნა იგი (ადამიანად) და გაასწორა [მის სხეულს თანაზომიერება მიანიჭა],

და შექმნა მისგან წყვილი: მამაკაცი და ქალი.

ნუთუ მას არ ძალუძს მკვდრების გაცოცხლება?

განა არ გავიდა ადამიანისთვის (გარკვეული) დრო, (როდესაც) იგი არც კი იყო რაიმე მოხსენიებადი?[1] ——— [1] იმ დროიდან, როდესაც მასში ჯერ კიდევ სული არ იყო.

ჭეშმარიტად, ჩვენ შევქმენით ადამიანი შერეული წვეთისგან[1], გამოვცდით მას, და ვუბოძეთ მას სმენა და მხედველობა. ——— [1] მამაკაცისა და ქალის სითხეების ნაზავისგან.

ჭეშმარიტად, ჩვენ ვუჩვენეთ მას გზა, (რის შემდეგაც იგი თავად აირჩევს გზას და იქნება) ან მადლიერი (და მორწმუნე), ან უმადური (და ურწმუნო).

ჩვენ მოვამზადეთ ურწმუნოთათვის ჯაჭვები, ბორკილები და ალმოდებული ცეცხლი.

ჭეშმარიტად, ღვთისმოსავნი დალევენ (სამოთხეში) სასმისიდან, რომელშიც (ღვინო) ქაფურით არის შეზავებული.

(და ეს ნაზავი მოედინება) წყაროდან, საიდანაც ალლაჰის მონები სვამენ და მის დინებას იქით მიმართავენ, სადაც მოისურვებენ.

ისინი აღასრულებდნენ აღთქმებს და ეშინოდათ იმ დღისა, რომლის ბოროტებაც გავრცელდება [(ყველაზე), გარდა იმათი, ვისაც ალლაჰი შეიწყალებს].

და ისინი (საკუთარი საჭიროებისა და) მისდამი სიყვარულის მიუხედავად, აპურებდნენ გაჭირვებულს, ობოლსა და ტყვეს (მრავალღმერთიანთა და სხვათა შორის):

(და ისინი გულში ამბობდნენ): «ჩვენ ხომ მხოლოდ ალლაჰის სახისათვის [მისი კმაყოფილების მოსაპოვებლად] გკვებავთ; თქვენგან არც საზღაურს ველით და არც მადლიერებას!

ჭეშმარიტად, ჩვენ ჩვენი უფლისგან გვეშინია იმ პირქუში და მძიმე დღისა».

და დაიფარა ისინი ალლაჰმა იმ დღის ბოროტებისგან და უბოძა მათ ბრწყინვალება და სიხარული.

და მოთმინებისთვის მიაგო მათ სამოთხე და აბრეშუმი.

იქ ტახტებზე წამოწოლილნი, ვერ იხილავენ იქ ვერც მზის პაპანაქებას და ვერც სუსხიან ყინვას.

და ახლოს იქნება მათთან მათი [სამოთხის ხეების] ჩრდილი, ხოლო მათი ნაყოფი სრულად დაემორჩილება მათ.

და შემოუვლიან მათ (ყმაწვილი მსახურები) წმინდა ვერცხლის ჭურჭლებითა და ბროლის სასმისებით —

ვერცხლის ბროლისგან, რომლებიც ზუსტად არის გაზომილი [მათში ზუსტად იმდენი სასმელია, რამდენიც სამოთხის მკვიდრს სურს].

და (ასევე) დაარწყულებენ მათ იქ სასმისიდან, რომელშიც (ღვინო) ჯანჯაფილით[1] არის შეზავებული — ——— [1] ბოტ.კოჭი

წყაროდან, რომელიც იქ (სამოთხეში) მდებარეობს და რომელსაც "სალსაბიილ" ეწოდება.

და შემოუვლიან მათ (ემსახურებიან მათ) მარადიულად ახალგაზრდა ყმაწვილი მსახურები. თუ მათ დაინახავ, (მათი სილამაზის გამო) იფიქრებ, თითქოს გაბნეული მარგალიტები იყვნენ.

და როცა (სამოთხეში) რომელიმე ადგილს შეხედავ, იქ იხილავ ნეტარებას და (უაღრესად) დიდ მეუფებას.

მათ ეცმევათ მწვანე ატლასის [თხელი აბრეშუმის] და ფარჩის [სქელი აბრეშუმის] სამოსი. და შეიმკობიან ისინი ვერცხლის სამაჯურებით, ხოლო მათი უფალი დაარწყულებს მათ წმინდა სასმლით [რომელიც არ ათრობს].

(და ეტყვიან მათ:) «ჭეშმარიტად, ეს არის თქვენი საზღაური, და თქვენი ძალისხმევა მადლიერებით იქნა მიღებული (ალლაჰის მიერ)!»

ჭეშმარიტად, ჩვენ გარდმოვავლინეთ შენზე ყურანი ნაწილ-ნაწილ [1]. ——— [1] ყოველი შემთხვევის შესაბამისად და არა ერთბაშად, რათა ადამიანებს აუწყო, თუ როგორი საზღაური მოუმზადა მათ ალლაჰმა და როგორი არის მისი სასჯელი.

მოითმინე კი შენი უფლის განაჩენამდე და ნუ დაემორჩილები მათგან არც ცოდვილსა და არც ურწმუნოს!

და (ყოველთვის) ახსენე შენი უფლის სახელი დილაობით და საღამოობით [მზის ჩასვლამდე].

და ღამის ნაწილში საჯდა აღასრულე მისთვის და ადიდე ის ხანგრძლივი ღამით.

ჭეშმარიტად, მათ უყვართ წარმავალი და უკან იტოვებენ მძიმე დღეს.

(როგორ შეიძლება მრავალღმერთიანები ასე უზრუნველად იყვნენ თავიანთი უფლის მიმართ, მაშინ როცა) ჩვენ შევქმენით ისინი, გავამაგრეთ მათი ორგანოები და სახსრები, და თუ ვინებებთ, მათ მსგავსებით შევცვლით.

ჭეშმარიტად, ეს შეგონებაა. და ვისაც სურს, დაე, აირჩიოს გზა თავისი უფლისკენ.

და თქვენ ვერ ინებებთ, თუ არ ინებებს ალლაჰი (სწორ გზაზე დაგაყენოთ). უეჭველად, ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

შეიყვანს იგი თავის წყალობაში ვისაც ინებებს, ხოლო უსამართლოებისთვის მან მტანჯველი სასჯელი მოამზადა.

ვფიცავ თანმიმდევრობით მოვლენილთ[1] ——— [1] აქ შეიძლება იგულისხმებოდეს: ქარი, ანგელოზები და მოციქულები, ვინაიდან თანმიმდევრულობა მოვლინებაში/გაგზავნაში ამათ ახასიათებთ. იხ. თაფსიირ ტაბარი.

და გამანადგურებელი ქარიშხლებისა

და (ვფიცავ) ქარებს, რომლებიც (ღრუბლებს) მიმოფანტავენ,

და (ვფიცავ) ანგელოზებს, რომლებიც ჩამოდიან, რათა მტკიცედ გაარჩიონ,

და (ვფიცავ) ანგელოზებს, რომლებიც გამოცხადებას გადასცემენ, შეგონებად,

როგორც მტკიცებულება ან გაფრთხილება!

რაც აღთქმული გაქვთ, უეჭველად მოხდება!

და როცა ვარსკვლავები ჩაქრებიან.

და როდესაც ცა გაიპობა.

და როცა მთები გაიფანტება.

და როდესაც მოციქულებს ვადა [დრო] განესაზღვრებათ[1]. ——— [1] სამსჯავროს დღეს, როდესაც ალლაჰი მათსა და მათ მოწინააღმდეგეებს შორის განსჯის და როდესაც ისინი იმ ადამიანების წინააღმდეგ მოწმეებად წარდგებიან, რომლებმაც მათი მოწოდება არ მიიღეს.

რომელ დღემდეა გადავადება?

დაყოფის (განკითხვის) დღემდე!

და რა გაცნობებს შენ, რა არის დაყოფის დღე?

ვაი (უბედურება), იმ დღეს უარმყოფელთ!

განა არ დავღუპეთ წინანდელნი?

შემდეგ მათ მივაყოლებთ მომდევნოებს.

ასე ვექცევით დამნაშავეებს.

ვაი, იმ დღეს მატყუართა!

ნუთუ ჩვენ არ შეგქმენით (ო, ურწმუნოებო) უმნიშვნელო სითხიდან [მამრობითი სპერმიდან]?

და მოვათავსეთ იგი [ეს სითხე] უსაფრთხო ადგილას [ქალის საშვილოსნოში].

განსაზღვრულ ვადამდე.

ჩვენ განვსაზღვრეთ. და რა დიდებული განმსაზღვრელნი ვართ!

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვის დღე) ტყუილად!

განა არ ვქმენით მიწა თავშესაფრად?

ცოცხლებისთვის და მკვდრებისთვის!

და დავამკვიდრეთ მასზე მაღალი მთები და გასვით თქვენ მტკნარი წყალი.

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვის დღე) ტყუილად!

(და ურწმუნოებს ეთქმებათ სამსჯავროს დღეს): «წადით იმისკენ, რასაც სიცრუედ მიიჩნევდით [ჯოჯოხეთი]!»

წადით სამად გაყოფილ ჩრდილში (ჯოჯოხეთის კვამლი).

არც ჩრდილიანია და არც ალისგან იცავს.

ჭეშმარიტად, იგი (ისეთ დიდ) ნაპერწკლებს ისვრის, რომელთაგან თითოეული (სიდიდით) სასახლეს ჰგავს,

(ხოლო გარეგნობით) ისინი ყვითელ აქლემებს ჰგვანან.

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვა) ტყუილად!

ეს ის დღეა, როცა ისინი ვერ ილაპარაკებენ.

და არც მიეცემათ ნება, რომ თავი იმართლონ.

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვა) ტყუილად!

ეს არის განკითხვის დღე! ჩვენ შეგკრიბეთ თქვენც და წინანდელნიც.

და თუკი რაიმე ხრიკი მოგეპოვებათ, მიმართეთ მას ჩემს წინააღმდეგ (სასჯელისგან თავის დასაღწევად).

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვა) ტყუილად!

ჭეშმარიტად, ღვთისმოშიშნი იქნებიან ჩრდილებსა და წყაროებთან.

და ხილით, რასაც ინებებენ.

(ეტყვიან): «ჭამეთ და სვით სიამოვნებით იმის გამო, რასაც აკეთებდით».

ჭეშმარიტად, ჩვენ ასე მივაგებთ კეთილისმქმნელთ.

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვა) ტყუილად!

ჭამეთ და დატკბით მცირედით! რამეთუ თქვენ ხართ ამბოხებულნი (ჭეშმარიტების წინააღმდეგ).

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვა) ტყუილად!

და როცა ეტყვიან მათ: «ქედი მოიხარეთ (ილოცეთ)!» - არ მოიხრიან ქედს.

ვაი, იმ დღეს, ვინც ჩათვალეს (განკითხვის დღე) ტყუილად!

(თუ თქვენ თუ არ გჯერათ ალლაჰის წიგნის, მაშინ) რომელ სხვა ამბავს დაიჯერებთ [ყურანის შემდეგ]?![1] ——— [1] რადგან ყურანი ყველაფრის განმარტებას გვაძლევს, ნათელია თავისი სიბრძნით, გადაწყვეტილებებითა და მოთხრობებით, და მისი გამოხატულების სიზუსტესა და მნიშვნელობებს ვერასდროს აღწევს სხვა.

