Khmer Abridged Explanation of the Quran — Enbiya 21:1 – Nur 24:64

ចំពោះមនុស្សលោក ការជំនុំជម្រះលើទង្វើរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះបានខិតជិតមកដល់ហើយ ខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពព្រងើយកន្តើយ ងាកចេញអំពីថ្ងៃបរលោក ដោយសារតែការរវល់របស់ពួកគេនឹងរឿងលោកិយ(ភ្លេចអំពីថ្ងៃបរលោក)។

ហើយគ្មានវាក្យខណ្ឌដែលថ្មីណាមួយនៃគម្ពីរគួរអានដែលមកពីម្ចាស់របស់ពួកគេបានមកដល់ពួកគេនោះទេ លើកលែងតែពួកគេស្តាប់វាដោយទទេៗឥតប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេស្តាប់វាដោយលេងសើច មិនខ្វាយខ្វល់(យកចិត្តទុកដាក់)នឹងអ្វីដែលមាននៅក្នុងវានោះឡើយ។

ពួកគេស្តាប់វា(គម្ពីរគួរអាន)ទាំងដែលដួងចិត្តរបស់ពួកគេព្រងើយកន្តើយចំពោះវា។ ហើយពួកដែលបំពានដោយការប្រឆាំងនោះបាននិយាយខ្សឹបខ្សៀវគ្នាដោយស្ងាត់ៗថាៈ តើអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលអះអាងថា ខ្លួនគេជាអ្នកនាំសារនេះ គ្មានអ្វីក្រៅតែពីជាមនុស្សធម្មតាដូចពួកអ្នកដែលគ្មានអ្វីពិសេសលើសពួកអ្នកនោះឬ? ហើយចំពោះមន្តអាគមដែលគេបាននាំវាមកនេះ តើពួកអ្នកដើរតាមគេឬ ខណៈដែលពួកអ្នកដឹងថា គេក៏ជាមនុស្សលោកធម្មតាដូចពួកអ្នក ហើយអ្វីដែលគេនាំមកនោះគឺជាមន្តអាគមនោះ?

អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានពោលថាៈ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំទ្រង់ដឹងបំផុតនូវពាក្យសម្តីខ្សឹបខ្សៀវគ្នារបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានលាក់បាំង ហើយទ្រង់ដឹងបំផុតនូវរាល់ពាក្យសម្តីដែលចេញពីមាត់របស់អ្នកដែលពួកអ្នកនិយាយ ទាំងនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងនៅលើផែនដី។ ហើយទ្រង់មហាលឺបំផុតនូវពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំបម្រើទ្រង់(ដែលគេបាននិយាយ) និងមហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេស្ទាក់ស្ទើរចំពោះអ្វីដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាននាំមក ដោយម្តងពួកគេនិយាយថាៈ វាជាសុបិន្តដែលច្របូកច្របល់ដែលមិនអាចបកស្រាយបាន ម្តងពួកគេនិយាយថាៈ ទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេ(មូហាំម៉ាត់)បានប្រឌិតវាឡើងដោយគ្មានមូលដ្ឋានអ្វីឡើយ ហើយម្តងទៀត ពួកគេបែរជានិយាយថាៈ គេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)គឺជាកវីនិពន្ធម្នាក់។ ហើយប្រសិនបើគេ(ព្យការីមូហាំម៉ាត់)ពិតជាអ្នកដែលទៀងត្រង់ចំពោះអ្វីដែលគេអះអាងមែននោះ ចូរឲ្យគេនាំមកឲ្យពួកយើងនូវអច្ឆរិយភាពណាមួយដូចបណ្តាអ្នកនាំសារជំនាន់មុនទាំងឡាយបាននាំមកចុះ។ ពិតណាស់ ពួកគេ(បណ្តាអ្នកនាំសារ)បាននាំមកនូវអច្ឆរិយភាពផ្សេងៗ ដូចជា ដំបងរបស់ព្យាការីមូសា និងសត្វអូដ្ឋញីរបស់សឡេះជាដើម។

គ្មាន(ប្រជាជន)ស្រុកភូមិណាមួយមុនពួកដែលបានទាមទារ(អច្ឆរិយភាព)ទាំងនេះមានជំនឿនៅពេលដែលយើងបានផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវអច្ឆរិយភាពដូចអ្វីដែលពួកគេបានទាមទារនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេ(នៅតែ)បដិសេធចំពោះវា(ដដែល)។ ដូចនេះ យើងក៏បានបំផ្លាញពួកគេទៅ។ តើពួកទាំងនោះ មានជំនឿឬទេ?

ហើយយើងមិនបានតែងតាំងនរណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះ ក្រៅពីពួកបុរសៗដែលជាមនុស្សលោកធម្មតាដែលយើងផ្តល់វ៉ាហ៊ីដល់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ហើយយើងក៏មិនបានតែងតាំងពួកគេ(អ្នកនាំសារ)នោះ ជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះដែរ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកសួរពួកដែលគេប្រទានគម្ពីរឲ្យមុនពួកអ្នកចុះ ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនបានអំពីរឿងនេះទេនោះ។

ហើយយើងមិនបានបង្កើតបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយដែលយើងបានបញ្ជូនទៅកាន់ពួកគេនោះមានរូបរាងកាយដែលមិនទទួលទានចំណីអាហារនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេទទួលទានអាហារដូចអ្នកដទៃទៀតដែរ ហើយពួកគេក៏មិននៅគង់វង្សនៅលើលោកិយដោយមិនស្លាប់នោះដែរ។

ក្រោយមក យើងបានធ្វើឲ្យអ្វីដែលយើងបានសន្យាចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់យើងក្លាយជាការពិត ដោយយើងបានសង្គ្រោះពួកគេ ហើយនិងអ្នកដែលយើងមានចេតនាក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿអំពីភាពវិនាសកម្ម។ ហើយយើងបានបំផ្លាញពួកដែលបំពានព្រំដែនដោយការប្រឆាំងរបស់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ហើយនិងប្រព្រឹត្តល្មើសរបស់ពួកគេ។

ជាការពិតណាស់ យើងបានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានទៅកាន់ពួកអ្នក ដែលមាននៅក្នុងវានោះ គឺភាពខ្ពង់ខ្ពស់និងភាពថ្លៃថ្នូររបស់ពួកអ្នក ប្រសិនបើពួកអ្នកមានជំនឿនឹងវា ហើយអនុវត្តតាមអ្វីដែលមានចែងនៅក្នុងវា។ តើពួកអ្នកមិនចេះគិតពិចារណាចំពោះរឿងនេះ ហើយរួសរាន់ទៅកាន់ការមានជំនឿចំពោះវា និងអនុវត្តនូវអ្វីដែលមានផ្ទុកនៅក្នុងវាទេឬ?

ហើយស្រុកភូមិជាច្រើនមកហើយដែលយើងបានបំផ្លាញវា ដោយសារតែការបំពានរបស់វា(ចំពោះយើង)ដោយការប្រឆាំង។ ក្រោយមក យើងបានបង្កើតក្រុមមួយផ្សេងទៀតបន្ទាប់ពីវា។

ហើយនៅពេលដែលពួកដែលនឹងត្រូវគេបំផ្លាញទាំងនោះបានឃើញនូវទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លារបស់យើង ស្រាប់តែពួកគេរត់ចេញពីភូមិស្រុករបស់ពួកគេយ៉ាងលឿនដើម្បីគេចចេញពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ។

ពេលនោះ មានគេស្រែកហៅពួកគេក្នុងន័យសើចចំអកថាៈ ចូរពួកអ្នកកុំរត់គេចឲ្យសោះ ហើយចូរពួកអ្នកវិលត្រឡប់ទៅកាន់អ្វីដែលពួកអ្នកធ្លាប់មាននៃការសើយសុខ និង(ទៅកាន់)លំនៅដ្ឋានរបស់ពួកអ្នកវិញចុះ ប្រហែលជាពួកអ្នកនឹងត្រូវគេសួរអ្វីមួយអំពីលោកិយរបស់ពួកអ្នកមិនខាន។

ពួកដែលបំពានទាំងនោះបាននិយាយដោយទទួលស្គាល់ចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេថាៈ វិនាសអន្តរាយ និងខាតបង់ហើយពួកយើង! ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងគឺជាពួកដែលធ្លាប់បំពានដោយពួកយើងបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ហើយពួកគេនៅតែបន្តទទួលស្គាល់បាបកម្មរបស់ពួកគេ និងនៅតែបន្តបួងសួងសុំឲ្យខ្លួនរបស់ពួកគេវិនាសអន្តរាយ រហូតទាល់តែយើងធ្វើឲ្យពួកគេប្រៀបដូចជាដំណាំដែលគេច្រូតកាត់ដែលងាប់គ្មានកម្រើកអ្វីទាំងអស់។

ហើយយើងមិនបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់ និងផែនដី ព្រមទាំងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងវាទាំងពីរជាការលេងសើច ទទេៗនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបង្កើតវាទាំងពីរនេះ គឺដើម្បីជាភស្តុតាងបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើយើងមានបំណងចង់យកមហេសី ឬបុត្រនោះ ប្រាកដជាយើងនឹងយកវាពីអ្នកដែលនៅក្បែរយើងមិនខានឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែយើងមិនធ្វើដូច្នោះនោះឡើយ ពីព្រោះយើងស្អាតស្អំពីប្រការនោះ។

ផ្ទុយទៅវិញ យើងនឹងបំភ្លឺភាពពិតដែលយើងបានផ្តល់វាជាវ៉ាហ៊ីទៅកាន់អ្នកនាំសាររបស់យើងទៅលើភាពមិនពិតរបស់ពួកប្រឆាំង ហើយវារលាយសាបសូន្យ។ ពេលនោះ ភាពមិនពិតរបស់ពួកគេក៏បានបាត់បង់ និងសាបសូន្យ។ ហើយសម្រាប់ពួកអ្នក(នែអ្នកដែលនិយាយថា អល់ឡោះទ្រង់មានមហេសី និងមានបុត្រ) គឺនឹងវិនាសអន្តរាយ ដោយសារតែពួកអ្នកចោទប្រកាន់ទៅលើអល់ឡោះនូវអ្វីដែលមិនសាកសមនឹងទ្រង់។

ហើយអ្នកដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងអ្នកដែលនៅលើផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ហើយពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលនៅក្បែទ្រង់នោះ ពួកគេមិនក្រអឺតក្រទមក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនមានការនឿយហត់ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់នោះដែរ។

ពួកគេនាំគ្នាលើកតម្កើងអល់ឡោះជាប្រចាំជាប់ជានិច្ចដោយគ្មានការធុញទ្រាន់នោះឡើយ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនបានយកព្រះនានាក្រៅពីអល់ឡោះធ្វើជាម្ចាស់ ដែលពួកវាទាំងនោះមិនអាចប្រោសជីវិតដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញបានឡើយ។ ដូច្នេះ តើពួកគេគោរពចំពោះអ្នកដែលអសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើដូច្នោះយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

ប្រសិនបើនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងនៅលើផែនដីមានព្រះច្រើនផ្សេងៗគ្នានោះ វាទាំងពីរ(មេឃនិងផែនដី)ច្បាស់ជាអន្តរាយជាមិនខាន ដោយសារតែព្រះទាំងនោះនឹងបែងចែកគ្នាយកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរៀងៗខ្លួន។ តែជាក់ស្តែង គឺវាផ្ទុយពីនោះ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នៃអារ៉ស្ហនោះ ទ្រង់មហាស្អាតស្អំអំពីអ្វីដែលពួកគេនិយាយប្រឌិតភូតកុហកដែលចោទថា ទ្រង់មានដៃគូនោះ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ គឺទ្រង់តែម្នាក់គត់ដែលមានសិទ្ធិនៅក្នុងការគ្រប់គ្រង និងការកំណត់របស់ទ្រង់ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់សួរទ្រង់អំពីអ្វីដែលទ្រង់បានកំណត់នោះទេ តែទ្រង់ទៅវិញទេដែលជាអ្នកសួរខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ពីទង្វើរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានយកព្រះផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះមកគោរពសក្ការៈ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកនាំយកនូវអំណះអំណាងរបស់ពួកអ្នកដែលបញ្ជាក់ពីភាពសាកសមរបស់វា(ព្រះនានា)ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាមក។ ជាការពិតណាស់ គម្ពីរ(គួរអាន)ដែលគេបានបញ្ចុះមកកាន់ខ្ញុំ និងបណ្តាគម្ពីរផ្សេងទៀតដែលគេបានបញ្ចុះទៅលើបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយនោះ នៅក្នុងវាមិនមានភស្តុតាងសម្រាប់ពួកអ្នក(ចំពោះការគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវា)នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនភាគច្រើនមិនមានអ្វីជាសំអាងក្រៅភាពល្ងង់ខ្លៅ និងធ្វើតាមគេដោយល្ងិតល្ងង់នោះឡើយ ពីព្រោះពួកគេ ពួកគេគឺជាពួកដែលបដិសេធមិនទទួលយកការពិតឡើយ។

ហើយយើងមិនបានតែងតាំងអ្នកនាំសារណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះឡើយ លើកលែងតែយើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់គេថាៈ ជាការពិតណាស់ គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ លើកលែងតែយើងប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះយើងតែមួយគត់ ហើយចូរពួកអ្នកកុំធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងយើងនូវអ្វីមួយឲ្យសោះ។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនបាននិយាយថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានយកពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ធ្វើជាបុត្រី(កូនស្រី)។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាស្អាតស្អំ និងមហាខ្ពង់ខ្ពស់អំពីពាក្យប្រឌិតភូតកុហកដែលពួកគេបាននិយាយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះ គឺជាខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះដែលត្រូវបានគេលើកតម្កើង និងជាអ្នកជំនិតចំពោះទ្រង់។

ពួកគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)មិនហ៊ានផ្តើមសម្តីមុនម្ចាស់របស់ពួកគេនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិននិយាយអ្វីនោះដែរ លុះត្រាតែទ្រង់ប្រើពួកគេ(ឲ្យនិយាយ)ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកគេប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ ដោយពួកគេមិនប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជាណាមួយរបស់ទ្រង់ឡើយ។

ទ្រង់ដឹងពីទង្វើរបស់ពួកគេកាលពីមុន និងទង្វើដែលនៅខាងមុខ(ដែលពួកគេនឹងសាង)។ ហើយពួកគេមិនសុំអន្តរាគមន៍ដល់នរណានោះទេ លើកលែងតែដោយការអនុញ្ញាតរបស់ទ្រង់សម្រាប់ជនណាដែលអល់ឡោះពេញចិត្តឲ្យធ្វើអន្តរាគមន៍ចំពោះគេប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពួកគេប្រុងប្រយ័ត្នដោយកោតខ្លាចទ្រង់។ ហេតុនេះ ពួកគេមិនប្រព្រឹត្តផ្ទុយពីបទបញ្ជា និងបម្រាមរបស់ទ្រង់នោះទេ។

ហើយជនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលនិយាយថា “ពិតណាស់ ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់ដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈក្រៅពីអល់ឡោះ”នោះ យើងពិតជានឹងតបស្នងចំពោះសម្តីដែលគេនិយាយនោះនូវទណ្ឌកម្មនៃនរកជើហាន់ណាំនាថ្ងៃបរលោកដោយគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ។ ហើយដូចនឹងការតបស្នងនេះដែរ យើងនឹងតបស្នងដល់ពួកដែលបំពានដោយការប្រឆាំង និងការស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះ។

តើពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះមិនបានដឹងទេឬថា ជាការពិតណាស់ មេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី វាទាំងពីរគឺធ្លាប់ស្ថិតនៅជាប់គ្នាដោយគ្មានចន្លោះរវាងវាទាំងពីរនោះទេ។ នៅពេលនោះ ទ្រង់ក៏បានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងអំពីវា ហើយយើងក៏បានបំបែកវាទាំងពីរចេញពីគ្នាវិញ។ ហើយយើងបានបង្កើតចេញពីទឹកដែលធ្លាក់ចុះពីលើមេឃមកកាន់ផែនដីនោះរាល់អ្វីៗទាំងអស់ ដូចជាសត្វពាហនៈ និងរុក្ខជាតិទាំងឡាយ។ ដូច្នេះ តើពួកគេមិនយករឿងនោះធ្វើជាមេរៀន ហើយមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយទេឬ?

ហើយយើងបានបង្កើតនៅលើផែនដីនោះនូវភ្នំជាច្រើនសម្រាប់ទប់លំនឹងវាដើម្បីកុំឲ្យវាញ័ររញ្ជួយដល់អ្នកដែលនៅលើផែនដីនេះ។ ហើយយើងបានបង្កើតឲ្យមានផ្លូវជាច្រើនយ៉ាងធំទូលាយនៅលើផែនដីនេះ សង្ឃឹមថាពួកគេទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញនៅក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេឆ្ពោះទៅកាន់គោលដៅដែលពួកគេចង់ទៅ។

ហើយយើងបានបង្កើតមេឃធ្វើជាដំបូលដែលត្រូវបានការពារពីការធ្លាក់ ដោយវាគ្មានសសរ(សម្រាប់ទ្រ)នោះឡើយ ព្រមទាំងត្រូវបានការពារអំពីការលួចស្តាប់(របស់ពួកស្ហៃតន)។ តែពួកមុស្ហរីគីនវិញ ចំពោះសញ្ញាភស្តុតាងជាច្រើនដែលមាននៅលើមេឃជាច្រើនជាន់(ដូចជាព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ)នោះ ពួកគេបែរជាងាកចេញមិនព្រមយកវាធ្វើជាមេរៀនទៅវិញ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលជាអ្នកបានបង្កើតពេលយប់ដើម្បីសម្រាក និងបានបង្កើតពេលថ្ងៃដើម្បីរកស៊ីទទួលទាន។ ហើយទ្រង់បានបង្កើតព្រះអាទិត្យជាសញ្ញាបង្ហាញថាពេលថ្ងៃ និងព្រះចន្ទជាសញ្ញាបង្ហាញថាជាពេលយប់។ ហើយទាំងព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទនោះ គឺពួកវាកំពុងធ្វើដំណើរតាមគន្លងរបស់វារៀងៗខ្លួន ដោយវាមិនងាកចេញពីគន្លងរបស់វាឡើយ។

ហើយយើងមិនបានផ្តល់ឲ្យមនុស្សលោកណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវជីវិតអមតៈនៅលើផែនដីនេះនោះទេ។ ប្រសិនបើជីវិតរបស់អ្នកត្រូវបានកំណត់(ឲ្យមានទីបញ្ចប់)នៅក្នុងឆាកជីវិតលោកិយនេះ ហើយអ្នកត្រូវស្លាប់នោះ ដូច្នេះ តើពួកគេទាំងនោះអាចនៅគង់វង្សជាអមតៈបន្ទាប់ពីអ្នកឬ? គឺមិនអាចនោះទេ។

រាល់ជីវិតទាំងអស់ មិនថាអ្នកមានជំនឿ ឬអ្នកគ្មានជំនឿនោះទេ គឺនឹងភ្លក្សរសជាតិនៃសេចក្តីស្លាប់នៅក្នុងលោកិយនេះ ហើយយើងនឹងសាកល្បងពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)នៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះដោយការដាក់កាតព្វកិច្ចនានា ការប្រទានឧបការគុណ និងប្រការអាក្រក់ទាំងឡាយ។ ក្រោយមក បន្ទាប់ពីពួកអ្នកស្លាប់ទៅ ពួកអ្នកនឹងត្រូវវិលត្រឡប់មកកាន់យើងតែមួយគត់ មិនមែនត្រឡប់ទៅកាន់អ្នកណាផ្សេងពីយើងនោះទេ ហើយយើងនឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះទង្វើរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានសាង។

ហើយនៅពេលដែលពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះបានឃើញអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ពួកគេមិននិយាយអ្វីក្រៅពីការមើលងាយចំពោះអ្នកនោះទេ ដោយពួកគេនិយាយថាៈ តើគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នេះឬដែលជេរប្រមាថព្រះនានារបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈនោះ? ហើយជាមួយនឹងការសើចចំអកចំពោះអ្នកនេះផងដែរ ពួកគេក៏ជាពួកដែលបដិសេធចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះទៅកាន់ពួកគេនៃគម្ពីរគួរអានផងដែរ ហើយចំពោះឧបការគុណដែលទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេវិញ គឺពួកគេប្រឆាំង(រមិលគុណ)។ ពិតណាស់ ពួកគេសាកសមនឹងទទួលភាពអាប់ឱនបំផុត ដោយសារតែពួកគេប្រមូលផ្តុំទៅដោយប្រការអាក្រក់ទាំងអស់។

គេបានបង្កើតមនុស្សលោកមក គឺមានលក្ខណៈអន្ទះសារ ដោយពួកគេតែងសុំចង់ឲ្យប្រការអ្វីមួយកើតឡើងមុនពេលវេលាកំណត់របស់វាមកដល់ ហើយក្នុងចំណោមនោះដែរ គឺពួកមុស្ហរីគីនបានសុំឲ្យគេដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេភ្លាមៗ។ យើងនឹងបង្ហាញឲ្យពួកអ្នក(នែពួកដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មរបស់យើងឆាប់មកដល់)បានឃើញនូវអ្វីដែលពួកអ្នកសុំវាឲ្យកើតឡើងនោះ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំសុំឲ្យវាឆាប់មកដល់ពេក ។

ហើយពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធចំពោះការពង្រស់មនុស្សឡើងវិញ ពួកគេបាននិយាយក្នុងន័យសុំឲ្យវាឆាប់កើតឡើងថាៈ តើការពង្រស់មនុស្សលោកឲ្យរស់ឡើងវិញដែលពួកអ្នក(ឱអ្នកមូស្លីម)បានសន្យានឹងពួកយើងថានឹងកើតឡើងនោះនឹងមកដល់នៅពេលណា ប្រសិនបើពួកអ្នកគឺជាអ្នកដែលនិយាយពិតចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងថា វាពិតជានឹងកើតឡើងមែននោះ?

ប្រសិនបើពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះបានដឹងពីពេលវេលាដែលពួកគេមិនអាចរុញច្រាន(ការពារ)ភ្លើងនរកចេញពីមុខរបស់ពួកគេ និងពីខ្នងរបស់ពួកគេបាន ហើយនិងគ្មានអ្នកណាដែលអាចជួយការពារទណ្ឌកម្មពីពួកគេបានទេនោះ ប្រសិនពួកគេបានដឹងដូច្នោះនោះ ម្ល៉ោះពួកគេនឹងមិនសុំឲ្យទណ្ឌកម្មនោះឆាប់មកដល់(ពួកគេ)ភ្លាមៗនោះទេ។

ភ្លើងនរកដែលគេនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេនឹងវានោះ នឹងមិនមកដល់ពួកគេដោយឲ្យពួកគេដឹងមុននោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ វានឹងមកដល់ពួកគេភ្លាមៗ។ ពេលនោះ ពួកគេនឹងមិនមានសមត្ថភាពរុញច្រាន(ទប់ទល់)វាចេញពីពួកគេនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិនត្រូវបានគេពន្យារពេលដើម្បីឲ្យពួកគេសារភាពកំហុស ហើយទទួលបាននូវការអាណិតស្រឡាញ់(ពីអល់ឡោះ)នោះដែរ។

ហើយប្រសិនបើក្រុមរបស់អ្នកបានសើចចំអកចំពោះអ្នកនោះ ពិតណាស់ អ្នកមិនមែនជាមនុស្សដំបូងគេនោះទេដែលទទួលរងការសើចចំអកបែបនេះនោះ។ ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកនាំសារជាច្រើនទៀតមុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ក៏ពួកគេទទួលរងនូវការសើចចំអក(ពីសំណាក់ក្រុមរបស់ពួកគេ)ដូចគ្នាដែរ។ ហើយទណ្ឌកម្មដែលពួកប្រឆាំងធ្លាប់បានសើចចំអកចំពោះវាកាលនៅក្នុងលោកិយនៅពេលដែលបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបានព្រមានបន្លាចពួកគេអំពីវានោះ ក៏បានហ៊ុមព័ទ្ធពួកគេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)សួរទៅកាន់ពួកដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មឆាប់កើតឡើងទាំងនោះថាៈ តើមានអ្នកណាដែលអាចការពារពួកអ្នកនៅពេលយប់និងនៅពេលថ្ងៃអំពីទណ្ឌកម្ម និងការបំផ្លិចបំផ្លាញពួកអ្នកដែលម្ចាស់មហាសប្បុរសទ្រង់មានចេតនាទម្លាក់ទៅលើពូកអ្នកនោះ? ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគឺជាពួកដែលងាកចេញពីការំលឹក និងដំបូន្មានរបស់ម្ចាស់ពួកអ្នក ព្រមទាំងងាកចេញពីភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ដោយពួកគេមិនយកអ្វីមួយអំពីវាមកត្រិះរិះពិចារណាឡើយ ដោយសារតែភាពល្ងង់ខ្លៅ និងការខ្សោយប្រាជ្ញារបស់ពួកគេ។

ឬមួយពួកគេមានព្រះនានាដែលអាចការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់យើង? ព្រះទាំងនោះ វាមិនមានសមត្ថភាពនឹងជួយខ្លួនឯងដោយការពារគ្រោះថ្នាក់អំពីវា ហើយក៏មិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ខ្លួនឯងនោះផង។ ដូចនេះ អ្នកដែលមិនអាចជួយដល់ខ្លួនឯងបានផងនោះ តើគេអាចជួយដល់អ្នកដទៃបានយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយពួកវាក៏មិនរួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់យើងបាននោះដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានផ្តល់ភាពសប្បាយរីករាយដល់ពួកប្រឆាំងទាំងនោះ និងបានផ្តល់ភាពសប្បាយរីករាយដល់ជីដូនជីតារបស់ពួកគេតាមរយៈឧបការគុណរបស់យើងដែលយើងបើកទូលាយចំពោះពួកគេ ជាការល្បួងចំពោះពួកគេ រហូតដល់ពួកគេមានអាយុវែង ហើយពួកគេចាញ់បោកនឹងរឿងនោះ(ឧបការគុណដែលទ្រង់បើកទូលាយចំពោះពួកគេ) ហើយពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ។ តើពួកដែលចាញ់បោកនឹងឧបការគុណរបស់យើងដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មរបស់យើងឆាប់កើតឡើងនោះមិនបានឃើញទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានរំដោះយកទឹកដី(ឲ្យអ្នកមានជំនឿ)ពីគ្រប់ទិសទីដោយអំណាចរបស់យើង ហើយយើងឲ្យអ្នកមានជំនឿយកឈ្នះលើពួកគ្មានជំនឿ ហើយពួកគេយករឿងនោះធ្វើជាមេរៀនដើម្បីកុំឲ្យវាកើតឡើងចំពោះពួកគេដូចអ្វីដែលមានកើតឡើងចំពោះអ្នកផ្សេងពីពួកគេនោះ? ពិតណាស់ ពួកគេទាំងនោះមិនមែនជាអ្នកដែលឈ្នះនោះទេ តាមពិតពួកគេគឺជាពួកដែលចាញ់។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ តាមពិត ខ្ញុំគ្រាន់តែដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះតាមរយៈវ៉ាហ៊ីដែលម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានវ៉ាហ៊ីមកកាន់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ហើយអ្នកដែលថ្លង់នោះ គឺស្តាប់មិនលឺការពិតនូវអ្វីដែលគេអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់វាដោយការស្តាប់ដែលទទួលយកនោះឡើយនៅពេលដែលមានគេដាស់តឿនព្រមានពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះ។

ហើយប្រសិនបើទណ្ឌកម្មនៃម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ធ្លាក់ទៅលើពួកដែលសុំឲ្យទណ្ឌកម្មកើតឡើងឆាប់ៗនោះតែបន្តិច នៅពេលនោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងនិយាយថាៈ ឱវិនាសអន្តរាយ និងខាតបង់ហើយពួកយើង! ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងគឺជាពួកដែលបំពានដោយការធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះ និងបដិសេធនូវអ្វីដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បាននាំមក។

ហើយយើងនឹងដាក់ជញ្ជីងយុត្តិធម៌សម្រាប់មនុស្សលោកនៅថ្ងៃបរលោកដើម្បីថ្លឹងទង្វើរបស់ពួកគេ។ ដូចនេះ គ្មានបុគ្គលណាម្នាក់ត្រូវបានគេបំពាននៅក្នុងថ្ងៃនោះដោយការកាត់បន្ថយផលបុណ្យ ឬបង្កើនផលបាបរបស់ពួកគេនោះឡើយ សូម្បីតែទង្វើដែលត្រូវថ្លឹងនោះមានតិចតួច ប្រៀបដូចជាគ្រាប់ស្ពៃក៏ដោយ ក៏គេនាំវាមកថ្លឹងដែរ។ គ្រប់គ្រាន់ហើយដែលយើងជាអ្នកជំនុំជម្រះ ហើយយើងនឹងជំនុំជម្រះលើទង្វើរបស់ខ្ញុំបម្រើរបស់យើងទាំងអស់។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានប្រទានឲ្យព្យាការីមូសា និងព្យាការីហារូន នូវគម្ពីរតាវរ៉ត ដែលជាការបែងចែករវាងប្រការពិត និងប្រការដែលមិនពិត ប្រការដែលគេអនុញ្ញាត និងប្រការដែលគេហាមឃាត់ និងជាការចង្អុលបង្ហាញសម្រាប់អ្នកដែលមានជំនឿនឹងវា ហើយនិងជាការរំលឹកដល់បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេ។

គឺបណ្តាអ្នកដែលខ្លាចទណ្ឌកម្មម្ចាស់របស់ពួកគេដែលពួកគេមានជំនឿចំពោះវា បើទោះបីជាពួកគេមិនដែលឃើញវា(ទណ្ឌកម្ម)ផ្ទាល់នឹងភ្នែកក៏ដោយ ហើយពួកគេខ្លាចថ្ងៃបរលោកបំផុត។

ហើយគម្ពីរគួរអានដែលគេបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់នេះ គឺជាការរំលឹកសម្រាប់អ្នកដែលចង់យកវាធ្វើជាមេរៀន និងពោរពេញទៅដោយផលប្រយោជន៍និងប្រការល្អជាច្រើន។ ដូច្នេះ តើទោះបីជាបែបនេះក៏ដោយ ក៏ពួកអ្នកនៅតែបដិសេធចំពោះវា(គម្ពីរគួរអាន) ហើយពួកមិនទទួលស្គាល់នូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងវា ហើយនិងមិនអនុវត្តតាមវាទៀតឬ?

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានប្រទានឲ្យព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមនូវសញ្ញាភស្តុតាងទៅលើក្រុមរបស់គេតាំងពីគេនៅក្មេងវ័យ ហើយយើងដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីគេ។ ហេតុនេះ យើងក៏បានប្រទានឲ្យគេនូវសញ្ញាភស្តុតាងទៅលើក្រុមរបស់គេដែលសាកសមនឹងគេ(ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម)ដោយការដឹងរបស់យើង ។

នៅពេលដែលគេបាននិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់គេ អាហ្សើរ និងក្រុមរបស់គេថាៈ តើរូបបដិមាដែលពួកអ្នកធ្វើវាដោយដៃពួកអ្នកផ្ទាល់ ហើយពួកអ្នកនាំគ្នាគោរពសក្ការៈចំពោះវាទាំងនោះ គឺជាអ្វី?

ក្រុមរបស់គេបានឆ្លើយថាៈ ពួកយើងបានឃើញជីដូនជីតារបស់ពួកយើងគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវា(រូបបដិមា)។ ដូច្នេះ ពួកយើងក៏គោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាតាមពួកគាត់ទៅ។

ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បានពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នក(ឱអ្នកដែលធ្វើតាមដូនតា) និងជីដូនជីតារបស់ពួកអ្នក(ដែលពួកអ្នកធ្វើតាម)នោះ គឺស្ថិតនៅក្នុងភាពវង្វេងពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវយ៉ាងច្បាស់លាស់។

ក្រុមរបស់គាត់បានតបទៅកាន់គាត់វិញថាៈ តើអ្នកនាំមកឲ្យពួកយើងនូវការពិតឬ ទើបអ្នកនិយាយបែបនេះ(ដាក់ពួកយើង) ឬមួយអ្នកជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលនិយាយលេងសើច?

ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមតបថាៈ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនាំមកកាន់ពួកអ្នកនូវការពិត មិនមែននិយាយលេងសើចនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ ម្ចាស់របស់អ្នក ទ្រង់គឺជាម្ចាស់នៃមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ដែលទ្រង់បានបង្កើតពួកវាដោយគ្មានគំរូពីមុនទាល់តែសោះ។ ហើយខ្ញុំគឺជាសាក្សីដែលថា ពិតណាស់ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់របស់អ្នក និងជាម្ចាស់នៃមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ហើយរូបបដិមា(ទាំងអស់)របស់ពួកអ្នកវិញ គឺគ្មានចំណែកអ្វីបន្តិចក្នុងរឿងនេះនោះឡើយ។

ដោយក្រុមរបស់គាត់មិនព្រមស្តាប់តាមគាត់នោះ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បាននិយាយថាៈ ខ្ញុំសូមស្បថនឹងអល់ឡោះ! ខ្ញុំពិតជានឹងរៀបចំគម្រោងការកម្ទេចរូបបដិមាទាំងអស់របស់ពួកអ្នក ទោះបីពួកអ្នកមិនពេញចិត្តក៏ដោយ ក្រោយពីពួកអ្នកចាកចោលពួកវាទៅចូលរួមពិធីបុណ្យរបស់ពួកអ្នកនោះ។

ពេលនោះ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បានវាយកម្ទេចរូបបដិមារបស់ពួកគេ រហូតដល់ពួកវាក្លាយជាបំណែកតូចៗ ប៉ុន្តែគាត់ទុករូបបដិមាមួយដែលធំជាងគេ ដើម្បីឲ្យនៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់មក ពួកគេសួរវា(រូបបដិមា) ថាតើអ្នកណាជាអ្នកកម្ទេចពួកវា។

នៅពេលដែលពួកគេបានត្រឡប់មក(ពីពិធីបុណ្យ)វិញ ហើយបានឃើញរូបបដិមារបស់ពួកគេត្រូវបានគេវាយកម្ទេចដូច្នេះ ពួកគេក៏សួរគ្នាទៅវិញទៅមកថាៈ តើអ្នកណាជាអ្នកកម្ទេចព្រះដែលពួកយើងគោរពសក្ការៈនេះ? ពិតណាស់ អ្នកដែលវាយកម្ទេចវានោះ អ្នកនោះពិតជាស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលបំពាន ដោយគេមើលស្រាលចំពោះអ្វីដែលសាកសមនឹងលើកតម្កើង និងធ្វើសក្ការៈ។

ពួកគេមួយចំនួនបាននិយាយថាៈ ពួកយើងបានឮយុវជនម្នាក់និយាយអាក្រក់ពីវា(បដិមា) ព្រមទាំងបន្ទាបបន្ថោកចំពោះវា ដែលគេហៅ(យុវជនម្នាក់នោះ)ថា អ៊ីព្រហ៊ីម។ ប្រហែលជាគេ ជាអ្នកដែលកម្ទេចពួកវា។

មេដឹកនាំរបស់ពួកគេបាននិយាយថាៈ ចូរពួកអ្នកនាំអ៊ីព្រហ៊ីមមកនៅចំពោះមុខមហាជន ទាំងឡាយ ដើម្បីឲ្យពួកគេធ្វើជាសាក្សីលើការទទួលស្គាល់របស់គេ(ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម)នូវអ្វីដែលគេបានធ្វើ ហើយការទទួលស្គាល់របស់គេនោះ នឹងក្លាយជាភស្តុតាងសម្រាប់ពួកអ្នកក្នុងការដាក់បន្ទុកលើរូបគេ។

នៅពេលដែលពួកគេបាននាំព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមមក ពេលនោះពួកគេក៏បានសួរគាត់ថាៈ តើអ្នកឬដែលបានធ្វើនូវទង្វើដ៏អាក្រក់បែបនេះដាក់រូបបដិមារបស់ពួកយើង ឱអ៊ីព្រហ៊ីម?

ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បានឆ្លើយតប(ក្នុងន័យចំអកឡកឡឺយចំពោះពួកគេ និងដើម្បីស្តែងពីការអសមត្ថភាពរបស់រូបបដិមារបស់ពួកគេនៅចំពោះមហាជន)ថាៈ ខ្ញុំមិនបានធ្វើដូច្នោះនោះទេ! ផ្ទុយទៅវិញ គឺរូបបដិមាដែលធំជាងគេនោះហើយដែលបានធ្វើ(កម្ទេច)វានោះ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកសួររូបបដិមារបស់ពួកអ្នកចុះ ប្រសិនបើពួកវាចេះនិយាយមែននោះ។

ពេលនោះ ពួកគេក៏បានបែរមកធ្វើការត្រិះរិះពិចារណា និងគិតឡើងវិញ។ ដូច្នេះ វាក៏បានបញ្ជាក់ដល់ពួកគេថា ពិតណាស់ រូបបដិមារបស់ពួកគេ គឺមិនអាចផ្តល់ប្រយោជន៍ ហើយក៏មិនអាចផ្តល់គ្រោះថ្នាក់អ្វីបានដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាពួកដែលបំពានខណៈដែលពួកគេគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាក្រៅពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ។

ក្រោយមក ពួកគេក៏បានត្រឡប់មកវិញដោយសារតែភាពចចេសរឹងរូសនិងប្រឆាំងរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបាននិយាយថាៈ ជាការពិតណាស់ អ្នក(ឱអ៊ីព្រហ៊ីម)ដឹងច្បាស់ហើយថា ជាការពិតណាស់ រូបបដិមាទាំងនោះមិនអាចនិយាយអ្វីបាននោះទេ។ ដូច្នេះ តើអ្នកប្រើឲ្យពួកយើងសួរទៅកាន់ពួកវាយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ពួកគេនិយាយដូច្នោះដើម្បីជាលេសសម្រាប់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ(តាមពិត) វាគឺជាភស្តុតាងប្រឆាំងនឹងពួកគេទៅវិញទេ។

ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បានតបទៅកាន់ពួកគេវិញ(ដោយបដិសេធចំពោះពួកគេ)ថាៈ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះរូបបដិមាទាំងនោះផ្សេងពីអល់ឡោះ ដែលពួកវាមិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ហើយក៏មិនអាចផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកអ្នកសោះនោះឬ? ពិតប្រាកដណាស់ វាគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការការពារខ្លួនរបស់វាអំពីគ្រោះថ្នាក់ ឬក៏ផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនវានោះឡើយ។

គួរឲ្យអាម៉ាស់បំផុតចំពោះពួកអ្នក និងគួរឲ្យអាម៉ាស់បំផុតចំពោះរូបបដិមាទាំងឡាយដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាផ្សេងពីអល់ឡោះ ដែលវា(រូបបដិមា)ទាំងនោះមិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ហើយក៏មិនអាចផ្តល់គ្រោះថ្នាក់អ្វីផងនោះ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមានគិតពិចារណាចំពោះបញ្ហានេះ ហើយបោះបង់ការគោរពសក្ការៈចំពោះវាដែរឬទេ?

នៅពេលដែលពួកគេអសមត្ថភាពក្នុងការតទល់ជាមួយនឹងព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមដោយលើកហេតុផល(មកតទល់)នោះ ពួកគេក៏ប្រើកម្លាំងបាយវិញម្តង ដោយពួកគេនិយាយថាៈ ចូរពួកអ្នកដុតអ៊ីព្រហ៊ីមនឹងភ្លើង ហើយនាំគ្នាជួយសង្គ្រោះរូបបដិមារបស់ពួកអ្នកដែលគេបានបំផ្លាញនិងកម្ទេចវានោះចុះ ប្រសិនបើពួកអ្នកចង់ដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះគេនោះ។

នៅពេលនោះ ពួកគេក៏នាំគ្នាដុតភ្លើង ហើយបោះគាត់ចូលទៅក្នុងភ្លើងនោះ។ ពេលនោះ យើង(អល់ឡោះ)បានមានបន្ទូលថាៈ ឱភ្លើង! ចូរឯងប្រែទៅជាត្រជាក់ ហើយផ្តល់សុវត្ថិភាពដល់អ៊ីព្រហ៊ីមចុះ។ ខណៈនោះ ភ្លើងក៏ប្រែទៅជាត្រជាក់ ដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីប៉ះពាល់ដល់គាត់ឡើយ។

ហើយក្រុមរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម មានបំណងរៀបចំផែនការអាក្រក់ចំពោះគាត់ដោយដុតគាត់(ទាំងរស់) ប៉ុន្តែយើងបានធ្វើឲ្យផែនការរបស់ពួកគេក្លាយជាអសារបង់ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យពួកគេជាពួកដែលទទួលរងការបំផ្លាញ និងជាអ្នកដែលទទួលបរាជ័យ។

ហើយយើងបានជួយសង្គ្រោះគេ(ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម) និងបានជួយសង្គ្រោះព្យាការីលូត ហើយយើងបាននាំគេទាំងពីរទៅកាន់ទឹកដីស្ហាមដែលយើងបានប្រទានពរជ័យចំពោះទឹកដីនេះ តាមរយៈការតែងតាំងនូវបណ្តាព្យាការីជាច្រើននៅក្នុងទឹកដី(ស្ហាម)នេះ និងតាមរយៈការប្រទាននូវប្រការល្អផ្សេងៗជាច្រើននៅក្នុងវា។

ហើយយើងបានប្រទានព្យាការីអ៊ីស្ហាកដល់គេ(អ៊ីព្រហ៊ីម)នៅពេលដែលគេបានបួងសួងសុំពីម្ចាស់របស់គេឲ្យប្រទានកូនប្រុសម្នាក់ និងបានប្រទានព្យាការីយ៉ាក់កូប(ជាចៅ)បន្ថែមទៀតដល់គេ។ ហើយទាំងព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម និងកូនប្រុសរបស់គេ ព្យាការីអ៊ីស្ហាក ហើយនិងព្យការីយ៉ាក់កូប យើងបានធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាអ្នកដែលសាងទង្វើកុសល គោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ហើយយើងបានឲ្យពួកគេក្លាយទៅជាអ្នកដឹកនាំដែលចង្អុលបង្ហាញមនុស្សទៅកាន់ប្រការល្អ ដោយពួកគេអំពាវនាវមនុស្សទៅកាន់ការគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ តាមការអនុញ្ញាតរបស់ទ្រង់។ ហើយយើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកសាងអំពើល្អ និងប្រតិបតិ្តសឡាតឲ្យបានពេញលក្ខណៈ ហើយចូរពួកអ្នកបរិច្ចាគហ្សាកាត់។ ហើយពួកគេ គឺជាអ្នកដែលប្រគល់ខ្លួនចំពោះយើង។

ហើយចំពោះព្យាការីលូតវិញ យើងបានប្រទានឲ្យគេនូវការ(ចេះ)កាត់សេចក្តីរវាងអ្នកដែលមានជម្លោះនឹងគ្នា ហើយយើងក៏បានប្រទានដល់គេនូវចំណេះដឹងអំពីកិច្ចការសាសនារបស់គេផងដែរ។ ហើយយើងបានផ្តល់សុវត្ថិភាពដល់គេពីទណ្ឌកម្មដែលយើងបានទម្លាក់វាទៅលើភូមិស្រុករបស់គេ(គឺភូមិសាទូម) ដែលអ្នកភូមិនោះបានប្រព្រឹត្តនូវទង្វើស្មោកគ្រោក អសីលធម៌(ស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា)។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាក្រុមដែលបង្កវិនាសកម្ម ចាកឆ្ងាយពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេ។

ហើយយើងបានបញ្ចូលរូបគេ(ព្យាការីលូត)ទៅក្នុងក្តីមេត្តាករុណារបស់យើង ខណៈដែលយើងបានសង្គ្រោះគេពីទណ្ឌកម្មដែលក្រុមរបស់គេទទួលរង។ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលសាងទង្វើកុសលដែលអនុវត្តតាមអ្វីដែលយើងបានបង្គាប់ប្រើ និងបញ្ឈប់នូវទង្វើទាំងឡាយណាដែលយើងបានហាមឃាត់។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចងចាំនូវរឿងរ៉ាវរបស់ព្យាការីនួហ ខណៈដែលគេបានបួងសួងសុំពីអល់ឡោះមុនព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម និងព្យាការីលូតទៅទៀត ហើយយើងក៏បានទទួលយកនូវការបួងសួងរបស់គេដោយប្រទានដល់គេនូវអ្វីដែលគេបានស្នើសុំ។ ហើយយើងបានសង្គ្រោះគេ និងក្រុមរបស់គេដែលជាអ្នកមានជំនឿឲ្យរួចផុតពីគ្រោះមហន្តរាយដ៏ធំធេង(ទឹកជំនន់)។

ហើយយើងបានសង្គ្រោះគេពីល្បិចកលនៃក្រុមដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលយើងបានពង្រឹងដល់គេតាមរយៈវានៃបណ្តាសញ្ញាភស្តុតាងទាំងឡាយដែលបញ្ជាក់ទៅលើសច្ចភាពរបស់គេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាក្រុមដែលបង្កវិនាសកម្ម និងប្រព្រឹត្តអាក្រក់។ ដូច្នេះ យើងក៏បានបំផ្លាញពួកគេទាំងអស់គ្នាដោយការលិចលង់។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវរឿងរ៉ាវរបស់ព្យាការីហ្ទាវូទ និងកូនប្រុសរបស់គេ ព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន ខណៈដែលគេទាំងពីរបានកាត់ក្តីចំពោះរឿងដែលគេបានប្តឹងទៅកាន់អ្នកទាំងពីរ អំពីគូជម្លោះពីរនាក់ ដែលហ្វូងចៀមរបស់បុគ្គលម្នាក់ក្នុងចំណោមគេទាំងពីរនោះបានចូលទៅក្នុងចម្ការរបស់បុគ្គលម្នាក់ទៀតនៅយប់មួយ ហើយបានបំផ្លាញដំណាំរបស់គេខ្ទេចខ្ទី។ ហើយពិតណាស់ យើងគឺជាសាក្សីទៅលើការកាត់ក្តីរបស់ព្យាការីហ្ទាវូទ និងព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន។ ការកាត់ក្តីរបស់គេទាំងពីរមិនអាចលាក់បាំងអ្វីបន្តិចពីយើងនោះឡើយ។

ក្រោយមក យើងបានឲ្យព្យាការីស៊ូឡៃម៉ានយល់ពីរឿងក្តីនេះ ដោយឪពុករបស់គេ ព្យាការីហ្ទាវូទ មិនបានយល់នោះទេ។ ហើយទាំងព្យាការីហ្ទាវូទ និងព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន យើងបានផ្តល់ដល់គេនូវភាពជាព្យាការី និងចំណេះដឹងពាក់ព័ន្ធនឹងក្បួនច្បាប់ទាំងឡាយ ដោយយើងមិនបានផ្តល់ឲ្យតែចំពោះព្យាការីស៊ូឡៃម៉ានតែម្នាក់នោះទេ។ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យភ្នំ និងសត្វស្លាបទាំងឡាយលើកតម្កើងសរសើរចំពោះយើងជាមួយព្យាការីហ្ទាវូទ។ ហើយយើងគឺជាអ្នកដែលធ្វើរឿងទាំងនេះ ពោលគឺធ្វើឲ្យគេយល់ ផ្តល់នូវភាពឈ្លាសវៃ ចំណេះដឹង និងផ្តល់ភាពងាយស្រួល។

ហើយយើងបានបង្រៀនព្យាការីហ្ទាវូទឲ្យចេះធ្វើអាវក្រោះដើម្បីការពារពីការកាប់សម្លាប់ដោយអាវុធទៅលើខ្លួនប្រាណរបស់ពួកអ្នក តែយើងមិនបានបង្រៀនព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន(ឲ្យចេះធ្វើអាវក្រោះ)នោះទេ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ជាអ្នកដែលដឹងគុណចំពោះឧបការគុណដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកអ្នកនេះដែរឬទេ?

ហើយយើងបានផ្តល់ឲ្យព្យាការីស៊ូឡៃម៉ានអាចបញ្ជាខ្យល់ដែលបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងទៅតាមបទបញ្ជារបស់គេនៅពេលដែលគេបានប្រើវាឲ្យ(បោកបក់)ទៅកាន់ទឹកដីស្ហាមដែលយើងបានប្រទានពរជ័យដល់វា តាមរយៈការតែងតាំងនូវបណ្តាព្យាការីជាច្រើននៅលើទឹកដីនោះ និងតាមរយៈការប្រទាននូវប្រការល្អផ្សេងៗជាច្រើននៅក្នុងវា។ ហើយយើងដឹងបំផុតនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីយើងបានឡើយ។

ហើយយើងបានបង្កើតឲ្យមានក្នុងចំណោមពពួកស្ហៃតននោះ គឺមានអ្នកដែលជ្រមុជទឹកក្នុងសមុទ្រឲ្យគេ(ព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន)ដើម្បីរុករកគុជខ្យងនិងអ្វីផ្សេងៗទៀត ហើយនិងធ្វើកិច្ចការផ្សេងពីនេះទៀត ដូចជាការសាងសង់(សំណង់នានា)ជាដើម។ ហើយយើងគឺជាអ្នកដែលថែរក្សាការរៀបចំ និងកិច្ចការងាររបស់ពួកគេ ដោយគ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនេះអាចរំលងផុតពី(ការថែរក្សារបស់)យើងបានឡើយ។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវរឿងរ៉ាវរបស់ព្យាការីអៃយ៉ូប ខណៈដែលគេបានបួងសួងសុំពីម្ចាស់របស់គេនៅពេលដែលគេជួបប្រទះនូវការសាកល្បង(ពីអល់ឡោះ) ដោយគេបានបួងសួងថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបានទទួលរងនូវជំងឺឈឺថ្កាត់ និងការបាត់បង់ក្រុមគ្រួសារ ហើយមានតែទ្រង់ទេដែលជាអ្នកដែលអាណិតស្រឡាញ់ជាងគេបំផុត។ ហេតុនេះ សូមទ្រង់មេត្តាធ្វើឲ្យគ្រោះទាំងនេះរសាយចេញពីខ្ញុំផងចុះ។

ពេលនោះ យើងក៏បានទទួលយកនូវការបួងសួងរបស់គេ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យគ្រោះដែលគេជួបនោះរសាយចេញពីរូបគេ។ ហើយយើងក៏បានប្រទានឲ្យគេនូវក្រុមគ្រួសារនិងកូនចៅដែលគេបានបាត់បង់នោះវិញ ព្រមទាំងបានប្រទានឲ្យគេដូចអ្វីដែលធ្លាប់មាននៅជាមួយពួកគេ(កាលពីមុន)។ អ្វីដែលយើងបានប្រទានដល់គេនោះ គឺជាក្តីមេត្តាករុណាពីយើង និងជាការរំលឹកដល់រាល់អ្នកដែលគោរពតាមអល់ឡោះដោយការគោរពសក្ការៈ(ចំពោះទ្រង់)ដើម្បីឲ្យគេចេះអត់ធ្មត់ដូចដែលព្យាការីអៃយ៉ូបបានអត់ធ្មត់។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវរឿងរ៉ាវរបស់ព្យាការីអ៊ីស្មាអែល ព្យការីអ៊ីទ្រីស និងព្យាការីហ្ស៊ុលគីហ្វលី ដែលពួកគេទាំងអស់នោះ សុទ្ធតែស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលអត់ធ្មត់ចំពោះការសាកល្បង និង(អត់ធ្មត់)លើការបំពេញកាតព្វកិច្ចទាំងឡាយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានដាក់ទៅលើពួកគេ។

ហើយយើងបានបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងក្តីមេត្តាករុណារបស់យើង ដោយយើងបានឲ្យពួកគេក្លាយជាព្យាការី ព្រមទាំងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌(នៅថ្ងៃបរលោក)។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះដែលជាអ្នកសាងទង្វើកុសល ដែលបានគោរពប្រតិបត្តិម្ចាស់របស់ពួកគេ និងជាអ្នកដែលធ្វើល្អទាំងនៅពេលស្ងាត់កំបាំង និងពេលលាតត្រដាង។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវរឿងរ៉ាវរបស់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងពោះត្រី គឺព្យាការីយូនូស ខណៈដែលគេបានចាកចេញ(ពីភូមិដែលគេត្រូវអំពាវនាវ)ដោយមិនមានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់របស់គេ ព្រោះតែការខឹងសម្បាចំពោះក្រុមរបស់គេដោយសារតែពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅក្នុងការប្រឆាំង ដោយគេ(ព្យាការីយូនូស)គិតថា យើងមិនចង្អៀតចង្អល់ចំពោះគេដោយដាក់ទណ្ឌកម្មលើរូបគេដោយសារការចាកចេញរបស់គេ(ពីក្រុមរបស់គេដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីអល់ឡោះ)នោះឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែយើងបានសាកល្បងគេ ដោយឲ្យគេចង្អៀតចង្អល់បំផុត ខណៈដែលត្រីបានលេបរូបគេចូលទៅក្នុងពោះ។ នៅពេលនោះ គេក៏បានបួងសួងទាំងដែលគេស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹតនៃពោះត្រី ភាពងងឹតនៃទឹកសមុទ្រ ព្រមទាំងភាពងងឹតនៃពេលយប់ ដោយគេបានទទួលស្គាល់ចំពោះបាបកម្មរបស់គេ និងបានសារភាពទោសកំហុសចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់អំពីរឿងនោះ ដោយគេបានបួងសួងថាៈ គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីទ្រង់។ ទ្រង់មហាស្អាតស្អំ និងមហាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំទេដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលបំពាននោះ។

ពេលនោះយើងក៏បានទទួលយកនូវការបួងសួងរបស់គេ ព្រមទាំងបានសង្គ្រោះគេពីទុក្ខព្រួយដ៏ធ្ងង់ធ្ងរនេះ ដោយបញ្ចេញរូបគេពីភាពងងឹត និងពីពោះត្រីវិញ។ ហើយដូចដែលយើងបានរំដោះព្យាការីយូនូសពីទុក្ខព្រួយនេះដែរ យើងនឹងរំដោះបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងឡាយនៅពេលណាដែលគេធ្លាក់ក្នុងទុក្ខព្រួយ ហើយគេបួងសួងមកចំពោះអល់ឡោះ។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវរឿងរ៉ាវរបស់ហ្សាការីយ៉ា ខណៈដែលគេបានបួងសួងសុំពីម្ចាស់របស់គេដោយពោលថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាកុំទុកខ្ញុំឲ្យនៅម្នាក់ឯងដោយគ្មានកូន(ដើម្បីស្នងត្រកូល)ឲ្យសោះ ខណៈទ្រង់គឺជាអ្នកដែលផ្តល់នូវអ្នកស្នងត្រកូលដែលល្អបំផុត។ ហេតុនេះ សូមទ្រង់មេត្តាប្រទានដល់ខ្ញុំនូវកូនប្រុសម្នាក់ដើម្បីឲ្យគេនៅសល់(បន្តវង្សត្រកូល)បន្ទាប់ពីខ្ញុំផងចុះ។

ពេលនោះ យើងក៏បានទទួលយកនូវការបួងសួងរបស់គេ ហើយយើងក៏បានប្រទានកូនប្រុសម្នាក់ឲ្យគេ គឺព្យាការីយ៉ះយ៉ា ហើយយើងបានព្យាបាលភរិយារបស់គេ(ពីជំងឺអារ)។ ដូច្នេះ នាងក៏មានកូនវិញ ក្រោយពីនាងមិនអាចមានកូននោះ។ ជាការពិតណាស់ ព្យាការីហ្សាការីយ៉ា និងប្រពន្ធរបស់គេ ព្រមទាំងកូនរបស់គេ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលរួសរាន់ក្នុងការសាងនូវអំពើល្អ ហើយពួកគេបួងសួងមកចំពោះយើងដោយក្តីសង្ឃឹមចំពោះផលបុណ្យដែលនៅជាមួយយើង និង(ដោយ)កោតខ្លាចនូវទណ្ឌកម្មដែលនៅជាមួយយើង។ ហើយពួកគេ គឺជាអ្នកដែលឱនលំទោនបំផុតមកចំពោះយើង។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវរឿងរ៉ាវរបស់ម៉ារយ៉ាំ(នាងម៉ារី)ដែលនាងបានរក្សាភាពបរិសុទ្ធរបស់នាងពីប្រការហ្ស៊ីណា ហើយយើងបានបញ្ជូនម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលទៅកាន់នាង ហើយគេ(ជីព្រីល)បានផ្លុំ(វិញ្ញាណ)ទៅក្នុងខ្លួននាង ហើយនាងក៏មានផ្ទៃពោះ(នូវកូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ)អ៊ីសា។ ហើយនាង និងកូនប្រុសរបស់នាង ព្យាការីអ៊ីសា គឺជាសញ្ញាភស្តុតាងសម្រាប់មនុស្សលោកដែលបញ្ជាក់ពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះ ហើយពិតណាស់ គ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាព(ធ្វើវា)នោះឡើយ ខណៈដែលទ្រង់បានបង្កើតរូបគេ(ព្យាការីអ៊ីសា)ដោយគ្មានឪពុក។

ជាការពិតណាស់ សាសនារបស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក) គឺជាសាសនាតែមួយគត់ ដែលវានោះគឺ(សាសនាដែល)មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ពោលគឺសាសនាឥស្លាម ហើយយើងគឺជាម្ចាស់របស់ពួកអ្នក។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈដោយចិត្តស្មោះសមកចំពោះយើងតែមួយគត់។

ក៏ប៉ុន្តែ មនុស្សលោកបានបែកបាក់គ្នា ដោយមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេ ជាអ្នកឯកទេពនិយម(គោរពព្រះអល់ឡោះតែមួយ) មានអ្នកខ្លះទៀត ជាអ្នកពហុពេទនិយម(គោរពព្រះច្រើន) មានអ្នកដែលគ្មានជំនឿ និងមានអ្នកដែលមានជំនឿ។ ហើយអ្នកទាំងអស់ដែលបែកបាក់គ្នានោះ គឺនឹងវិលត្រឡប់មកកាន់យើងតែមួយគត់នាថ្ងៃបរលោក ហើយយើងនឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ(ដែលពួកគេបានសាង)។

ដូច្នេះ ក្នុងចំណោមពួកគេ ជនណាហើយដែលសាងទង្វើកុសល ហើយគេជាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងមានជំនឿនឹងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយនិងមានជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោកនោះ គឺគេមិនបដិសេធ(បំបាត់)ចំពោះទង្វើកុសលរបស់គេ(ដែលគេបានសាង)នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងថ្លែងអំណរគុណចំពោះផលបុណ្យរបស់គេ(ដែលគេបានសាង) ដោយបន្ថែមវា(ផលបុណ្យ)ទ្វេដងដល់រូបគេ។ ហើយគេនឹងបានឃើញវា(ទង្វើកុសលរបស់គេ)នៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ត្រាទង្វើរបស់គេនាថ្ងៃដែលគេពង្រស់មនុស្សឲ្យរស់ឡើងវិញ(ថ្ងៃបរលោក) ហើយគេនឹងមានភាពសប្បាយរីករាយនឹងវា។

ហើយវាមិនអាចទៅរួចឡើយចំពោះអ្នកស្រុកភូមិមួយដែលយើងបានបំផ្លាញពួកគេដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេក្នុងការដែលពួកគេអាចវិលត្រឡប់ទៅកាន់លោកិយវិញ(ម្តងទៀត)ដើម្បីពួកគេអាចសារភាពកំហុស ហើយគេទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេនោះ (គឺមិនអាចនោះឡើយ)។

ពួកគេមិនអាចវិលត្រឡប់មកវិញជារៀងរហូត រហូតទាល់តែគេបើករនាំងរបស់យ៉ាក់ជូច និងម៉ាក់ជូច ហើយនៅថ្ងៃនោះ ពួកវានឹងចេញមកយ៉ាងលឿនពីតាមតំបន់ខ្ពស់ៗទាំងឡាយ។

ហើយថ្ងៃបរលោកបានខិតជិតមកដល់តាមរយៈការចេញមករបស់ពួកវា(យ៉ាក់ជូចនិងម៉ាក់ជូច) ហើយភាពរន្ធត់ និងភាពតានតឹង(នៃថ្ងៃបរលោក)ក៏បានស្តែងចេញ(ឲ្យពួកគេបានឃើញ)។ ពេលនោះ ពួកគ្មានជំនឿបានបើកភ្នែក(ធំៗ)ដោយសារតែភាពរន្ធត់ និងភាពតានតឹង(នៅក្នុងថ្ងៃនោះ) ដោយពួកគេនិយាយថាៈ វិនាសអន្តរាយហើយពួកយើង! កាលពួកយើងនៅក្នុងលោកិយ ពួកយើងស្ថិតនៅក្នុងការលេងសើច និងមិនរវីរវល់ពីការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ថ្ងៃដ៏ធំធេងនេះនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកយើងគឺជាពួកដែលបំពានដោយការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើស(ចំពោះអល់ឡោះ)។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នក(នែពួកមុស្ហរីគីន) និងរូបបដិមាទាំងឡាយដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះវាក្រៅពីអល់ឡោះ ព្រមទាំងមនុស្សលោក និងជិន(មួយចំនួន)ដែលពេញចិត្តឲ្យពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវានោះ គឺជាគ្រឿងសម្រាប់ដុតបញ្ឆេះនរកជើហាន់ណាំ។ ពួកអ្នក និងព្រះនានាដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះវានោះ នឹងចូលទៅក្នុងវា(ជាអមតៈ)។

ប្រសិនបើព្រះនានាដែលគេគោរពសក្ការៈទាំងនេះ គឺជាព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដមែននោះ ពួកវានឹងមិនចូលឋាននរកជាមួយនឹងពួកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវានោះឡើយ។ ហើយទាំងអ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះគេ និងអ្នកដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈនោះ គឺនឹងស្ថិតនៅក្នុងឋាននរក(ទាំងអស់គ្នា) ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ គ្មានថ្ងៃចេញឡើយ។

នៅក្នុងឋាននរកនោះ ពួកគេស្រែកថ្នូរយ៉ាងខ្លាំង(ដោយសារតែភាពឈឺចាប់យ៉ាងក្រៃលែងដែលពួកគេទទួលរង)។ ហើយនៅក្នុងឋាននរកនោះ ពួកគេមិនលឺសម្លេងអ្វីឡើយ ដោយសារតែភាពរន្ធត់ និងការភ័យខ្លាចដែលពួកគេទទួលរងនោះខ្លាំងក្លាបំផុត។

ហើយនៅពេលដែលពួកមុស្ហរីគីននិយាយថា “ជាការពិតណាស់ ព្យាការីអ៊ីសា ហើយនិងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលពួកគាត់ត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈនោះ នឹងត្រូវចូលឋាននរកដែរ”នោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានមានបន្ទូលថាៈ ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកដែលត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងចំណេះដឹងរបស់អល់ឡោះថា ពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានសុភមង្គល ដូចជាព្យាការីអ៊ីសា ជាដើមនោះ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវបានគេបញ្ចៀសឲ្យឆ្ងាយពីភ្លើងនរក។

សំឡេងនៃឋាននរកជើហាន់ណាំនឹងមិនឮទៅដល់ពួកគេឡើយ ហើយពួកគេសើយសុខជាអមតៈនៅក្នុងឧបការគុណ និងភាពសប្បាយរីករាយតាមអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នាចង់បាន ដោយឧបការគុណនោះគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។

ភាពតក់ស្លុតយ៉ាងក្រៃលែងនៅពេលដែលភ្លើងនរកគ្របដណ្តប់លើពួកឋាននរកនោះមិនបានធ្វើឲ្យពួកគេភ័យខ្លាច ព្រួយបារម្ភឡើយ។ ហើយពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានទទួលរាក់ទាក់ អបអរសាទរចំពោះពួកគេដោយពោលថាៈ នេះគឺជាថ្ងៃរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកធ្លាប់ត្រូវបានគេសន្យាកាលនៅក្នុងលោកិយ ហើយគេបានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់ពួកអ្នកចំពោះឧបការគុណដែលពួកអ្នកទទួលបាននៅក្នុងវានេះ។

នៅថ្ងៃដែលយើងនឹងមូរមេឃដូចជាការមូរក្រដាសដើម្បីសរសេរ ហើយយើងនឹងប្រមូលផ្តុំម៉ាខ្លូកទាំងអស់ក្នុងរូបរាងលក្ខណៈ(ដើម)ដែលពួកគេត្រូវបានគេបង្កើតលើកដំបូងនោះ។ ហើយការសន្យារបស់យើងចំពោះរឿងនោះ គឺជាការសន្យាមួយដ៏ពិតប្រាកដដោយគ្មានការក្បត់សន្យានោះឡើយ។ ជាការពិតណាស់ យើងគឺជាអ្នកដែលបំពេញតាមការសន្យានូវអ្វីដែលយើងបានសន្យា។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានកត់ត្រានៅក្នុងបណ្តាគម្ពីរទាំងឡាយដែលយើងបានបញ្ចុះវាទៅឲ្យបណ្តាអ្នកនាំសារក្រោយពីយើងបានកត់ត្រាវានៅក្នុងឡាវហ៊ុលម៉ះហ៊្វូសរួចថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ភពផែនដីនោះ គឺខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះដែលជាអ្នកសាងទង្វើកុសលដែលគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ជាអ្នកដែលទទួលមត៌ករបស់វា ហើយពួកគេនោះ គឺប្រជាជាតិរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់។

ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងការទូន្មានដែលយើងបានបញ្ចុះវាមកនោះ គឺជាមេរៀនសម្រាប់ក្រុមដែលគោរពសក្ការៈចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេតាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ទៅលើពួកគេ ពីព្រោះពួកគេ គឺជាអ្នកដែលទទួលបានផលប្រយោជន៍អំពីវា។

ហើយយើងមិនបានតែងតាំងអ្នក(ឱព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ធ្វើជាអ្នកនាំសារឡើយ លើកលែងតែដើម្បីជាក្តីមេត្តាករុណាចំពោះម៉ាខ្លូកទាំងអស់ប៉ុណ្ណោះ ដោយសារតែអ្នក គឺជាអ្នកដែលយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការចង្អុលបង្ហាញដល់មនុស្សលោក និងរំដោះពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ តាមពិត គេគ្រាន់តែផ្តល់វ៉ាហ៊ីពីម្ចាស់របស់ខ្ញុំមកកាន់ខ្ញុំថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់ពួកអ្នកដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដនោះ គឺជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដោយគ្មានស្ហ៊ីរិកនឹងទ្រង់ឡើយ នោះគឺអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកប្រគល់ខ្លួនទៅកាន់ការមានជំនឿចំពោះទ្រង់ ហើយគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ចុះ។

ហើយប្រសិនបើពួកទាំងនោះងាកចេញពីអ្វីដែលអ្នកបាននាំមកកាន់ពួកគេនោះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ខ្ញុំសូមប្រាប់ពួកអ្នកឲ្យបានដឹងថា ពិតណាស់ខ្ញុំ និងពួកអ្នក គឺមានភាពស្មើគ្នាចំពោះរឿងនោះ(ពេលដាក់ទណ្ឌកម្ម)។ ហើយខ្ញុំមិនដឹងទេថា តើទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកអ្នក វានឹងធ្លាក់ទៅលើពួកអ្នកនៅពេលណានោះឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងនូវពាក្យសម្តីរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកលាតត្រដាងជាចំហ និងដឹងនូវពាក្យសម្តីដែលពួកអ្នកបិទបាំងវា។ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់ចំពោះរឿងនេះនោះឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវា(ពាក្យសម្តីដែលបាននិយាយ)។

ហើយខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ ប្រហែលការពន្យារពេលដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះពួកអ្នក គឺជាការសាកល្បងមួយសម្រាប់ពួកអ្នក និងជាការល្បួងដល់ពួកអ្នក ហើយនិងជាការសប្បាយរីករាយមួយសម្រាប់ពួកអ្នករហូតដល់ពេលកំណត់មួយនៅក្នុងចំណេះដឹងរបស់អល់ឡោះ ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកនៅតែបន្តស្ថិតនៅក្នុងភាពប្រឆាំង និងភាពវង្វេងរបស់ពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បានបួងសួងចំពោះម្ចាស់របស់គាត់ថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាវិនិច្ឆ័យរវាងពួកយើង និងក្រុមរបស់ពួកយើងដែលនៅតែបន្តស្ថិតនៅក្នុងភាពគ្មានជំនឿនូវការកាត់សេចក្តីដែលប្រកបដោយសច្ចធម៌ផងចុះ។ ហើយចំពោះម្ចាស់របស់យើងដ៏មហាសប្បុរស(តែមួយគត់)ដែលពួកយើងសុំឲ្យជួយប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលពួកអ្នកបាននិយាយនៃប្រឆាំងនិងការបដិសេធ។

ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកអ្នកដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់ដាក់បទបញ្ជាដល់ពួកអ្នក និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ចំពោះពួកអ្នក។ ជាការពិតណាស់ អ្វីដែលបានកើតឡើងនាថ្ងៃបរលោក ដូចជាការញ័ររញ្ជួយផែនដីជាដើមនោះ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមភាពរន្ធត់តក់ស្លុតដ៏ធំធេងដែលចាំបាច់ត្រូវត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ថ្ងៃនោះ ដោយការសាងនូវទង្វើទាំងឡាយណាដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ពេញចិត្ត។

នៅថ្ងៃដែលពួកអ្នកនឹងបានឃើញថា រាល់ស្ត្រីដែលបំបៅកូនទាំងអស់ នឹងភ្លេចភ្លាំងស្មារតីពីកូនដែលគេនៅបំបៅ។ ចំណែកឯរាល់ស្ត្រីដែលមានផ្ទៃពោះវិញ កូនក្នុងផ្ទៃនឹងត្រូវរលូតដោយសារតែការភ័យខ្លាចដ៏ក្រៃលែង។ ហើយអ្នកនឹងឃើញមនុស្សលោកទាំងអស់បាត់បង់ស្មារតីរបស់ពួកគេប្រៀបបាននឹងមនុស្សស្រវឹង ដោយសារតែភាពរន្ធត់ញាប់ញ័រនាពេលនោះ។ តែពួកគេមិនមែនស្រវឹងដោយសារតែការផឹកគ្រឿងស្រវឹងនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះគឺខ្លាំងក្លាបំផុត ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យពួកគេបាត់បង់នូវស្មារតីរបស់ពួកគេ។

ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សលោក មានអ្នកខ្លះដែលឈ្លោះប្រកែកគ្នាពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះក្នុងការពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញដោយគ្មានចំណេះដឹងជាសំអាងនោះឡើយ ហើយគេដើរតាមរាល់ពួកដែលរឹងរូស(ប្រឆាំង)នឹងម្ចាស់របស់គេ ដូចជាស្ហៃតន និងពួកមេដឹកនាំដែលវង្វង មិនថាចំពោះគោលជំនឿរបស់គេ និងពាក្យសម្តីរបស់គេនោះឡើយ។

គេបានចារទៅលើពួកដែលរឹងរូស(ប្រឆាំងនឹងម្ចាស់របស់ពួកគេ)ក្នុងចំណោមពួកស្ហៃតនមនុស្ស និងពួកជិនថាៈ ជនណាហើយដែលដើរតាមវា និងជឿជាក់ចំពោះវានោះ ពិតប្រាកដណាស់ វានឹងធ្វើឲ្យរូបគេវង្វេងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយនាំរូបគេទៅរកទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរកជាមិនខាន តាមរយៈការដឹកនាំរូបគេទៅរកការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើស(ចំពោះអល់ឡោះ)។

ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ប្រសិនបើពួកអ្នកមានការមន្ទិលសង្ស័យចំពោះសមត្ថភាពរបស់យើង(អល់ឡោះ)ក្នុងការពង្រស់ពួកអ្នកឲ្យរស់ឡើងវិញបន្ទាប់ពីស្លាប់នោះ ចូរពួកអ្នកពិចារណាមើលនៅក្នុងការបង្កើតពួកអ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតឪពុករបស់ពួកអ្នក គឺព្យាការីអាហ្ទាំ អំពីដី។ ក្រោយមក យើងបានបង្កើតកូនចៅរបស់គេពីទឹកកាមដែលបាញ់ចេញពី(ប្រដាប់ភេទ)បុរសចូលទៅក្នុងស្បូនស្ត្រី។ ក្រោយមកទៀត ទឹកកាមនោះបានក្លាយទៅជាដុំឈាមដែលមិនទាន់មានជីវិតនៅឡើយ។ ក្រោយមក ដុំឈាមដែលគ្មានជីវិតនោះ បានក្លាយទៅជាដុំសាច់ដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងដុំសាច់ដែលគេទំពារ។ ក្រោយមកទៀត ដុំសាច់នោះ ក៏បានប្រែក្លាយទៅជាម៉ាខ្លូកមួយដែលមានលក្ខណៈពេញលេញដោយស្ថិតនៅក្នុងស្បួននោះរហូតដល់ពេលដែលត្រូវប្រសូតមក(ជាមនុស្ស)ដែលមានជីវិត ឬក៏(ដុំសាច់នោះនឹង)ក្លាយទៅជាម៉ាខ្លូកដែលមានលក្ខណៈមិនពេញលេញដោយវាត្រូវរលូតនៅក្នុងស្បូននោះ ដើម្បីយើងបញ្ជាក់ដល់ពួកអ្នកចំពោះសមត្ថភាពរបស់យើងតាមរយៈការបង្កើតពួកអ្នកជាដំណាក់កាលៗ។ ហើយយើងធ្វើឲ្យគភ៌នោះលូតលាស់នៅក្នុងស្បូនតាមអ្វីដែលយើងមានចេតនា រហូតដល់ពេលដែលត្រូវប្រសូតចេញមកនៅក្នុងពេលកំណត់មួយ ពោលគឺរយៈពេលប្រាំបួនខែ។ បន្ទាប់មក យើងបានបញ្ចេញពួកអ្នកពីផ្ទៃម្តាយរបស់ពួកអ្នកជាទារក។ ក្រោយមកទៀត ពួកអ្នកក៏បានធំពេញវ័យ មានកម្លាំងមាំមួន និងមានប្រាជ្ញាស្មារតីពេញលេញ។ ហើយក្នុងចំណោមពួកអ្នក មានអ្នកខ្លះបានស្លាប់ទៅវិញមុនពេលពេញវ័យ ហើយមានអ្នកខ្លះទៀត អាចរស់នៅរហូតដល់វ័យចាស់ជរា ខណៈដែលកម្លាំង និងប្រាជ្ញាស្មារតីរបស់គេចុះខ្សោយ រហូតដល់ស្ថានភាពមួយដែលអាក្រក់ជាងស្ថានភាពកូនក្មេងទៅទៀត ដោយគេមិនដឹងអ្វីសោះនូវអ្វីដែលគេធ្លាប់បានដឹងវាពីមុន(វង្វេងវង្វាន់)។ ហើយអ្នកបានឃើញដីដែលស្ងួតហួតហែង គ្មានរុក្ខជាតិសោះ តែនៅពេលដែលយើងបញ្ចុះទឹកភ្លៀងទៅលើវារួចមក វាក៏បានកម្រើក និងរីកឡើងវិញ ដោយសារតែមានរុក្ខជាតិដុះចេញមក ហើយវាបានបញ្ចេញនូវរាល់រុក្ខជាតិគ្រប់បែបយ៉ាងដ៏ស្រស់បំព្រង។

រឿងរ៉ាវទាំងនេះដែលយើងបានលើកឡើងសម្រាប់ពួកអ្នក(ចាប់ផ្តើមពីការបង្កើតពួកអ្នក ដំណាក់កាលរបស់វា និងស្ថានភាពនៃអ្នកដែលត្រូវប្រសូតចេញមកក្នុងចំណោមពួកអ្នក)នោះ គឺដើម្បីឲ្យពួកអ្នកមានជំនឿថា ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះដែល(ជាអ្នក)បានបង្កើតពួកអ្នក គឺជាម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដដោយគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យអំពីរឿងនេះឡើយ ផ្ទុយពីរូបបដិមាទាំងឡាយដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវា(ដែលមិនអាចបង្កើតអ្វីសោះ) ហើយក៏ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកមានជំនឿថា ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។

ហើយក៏ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកមានជំនឿថា ពិតប្រាកដណាស់ ថ្ងៃបរលោកនឹងមកដល់ដោយគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យឡើយចំពោះការមកដល់របស់វានោះ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ចេញពីផ្នូររបស់ពួកគេឡើងវិញដើម្បីតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ(ដែលបានសាងនៅក្នុងលោកិយ)។

ហើយក្នុងចំណោមពួកប្រឆាំង គឺមានអ្នកដែលឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងបញ្ហាពាក់ព័ន្ធនឹងភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់អល់ឡោះដោយគ្មានចំណេះដឹងអំពីពួកគេដែលនាំពួកគេទៅកាន់សេចក្តីពិត និងមិនតាមអ្នកដែលចង្អុលបង្ហាញដែលចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅលើវា ហើយនិងគ្មានគម្ពីរណាមួយដែលបញ្ចុះមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់វានោះឡើយ។

គេបង្វិលករបស់គេ(ចេញពីការពិត)ដោយភាពក្រអឺតក្រទមដើម្បីបង្វែរមនុស្សពីការមានជំនឿ និងការចូលសាសនាអល់ឡោះ(សាសនាឥស្លាម)។ សម្រាប់ជនដែលមានលក្ខណៈបែបនេះ គឺគេនឹងទទួលបាននូវភាពអាម៉ាសនៅក្នុងលោកិយនេះដោយទណ្ឌកម្មនឹងកើតឡើងចំពោះគេ ហើយយើងនឹងឲ្យគេភ្លក្សទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរកដែលឆាបឆេះនៅថ្ងែបរលោក។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់គេ(ពួកប្រឆាំង)ថាៈ ទណ្ឌកម្មដែលអ្នកភ្លក្សរសជាតិនេះ គឺដោយសារតែការប្រឆាំង និងទង្វើល្មើសដែលអ្នកបានប្រព្រឹត្តវា(កាលនៅលោកិយ)។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនដាក់ទណ្ឌកម្មនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ឡើយ លើកលែងតែដោយសារតែបាបកម្ម(របស់គេដែលគេបានសាង)ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សលោក មានអ្នកដែលមានភាពរារែកដោយគេគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះដោយមានភាពមន្ទិលសង្ស័យ។ ប្រសិនបើគេទទួលបានប្រការល្អ ដូចជាមានសុខភាពល្អ និងភាពមានបាននោះ គឺគេបន្តស្ថិតនៅលើភាពមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់។ តែប្រសិនបើគេជួបប្រទះនូវការសាកល្បងដោយជំងឺ និងភាពក្រីក្រនោះ គឺគេគិតអាក្រក់បំផុតចំពោះសាសនារបស់គេ ហើយក៏បោះបង់ជំនឿចំពោះវា។ រូបគេបានខាតបង់លោកិយរបស់គេ ព្រោះភាពគ្មានជំនឿរបស់គេមិនបានបន្ថែមដល់គេនូវលាភសំណាងលោកិយដែលគេមិនបានកត់ត្រា(កំណត់)សម្រាប់គេនោះឡើយ ហើយគេខាតបង់ចំពោះបរលោករបស់គេថែមទៀត ដោយសារតែគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ។ នោះគឺជាការខាតបង់យ៉ាងច្បាស់លាស់បំផុត។

គេគោរពសក្ការៈចំពោះរូបបដិមានានាក្រៅពីអល់ឡោះដែលវាមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់គេប្រសិនបើគេប្រឆាំងនឹងវា ហើយក៏មិនផ្តល់នូវផលប្រយោជន៍អ្វីដល់គេនោះដែរប្រប្រសិនបើគេគោរពប្រតិបត្តិតាមវានោះ។ ការបួងសួងចំពោះរូបបដិមាដែលមិនអាចផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ ហើយក៏មិនផ្តល់ផលប្រយោជន៍នោះ គឺជាការវង្វេងដ៏សែនឆ្ងាយពីសេចក្តីពិត។

ជនគ្មានជំនឿដែលគោរពសក្ការៈចំពោះរូបបដិមានេះ គេបួងសួងសុំពីអ្នកដែលផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ដល់គេជាងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គេ។ អ្នកដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដែលផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ដល់គេជាងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គេនោះ គឺអាក្រក់បំផុត ជាអ្នកជួយដែលអាក្រក់បំផុតចំពោះអ្នកដែលសុំឲ្យវាជួយ និងជាគូកនដែលអាក្រក់បំផុតសម្រាប់អ្នកទាំងឡាយដែលយកវាធ្វើជាគូកន។

ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបញ្ចូលបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះទ្រង់ និងបានសាងនូវទង្វើកុសលទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមានរបស់វា។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ធ្វើនូវអ្វីដែលទ្រង់មានបំណង ដោយ(ប្រទាន)ក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាប្រទានក្តីមេត្តាករុណាចំពោះគេ និង(ដាក់)ទណ្ឌកម្មចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានបំណងដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះគេ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់មកបង្ខំទ្រង់នោះឡើយ។

ជនណាហើយដែលបានគិតថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងមិនជួយព្យាការីរបស់ទ្រង់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ទាំងនៅក្នុងលោកិយនិងនៅថ្ងៃបរលោកទេនោះ ចូរឲ្យគេចងខ្សែទៅនឹងដំបូលផ្ទះរបស់គេ។ រួចមក ចូរឲ្យគេចងព្យូរកខ្លួនឯងឲ្យផុតពីដី(សម្លាប់ខ្លួនដោយចងក)ចុះ។ បន្ទាប់មក ចូរឲ្យគេមើលចុះ ថាតើការធ្វើដូចនោះធ្វើឲ្យកំហឹងដែលមាននៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបាត់បង់ដែរឬទេ? ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នៅតែជាអ្នកជួយព្យាការីរបស់ទ្រង់ ទោះបីពួកប្រឆាំងចង់ ឬមិនចង់ក៏ដោយ។

ហើយដូចដែលយើងបានបញ្ជាក់ដល់ពួកអ្នកនូវបណ្តាភស្តុតាងយ៉ាងច្បាស់លាស់(ដែលបញ្ជាក់)ទៅលើការពង្រស់(អ្នកស្លាប់ឲ្យរស់)ឡើងវិញនោះដែរ យើងបានបញ្ចុះទៅកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់នូវគម្ពីរគួរអានដែលមានវាក្យខណ្ឌជាច្រើនដ៏ច្បាស់លាស់។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយភាពសប្បុរសរបស់ទ្រង់ទៅកាន់មាគ៌ានៃការចង្អុលបង្ហាញ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះក្នុងចំណោមប្រជាជាតិនេះ(ប្រជាជាតិរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) ពួកយូដា ពួកសពីអ៊ីន(ក្រុមមួយនៃអ្នកដែលដើរតាមបណ្តាព្យាការីមួយចំនួន) ពួកណាសរ៉នី ពួកដែលគោរពភ្លើង និងពួកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះព្រះនានានោះ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងកាត់សេចក្តីពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។ ពេលនោះ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនឹងបានចូលឋានសួគ៌។ ចំណែកឯអ្នកដែលផ្សេងពីពួកគេ គឺនឹងត្រូវចូលឋាននរក(ទាំងអស់)។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់គឺជាសាក្សីលើរាល់អ្វីៗទាំងអស់ មិនថាពាក្យសម្តីខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងទង្វើរបស់ពួកគេនោះទេ ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បាននោះឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានដឹងទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់គឺត្រូវបានអ្នកដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ ដូចជាពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ ព្រមទាំងអ្នកដែលនៅលើផែនដី ដូចជាអ្នកដែលមានជំនឿក្នុងចំណោមមនុស្សលោកនិងជិន គឺពួកគេក្រាបស៊ូជោតចំពោះទ្រង់ដោយការគោរពប្រតិបត្តិ។ ហើយព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ ហ្វូងតារាទាំងឡាយដែលនៅលើមេឃ ភ្នំ ដើមឈើនានា ព្រមទាំងសត្វដែលនៅក្នុងដីទាំងអស់ក៏ឱនស៊ូជោតចំពោះទ្រង់ដោយការប្រគល់ខ្លួនផងដែរ។ ហើយមានមនុស្សលោកជាច្រើនដែលពួកគេបានក្រាបស៊ូជោតចំពោះទ្រង់ដោយការគោរពប្រតិបត្តិ។ ហើយក៏មាន(មនុស្សលោក)ជាច្រើនផងដែរដែលពួកគេមិនព្រមក្រាបស៊ូជោតចំពោះអល់ឡោះដោយគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់នោះ។ ដូច្នេះ ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនឹងធ្លាក់លើពួកគេជាមិនខានដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ។ ហើយជនណាដែលអល់ឡោះទ្រង់បានកំណត់ឲ្យគេទទួលនូវភាពអាប់ឱន និងភាពអាម៉ាស់នោះ ជាការពិតណាស់ គ្មាននរណាម្នាក់លើកតម្កើងគេនោះឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ធ្វើនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនាដោយគ្មានអ្នកដែលបង្ខិតបង្ខំទ្រង់ឡើយ។

ក្រុមទាំងពីរដែលឈ្លោះប្រកែកគ្នាពីរឿងម្ចាស់របស់គេនេះ តើក្រុមមួយណាដែលត្រឹមត្រូវ? តើក្រុមអ្នកដែលមានជំនឿ ឬក្រុមដែលគ្មានជំនឿ? ជាការពិតណាស់ ក្រុមដែលគ្មានជំនឿនោះ ភ្លើងនរកនឹងគ្របដណ្តប់ពួកគេប្រៀបដូចជាសម្លៀកបំពាក់ដែល(គេស្លៀក)គ្របដណ្តប់ខ្លួនរបស់គេដូច្នោះដែរ ហើយគេចាក់ពីលើក្បាលពួកគេនូវទឹកពុះដែលមានកម្តៅក្តៅបំផុត។

ពោះវៀនរបស់ពួកគេដែលនៅក្នុងពោះរបស់ពួកគេនោះនឹងត្រូវរលាយដោយសារតែកម្តៅដ៏ក្តៅបំផុតរបស់វា(ទឹកក្តៅ) ហើយវារាលដាលទៅដល់ស្បែករបស់ពួកគេ និងធ្វើឲ្យស្បែករបស់ពួកគេរលេះរលួយផងដែរ។

ហើយសម្រាប់ពួកគេ(ពួកគ្មានជំនឿ)នៅក្នុងឋាននរកនោះ គឺមានរំពាត់ដែលធ្វើអំពីដែកដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់យកវាមកវាយក្បាលរបស់ពួកគេ។

រាល់ពេលដែលពួកគេព្យាយាមចេញពីឋាននរកដោយសារតែទុក្ខលំបាកយ៉ាងក្រៃលែងដែលពួកគេទទួលរងនោះ ពួកគេនឹងត្រូវបានគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)រុញត្រឡប់ទៅក្នុងវា(ឋាននរក)វិញ។ ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក្សនូវទណ្ឌកម្មនៃនរកឆាបឆេះនេះចុះ។

ចំណែកឯក្រុមអ្នកដែលមានជំនឿ ដែលពួកគេមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានសាងទង្វើកុសលវិញ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមាន និងដើមឈើរបស់វា។ អល់ឡោះទ្រង់បានតុបតែងសម្រាប់ពួកគេដោយគ្រឿងអលង្ការរបស់ពួកគេនូវកងដៃកងជើងដែលធ្វើអំពីមាស និងតុបតែងសម្រាប់ពួកគេដោយគ្រឿងអលង្ការនោះនឹងគុជខ្យង។ ចំណែកឯសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេនៅក្នុងឋានសួគ៌វិញនោះ គឺក្រណាត់សូត្រ។

ហើយអល់ឡោះបានចង្អុលបង្ហាញពួកគេនៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះទៅរកពាក្យសម្តីដែលល្អ ដូចជាការធ្វើសាក្សីថា គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការដ៏ពិតប្រាកដ គឺមានតែអល់ឡោះមួយគត់ ការលើកតម្កើងអល់ឡោះ និងការថ្លែងសរសើរអល់ឡោះជាដើម ហើយទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់មាគ៌ានៃសាសនាឥស្លាមដែលត្រូវបានគេកោតសរសើរ។

ជាការពិតណាស់ ពួកដែលបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ ហើយបានបង្វែរអ្នកដទៃពីការចូលសាសនាឥស្លាម ព្រមទាំងបានរារាំងមនុស្សពីម៉ាស្ជិតអាល់ហារ៉ម ដូចដែលពួកមុស្ហរីគីនបានធ្វើនៅក្នុងឆ្នាំ”ហ៊ូទៃពីយ៉ះ”នោះ យើងនឹងឲ្យពួកគេភ្លក្សនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនខ្លោចផ្សាបំផុត។ ម៉ាស្ជិត(អាល់ហារ៉ម)ដែលយើងបានបង្កើតវាជាគិបឡាត់សម្រាប់មនុស្សលោកនៅក្នុងការសឡាតរបស់ពួកគេ និងជាកន្លែងសក្ការៈមួយក្នុងចំណោមកន្លែងសក្ការៈក្នុងពេលធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជីនិងអុំរ៉ោះនោះ គឺមានភាពស្មើគ្នាចំពោះវា មិនថាអ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រុងម៉ាក្កះ និងអ្នកមកពីខាងក្រៅដែលមិនមែនជាអ្នកស្រុកម៉ាក្កះនោះទេ។ ហើយជនណាហើយដែលមានបំណងងាករេចេញពីសេចក្តីពិតនៅក្នុងវា(ទឹកដីម៉ាក្កះ)តាមរយៈការប្រព្រឹត្តទង្វើបាបកម្មណាមួយដោយចេតនានោះ យើងនឹងឲ្យគេភ្លក្សនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុត។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅពេលដែលយើងបានបញ្ជាក់នូវទីតាំងកាក់ហ្ពះ និងព្រំដែនរបស់វាដល់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក្រោយពីគ្មានអ្នកដែលដឹង(ទីតាំងរបស់វា)នោះ ហើយយើងក៏បានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់គេ(ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម)ថាៈ ចូរអ្នកកុំធ្វើស្ហ៊ីរិកក្នុងការគោរពសក្ការៈមកចំពោះយើងនូវអ្វីមួយឲ្យសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកត្រូវគោរពសក្ការៈមកចំពោះយើងតែមួយគត់។ ហើយចូរអ្នកសម្អាតគេហដ្ឋានរបស់យើង(កាក់ហ្ពះ)ពីប្រការកខ្វក់ទាំងឡាយ ទាំងរូបីនិងអរូបី សម្រាប់អ្នកដែលតវ៉ាហ្វ(ដើរប្រទក្សិណ)ជុំវិញវា និងអ្នកបណ្តាអ្នកដែលសឡាតក្នុងវាទាំងឡាយ។

ហើយចូរអ្នកប្រកាសអំពាវនាវទៅកាន់មនុស្សលោកឲ្យពួកគេមកធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជីនៅទីតាំងគេហដ្ឋាន(កាក់ហ្ពះ)នេះដែលយើងបានបញ្ជាអ្នកឲ្យសាងសង់វានោះ។ ពួកគេនឹងមកកាន់អ្នក(តាមការអំពាវនាវ)ដោយដើរថ្មើរជើង ឬដោយជិះសត្វអូដ្ឋមកយ៉ាងច្រើនកុះករ។ សត្វអូដ្ឋដែលដឹកពួកគេមកនោះ គឺមកពីគ្រប់ច្រកល្ហកដ៏សែនឆ្ងាយ។

ដើម្បីឲ្យពួកគេចូលរួមនូវអ្វី(ការធ្វើហាជ្ជី)ដែលបានផលត្រឡប់ទៅកាន់ពួកគេវិញ ដូចជាការទទួលបានការអភ័យទោសពីបាបកម្មទាំងឡាយ ការទទួលបាននូវផលបុណ្យនិងការរួបរួមគ្នា និងដើម្បីឲ្យពួកគេរំលឹកព្រះនាមរបស់អល់ឡោះទៅលើសត្វជំនូនដែលពួកគេសម្លេះនៅក្នុងអំឡុងថ្ងៃដែលត្រូវបានគេកំណត់ នោះគឺថ្ងៃទី១០ខែហ្ស៊ុលហិជ្ជះ(ខែទី១២នៃប្រតិទិនឥស្លាម)និងបីថ្ងៃទៀតបន្ទាប់ពីវា(បណ្តាថ្ងៃតាសរិក) ជាការថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះចំពោះអ្វីដែលទ្រង់ប្រទានជាលាភសក្ការៈដល់ពួកគេនៃសត្វអូដ្ឋ សត្វគោ និងសត្វពពែ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកបរិភោគអំពីសត្វជំនូនទាំងនេះ ហើយចូរបរិច្ចាគអំពីវាទៅឲ្យអ្នកដែលក្រលំបាក។

បន្ទាប់មក ចូរឲ្យពួកគេបំពេញនូវអ្វីដែលនៅសេលសល់ចំពោះពួកគេនៃកិច្ចការហាជ្ជីរបស់ពួកគេឲ្យបានចប់សព្វគ្រប់ ហើយពួកគេអាចតាហាល់លុល(ផ្តាច់ខ្លួនពីអៀហរ៉ម) ដោយការកោរសក់របស់ពួកគេ ហើយកាត់ក្រចក និងសម្អាតភាពកខ្វក់ដែលជាប់នឹងពួកគេដោយសារតែការកាន់តំណមអៀហរ៉ម។ ហើយចូរឲ្យពួកគេបំពេញនូវពាក្យសច្ចាដែលពួកគេ(បានសច្ចា)ដាក់កាតព្វកិច្ចលើខ្លួនឯង ដូចជាការ(សច្ចាថា)ធ្វើហាជ្ជី ឬអុំរ៉ោះ ឬសម្លេះសត្វជំនូន។ ហើយចូរឲ្យពួកគេតវ៉ាហ្វអ៊ីហ្វាហ្ទោះជុំវិញកាក់ហ្ពះដែលអល់ឡោះបានរំដោះវាចេញពីការត្រួតត្រារបស់ពួកដែលបំពានចុះ។

បទបញ្ជាដែលគេប្រើពួកអ្នកឲ្យធ្វើវា(ដូចជាការតាហាល់លុល(ផ្តាច់ខ្លួនចេញពីអៀហរ៉ម)ដោយការកោរសក់ ការកាត់ក្រចក ការសម្អាតប្រការដែលកខ្វក់ ការបំពេញនូវពាក្យសច្ចា និងការតវ៉ាហ្វជុំវិញកាក់ហ្ពះ) ទាំងនោះគឺជាអ្វីដែលអល់ឡោះបានដាក់វាជាកាតព្វកិច្ចមកលើពួកអ្នក។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកលើកតម្កើងនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានដាក់វាជាកាតព្វកិច្ចចំពោះពួកអ្នកចុះ។ ហើយជនណាដែលបានចៀសវាងពីអ្វីដែលអល់ឡោះបានបង្គាប់ប្រើឲ្យចៀសវាងអំពីវាក្នុងពេលកាន់តំណមអៀហរ៉ម ជាការលើកតម្កើងរបស់គេចំពោះច្បាប់របស់អល់ឡោះនោះ គឺជាការប្រសើរសម្រាប់គេទាំងនៅក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោកចំពោះម្ចាស់របស់គេ។ ហើយគេអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នូវសត្វពាហនៈទាំងឡាយ ដូចជាសត្វអូដ្ឋ សត្វគោ និងសត្វពពែ។ ដូចនេះ គេមិនហាមឃាត់ចំពោះពួកអ្នក(មិនឲ្យទទួលទាន)អំពីវានោះទេ មិនថា ហាមី ហ្ពាហ៊ីរ៉ោះ និងវ៉ាស៊ីឡះ នោះឡើយ។ ពិតណាស់ គេមិនហាមឃាត់ពួកអ្នកអំពីវានោះទេ លើកលែងតែអ្វីដែលមានចែងនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន(ដែលបញ្ជាក់ពីការហាមឃាត់មិនឲ្យបរិភោគ)ប៉ុណ្ណោះ ដូចជាសត្វស្លាប់តៃហោង ឈាម និងផ្សេងពីវាទាំងពីរ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកចៀសវាងពីប្រការកខ្វក់នៃ(ការគោរព)រូបបដិមានានា និងចូរពួកអ្នកចៀសវាងពីរាល់ពាក្យសម្តីដែលមិនត្រឹមត្រូវ ដែលជាការភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះ ឬទៅលើម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់។

ចូរអ្នកចៀសវាងពីប្រការទាំងនោះ ដោយងាកចេញពីសាសនាទាំងឡាយឆ្ពោះទៅកាន់សាសនារបស់ទ្រង់(សាសនាឥស្លាម)ដែលទ្រង់ពេញចិត្ត(តែមួយគត់) ដោយមិនត្រូវធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះនរណាម្នាក់(រួមជាមួយនឹងទ្រង់)ឡើយ។ ហើយជនណាដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ ហាក់បីដូចជារូបគេបានធ្លាក់ពីលើមេឃ ដោយជួនកាលអាចត្រូវសត្វស្លាបចឹកស៊ីសាច់និងឆ្អឹងរបស់គេ ឬក៏អាចត្រូវខ្យល់បក់កួចយកគេទៅកាន់កន្លែងមួយដ៏ឆ្ងាយ។

ការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ការមានចិត្តស្មោះសចំពោះទ្រង់ ហើយនិងការចៀសវាងពី(ការគោរពសក្ការៈ)ព្រះនានា និងពាក្យសម្តីភូតកុហកនោះ ទាំងនោះគឺជាអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ប្រើ(ពួកអ្នក)ឲ្យប្រកាន់ខ្ជាប់។ ហើយជនណាដែលលើកតម្កើងនិមិត្តសញ្ញាសាសនាឥស្លាម(ដែលក្នុងចំណោមនោះ គឺការសម្លេះសត្វជំនូន និងការធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជី)នោះ ជាការពិតណាស់ ការលើកតម្កើង(របស់គេ)ចំពោះវានោះ គឺបញ្ជាក់ពីចិត្តដែលកោតខ្លាចចំពោះ(អល់ឡោះ)ម្ចាស់របស់វា។

សម្រាប់ពួកអ្នកនៅក្នុងសត្វជំនូនដែលពួកអ្នកនឹងសម្លេះវាឯកាក់ហ្ពះនោះ គឺមានប្រយោជន៍ជាច្រើនដូចជា (ពួកអ្នក)អាចជិះ អាចយករោមរបស់វា អាចយកកូនរបស់វា ឬច្របាច់យកទឹកដោះវា រហូតពេលកំណត់ដែលត្រូវសម្លេះវានៅក្បែរពៃតុលឡោះ(កាក់ហ្ពះ)ដែលអល់ឡោះបានរំដោះវាចេញពីការត្រួតត្រារបស់ពួកដែលបំពាន។

ហើយរាល់ប្រជាជាតិជំនាន់មុនៗ យើងបានកំណត់ឲ្យមានពិធីសម្លេះសត្វដើម្បីបង្ហូរឈាមសត្វ(ធ្វើគួរហ្ពាន)បញ្ជិតខ្លួនទៅចំពោះអល់ឡោះ ដោយសង្ឃឹមថា ពួកគេនឹងរំលឹកព្រះនាមរបស់អល់ឡោះទៅលើសត្វគួរហ្ពានដែលគេសម្លេះវានោះនៅពេលដែលគេសម្លេះវា ជាការថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះដែលទ្រង់បានប្រទានលាភសក្ការៈជាសត្វអូដ្ឋ សត្វគោ និងសត្វពពែដល់ពួកគេ។ ជាការពិតណាស់ ម្ចាស់របស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដនោះ គឺជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដោយទ្រង់គ្មានដៃគូឡើយ។ ហើយចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ចូរពួកអ្នកគោរពតាមដោយការឱនលំទោន និងគោរពប្រតិបត្តិ។ ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចដោយស្មោះស(ចំពោះអល់ឡោះ)ចុះ។

គឺបណ្តាអ្នកដែលនៅពេលណាដែលមានគេរំលឹកពីអល់ឡោះ ពួកគេមានការភ័យខ្លាចពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏ចៀសឆ្ងាយពីការប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេប្រតិបត្តិសឡាតយ៉ាងពេញលេញ ហើយពួកគេមានការអត់ធ្មត់ចំពោះការសាកល្បងដែលពួកគេបានជួបប្រទះ ព្រមទាំងបរិច្ចាគ(ទ្រព្យសម្បត្តិ)មួយចំនួនទៅក្នុងផ្លូវមនុស្សធម៌ចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រទានជាលាភសក្ការៈដល់ពួកគេ។

