Khmer Abridged Explanation of the Quran — Ahkaf 46:1 – Rahman 55:78

ហា មីម (បានបកស្រាយរួចមកហើយនៅដើមជំពូក អាល់ហ្ពាក៏រ៉ោះ)

ការបញ្ចុះគម្ពីរគួរអាននេះ គឺមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាខ្លាំងក្លាដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ មហាគតិបណ្ឌិតនៅក្នុងការបង្កើត ការកំណត់ និងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

យើងមិនបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ហើយនិងអ្វីៗដែលនៅរវាងវាទាំងពីរជាការលេងសើចនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់នោះដោយការពិត ដោយមានបុព្វហេតុយ៉ាងច្បាស់លាស់ ដែលក្នុងនោះ គឺដើម្បីឲ្យខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះស្គាល់ទ្រង់តាមរយៈរបស់ទាំងអស់នោះ ដែលជាហេតុឲ្យពួកគេគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ និងមិនធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់នូវអ្វីមួយឡើយ ហើយនិងដើម្បីឲ្យពួកគេធ្វើការគ្រប់គ្រងនៅលើផែនដីក្នុងរយៈពេលមួយដែលត្រូវបានកំណត់ ដែលមានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលដឹងពីវា។ ហើយពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនោះ គឺជាពួកដែលងាកចេញពីអ្វីដែលគេបានព្រមានពួកគេដែលមាននៅក្នុងគម្ពីររបស់អល់ឡោះ(គម្ពីរគួរអាន) ដោយពួកគេមិនខ្វាយខ្វល់ចំពោះវាឡើយ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលងាកចេញពីការពិតទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រាប់ខ្ញុំអំពីរូបបដិមាដែលពួកអ្នកកំពុងតែគោរពសក្ការៈចំពោះវាក្រៅពីអល់ឡោះនោះមកមើល៍ ថាតើចំណែកណាមួយនៃផែនដីដែលពួកវាបានបង្កើតនោះ? តើពួកវាបានបង្កើតភ្នំណាមួយឬទេ? តើពួកវាបានបង្កើតទន្លេណាមួយឬទេ? ឬមួយពួកវាបានរួមចំណែកជាមួយអល់ឡោះក្នុងការបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់នោះ? ចូរពួកអ្នកនាំគម្ពីរមួយដែលត្រូវបានបញ្ចុះមកពីអល់ឡោះមុនគម្ពីរគួរអានមកឲ្យខ្ញុំមក ឬនាំមកឲ្យខ្ញុំនូវចំណេះដឹងណាមួយដែលពួកជំនាន់មុនបានបន្សល់ទុក ប្រសិនបើពួកអ្នក គឺជាអ្នកដែលនិយាយពិតចំពោះអអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងថាៈ ជាការពិតណាស់ រូបបដិមារបស់ពួកអ្នកនោះ សាកសមនឹងត្រូវគេគោរពសក្ការៈមែននោះ។

ហើយគ្មានអ្នកណាម្នាក់ដែលវង្វេងជាងពួកដែលគោរពសក្ការៈទៅចំពោះរូបបដិមានានាផ្សេងពីអល់ឡោះ ដែលវាមិនអាចឆ្លើយតបចំពោះការបួងសួងរបស់គេរហូតដល់ថ្ងៃបរលោកនោះឡើយ។ ហើយរូបបដិមាដែលពួកគេគោរពសក្ការៈផ្សេងពីអល់ឡោះទាំងនេះ ពួកវាមិនខ្វាយខ្វល់អ្វីចំពោះការបួងសួងរបស់ពួកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះវានោះឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត វា(រូបបដិមាទាំងនោះ)មិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ឬផ្តល់គ្រោះថ្នាក់អ្វីមួយដល់ពួកគេឡើយ។