რის შესახებ ეკითხებიან ისინი [მექქის მრავალღმერთიანები] ერთმანეთს (როცა მათთან მოვიდა ალლაჰისგან შუამავალი)?

დიდებული ამბის შესახებ[1] ——— [1]ყურანზე, რომელშიც გამოცხადებულია აღდგომა სასამართლო დღეს

რომლის შესახებაც ისინი [მრავალღმერთიანები] უთანხმოებაში არიან.

მაგრამ არა! მალე ისინი შეიტყობენ!

და კიდევ ერთხელ — არა![1] მალე ისინი შეიტყობენ! ——— [1]სულაც არ არის ისე, როგორც ამტკიცებენ ეს მრავალღმერთიანები.

ნუთუ ჩვენ არ გავხადეთ მიწა ვაკედ?

და მთები — საყრდენებად,

და ჩვენ შეგქმენით (ადამიანები) წყვილებად,

და დავადგინეთ თქვენი ძილი დასვენებად,

და დავადგინეთ ღამე საფარად,

და დავადგინეთ დღე საცხოვრისად,

და ავაგეთ თქვენს ზემოთ შვიდი ურყევი (ცა),

და დავადგინეთ ლამპარი მოგიზგიზედ (მზე),

და ღრუბლებიდან ჩამოვავლინეთ წყალი უხვად,

რათა მისით აღმოვაცენოთ მარცვალი და მცენარე,

ასევე ხშირი (შებურული) ბაღები.

ჭეშმარიტად, გარჩევის დღე წინასწარაა განსაზღვრული.

იმ დღეს, როცა ჩაიბერება რქაში, და თქვენ მოხვალთ ჯგუფებად.

იმ დროს ზეცა გაიხსნება და იქნება კარიბჭენი.

და მთები დაიძვრებიან და გახდებიან მირაჟის მსგავსი.

ჭეშმარიტად, ჯოჯოხეთი ჩასაფრებული ადგილია.

ურჩებისთვის [მრავალღმერთიანებისთვის] — დაბრუნების ადგილი.

სადაც ისინი დარჩებიან საუკუნეების განმავლობაში [მარადიულად].

მასში ვერ იგემებენ ვერც სიგრილეს და ვერც სასმელს,

გარდა მდუღარისა და ჩირქისა.

სათანადო სასჯელად.

უეჭველად, მათ ანგარიშგების მოლოდინიც კი არ ჰქონდათ.

და ცრუდ რაცხავდნენ ჩვენს აიათებს – მთელი თავგამოდებით,

ჩვენ კი ყველაფერი აღვრიცხეთ წიგნად.

მაშ, იგემეთ და არაფერს მოგიმატებთ გარდა ტანჯვისა!

ჭეშმარიტად ღვთისმოშიშთათვის იქნება ხსნა,

(სამოთხის) ბაღები და ვენახები,

და თანატოლი, სრულმკერდიანი ჰურიები [სამოთხის ქალწულები].

და სავსე თასი (სამოთხის ღვინით),

ისინი იქ [სამოთხეში] არ მოისმენენ არც ამაო საუბარს და არც სიცრუეში დადანაშაულებას[1], ——— [1]სამოთხის მკვიდრთა სიტყვები ჭეშმარიტი და სწორია, ამიტომ იქ არავინ დაადანაშაულებს სხვას სიცრუეში.

საზღაურად შენი უფლისგან — ძღვენი, სრული ანგარიშით[1], ——— [1]ალლაჰის ძღვენი თავისი მონებისთვის იქნება მისი დაპირების შესრულება, რომლის მიხედვითაც ზოგი კეთილი საქმისთვის ჯილდო ათჯერ გაიზრდება, ზოგი — შვიდასჯერ, ხოლო ზოგისთვის, როგორიცაა მოთმინება, მიეცემა უთვალავი (განუზომელი) საზღაური.

ცათა და მიწის და მათ შორის არსებული ყველაფრის უფალი — მოწყალე. ისინი [ადამიანები] (განკითხვის დღეს) მისგან ვერ მიიღებენ საუბრის (შესაძლებლობას).

იმ დღეს, როცა სული [ჯიბრილი] და (სხვა) ანგელოზები რიგებად დადგებიან, არავინ ილაპარაკებს, გარდა იმათისა, ვისაც ნებას მისცემს მოწყალე. რადგან იგი (თავის ცხოვრებაში) ჭეშმარიტებას ამბობდა.

ეს დღე ჭეშმარიტებაა, და ვინც ინებებს (თავისთვის ხსნას), აირჩევს თავისთვის დაბრუნების გზას თავის უფალთან.

ჭეშმარიტად, ჩვენ გაგაფრთხილეთ თქვენ (ო, ურწმუნოებო) ახლო სასჯელის შესახებ. იმ დღეს, როცა ადამიანი დაინახავს, რაც მისმა (ორივე) ხელმა მოამზადა, და ურწმუნო იტყვის: «ო, ნეტავ მტვერი ვყოფილიყავი».

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ (ანგელოზებს), რომლებიც ძალით ამოაძრობენ (ურწმუნოთა სულებს),

და ვფიცავ (ანგელოზებს), რომლებიც რბილად ამოიღებენ (მორწმუნეთა სულებს),

და ვფიცავ (ანგელოზებს), რომლებიც მშვიდად მიედინებიან (როცა ზეციდან ჩამოდიან ან მასზე ადიან),

და ვფიცავ (ანგელოზებს), რომლებიც სწრაფად ასწრებენ [მყისვე ასრულებენ ალლაჰის ბრძანებას],

და ვფიცავ (ანგელოზებს), რომლებიც ასრულებენ (ალლაჰის) ბრძანებებს!

იმ დღეს, როცა შეირყევა შერყევადი [პირველი ჩაბერვა მოხდება რქაში, რის შემდეგაც ქმნილებები მოკვდებიან],

და მის შემდეგ მოჰყვება მეორე[1], ——— [1]მოხდება სხვა ჩაბერვა რქაში, რის შემდეგაც დაიწყება მკვდართა აღდგენა.

ურწმუნოთა გულები იმ დღეს შიშისგან ირხევიან,

და მზერები იქნებიან დახრილნი,

ისინი ამბობენ: «ნუთუ ჩვენ დაგვაბრუნებენ პირვანდელ მდგომარეობაში?

ნუთუ (დაგვაბრუნებენ) მაშინაც კი, როცა ჩვენ უკვე გახრწნილ ძვლებად ვიქცევით?»

იტყვიან ისინი [ურწმუნოები]: «მაშინ, ეს დაბრუნება წამგებიანი იქნება!»

და აი, მხოლოდ ერთი შერყევა [რქაში ჩაბერვა] —

და აი, ისინი აღმოჩნდებიან მიწის ზედაპირზე (აღდგენილნი).

ნუთუ უკვე მოვიდა შენამდე (ო, მოციქულო) ამბავი მუსაზე?

აი, მოუხმო მას მისმა უფალმა ტუვას წმინდა ველზე:

«წადი ფარაონთან, რადგან იგი მართლაც ზღვარს გადაცდა (ალლაჰის ურჩობაში)».

და უთხარი: «არ გინდა განიწმინდო?

დაგაკვალიანო შენი ღმერთისკენ და იქცე (ღვთის) მოშიშად?»

და მან [მუსამ] უჩვენა მას [ფარაონს] უდიდესი ნიშანი (სასწაული)[1], ——— [1]კვერთხი, რომელიც გველად გადაიქცეოდა, და ხელი, რომელიც გულიდან ამოსვლისას თეთრი ხდებოდა ყოველგვარი ზიანის გარეშე.

მაგრამ (ფარაონმა) ეს სასწაულები სიცრუედ მიიჩნია და გაურჩდა,

შემდეგ კი ზურგი აქცია (რწმენას) და გულმოდგინედ შეუდგა წინააღმდეგობას.

და შეკრიბა (ხალხი) და ხმამაღლა გამოაცხადა,

და თქვა: «მე ვარ თქვენი უზენაესი ღმერთი!»

და დასაჯა იგი ალლაჰმა სასჯელით, როგორც მარადიულ ცხოვრებაში, ისე ამქვეყნიურ ცხოვრებაში.

ჭეშმარიტად, ამაშია [ფარაონის დასჯაში] შეგონება მათთვის, ვისაც ალლაჰის ეშინია.

თქვენ ხართ (ო, ადამიანებო) უფრო ძნელი შესაქმნელად [აღსადგენად], თუ ცა, რომელიც მან უკვე ააგო?

მან აამაღლა მისი თაღი [ცა] და გაასწორა იგი.

და მისი ღამე ბნელად აქცია და მისი განთიადი გამოაჩინა.

და ამის შემდეგ მიწა გააფართოვა [გახადა იგი ფართო და საცხოვრებლად მოსახერხებელი].

და ამოიყვანა მისგან [მიწიდან] მისი წყალი და (აღმოაცენა) საძოვარი.

და მთები დაამყარა მან (როგორც ბოძები).

(და ეს ყველაფერი მან შექმნა) თქვენთვის და თქვენი პირუტყვის სასარგებლოდ.

და როცა მოვა უდიდესი უბედურება [მეორე ჩაბერვა რქაში],

იმ დღეს, როცა ადამიანი გაიხსენებს ყველაფერს, რისთვისაც ის ცდილობდა.

და ჯოჯოხეთი გამოეცხადება ყველას, ვინც ხედავს.

და ის, ვინც ზღვარს გადაცდა,

და ამქვეყნიური ცხოვრება ამჯობინა,

ჭეშმარიტად, ჯოჯოხეთია მისი თავშესაფარი.

ხოლო ვისაც ეშინოდა თავისი უფლის წინაშე წარდგომისა და აკავებდა თავს (თავის სულს) ვნებებისგან,

მაშ, ჭეშმარიტად, სამოთხე იქნება მისი საბოლოო სამყოფელი.

ისინი გეკითხებიან შენ (ო, მოციქულო) საათის შესახებ: «როდის იქნება მისი მოსვლა?»

რაში გეხება შენ მისი ხსენება? [ეს არ არის შენს ცოდნაში.]

შენს უფალთანაა საბოლოო ცოდნა მის შესახებ.

შენ (ო, მოციქულო) მხოლოდ შემგონებელი ხარ მათთვის, ვისაც ეშინია მისი [სასამართლო დღის დადგომის].

იმ დღეს, როცა ისინი დაინახავენ მას, მათ მოეჩვენებათ, თითქოს დარჩნენ მხოლოდ დღის ნაწილი [ზენიტიდან მზის ჩასვლამდე] ან დილა [მზის ამოსვლიდან ზენიტამდე].

შუბლი შეიჭმუხნა და ზურგი აქცია,

იმის გამო, რომ მასთან [მოციქულთან] უსინათლო მოვიდა[1], ——— [1]ერთხელ, როცა მუჰამმადი საუბრობდა ყურაიშის ტომის დიდებულ ადამიანებთან, მასთან ასევე მივიდა უსინათლო კაცი, სახელად აბდულლაჰ იბნ უმმ მაქთუმი. იმის გამო, რომ მოციქულს მოუწია საუბრის შეწყვეტა იმ ადამიანებთან, რომელთა ისლამის მიღებასაც ძალიან ისურვებდა, მან უსინათლოს მიმართ წარბები შეკრა და ზურგი შეაქცია.