ហើយចំពោះសត្វអូដ្ឋ និងសត្វគោដែលគេធ្វើជាសត្វជំនូនទៅកាន់កាក់ហ្ពះនោះ យើងបានបង្កើតវានិមិត្តរូប និងជានិមិត្តសញ្ញាមួយ ក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញាជាច្រើននៃសាសនា(ឥស្លាម)សម្រាប់ពួកអ្នក ដោយសត្វទាំងនោះ គឺមានប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនសម្រាប់ពួកអ្នកទាំងផ្នែកសាសនា និងលោកិយ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកសូត្រ باسم الله (ក្នុងនាមអល់ឡោះ) នៅពេលដែលពួកអ្នកសម្លេះវា ក្រោយពីអ្នកបានស្រាយចំណងវារួច។ ហើយនៅពេលដែលសត្វនោះបានដួលទៅលើដីបន្ទាប់ពីការសម្លេះហើយនោះ ចូរពួកអ្នក(ឱអ្នកដែលធ្វើសត្វជំនូន)ទទួលទានអំពីវា ហើយនិងផ្តល់វាឲ្យទៅអ្នកក្រីក្រដែលមិនហ៊ានសុំ និងអ្នកក្រដែលដាច់ចិត្តសុំ។ ដូចដែលយើងបានបង្កើតវា(សត្វពាហនៈជាផលប្រយោជន៍)សម្រាប់ពួកអ្នក ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកអាចដឹកឥវ៉ាន់នៅលើវា និងអាចជិះនៅលើវាបាននោះដែរ យើងក៏បានបង្កើតវាសម្រាប់ពួកអ្នក ដោយពួកអ្នកសម្លេះវាដើម្បីបញ្ជិតខ្លួនទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់។ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងដឹងគុណអល់ឡោះទៅលើឧបការគុណដែលទ្រង់បានបង្កើតវា(ជាប្រយោជន៍)សម្រាប់ពួកអ្នក។

សាច់ និងឈាមសត្វជំនូនដែលពួកអ្នកបានសម្លេះវានោះ គឺមិនបានទៅដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់នោះទេ ហើយគេក៏មិនលើកវាទៅកាន់ទ្រង់នោះដែរ ក៏ប៉ុន្តែ ការគោរពកោតខ្លាច(អល់ឡោះ)របស់ពួកអ្នកនៅក្នុងការសម្លេះវាទៅវិញទេដែលគេលើកទៅកាន់អល់ឡោះនោះ ដោយពួកអ្នកមានចិត្តស្មោះស ជ្រះថ្លាចំពោះទ្រង់ក្នុងការអនុវត្តរបស់ពួកអ្នកដើម្បីសម្លេះវាជាការបញ្ជិតខ្លួនទៅកាន់ទ្រង់។ ដូច្នោះដែរ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតវាជាប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកអ្នកដើម្បីឲ្យពួកអ្នកលើកតម្កើងអល់ឡោះដោយថ្លែងអំណរគុណចំពោះទ្រង់ទៅលើការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវត្រឹមត្រូវដល់ពួកអ្នក។ ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្តាអ្នកដែលសាងអំពើល្អនៅក្នុងការគោរពសក្ការៈរបស់ពួកគេចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេ និងក្នុងការទំនាក់ទំងរបស់ពួកគេជាមួយម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ ។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះនឹងការពារបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះពីប្រការអាក្រក់នៃសត្រូវរបស់ពួកគេ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនស្រឡាញ់រាល់អ្នកដែលក្បត់ទំនុកចិត្តរបស់គេ រមិលគុណចំពោះឧបការគុណរបស់អល់ឡោះដោយគេមិនថ្លែងអំណរគុណចំពោះទ្រង់នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់ខឹងសម្បាបំផុតចំពោះគេ។

អល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឲ្យបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលត្រូវបានពួកមុស្ហរីគីនប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេនោះ ធ្វើការប្រយុទ្ធ(តបតវិញ)នៅពេលដែលការបំពានពីសំណាក់សត្រូវរបស់ពួកគេបានកើតមានចំពោះពួកគេ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអានុភាពបំផុតក្នុងការជួយបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿឲ្យយកឈ្នះទៅលើសត្រូវរបស់ពួកគេដោយមិនចាំបាច់ធ្វើសង្គ្រាម(ប្រយុទ្ធគ្នា)ឡើយ ក៏ប៉ុន្តែ គតិបណ្ឌិតរបស់ទ្រង់បានកំណត់រួចជាស្រេចហើយថា ជាការពិតណាស់ ទ្រង់នឹងសាកល្បងចំពោះបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿតាមរយៈការប្រយុទ្ធនឹងពួកគ្មានជំនឿ។

គឺបណ្តាអ្នកដែលត្រូវបានពួកគ្មានជំនឿបណ្តេញ(ពួកគេ)ចេញពីលំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេដោយបំពាន ពុំមែនដោយសារតែបទល្មើសណាមួយដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តនោះឡើយ ក្រៅតែពីពួកគេពោលថា “អល់ឡោះគឺជាម្ចាស់របស់ពួកយើងដោយពួកយើងគ្មានម្ចាស់ណាក្រៅពីទ្រង់”នោះប៉ុណ្ណោះ។ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះមិនដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ដល់បណ្តាព្យាការី(មូហាំម៉ាត់) និងបណ្តាអ្នកមានជំនឿឲ្យពួកគេប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវរបស់ពួកគេទេនោះ ច្បាស់ជាពួកគេ(ពួកសត្រូវ)នឹងបំពានកន្លែងសក្ការៈបូជាជាមិនខាន ដោយពួកគេនឹងបំផ្លិចបំផ្លាញអាស្រមរបស់ពួកឥសី វិហាររបស់ពួកណាសរ៉នី ទីគោរពបូជារបស់ពួកយូដា ហើយនិងបណ្តាម៉ាស្ជិតរបស់អ្នកឥស្លាមដែលគេរៀបចំដើម្បីសឡាត ដែលក្នុងវា(ម៉ាស្ជិត)នោះ គឺមានបណ្តាអ្នកមូស្លីមដែលកំពុងរំលឹកចំពោះអល់ឡោះយ៉ាងច្រើន។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ពិតជានឹងជួយដល់បណ្តាអ្នកដែលជួយសាសនារបស់ទ្រង់ និងព្យាការីរបស់ទ្រង់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងក្លាក្នុងការជួយអ្នកដែលជួយសាសនារបស់ទ្រង់ និងព្យាការីរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ។

បណ្តាអ្នកដែលត្រូវបានគេសន្យាថានឹងជួយនោះ ពួកគេគឺបណ្តាអ្នកដែលប្រសិនបើយើងផ្តល់អំណាចឲ្យពួកគេនៅលើផែនដីនេះដោយការជួយឲ្យពួកគេយកឈ្នះលើសត្រូវនោះ ពួកគេនឹងប្រតិបត្តិសឡាតយ៉ាងពេញលេញ ហើយពួកគេនឹងបរិច្ចាគហ្សកាត់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងប្រើគ្នាឲ្យអនុវត្តនូវបទបញ្ជាទាំងឡាយដែលច្បាប់បង្គាប់ប្រើ និងហាមឃាត់គ្នាពីប្រការទាំងឡាយដែលច្បាប់បានហាមឃាត់។ ហើយកិច្ចការនៃការផ្តល់ផលបុណ្យ និងដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះពួកគេនោះ គឺវិលត្រឡប់ទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។

តែប្រសិនបើក្រុមរបស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បដិសេធនឹងអ្នកវិញនោះ ចូរអ្នកអត់ធ្មត់ចុះ ពីព្រោះអ្នកមិនមែនជាមនុស្សដំបូងគេក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកនាំសារដែលត្រូវបានក្រុមរបស់គេបដិសេធនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ មានក្រុមដែលបដិសេធមុនក្រុមរបស់អ្នកទៅទៀត ដូចជាក្រុមរបស់ព្យាការីនួហបានបដិសេធនឹងព្យាការីនួហ ក្រុមអាទបានបដិសេធនឹងព្យាការីហ៊ូទ និងក្រុមសាមូទបានបដិសេធនឹងព្យាការីសឡេះជាដើម។

ហើយក្រុមរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមបានបដិសេធនឹងព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម និងក្រុមរបស់ព្យាការីលូតបានបដិសេធនឹងព្យាការីលូត។

ហើយពួកម៉ាទយ៉ាន់បានបដិសេធនឹងព្យាការីស៊្ហូអែប ហើយហ្វៀរអោននិងបក្សពួករបស់គេ ក៏បានបដិសេធចំពោះព្យាការីមូសាផងដែរ។ ដូច្នេះ យើងបានពន្យារពេលដល់ក្រុមរបស់ពួកគេក្នុងការដាក់ទណ្ឌកម្ម ជាការល្បួងដល់ពួកគេ។ ក្រោយមក យើងក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកត្រិះរិះពិចារណាមើលចុះថា តើការបំផ្លាញរបស់យើងចំពោះពួកគេយ៉ាងដូចម្តេចដែរ? ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបំផ្លាញពួកគេដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ។

ហើយមានភូមិស្រុកជាច្រើនមកហើយដែលយើងបានបំផ្លាញវាដោយទណ្ឌកម្មយ៉ាងខ្លាំងក្លា(ខណៈដែលវា(អ្នកស្រុកភូមិ)បានបំពានដោយការប្រឆាំង)។ ដូច្នេះ ផ្ទះរបស់ពួកគេក៏ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទីអស់អ្នកដែលរស់នៅក្នុងវា ហើយអណ្តូងទឹកជាច្រើនក៏ត្រូវបោះបង់ចោលដោយសារតែពួកគេត្រូវបានគេ(អល់ឡោះ)បំផ្លាញខ្ទេចខ្ទី ព្រមទាំងវិមានដ៏ធំស្កឹមស្កៃ(របស់ពួកគេ)ក៏ត្រូវបានវិនាសផងដែរដែលវាមិនអាចការពារអ្នកដែលរស់នៅក្នុងវាពីទណ្ឌកម្មបានឡើយ។

ដូច្នេះ តើពួកដែលបដិសេធចំពោះអ្វីដែលអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)បាននាំមកនោះ មិនបានធ្វើដំណើរនៅលើផែនដីដើម្បីពិនិត្យមើលផ្ទាល់នឹងភ្នែកនូវស្លាកស្នាមនៃភូមិស្រុកជាច្រើនដែលត្រូវគេបំផ្លាញ ដោយយកប្រាជ្ញា(របស់ពួកគេ)មកត្រិះរិះពិចារណាដើម្បីយកវាធ្វើជាបទពិសោធន៍ ហើយស្តាប់នូវរឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេ ដើម្បីយកវាធ្វើជាមេរៀនទេឬ? ជាការពិតណាស់ ការពិការភ្នែកនោះ មិនមែនជាការងងឹតភ្នែក(មើលមិនឃើញ)នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺការពិការដួងចិត្តដោយសារតែគេមិនបានយកវា(រឿងរ៉ាវទាំងនោះ)ធ្វើជាបទពិសោធន៍ និងធ្វើជាមេរៀនទៅវិញទេ។

ហើយពួកប្រឆាំងនៃក្រុមរបស់អ្នកនឹងសុំអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ឲ្យផ្តល់នូវទណ្ឌកម្មដល់ពួកគេភ្លាមៗនៅក្នុងលោកិយនេះ និងពន្យារពេលដាក់ទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃបរលោក នៅពេលដែលគេព្រមានពួកគេនឹងវាទាំងពីរ(ទណ្ឌកម្មនិងលោកិយ និងទណ្ឌកម្មនាថ្ងៃបរលោក)។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់មិនធ្វើខុសនូវអ្វីដែលទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកគេឡើយ។ ចំពោះទណ្ឌកម្មដែលកើតឡើងភ្លាមៗនោះ គឺជាអ្វីដែលពួកគេបានទទួលរងនាថ្ងៃសមរភូមិហ្ពាហ្ទើរ។ ហើយពិតជាការណាស់ ទណ្ឌកម្មត្រឹមតែមួយថ្ងៃនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺប្រៀបដូចជាមួយពាន់ឆ្នាំតាមពេលវេលាដែលពួកអ្នករាប់ក្នុងលោកិយនេះ ដោយសារតែក្នុងថ្ងៃនោះ គឺពោរពេញទៅដោយទណ្ឌកម្ម។

ហើយមានភូមិស្រុកជាច្រើនដែលយើងបានពន្យារពេលដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះវា ខណៈដែលវា(អ្នកភូមិស្រុក)ជាអ្នកបំពានដោយការប្រឆាំង ដោយយើងមិនដាក់ទណ្ឌកម្មភ្លាមៗ(ដល់ពួកគេ)ឡើយ ដើម្បីជាការល្បួងចំពោះវា(អ្នកភូមិស្រុក)។ ក្រោយមក យើងបានកម្ទេចវា(ភូមិស្រុក)ដោយដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងខ្លាំងចំពោះវា។ ហើយចំពោះយើងតែមួយគត់ដែលជាទីវិលត្រឡប់របស់ពួកគេនាថ្ងៃបរលោក ហើយយើងនឹងតបស្នងទៅលើការប្រឆាំងរបស់ពួកគេនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនខ្លោចផ្សាបំផុត។

ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! តាមពិត ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកដាស់តឿនព្រមាន(ពួកអ្នក)ដោយផ្សព្វផ្សាយដល់ពួកអ្នកនូវសារដែលគេបានផ្តល់វាមកឲ្យខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ហើយការដាស់តឿនព្រមានរបស់ខ្ញុំ គឺច្បាស់លាស់បំផុត។

ដូច្នេះ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានសាងនូវទង្វើកុសលនោះ សម្រាប់ពួកគេនឹងទទួលបាននូវការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់ពួកគេចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេនឹងទទួលបាននូវលាភសក្ការៈដ៏ប្រពៃនៅក្នុងឋានសួគ៌ដោយគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។

ហើយពួកដែលព្យាយាមក្នុងការបដិសេធនឹងសញ្ញាភស្តុតាងទាំងឡាយរបស់យើង ដោយពួកគេគិតស្មានថា ជាការពិតណាស់ ពួកគេមានសមត្ថភាពអាចប្រជែងយកឈ្នះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ហើយពួកគេនឹងរួចខ្លួនដោយទ្រង់មិនដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះពួកគេទេនោះ ពួកទាំងនោះហើយ គឺជាពួកនរកជើហ៊ីម។

ហើយគ្រប់អ្នកនាំសារ និងព្យាការីទាំងឡាយមុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដែលយើងបានតែងតាំងគេនោះ នៅពេលណាដែលគេសូត្រគម្ពីររបស់អល់ឡោះនោះ គឺសុទ្ធតែមានស្ហៃតនមកឆាឆៅបន្លំនៅក្នុងការសូត្ររបស់គេទៅលើមនុស្សលោក ដោយថាវា(អ្វីដែលស្ហៃតនបន្លំនោះ) គឺមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យអ្វីដែលស្ហៃតនបានបន្លំនោះក្លាយជាអសារបង់ ហើយទ្រង់បានពង្រឹងនូវវាក្យខណ្ឌរបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងរាល់អ្វីៗទាំងអស់ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតនៅក្នុងការបង្កើត ការកំណត់ និងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។

ស្ហៃតនបានឆាឆៅបន្លំនៅក្នុងការសូត្ររបស់ព្យាការីនោះ គឺដើម្បីឲ្យអល់ឡោះធ្វើឲ្យអ្វីដែលវាបានបន្លំនោះក្លាយជាការសាកល្បងមួយសម្រាប់ពួកពុតត្បុត និងសម្រាប់អ្នកដែលមានចិត្តរឹងរូសក្នុងចំណោមពួកមុស្ហរីគីនទាំងឡាយ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលបំពានក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត និងពួកមុស្ហរីគីននោះ គឺស្ថិតក្នុងភាពជាសត្រូវជាមួយនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយឃ្លាតឆ្ងាយពីការពិត និងការចង្អុលបង្ហាញ។

និងដើម្បីឲ្យបណ្តាអ្នកដែលអល់ឡោះបានប្រទាននូវចំណេះវិជ្ជាដល់ពួកគេនោះដឹងច្បាស់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអានដែលគេបានបញ្ចុះមកឲ្យព្យាការីមូហាំម៉ាត់នោះ វាគឺជាការពិតដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏មានជំនឿកាន់តែខ្លាំងឡើងចំពោះវា(គម្ពីរគួរអាន) ហើយដួងចិត្តរបស់ពួកគេក៏ឱនលំទោនចំពោះវា និងកោតខ្លាច។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលចង្អុលបង្ហាញបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនឹងវា(គម្ពីរគួរអាន)ទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលគ្មានភាពវៀចវេរនៅក្នុងវានោះឡើយ ជាការតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះការឱនលំទោនរបស់ពួកគេចំពោះវា(គម្ពីរគួរអាន)។

ហើយពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះ និងបដិសេធនឹងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ នៅតែមានការសង្ស័យចំពោះគម្ពីរគួរអានដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះទៅកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ហើយពួកគេនៅតែបន្ត(សង្ស័យ)បែបនេះ រហូតទាល់តែថ្ងៃបរលោកមកដល់ពួកគេភ្លាមៗ ខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅលើការសង្ស័យនេះ ឬ(រហូតដល់)ទណ្ឌកម្មមកដល់ពួកគេនៅថ្ងៃមួយដែលគ្មានក្តីមេត្តាករុណា និងគ្មានសេចក្តីល្អឡើយសម្រាប់ពួកគេ នោះគឺថ្ងៃបរលោក។

សិទ្ធិអំណាចនៅថ្ងៃបរលោក(ថ្ងៃដែលទណ្ឌកម្មដែលគេបានសន្យាចំពោះពួកគេបានមកដល់) គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះតែមួយគត់ ដោយគ្មានការបែងចែក(សិទ្ធិអំណាច)ចំពោះវា(ឲ្យអ្នកផ្សេង)នោះទេ។ ទ្រង់នឹងកាត់សេចក្តីរវាងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ និងពួកដែលគ្មានជំនឿ ដោយទ្រង់នឹងកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេនូវអ្វីដែលបុគ្គលម្នាក់ៗសាកសមនឹងទទួល។ ដូចនេះ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនឹងអល់ឡោះ និងបានសាងនូវទង្វើកុសលនោះ សម្រាប់ពួកគេនឹងទទួលបាននូវផលបុណ្យដ៏ធំធេង នោះគឺឋានសួគ៌ណាអ៊ីមដែលភាពសប្បាយរីករាយមានជានិច្ចជានិរន្តន៍គ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។

រីឯពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះ និងបានបដិសេធនូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងដែលបានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់យើងវិញនោះ សម្រាប់ពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មយ៉ាងអាម៉ាស់បំផុត ដោយអល់ឡោះធ្វើឲ្យពួកគេអាម៉ាស់ដោយបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋាននរកជើហាន់ណាំ។

ហើយបណ្តាអ្នកដែលបានបោះបង់ផ្ទះសម្បែង និងទឹកដីរបស់ពួកគេដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ និងដើម្បីពង្រឹងសាសនារបស់ទ្រង់ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងសង្គ្រាមក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ឬពួកគេបានស្លាប់(ដោយប្រការណាមួយ)នោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ប្រាកដជានឹងប្រទាននូវលាភសក្ការៈដល់ពួកគេនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះនូវលាភសក្ការៈដ៏ប្រពៃនិងជាអមតៈ ដោយគ្មានផុតរលត់នោះឡើយ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ គឺជាអ្នកដែលប្រទាននូវលាភសក្ការៈដ៏ប្រសើរបំផុត។

ទ្រង់ពិតជានឹងបញ្ចូលពួកគេទៅកាន់កន្លែងមួយដែលពួកគេពេញចិត្តនឹងវា នោះគឺឋានសួគ៌។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតរាល់ទង្វើ និងការនៀត(តាំងចិត្ត)របស់ពួកគេ ហើយទ្រង់មហាអត់ធ្មត់បំផុតដោយទ្រង់មិនដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេភ្លាមៗចំពោះអ្វីដែលពួកគេធ្វេសប្រហែសនោះឡើយ។

ដូច្នេះ គេអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកដែលត្រូវគេបានគេបំពានធ្វើការតបត ឬសងសឹកដូចអ្វីដែលគេបានបំពានមកលើខ្លួន ដោយគ្មានបាបកម្មនោះទេក្នុងការធ្វើដូច្នោះនោះ។ ហើយប្រសិនបើអ្នកដែលបំពានលើគេបានមកបំពានលើគេម្តងទៀតនោះ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ជួយដល់អ្នកដែលត្រូវបានគេបំពាន។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាអធ្យាស្រ័យចំពោះបាបកម្មរបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿ និងមហាអភ័យទោសចំពោះពួកគេ។

ការជួយដល់អ្នកដែលត្រូវបានគេបំពាននោះ គឺដោយសារតែអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានសមត្ថភាពទៅលើអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា ហើយក្នុងចំណោមសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់ផងដែរនោះ គឺទ្រង់បញ្ចូលពេលយប់ទៅក្នុងពេលថ្ងៃ និងបញ្ចូលពេលថ្ងៃទៅក្នុងពេលយប់ ដោយការបន្ថែមមួយក្នុងចំណោមវាទាំងពីរ(ពេលយប់ឬពេលថ្ងៃ) និងបន្ថយមួយផ្សេងទៀត។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាលឺបំផុតនូវពាក្យសម្តីនៃខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់(ដែលពួកគេនិយាយ) ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ។ គ្មានអ្វីមួយដែលអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បាននោះឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងពួកគេចំពោះវា។

ការលើកឡើង(ខាងលើ)អំពីការដែលអល់ឡោះទ្រង់បញ្ចូលពេលយប់ទៅក្នុងពេលថ្ងៃ និងបញ្ចូលពេលថ្ងៃទៅក្នុងពេលយប់នោះ ពីព្រោះអល់ឡោះ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដ ហើយសាសនារបស់ទ្រង់ គឺជាសាសនាដ៏ពិត ការសន្យារបស់ទ្រង់គឺជាការពិត ហើយការជួយរបស់ទ្រង់ចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿក៏ជាការពិតដែរ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ព្រះនានាដែលពួកមុស្ហរីគីនគោរពសក្ការៈចំពោះវាក្រៅពីអល់ឡោះនោះ វាគឺជាប្រការខុសឆ្គង ជាប្រការដែលមិនពិត ដែលគ្មានមូលដ្ឋានចំពោះវានោះឡើយ។ ហើយជាការពិតណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាខ្ពង់ខ្ពស់លើសម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ ទាំងខ្លួនរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ សមត្ថភាពរបស់ទ្រង់ និងអំណាចរបស់ទ្រង់ និងមហាឧត្តុង្គឧត្តមដែលពោរពេញទៅដោយភាពធំធេង និងឧត្តុង្គឧត្តម។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានឃើញទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងពីលើមេឃ ហើយក្រោយពីទឹកភ្លៀងបានបញ្ចុះមក វាក៏បានធ្វើឲ្យដីប្រែក្លាយទៅជាពណ៌បៃតងដោយសារតែរុក្ខជាតិទាំងឡាយដុះលូតលាស់នោះ? ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាទន់ភ្លន់បំផុតចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដោយទ្រង់បានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងសម្រាប់ពួកគេ និងធ្វើឲ្យរុក្ខជាតិដុះឡើងសម្រាប់ពួកគេ ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បាននោះឡើយ។

អ្វីៗដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងអ្វីៗដែលនៅលើផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់តែមួយគត់។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាមានលើសលប់ដែលទ្រង់មិនត្រូវការអ្វីមួយពីម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់នោះឡើយ និងជាអ្នកដែលត្រូវបានគេកោតសរសើរបំផុតក្នុងគ្រប់ស្ថានភាពទាំងអស់។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានឃើញទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្កើតអ្វីទាំងអស់ដែលមាននៅលើផែនដី ដូចជាពពួកសត្វ និងវត្ថុដែលគ្មានជីវិតទាំងអស់សម្រាប់អ្នក និងសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ គឺដើម្បីផ្តល់ផលប្រយោជន៍(ដល់ពួកអ្នក) និងដើម្បីបំពេញនូវតម្រូវការរបស់ពួកអ្នក។ ហើយទ្រង់បានបង្កើតសម្រាប់ពួកអ្នកនូវសំពៅដែលធ្វើដំណើរលើផ្ទៃសមុទ្រទៅតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងឲ្យវាអាចធ្វើដំណើរពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយ។ ហើយទ្រង់បានទប់មេឃមិនឲ្យធ្លាក់មកលើផែនដី លើកលែងតែដោយការអនុញ្ញាតពីទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យវាធ្លាក់មកលើផែនដី នោះវានឹងធ្លាក់មកជាមិនខាន។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះមហាសប្បុរស មហាអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះមនុស្សលោក ដោយទ្រង់បានបង្កើតនូវរបស់ទាំងនេះសម្រាប់ពួកគេ ទោះបីជាក្នុងចំណោមពួកគេមានអ្នកដែលបំពានក៏ដោយ។

ហើយអល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យពួកអ្នករស់(មានជីវិត) ដោយទ្រង់ធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានវត្តមានក្រោយពីពួកអ្នកមិនធ្លាប់មានសោះពីមុនមក។ ក្រោយមក ទ្រង់បានធ្វើឲ្យពួកអ្នកស្លាប់នៅពេលដែលអាយុកាលរបស់ពួកអ្នកបានបញ្ចប់។ ក្រោយមកទៀត ទ្រង់បានធ្វើឲ្យពួកអ្នករស់ឡើងវិញក្រោយពីពួកអ្នកស្លាប់ដើម្បីជំនុំជម្រះលើទង្វើរបស់ពួកអ្នក ហើយទ្រង់នឹងនឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវា។ ពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សលោកគឺរមិលគុណបំផុតចំពោះឧបការគុណរបស់អល់ឡោះ តាមរយៈការ(ដែលពួកគេ)គោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកផ្សេងរួមនឹងទ្រង់។

រាល់ប្រជាជាតិគ្រប់ជំនាន់ យើងបានបង្កើតនូវច្បាប់បញ្ញត្តិ(ដល់ពួកគេ) ដោយពួកគេត្រូវអនុវត្តតាមច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ពួកគេ(ដែលទ្រង់បានដាក់)។ ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)កុំឲ្យពួកមុស្ហរីគីន និងពួកដែលកាន់សាសនាផ្សេងខ្វែងគំនិតគ្នានៅក្នុងក្បួនច្បាប់(សាសនា)របស់អ្នកឲ្យសោះ ពីព្រោះអ្នកគឺស្ថិតនៅលើការពិតជាងពួកគេ ដោយសារតែពួកគេគឺជាពួកដែលស្ថិតនៅលើភាពខុសឆ្គង។ ហើយចូរអ្នកអំពាវនាវមនុស្សលោកទៅកាន់ភាពស្មោះសក្នុងការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកពិតជាស្ថិតនៅលើមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលគ្មានភាពវៀចវេនៅក្នុងវាឡើយ។

ប្រសិនបើពួកគេនៅតែឈ្លោះប្រកែកជាមួយអ្នកក្រោយពីភស្តុតាងបានស្តែងចេញ(ចំពោះពួកគេ)រួចហើយនោះ ដូច្នេះ ចូរអ្នកប្រគល់កិច្ចការរបស់ពួកគេទៅកាន់អល់ឡោះ ដោយនិយាយក្នុងន័យព្រមាន(ពួកគេ)ថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតនូវទង្វើដែលពួកអ្នកបានប្រព្រឹត្តដោយគ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងនឹងទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកលើទង្វើនោះ។

នៅថ្ងៃបរលោក អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងកាត់សេចក្តីរវាងខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ទាំងអ្នកដែលមានជំនឿនិងអ្នកដែលគ្មានជំនឿក្នុងចំណោមពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានខ្វែងគំនិតគ្នានៅក្នុងលោកិយទាក់ទងនឹងកិច្ចការសាសនា។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានដឹងទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលមាននៅលើមេឃ និងអ្វីដែលមាននៅក្នុងដីដោយគ្មានអ្វីមួយដែលនៅក្នុងវាទាំងពីរ(មេឃនិងផែនដី)អាចលាក់បាំងពីទ្រង់បាននោះឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ចំណេះដឹងទាំងនោះ គឺត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅឯឡាវហ៊ុលម៉ះហ៊្វូស ហើយចំណេះដឹងទាំងអស់នោះ សម្រាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់គឺងាយស្រួលបំផុត។

ហើយពួកមុស្ហរីគីនបានគោរពសក្ការៈរូបបដិមានានាក្រៅពីអល់ឡោះដែលទ្រង់មិនបានបញ្ចុះនូវភស្តុតាងណាមួយដែលបញ្ជាក់ទៅលើ(ភាពត្រឹមត្រូវនៃ)ការគោរពសក្ការៈចំពោះវា(រូបបដិមា)នៅក្នុងបណ្តាគម្ពីរទាំងឡាយរបស់ទ្រង់សោះឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានភស្តុតាងនៃចំណេះដឹងក្នុងការធ្វើដូច្នោះនោះដែរ។ តាមពិត មូលដ្ឋានរបស់ពួកគេនោះ គឺផ្នែកលើការគោរពតាមជីដូនជីតារបស់ពួកគេដោយងងឹតងងុលប៉ុណ្ណោះ។ ហើយសម្រាប់ពួកដែលបំពាន គឺគ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចជួយការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះដែលនឹងធ្លាក់លើពួកគេនោះឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលអ្នកសូត្របណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងនៅក្នុងគម្ពីរគួរអានដ៏ច្បាស់លាស់ឲ្យពួកគេស្តាប់នោះ អ្នកអាចសង្កេតឃើញទឹកមុខរបស់ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ គឺមិនពេញចិត្តនឹងវា(វាក្យខណ្ឌគួរអាន) ដោយការធ្វើមុខក្រញ៉ូវនៅពេលដែលពួកគេស្តាប់វា(គម្ពីរគួរអាន)។ ដោយសារការខឹងសម្បាខ្លាំងពេក ពួកគេស្ទើរតែហក់ទៅវាយប្រហារអ្នកដែលសូត្រវាក្យខណ្ឌរបស់យើងឲ្យពួកគេស្តាប់នោះទៅហើយ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថា តើចង់ឲ្យខ្ញុំប្រាប់ពួកអ្នកពីអ្វីដែលអាក្រក់ជាងការខឹងសម្បា និងការធ្វើមុខក្រញ៉ូវរបស់ពួកអ្នកឬទេ? នោះគឺភ្លើងនរកដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានសន្យាចំពោះពួកប្រឆាំង ថាទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងវា ហើយវាជាកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏អាក្រក់បំផុតដែលពួកគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់វា។

ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! គេបានលើកជាឧទាហរណ៍មួយ(សម្រាប់ពួកអ្នក)។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកស្តាប់ និងយកវាធ្វើជាមេរៀន។ ជាការពិតណាស់ រូបបដិមាទាំងឡាយ និងអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីវាដែលពួកអ្នកកំពុងតែគោរពសក្ការៈចំពោះវាក្រៅពីអល់ឡោះនោះ គឺពួកវាមិនអាចបង្កើត(អ្វីមួយនោះឡើយ) សូម្បីតែសត្វរុយដ៏តូចមួយបាននោះទេ ដោយសារតែការអសមត្ថភាពរបស់ពួកវា។ ហើយបើទោះបីជាពួកវាប្រមូលផ្តុំគ្នា(សហការគ្នា)ទាំងអស់ដើម្បីបង្កើតវា(សត្វរុយមួយក្បាលដ៏តូច)ក៏ដោយ ក៏ពួកវាមិនអាចបង្កើតវាបានដែរ។ ហើយនៅពេលដែលសត្វរុយបានយកអ្វីមួយអំពីសំណែន(ដែលគេបានសែនចំពោះរូបបដិមា)ទាំងនោះ ក៏ពួកវាមិនមានសមត្ថភាពអាចដេញសត្វរុយនោះកុំឲ្យយក(ស៊ី)អ្វីមួយអំពីវា(របស់ដែលគេសែន)នោះបានដែរ។ តាមរយៈការអសមត្ថភាពរបស់ពួកវា(រូបបដិមា)ក្នុងការបង្កើតសត្វរុយ និងការដេញសត្វរុយនោះកុំឲ្យយក(ស៊ី)អ្វីមួយអំពីវា(របស់ដែលគេសែន)នោះ គឺបញ្ជាក់អំពីការអសមត្ថភាពរបស់ពួកវាចំពោះអ្វីដែលធំលើសហ្នឹងទៀតទៅហើយ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះពួកវាក្រៅពីអល់ឡោះយ៉ាងដូចម្តេចទៅ(ខណៈដែលវាគ្មានអសមត្ថភាពអ្វីសោះនោះ)? ទាំងអ្នកដែលបួងសួងសុំ និងអ្នកដែលត្រូវគេបួងសួងសុំ(រូបបដិមានានា) គឺទន់ខ្សោយបំផុត។

ពួកគេមិនបានលើកតម្កើងអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យសាកសមនឹងភាពធំធេងរបស់ទ្រង់ឡើយ ខណៈដែលពួកគេបានគោរពសក្ការៈចំពោះម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់មួយចំនួនរួមជាមួយនឹងទ្រង់នោះ។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះមហាខ្លាំងក្លាបំផុត ហើយក្នុងចំណោមភាពខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់ និងសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់នោះ គឺទ្រង់បានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ព្រមទាំងអ្វីដែលនៅចង្លោះវាទាំងពីរ។ ហើយទ្រង់មហាខ្លាំងពូកែបំផុតដោយគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ផ្ទុយពីរូបបដិមានានារបស់ពួកមុស្ហរីគីនដែលមានភាពទន់ខ្យោយបំផុត និងអាប់ឱនបំផុតដោយមិនបានបង្កើតអ្វីមួយសោះឡើយ។