და საიდან უნდა იცოდე შენ (ო, მოციქულო) — იქნებ ის [უსინათლო] განიწმინდოს (ცოდვებისგან),

ან ის მოისმენს (შეგონებებს) და ეს შეხსენება მას სასარგებლოდ გამოადგება,

ხოლო რაც შეეხება იმას, ვინც არ საჭიროებს (რწმენას, ჭეშმარიტ ცოდნას და შენს მოწოდებას),

შენ მისკენ მიუბრუნდები [ყურადღებას უთმობ],

და შენზე არ არის (პასუხისმგებლობა), თუ ის არ განიწმინდება (თავისი ურწმუნოებისგან),

ხოლო რაც შეეხება იმას, ვინც შენთან მოდის (ო, მოციქულო) სწრაფად (ცოდნისა და ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად),

და შიშით (ალლაჰის წინაშე),

შენ კი მას ყურადღებას არ აქცევ,

მაგრამ არა! ჭეშმარიტად, ეს [სურა] არის შეხსენება (შენთვისაც და სხვა ადამიანებისთვისაც),

და ვინც ისურვებს, გაიხსენებს მას [ყურანს],

(რომელიც) პატივდებულ ფურცლებშია,

აღმატებულნი [ცაზე], სუფთანი [არავისთვის ხელმისაწვდომი დამახინჯებისთვის],

(რომელიც იწერება დაცული დაფიდან) მწერლების [ანგელოზების] ხელებით.

პატივდებულთა, ერთგულებით მორჩილთა.

დაწყევლილი იყოს (ურწმუნო) ადამიანი — რაოდენ უმადურია იგი თავისი უფლის მიმართ,

(ნუთუ მან არ ნახა), რისგან შექმნა იგი ალლაჰმა?

წვეთისგან (სათესლე სითხისგან) შექმნა იგი და შემდეგ განსაზღვრა (მისი განვითარების ეტაპები),

შემდეგ გზა გაუმარტივა მას[1], ——— [1]მისცა არჩევანის შესაძლებლობა, მიანიჭა ძალა და გონება, რათა გაარჩიოს კარგი და ცუდი და მისცა ცოდნა ჭეშმარიტებისა და გზაცდენის გზებზე.

შემდეგ მოაკვდინა და საფლავს მიაბარა,

შემდეგ, როცა ის (ალლაჰი) ინებებს, აღადგენს მას (სიკვდილის შემდეგ),

არა! მან [ადამიანმა] არ შეასრულა ის, რაც მას უბრძანა (ალლაჰმა),

მაშ, დაე, ადამიანმა შეხედოს თავის საზრდოს,

როგორ დავღვარეთ ჩვენ წყალი უხვი წვიმით, –

შემდეგ გავაპეთ მიწა ნაპრალებად (და მისგან გამოვიყვანეთ მცენარეები),

და გავზარდეთ მასზე (სხვადასხვა) მარცვლეული,

და ვაზი (ყურძენი) და (მწვანე) ბალახი,

და ზეთისხილი და პალმები,

და ბაღები ხშირი,

და ხილი და (სხვა) მცენარეები,

სარგებლად თქვენდა და თქვენი საქონლისთვის.

და როცა მოვა შემაძრწუნებელი ხმა[1], ——— [1]მეორე დაბერვის ხმა საყვირში, მკვდრების აღსადგენად.

იმ დღეს, როცა ადამიანი გაიქცევა თავისი ძმისგან,

და (გაიქცევა იგი) დედისგან და მამისგან,

და თავისი თანამგზავრისგან [ცოლისგან] და შვილებისგან.

იმ დღეს თითოეულ ადამიანს მათგან ექნება საზრუნავი, რომელიც მთლიანად დაიკავებს მას.

იმ დღეს (მორწმუნეთა) სახეები იქნება გახსნილი (ნათელი),

მოცინარე, გახარებული (სიხარულით),

და (სხვა) სახეები იმ დღეს — მტვერმოდებულნი,

მათ (ამ სახეებს) დაფარავს სიბნელე.

ასეთნი [ვის სახეებზეც მტვერი და სიბნელეა] — ისინი არიან ურწმუნოები და ცოდვის მოყვარულნი.

როცა მზე შეიკვრება[1], ——— [1]დაკარგავს თავის ნათებას და იქნება გადაგდებული)[სამსჯავროს დღის დადგომის წინ]

და როცა ვარსკვლავები ჩამოცვივდება[1], ——— [1]დაკარგავენ თავიანთ წესრიგს და გაიფანტებიან.

და როცა მთები დაიძრება,

და როცა ორსულობის მეათე თვეში მყოფი აქლემები[1] უპატრონოდ დარჩებიან (დიდი შიშის გამო), ——— [1]რომლებიც ძალიან ფასეულია და განსაკუთრებულ ყურადღებას საჭიროებს.

და როცა მხეცები შეიყრებიან,

და როცა ზღვები აალდება,

და როცა სულები განაწილდებიან (ჯგუფებად)[1] ——— [1]იუდეველი — იუდეველებთან, ქრისტიანი — ქრისტიანებთან, მრავალღმერთიანი — მრავალღმერთიანებთან, თვალთმაქცი — თვალთმაქცებთან, ხოლო მორწმუნე — მორწმუნეებთან.

და როცა ცოცხლად დამარხულ ჩვილ გოგონას კითხავენ[1], ——— [1]ისლამამდელ არაბებში გოგონას დაბადება სირცხვილად ითვლებოდა, და ხშირად გოგონების მამები, თავიანთი ტომის წევრების ხშირი დაცინვის გამო, შვილები მიჰყავდათ უდაბნოში და ცოცხლად მარხავდნენ ქვიშაში.

თუ რომელი ცოდვისთვის მოიკლა?[1] ——— [1]იმ გოგონებს არ ჰქონდათ არანაირი ცოდვა, რომ მოეკლათ.

და როცა გრაგნილები (საქმეების ჩანაწერებით) გაიშლება (ანგარიშსწორებისთვის),

და როცა ზეცა აიხდება,

და როცა ჯოჯოხეთი აგიზგიზდება,

და როცა სამოთხე დაახლოვდება,

(მაშინ) გაიგებს სული თუ რა გაუმზადებია.

არა! (მე, ალლაჰი) ვფიცავ უკანდახეულებს [ციურ სხეულებს][1], ——— [1]ყველა ვარსკვლავსა და პლანეტას "უკანდახეულები" ეწოდება, რადგან დღისით ისინი უხილავი ხდებიან.

მოძრავებს (თავიანთ ორბიტებზე მიცურავებს) და დამალულებს (ჰორიზონტს მიღმა),

და ღამეს, როცა იგი მოიცავს (თავისი სიბნელით),

და (ადრეულ) დილას, როცა იგი (სიგრილით) სუნთქავს!

ჭეშმარიტად, ეს [ყურანი] — უეჭველად არის სიტყვა (ალლაჰისგან) ღირსეულ მოციქულზე.

ძლევამოსილისა და ტახტის მფლობელთან მაღალი მდგომარეობის მქონისა,

მორჩილების მქონისა [რომელსაც სხვა ანგელოზები ემორჩილებიან] და ამასთან ერთად სანდო.

და თქვენი მეგობარი (მუჰამმადი), არ არის შეშლილი.

და მან იხილა იგი[1] ნათელ ჰორიზონტზე (მზის ამოსვლამდე), ——— [1]ანგელოზი ჯიბრილი, რომელიც 600 ფრთას ფლობდა.

და იგი [მუჰამმადი] არ იშურებს დაფარულის გადაცემას,

და ეს [ყურანი] — არ არის რომელიმე ქვით განდევნილი [დაწყევლილი] სატანის სიტყვა,

მაშ, საითკენ მიდიხართ (ყურანის დატოვებით)?

ის მხოლოდ შეგონებაა სამყაროთათვის.

თქვენგან მათთვის, ვისაც სწორ გზაზე დგომა სურს.

მაგრამ თქვენ ამას [სწორ გზას] ვერ ინებებთ, თუ არ ინებებს ალლაჰი — სამყაროთა უფალი.

როცა გაიპობა ზეცა,

და როცა ვარსკვლავები გაიბნევა,

და როცა ზღვები აირევა (და ერთ ზღვად გადაიქცევა),

და როცა სამარხები ამოიბრუნება (და მათგან გამოვლენ აღდგენილი მათი მცხოვრებლები),

მაშინ მიხვდება ყოველი სული თუ რა გაიმზადა სამომავლოდ და რა მოიტოვა უკან.

ჰეი, ადამიანო! რამ გაცდუნა შენი უფლის შესახებ – ყოვლად გულუხვისა?

რომელმაც გაგაჩინა, ჩამოგაყალიბა და მოგცა თანაზომიერება,

ისეთი სახით, როგორც თავად ინება, და შენ (მან) მოგაწყო.

არა და არა, თქვენ ცრუდ აცხადებთ განკითხვის დღეს!

და მართლაც, თქვენთან უეჭველად არიან მეთვალყურენი (ანგელოზები),

პატივდებულნი, მწერალნი.

(ყველაფერი) იციან, რასაც აკეთებთ.

ჭეშმარიტად, სათნონი აუცილებლად იქნებიან კეთილდღეობაში.

და უეჭველად, ცოდვილები აუცილებლად იქნებიან ცეცხლში,

მასში შევლენ განკითხვის დღეს.

და არც გაქრებიან იქიდან.

და რამ გამცნოს თუ რა არის განკითხვის დღე?!

კვლავ, რამ გამცნოს თუ რა არის განკითხვის დღე?!

იმ დღეს სული ვერაფერს ფლობს სხვა სულის სარგოდ; და იმ დღის მბრძანებლობა მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის.

ვაი (მძიმე სასჯელი) მომატყუებლებს (ვაჭრობის დროს),

[ასეთნი არიან ისინი], რომლებიც, როცა ხალხისგან (რაღაცას) ყიდულობენ და საზომით იზომავენ, სრულად აღებას მოითხოვენ,

ხოლო როცა (გაყიდვისას) თავად უზომავენ ან უწონიან მათ, აკლებენ (საქონლის რაოდენობას)!

ნუთუ ასეთნი [ვინც წონაში აკლებს] არ ფიქრობენ, რომ ისინი აღდგებიან?

უდიდესი დღისათვის?

იმ დღეს, როცა ხალხი სამყაროთა უფლის წინაშე წარსდგება.

არა! ჭეშმარიტად, ცოდვის მოყვარულთა (მათი სახელების) წიგნი აუცილებლად (იწერება) სიჯჯინში [ჯოჯოხეთელთა სიაში].

და რამ გამცნოს თუ რა არის სიჯჯინი?!

დაწერილი წიგნი! [ეს წიგნი, რომელშიც მათი სახელები იწერება, უკვე დაწერილია]

იმ დღეს, ვაი ცრუდ შემრაცხველთ,

რომელნიც ცრუდ რაცხავენ განკითხვის დღეს.

მას სხვა არავინ შერაცხავს, გარდა ყოველი ზღვარგადასული, ცოდვილი.

როცა მას უკითხავენ ჩვენს აიათებს, ამბობს: «(მოგონილი) ძველთა ლეგენდებია!»

არა! პირიქით, მათი გულები დაიხშო (რომ ვერ მიიღონ ჭეშმარიტება) იმის გამო, რაც (ცოდვებს) იძენდნენ.

არა! მართლაც, ისინი [ურწმუნოები] იმ დღეს თავიანთი უფლის ხილვისგან განყენებულნი იქნებიან [მოკლებულნი ამ შესაძლებლობას].

შემდეგ, ისინი უთუოდ შევლენ ჯოჯოხეთის ცეცხლში.

შემდეგ ეტყვიან: «ეს არის ის, რასაც თქვენ ცრუდ მიიჩნევდით».

არა! ჭეშმარიტად, კეთილმოსურნეთა წიგნი უეჭველად (იწერება) ‘ილლიუნშია.

და რამ გამცნოს თუ რა არის ‘ილლიუნი?!

წიგნი დაწერილი.

მასზე [რაც ამ წიგნშია ჩაწერილი] დაამოწმებენ ახლოს მყოფნი (ანგელოზები).

ჭეშმარიტად, კეთილმოსურნენი აუცილებლად იქნებიან (სამოთხის) ნეტარებაში.

ტახტებზე (დაწოლილნი) უყურებენ (იმ სიკეთეებს, რომლებიც მათთვის ალლაჰმა მოამზადა)!

მათ სახეებში კეთილდღეობის ბრწყინვალებას ამოიცნობ.

მიერთმევათ ხალასი ღვინო – ბეჭედ დასმული.

მისი [ამ ღვინის] ბეჭედი — მუშკია. და ამას დაე, ისწრაფოდნენ მსურველები.

ხოლო მისი ნაზავი თასნიმიდან,

წყარო, რომლისგანაც სვამენ დაახლოებულნი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც აღუდგნენ, მორწმუნეებზე დასცინოდნენ,

და როცა (ეს ურწმუნოები) მათ [მორწმუნეებს] გვერდით ჩაუვლიდნენ, ერთმანეთს თვალს უკრავდნენ,

ხოლო როცა (ეს ურწმუნოები) თავიანთ ოჯახებთან ბრუნდებოდნენ, ბრუნდებოდნენ გახარებულნი,

და როცა (მრავალღმერთიანები) ხედავდნენ მათ, ამბობდნენ: «ნამდვილად, ესენი გზასაცდენილნი არიან».

და ისინი არ იყვნენ გაგზავნილნი მათზე მეთვალყურეებად.

და იმ დღეს [სამსჯავროს დღეს] ისინი, ვინც ირწმუნეს, თავად დასცინებენ ურწმუნოებს (როგორც ისინი დასცინოდნენ მათ ამ ქვეყანაზე),

ტახტებზე (დაწოლილნი) შესცქერიან[1] ——— [1]იმ სიკეთეებს, რომლებიც მათთვის ალლაჰმა მოამზადა. და სამოთხეში უმაღლესი ნეტარებაა ალლაჰის მშვენიერი სახის ხილვა.

განა მიეზღოთ ურწმუნოებს იმისთვის, რასაც ისინი აკეთებდნენ?

როცა (სამსჯავროს დღეს) ცა გაიხლიჩება,

და დაემორჩილება თავის უფალს (როცა ის უბრძანებს მას გაიხლიჩოს) და შეასრულებს თავის მოვალეობას,

და როცა დედამიწა გაიშლება [გახდება ბრტყელი ველი],

და ამოიღებს იმას, რაც მის შიგნით არის [ადამიანებს, რომლებიც აღდგებიან], და დაცარიელდება (მკვდრებისგან),

და დაემორჩილება თავის უფალს (როცა ის უბრძანებს მას გაიხლიჩოს) და შეასრულებს თავის მოვალეობას,

ო, ადამიანო! შენ მიისწრაფი შენი უფლისკენ — სწრაფვით, და უეჭველად შეხვდები მას!

ხოლო, ვისაც თავისი წიგნი მიეცემა მარჯვნიდან.

შემდეგ (ის), განიკითხება იოლი განკითხვით.

და თავის ოჯახს გახარებული დაუბრუნდება.

ხოლო, ვისაც თავისი წიგნი ზურგს უკნიდან მიეცემა.

ის (თავისი წიგნის წაკითხვის შემდეგ) დაიწყებს დაღუპვის მოხმობას [შეჰყვირებს: "ო, ვაი მე! ო, დაღუპვა მე!"],

და აგიზგიზებულ ცეცხლში შევა.

უეჭველად, ის (ქვეყნად) იყო ბედნიერი თავისი ოჯახის გარემოცვაში.

უეჭველად, ის ფიქრობდა, რომ (ღმერთთან) აღარ დაბრუნდებოდა.

პირიქით, ჭეშმარიტად, მისი უფალი ხედავდა მას.

არა! (მე, ალლაჰი) ვფიცავ, საღამოს ციალს,

და (ასევე ვფიცავ) ღამეს და იმას, რასაც იგი აგროვებს,

ასევე მთვარეს, როდესაც შეივსება.

მართლაც, საფეხურ – საფეხურ გადადიხართ სხვადასხვა მდგომარეობაში.

მაშ რა სჭირთ, რომ არ სწამთ?

და როცა მათ ყურანი ეკითხებათ, ისინი არ ასრულებენ სუჯუდს (მუხლმოდრეკას)?

პირიქით, რომელთაც არ ირწმუნეს ისინი ცრუდ რაცხავენ.

ხოლო ალლაჰმა უკეთ იცის, რასაც მალავენ.

მაშ, ახარე (ო, მოციქულო) მათ [ურწმუნოებს] მტკივნეული სასჯელი,

გარდა იმათისა, ვინც ირწმუნა და კეთილ საქმეებს ასრულებდა — მათ ექნებათ უსაზღვრო ჯილდო (მარადიულ ცხოვრებაში) [სამოთხე]!

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ ზეცას — კოშკების [დიდი ვარსკვლავების] მქონეს,

და აღთქმულ დღეს[1]! ——— [1]განკითხვის დღეს

ასევე მოწმეს და დამოწმებულს[1]! ——— [1]სასამართლო დღეს დაზარალებულნი მოწმედ გამოვლენ იმათ წინააღმდეგ, ვინც მათ უსამართლოდ მოექცა. მოწმეებს შორის იქნებიან ისინიც, ვინც ალლაჰის რწმენის გამო იქნენ მოკლულნი.

დაწყევლილნი არიან თხრილის გამთხრელები[1]. ——— [1]როცა ერთი ურწმუნო მმართველის ქვეშევრდომთა ნაწილმა ირწმუნა ალლაჰი, ამ მმართველმა ბრძანა თხრილის გათხრა და მასში ცეცხლის დანთება. შემდეგ თქვა: "ვინც უარს იტყვის თავის რწმენაზე, გათავისუფლდება, ხოლო ვინც არ უარყოფს, ცეცხლში ჩააგდებენ". მაგრამ მორწმუნეებმა მოთმინება გამოიჩინეს და ისინი ცეცხლში ჩაყარეს. მმართველი და მისი მომხრეები კი თხრილის პირას ისხდნენ და უყურებდნენ, როგორ იწვოდნენ ეს ადამიანები. (უფრო ვრცლად იხ. საჰიჰ მუსლიმი-ში.)

ცეცხლიანი თხრილისა, რომელიც შეშით იყო სავსე,

აი, ისინი [მმართველი და მისი მომხრეები] სხედან მის გვერდით [თხრილის გვერდით],

და ისინი მოწმეები არიან იმისა, რასაც მორწმუნეებს უკეთებენ,

და შურს იძიებდნენ მათზე [მორწმუნეებზე] მხოლოდ იმისთვის, რომ მათ ირწმუნეს ალლაჰი — ყოვლადძლიერი, ყოვლადქებული,

რომელსაც ეკუთვნის ძალაუფლება ცათა და მიწაზე. და ალლაჰი ყოველივეს მოწმეა!

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც გამოსცადეს (ცოცხლად დაწვით) მორწმუნე კაცებსა და მორწმუნე ქალებს, შემდეგ კი არ მოინანიეს თავიანთი ბოროტმოქმედება, — მათთვის იქნება სასჯელი ჯოჯოხეთში, და მათთვის იქნება ცეცხლის სასჯელი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს — მათთვისაა გამზადებული (სამოთხის) ბაღები, რომელთა ქვეშაც მდინარეები მოედინება. ეს არის დიდი წარმატება!

ჭეშმარიტად, შენი უფლის შეპყრობა სასტიკია.

ჭეშმარიტად, ის იწყებს შექმნას და კვლავ იმეორებს მას.

და ის არის მიმტევებელი, მოყვარული.

ტახტის მფლობელი, დიდებული.

აღმსრულებელი იმისა, რაც მას ენებოს.

ნუთუ უკვე მოვიდა შენამდე (ო, მოციქულო) ამბავი ლაშქრების შესახებ[1]? ——— [1]იმ ურწმუნოებზე, რომლებიც სიცრუედ აცხადებდნენ მათთან გამოგზავნილ წინასწარმეტყველებს.

ფარაონისა და სამუდისა?

პირიქით! ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ, (ჯიუტად აგრძელებენ) სიცრუედ გამოცხადებას (ალლაჰის წიგნის)

და ალლაჰი მათ ზურგიდან გარემოიცავს![1] ——— [1]ისინი ვერ გაექცევიან ალლაჰს, მისი ძალაუფლების ქვეშ არიან, და მას შეუძლია ნებისმიერ წამს ისეთივე სასჯელი დაატეხოს მათ, როგორიც უწინდელ ჭეშმარიტების მოწინააღმდეგეებს დაატყდა.

არა![1] ეს — დიდებული ყურანია. ——— [1]არ არის სიმართლე ის, რასაც მრავალღმერთიანები ამტკიცებენ, როცა იმას, რასაც შენ კითხულობ, ლექსებს ან ჯადოსნობას უწოდებენ.

(რომლის დედანი) დაცულ დაფაზეა[1]. ——— [1]ზეციურ დაფაზე, სადაც სხვა წიგნებიც ინახება. და თავად ალლაჰი იცავს ყურანს შაიტნების წვდომისგან, ამიტომ ყურანი დაცულია დამახინჯებისგან.

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ, ცას და ატ-ტაარიყს!

და რამ გამცნოს თუ რა არის ატ-ტაარიყ (ღამით მომსვლელი)?!

ვარსკვლავი, გამჭოლად მნათი.

ჭეშმარიტად, ყოველ სულზე არის მცველი (მისი საქმეების)[1] ——— [1]ანგელოზები, რომლებიც იწერენ მის სიტყვებსა და საქმეებს, რათა ეს წარადგინონ სასამართლო დღეს.

მაშ, შეხედოს ადამიანმა, რისგან არის შექმნილი!

იგი შექმნილია გადმოღვრადი სითხისგან.

ის გამოდის მამაკაცის წელისგან და ქალის გულმკერდის ძვლებიდან.

ჭეშმარიტად, მას [ალლაჰს] ძალუძს მისი [ადამიანის] კვლავ დაბრუნება [აღდგენა].

იმ დღეს, როცა საიდუმლოებები გამოცდილი [გამჟღავნებული] იქნება.

და არ ექნება მას იმ დღეს არც ძალა და არც დამხმარე.

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ ცას, რომელიც აბრუნებს (წვიმას).

და ვფიცავ მიწას, რომელსაც ნაპრალები აქვს (საიდანაც მცენარეები აღმოცენდება).