អល់ឡោះទ្រង់បានជ្រើសរើសម៉ាឡាអ៊ីកាត់មួយចំនួនធ្វើជាអ្នកនាំសារ ហើយទ្រង់ក៏បានជ្រើសរើសមនុស្សលោកមួយចំនួនធ្វើជាអ្នកនាំសារដូចគ្នាដែរ។ ពិតណាស់ ទ្រង់បានបញ្ជូនម៉ាឡាអ៊ីកាត់មួយចំនួនទៅកាន់បណ្តាព្យាការី(ជាមនុស្សលោក) ដូចជា ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីល ទ្រង់បានបញ្ជូនគេទៅកាន់បណ្តាអ្នកនាំសារដែលជាមនុស្សលោក។ ហើយទ្រង់ក៏បានបញ្ជូនបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយដែលជាមនុស្សលោកទៅកាន់មនុស្សលោកដូចគ្នាផងដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាលឺបំផុតចំពោះអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីនបាននិយាយអំពីរឿងអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាឃើញបំផុតចំពោះអ្នកដែលទ្រង់នឹងជ្រើសរើសរូបគេធ្វើជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ។

ហើយទ្រង់ដឹងនូវអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដែលជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ និងមនុស្សលោកនោះ ទាំងមុនពេលដែលទ្រង់បង្កើតពួកគេ និងក្រោយពីការស្លាប់របស់ពួកគេ។ ហើយកិច្ចការទាំងអស់នឹងវិលត្រឡប់ទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់នៅថ្ងៃបរលោក ខណៈដែលទ្រង់នឹងពង្រស់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងចំពោះពួកគេលើទង្វើទាំងឡាយដែលពួកគេធ្លាប់បានសាងកន្លងមក(នៅក្នុងលោកិយ)។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តនូវអ្វីដែលគេបានបង្គាប់ប្រើចំពោះពួកគេ! ចូរពួកអ្នកឱនរូកុ និងក្រាបស៊ូជោតនៅក្នុងការសឡាតរបស់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ហើយចូរពួកអ្នកសាងនូវអំពើល្អ ដូចជាការបរិច្ចាគទាន និងការភ្ជាប់ចំណងសាច់សាលោហិតជាដើម សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងទទួលបានជោគជ័យតាមអ្វីដែលពួកអ្នកប្រាថ្នា និងរួចផុតពីអ្វីដែលពួកអ្នកភ័យខ្លាច។

ហើយចូរពួកអ្នកតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះនូវការតស៊ូមួយដ៏ស្មោះសចំពោះទ្រង់។ ទ្រង់បានជ្រើសរើសពួកអ្នក និងបានធ្វើឲ្យសាសនារបស់ពួកអ្នកជាសាសនាដែលមានភាពទូលំទូលាយ ដែលគ្មានភាពចង្អៀតចង្អល់ និងមិនតឹងរឹងពេកនោះទេ។ សាសនាដ៏ទូលំទូលាយនេះ គឺសាសនាឪពុករបស់ពួកអ្នក ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់បានដាក់ឈ្មោះឲ្យពួកអ្នក ថាជាជនមូស្លីមនៅក្នុងបណ្តាគម្ពីរពីមុនមក និងនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន ដើម្បីឲ្យអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)ធ្វើជាសាក្សីទៅលើពួកអ្នកថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គាត់បានផ្សព្ចផ្សាយរួចហើយនូវអ្វីដែលគេបានដាក់បទបញ្ជាលើគាត់ឲ្យផ្សព្វផ្សាយនោះ និងក៏ដើម្បីឲ្យពួកអ្នក(ប្រជាជាតិរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ធ្វើជាសាក្សីទៅលើបណ្តាប្រជាជាតិជំនាន់មុនៗផងដែរថា ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបានផ្សព្វផ្សាយវា(សាររបស់អល់ឡោះ)រួចហើយ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះចំពោះរឿងនេះ តាមរយៈការប្រតិបត្តិសឡាតឲ្យបានពេញលេញនិងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងបរិច្ចាគហ្សាកាត់ពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នក និងសុំការជ្រកកោនពីអល់ឡោះ ព្រមទាំងប្រគល់កិច្ចការទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នកទៅកាន់ទ្រង់។ ជាការពិតណាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកគាំពារដ៏ល្អប្រសើរបំផុតចំពោះជនណាដែលយកទ្រង់ធ្វើជាអ្នកគាំពារក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកជួយដ៏ល្អប្រសើរបំផុតសម្រាប់ជនណាដែលសុំឲ្យទ្រង់ជួយដល់គេក្នុងចំណោមពួកគេ(អ្នកដែលមានជំនឿ)។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកយកទ្រង់ធ្វើជាអ្នកគាំពារ នោះទ្រង់នឹងគាំពារពួកអ្នក។ ហើយចូរពួកអ្នកសុំការជួយពីទ្រង់ នោះទ្រង់នឹងជួយដល់ពួកអ្នកជាមិនខាន។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះដែលអនុវត្តតាមច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់នោះ នឹងទទួលបានជោគជ័យ ដោយការទទួលបាននូវអ្វីដែលគេប្រាថ្នា និងរួចផុតពីអ្វីដែលគេរត់គេច។

ពួកគេ គឺបណ្តាអ្នកដែលមានភាពឱនលំទោនក្នុងការប្រតិបត្តិសឡាតរបស់ពួកគេ ដោយរាងកាយរបស់គេមានភាពនឹងនរ ស្ងប់ស្ងៀម ហើយដួងចិត្តរបស់គេជ្រះស្រឡះពីការរំខានទាំងឡាយ។

និងបណ្តាអ្នកដែលងាកចេញ(បោះបង់ចោល)ពីទង្វើដែលមិនត្រឹមត្រូវ ការលេងសើច(ឥតប្រយោជន៍) និងទង្វើទាំងឡាយដែលជាអំពើល្មើស ទាំងពាក្យសម្តីនិងកាយវិការ។

និងបណ្តាអ្នកដែលជម្រះសម្អាតខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេពីប្រការអាក្រក់ទាំងឡាយ ហើយនិងជម្រះសម្អាតទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេតាមរយៈការបរិច្ចាគហ្សាកាត់។

និងបណ្តាអ្នកដែលថែរក្សាប្រដាក់ភេទរបស់ពួកគេដោយបញ្ចៀសវាពីប្រការហ្ស៊ីណា លីវ៉ត(រួមភេទជាមួយភេទដូចគ្នា) និងអំពើអសីលធម៌ផ្សេងៗទៀត ពីព្រោះពួកគេ គឺជាអ្នកដែលមានភាពបរិសុទ្ធ ជ្រះស្អាត។

លើកលែងតែចំពោះភរិយារបស់ពួកគេ ឬស្រ្តីបម្រើដាច់ថ្ងៃដែលនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេមិនត្រូវបានគេស្តីបន្ទោសក្នុងការត្រេកត្រអាលជាមួយពួកនាង តាមរយៈការរួមដំណេក និងអ្វីផ្សេងពីនេះទៀតនោះទេ។

ដូច្នេះ ជនណាហើយដែលស្វែងរកនូវការត្រេកត្រអាលក្រៅពីចំពោះភរិយានិងស្រ្តីបម្រើដាច់ថ្ងៃដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេនោះ ពិតប្រាកដណាស់ គេគឺជាអ្នកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះ ដោយបំពានចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យគេត្រេកត្រអាលជាមួយ ទៅរកអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ហាមឃាត់មិនឲ្យត្រេកត្រអាលជាមួយ។

និងបណ្តាអ្នកដែលនៅពេលណាដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ទុកចិត្តចំពោះគេ ឬក៏ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់(មនុស្សលោក)ទុកចិត្តចំពោះគេ ហើយនិងចំពោះការសន្យារបស់ពួកគេនោះ គឺពួកគេថែរក្សា (ទំនុកចិត្ត និងការសន្យានោះ)ដោយមិនបំពានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបំពេញតាមអ្វីដែលពួកគេបានសន្យា។

និងបណ្តាអ្នកដែលថែរក្សានូវការប្រតិបត្តិសឡាតរបស់ពួកគេយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយពួកគេប្រតិបត្តិវាចំពេលវេលារបស់វា និងរូកុន(គោលគ្រឹះ)របស់វា ប្រការវ៉ាជិប(ប្រការដែលបាច់ត្រូវធ្វើ)របស់វា និងប្រការស៊ូណិត(ប្រការដែលគួរគប្បីធ្វើ)របស់វា។

បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈដូចបានរៀបរាប់ទាំងនោះហើយ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវទទួលមត៌ក។

ដែលពួកគេនឹងត្រូវទទួលមត៌កឋានសួគ៌ហ្វៀរទ័ស(ជាឋានសួគ៌ដែលមានលំដាប់ខ្ពស់ជាងគេបំផុត)ដោយពួកគេស្ថិតនៅទីនោះជាអមតៈ។ ភាពសប្បាយរីករាយរបស់ពួកគេនៅក្នុងឋានសួគ៌ គឺមិនមានការកាត់ផ្តាច់នោះឡើយ។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតបិតានៃមនុស្សលោក គឺព្យាការីអាហ្ទាំពីដីឥដ្ឋ (ដែលផ្សំពីទឹកនិងដី)។

ក្រោយមក យើងបានបង្កើតពូជពង្សរបស់គេ(ព្យាការីអាហ្ទាំ)ជាបន្តបន្ទាប់មកទៀតអំពីទឹកកាមដែលស្ថិតនៅក្នុងស្បូនស្ត្រី រហូតដល់ពេលប្រសូត។

ក្រោយមក យើងបានបង្កើតបន្ទាប់ពីទឹកកាមដែលស្ថិតក្នុងស្បូននោះទៅជាដុំឈាមក្រហមមួយដុំ។ ក្រោយមកទៀត យើងបានធ្វើឲ្យដុំឈាមក្រហមនោះទៅជា(ដូច)ដុំសាច់ដែលគេទំពារ។ ក្រោយមកទៀត យើងបានបង្កើតដុំសាច់មួយដុំនោះឲ្យមានជាឆ្អឹងដែលភ្ជាប់គ្នា ហើយយើងបានគ្របដណ្តប់ឆ្អឹងនោះដោយសាច់។ បន្ទាប់មកទៀត យើងក៏បានបង្កើតវាទៅជារូបរាងមួយផ្សេងទៀត ដោយការផ្លុំបញ្ចូលនូវព្រលឹងចូលទៅក្នុងវា និងបញ្ចេញវាឲ្យមានជីវិត។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់មហាឧត្តុង្គឧត្តមដែលជាអ្នកបង្កើតដ៏ប្រសើរបំផុត។

បន្ទាប់មក ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ក្រោយពីបានឆ្លងកាត់នូវដំណាក់ទាំងនេះហើយនោះ ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកនឹងត្រូវស្លាប់ទៅវិញនៅពេលដែលអាយុកាលកំណត់របស់ពួកអ្នកដល់ទីបញ្ចប់។

បន្ទាប់មកទៀត ក្រោយពីការស្លាប់របស់ពួកអ្នកនោះ ពួកអ្នកនឹងត្រូវគេពង្រស់ឲ្យរស់ចេញពីផ្នូររបស់ពួកអ្នកឡើងវិញនៅថ្ងៃបរលោក ដើម្បីជំនុំជម្រះចំពោះទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតមេឃទាំងប្រាំពីរជាន់ដែលនៅពីលើគ្នានោះ ស្ថិតនៅខាងលើពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក) ហើយយើងមិនបានព្រងើយកន្តើយចំពោះការបង្កើតរបស់យើងឡើយ ហើយក៏មិនភ្លេចវានោះដែរ។

ហើយយើងបានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងពីលើមេឃដោយកំណត់ទៅតាមតម្រូវការ ដោយមិន(បញ្ចុះវា)ច្រើនពេកដែលនាំឲ្យមានការអន្តរាយ ឬក៏(បញ្ចុះវា)តិចពេកដែលធ្វើឲ្យវាមិនគ្រប់គ្រាន់(ក្នុងការប្រើប្រាស់)។ ហើយយើងបានឲ្យវា(ទឹកភ្លៀង)ស្ថិតនៅលើផែនដីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់មនុស្សនិងសត្វ។ ជាការពិតណាស់ យើងជាអ្នកមានសមត្ថភាពធ្វើឲ្យវាបាត់បង់(រីង)ទៅវិញ ដោយ(ពេលនោះ)ពួកអ្នកមិនអាចទាញយកផលប្រយោជន៍ពីវាបានឡើយ។

ហើយតាមរយៈទឹកភ្លៀងនេះ យើងបានបង្កើតនូវច្បារដំណាំជាច្រើនអំពីដើមល្មើ និងទំពាំងបាយជូរសម្រាប់ពួកអ្នក។ នៅក្នុងចម្ការទាំងនោះ មានផ្លែឈើជាច្រើនប្រភេទនិងច្រើនពណ៌ខុសៗគ្នា ដូចជាផ្លែទីន ផ្លែទទឹម និងផ្លែប៉ោមជាដើមសម្រាប់ពួកអ្នកបរិភោគ។

ហើយតាមរយៈទឹកភ្លៀងនេះដែរ យើងបានបង្កើតសម្រាប់ពួកអ្នកនូវដើមហ្សៃទូន ដែលដុះនៅតំបន់ភ្នំតួរសៃណាក(ក្នុងប្រទេសអេហ្ស៊ីប) ដែលអាចចម្រាញ់ចេញជាប្រេងពីផ្លែរបស់វា និងធ្វើជាចំណីអាហារសម្រាប់ពួកអ្នកបរិភោគ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ចំពោះសត្វពាហនៈ(សត្វអូដ្ឋ សត្វគោ និងសត្វពពែ)នោះ គឺជាមេរៀន និងជាភស្តុតាងមួយសម្រាប់ពួកអ្នក ដែលពួកអ្នកអាចទាញវាធ្វើជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ទៅលើសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះ និងភាពទន់ភ្លន់របស់ទ្រង់ចំពោះពួកអ្នក។ យើង(អល់ឡោះ)បានឲ្យពួកអ្នកទទួលទាននូវទឹកដោះដ៏បរិសុទ្ធដែលមាននៅក្នុងពោះសត្វពាហនៈទាំងនោះដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់សម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលទទួលទានវា។ ហើយចំពោះសត្វពាហនៈទាំងនោះទៀត គឺវាផ្តល់នូវផលប្រយោជន៍ជាច្រើនសម្រាប់ពួកអ្នក ដែលពួកអ្នកអាចទាញយកផលប្រយោជន៍ពីវាបាន ដូចជា(ពួកអ្នក)អាចយកធ្វើជាសត្វជំនិះ អាចយករោម និងស្បែករបស់វា ហើយពួកអ្នកក៏អាចទទួលទានសាច់របស់វាបានផងដែរ។

ហើយពួកអ្នកអាចដឹកជញ្ជូនទំនិញនៅលើសត្វអូដ្ឋពេលធ្វើដំណើរលើដីគោក និងដឹកជញ្ជូនទំនិញនៅលើសំពៅពេលធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រ។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានតែងតាំងព្យាការីនួហទៅកាន់ក្រុមរបស់គេដោយអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយគេបានពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ សម្រាប់ពួកអ្នក គឺគ្មានម្ចាស់ណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ តើពួកអ្នកមិនកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមរបស់ទ្រង់ទេឬ?

ពួកមេដឹកនាំ និងពួកដែលមានឋានៈសក្តិដែលជាពួកដែលបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះក្នុងចំណោមក្រុមរបស់គាត់បាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលតាមពួកគេ និងមនុស្សទូទៅថាៈ អ្នកដែលអះអាងថាខ្លួនគេ គឺជាអ្នកនាំសារនោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅតែពីជាមនុស្សលោកធម្មតាដូចពួកអ្នកដែលគេចង់ធ្វើជាមេដឹកនាំ និងធ្វើជាចៅហ្វាយនាយ(គ្រប់គ្រង)ទៅលើពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់ចង់បញ្ជូនអ្នកនាំសារណាម្នាក់មកកាន់ពួកយើងមែននោះ ទ្រង់នឹងបញ្ជូនម៉ាឡាអ៊ីកាត់មកជាមិនខាន ហើយទ្រង់មិនបញ្ជូនមនុស្សលោកមកនោះទេ។ ពួកយើងមិនដែលបានឮរឿងដូចដែលគេបានអះអាងនេះពីបុព្វបុរសរបស់ពួកយើងដែលជាអ្នកជំនាន់មុនពួកយើងឡើយ។

រូបគេ(ព្យាការីនួហ)គ្មានអ្វីក្រៅពីជាបុរសដែលកើតរោគវិកលចរិតនោះឡើយ។ អ្វីដែលគេនិយាយ គ្មានន័យអ្វីនោះឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នករង់ចាំមើលគេចុះ រហូតដល់កិច្ចការរបស់គេបានបញ្ជាក់ច្បាស់ដល់មនុស្ស។

ព្យាការីនួហបានបួងសួងថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាជួយខ្ញុំឲ្យយកឈ្នះទៅលើពួកគេផង ដោយសូមទ្រង់មេត្តាសងសឹកពួកគេឲ្យខ្ញុំ ដោយសារតែការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះខ្ញុំផងចុះ។

ដូច្នេះ យើងក៏បានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់គេ(ព្យាការីនួហ)ថាៈ ចូរអ្នកធ្វើសំពៅមួយដោយការឃ្លាំមើលពីយើង និងដោយការបង្រៀនរបស់យើងចំពោះអ្នក ថាតើអ្នកត្រូវសង់វាដោយរបៀបណា។ ក្រោយមក នៅពេលដែលបទបញ្ជារបស់យើងនៃការបំផ្លាញពួកគេបានមកដល់ ហើយទឹកបានផុសចេញពីក្នុងដីយ៉ាងច្រើនបំផុតនោះ ចូរអ្នកនាំយកចូលទៅក្នុងសំពៅនោះនូវរាល់អ្វីៗដែលមានជីវិតទាំងអស់ ឈ្មោលមួយ ញីមួយដើម្បីឲ្យវាបន្តពូជពង្សតទៅទៀត។ ហើយចូរអ្នកនាំចូលទៅក្នុងសំពៅនោះផងដែរនូវក្រុមគ្រួសារ(អ្នករួមជំនឿ)របស់អ្នក លើកលែងតែបុគ្គលណាដែលបានកំណត់ជាមុនពីអល់ឡោះក្នុងការបំផ្លាញពួកគេប៉ុណ្ណោះ ដូចជាប្រពន្ធ និងកូនប្រុសរបស់អ្នកជាដើម។ ហើយចូរអ្នកកុំបួងសួងសុំពីយើងឲ្យជួយសង្រ្គោះពួកដែលបានបំពានដោយការប្រឆាំង និង(សុំឲ្យ)បោះបង់ការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះពួកគេឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេ គឺជាពួកដែលត្រូវគេបំផ្លាញឲ្យវិនាសអន្តរាយដោយការលិចលង់ក្នុងទឹកជំនន់(ដោយចៀសមិនផុតឡើយ)។

ហើយនៅពេលដែលអ្នក(ព្យាការីនួហ) និងបណ្តាអ្នកដែលរួមជំនឿជាមួយអ្នកដែលរួចផុត(ពីគ្រោះទឹកជំនន់)បានឡើងលើសំពៅហើយនោះ ចូរអ្នកពោលថាៈ ការសរសើរទាំងឡាយ គឹសម្រាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានសង្គ្រោះពួកយើងពីក្រុមប្រឆាំងដែលទ្រង់បានបំផ្លាញពួកគេនោះ។

ហើយចូរអ្នក(ព្យាការីនួហ)ពោលថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាឲ្យខ្ញុំចុះចតនៅលើផែនដីនៅកន្លែងមួយដែលមានពរជ័យផងចុះ ហើយទ្រង់ជាអ្នកប្រទានកន្លែង(ចុះចត)ដ៏ល្អបំផុត។

ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងរឿង(ដែលយើងបាន)សង្គ្រោះព្យាការីនួហ និងអ្នករួមជំនឿជាមួយគេ ហើយនិងការបំផ្លាញពួកប្រឆាំងដែលបានលើកឡើងមកនេះ គឺជាភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ដែលបង្ហាញទៅលើសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការជួយដល់បណ្តាអ្នកនាំសាររបស់យើង និងបំផ្លាញពួកដែលប្រឆាំងនឹងពួកគេ។ ហើយយើងពិតជាបានសាកល្បងក្រុមរបស់ព្យាការីនួហតាមរយៈការបញ្ជូនគេទៅកាន់ពួកគេ ដើម្បីបញ្ជាក់ឲ្យឃើញច្បាស់នូវអ្នកដែលមានជំនឿនិងអ្នកដែលគ្មានជំនឿ អ្នកដែលប្រតិបត្តិតាមនិងអ្នកដែលប្រឆាំង។

ក្រោយមក យើងបានបង្កើតប្រជាជាតិផ្សេងទៀតបន្ទាប់ពីការបំផ្លាញក្រុមរបស់ព្យាការីនួហរួច។

ហើយយើងបានតែងតាំងឲ្យពួកគេនូវអ្នកនាំសារម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ដោយគេ(អ្នកនាំសារ)បានអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់អល់ឡោះ ហើយគេបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ សម្រាប់ពួកអ្នក គ្មានម្ចាស់ណាផ្សេងដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីទ្រង់នោះឡើយ។ តើពួកអ្នកមិនកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ទេឬ?

ហើយពួកមេដឹកនាំ និងពួកដែលមានឋានៈសក្តិក្នុងចំណោមក្រុមរបស់គេ(អ្នកនាំសារ)ដែលជាពួកដែលបានប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ និងបដិសេធនឹងថ្ងៃបរលោក ហើយនិងអ្វីដែលមាននៅមានក្នុងថ្ងៃនោះ ដូចជាផលបុណ្យនិងទណ្ឌកម្ម ព្រមទាំងពួកដែលយើងបានផ្តល់ភាពសប្បាយរីករាយក្នុងជីវិតលោកិយដល់ពួកគេនោះ ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលដើរតាមពួកគេ និងមនុស្សទូទៅថាៈ គេ(អ្នកនាំសារ)ម្នាក់នេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីជាមនុស្សលោកធម្មតាដូចពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ ដែលគេទទួលទាននូវអ្វីដែលពួកអ្នកទទួលទាន ហើយនិងផឹកនូវអ្វីដែលពួកអ្នកផឹក។ ដូចនេះ គេគ្មានលក្ខណៈពិសេសអ្វីលើសពួកអ្នក រហូតដល់ត្រូវបានគេ(អល់ឡោះ)តែងតាំងជាអ្នកនាំសារមកកាន់ពួកអ្នកនោះទេ។

ហើយប្រសិនបើពួកអ្នកប្រតិបត្តិតាមមនុស្សលោកធម្មតាម្នាក់ដូចពួកអ្នកដែរនោះ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកពិតជាខាតបង់មិនខានឡើយ ដោយសារតែពួកអ្នកមិនបានផលប្រយោជន៍អ្វីពីការប្រតិបត្តិតាមគេដោយពួកអ្នកបោះបង់ព្រះនានារបស់ពួកអ្នក និងដើរតាមអ្នកដែលគ្មានលក្ខណៈពិសេសអ្វីលើសពួកអ្នកសោះនោះឡើយ។

តើអ្នកដែលអះអាងថា គេជាអ្នកនាំសាររូបនេះបានសន្យានឹងពួកអ្នកថា ពិតប្រាកដណាស់ នៅពេលដែលពួកអ្នកបានស្លាប់ ហើយបានក្លាយទៅជាដី ចំណែកឯឆ្អឹងវិញពុកផុយអស់ហើយនោះ ពួកអ្នកពិតជានឹងត្រូវបានគេបញ្ចេញពីផ្នូរបស់ពួកអ្នកឲ្យរស់រានមានជីវិតឡើងវិញម្តងទៀតឬ? តើវាសមហេតុផលដែរឬ?

ដែលគេបានសន្យានឹងពួកអ្នកអំពីការបញ្ចេញពួកអ្នកពីផ្នូររបស់ពួកអ្នកឲ្យមានជីវិតឡើងវិញក្រោយពីការស្លាប់របស់ពួកអ្នក ដោយពួកអ្នកបានក្លាយជាដីហើយឆ្អឹងបានពុកផុយហើយនោះ គឺឆ្ងាយជាទីបំផុត(មិនអាចកើតឡើងទៅរួចនោះឡើយ)។

គ្មានជីវិតរស់នៅណាក្រៅតែពីជីវិតរស់នៅក្នុងលោកិយនេះនោះឡើយ។ គ្មានជីវិតបរលោកអ្វីនោះទេ។ អ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយមិនអាចរស់ឡើងវិញបានឡើយ ហើយអ្នកផ្សេងទៀតក៏បានកើតមក និងរស់រានមានជីវិត(បន្តពីពួកគេ)។ ហើយពួកយើងក៏នឹងមិនត្រូវបានគេបញ្ចេញ(ពីផ្នូរ)ក្រោយពីពួកយើងបានស្លាប់ដើម្បីជំនុំជម្រះនាថ្ងៃបរលោកអ្វីនោះដែរ។

អ្នកដែលអះអាងថា ពិតណាស់ រូបគេជាគឺអ្នកនាំសារមកកាន់ពួកអ្នកនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីជាបុរសដែលប្រឌិតរឿងភូតកុហកទៅលើអល់ឡោះចំពោះការអះអាងរបស់គេនោះទេ ហើយពួកយើងក៏មិនមានជំនឿនឹងគេដែរ។

អ្នកនាំសារបានបួងសួងថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ចូរទ្រង់មេត្តាជួយដល់ខ្ញុំឲ្យយកឈ្នះលើពួកគេផង ដោយសូមទ្រង់សងសឹកពួកគេឲ្យខ្ញុំ ដោយសារតែការបដិសេធរបស់ពួកគេចំពោះខ្ញុំផងចុះ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានឆ្លើយតបចំពោះគេ(អ្នកនាំសារនោះ) ដោយទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ ក្រោយពីរយៈពេលបន្តិចទៀតនេះ ពួកដែលបដិសេធចំពោះអ្វីដែលអ្នកបាននាំមកនោះ ពួកគេនឹងក្លាយជាអ្នកដែលមានវិប្បដិសារីជាមិនខាន ដោយសារតែការបដិសេធរបស់ពួកគេ(ចំពោះអ្វីដែលអ្នកបាននាំមក)នោះ។

ហើយសម្រែកដ៏ខ្លាំងបានឆក់យកជីវិតពួកគេ ព្រោះពួកគេសាកសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មនេះដោយសារតែភាពចចេសរឹងរូសរបស់ពួកគេ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យពួកគេវិនាសអន្តរាយប្រៀបដូចជាសំរាមដែលអណ្តែតលើផ្ទៃទឹក។ ដូច្នេះ ភាពវិនាសអន្តរាយ គឺសម្រាប់ក្រុមដែលបំពាន។

បន្ទាប់ពីការបំផ្លាញពួកគេរួចមក យើងបានបង្កើតក្រុម និងប្រជាជាតិជាច្រើនផ្សេងទៀត ដូចជាក្រុមរបស់ព្យាការីលូត ក្រុមរបស់ព្យាការីស៊្ហូអែប និងក្រុមរបស់ព្យាការីយូនូសជាដើម។

គ្មានប្រជាជាតិណាមួយក្នុងចំណោមប្រជាជាតិដែលបដិសេធទាំងនេះអាចធ្វើឲ្យពេលវេលានៃបំផ្លាញវានោះមកដល់(កើតឡើង)មុនពេលកំណត់របស់វាបានឡើយ ហើយក៏មិនអាចពន្យារពេលបានដែរ ទោះបីពួកគេប្រើមធ្យោបាយ ឬវិធីសាស្ត្រជាច្រើនក៏ដោយ។

ក្រោយមក យើងបានតែងតាំងអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់យើងជាបន្តបន្ទាប់។ រាល់ពេលដែលអ្នកនាំសារម្នាក់បានទៅដល់ប្រជាជាតិណាមួយក្នុងចំណោមប្រជាជាតិដែលគេ(អល់ឡោះ)តែងតាំងគេទៅកាន់នោះ ពួកគេ(ប្រជាជាតិនោះ)តែងតែបដិសេធចំពោះគេ។ ហើយយើងបានធ្វើឲ្យពួកគេវិនាសអន្តរាយជាបន្តបន្ទាប់។ ដូច្នេះ គ្មានសេសសល់អ្វីសម្រាប់ពួកគេក្រៅពីពាក្យសម្តីដែលមនុស្សនិយាយអំពីពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ភាពវិនាសអន្តរាយ គឺសម្រាប់ក្រុមដែលគ្មានជំនឿនឹងអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកកាន់ពួកគេពីម្ចាស់របស់ពួកគេ។

ក្រោយមកទៀត យើងបានតែងតាំងព្យាការីមូសា និងបងប្រុសរបស់គេ ព្យាការីហារូន ដោយនាំមកនូវអច្ឆរិយភាពរបស់យើងចំនួនប្រាំបួន(គឺដំបង ដៃ សត្វកណ្តូប សត្វចៃ សត្វកង្កែប ឈាម ទឹកជំនន់ គ្រោះរាំងស្ងួតជាច្រើនឆ្នាំ និងកាត់បន្ថយភោគផល) ហើយនិងអំណះអំណាងយ៉ាងច្បាស់លាស់។

យើងបានតែងតាំងគេទាំងពីរទៅកាន់ហ្វៀរអោន និងក្រុមមន្ត្រីនៃបក្សពួករបស់គេ(ហ្វៀរអោន) តែពួកគេបែរជាក្រអឺតក្រទម ដោយមិនព្រមប្រគល់ខ្លួនក្នុងការមានជំនឿចំពោះគេទាំងពីរឡើយ ហើយពួកគេជាក្រុមដែលធ្លាប់ព្រហើនក្អេងក្អាងចំពោះមនុស្សលោកដោយការប្រើអំណាចផ្តាច់ការ និងការបំពាន។

ហើយពួកគេបាននិយាយថាៈ តើឲ្យពួកយើងមានជំនឿលើមនុស្សពីរនាក់ដែលជាមនុស្សធម្មតាដូចពួកយើង ដោយគេទាំងពីរគ្មានលក្ខណៈពិសេសអ្វីលើសពួកយើងសោះនោះ ហើយក្រុមរបស់គេទាំងពីរ(អម្បូរអ៊ីស្រាអែល)ទៀតសោត គឺជាពួកដែលគោរព ឱនលំទោនចំពោះពួកយើងហ្នឹងឬ?