ჭეშმარიტად, ეს [ყურანი] განმასხვავებელი სიტყვაა [რომელიც ჭეშმარიტებას სიცრუისგან არჩევს].

და ეს [ყურანი] არ არის ხუმრობა!

უეჭველად ისინი მზაკვრულად აწყობენ ხრიკებს,

და მეც ვაწყობ ხრიკებს.

მაშ, მიეცი ურწმუნოებს გადავადება და ცოტა ხნით შეაყოვნე ისინი![1] ——— [1] ო, წინასწარმეტყველო, ნუ სთხოვ ალლაჰს, დააჩქაროს ამ მრავალღმერთიანთა დაღუპვა; და დაკმაყოფილდი იმით, რასაც ალლაჰი გადაწყვეტს მათ შესახებ.

ადიდე შენი უზენაესი უფლის სახელი![1] ——— [1]ალლაჰის სახელი წარმოთქვი და გაიხსენე მხოლოდ მისი განდიდებითა და ქებით; არავის უწოდო მისი სახელი და არ წარმოთქვა იგი დაცინვით ან ხუმრობით.

რომელმაც შექმნა და გაათანაზომიერა,

რომელმაც განუსაზღვრა (რაც ინება, ვისაც ინება) და შემდეგ მიუძღვა მას იმისკენ, რაც მისთვის განსაზღვრა,

და რომელმაც აღმოაცენა საძოვრები,

შემდეგ კი გამხმარ ნარჩენად აქცია[1], ——— [1]აიძულებს მცენარეებს დაჭკნენ და გამოშრეს.

ჩვენ შთაგაგონებთ შენ (ო, მოციქულო) ყურანის კითხვას, და შენ არ დაგავიწყდება იგი.

გარდა იმისა, რაც ინება ალლაჰმა. ჭეშმარიტად მან უწყის გაცხადებულიც და დაფარულიც.

და ჩვენ გაგიადვილებთ შენ უმარტივესს[1]. ——— [1]გაგიადვილებთ ყველა კეთილ საქმეს.

მაშ, შეაგონე თუკი არგებს შეგონება,

შეიგონებს ის, ვინც (ღვთის) მოშიშია.

და განუდგება (შეგონებას) ყველაზე უბედური.

რომელიც შევა უდიდეს ცეცხლში.

შემდეგ არც მოკვდება მასში და არც იცოცხლებს.

უკვე მიაღწია წარმატებას იმან, ვინც განიწმინდა,[1] ——— [1]ურწმუნოებისა და ალლაჰის ურჩობისგან.

და (მუდმივად) ახსენებდა თავისი უფლის სახელს და ასრულებდა (სავალდებულო) ლოცვებს.

მაგრამ, თქვენ მაინც ამქვეყნიური ცხოვრება გირჩევნიათ,

ხოლო მარადიული ცხოვრება უკეთესი და მარადიულია.

ჭეშმარიტად, ეს [ამ თქმულის აზრი] დაწერილი იყო წინამორბედთა ფურცლებშიც,

იბრაჰიმისა და მუსას ფურცლებში[1]. ——— [1]ალლაჰის ყველა წერილში მითითებული იყო, რომ სამოთხის მარადიული ცხოვრება უკეთესია, ვიდრე ამქვეყნიური დროებითი ცხოვრება.

ნუთუ არ მოვიდა შენთან ამბავი მბურავისა?[1] ——— [1]განკითხვის დღის.

იმ დღეს სახეები (ვინც სასჯელისთვისაა განწირული), დამორჩილებული იქნება.

გარჯილი, დაქანცული,

შევა ცეცხლში მოგიზგიზეში,

დარწყულდებიან უმდუღრესი წყაროდან.

მათ არ აქვთ საკვები, გარდა დარი’ისა [მომწამვლელი ეკლებისა].

რომელიც არ ასაზრდოებს და არც შიმშილის მოსაკლავად ვარგა.

იმ დღეს სახენი გახარებულნი,

თავისი ნამოქმედარით კმაყოფილი,

უმაღლეს სამოთხეში.

იქ არ მოგესმება ფუჭსიტყვობა.

მასშია წყარონი მჩქეფარენი.

მასშია ტახტები შემაღლებული

და სასმისები დალაგებული

და ბალიშები ჩამწკრივებული

და ხალიჩები გაფენილი.

ნუთუ არ უყურებენ აქლემს, თუ როგორ შეიქმნა?!

და ზეცას, თუ როგორ ამაღლებულა?!

და მთებს, თუ რა მტკიცედ აღმართულან?!

და დედამიწას, თუ როგორ განფენილა?!

მაშ შეაგონე, რამეთუ შენ მხოლოდ შემგონებელი ხარ.

სულაც არ ხარ მათი მაიძულებელი.

ხოლო, ვინც პირი იბრუნა და არ ირწმუნა,

მას ალლაჰი უდიდესი სასჯელით დასჯის.

ჭეშმარიტად, ჩვენთანაა მათი მისაქციელი,

შემდეგ, დიახაც ჩვენზეა მათი ანგარიშგება.

ვფიცავ გარიჟრაჟს

და ათ ღამეს,

წყვილსა და კენტს,

ასევე (ვფიცავ) ღამეს, როცა ის მიდის.

ნუთუ არ არის საკმარისი ეს ფიცი გონიერთათვის

განა არ გინახავს რა უყო შენმა უფალმა ‘ადს,

(ქალაქ ან ტომ) ირამს სვეტებიანს,

რომლის მსგავსიც მეტი არ გაჩენილა ქალაქთა შორის,

და სამუდს, რომლებიც ხეობაში კლდეებს კვეთდნენ.

და ფარაონი — ბოძების მქონე [პირამიდებისა და დიდი ლაშქრის მქონე],

რომლებიც ზღვარს გადადიოდნენ ქვეყნებში[1]. ——— [1]აქ იგულისხმებიან ადები, სამუდელები და ფარაონი, რომლებიც ალლაჰისადმი მორჩილების საზღვრებს სცილდებოდნენ და მის წინააღმდეგ დანაშაულებს სჩადიოდნენ.

და ამრავლებდნენ მათში უკეთურებას[1], ——— [1]ურწმუნოებას და ალლაჰისადმი ურჩობას, და ავიწროებდნენ მის მონებს.

ამიტომაც შენმა უფალმა სასჯელის მათრახი აწვიმა მათზე.

ჭეშმარიტად, შენი უფალი მეთვალყურეა.

ხოლო ადამიანი, როცა მისი უფალი გამოსცდის მას, პატივს სცემს და დაასაჩუქრებს სიკეთეებით [სიმდიდრით], მაშინ ამბობს: «ჩემმა უფალმა პატივი მცა!»

ხოლო როცა იგი გამოსცდის მას და შეუზღუდავს საზრდოს, მაშინ ის ამბობს: «ჩემმა უფალმა დამამცირა!»

მაგრამ არა! პირიქით, თქვენ თვითონ არ სცემთ პატივს ობოლს.

და ერთმანეთს არ მოუწოდებთ უპოვრის დაპურებას.

და ჭამთ მემკვიდრეობას (ობოლთა, ქალებისა და სუსტთა) გაუმაძღრობით.

და გიყვართ სიმდიდრე ძლიერად.

მაგრამ არა! როცა მიწა სრულად გასწორდება (სასამართლო დღეს),

და მოვა შენი უფალი [ალლაჰი] (რომ განაჩენი გამოიტანოს თავის მონებზე) და (მოვლენ) ანგელოზები რიგებად,

და იმ დღეს მოიყვანენ ჯოჯოხეთს (და ანგელოზები მას მოათრევენ); იმ დღეს ადამიანი გაიხსენებს, მაგრამ რაღა სარგებელი ექნება მის ამ გახსენებასა და სინანულს?

ის იტყვის: «ო, ნეტავ მე მომემზადებინა (საქმეები) ჩემი (მარადიული) ცხოვრებისათვის!»

და იმ დღეს (ალლაჰისგან იქნება ისეთი სასჯელი), რომ არავინ დასჯის ისე, როგორც ის სჯის.

და ვერც ვერავინ დაადებს ბორკილებს მისი ბორკილის მსგავსად.

ო შენ, სულო დამშვიდებულო![1] ——— [1]სული, რომელიც დარწმუნებულია ჭეშმარიტებაში, ალლაჰის ერთობაში და სიდიადეში, თავისუფალია ყოველგვარი ეჭვისგან, რომელიც რწმენას აუფასურებს. ასეთი სული კმაყოფილია ალლაჰის განაჩენით და სასამართლო დღეს ის დაბრუნდება მშვიდად და გახარებული, რადგან მას ახარეს სამოთხე — როგორც სიკვდილის დროს, ისე აღდგენისას.

დაბრუნდი შენი უფლისკენ, კმაყოფილი (იმ ჯილდოთი, რომლითაც მან დაგაჯილდოვა) და მისგან კმაყოფილმიღებული!

მაშ, შედი ჩემს (რჩეულ) მსახურთა რიგებში!

და (მათთან ერთად) შედი ჩემს სამოთხეში!

არა! ვფიცავ ამ ქალაქს (მექქას)!

და შენ (ო, მოციქულო) ცხოვრობ ამ ქალაქში.

და ვფიცავ მშობელს [მშობიარეს] და იმას, რაც მან შვა[1]! ——— [1]როგორც ადამიანებს შორის, ისე ცხოველებს შორის.

ჩვენ ადამიანი მართლაც განსაცდელისა და სირთულის გარემოცვაში გავაჩინეთ.

ნუთუ ფიქრობს, რომ არავის ძალუძს მისი ძლევა?

ამბობს იგი [ურწმუნო]: «მე დავხარჯე ურიცხვი ქონება (ისლამთან ბრძოლაში)!»

ნუთუ მას ჰგონია, რომ არავინ ხედავდა მას?

ნუთუ ჩვენ არ მივეცით მას თვალები, რათა ხედავდეს?

და ენა და ბაგეები, (რათა ილაპარაკოს)?

და განა არ ვუჩვენეთ მას ორი გზა?[1] ——— [1]განა არ ვასწავლეთ მას სიკეთისა და ბოროტების გარჩევა და არ ვუჩვენეთ ამ გზებისკენ გზა?

მაგრამ მას აღმართის გადალახვა არც კი უცდია.

და რამ გამცნოს თუ რა არის აღმართი?!

(ეს არის) მონის/ტყვეს გათავისუფლება

ან დაპურება შიმშილობის დღეს,

ობოლი ნათესავისა,

ან უკიდურესად ღატაკისა.

ამასთან (ამ ბარიერის გადალახვისას) იგი იყო მათ შორის, ვინც ირწმუნა და ერთმანეთს ურჩევდნენ მოთმინებას და ერთმანეთს ურჩევდნენ მოწყალებას.

ასეთნი არიან მარჯვენა მხარის ხალხი,

ხოლო ისინი, რომელთაც არ ირწმუნეს ჩვენი აიათები (სასწაულები), ისინი არიან მარცხენა მხარის ხალხი.

რომლებზეც იქნება გადახურული ცეცხლი.

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ მზეს და მის ნათებას.

ასევე მთვარეს, როდესაც მას თანჰდევს.

და დღეს, როცა ამოჰყავს იგი,

ასევე ღამეს, როცა მას ბურავს,

ასევე (ვფიცავ) ზეცას და რაც კი (ალლაჰმა) ააგო,

ასევე (ვფიცავ) დედამიწას და იმას რაც მან (ალლაჰმა) დაფინა,

ასევე სულსა და რაც (ალლაჰმა) სრულყო.

შემდეგ მას (სულს) თავისი უკეთურება და ღვთისმოშიშობა შთააგონა,

მართლაც გადარჩა ის, ვინც განწმინდა იგი (სული),

და ზარალდა ის, ვინც მას (სულს) დაუკარგა სიწმინდე [გზიდან აცდინა].

უარყვეს (სალიჰი) სამუდელებმა თავიანთი ზღვარგადასულობით.

აი, წამოდგა მათ შორის ყველაზე უბედური (რომ მოეკლა ალლაჰის ნიშნად მოვლინებული დედალი აქლემი).

და უთხრა მათ ალლაჰის მოციქულმა [სალიჰმა]: «ერიდეთ (ზიანის მიყენებას) ალლაჰის დედალ აქლემს და (არ შეუშალოთ ხელი) მის წყლის სმას!»

და მათ [სამუდელებმა] სიცრუედ მიიჩნიეს იგი [სალიჰი] და მათ მას [აქლემს] ფეხები გადაუჭრეს; და გაანადგურა ისინი მათმა უფალმა მათი ცოდვის გამო და გაათანაბრა ისინი (სასჯელში)[1]. ——— [1]მიუხედავად იმისა, რომ აქლემი მოკლა სამუდელთა შორის ყველაზე უბედურმა, ალლაჰი ცოდვას მთელ სამუდელებს აკისრებს, რადგან ისინი კმაყოფილნი იყვნენ მისი მოქმედებით.

და არ ეშინოდა ამის შედეგების[1]. ——— [1]ალლაჰი, როცა სჯის თავის მტრებს, არ ეშინია პასუხისმგებლობის მათი დაღუპვისთვის.

ვფიცავ ღამეს, როდესაც (სიბნელით არემარეს) ბურავს.

ასევე (ვფიცავ) დღეს, როდესაც ნათელს ჰფენს (არემარეს).

და (ვფიცავ) მამრსაც და მდედრსაც რაც მან (ალლაჰმა) შექმნა,

ჭეშმარიტად, თქვენი სწრაფვები არაერთგვაროვანია.

ხოლო ვინც გასცა და ღვთისმოშიში იყო,

ასევე იწამა საუკეთესო,

ჩვენ მას გავუადვილებთ უადვილესს.

ხოლო რაც შეეხება იმას, ვინც ძუნწობდა და თავს მდიდრად მიიჩნევდა,

და ცრუდ მიიჩნია საუკეთესო,

მას ჩვენ გავუადვილებთ სიძნელისკენ [ალლაჰი გაუძნელებს კეთილი საქმეების გზას, და ეს მას ჯოჯოხეთისკენ მიიყვანს].

ვერას არგებს მისი ქონება, როცა (ჯოჯოხეთში) გადაეშვება.

უეჭველად, ჩვენზეა ჭეშმარიტ გზაზე დაკვალიანება.

ჭეშმარიტად, ჩვენ გვეკუთვნის უკანასკნელიც და პირველიც.

აი, მე თქვენ გაფრთხილებთ ცეცხლით მძვინვარეთი.

მასში არავინ შევა, გარდა ყველაზე უბედურისა.

რომელმაც (შუამავალი) ცრუდ შერაცხა და (რწმენისგან) პირი იბრუნა.

და მას განარიდებენ ყველაზე ღვთისმოშიშს.

რომელიც ქონებას გასცემს, რათა განიწმინდოს.

და (რომელიც ქონებას გასცემს რათა განიწმინდოს) იმასთან არავის აქვს სარგებელი.

მხოლოდ უზენაესი უფლის (კმაყოფილი) სახის მოპოვება სწადია (თავისი ქონების გაცემაში).

შემდეგ უთუოდ დარჩება კმაყოფილი.

ვფიცავ, დღის პირველ ნახევარს,

და ვფიცავ ღამეს, როცა ყველაფერი მშვიდდება!

არ მიგატოვა შენ (ო, მოციქულო) შენმა უფალმა და არ შეგიძულა [არ განრისხებულა შენზე].

და უეჭველად, მარადიული ცხოვრება (სამოთხეში) შენთვის უკეთესია, ვიდრე პირველი [ამქვეყნიური ცხოვრება].

და უეჭველად, მალე მოგცემს შენი უფალი (დიდ სიკეთეებს)[1], და შენ იქნები კმაყოფილი. ——— [1]ამ ქვეყნად გამარჯვებას, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში ჯილდოს, წყაროს და შუამდგომლობის უფლებას შენი თემისთვის ალლაჰის წინაშე.

ნუთუ არ გიპოვა შენ [ო, მუჰამმად] ობლად და შემდეგ არ მოგცა თავშესაფარი [არ დაგიფარა და არ შეგიფარა]?

და განა არ გიპოვა გზააბნეულად და დაგაკვალიანა (სწორ გზაზე)?

და (განა) არ გიპოვა შენ ღარიბად და შემდეგ არ გაგამდიდრა?

რაც შეეხება ობოლს, არ დაჩაგრო!

ხოლო მთხოვნელს ნუ გააძევებ (როცა ის მოწყალებას გთხოვს ან გამოკვებე, ან რბილად გაუშვი).

და რაც შეეხება იმ სიკეთეებს, რომლებსაც შენი უფალი გაძლევს, მათ შესახებ აუწყე.

განა არ გაგიხსენით შენ (ო, მოციქულო) შენი მკერდი[1]? ——— [1]მოგანიჭეთ რწმენა, წინასწარმეტყველება, ცოდნა და სიბრძნე.

და (განა ჩვენ) ამითვე არ მოგიხსენით შენ შენი ტვირთი?[1] ——— [1]ალლაჰმა, უზენაესმა, გაპატია შენ ყველაფერი, რაც იყო მანამდე, სანამ წინასწარმეტყველი გახდებოდი.

რომელიც ტვირთად გაწვა შენს ზურგზე,

და ჩვენ ავამაღლეთ შენი ხსენება[1]. ——— [1]ალლაჰმა, უზენაესმა, აღამაღლა შუამავალ მუჰამმადის სახელი როგორც ამქვეყნად, ისე მარადიულ ცხოვრებაში. ეს გამოიხატება შემდეგში: ალლაჰმა უბრძანა მორწმუნეებს, დაემორჩილონ მოცქულის; შაჰადის ("არ არსებობს ღვთაება, ღირსი თაყვანისცემისა, გარდა ალლაჰისა") წარმოთქმის შემდეგ ითქვას: "მუჰამმადი — ალლაჰის მოციქულია"; მისი სახელი იხსენიება აზანში; და ალლაჰმა უბრძანა მორწმუნეებს, ისურვონ მისთვის დალოცვა და მშვიდობა.

და ჭეშმარიტად, სიძნელესთან ერთად მოდის სიმარტივე [შემსუბუქება].

ჭეშმარიტად, სიძნელესთან ერთად მოდის სიმარტივე [შემსუბუქება].

და როცა გათავისუფლდები[1], მაშინ იშრომე [გულმოდგინედ მიმართე ალლაჰს ვედრებით და სთხოვე მას ის, რაც გსურს]. ——— [1]შენი მოვალეობებისგან — ლოცვისგან, ჭეშმარიტების ადამიანებამდე მიტანიდან, მრავალღმერთიანებთან ბრძოლიდან.

და შენი უფლისკენ ისწრაფე!

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ ლეღვს და ზეთისხილს,

ასევე სინას მთას,

და ამ ქალაქს უსაფრთხოს (მექქას).

ჭეშმარიტად, ჩვენ ადამიანი შევქმენით უმშვენიერესი ფორმით.

შემდეგ ჩვენ დავაბრუნებთ მას უმდაბლეს მდგომარეობაში [ჯოჯოხეთში].

გარდა იმათისა, ვინც ირწმუნა და კეთილი საქმეები აკეთა — მათთვის იქნება უთვალავი საზღაური [სამოთხე]!

და რა არის, რაც ამის შემდეგ გაიძულებს შენ (ო, ადამიანო), არ აღიარო აღდგენისა და საზღაურის ჭეშმარიტება?

განა არ არის ალლაჰი ყველაზე სამართლიანი მსაჯული?

იკითხე (ო, მოციქულო) (რაც გეგზავნება) შენი უფლის სახელით, რომელმაც შექმნა (ყველაფერი).

(და რომელმაც) შექმნა ადამიანი შედედებული სისხლისგან!

იკითხე! და შენი უფალი უგულუხვესია,

რომელმაც ასწავლა ადამიანებს (წერა) კალმით.

ადამიანს ასწავლა ის, რაც არ იცოდა.

არა, უეჭველად, ადამიანი ზღვარს გადადის,

იმის გამო, რომ საკუთარ თავს მდიდრად ხედავს.

ჭეშმარიტად, შენს უფალთან იქნება დაბრუნება.

განა დაფიქრებულხარ იმაზე [აბუ ჯაჰლზე], ვინც ხელს უშლის…

ჩვენს მონას [მუჰამმადს], როცა ის ლოცულობს?

ნუთუ არ დაფიქრებულხარ იმაზე, თუ იგი [მუჰამმადი] ჭეშმარიტ გზაზეა?

ან უბრძანებდა ღვთისმოშიშებას?

ნუთუ არ დაფიქრებულხარ (ო, მოციქულო), რომ თუ ის სიცრუედ მიიჩნევს ჭეშმარიტებას და ზურგს შეაქცევს (ჭეშმარიტ რწმენას)?

ნუთუ არ იცოდა, რომ ალლაჰი ხედავს?

მაგრამ არა! თუ ის [აბუ ჯაჰლი] არ შეწყვეტს (მოციქულის შეურაცხყოფას), მაშინ ჩვენ მას ჩავჭიდებთ კეფაში [შუბლში].

მატყუარა, ცოდვილი კეფა (და მას ჯოჯოხეთში ჩავაგდებთ).

დაე, მაშინ მოუხმოს თავის მხარდამჭერებს.

ჩვენ მოვუხმობთ (ანგელოზებს) — ჯოჯოხეთის მცველებს.

მაგრამ არა! ნუ დაემორჩილები მას[1]; დაემხე (ალლაჰის წინაშე) და დაუახლოვდი მას! ——— [1]როცა ითხოვს, რომ არ ილოცო ალ-მასჯიდ ალ-ჰარამი-ში

ჭეშმარიტად, ჩვენ [ალლაჰმა] ჩამოვავლინეთ იგი განგების (ყადირის) ღამეს![1] ——— [1]უზენაესმა ალლაჰმა ჩამოავლინა მთელი ყურანი ერთიანად დაცული დაფიდან (ლაუჰ ალ-მაჰფუზიდან) უახლოეს ცაზე განგების ღამეს. შემდეგ უახლოესი ციდან ყურანი ნაწილ-ნაწილ ჩამოევლინებოდა მუჰამმადს 23 წლის განმავლობაში, არსებული გარემოებების მიხედვით. განგების ღამე ერთ-ერთია რამადანის ღამეებიდან.

და რამ გამცნოს, თუ რა არის ყადირის ღამე?

განგების (ყადირის) ღამე უკეთესია ათას თვეზე[1]. ——— [1]ეს ღამე ეწოდება განგების ღამეს, რადგან ამ ღამეს ალლაჰი, უზენაესი, განსაზღვრავს საქმეებს მომავალი წლისთვის.