ហើយពួកគេបានបដិសេធចំពោះគេទាំងពីរ(ព្យាការីមូសានិងព្យាការីហារូន)ចំពោះអ្វីដែលគេទាំងពីរបាននាំមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកគេ ពួកគេក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលត្រូវបានគេបំផ្លាញដោយការលិចលង់(ក្នុងទឹកសមុទ្រ)។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានប្រទានឲ្យព្យាការីមូសានូវគម្ពីរតាវរ៉ត សង្ឃឹមថា តាមរយៈគម្ពីរនេះ គេនឹងចង្អុលបង្ហាញក្រុមរបស់គេទៅកាន់សេចក្តីពិត និងអនុវត្តតាមវា។

ហើយយើងបានធ្វើឲ្យព្យាការីអ៊ីសាកូនរបស់មើរយ៉ាំ និងម្តាយរបស់គេ(មើរយ៉ាំ) ក្លាយជាសញ្ញាភស្តុតាងមួយដែលបញ្ជាក់ទៅលើសមត្ថភាពរបស់យើង។ ពិតប្រាកដណាស់ នាងបានពពោះគេ(ព្យាការីអ៊ីសា)ដោយគ្មានឪពុក ហើយយើងបានផ្តល់ឲ្យគេទាំងពីរនូវកន្លែងដែលខ្ពស់ផុតពីដីដែលអាចស្នាក់នៅលើវាបាន ហើយនៅទីនោះ គឺមានប្រភពទឹកដែលហូរផ្លាស់ប្តូរជាប់ជានិច្ច។

ឱបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយ! ចូរពួកអ្នកទទួលទានចុះអំពីអ្វីដែលយើងបានអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នកនូវអ្វីដែលល្អដែលអាចទទួលទានបាន។ ហើយចូរពួកអ្នកសាងនូវទង្វើកុសលដែលស្របនឹងច្បាប់បញ្ញត្តិ(សាសនា)។ ពិតប្រាកដណាស់ យើងមហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត។ គ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីយើងបានឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ សាសនារបស់ពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយ) គឺជាសាសនាតែមួយគត់ នោះគឺសាសនាឥស្លាម ហើយយើងគឺជាម្ចាស់របស់ពួកអ្នក ដោយពួកអ្នកគ្មានម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅពីយើងឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចមកចំពោះយើងដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់យើង និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់យើងដែលយើងបានហាមឃាត់។

ក្រោយមក អ្នកដែលដើរតាមអ្នកនាំសារបានបែកបាក់គ្នានៅក្នុងសាសនាបន្ទាប់ពីពួកគេ(អ្នកនាំសារ) ដោយពួកគេ(បានបែងចែកគ្នា)ក្លាយទៅជាក្រុមជាច្រើន។ រាល់ក្រុមនីមួយៗ គឺមានមោទនភាពនឹងអ្វីដែលគេជឿថា វាគឺជាសាសនាដែលអល់ឡោះពេញចិត្ត ហើយពួកគេមិនងាកមើលទៅកាន់អ្វីដែលអ្នកផ្សេងពីពួកគេមាននោះទេ។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បោះបង់ពួកគេ បណ្តោយពួកគេឲ្យស្ថិតក្នុងភាពអវិជ្ជា និងភាពស្រពេចស្រពិលចុះ រហូតដល់ពេលដែលទណ្ឌកម្មធ្លាក់ទៅលើពួកគេ។

តើបណ្តាក្រុមដែលសប្បាយចិត្តនឹងអ្វីដែលពួកគេមានទាំងនោះគិតស្មានថា ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅដែលយើងបានប្រទានដល់ពួកគេនៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះ គឺជាការប្រទាននូវប្រការល្អដល់ពួកគេភ្លាមៗដែលពួកគេសាកសមនឹងទទួលបានឬ? រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកគេគិតនោះទេ។ តាមពិត យើងប្រទានរបស់ទាំងនោះដល់ពួកគេ គឺគ្រាន់តែដើម្បីជាការសាកល្បង និងជាការល្បួងដល់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនទទួលអារម្មណ៍ដូចនេះនោះឡើយ។

តើបណ្តាក្រុមដែលសប្បាយចិត្តនឹងអ្វីដែលពួកគេមានទាំងនោះគិតស្មានថា ទ្រព្យសម្បត្តិ និងកូនចៅដែលយើងបានប្រទានដល់ពួកគេនៅក្នុងជីវិតលោកិយនេះ គឺ ជាការប្រទាននូវប្រការល្អដល់ពួកគេភ្លាមៗដែលពួកគេសាកសមនឹងទទួលបាននោះឬ? រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកគេគិតនោះទេ។ តាមពិត យើងប្រទានរបស់ទាំងនោះដល់ពួកគេ គឺគ្រាន់តែដើម្បីជាការសាកល្បង និងជាការល្បួងដល់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនទទួលអារម្មណ៍ដូច្នោះនោះឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលព្រមជាមួយនឹងការមានជំនឿរបស់ពួកគេ ហើយនិងការសាងនូវអំពើល្អរបស់ពួកគេ គឺពួកគេមានការកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេ(ថែមទៀត)។

និងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនឹងបណ្តាវាក្យខណ្ឌនៃគម្ពីររបស់ទ្រង់។

ហើយនិងបណ្តាអ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេតែមួយគត់ ដោយគ្មានស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់នូវអ្វីមួយឡើយ។

ព្រមទាំងបណ្តាអ្នកដែលព្យាយាមក្នុងកិច្ចការសប្បុរស និងបញ្ជិតខ្លួនទៅកាន់អល់ឡោះ តាមរយៈការសាងនូវទង្វើកុសល ហើយពួកគេខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់មិនទទួលយកពីពួកគេនូវការបរិច្ចាគរបស់ពួកគេនិងទង្វើកុសលនានារបស់ពួកគេ នៅពេលដែលពួកគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់នាថ្ងៃបរលោក។

បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ គឺជាអ្នកដែលរួសរាន់ទៅកាន់ការសាងអំពើ ហើយពួកគេជាអ្នកដែលឈានមុខគេក្នុងការធ្វើអំពើល្អ។ ហើយជនណាដែលបង្អែរបង្អង់(មានភាពយឺតយ៉ាវក្នុងការសាងអំពើល្អ)នោះ គឺអ្នកដទៃនឹងយកឈ្នះពួកគេ។

ហើយយើងមិនដាក់បន្ទុកលើបុគ្គលណាម្នាក់ហួសពីសមត្ថភាពដែលគេអាចធ្វើបាននោះឡើយ។ ហើយនៅជាមួយយើង គឺមានសៀវភៅកំណត់ត្រាមួយដែលយើងបានចារទាំងអស់នៅក្នុងវានូវទង្វើដែលបុគ្គលម្នាក់ៗប្រព្រឹត្ត ដែលបញ្ជាក់យ៉ាងពិតប្រាកដដែលគ្មានការសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ។ ហើយពួកគេមិនត្រូវបានគេបំពានដោយបំបាត់នូវអំពើល្អរបស់ពួកគេនោះទេ ហើយគេក៏មិនបន្ថែមនូវអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេនោះដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ ដួងចិត្តរបស់ពួកដែលប្រឆាំង គឺស្ថិតក្នុងការធ្វេសប្រហែសចំពោះគម្ពីរ(សៀវភៅកំណត់ត្រា)ដែលបញ្ជាក់យ៉ាងប្រាកដនេះ ហើយនិងគម្ពីរដែលគេបានបញ្ចុះទៅឲ្យពួកគេ។ ហើយសម្រាប់ពួកគេ គឺមានទង្វើ(អាក្រក់)ផ្សេងទៀតក្រៅពីការប្រឆាំង ដែលពួកគេកំពុងតែប្រព្រឹត្តវា។

លុះដល់ពេលដែលយើងបានឆក់យកជីវិតពួកដែលមានទ្រព្យស្តុកស្តម្ភនៅក្នុងលោកិយនេះដោយទណ្ឌកម្មនាថ្ងៃបរលោកនោះ ស្រាប់តែពួកគេតម្លើងសម្លេងរបស់ពួកគេស្រែកសុំជំនួយ។

ពេលនោះ មានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេដោយធ្វើឲ្យពួកគេអស់សង្ឃឹមពីក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ថាៈ ពួកអ្នកមិនត្រូវស្រែក និងសុំជំនួយនៅក្នុងថ្ងៃនេះនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ សម្រាប់ពួកអ្នក គឺគ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចរារាំង(ការពារ)ពួកអ្នកពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។

ជាការពិតណាស់ បណ្តាវាក្យខណ្ឌនៃគម្ពីររបស់អល់ឡោះធ្លាប់ត្រូវបានគេសូត្រឲ្យពួកអ្នកស្តាប់ហើយនៅក្នុងលោកិយ តែពួកអ្នកបែរជានាំគ្នាត្រឡប់ក្រោយបែរចេញពីវានៅពេលដែលពួកអ្នកស្តាប់ឮវាដោយការមិនពេញចិត្តចំពោះវាទៅវិញ។

ពួកអ្នកធ្វើដូច្នោះ ដោយពួកអ្នកក្រអឺតក្រទមចំពោះមនុស្សនូវអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងចំពោះវាថា ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកគឺជាម្ចាស់នៃទឹកដីពិសិដ្ឋ(ក្រុងម៉ាក្កះ) តែតាមពិត ពួកអ្នកមិនមែនជាម្ចាស់របស់វានោះទេ ពីព្រោះម្ចាស់របស់វា(ទឹកដីពិសិដ្ឋ)នោះ គឺមានតែបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាច(ចំពោះអល់ឡោះ)ប៉ុណ្ណោះ ហើយពួកអ្នកថែមទាំងបាននិយាយពាក្យអាក្រក់អំពីវានៅពេលយប់ទៀតផង។ ដូច្នេះ ពួកអ្នកមិនមែនជាអ្នកដែលលើកតម្កើងវានោះទេ។

តើពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះមិនបានគិតពិចារណាចំពោះគម្ពីរគួរអានដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះមក ដើម្បីពួកគេមានជំនឿនឹងវា ហើយប្រព្រឹត្តតាមនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងវាទេឬ? ឬក៏វា(គម្ពីរគួរអាន)បានមកដល់ពួកគេនូវអ្វីដែលជីដូជីតាពួកគេពីមុនមិនធ្លាប់បានទទួល ទើបពួកគេប្រឆាំងនិងបដិសេធចំពោះវាបែបនេះ?

ឬមួយក៏ពួកគេមិនបានស្គាល់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ដែលអល់ឡោះបានបញ្ជូនគាត់ទៅកាន់ពួកគេ ទើបពួកគេបដិសេធនឹងគាត់បែបនេះ? ជាការពិតណាស់ ពួកគេស្គាល់គាត់ ហើយក៏បានដឹងពីភាពសច្ចៈ និងភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ផងដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេចោទប្រកាន់ថា គាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) គឺជាមនុស្សវិកលចរិត ទើបបានជាពួកគេបដិសេធបែបនេះ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បាននាំមកកាន់ពួកគេនូវការពិតដែលគ្មានការសង្ស័យក្នុងវាឡើយដែលថា វាគឺពិតជាមកពីអល់ឡោះនោះ។ ហើយភាគច្រើននៃពួកគេ គឺមិនពេញចិត្តនឹងការពិតឡើយ។ ពួកគេស្អប់គាត់ ព្រោះតែភាពច្រណែនឈ្នានីសចេញពីខ្លួនពួកគេ និងការងប់ងល់នឹងប្រការមិនពិតរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះបណ្តោយកិច្ចការនោះ និងរៀបចំវាឲ្យស្របទៅតាមចំណង់តណ្ហានិងទំនើងចិត្តរបស់ពួកគេនោះ មេឃជាច្រើនជាន់ និងផែនដីនឹងវិនាសអន្តរាយជាមិនខាន ហើយអ្នកដែលរស់នៅក្នុងវា(មេឃនិងផែនដី)ក៏នឹងវិនាសអន្តរាយផងដែរ ដោយសារតែភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ពួកគេចំពោះលទ្ធផលចុងក្រោយនៃកិច្ចការនោះ និង(ល្ងង់ខ្លៅ)ចំពោះភាពត្រឹមត្រូវនិងភាពមិនត្រឹមត្រូវនៃការចាត់ចែង។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវកិត្តិយសដ៏ថ្លៃថ្នូរសម្រាប់ពួកគេ តែពួកគេបែរជាងាកចេញពីកិត្តិយសដ៏ថ្លៃថ្នូរនោះទៅវិញ។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានទាមទារកម្រៃពីពួកគេចំពោះអ្វីដែលអ្នកបាននាំមកកាន់ពួកគេឬទើបបានជាធ្វើឲ្យពួកគេបដិសេធនឹងការអំពាវនាវបែបនេះ? រឿងនេះ(ការទាមទារកម្រៃលើការអំពាវនាវ)មិនបានកើតចេញពីអ្នកនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ ការតបស្នងនៃម្ចាស់របស់អ្នក និងផលបុណ្យរបស់ទ្រង់នោះ គឺល្អប្រសើរជាងការតបស្នងរបស់ពួកគេ និងអ្នកក្រៅពីពួកគេទៅទៀត។ ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកប្រទានលាភសក្ការៈដ៏ប្រសើរបំផុត។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) គឺជាអ្នកអំពាវនាវពួកគេនិងអ្នកផ្សេងទៀតក្រៅពីពួកគេទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលគ្មានភាពវៀចវេរនៅក្នុងវានោះឡើយ នោះគឺមាគ៌ានៃសាសនាឥស្លាម។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងថ្ងៃបរលោក និងអ្វីដែលមាននៅក្នុងថ្ងៃនោះនៃការជំនុំជម្រះ ទណ្ឌកម្ម និងផលបុណ្យនោះ គឺពួកគេងាកចេញពីមាគ៌ាឥស្លាមទៅកាន់មាគ៌ាជាច្រើនដែលមានភាពវៀចវេរ ដែលនាំ(ពួកគេ)ទៅកាន់ឋាននរក។

ហើយប្រសិនបើយើងអាណិតអាសូរចំពោះពួកគេ និងដកយកចេញពីពួកគេនូវគ្រោះរាំងស្ងួត និងភាពអត់ឃ្លានដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេនោះ ពួកគេនឹងនៅតែស្ថិតក្នុងភាពវង្វេងចេញអំពីការពិត ដោយពួកគេស្រពេចស្រពិល និងមិនច្បាស់លាស់ដដែល។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានសាកល្បងពួកគេដោយប្រភេទនៃគ្រោះផ្សេងៗ តែពួកគេនៅតែមិនព្រមបន្ទាបខ្លួនចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេ និងឱនលំទោនចំពោះទ្រង់ដដែល ហើយពួកគេក៏មិនបួងសួងសុំពីទ្រង់ដោយភាពភ័យខ្លាចដើម្បីឲ្យទ្រង់ដកចេញនូវគ្រោះទាំងឡាយចេញពីពួកគេវិញនៅពេលដែលវាធ្លាក់មក(លើពួកគេ)នោះដែរ។

លុះនៅពេលដែលយើងបើកទ្វារនៃទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះពួកគេ ស្រាប់តែពួកគេអស់សង្ឃឹមពីការរួចផុតពីទុក្ខព្រួយ និង(អស់សង្ឃឹម)ពីប្រការល្អនានា។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបង្កើតឲ្យពួកអ្នក(នែពួកដែលប្រឆាំងនឹងការពង្រស់មនុស្សឡើងវិញ)មានត្រចៀកសម្រាប់ឲ្យពួកអ្នកស្តាប់ មានភ្នែកសម្រាប់ឲ្យពួកអ្នកមើល និងមានដួងចិត្តសម្រាប់ឲ្យពួកអ្នកស្វែងយល់។ ទោះជាបែបនេះក៏ដោយ ក៏ពួកអ្នកមិនថ្លែងអំណរគុណទ្រង់ចំពោះឧបការគុណទាំងនេះឡើយ លើកលែងតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។

ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលបានបង្កើតពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ឲ្យមានជីវិតនៅលើផែនដីនេះ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ពួកអ្នកនឹងត្រូវគេប្រមូលទៅកាន់ទ្រង់តែមួយគត់ដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នង។

ហើយទ្រង់តែមួយគត់ដែលជាអ្នកធ្វើឲ្យរស់ មិនមានអ្នកដែលធ្វើឲ្យរស់ក្រៅពីទ្រង់នោះទេ ហើយទ្រង់តែមួយគត់ដែលជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យស្លាប់ មិនមានអ្នកដែលធ្វើឲ្យស្លាប់ក្រៅពីទ្រង់នោះឡើយ។ ហើយចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ដែលកំណត់ចំពោះភាពខុសគ្នារវាងពេលយប់និងពេលថ្ងៃ ភាពងងឹតនិងពន្លឺ វែងនិងខ្លី។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមិនគិតពិចារណាចំពោះសមត្ថភាពបស់ទ្រង់ និងភាពតែមួយរបស់ទ្រង់ក្នុងការបង្កើត និងការចាត់ចែង(អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង)ទេឬ?

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបាននិយាយ(ពាក្យប្រឆាំង)ដូចអ្វីដែលជីដូនជីតា និងបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបាននិយាយនោះដែរ

ដោយពួកគេបាននិយាយក្នុងន័យមិនជឿថាវាអាចកើតឡើងនិងប្រឆាំងថាៈ តើនៅពេលដែលពួកយើងបានស្លាប់និងបានក្លាយទៅជាដី ហើយឆ្អឹងវិញក៏ពុករលួយអស់ហើយនោះ តើពួកយើងត្រូវបានគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញម្តងទៀតដើម្បីជំនុំជម្រះឬ?

ជាការពិតណាស់ ពួកយើង និងបុព្វបុរសរបស់ពួកយើង ក៏ត្រូវបានគេសន្យាចំពោះរឿងនេះ(ការពង្រស់មនុស្សឡើងវិញបន្ទាប់ពីស្លាប់)កាលពីមុនដូចគ្នាដែរ ប៉ុន្តែពួកយើងមិនដែលបានឃើញការសន្យានោះកើតឡើងពិតនោះទេ។ រឿងនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីជាការបោកប្រាស់ ភូតកុហករបស់អ្នកជំនាន់មុនប៉ុណ្ណោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)សួរទៅកាន់ពួកប្រឆាំងដែលបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះថាៈ តើផែនដីនេះនិងអ្វីៗដែលមាននៅលើវានោះ ជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកណា ប្រសិនបើពួកអ្នកមានចំណេះដឹងមែននោះ?

ពួកគេនឹងឆ្លើយថាៈ ផែនដី និងអ្វីៗដែលមាននៅលើវានោះ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ។ ដូច្នេះ ចូរអ្នកតបទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ បើដូច្នោះមែន តើពួកអ្នកមិនភ្ញាក់រលឹកទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកដែលជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃផែនដី និងអ្វីៗដែលមាននៅលើវានោះ ទ្រង់ជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានជីវិតឡើងវិញក្រោយពីការស្លាប់របស់ពួកអ្នកនោះ?

ចូរអ្នកសួរទៅកាន់ពួកគេទៀតថាៈ តើអ្នកណាជាម្ចាស់នៃមេឃទាំងប្រាំពីរជាន់ និងជាម្ចាស់នៃអារ៉ស្ហដ៏ធំធេងដែលគ្មានម៉ាខ្លូកណាមួយធំជាងវានោះ?

ពួកគេនឹងឆ្លើយថាៈ មេឃទាំងប្រាំពីរជាន់និងអារ៉ស្ហដ៏ធំធេង គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ។ ដូច្នេះ ចូរអ្នកតបទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ បើដូច្នោះមែន តើពួកអ្នកមិនកោតខ្លាចអល់ឡោះដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកមានសុវត្ថិភាពពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ទេឬ?

ចូរអ្នកសួរទៅកាន់ពួកគេទៀតថាៈ តើអ្នកណាដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ដោយផ្ទាល់ដៃទ្រង់ ដោយគ្មានភាពមិនប្រក្រតីណាមួយនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ជួយអ្នកណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់អាចរារាំងចំពោះជនណាដែលទ្រង់ចង់ឲ្យបុគ្គលនោះបានអាក្រក់ និងការពារគេពីទណ្ឌកម្មបាន ប្រសិនបើពួកអ្នកមានការចេះដឹងមែននោះ?

ពួកគេនឹងឆ្លើយថាៈ អ្វីៗទាំងអស់ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ។ ចូរអ្នកតបទៅកាន់ពួកគេវិញថាៈ ដូច្នេះ តើសតិបញ្ញារបស់ពួកអ្នកបានបាត់បង់ ហើយពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់យ៉ាងដូចម្តេច ខណៈដែលពួកអ្នកទទួលស្គាល់យ៉ាងដូច្នោះហើយនោះ?

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកគេអះអាងនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបាននាំមកឲ្យពួកគេនូវការពិតដែលគ្មានការសង្ស័យឡើយនៅក្នុងវា។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាពួកដែលភូតកុហកចំពោះអ្វីដែលពួកគេអះអាងថា អល់ឡោះមានដៃគូ និងមានបុត្រនោះ។ អល់ឡោះមហាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតពីពាក្យសម្តីរបស់ពួកគេ(ដែលពួកគេបានចោទប្រកាន់)។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនមានបុត្រដូចអ្វីដែលពួកប្រឆាំងបានអះអាងនោះឡើយ ហើយក៏គ្មានព្រះណាដែលត្រូវគោពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដរួមជាមួយនឹងទ្រង់នោះដែរ។ ហើយប្រសិនបើមានព្រះដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដរួមជាមួយទ្រង់មែននោះ ព្រះនីមួយៗពិតជានឹងនាំយកទៅគ្រប់គ្រងនូវម៉ាខ្លូកណាមួយដែលខ្លួនគេបានបង្កើតរៀងៗខ្លួនជាមិនខានឡើយ ហើយពួកវា(ព្រះទាំងនោះ)នឹងយកប្រៀបលើគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលនឹងធ្វើឲ្យប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងនៃចក្រវាឡទាំងមូលនឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយជាមិនខាន ។ ប៉ុន្តែជាក់ស្តែង រឿងទាំងនោះមិនបានកើតឡើងនោះឡើយ។ នេះជាភស្តុតាងបង្ហាញថា ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដនោះ មានតែមួយអង្គប៉ុណ្ណោះ នោះគឺអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ទ្រង់មហាជ្រះស្អាត មហាស្អាតស្អំពីអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីនបានពណ៌នាចំពោះទ្រង់នូវលក្ខណៈដែលមិនសាកសមនឹងទ្រង់ដែលថាទ្រង់មានបុត្រ និងមានដៃគូនោះ។

ទ្រង់ជាអ្នកដឹងពីប្រការអាថ៌កំបាំងនៃម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ដឹងនូវអ្វីដែលគេមើលឃើញ និងអ្វីដែលគេអាចដឹងដោយអារម្មណ៍(មិនអាចមើលឃើញ)។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់(មិនឲ្យទ្រង់ដឹង)នោះឡើយ។ ហើយទ្រង់មហាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតពីការដែលថា ទ្រង់មានដៃគូនោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ប្រសិនបើទ្រង់ពិតជាបង្ហាញឲ្យខ្ញុំបានឃើញនូវទណ្ឌកម្មដែលទ្រង់បានសន្យានឹងពួកមុស្ហរីគីនមែននោះ។

ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ប្រសិនបើទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ ខណៈដែលខ្ញុំនៅឃើញពួកគេត្រូវទណ្ឌកម្មនោះ សូមទ្រង់មេត្តាកុំឲ្យខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមពួកគេដោយឲ្យខ្ញុំទទួលនូវទណ្ឌកម្មដូចដែលពួកគេបានទទួលនោះអ្វី។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើង(អល់ឡោះ)ជាអ្នកមានសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើឲ្យអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)អាចមើលឃើញនូវទណ្ឌកម្មដែលយើងបានសន្យាចំពោះពួកគេនោះ។ រឿងនេះ ក៏ដូចជារឿងផ្សេងទៀតដែរ គឺគ្មានអ្វីដែលយើងអសមត្ថភាពនោះឡើយ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)រុញច្រានប្រការអាក្រក់ដែលអ្នកដទៃធ្វើមកលើអ្នកដោយវិធី ឬរបៀបដែលល្អប្រសើរបំផុត ដោយអ្នកអាចអធ្យាស្រ័យចំពោះគេ មានការអត់ធ្មត់ចំពោះការធ្វើបាបរបស់គេ(ចំពោះអ្នក)ជាដើម។ ហើយយើងដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេប្រឌិតឡើង ដូចជាប្រការស្ហ៊ីរិក និងការបដិសេធ(ចំពោះអ្នក) ហើយនិងអ្វីដែលពួកគេបានប្រឌិត(ចោទប្រកាន់)វាឡើងចំពោះអ្នកដែលមិនសាកសមនឹងអ្នកទាល់តែសោះ ដូចជាការចោទថា អ្នកជាគ្រូមន្តអាគម និងជាមនុស្សវិកលចរិតជាដើម។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលចុះថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំសុំការការពារពីទ្រង់ពីការពង្វក់របស់ស្ហៃតន និងការយាយីរបស់ពួកវាផងចុះ។

ហើយខ្ញុំសុំពីទ្រង់ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ឲ្យបញ្ចៀសរូបខ្ញុំពីវត្តមានរបស់ពួកវាមកក្បែរខ្ញុំក្នុងរឿងអ្វីមួយក៏ដោយក្នុងចំណោមកិច្ចការរបស់ខ្ញុំផង។

លុះនៅពេលដែលសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ ហើយគេបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកនូវអ្វីដែលចុះទៅកាន់គេ គេនឹងនិយាយដោយមានវិប្បដិសារីចំពោះអាយុជីវិតរបស់គេដែលបានកន្លងផុតទៅ និងទៅលើអ្វីដែលគេបានធ្វើឲ្យបាត់បង់នូវកាតព្វកិច្ចរបស់អល់ឡោះ(ដោយពួកគេមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលទ្រង់បានប្រើ) ដោយគេបាននិយាយថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាឲ្យខ្ញុំវិលត្រឡប់ទៅកាន់ជីវិតលោកិយវិញ(ម្តងទៀត)ផង។

ដើម្បីខ្ញុំនឹងសាងទង្វើកុសលវិញនៅពេលដែលខ្ញុំបានវិលត្រឡប់ទៅកាន់លោកិយម្តងទៀតនោះ។ មិនដូច្នោះទេ! រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលគេទាមទារ ឬស្នើសុំនោះឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ វាគ្រាន់តែជាពាក្យសម្តីដែលគេនិយាយទទេៗតែប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះទោះបីជារូបគេត្រូវបានគេ(អល់ឡោះ)ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់ជីវិតលោកិយវិញម្តងទៀតក៏ដោយ ក៏គេនឹងមិនធ្វើតាមអ្វីដែលគេបានសន្យាចំពោះវា(ថានឹងធ្វើល្អ)នោះដែរ។ ហើយអ្នកដែលស្លាប់ទាំងនោះ នឹងស្ថិតនៅក្នុងជញ្ជាំងខណ្ឌមួយរវាងលោកិយ និងថ្ងៃបរលោក រហូតដល់ថ្ងៃដែលគេពង្រស់អ្នកស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនត្រូវបានគេឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់លោកិយវិញដើម្បីឲ្យពួកគេអាចបំពេញនូវអ្វី(កាតព្វកិច្ច)ដែលពួកគេបានខកខាន និងកែលម្អនូវអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងនោះឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុកលើការផ្លុំត្រែបានផ្លុំត្រែលើកទីពីរ ជាការប្រកាសពីថ្ងៃបរលោកហើយនោះ ពេលនោះ គ្មានសាច់សាលោហិតរវាងពួកគេដែលពួកគេអួតអាងនឹងវាទៀតនោះទេ ដោយសារតែការមមាញឹករបស់ពួកគេម្នាក់ៗពីស្ថានភាពដ៏រន្ធត់នាថ្ងៃបរលោកនោះ ហើយពួកគេក៏គ្មានការសួរគ្នាទៅវិញទៅមកនោះដែរ ដោយសារតែការមមាញឹករបស់ពួកគេនឹងអ្វីដែលសំខាន់ចំពោះពួកគេ។

ដូច្នេះ ជនណាហើយដែលភ្នែកជញ្ជីងនៃអំពើល្អរបស់គេមានទម្ងន់ធ្ងន់ជាងអំពើអាក្រក់នោះ ពិតណាស់អ្នកទាំងនោះហើយគឺជាអ្នកដែលទទួលជោគជ័យ ដោយពួកគេទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នា និងបានរួចផុតពីអ្វីដែលពួកគេរត់គេច។

តែជនណាហើយដែលភ្នែកជញ្ជីងនៃអំពើអាក្រក់របស់គេមានទម្ងន់ធ្ងន់ជាងអំពើល្អនោះ ពិតណាស់អ្នកទាំងនោះហើយគឺជាពួកដែលបានខាតបង់ខ្លួនឯងដោយសារតែការប្រព្រឹត្តនូវទង្វើដែលនាំគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួន ហើយបោះបង់នូវអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនគេ ដូចជាការមានជំនឿ និងការសាងនូវទង្វើកុសលផ្សេងៗ។ ហើយពួកគេ គឺស្ថិតនៅក្នុងនកជើហាន់ណាំ(ជាអមតៈ)ដោយគ្មានថ្ងៃចេញឡើយ។

ភ្លើងនរកបានឆាបឆេះមុខរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេរួញក្រញង់នៅក្នុងឋាននរកនោះ។

ហើយមានគេពោលទៅកាន់ពួកគេក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសចំពោះពួកគេថាៈ តើគេមិនធ្លាប់បានសូត្របណ្តាវាក្យខណ្ឌនៃគម្ពីរគួរអានឲ្យពួកអ្នកស្តាប់កាលនៅក្នុងលោកិយ ហើយពួកអ្នកធ្លាប់បានបដិសេធចំពោះវាទេឬ?

ពួកគេបានតបថាៈ ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង! ចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ពួកយើងបានគ្របដណ្តប់មកលើពួកយើងដូចដែលទ្រង់បានដឹងពីមុនមក ហើយពួកយើងគឺជាក្រុមមួយដែលវង្វេងចេញពីការពិត។

ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង! សូមទ្រង់មេត្តាបញ្ចេញពួកយើងពីឋាននរកផងចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ប្រសិនបើពួកយើងត្រឡប់ទៅ(កាន់លោកិយ)ធ្វើអ្វីដែលពួកយើងធ្លាប់បានធ្វើពីមុននៃការប្រឆាំង និងការវង្វេងទៀតនោះ ជាការពិតណាស់ ពួកយើងគឺជាពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯង ហើយពេលនោះ ពួកយើងក៏គ្មានអ្វីដោះសារទៀតនោះដែរ។

អល់ឡោះទ្រង់បានមានបន្ទូលតប(ទៅកាន់ពួកគេ)វិញថាៈ ចូរពួកឯងស្ថិតនៅក្នុងឋាននរកនេះដោយភាពអាម៉ាស់ទៅចុះ ហើយចូរពួកឯងកុំនិយាយជាមួយនឹងយើងទៀតឲ្យសោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ មានក្រុមមួយក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់យើងដែលជាអ្នកមានជំនឿនឹងយើង ពួកគេបានបួងសួថាៈ ឱម្ចាស់របស់ពួកយើង! ពួកយើងមានជំនឿចំពោះទ្រង់ហើយ។ ដូចនេះ សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកយើង និងអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះពួកយើងដោយក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ផងចុះ ព្រោះទ្រង់គឺជាអ្នកដែលអាណិតស្រឡាញ់ដ៏ប្រសើរបំផុត។

តែពួកអ្នកបែរជាបានសើចចំអក និងប្រមាថមើលងាយចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលបានបួងសួងសុំពីម្ចាស់របស់ពួកគេទាំងនោះ ហើយពួកអ្នកសើចចំអកឲ្យពួកគេរហូតដល់យើងបានធ្វើឲ្យពួកអ្នករវល់នឹងការសើចចំអកចំពោះពួកគេភ្លេចនូវការរំលឹកមកចំពោះយើង(អល់ឡោះ)។ ហើយពួកអ្នកបានសើចចំអកឡកឡឺយ និងមើលងាយចំពោះពួកគេ។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានតបស្នងដល់បណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងនោះនូវជោគជ័យដោយទទួលបានឋានសួគ៌នៅថ្ងៃបរលោក ដោយសារតែការអត់ធ្មត់របស់ពួកគេចំពោះការគោរពប្រតិបត្តិអល់ឡោះ និង(អត់ធ្មត់)ទៅលើអ្វីដែលពួកគេទទួលរងនូវការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញពីពួកអ្នក។

ទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ តើពួកអ្នកបានរស់នៅក្នុងលោកិយរយៈកាលប៉ុន្មានឆ្នាំដែរ? ហើយតើរយៈពេលប៉ុន្មានដែរដែលពួកអ្នកបានខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានៅក្នុងលោកិយនោះ?

ពេលនោះ ពួកគេក៏បានឆ្លើយតបដោយសម្តីរបស់ពួកគេថាៈ ពួកយើងបានរស់នៅ(ក្នុងលោកិយ)ចំនួនមួយថ្ងៃ ឬកន្លះថ្ងៃតែប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ សូមទ្រង់សួរអ្នកដែលចេះគណនាពីថ្ងៃខែទៅ។

ទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ ពួកអ្នកមិនបានរស់នៅក្នុងលោកិយនេះឡើយ លើកលែងតែមួយរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ ដែលវាងាយស្រួលបំផុតក្នុងការអត់ធ្មត់លើការគោរពប្រតិបត្តិអល់ឡោះនៅក្នុងលោកិយនោះ ប្រសិនបើពួកអ្នកពិតជាបានដឹងពីរយៈពេលនៃការរស់នៅរបស់ពួកអ្នកមែននោះ។

តើពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)គិតថាៈ ពិតណាស់ យើងបានបង្កើតពួកអ្នកគ្រាន់តែជាការលេងសើច ដោយគ្មានបុព្វហេតុ(ក្នុងការបង្កើតពួកអ្នក) គ្មាន(ការតបស្នង)ផលបុណ្យ និងគ្មាន(ការដាក់)ទណ្ឌកម្ម (ដោយបង្កើតពួកអ្នកទទេៗ)ដូចជាសត្វធាតុ ហើយពួកអ្នកពិតជាមិនត្រូវបានគេឲ្យវិលត្រឡប់មកជួបយើងវិញនៅថ្ងៃបរលោកនេះដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នងនោះឬ?

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាបរិសុទ្ធ ជាស្តេចដែលគ្រប់គ្រង និងចាត់ចែងចំពោះម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់តាមតែទ្រង់មានចេតនា។ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដ៏ពិត ការសន្យារបស់ទ្រង់ គឺជាការពិត ពាក្យបន្ទូលរបស់ទ្រង់គឺជាការពិត ហើយក៏គ្មានព្រះណាផ្សេងដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីទ្រង់នោះដែរ។ ទ្រង់ជាម្ចាស់នៃអារ៉ស្ហដ៏ថ្កុំថ្កើងដែលជាម៉ាខ្លូកដ៏ធំធេងជាងគេបំផុត។ ហើយអ្នកណាហើយដែលជាម្ចាស់របស់ម៉ាខ្លូកដែលធំជាងគេ(អារ៉ស្ហ)នោះ ជាការពិតណាស់ ទ្រង់ក៏ជាម្ចាស់នៃគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ដែរ។

ហើយជនណាដែលគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកផ្សេងរួមនឹងអល់ឡោះដែលគ្មានភស្តុតាងបញ្ជាក់លើភាពសាកសមរបស់វាក្នុងការត្រូវគោរពសក្ការៈនោះ (រឿងនេះកើតមានគ្រប់អ្នកដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈក្រៅពីអល់ឡោះទាំងអស់) ជាការពិតណាស់ ការតបស្នងចំពោះទង្វើដ៏អាក្រក់នេះ គឺស្ថិតនៅលើម្ចាស់របស់គេ។ ពិតណាស់ ទ្រង់នឹងតបស្នងនូវទណ្ឌកម្មចំពោះពួកគេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលប្រឆាំងនោះ នឹងមិនទទួលបានជោគជ័យតាមអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នានោះឡើយ ហើយក៏មិនអាចរួចផុតពីអ្វីដែលពួកគេរត់គេចនោះដែរ។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បួងសួងថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មរបស់ខ្ញុំ និងអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះខ្ញុំដោយក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ផងចុះ។ ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកអាណិតស្រឡាញ់ដ៏ប្រសើរបំផុតចំពោះអ្នកដែលមានបាបកម្មទាំងឡាយ។ ដូច្នេះ ទ្រង់ក៏ទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់គាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។

នេះគឺជាជំពូកមួយដែលយើងបានបញ្ចុះវា និងបានដាក់កាតព្វកិច្ចឲ្យអនុវត្តតាមក្បួនច្បាប់របស់វា ហើយយើងបានបញ្ចុះនៅក្នុងវានោះនូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌយ៉ាងជាក់ច្បាស់ ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកចងចាំនូវអ្វីដែលមានចែងនៅក្នុងវាអំពីបណ្តាក្បួនច្បាប់នានា ហើយនិងអនុវត្តតាមក្បួនច្បាប់ទាំងនោះ។

ស្ត្រីក្រមុំ និងបុរសកំលោះដែលប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណានោះ ចូរពួកអ្នកពិន័យគេទាំងពីរក្នុងម្នាក់ៗ(ដោយការវាយ)ចំនួនមួយរយរំពាត់។ ហើយអ្នកមិនត្រូវអាណិតអាសូរចំពោះពួកគេទាំងពីរដោយមិនអនុវត្ត(ដាក់ពិន័យ)ចំពោះគេទាំងពីរទៅតាមច្បាប់កំណត់ ឬបន្ធូរបន្ថយដល់គេទាំងពីរនោះឡើយ ប្រសិនបើពួកអ្នកគឺជាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងថ្ងៃបរលោកមែននោះ។ ហើយចូរឲ្យក្រុមមួយនៃអ្នកដែលមានជំនឿចូលរួមធ្វើជាសាក្សីដឹងឮក្នុងការដាក់ពិន័យចំពោះគេទាំងពីរ ដើម្បីឲ្យពួកគេទាំងពីរ និងអ្នកផ្សេងក្រៅពីពួកគេទាំងពីរមានការកោតញញើត(កុំយកតម្រាប់តាមគេទាំងពីរ)។

ដើម្បីឲ្យអ្នកដែលប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាដែលជាបុរសនោះកោតញញើតចំពោះការដាស់រំលឹករបស់អល់ឡោះដែលថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ បុរសណាដែលបំពានលើរឿងនោះ(ប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណា) គឺគេមិនពេញចិត្តឲ្យរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះទេ លើកលែងតែជាមួយនឹងស្ត្រីដែលប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាដូចគ្នា ឬជាមួយស្ត្រីមុស្ហរីគីនដែលមិនខ្លាចនឹងប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជា(ធម្មតា)គេហាមឃាត់មិនឲ្យ(អ្នកមានជំនឿ)រៀបការជាមួយនាង(ស្ត្រីមុស្ហរីគីន)ក៏ដោយ។ ហើយស្ត្រីណាដែលបំពានលើរឿងនោះ(ប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណា) ក៏គេមិនពេញចិត្តឲ្យរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះដែរ លើកលែងជាមួយនឹងបុរសដែលប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាដូចគ្នា ឬបុរសមុស្ហរីគីនដែលមិនខ្លាចនឹងប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជា(ធម្មតា)គេហាមឃាត់មិនឲ្យ(អ្នកមានជំនឿ)រៀបការជាមួយគេ(បុរសមុស្ហរីគីន)ក៏ដោយ។ ហើយគេហាមឃាត់មិនឲ្យអ្នកដែលប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណា មិនថាបុរសឬស្ត្រី ក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយនឹងបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ។

ហើយពួកដែលចោទប្រកាន់ស្ត្រីដែលល្អបរិសុទ្ធថាបានប្រព្រឹត្តទង្វើអសីលធម៌(ហើយក៏ដូចគ្នាដែរ ការចោទប្រកាន់បុរសដែលល្អបរិសុទ្ធថាបានប្រព្រឹត្តទង្វើអសីលធម៌ ឬហ្ស៊ីណានេះ) ក្រោយមក ពួកគេ(អ្នកដែលចោទប្រកាន់គេ)មិនបាននាំមកនូវសាក្សីជាបុរសចំនួនបួននាក់ចំពោះអ្វីដែលពួកគេបានចោទប្រកាន់ចំពោះពួកនាងថាបានប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌(ហ្ស៊ីណា)ទេនោះ ចូរពួកអ្នក(ឱអ្នកដែលកាត់ក្តីទាំងឡាយ)ដាក់ពិន័យពួកគេដោយការវាយចំនួនប៉ែតសិបរំពាត់ចុះ ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវទទួលយកពួកទាំងនោះ(អ្នកដែលចោទប្រកាន់គេ)ក្នុងការធ្វើសាក្សីជាដាច់ខាត ពីព្រោះពួកដែលចោទប្រកាន់ស្ត្រីដែលល្អបរិសុទ្ធថាបានប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌(ហ្ស៊ីណា)នោះ ពួកគេគឺជាពួកដែលចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិអល់ឡោះហើយ។

លើកលែងតែអ្នកដែលបានសារភាពកំហុសទៅចំពោះអល់ឡោះក្រោយពីគេបានដាក់ពិន័យទៅលើពួកគេរួច ហើយពួកគេបានកែប្រែទង្វើរបស់ពួកគេ(កែខ្លួន)វិញប៉ុណ្ណោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់ពួកគេ និង(ទទួលយក)ការធ្វើសាក្សីរបស់ពួកគេវិញហើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលបានសារភាពកំហុស និងមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ហើយបុរស(ជាស្វាមី)ដែលបានចោទប្រកាន់ភរិយារបស់ពួកគេ(ថាបានហ្ស៊ីណា) តែពួកគេពុំមានសាក្សីណាក្រៅពីខ្លួនគេដែលធ្វើសាក្សីទៅលើភាពត្រឹមត្រូវនៃការចោទប្រកាន់របស់គេចំពោះពួកនាងទេនោះ ចូរឲ្យពួកគេម្នាក់ៗធ្វើការស្បថចំពោះអល់ឡោះចំនួនបួនដងថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គេពិតជាអ្នកដែលនិយាយពិតត្រឹមត្រូវចំពោះអ្វីដែលគេបានចោទប្រកាន់ទៅលើភរិយារបស់គេដែលថា នាងពិតជាបានប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាពិតមែន។

ក្រោយមក ត្រូវឲ្យគេស្បថជាលើកទីប្រាំដោយបន្ថែមនូវការបួងសួងសុំឲ្យខ្លួនគេទទួលនូវភាពវិនាសអន្តរាយដោយទទួលនូវការដាក់បណ្តាសា ប្រសិនបើគេជាអ្នកដែលភូតកុហកចំពោះអ្វីដែលគេបានចោទប្រកាន់ទៅលើនាង(ភរិយា)។

ការធ្វើដូច្នោះ(ការស្បថរបស់ស្វាមីខាងលើ) គឺសាកសមឲ្យនាងទទួលនូវការអនុវត្តច្បាប់ហ្ស៊ីណាហើយ តែគេក៏ត្រូវការពារនាងពីការអនុវត្តច្បាប់ហ្ស៊ីណានេះ(គប់នឹងដុំថ្មរហូតស្លាប់)នោះដែរ ដោយត្រូវឲ្យនាងធ្វើការស្បថចំពោះអល់ឡោះចំនួនបួនដងថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គេ(ប្តី) គឺជាអ្នកដែលភូតកុហកចំពោះអ្វីដែលគេបានចោទប្រកាន់មកលើនាង។

ក្រោយមក ត្រូវឲ្យនាងស្បថជាលើកទីប្រាំដោយបន្ថែមនូវការបួងសួងសុំឲ្យខ្លួននាងទទួលនូវភាពវិនាសអន្តរាយដោយសូមឲ្យការខឹងសម្បារបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ធ្លាក់មកលើនាង ប្រសិនបើគេ(ប្តី) គឺជាអ្នកដែលនិយាយពិតចំពោះអ្វីដែលគេបានចោទប្រកាន់មកលើនាង។

ហើយប្រសិនបើគ្មានការប្រោសប្រទានពីអល់ឡោះចំពោះពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក) និងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះពួកអ្នក ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលទទួលនូវការសារភាពកំហុសពីខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលបានសារភាពកំហុសចំពោះទ្រង់ ព្រមទាំងមហាគតិបណ្ឌិតនៅក្នុងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់ និងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់ទេនោះ ទ្រង់ពិតជានឹងដាក់ទណ្ឌកម្មភ្លាមៗលើពួកអ្នកចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកអ្នក និងចំពោះការបកអាក្រាតរបស់ពួកអ្នក(ធ្វើឲ្យនាងខូចកិត្តិយស)នេះមិនខានឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលនាំមកនូវការមូលបង្កាច់ (គឺការចោទប្រកាន់មាតានៃអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ គឺអាអ៊ីស្ហះ ថាបានប្រព្រឹត្តទង្វើអសីលធម៌“ហ្ស៊ីណា”)នោះ គឺជាក្រុមមួយដែលស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នក(ឱអ្នកមានជំនឿ)នេះឯង។ ចូរពួកអ្នកកុំគិតថា ការមូលបង្កាច់ចោទប្រកាន់នេះ គឺជាប្រការអាក្រក់សម្រាប់ពួកអ្នកឲ្យសោះ។ តាមពិត វាគឺជាប្រការល្អសម្រាប់ពួកអ្នកទៅវិញទេ ពីព្រោះវាបានផ្តល់នូវផលបុណ្យ និងជាការជម្រះសម្អាតបណ្តាដែលមានជំនឿ និងជាការបញ្ជាក់ពីភាពស្អាតស្អំរបស់មាតានៃអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ(គឺអាអ៊ីស្ហះ ឧត្តមភរិយារបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។ សម្រាប់បុគ្គលគ្រប់រូបដែលបានចូលរួមក្នុងការចោទប្រកាន់ចំពោះនាង ថាបានប្រព្រឹត្តទង្វើអសីលធម៌(ហ្ស៊ីណា)នោះ គឺត្រូវទទួលចំណែកនៃបាបកម្មរបស់ខ្លួនដោយសារតែការនិយាយចោទប្រកាន់នេះ។ ហើយអ្នកដែលទទួលខុសត្រូវធំជាងគេក្នុងរឿងនេះដែលជាអ្នកចាប់ផ្តើម(ឲ្យមានការចោទប្រកាន់)ដំបូងគេនោះ សម្រាប់គេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ អត្ថន័យរបស់វា គឺសំដៅលើមេក្លោងរបស់ពួកពុតត្បុត(ជាអ្នកដែលអ្នកចាប់ផ្តើមឲ្យមានការចោទប្រកាន់ដំបូងគេ) គឺអាប់ទុលឡោះ កូន អ៊ូពៃ កូន សាលូល។

ហេតុអ្វីបានជានៅពេលដែលអ្នកមានជំនឿទាំងប្រុសទាំងស្រីបានឮនូវការចោទប្រកាន់ដ៏ធំធេងនេះ ពួកគេមិនគិតថា បងប្អូនរបស់ពួកគេដែលជាអ្នកមានជំនឿនោះ ស្អាតស្អំអំពីការចោទប្រកាន់ដែលគេបានចោទទៅលើគេ ហើយពួកគេនិយាយថា នេះគឺជាការភូតកុហកយ៉ាងច្បាស់លាស់នោះ?

ហេតុអ្វីបានគេពួកដែលចោទប្រកាន់ អាអ៊ីស្ហះ មាតានៃអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ ចំពោះការមួលបង្កាច់ដ៏ធំធេងរបស់ពួកគេនេះ មិននាំមកនូវសាក្សីចំនួនបួននាក់ដើម្បីបញ្ជាក់ពីភាពត្រឹមត្រូវនៃការចោទប្រកាន់របស់ពួកគេចំពោះនាង(អាអ៊ីស្ហះ)នោះមក? ប្រសិនបើពួកគេមិនបាននាំមកនូវសាក្សីចំនួនបួននាក់ដែលធ្វើសាក្សីទៅលើការចោទប្រកាន់របស់ពួកគេទេនោះ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេ គឺជាពួកដែលភូតកុហកក្នុងច្បាប់របស់អល់ឡោះ។

ហើយប្រសិនបើគ្មានការប្រោសប្រទានរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកអ្នក(ឱអ្នកដែលមានជំនឿ) និងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះពួកអ្នក ដោយទ្រង់មិនដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នកភា្លមៗ ហើយទ្រង់ទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសពីជនណាដែលបានសារភាពកំហុសទេនោះ ច្បាស់ជាទណ្ឌកម្មដ៏ធំធេងបំផុតនឹងធ្លាក់ទៅលើពួកអ្នក ដោយសារតែការមួលបង្កាច់ ភូតកុហក និងការចោទប្រកាន់ទៅលើអាអ៊ីស្ហះ មាតានៃអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ ជាមិនខាន។

នៅពេលដែលពួកអ្នករាយការណ៍អំពីរឿងនោះ(រឿងមួលបង្កាច់)ទៅវិញទៅមក ហើយផ្សព្វផ្សាយវាតៗគ្នាពីមាត់មួយទៅមាត់មួយដោយអណ្តាតរបស់ពួកអ្នក ខណៈដែលរឿងនោះ មិនមែនជាការពិតទាល់តែសោះ ហើយពួកអ្នកមិនបានដឹងច្បាស់អំពីវា ដោយពួកអ្នកគិតស្មានថា វាគឺជារឿងតូចតាច ខណៈដែលវាគឺជារឿងធំបំផុតចំពោះអល់ឡោះ ដោយសារតែនៅក្នុងរឿងនោះ គឺមានការភូតកុហក និងការចោទប្រកាន់ទៅលើអ្នកដែលស្អាតស្អំ(មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធអ្វីសោះថាបានប្រព្រឹត្តទង្វើអសីលធម៌)។

ហើយតើហេតុអ្វីបានជានៅពេលដែលពួកអ្នកបានឮពីការចោទប្រកាន់នេះ ពួកអ្នកមិននិយាយថាៈ មិនត្រឹមត្រូវនោះទេសម្រាប់ពួកយើងក្នុងការយករឿងនេះ(ការចោទប្រកាន់)មកនិយាយតៗគ្នានោះ? ម្ចាស់របស់ពួកយើងទ្រង់មហាស្អាតស្អំ។ ហើយការដែលពួកគេចោទប្រកាន់ទៅលើមាតានៃអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ(អាអ៊ីស្ហះ)បែបនេះ គឺជាការកុហក(មួលបង្កាច់)មួយដ៏ធំធេង។

អល់ឡោះទ្រង់ដាស់តឿនរំលឹកពួកអ្នក និងបានទូន្មានពួកអ្នកកុំឲ្យត្រឡប់មកមួលបង្កាច់បែបនេះម្តងទៀត ដោយពួកអ្នកចោទប្រកាន់ចំពោះអ្នកដែលស្អាតស្អំ(គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីសោះ)ថាបានប្រព្រឹត្តទង្វើអសីលធម៌(ហ្ស៊ីណា) ប្រសិនបើពួកអ្នកជាអ្នកមានជំនឿនឹងអល់ឡោះ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ដល់ពួកអ្នកនូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌដែលផ្ទុកទៅដោយក្បួនច្បាប់ និងការទូន្មានរបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើរបស់ពួកអ្នក ដោយគ្មានអ្វីមួយអំពីវាអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវា។ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុតនៅក្នុងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់ និងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលចូលចិត្តចង់ឲ្យប្រការអាក្រក់លេចឮសុះសាយក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានជំនឿ(ដែលក្នុងនោះ គឺការចោទប្រកាន់អ្នកដែលល្អបរិសុទ្ធ ថាបានប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណា)នោះ សម្រាប់ពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មយ៉ាងឈឺចាប់បំផុតនៅក្នុងលោកិយ ដោយត្រូវគេអនុវត្តច្បាប់អ្នកដែលមួលបង្កាច់(អ្នកដែលល្អបរិសុទ្ធថាបានហ្ស៊ីណា) ហើយនៅថ្ងៃបរលោក គឺពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មនៅក្នុងឋាននរក។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុតនូវការកុហកបោកប្រាស់របស់ពួកគេ ហើយនិងកិច្ចការរបស់ខ្ញុំបម្រើទ្រង់ដែលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់ ហើយទ្រង់បំផុតដឹងនូវអ្វីដែលល្អសម្រាប់ពួកគេ តែពួកអ្នកវិញមិនដឹងពីរឿងនោះឡើយ។

ហើយប្រសិនបើគ្មានការប្រោសប្រទានរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកអ្នក(ឱពួកដែលធ្លាក់ក្នុងការមួលបង្កាច់) ហើយនិងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះពួកអ្នក និងប្រសិនបើអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនមែនជាអ្នកដែលមហាអាណិតអាសូរ និងមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកអ្នកទេនោះ ទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នកភ្លាមៗជាមិនខានឡើយ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងអនុវត្តតាមច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់! ចូរពួកអ្នកកុំដើរតាមមាគ៌ាទាំងឡាយរបស់ស្ហៃតនក្នុងការតុបតែងលម្អរបស់វាចំពោះប្រការដែលមិនត្រឹមត្រូវ។ ជនណាហើយដែលដើរតាមមាគ៌ាទាំងឡាយរបស់ស្ហៃតននោះ ជាការពិតណាស់ វានឹងប្រើឲ្យប្រព្រឹត្តនូវអំពើអាក្រក់ទាំងឡាយ មិនថាតាមរយៈទង្វើឬកាយវិការ ហើយនិងទង្វើទាំងឡាយដែលច្បាប់ឥស្លាមហាមឃាត់។ ហើយប្រសិនបើគ្មានការប្រោសប្រទានពីអល់ឡោះចំពោះពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ទេនោះ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកអាចជ្រះស្អាត(ពីបាបកម្ម)តាមរយៈការសារភាពកំហុសរបស់គេនោះឡើយទោះជាគេសារភាពកំហុសក៏ដោយ ក៏ប៉ុន្តែ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ធ្វើឲ្យគេជ្រះស្អាត(ពីបាបកម្ម)ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា ដោយការទទួលយកនូវការសារភាពកំហុសរបស់គេ។ ហើយអល់ឡោះ ទ្រង់មហាឮបំផុតចំពោះពាក្យសម្តីរបស់ពួកអ្នក ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើរបស់ពួកអ្នក។ គ្មានអ្វីមួយអំពីវាអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវាវិញ។

ហើយចូរកុំឲ្យអ្នកដែលមានកិត្តិយសថ្លៃថ្នូរក្នុងសាសនា និងអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភស្បថថា នឹងឈប់ផ្តល់(ការបរិច្ចាគទាន)ឲ្យសាច់ញាតិរបស់ពួកគេដែលជាអ្នកមានតម្រូវការចាំបាច់ និងជនក្រីក្រ ហើយនិងអ្នកដែលភៀសខ្លួនក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ព្រោះតែបាបកម្មដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តឲ្យសោះ។ ហើយចូរឲ្យពួកគេ(អ្នកមានទ្រព្យ)អភ័យទោសដល់ពួកគេ និងអធ្យាស្រ័យដល់ពួកគេ។ តើពួកអ្នកមិនចូលចិត្តចង់ឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់អភ័យទោសនូវបាបកម្មរបស់ពួកអ្នកនៅពេលដែលពួកអ្នកចេះអភ័យទោសចំពោះពួកគេ និងចេះអធ្យាស្រ័យដល់ពួកគេទេឬ? ហើយអល់ឡោះមហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងឡាយណាដែលបានសារភាពកំហុស និងមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។ ហេតុនេះ ចូរឲ្យខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះយកគំរូតាមទ្រង់(ក្នុងការអភ័យទោសដល់អ្នកដែលធ្វើខុស)។ វាក្យខណ្ឌនេះបានបញ្ចុះមកនៅក្នុងរឿងរបស់អាពូហ្ពាកើរ នៅពេលដែលគាត់បានស្បថថា នឹងឈប់ធ្វើការបរិច្ចាគទានទៅឲ្យ”មីសតោះ” ដោយសារតែគេបានចូលរួមក្នុងការមួលបង្កាច់(ទៅលើអាអ៊ីស្ហះ ថាបានប្រព្រឹត្តរឿងអាស្រូវ “ហ្ស៊ីណា”)។

ជាការពិតណាស់ ពួកដែលចោទប្រកាន់បណ្តាស្ត្រីដែលល្អបរិសុទ្ធដែលមិនធ្លាប់គិតផ្តេសផ្តាស(ពីអំពើហ្ស៊ីណា) ព្រមទាំងជាស្ត្រីដែលមានជំនឿទៀតនោះ ថា(ពួកនាង)បានប្រព្រឹត្តអសីលធម៌(ហ្ស៊ីណា) ពួកគេនឹងត្រូវគេបណ្តេញចេញពីក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះទាំងនៅក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោក ហើយពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតនាថ្ងៃបរលោក។

ពួកគេនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្ម(ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ)នោះនៅថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលអណ្តាតរបស់ពួកគេបានធ្វើសាក្សីប្រឆាំងនឹងពួកគេចំពោះពាក្យសម្តីមិនត្រឹមត្រូវទាំងឡាយដែលពួកគេបាននិយាយ ហើយដៃជើងរបស់ពួកគេធ្វើសាក្សីប្រឆាំងនឹងពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រព្រឹត្ត។

នៅក្នុងថ្ងៃនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងប្រទានដល់ពួកគេនូវតបស្នងរបស់ពួកគេ(ទៅលើទង្វើរបស់ពួកគេដែលបានប្រព្រឹត្ត)ប្រកបដោយភាពយុត្តិធម៌បំផុត ហើយពួកគេនឹងដឹងថា ពិតណាស់អល់ឡោះ គឺជាម្ចាស់ដ៏ពិតប្រាកដ។ ដូច្នេះ អ្វីដែលចេញពីទ្រង់ ដូចជាដំណឹង ការសន្យា(ផ្តល់ផលបុណ្យ) ឬការព្រមាន(ដាក់ទណ្ឌកម្ម) គឺជាការពិតដ៏ច្បាស់លាស់ទាំងអស់ដោយគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ។

រាល់ៗបុរស ស្ត្រី ពាក្យសម្តី និងទង្វើទាំងឡាយដែលអាក្រក់ៗនោះ គឺវាសាកសម និងសមស្របនឹងអ្វីដែលអាក្រក់ៗ(ដូចគ្នា)។ ហើយរាល់ៗភាពល្អប្រសើរនៃរបស់ទាំងនោះ(បុរស ស្ត្រី ពាក្យសម្តី និងទង្វើទាំងឡាយ) គឺវាសាកសម និងសមស្របនឹងអ្វីដែលល្អៗ(ដូចគ្នាដែរ)។ ទាំងបុរសនិងស្ត្រីដែលល្អៗទាំងនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលស្អាតស្អំពីអ្វីដែលបុរស និងស្ត្រីដែលអាក្រក់ៗទាំងនោះបាននិយាយ(ចោទប្រកាន់)ពីពួកគេនោះ។ សម្រាប់ពួកគេ គឺទទួលបាននូវការអភ័យទោសពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់នឹងអភ័យទោសដល់ពួកគេចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេ ហើយសម្រាប់ពួកគេផងដែរ គឺនឹងទទួលបាននូវលាភសក្ការៈដ៏ប្រពៃ នោះគឺឋានសួគ៌។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងអនុវត្តន៍តាមច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់! ចូរពួកអ្នកកុំចូលលំនៅឋានណាមួយក្រៅពីលំនៅឋានរបស់ពួកអ្នកឲ្យសោះ ទាល់តែពួកអ្នកសុំការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់ផ្ទះឲ្យពួកអ្នកចូលទៅកាន់ពួកគេជាមុនសិន។ ហើយចូរពួកអ្នកឱ្យសាឡាម(គារវកិច្ច)ទៅលើពួកគេ ដោយពួកអ្នកត្រូវឲ្យសាឡាម និង សុំការអនុញ្ញាតដោយពោលថា السلام عليكم (សូមសន្តិភាពកើតមានដល់ពួកអ្នក) “តើខ្ញុំអាចចូលបានទេ”? ការសុំការអនុញ្ញាតដែលគេប្រើពួកអ្នកឲ្យធ្វើវានោះ គឺវាល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកអ្នកជាងការចូលទៅភ្លាម(មិនដោយឲ្យសាឡាម និងសុំការអនុញ្ញាត)។ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងចងចាំនូវអ្វីដែលគេបង្គាប់ប្រើឲ្យពួកអ្នកឲ្យធ្វើវា ហើយនិងអនុវត្តន៍វា។

តែប្រសិនបើពួកអ្នកមិនបានឃើញនរណាម្នាក់នៅក្នុងផ្ទះទេនោះ ក៏ពួកអ្នកមិនត្រូវចូលក្នុងផ្ទះនោះនោះដែរ រហូតទាល់តែគេអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នកចូលផ្ទះនោះពីសំណាក់អ្នកដែលអាច(មានសិទ្ធិ)អនុញ្ញាត(ឲ្យចូល)។ ហើយប្រសិនបើម្ចាស់ផ្ទះនិយាយទៅកាន់ពួកអ្នកថាៈ “សូមអ្នកត្រឡប់ទៅវិញចុះ” នោះពួកអ្នកត្រូវតែត្រឡប់ទៅវិញ ដោយពូកអ្នកមិនត្រូវចូលក្នុងផ្ទះនោះនោះឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការវិលត្រឡប់ទៅវិញនោះ គឺជាប្រការស្អាតស្អំបំផុតសម្រាប់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាដឹងនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្តដោយគ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវាវិញ។

គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះពួកអ្នក ប្រសិនបើពួកអ្នកចូលផ្ទះ(កន្លែង)សាធារណៈណាមួយដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់បុគ្គលណាម្នាក់ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត ដែលគេរៀបចំវាសម្រាប់ផ្តល់ជាផលប្រយោជន៍ដល់មនុស្សទូទៅ ដូចជាបណ្ណាល័យ ឬតូប(ទំនិញ)នៅក្នុងផ្សារជាដើមនោះ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុតនូវទង្វើរបស់ពួកអ្នក និងស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នក ទាំងអ្វីដែលពួកអ្នកលាតត្រដាង និងអ្វីដែលពួកអ្នកលាក់កំបាំង ដោយគ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវា។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់អ្នកមានជំនឿជាបុរសឲ្យពួកគេទម្លាក់ក្រសែរភ្នែករបស់ពួកគេចុះពីការសម្លឹងមើលទៅកាន់អ្វីដែលគេមិនអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេ(សម្លឹងមើល) ដូចជាស្ត្រី និងកេរខ្មាស់ ហើយចូរឲ្យពួកគេថែរក្សាប្រដាប់ភេទរបស់ពួកគេពីការធ្លាក់ទៅក្នុងប្រការដែលគេហាមឃាត់ ហើយត្រូវបិតបាំងវាផងដែរ។ ការបញ្ឈប់ពីការសម្លឹងមើលទៅកាន់អ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់មិនអនុញ្ញាតនេះ គឺជាប្រការស្អាតស្អំបំផុតសម្រាប់ពួកគេចំពោះអល់ឡោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត។ គ្មានអ្វីមួយអំពីវាអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេចំពោះវា។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់បណ្តាអ្នកមានជំនឿជាស្ត្រីឲ្យពួកនាងទម្លាក់ក្រសែរភ្នែកចុះពីការសម្លឹងមើលទៅកាន់កេរខ្មាស់ដែលគេហាមឃាត់ពួកនាងមិនឲ្យសម្លឹងមើលទៅកាន់។ ហើយចូរឲ្យពួកនាងថែរក្សាប្រដាប់ភេទរបស់ពួកនាងតាមរយៈការនៅឲ្យឆ្ងាយពីប្រការអសីលធម៌នានា(ដូចជាហ្ស៊ីណា) និងតាមរយៈការបិទបាំង(កេរខ្មាស់នោះ)។ ហើយចូរកុំឲ្យពួកនាងបង្ហាញការតុបតែង(សម្រស់)របស់ពួកនាងទៅកាន់អ្នកដែលនាងអាចរៀបការជាមួយបាន លើកលែងតែអ្វីដែលស្តែងចេញជាធម្មតាដែលគេមិនអាចបិទបាំងវាបាន ដូចជាសម្លៀកបំពាក់ជាដើម។ ហើយចូរឲ្យពួកនាងយកស្បៃគ្របឲ្យបានជិតនៅផ្នែកខាងលើនៃអាវរបស់ពួកនាងដើម្បីបិទបាំងសក់របស់ពួកនាង មុខរបស់ពួកនាង ហើយនិងករបស់ពួកនាង។ ហើយពួកនាងមិនត្រូវបង្ហាញសម្រស់របស់ពួកនាងនៅចំពោះមុខបុរសណានោះឡើយ លើកលែងតែប្តីរបស់ពួកនាង ឪពុករបស់ពួកនាង ឪពុកក្មេករបស់ពួកនាង កូនប្រុសទាំងឡាយរបស់ពួកនាង កូនប្រុសប្តីរបស់ពួកនាង(កូនចុង) បងប្អូនប្រុសរបស់ពួកនាង កូនប្រុសៗនៃបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ពួកនាង(ក្មួយប្រុសបង្កើត) ស្ត្រីគ្នាឯង (មិនថាជាអ្នកមូស្លីម ឬមិនមែនមូស្លីម) ឬក៏ខ្ញុំបម្រើដាច់ថ្លៃរបស់ពួកនាង (មិនថាប្រុសឬស្រី) និងអ្នកបម្រើប្រុសៗដែលគ្មានតណ្ហាចំពោះស្ត្រី ព្រមទាំងក្មេងតូចៗដែលពុំទាន់ដឹងពីកេរខ្មាសរបស់ស្ត្រី ដោយសារតែពួកគេនៅតូចនៅឡើយ។ ហើយចូរកុំឲ្យស្ត្រីដើរទន្រ្ទាំជើងរបស់ពួកនាងក្នុងគោលបំណងឲ្យគេដឹងនូវអ្វីដែលពួកនាងលាក់បាំងអំពីការតុបតែងរបស់ពួកនាង ដូចជាកងជើង និងអ្វីដែលស្រដៀងនេះជាដើម។ ហើយចូរពួកអ្នកសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះទាំងអស់គ្នាចុះ ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងឡាយ អំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកអ្នកនៃការសម្លឹងមើល(ប្រការដែលគេហាមឃាត់) និងប្រការផ្សេងៗទៀត សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងទទួលជោគជ័យតាមក្តីប្រាថ្នា និងរួចផុតពីអ្វីដែលពួកអ្នករត់គេច។

ហើយចូរពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ឲ្យបុរសៗដែលគ្មានភរិយា(នៅលីវ) ហើយនិងបណ្តាស្ត្រីដែលមានសិទ្ធិសេរីភាពទាំងឡាយដែលគ្មានស្វាមីចុះ។ ហើយចូរពួកអ្នករៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍អ្នកដែលមានជំនឿក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រៃដាច់ថ្លៃប្រុសស្រីរបស់ពួកអ្នកផងដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេជាអ្នកក្រខ្សត់នោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងផ្តល់ភាពមានបានដល់ពួកគេដោយការប្រោសប្រទានដ៏ទូលំទូលាយរបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកប្រទានលាភសក្ការៈដ៏ទូលំទូលាយបំផុត ដោយលាភសក្ការៈរបស់ទ្រង់មិនបានថមថយដោយសារតែការធ្វើឲ្យអ្នកណាម្នាក់មានបាននោះឡើយ ហើយទ្រង់ដឹងបំផុតពីស្ថានភាពខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។