ჩამოდიან ანგელოზები (ციდან) და სული [ჯიბრილი] მასში [ამ ღამეში] მათი უფლის ნებართვით ყველა ბრძანების შესასრულებლად.

ის [ეს ღამე] არის მშვიდობა [სიკეთე და სიმშვიდე] განთიადამდე[1]. ——— [1]ეს ღამე მთლიანად არის სიკეთე და სიმშვიდე, და მასში არ არის ბოროტება. ანგელოზები ჯგუფებად აგრძელებენ ჩამოსვლას მთელი ღამის განმავლობაში, სანამ განთიადის ნათელი არ გამოჩნდება.

ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ წიგნის ხალხიდან [იუდეველები და ქრისტიანები] და მრავალღმერთიანთაგან (არაბებსა და სხვა ხალხებიდან), არ შორდებოდნენ თავიანთ ურწმუნოებას, სანამ მათთან არ მოვიდოდა ალლაჰისგან ნათელი ნიშანი (რომელიც მათ წერილებშიც იყო ნახსენები).

— შუამავალი [მუჰამმადი] ალლაჰისგან, რომელიც კითხულობს წმინდა ფურცლებს [ყურანის აიათებს, რომლებიც სუფთაა სიცრუისგან, ეჭვისგან და ურწმუნოებისგან].

რომლებშიც არის სწორი წერილები[1]. ——— [1]აიათები და დადგენილებები, რომლებშიც არ არის გადახრა ჭეშმარიტებისგან; ისინი შეიცავენ მხოლოდ სიმართლეს, სისწორეს, ჭეშმარიტ ხელმძღვანელობას და სიბრძნეს.

და გაიყო (უთანხმოებაში ჩავარდნენ) ისინი, ვისაც მიეცა წერილი[1], მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მათთან მოვიდა ნათელი ნიშანი. ——— [1]იუდეველები და ქრისტიანები (მუჰამედის წინასწარმეტყველობის აღიარების საკითხში).

მიუხედავად იმისა, რომ მათ ებრძანათ მხოლოდ ალლაჰის მსახურება, რწმენის მხოლოდ მისთვის მიძღვნა — როგორც ჰანიფებს [ერთღმერთიანებს], ლოცვის შესრულება (როგორც ალლაჰმა უბრძანა) და სავალდებულო მოწყალების (ზაქათის) გაცემა. ეს არის სწორი სარწმუნოება!

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ურწმუნონი გახდნენ წიგნის ხალხიდან და მრავალღმერთიანთაგან, იქნებიან ჯოჯოხეთის ცეცხლში, — დარჩებიან იქ მარადჟამს. ისინი არიან ქმნილებათა შორის ყველაზე უარესნი.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს — ისინი არიან ქმნილებათა შორის საუკეთესოები.

მათთვის (მორწმუნეთათვის) მათი უფლისგან საზღაური 'ადნის ბაღებია, რომელთა ქვეშ მდინარეები მოედინება; ისინი იქ მარად დარჩებიან (არასოდეს გამოვლენ იქიდან და არასოდეს მოკვდებიან). ალლაჰი კმაყოფილია მათით, და ისინი კმაყოფილნი არიან მისით. ეს არის მათთვის, ვისაც ეშინოდა თავისი უფლის (და თავს იკავებდა ცოდვებისგან).

როცა მიწა შეირყევა თავისი შერყევით,

და[1] მიწა გამოიტანს თავის ტვირთებს [მკვდრებს და განძებს], ——— [1]შემდეგ, რქაში მეორე ჩაბერვის შემდეგ.

და იტყვის ადამიანი: «რა ემართება მას? [რატომ ირყევა ასე?]»

იმ დღეს ის [მიწა] მოყვება თავის ამბებს,

რადგან შენი უფალი შთააგონებს მას [მიწას] (სიტყვას).

იმ დღეს ადამიანები გამოვლენ ჯგუფებად (თავიანთი რწმენისა და საქმეების მიხედვით), რათა მათ ეჩვენოთ მათი საქმეები.

და ვინც გააკეთა სიკეთე (თუნდაც) მტვრის ნაწილაკის ოდენა, დაინახავს მას.

და ვინც (თავის ცხოვრებაში) გააკეთა ბოროტება (თუნდაც) მტვრის ნაწილაკის ოდენა, დაინახავს მას.

ვფიცავ (მებრძოლთა) ქოშინით მსუნთქავ, სწრაფად მქროლავთ,

(ნალებით) ცეცხლის მფრქვეველთ,

განთიადისას მოიერიშეთ,

და მათ [ცხენებმა] ამით მტვერი ააყენეს.

და მასთან ერთად [ამ მტვერთან ერთად] შეიჭრნენ შუაგულში (მტრის ლაშქარში).

ჭეშმარიტად, ადამიანი თავისი უფლის მიმართ მართლაც უმადურია.

და ჭეშმარიტად, ის [ალლაჰი] ამის ნამდვილად მოწმეა!

და ჭეშმარიტად, ის [ადამიანი] სიმდიდრის სიყვარულში ძლიერია.

۞ ნუთუ მან [ადამიანმა] არ იცის, როცა ამოიღებენ იმას, რაც სამარხებშია?

და გამოაშკარავდება ის, რაც გულებში იყო [ადამიანთა სულებში],

ჭეშმარიტად, მათი უფალი იმ დღეს მათ შესახებ ყველაფრის მცოდნეა.

ალ-ყაარი'ა

რა არის ალ-ყაარი'ა?

და რამ გამცნოს, თუ რა არის ალ-ყაარი'ა?

ეს არის დღე, როცა ადამიანები (დიდი შიშისგან) იქნებიან არეულად მოძრავნი, როგორც გაფანტული პეპლები,

და მთები იქნებიან როგორც გაჩეჩილი მატყლი (რადგან მტვრად გაიფანტებიან)…

ხოლო ვისაც სასწორი მძიმე ექნება (კეთილი საქმეებით), —

ის იქნება ნეტარ ცხოვრებაში [სამოთხეში].

ხოლო ვისაც მსუბუქი ექნება სასწორი [ცუდი საქმეები გადააჭარბებს კარგებს], —

მაშ, მისი დედა (თავშესაფარი)[1] იქნება ჰაავია (უფსკრული), ——— [1]ჯოჯოხეთი "დედად" არის მოხსენიებული, რადგან ის გახდება ერთადერთი ადგილი, სადაც იგი იქნება, ისე როგორც ბავშვი მხოლოდ დედასთან არის. და ჯოჯოხეთი "უფსკრულად" არის სახელდებული, რადგან მისი მცხოვრები მასში ეცემა, როგორც უფსკრულში.

და რამ გამცნოს, თუ რა არის იგი?

იგია ცეცხლი აგიზგიზებული.

გაგიტაცათ [ალლაჰისადმი მორჩილებისგან] სიმდიდრის გამრავლებისადმი ვნებამ.

სანამ არ მიაკითხეთ სამარხებს [სანამ სიკვდილი არ მოგიწევდათ][1]. ——— [1]უმარ იბნ აბდ ალ-აზიზიმ თქვა, რომ ამ აიათში არის მითითება აღდგომაზე, რადგან "მნახველი" აუცილებლად ბრუნდება თავის ადგილას; ამიტომ საფლავი არ არის ადამიანის საბოლოო სამყოფელი. ადამიანის საბოლოო სამყოფელი არის ან სამოთხე, ან ჯოჯოხეთი. (იბნ უსეიმინი)

მაგრამ არა! თქვენ (ო, ადამიანებო) შეიტყობთ!

შემდეგ ისევ არა! თქვენ (ო, ადამიანებო) შეიტყობთ!

მაგრამ არა! ნეტავ რომ იცოდეთ სარწმუნო ცოდნით,

თქვენ უეჭველად იხილავთ ჯოჯოხეთს!

შემდეგ, უეჭველად დაინახავთ მას დარწმუნებით!

შემდეგ, იმ დღეს თქვენ მოგეკითხებათ სიკეთეების შესახებ, (რომლებიც ალლაჰმა მოგანიჭათ ამქვეყნიურ ცხოვრებაში)!

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ დროს,

ჭეშმარიტად ადამიანი ზარალშია,

გარდა იმათისა, ვინც ირწმუნა ალლაჰი და აკეთებდა კეთილ საქმეებს, და ერთმანეთს ურჩევდნენ ჭეშმარიტებას[1], და ერთმანეთს ურჩევდნენ მოთმინებას. ——— [1]ერთმანეთს მოუწოდებდნენ ჭეშმარიტების დაცვასა და ალლაჰისადმი მორჩილებას.

ვაი, ყოველ დამგმობელს და დამცინავს[1], ——— [1]ვინც სხვის ზურგს უკან ჭორაობს და ლანძღავს.

რომელმაც დააგროვა ქონება და მოამზადა იგი (ყოველი შემთხვევისთვის)![1] ——— [1]მისი ცილისწამებისა და დაცინვის მიზეზი ის არის, რომ მან ქონება დააგროვა და ფიქრობს, რომ ეს მას სხვებზე უპირატესობას აძლევს. ის მიიჩნევს ღარიბებს ნაკლოვანებად და დაუფასებლად.

ფიქრობს, რომ მისი ქონება სამარადისოდ აცოცხლებს მას.

მაგრამ არა! იგი ჩაგდებული იქნება ჰუტამაში [ჯოჯოხეთში].

და რამ გამცნოს, თუ რა არის ჰუტამა?

ალლაჰის ცეცხლი მოგიზგიზე,

რომელიც გულის სიღრმეებსაც სწვდება.

ჭეშმარიტად, ის [ცეცხლი] მათზე დაიხურება.

წაგრძელებულ სვეტებს შორის.

ნუთუ არ გიფიქრია, როგორ მოექცა შენი უფალი სპილოს მფლობელებს?[1] ——— [1]ნუთუ არ დაფიქრებულხარ შენც და იმ დროში მცხოვრები ადამიანებიც, რა დამართა ალლაჰმა სპილოს მფლობელებს — ეთიოპიურ ლაშქარს, რომელიც ქაʿბას დასანგრევად მიემართებოდა? მაშ რატომ არ ირწმუნებენ ისინი ალლაჰს, როდესაც ამ მოვლენაზე დაფიქრდებიან? იმ დროს ეთიოპელები, რომლებიც ქრისტიანები იყვნენ, იემენს ფლობდნენ. ისინი დიდი ლაშქრით დაიძრნენ ქაʿბას დასანგრევად. როდესაც მექქას მიუახლოვდნენ, ალლაჰმა მათზე ფრინველთა გუნდები მოავლინა, რომლებმაც ის მებრძოლები გაანადგურეს. ეს იყო სასწაული, რომელიც ალლაჰმა ხალხს უჩვენა. ეს მოვლენა მოხდა მოციქული მუჰამმადის ﷺ სამოციქულო მისიის დაწყებამდე დაახლოებით 40 წლით ადრე. და იმ ისტორიის ზოგიერთი მოწმე ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო, როცა ის ﷺ უკვე შუამავალი გახდა.

ნუთუ არ აქცია მან [ალლაჰმა] მათი მზაკვრობა ამაოდ?[1] ——— [1]ნუთუ არ ჩაშალა ალლაჰმა მათი გეგმები — ქაʿბას დანგრევისა და მექქის მცხოვრებთა ტყვედ აყვანის შესახებ? ალლაჰმა ისინი გაანადგურა ისე, რომ იმ ქალაქამდეც კი ვერ მიაღწიეს. მაშ, რატომ არ ეშინია შენს ხალხს იმის, რომ ალლაჰმა მათაც მსგავსად მოექცეს იმის გამო, რომ ისინი უარყოფენ მის მოციქულს, მის წიგნს და ასევე ადამიანებსაც აშორებენ მის გზას?

და მოავლინა მან მათზე [იმ მებრძოლებზე] ფრინველები გუნდ-გუნდად?[1] ——— [1]ესენი იყვნენ შავი ფრინველები, რომლებიც ზღვის მხრიდან გუნდ-გუნდად მოფრინავდნენ. თითოეულ მათგანს სამი ქვა ჰქონდა: ორი თათებში და ერთი ნისკარტში.

ისინი მათ [მებრძოლებს] გამომწვარი თიხის ქვებს ესროდნენ[1]. ——— [1]თითოეული ქვა ოსპის მარცვალზე დიდი და ბარდის მარცვალზე პატარა იყო. იგი ჯოჯოხეთში გამომწვარი თიხისგან იყო, და მასზე ეწერა იმ ადამიანის სახელი, ვისაც მოხვდებოდა.

და აქცია მან [ალლაჰმა] ისინი [მებრძოლები] დამჭკნარ ნათესად, რომლის მარცვლებიც შეჭმული იყო — თითქოს გადაღეჭილ ჩალას დამსგავსებოდნენ.

(განცვიფრდით) ყურაიშელთა ერთიანობით (იმ ტომისა, საიდანაც მოციქული მუჰამმადი იყო).

მათი ერთიანობით ზამთრის სავაჭრო მოგზაურობებში და ზაფხულის მოგზაურობებში[1]. ——— [1]მათი ვაჭრობა მათ არაბებს შორის განსაკუთრებულ მდგომარეობას ანიჭებდა. ის, რომ ისინი ქაʿბასთან ცხოვრობდნენ, მათი უსაფრთხოების მიზეზი იყო, რომლის გარეშეც ამ მოგზაურობების განხორციელება შეუძლებელი იქნებოდა.

მაშ, დაე, თაყვანი სცენ ამ სახლის[1] [ქაʿბის] უფალს, ——— [1]იმ სიკეთისთვისაც კი, რომელიც მათ ალლაჰისგან ჰქონდათ — ქაʿბის გამო, რომლის მახლობლადაც ცხოვრობდნენ და რომლის წყალობითაც სახელგანთქმულნი გახდნენ — მათ უკვე უნდა ეთაყვანებინათ და ემსახურათ მისთვის. ალლაჰმა, რომელიც ქაʿბის უფალია, საკუთარი თავი გააცნო მათ, რათა დაეტოვებინათ კერპთაყვანისმცემლობა.

რომელმაც დააპურა ისინი [ყურაიშელები] შიმშილის შემდეგ და უსაფრთხოება უბოძა შიშის შემდეგ[1]. ——— [1]ამ ორ ყოველწლიურ მოგზაურობამდე ყურაიშელები მუდმივად მძიმე შიმშილს განიცდიდნენ. მათი ცხოვრება წმინდა ტერიტორიაზე მათთვის უსაფრთხოების გარანტია იყო არაბულ ტომებს შორის, რომელთა შორისაც ომები მიმდინარეობდა. ასევე, ალლაჰმა ისინი დაიცვა ეთიოპიური ლაშქრისგან, რომელიც ქაʿბის დასანგრევად მოემართებოდა.

განა გინახავს შენ (ო, მოციქულო) ის, ვინც სიცრუედ მიიჩნევს საზღაურს?[1] ——— [1]ანუ არ ცნობს მომავალი ანგარიშისა და საზღაურის ჭეშმარიტებას.

სწორედ ის არის იგი, ვინც ხელს კრავს ობოლს,

და არც სხვას მოუწოდებს უპოვრის დაპურებას.

ვაი, იმ მლოცველთ,

რომლებიც თავიანთი ლოცვის მიმართ დაუდევარნი არიან[1]. ——— [1]არ ასრულებენ მას სათანადოდ და თავის დროზე.

რომლებიც თავიანთ კეთილ საქმეებს ხალხის დასანახავად აკეთებენ,

და უარს ამბობენ (მცირე) დახმარებაზე[1]. ——— [1]არ ათხოვებენ ისეთ უბრალო ნივთებსაც კი, როგორიცაა ვედრო, თოხი, ქვაბი, წყალი ან მარილი!

ჭეშმარიტად, ჩვენ მოგანიჭეთ შენ (ო, მოციქულო) ალ-ქაუსარი[1] ——— [1] სამოთხის მდინარე.

მაშ, ილოცე შენი უფლისთვის და (მისთვის) დაკალი მსხვერპლი!

ჭეშმარიტად, შენი მოძულე (ო, მოციქულო) — სწორედ ის არის მოკვეთილი[1]. ——— [1]მოკლებული ყოველგვარ სიკეთეს როგორც ამქვეყნად, ისე მარადიულ ცხოვრებაში. ეს სურა მას შემდეგ იქნა მოვლენილი, რაც მოციქულის ﷺ ვაჟი, იბრაჰიმი, გარდაიცვალა. მაშინ ერთ-ერთმა მრავალღმერთიანმა მოციქულზე თქვა: "ის მოკვეთილია", — გულისხმობდა იმას, რომ შუამავალს ვაჟი შთამომავლობა აღარ დარჩა. მაგრამ ალლაჰმა გაახარა წინასწარმეტყველი იმით, რომ მას ბევრად აღმატებული სიკეთე ებოძა.

თქვი: ჰეი, თქვენ, ურწმუნოებო![1] ——— [1]როდესაც ურწმუნოებმა მოციქულს ﷺ შესთავაზეს, რომ ერთი წლის განმავლობაში მათ ღვთაებებს თაყვანი ეცა და ემსახურა, შემდეგ კი ისინი მის ღმერთს — ალლაჰს — ეთაყვანებოდნენ, ალლაჰმა წინასწარმეტყველს ﷺ შემდეგი სურა ჩამოუვლინა.

მე არ ვეთაყვანები, რასაც თქვენ ეთაყვანებით [თქვენს კერპებს],

ასევე, არც თქვენ ეთაყვანებით იმას, რასაც მე ვეთაყვანები;

და არც მერე ვიქნები იმის მოთაყვანე, რასაც თქვენ ეთაყვანებით.

ასევე, არც თქვენ იქნებით იმის მოთაყვანე, რასაც მე ვეთაყვანები.

თქვენთვის — თქვენი სარწმუნოება (და გზა), ხოლო ჩემთვის — ჩემი სარწმუნოება (და შარიათი)! [თქვენ კმაყოფილი ხართ თქვენი რწმენით, მე კი — ჩემით.]

როდესაც მოვა ალლაჰის შეწევნა და გამარჯვება [როდესაც მექქა მორწმუნეთა მიერ დაიპყრობა],

და იხილავ ხალხს, რომლებიც ჯგუფ-ჯგუფად შედიან ალლაჰის მორჩილებაში (ისლამში),

მაშ, განადიდე ქებით შენი უფალი და სთხოვე მას პატიება. ჭეშმარიტად, იგი მონანიების მიმღებია.

დაე, გაუხმეს აბუ ლაჰაბის ორივე ხელი[1], და თავადაც დაიღუპოს იგი! ——— [1]აბუ ლაჰაბი — მოციქული მუჰამადის ﷺ ბიძის ზედმეტსახელია, რომელიც გულმოდგინედ ეწინააღმდეგებოდა ისლამს. მისი ნამდვილი სახელი იყო აბდულ-ʿუზზა.

ვერ გამოადგება მას (სამსჯავროს დღეს) მის მიერ დაგროვილი ქონება და ის, რაც მან მოიპოვა.

აალებულ ცეცხლში დაიწვება ის,

და მისი ცოლიც[1] — შეშის მზიდავი (მასთან ერთად დაისჯება), ——— [1] აბუ ლაჰაბის ცოლი — უმმ ჯამილ ბინთ ჰარბი, აბუ სუფიანის და იყო. ღამით იგი ეკლებს ყრიდა იმ გზაზე, სადაც მოციქული მუჰამმადი ﷺ დადიოდა.

კისერზე პალმის ბოჭკოსგან დაგრეხილი თოკი ექნება შებმული[1]. ——— [1] მას ძვირფასი ქვებით შემკული საუცხოო ყელსაბამი ჰქონდა. ერთხელ მან თქვა: "ვფიცავ ალ-ლათსა და ალ-ʿუზზას, რომ აუცილებლად დავხარჯავ ამ ყელსაბამს მუჰამმადთან მტრობაში". ამიტომ, სამსჯავროს დღეს, ეს მისთვის სასჯელად გადაიქცევა.

თქვი: ის, ალლაჰი ერთადერთია,

ალლაჰი — თვითკმარია (ას-სამად).

არც უშობია და არც შობილა,

და ვერც ვერავინ არის (არც იქნება) ბადალი მისი.

თქვი: შევეფარები განთიადის უფალს,

იმათ ბოროტებისგან, რომლებიც მან შექმნა [ნებისმიერი ქმნილების ბოროტებისგან],

სიბნელის ბოროტებისგან, როდესაც იგი ჩამოწვება[1], ——— [1] ღამის ბოროტებისგან, როცა იგი დგება, რადგან ღამით თავიანთი სამყოფლებიდან გამოდიან მტაცებლები, მწერები და ბოროტი ადამიანები.

და იმ [ჯადოქარი ქალების] ბოროტებისგან, რომლებიც კვანძებზე აფურთხებენ (როდესაც ჯადოქრობას აკეთებენ),

და შურიანის ბოროტებისგან, როდესაც შურს!

თქვი: შევეფარები ადამიანთა უფალს!

ადამიანთა მეუფეს!

ადამიანთა ღვთაებას!

იმ [სატანის] ბოროტებისგან, რომელიც ბოროტს შთააგონებს [და (ალლაჰის სახელის ხსენებისას) უკან იხევს][1], ——— [1] როდესაც ადამიანს ალლაჰი ახსოვს, სატანის გავლენა მასზე სუსტდება, ხოლო როდესაც ადამიანი ალლაჰს არ იხსენებს, სატანი იწყებს მისი გონების დამორჩილებას.

რომელიც (ცუდ) ეჭვს თესავს ადამიანთა გულებში[1], ——— [1] სატანის ჩაგონება — ეს არის ხმა, რომელიც ადამიანის გონებაში ჩნდება და მას სატანისადმი მორჩილებისკენ მოუწოდებს.

(და სატანა შეიძლება იყოს) ჯინთაგანაც და ადამიანთაგანაც[1]. ——— [1] სატანა-ჯინი ადამიანების გულებსა და გონებაში შთააგონებს ბოროტს, როგორც ეს უკვე წინა აიათში იყო განმარტებული. რაც შეეხება სატანა ადამიანთა შორის, მისი ზემოქმედება ხდება მაშინ, როდესაც იგი ადამიანს მრჩევლის სახით ევლინება. ის, რასაც სატან-ჯინი ამ "მრჩეველს" ჩააგონებს, ეს ადამიანი-სატანა შემდეგ სხვას გადასცემს.