ហើយចូរឲ្យអ្នកដែលគ្មានលទ្ធភាពរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយសារតែភាពក្រីក្ររបស់ពួកគេនោះ រក្សានូវភាពបរិសុទ្ធ(ពីប្រការហ្ស៊ីណា) រហូតទាល់តែអល់ឡោះទ្រង់ផ្តល់ភាពមានបានដល់ពួកគេដោយការប្រោសប្រទានដ៏ទូលំទូលាយរបស់ទ្រង់។ ហើយចំពោះខ្ញុំបម្រើដាច់ថ្លៃដែលទាមទារ ឬស្នើសុំពីចៅហ្វាយនាយរបស់ពួកគេលើការបង់ប្រាក់ដើម្បីលោះខ្លួនរបស់ពួកគេឲ្យមានសិទ្ធិសេរីភាពនោះ ដូច្នេះ ចាំបាច់លើចៅហ្វាយនាយរបស់ពួកគេ ត្រូវទទួលយកនូវការស្នើសុំពីពួកគេ ប្រសិនបើពួកគេ(ចៅហ្វាយនាយ)បានដឹងថា ពួកគេ(ខ្ញុំបម្រើដាច់ថ្លៃនោះ)មានលទ្ធភាពលើការលោះខ្លួន(របស់គេឲ្យមានសេរីភាព) និងជាការល្អប្រសើរនៅក្នុងសាសនា(របស់ពួកគេ)។ ហើយចាំបាច់លើពួកគេ(ចៅហ្វាយ) ត្រូវផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិខ្លះដែលអល់ឡោះបានប្រទានដល់ពួកគេ ដោយកាត់បន្ថយមួយចំណែកនៃប្រាក់(ដែលត្រូវបង់)ដែលបានចុះក្នុងកិច្ចសន្យា។ ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវបង្ខំស្រីបម្រើដាច់ថ្លៃរបស់ពួកអ្នកឲ្យប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាដើម្បីស្វែងរកទ្រព្យសម្បត្តិ(ដូចដែលអាប់ទុលឡោះ កូន អ៊ូពៃ បានធ្វើចំពោះស្រីបម្រើដាច់ថ្លៃទាំងពីរនាក់របស់គេនៅពេលដែលនាងទាំងពីរបានសំណូមពរសុំរក្សាភាពបរិសុទ្ធ និងចាកឆ្ងាយពីទង្វើអសីលធម៌)ដើម្បីពួកអ្នកទទួលបាននូវប្រាក់កម្រៃពីការប្រព្រឹត្តពេស្យារបស់នាងនោះទេ។ ហើយជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលបានបង្ខិតបង្ខំពួកនាងឲ្យធ្វើដូច្នោះ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់មហាអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកនាងបន្ទាប់ពីពួកនាងត្រូវបានគេបង្ខិតបង្ខំ និងមហាអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះពួកនាង ដោយសារតែពួកនាងត្រូវគេបង្ខិតបង្ខំ ហើយបាបកម្ម គឺធ្លាក់ទៅលើអ្នកដែលបង្ខិតបង្ខំពួកនាង(ឲ្យប្រព្រឹត្តពេស្យានោះ)។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបញ្ចុះទៅកាន់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)នូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌដ៏ច្បាស់លាស់ដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ។ ហើយយើងបានបញ្ចុះទៅកាន់ពួកអ្នកនូវរឿងរ៉ាវនៃអ្នក(ជំនាន់មុន)ដែលបានកន្លងផុតទៅមុនពួកអ្នកក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកមានជំនឿ និងពួកគ្មានជំនឿ។ ហើយយើងក៏បានបញ្ចុះទៅកាន់ពួកអ្នកផងដែរនូវដំបូន្មានដែលបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេដោយការអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីប្រការបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នោះយកវាធ្វើជាមេរៀន។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាពន្លឺនៃមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី និងជាអ្នកដែលចង្អុលបង្ហាញដល់អ្នកដែលនៅក្នុងវាទាំងពីរ(មេឃនិងផែនដី)។ ពន្លឺដ៏ត្រចេះត្រចង់របស់ទ្រង់នៅក្នុងដួងចិត្តនៃអ្នកមានជំនឿ ប្រៀបដូចជាកញ្ចក់គោមមួយដែលមានចង្កៀងនៅក្នុងនោះ។ ចង្កៀងនោះស្ថិតនៅក្នុងកញ្ចក់ដ៏ចែងចាំងមួយដែលប្រៀបដូចជាតារាមួយដួងដែលបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំងដូចគុជខ្យង។ ចង្កៀងនោះត្រូវបានគេអុជវាអំពីប្រេងនៃដើមឈើដ៏មានពរជ័យ ពោលគឺដើមអូលីវ ជាដើមឈើមួយដែលមិនត្រូវពន្លឺថ្ងៃបន្តិចណាឡើយ មិនថាពេលព្រឹក ឬពេលល្ងាចនោះទេ ដែលប្រេងរបស់វាស្ទើរតែបញ្ចេញពន្លឺទៅហើយដោយសារតែភាពស្រស់ថ្លារបស់វា សូម្បីតែពុំទាន់អុជភ្លើងក៏ដោយ។ ចុះយ៉ាងណាទៅវិញពេលដែលអុជភ្លើងវាទៀតនោះ? គឺពន្លឺរបស់ចង្កៀង នឹងត្រួតលើពន្លឺរបស់កញ្ចក់។ នេះហើយជា(ស្ថានភាព)ដួងចិត្តរបស់អ្នកមានជំនឿនៅពេលដែលពន្លឺនៃការចង្អុលបង្ហាញបានរះឡើងនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ឲ្យគេដើរតាមគម្ពីរគួរអាន។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់បញ្ជាក់ពីរបស់ដែលស្រដៀងនឹងវា ដោយការលើកវាធ្វើជាឧទាហរណ៍។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ចង្កៀងនេះត្រូវបានគេអុជនៅក្នុងបណ្តាម៉ាស្ជិតទាំងឡាយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បង្គាប់ប្រើឲ្យលើកតម្កើងកិត្តិយសរបស់វា និងសំណង់របស់វា និងឲ្យគេរំលឹកព្រះនាមរបស់ទ្រង់នៅក្នុងវា(ម៉ាស្ជិតនោះ)ដោយការអាហ្សាន ការរំលឹកចំពោះអល់ឡោះ និងការប្រតិបត្តិសឡាត ដែលគេប្រតិបត្តិសឡាតនៅក្នុងវាដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះទាំងពេលព្រឹក និងពេលល្ងាច។

គឺបុរសៗដែល(លើកតម្កើងទ្រង់)ការទិញលក់ផ្សេងៗពុំអាចធ្វើឲ្យពួកគេភ្លេចពីការរំលឹកចំពោះអល់ឡោះ ការប្រតិបត្តិសឡាតយ៉ាងពេញលេញ និងការបរិច្ចាគហ្សាកាត់ទៅកាន់អ្នកដែលមានសិទ្ធិទទួលវានោះឡើយ។ ពួកគេភ័យខ្លាចថ្ងៃបរលោក គឺថ្ងៃដែលចិត្តរបស់គេស្ទាក់ស្ទើរ(មិនច្បាស់លាស់)រវាងការរួចផុតពីទណ្ឌកម្ម និងការខ្លាចទណ្ឌកម្មនោះ ហើយកែវភ្នែកក្រឡាប់ចាក់មិនដឹងថា តើគេត្រូវឆ្ពោះទៅកាន់ទិសណានោះទេ។

ពួកគេធ្វើដូច្នោះ គឺដើម្បីឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់តបស្នងផលបុណ្យដ៏ប្រសើរបំផុតដល់ពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេបានសាងកន្លងមក ហើយទ្រង់នឹងបន្ថែមឲ្យពួកគេលើសពីនេះទៀតដោយការប្រោសប្រទានរបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ប្រទានលាភសក្ការៈដល់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាដោយពុំកំណត់ទៅតាមកម្រិតនៃទង្វើរបស់ពួកគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់ប្រទានដល់ពួកគេទ្វេដងលើសពីអ្វីដែលពួកគេបានសាងទៅទៀត។

រីឯពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះវិញ អំពើល្អរបស់ពួកគេដែលពួកគេបានសាងនោះ គឺគ្មានការតបស្នងចំពោះវានោះឡើយ ប្រៀបដូចជាថ្ងៃបណ្តើរកូននៅលើដីដែលអ្នកដែលស្រេកទឹកខ្លាំងបានឃើញវា(ថ្ងៃបណ្តើកូន) ពេលនោះ ពួកគេក៏គិតថាវាជាទឹក ហើយគេក៏ដើរទៅរកវា។ លុះនៅពេលដែលគេបានទៅដល់កន្លែង(ដែលគេឃើញថាមានទឹក)នោះ ហើយគេបានឈប់នៅកន្លែងនោះ គឺគេពុំឃើញមានទឹកឡើយ។ ក៏ដូចគ្នាដែរ ពួកគ្មានជំនឿគិតស្មានថា អំពើល្អរបស់គេនឹងអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់រូបគេបាន។ លុះនៅពេលដែលគេបានស្លាប់ទៅ ហើយត្រូវបានគេពង្រស់ពីការស្លាប់វិញនោះ គឺគេមិនបានឃើញផលបុណ្យនៃអំពើល្អរបស់គេនោះទេ តែគេបានឃើញម្ចាស់របស់គេនៅពីមុខគេទៅវិញ។ ពេលនោះ ទ្រង់ក៏ផ្តល់ឲ្យគេនូវផលកម្មរបស់គេយ៉ាងពេញលេញ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ជាអ្នកកាត់សេចក្តីយ៉ាងឆាប់រហ័សបំផុត។

ឬក៏អំពើល្អរបស់ពួកគេ(ពួកគ្មានជំនឿ)ប្រៀបបានទៅនឹងភាពងងឹតនៅក្នុងបាតសមុទ្រដ៏ជ្រៅមួយដែលមានរលកធំៗគ្របដណ្តប់ពីលើវាផ្ទួនៗ។ បន្ថែមពីនេះ មានពពកខ្មៅដ៏ធំមួយគ្របលើរលកនោះទៀតដែលបិទបាំងមិនឲ្យគេអាចមើលឃើញហ្វូងតារាបានឡើយ ដោយភាពងងឹតត្រូវត្រួតពីលើគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅពេលដែលអ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងភាពងងឹតនេះដកដៃរបស់គេចេញ គេស្ទើរតែមិនអាចមើលវាឃើញ ដោយសារតែភាពងងឹតខ្លាំងពេក។ ដូច្នោះដែរពួកគ្មានជំនឿ ភាពងងឹតនៃភាពអវិជ្ជា ការសង្ស័យ ភាពមិនច្បាស់លាស់ និងការបោះត្រាភ្ជិតលើដួងចិត្តរបស់គេ គឺនៅត្រួតពីលើគ្នា។ ហើយជនណាដែលអល់ឡោះមិនបានផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់គេចេញពីភាពវង្វេង និងការយល់ដឹងពីគម្ពីររបស់ទ្រង់ដល់គេទេនោះ ពិតណាស់សម្រាប់គេ គឺគ្មានអ្នកដែលចង្អុលបង្ហាញរូបគេឡើយ ហើយក៏គ្មានគម្ពីរណាដែលអាចបំភ្លឺដល់ពួកគេនោះដែរ។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានដឹងទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ត្រូវបានអ្នកដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ទាំងអស់ដែលនៅលើផែនដី ពពួកសត្វស្លាបដែលត្រដាងស្លាបទាំងគូរបស់ពួកវានៅលើអាកាសទាំងអស់នោះ គឺសុទ្ធតែលើកតម្កើងសរសើរចំពោះទ្រង់ទាំងអស់? រាល់ម៉ាខ្លូកទាំងអស់នោះ គឺអល់ឡោះបានដឹងនូវការសឡាតរបស់គេចំពោះអ្នកដែលសឡាត ដូចជាមនុស្សជាដើម ហើយទ្រង់ដឹងពីការកោតសរសើរលើកតម្កើងទ្រង់ចំពោះអ្នកដែលលើកតម្កើងទ្រង់ ដូចជាសត្វស្លាបជាដើម។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់មហាដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេប្រព្រឹត្ត ដោយគ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកគេអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ហើយការគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់ និងការគ្រប់គ្រងផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ហើយការវិលត្រឡប់នៅថ្ងៃបរលោក គឺឆ្ពោះទៅកាន់ទ្រង់តែមួយគត់ដើម្បីជំនុំជម្រះ និងផ្តល់ការតបស្នង។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានដឹងទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់ជាអ្នកធ្វើឲ្យពពករសាត់។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានប្រមូលផ្តុំវា(ពពក) រួចមក ទ្រង់បានធ្វើឲ្យវាគរជាដុំៗ(ក្រាស់ឃ្មឹក)ត្រួតលើគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពេលនោះ អ្នកនឹងឃើញទឹកភ្លៀងចេញពីខាងក្នុងពពក។ ហើយទ្រង់បានបញ្ចុះពីលើមេឃចេញពីដុំពពកដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកដែលមានទំហំធំប្រៀបដូចជាភ្នំនោះនូវដុំទឹកកក(ព្រិល)ដែលប្រៀបដូចជាដុំថ្ម ហើយទ្រង់ធ្វើឲ្យជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទទួលនូវភាពត្រជាក់នេះ និងបញ្ចៀសវា(ភាពត្រជាក់)អំពីជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមពួកគេ។ ផ្លេកបន្ទោរស្ទើរតែឆក់យកក្រសែរភ្នែកដោយសារតែការជះពន្លឺដ៏ខ្លាំងក្លារបស់វា។

អល់ឡោះទ្រង់ជាអ្នកដែលផ្លាស់ប្តូររវាងពេលយប់និងពេលថ្ងៃ ដោយឲ្យវាមានវែង មានខ្លី មានមក មានទៅ(ពេលយប់មកដល់ពេលថ្ងៃចាកចេញ និងផ្ទុយមកវិញ)។ ពិតប្រាកដណាស់ នៅក្នុងបណ្តាសញ្ញាភស្តុតាងដែលលើកឡើងនេះ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ពីភាពជាម្ចាស់នៃការបង្កើត(របស់អល់ឡោះ)ដែលជាមេរៀនមួយសម្រាប់អ្នកដែលមានការស្វែងយល់ពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះ និងភាព(ជាម្ចាស់)តែមួយគត់របស់ទ្រង់។

ហើយអល់ឡោះបានបង្កើតរាល់សត្វលោកទាំងអស់ដែលមាននៅលើផែនដីអំពីតំណក់ទឹកកាម។ ក្នុងចំណោមពួកវា មានសត្វខ្លះដែលវារនឹងពោះរបស់វា ដូចជាសត្វពស់ ហើយមួយចំនួនទៀតដើរដោយជើងទាំងពីរ ដូចជាមនុស្ស និងសត្វបក្សី ហើយក្នុងចំណោមពួកវាទៀត មានសត្វខ្លះដើរដោយជើងបួន ដូចជាពពួកសត្វពាហនៈជាដើម។ អល់ឡោះទ្រង់បង្កើតនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា ទាំងអ្វីដែលទ្រង់រំលឹកពីវា និងទាំងអ្វីដែលទ្រង់មិនបានរំលឹកអំពីវា(ឲ្យមនុស្សបានដឹង) ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។

ជាការពិតណាស់ យើងបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់នូវភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ជាច្រើនដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ដែលគ្មានភាពវៀចវេរនៅក្នុងវានោះឡើយ ដោយមាគ៌ានោះ នឹងនាំគេឆ្ពោះទៅកាន់ឋានសួគ៌។

ហើយពួកពុតត្បុតបាននិយាយថាៈ ពួកយើងមានជំនឿលើអល់ឡោះ និងមានជំនឿលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយពួកយើងប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ ហើយក៏ប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដែរ។ បន្ទាប់មក មានមួយក្រុមក្នុងចំណោមពួកគេបានងាកចេញ ដោយពួកគេមិនបានគោរពប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដែលបានបញ្ជាប្រើពួកគេឲ្យតស៊ូក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ និងផ្សេងពីនេះទៀតនោះទេ ក្រោយពីពួកគេបានអះអាងថា ពួកគេបានមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងប្រតិបត្តិតាមអ្នកទាំងពីរ(អល់ឡោះនិងអ្នកនាំសារ)ហើយនោះ។ ហើយពួកដែលងាកចេញពីការប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ពុំមែនជាអ្នកដែលមានជំនឿឡើយ បើទោះបីជាពួកគេអះអាងថា ពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានជំនឿក៏ដោយ។

ហើយនៅពេលដែលគេអំពាវនាវពួកពុតត្បតទាំងនោះទៅកាន់អល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដើម្បីកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេឈ្លោះប្រកែកគ្នាចំពោះវានោះ ស្រាប់តែពួកគេងាកចេញ ប្រឆាំងនឹងការកាត់សេចក្តីរបស់លោកទៅវិញ ព្រោះតែភាពពុតត្បុតរបស់ពួកគេ។

តែប្រសិនបើពួកគេបានដឹងថា ជាការពិតណាស់ ភាពត្រឹមត្រូវគឺសម្រាប់ពួកគេ ហើយពិតណាស់ គាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នឹងកាត់សេចក្តីដោយផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេវិញនោះ ពួកគេពិតជានាំគ្នាមកកាន់គាត់ដោយការគោរព និងឱនលំទោនជាមិនខាន។

តើក្នុងចិត្តរបស់ពួកទាំងនោះមានជំងឺ ឬក៏ពួកគេមានការសង្ស័យ ថាតើគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ពិតជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ឬក៏ពួកគេមានការភ័យខ្លាចអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បំពាន(មានភាពអយុត្តិធម៌)ចំពោះពួកគេក្នុងការកាត់ក្តី? រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលបានលើកឡើងនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្រាន់តែជាលេសក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ ដោយសារតែការងាកចេញរបស់ពួកគេពីការកាត់សេចក្តីរបស់គាត់(អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) និងភាពចចេសរឹងរួសរបស់ពួកគេចំពោះគាត់ប៉ុណ្ណោះ។

ជាការពិតណាស់ ចម្លើយរបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿនៅពេលដែលគេអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់អល់ឡោះ និងទៅកាន់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដើម្បីកាត់សេចក្តីរវាងពួកគេនោះ គឺពួកគេឆ្លើយថាៈ ពួកយើងបានឮហើយនូវបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយយើងគោរពប្រតិបត្តិតាមហើយនូវបទបញ្ជារបស់ទ្រង់។ ហើយបណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈបែបនេះហើយ គឺជាអ្នកដែលទទួលជោគជ័យទាំងក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោក។

ហើយជនណាដែលប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយទទូលយកនូវការកាត់សេចក្តីរបស់អ្នកទាំងពីរ(អល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់) និងភ័យខ្លាចចំពោះអំពើបាបរបស់គេ ព្រមទាំងកោតខ្លាចអល់ឡោះតាមរយៈការអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមរបស់ទ្រង់នោះ អ្នកទាំងនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលទទួលជោគជ័យ ដោយទទួលបាននូវប្រការល្អទាំងនៅក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោក។

ហើយពួកពុតត្បុតបានស្បថនឹងអល់ឡោះនូវការស្បថដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ពួកគេថាៈ ប្រសិនបើអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បញ្ជាពួកគេឲ្យចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះនោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងចេញទៅភ្លាម។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ពួកអ្នកពុំចាំបាច់ស្បថនោះទេ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការកុហកបោកប្រាស់របស់ពួកអ្នក ត្រូវគេបានដឹងអស់ហើយ។ ហើយការគោរពប្រតិបត្តិរបស់ពួកអ្នកដែលពួកអ្នកបានអះអាងនោះ ក៏គេបានដឹងដែរ(ថាវាមិនពិត)។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត ដោយគ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ទោះបីជាពួកអ្នកខំលាក់បាំងវាយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកពុតត្បុតទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះនិងប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ទាំងក្នុងពេលបើកចំហ និងក្នុងពេលស្ងាត់កំបាំង។ តែប្រសិនបើពួកអ្នកបែរចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអ្នកទាំងពីរដែលគេបានដាក់បទបញ្ជាចំពោះពួកអ្នកនោះ ជាការពិតណាស់ អ្វីដែលជាបន្ទុក(តួនាទី)របស់គេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) គឺការផ្សព្វផ្សាយប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯបន្ទុក(កាតព្វកិច្ច)របស់ពួកអ្នកវិញ គឺពួកអ្នកត្រូវតែប្រតិបត្តិតាម និងអនុវត្តន៍តាមនូវអ្វីដែលគាត់បាននាំមក។ ហើយប្រសិនបើពួកអ្នកគោរពប្រតិបត្តិតាមគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដោយអនុវត្តនូវប្រការទាំងឡាយដែលគេបានបង្គាប់ប្រើពួកអ្នក និងបញ្ឈប់(មិនប្រព្រឹត្ត)នូវប្រការទាំងឡាយដែលគេបានហាមឃាត់ចំពោះពួកអ្នកនោះ ពួកអ្នកនឹងទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ការពិតជាមិនខាន។ ហើយកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកនាំសារ គ្មានអ្វីក្រៅពីការផ្សព្វផ្សាយសារដ៏ច្បាស់លាស់ប៉ុណ្ណោះ ដោយគេមិនទទួលបន្ទុកក្នុងផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកអ្នកនោះទេ ហើយក៏មិនអាចបង្ខំពួកអ្នកឲ្យទទួលយកវានោះដែរ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យាចំពោះអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានសាងទង្វើកុសលក្នុងចំណោមពួកអ្នកថាៈ ជាការពិតណាស់ ទ្រង់នឹងជួយពួកគេឲ្យទទួលជ័យជម្នះលើសត្រូវរបស់ពួកគេ ហើយនឹងធ្វើឲ្យពួកគេក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងបន្តនៅលើផែនដីនេះ ដូចដែលទ្រង់ធ្លាប់បានផ្តល់ឲ្យបណ្តាដែលមានជំនឿជំនាន់មុនពួកគេក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើផែនដីដូច្នោះដែរ។ ហើយទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកគេទៀតថាៈ ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យសាសនារបស់ពួកគេដែលទ្រង់ពេញចិត្ត(ឲ្យពួកគេទទទួលយកធ្វើជាសាសនា)នោះ មានភាពខ្ពង់ខ្ពស់ និងខ្លាំងក្លា (នោះគឺសាសនាឥស្លាម)។ ហើយទ្រង់ក៏បានសន្យានឹងពួកគេទៀតថាៈ ទ្រង់នឹងជំនួសឲ្យពួកគេនូវសុខសន្តិភាពបន្ទាប់ពី(ពួកគេទទួលនូវ)ការភ័យខ្លាច។ ពួកគេគោរពសក្ការៈមកចំពោះយើង(អល់ឡោះ)តែមួយគត់ ដោយពួកគេមិនធ្វើស្ហ៊ីរិកមកចំពោះយើងនូវប្រការណាមួយឡើយ។ ហើយជនណាដែលបានប្រឆាំងបន្ទាប់ពី(ទទួលបាននូវ)ឧបការគុណទាំងនេះហើយនោះ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាពួកដែលចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះហើយ។

ហើយចូរពួកអ្នកប្រតិបត្តិសឡាតឲ្យបានពេញលេញ និងចូរបរិច្ចាគហ្សាកាត់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នក ហើយចូរប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)ដោយការអនុវត្តនូវអ្វីដែលគាត់បានបង្គាប់ប្រើពួកអ្នកឲ្យធ្វើវា និងបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលគាត់បានហាមឃាត់ពួកអ្នក សង្ឃឹមថា ពួកអ្នកនឹងទទួលបាននូវក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)កុំគិតស្មានថាៈ ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះអាចរត់គេចពីយើងបាននៅពេលដែលយើងមានបំណងទម្លាក់នូវទណ្ឌកម្មទៅលើពួកគេឲ្យសោះ។ ហើយកន្លែងជ្រកកោនរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺនរកជើហាន់ណាំ ហើយវាពិតជាកន្លែងវិលត្រឡប់ដ៏អាក្រក់បំផុតចំពោះជនណាហើយដែលនរកជើហាន់ណាំជាកន្លែងវិលត្រឡប់របស់ពួកគេនោះ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអនុវត្តន៍តាមបញ្ញត្តិច្បាប់ដែលគេបានបង្គាប់ប្រើចំពោះពួកគេ! ចូរឲ្យខ្ញុំបម្រើដាច់ថ្លៃរបស់ពួកអ្នក ទាំងប្រុសទាំងស្រី និងកូនក្មេងដែលមិនទាន់គ្រប់អាយុ(ពេញវ័យ)ដែលមានសិទ្ធិសេរីភាពនោះសុំការអនុញ្ញាតពីពួកអ្នកចំពោះពេលវេលាបី(មុននឹងពួកគេចូលទៅរកពួកអ្នក)គឺ ៖ មុនពេលសឡាតពេលទាបភ្លឺ(សឡាតស៊ូពុស) ជាពេលដែលគេផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ដេកចេញដោយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ខណៈដែលពួកអ្នកដោះសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកអ្នកចេញដើម្បីគេងបន្តិច និងក្រោយពេលសឡាតអ៊ីស្ហា ពីព្រោះវាគឺជាពេលសម្រាន្តរបស់ពួកអ្នក និង(ជាពេល)ដោះសម្លៀកបំពាក់ធម្មតាចេញដោយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដេកវិញម្តង។ ពេលវេលាទាំងបីនេះ គឺជាពេលដែលពួកអ្នកច្រើនតែអាក្រាតសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកអ្នក។ ចូរកុំឲ្យនរណាម្នាក់ចូលទៅកាន់ពួកអ្នកឲ្យសោះ(ក្នុងពេលវេលាទាំងបីនេះ) លុះត្រាតែមានការអនុញ្ញាតពីពួកអ្នកជាមុនសិន។ គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះពួកអ្នក ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីចំពោះពួកគេនោះដែរក្នុងការចូលទៅកាន់ពួកគេដោយគ្មានសុំការអនុញ្ញាតចំពោះពេលវេលាផ្សេងក្រៅពីពេលវេលាទាំងនេះ ដែលពួកគេភាគច្រើនចេញចូលរកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចូរសុំការអធ្យាស្រ័យចំពោះការហាមឃាត់ពួកគេមិនឲ្យចូលទៅ(កាន់ពួកអ្នក)គ្រប់ពេលទាំងអស់ លើកលែងតែដោយសុំការអនុញ្ញាត(ជាមុន)នោះ។ ដូចដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ជាក់ដល់ពួកអ្នកពីបណ្តាច្បាប់នៃការសុំការអនុញ្ញាតនេះដែរ ទ្រង់បានបញ្ជាក់ចំពោះពួកអ្នកនូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌជាច្រើនសម្រាប់ពួកអ្នកដែលបញ្ជាក់អំពីក្បួនច្បាប់ទាំងឡាយដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិចំពោះពួកអ្នក។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលល្អប្រសើរសម្រាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតចំពោះក្បួនច្បាប់ទាំងឡាយដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ចំពោះពួកគេ។

ហើយនៅពេលដែលក្មេងៗក្នុងចំណោមពួកអ្នកឈានអាយុធំពេញវ័យនោះ ចូរឲ្យពួកគេសុំការអនុញ្ញាតនៅពេលដែលចូលគេហដ្ឋានទាំងឡាយគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់ ដូចដែលបានលើកឡើងចំពោះមនុស្សដែលធំពេញវ័យពីមុនមកនោះដែរ។ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបញ្ជាក់ដល់ពួកអ្នកពីបណ្តាច្បាប់នៃការសុំការអនុញ្ញាតនេះដែរ ទ្រង់បានបញ្ជាក់ចំពោះពួកអ្នកនូវបណ្តាវា្យខណ្ឌរបស់ទ្រង់ដល់ពួកអ្នក។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលល្អសម្រាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុតអ្វីដែលទ្រង់ដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ចំពោះពួកគេ។

ហើយចំពោះស្ត្រីដែលមានវ័យចំណាស់ដែលអស់រដូវ និងមិនអាចមានផ្ទៃពោះទៀតបានដោយសារតែភាពចាស់ជរារបស់ពួកនាង ហើយនិងបណ្តាស្ត្រីដែលគ្មានចំណង់ក្នុងការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ទេនោះ គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះពួកនាងក្នុងការដោះសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់ពួកនាង ដូចជាអាវក្រៅនិងស្បៃមុខរបស់ពួកនាង ដោយពុំមែនក្នុងលក្ខណៈបង្ហាញពីអាថ៌កំបាំងនៃសម្រស់(របស់ពួកនាង)ដែលគេប្រើពួកនាងឲ្យបិទបាំងវាទេនោះ។ តែការមិនដោះសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់ពួកនាងនោះ គឺជាការល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកនាងជាងការដោះវាចេញ ពីព្រោះវាអាចជួយក្នុងការបិតបាំង(រាងកាយ) និងរក្សាភាពបរិសុទ្ធ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ឮបំផុតនូវរាល់ពាក្យសម្តីទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នក ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតចំពោះទង្វើរបស់ពួកអ្នក។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចលាក់បាំងនឹងទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកចំពោះវា។

ចំពោះអ្នកពិការភ្នែកដែលមិនអាចមើលឃើញ និងអ្នកដែលពិការជើង ហើយនិងអ្នកជំងឺនោះ គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះពួកគេចំពោះការបោះបង់នូវអ្វីដែលពួកគេគ្មានលទ្ធភាពនឹងធ្វើវាក្នុងចំណោមកាតព្វកិច្ចទាំងឡាយ ដូចជាការចេញប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះជាដើមនោះ។ ហើយចំពោះពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ) គឺគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារពីក្នុងផ្ទះរបស់ពួកអ្នកផ្ទាល់ ហើយក្នុងនោះផងដែរ គឺផ្ទះកូនប្រុសរបស់ពួកអ្នក។ ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ(ចំពោះពួកអ្នក)ក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារពីក្នុងផ្ទះឪពុករបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះម្ដាយរបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះអ៊ំពូមីងមារបស់ពួកអ្នក ទាំងខាងម្ដាយនិងខាងឪពុករបស់ពួកអ្នក ឬផ្ទះទាំងឡាយណាដែលពួកអ្នកមានតួនាទីក្នុងការថែរក្សាវា ដូចជាអ្នកយាមចម្ការជាដើម។ ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីដែរក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារពីក្នុងផ្ទះមិត្តភក្តិ(ជិតស្និទ្ធ)របស់ពួកអ្នក ដោយសារនោះគឺជាទម្លាប់ធម្មតារបស់ពួកអ្នក ហើយក៏គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីដែរចំពោះពួកអ្នកក្នុងការទទួលទានចំណីអាហារ(ពីក្នុងផ្ទះទាំងនោះ)ជាលក្ខណៈជួបជុំគ្នា ឬជាលក្ខណៈឯកជននោះ។ ហើយនៅពេលដែលពួកអ្នកបានចូលក្នុងផ្ទះណាមួយដូចដែលបានលើកឡើងខាងលើ ឬផ្ទះទាំងឡាយក្រៅពីនេះទៀតនោះ ចូរពួកអ្នកឲ្យសាឡាម(គារវកិច្ច)ដល់អ្នកដែលនៅខាងក្នុង(ផ្ទះនោះ)មុននឹងពួកអ្នកចូល ដោយពោលថា السلام عليكم (សូមសន្តិភាពកើតមានចំពោះពួកអ្នក)។ តែប្រសិនបើក្នុង(ផ្ទះ)នោះ គ្មាននរណាម្នាក់នៅទេនោះ ចូរពួកអ្នកឲ្យសាឡាមចំពោះខ្លួនឯងដោយពោលថាالسلام علينا وعلى عباد الله الصالحين (សូមសន្តិភាពកើតមានចំពោះពួកយើង និងបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿដ៏ពិតប្រាកដក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ)។ វាគឺជាការស្វាគមន៍(គោរពជូនពរ)ដែលមានពរជ័យដ៏ប្រសើរពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បង្គាប់ប្រើចំពោះពួកអ្នក ដោយសារតែវាបានបង្ហាញនូវការចែករំលែកក្តីស្រឡាញ់ និងភាពស្និទ្ធស្នាលគ្នារវាងពួកអ្នក និងជាប្រការល្អដែលធ្វើឲ្យអ្នកដែលបានស្តាប់ឮវា(ការឲ្យសាឡាម)នោះមានភាពរីករាយ។ ដូចដែលបានបញ្ជាក់ពីខាងដើមជំពូកនេះដែរ អល់ឡោះបានបញ្ជាក់នូវបណ្តាវាក្យខណ្ឌទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងយល់ ហើយនិងអនុវត្តនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងវា។

តាមពិត បណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលជឿជាក់យ៉ាងពិតប្រាកដចំពោះការមានជំនឿរបស់ពួកគេនោះ ពួកគេគឺជាបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងមានជំនឿនឹងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ ហើយនៅពេលដែលពួកគេស្ថិតនៅជាមួយព្យាការី(មូហាំម៉ាត់) នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំ(ជាមួយគាត់)ដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកឥស្លាមនោះ ពួកគេមិនចាកចេញពីអង្គប្រជុំឡើយ លុះត្រាតែពួកគេសុំការអនុញ្ញាតពីគាត់(ព្យាការី)ក្នុងការចាកចេញជាមុនសិន។ ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នៅពេលដែលគេចាកចេញនោះ អ្នកទាំងនោះហើយគឺជាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងមានជំនឿចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ដ៏ពិតប្រាកដ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើពួកគេសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នកចំពោះកិច្ចការដែលចាំបាច់មួយចំនួនរបស់ពួកគេនោះ ចូរអ្នកអនុញ្ញាតឲ្យ(ចាកចេញ)ចំពោះជនណាក្នុងចំណោមពួកគេដែលអ្នកចង់អនុញ្ញាតឲ្យ ហើយអ្នកត្រូវសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេផង។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ចូរពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)លើកតម្កើងអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ដោយនៅពេលណាដែលពួកអ្នកហៅគាត់ ចូរពួកអ្នកកុំហៅឈ្មោះគាត់ចំៗ ដូចជាហៅថា “ឱមូហាំម៉ាត់!” ឬក៏ដោយហៅឈ្មោះឪពុករបស់គាត់ ដូចជាហៅថា “ឱកូនប្រុសរបស់អាប់ទុលឡោះ” ជាដើម ដូចដែលពួកអ្នកហៅឈ្មោះគ្នាទៅវិញទៅមកដោយចំៗនោះឲ្យសោះ។ ក៏ប៉ុន្តែពួកអ្នកត្រូវហៅគាត់ថា “ឱអ្នកនាំសាររបស់ឡោះ”! “ឱព្យាការីរបស់អល់ឡោះ!”។ ហើយនៅពេលដែលគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)អញ្ជើញពួកអ្នកឲ្យចូលរួមក្នុងកិច្ចការសំខាន់ណាមួយនោះ ចូរពួកអ្នកកុំធ្វើឲ្យការអញ្ជើញរបស់គាត់នោះ ដូច(ការអញ្ជើញរបស់ពួកអ្នក)ដែលពួកអ្នកអញ្ជើញគ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងរឿងលេងសើចធម្មតារបស់ពួកអ្នកឲ្យសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកត្រូវរួសរាន់ឆ្លើយតបចំពោះការអញ្ជើញរបស់គាត់។ ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះទ្រង់ដឹងចំពោះពួកដែលលួចគេចចេញ(ពីការប្រជុំរបស់អ្នកនាំសា)ដោយស្ងាត់ៗនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នក ដោយគ្មានការអនុញ្ញាត(ពីអ្នកនាំសារ)។ ដូច្នេះ ចូរឲ្យពួកដែលប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជាអ្នកនាំសារររបស់អល់ឡោះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នោះ ប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគ្រោះអាសន្ននិងការសាកល្បងពីអល់ឡោះដែលនឹងធ្លាក់លើពួកគេ ឬក៏នឹងធ្លាក់លើពួកគេនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់ដែលពួកគេមិនអាចអត់ទ្រាំចំពោះវាបានឡើយ។

គ្មានការសង្ស័យឡើយ ពិតប្រាកដណាស់ អ្វីៗដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងអ្វីដែលមាននៅលើផែនដី ទាំងការបង្កើត ការគ្រប់គ្រង និងការចាត់ចែង គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ទ្រង់ពិតជាដឹងនូវស្ថានភាពដែលពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)កំពុងស្ថិតនៅ ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បាននោះឡើយ។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក (នៅពេលដែលពួកគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រងវិញ ដោយការពង្រស់(ពួកគេឲ្យរស់)ឡើងវិញក្រោយពីការស្លាប់នោះ) ទ្រង់នឹងប្រាប់ពួកគេឲ្យដឹងនូវទង្វើទាំងឡាយដែលពួកគេធ្លាប់បានប្រព្រឹត្តកាលនៅក្នុងលោកិយ។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងរាល់អ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ ហើយនិងអ្វីមួយដែលនៅលើផែនដីអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។