រូបចម្លាក់ទាំងនោះ ពួកវាមិនត្រឹមតែមិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេនៅលើលោកិយប៉ុណ្ណោះទេ ពិតណាស់នៅពេលដែលគេប្រមូលផ្តុំនៅថ្ងៃបរលោកនោះ ពួកវានឹងក្លាយទៅជាសត្រូវនឹងអ្នកដែលគោរពសក្ការៈទៅចំពោះពួកវាថែមទៀត ហើយពួកវាយករួចខ្លួនអំពីពួកគេ(អ្នកដែលគោរពរូបបដិមា)។ ហើយពួកវាបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ថា ជាការពិតណាស់ ពួកវាបានដឹងថាពួកទាំងនោះបាននាំគ្នាគោរពសក្ការៈទៅចំពោះពួកវានោះឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលគេសូត្រវាក្យខណ្ឌទាំងឡាយរបស់យើងដែលបានបញ្ចុះទៅឲ្យអ្នកនាំសាររបស់យើងឲ្យពួកគេស្តាប់នោះ ពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងគម្ពីរគួអានដែលបានមកដល់ពួកគេតាមរយៈអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេនោះបាននិយាយថាៈ នេះគឺជាមន្តអាគមយ៉ាងច្បាស់លាស់ ហើយវាមិនមែនជាវ៉ាហ៊ីមកពីអល់ឡោះនោះឡើយ។

តើពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះនិយាយថាៈ ពិតណាស់ មូហាំម៉ាត់បានតាក់តែងគម្ពីរគួរអាននេះ ហើយនិយាយថា វាមកពីអល់ឡោះឬ? ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)តបទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ ប្រសិនបើខ្ញុំបានតាក់តែងគម្ពីរគួរអានដោយខ្លួនឯងមែននោះ ពួកអ្នកមិនអាចមានមធ្យោបាយអ្វីទប់ទល់ដើម្បីការពារខ្ញុំឡើយ ប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាដាក់ទណ្ឌកម្មមកលើខ្ញុំនោះ។ តើមានរឿងអ្វីដែលខ្ញុំ ហ៊ានយកខ្លួនខ្ញុំទៅប្រឈមនឹងទណ្ឌកម្ម(របស់អល់ឡោះ)ដោយតាក់តែងគម្ពីរគួរអានដោយខ្លួនឯង ហើយថាវាមកពីអល់ឡោះនោះ? អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតចំពោះហេតុផលដែលពួកអ្នកចោទប្រកាន់ចំពោះគម្ពីរគួរអានរបស់ទ្រង់ និងវាយប្រហារមកកាន់ខ្ញុំនោះ។ គ្រប់គ្រាន់ហើយដែលទ្រង់ជាសាក្សីរវាងខ្ញុំនិងពួកអ្នក។ ហើយទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងមហាអាណិតស្រឡាញ់ចំពោះពួកគេ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះដែលបដិសេធចំពោះភាពជាព្យាការីរបស់អ្នកថាៈ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកនាំសារដំបូងគេដែលអល់ឡោះបានតែងតាំងមក ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះការអំពាវនាវរបស់ខ្ញុំចំពោះពួកអ្នកឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពិតប្រាកដណាស់ មានអ្នកនាំសារជាច្រើនដែលបានមកដល់មុនខ្ញុំទៅទៀត។ ហើយខ្ញុំក៏មិនដឹងថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងធ្វើអ្វីចំពោះខ្ញុំ ហើយក៏មិនដឹងដែរថា តើអល់ឡោះនឹងធ្វើអ្វីចំពោះពួកអ្នកនៅក្នុងលោកិយនេះនោះដែរ។ ខ្ញុំមិនធ្វើតាមអ្វីក្រៅពីវ៉ាហ៊ីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានផ្តល់មកកាន់ខ្ញុំឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិននិយាយ និងមិនធ្វើអ្វីឡើយ ក្រៅតែពីអ្វីដែលស្របទៅនឹងវ៉ាហ៊ីដែលទ្រង់បានផ្តល់វាមកកាន់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនជាអ្វី ក្រៅតែពីជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នកពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ ដោយការដាស់តឿនព្រមានយ៉ាងច្បាស់លាស់នោះដែរ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រាប់ខ្ញុំមក ប្រសិនបើគម្ពីរគួរអាននេះមកពីអល់ឡោះពិតមែន តែពួកអ្នកបានប្រឆាំងនឹងវា ហើយមានសាក្សីម្នាក់ក្នុងចំណោមអម្បូរអ៊ីស្រាអែលបានធ្វើសាក្សីទទួលស្គាល់ថា វា(គម្ពីរគួរអាន)ពិតជាមកពីអល់ឡោះពិតប្រាកដមែន ដោយយោងទៅតាមអ្វីដែលបានចែងបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរតាវរ៉ត ហើយរូបគេក៏បានជឿចំពោះវា តែពួកអ្នកវិញ បែរជាក្រអឺតក្រទមមិនព្រមមានជំនឿចំពោះវាទៅវិញនោះ តើពុំមែនទេឬ ដែលពួកអ្នកនៅពេលនោះ គឺជាពួកដែលបំពាននោះ? ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនចង្អុលបង្ហាញការពិតចំពោះក្រុមដែលបំពានឡើយ។

ហើយពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងគម្ពីរគួរអាន និងអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកបាននិយាយទៅកាន់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿថាៈ ប្រសិនបើអ្វីដែលមូហាំម៉ាត់បាននាំមក វាគឺជាការពិតដែលចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ប្រការល្អមែននោះ មិនមែនពួកដែលក្រីក្រ ពួកដែលជាទាសករគេ និងពួកដែលទន់ខ្សោយទាំងនោះ មានជំនឿ(ចំពោះវា)មុនពួកយើងនោះឡើយ។ ហើយដោយសារតែពួកគេមិនទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញពីអ្វីដែលអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមក ដូច្នេះ ពួកគេក៏និយាយថាៈ អ្វីដែលគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បានមកកាន់ពួកយើងនេះ គឺជារឿងភូតកុហកតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ហើយពួកយើងមិនដើរតាមការភូតកុហកនេះនោះទេ។

ហើយមុននឹងគម្ពីរគួរអាននេះ គឺមានគម្ពីរតាវរ៉តដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ចុះវាទៅលើព្យាការីមូសា ដើម្បីជាការដឹកនាំពួកគេទៅកាន់សេចក្តីពិត និងជាក្តីមេត្តាករុណាសម្រាប់ជនណាដែលមានជំនឿចំពោះវា និងដើរតាមវាក្នុងចំណោមអម្បូរអ៊ីស្រាអែល។ ហើយគម្ពីរគួរអានដែលត្រូវបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់នេះ វាជាគម្ពីរមួយជាភាសាអារ៉ាប់ដែលបញ្ជាក់ទៅលើគម្ពីរទាំងឡាយដែលបានបញ្ចុះពីមុនមក ដើម្បីដាស់តឿនព្រមានពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះអល់ឡោះ និងប្រព្រឹត្តល្មើស(ចំពោះអល់ឡោះ)។ ហើយវា(គម្ពីរគួរអាន)ក៏ជាការផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្តាអ្នកដែលសាងអំពើល្អ ដែលពួកគេមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយនឹងអ្នកដែលបង្កើតពួកគេ(អល់ឡោះជាម្ចាស់) និងទំនាក់ទំនងល្អជាមួយនឹងម៉ាខ្លូកទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលនិយាយថាៈ ម្ចាស់របស់ពួកយើង គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយពួកយើងគ្មានម្ចាស់ណាក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងសេចក្តីជំនឿនិងការសាងទង្វើកុសលនោះ ជាការពិតណាស់ (អ្នកទាំងនោះ) ពួកគេគ្មានការភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលពួកគេនឹងប្រឈមមុខនៅថ្ងៃបរលោកឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានការព្រួយបារម្ភទៅលើលាភសំណាងលោកិយដែលពួកគេបានបាត់បង់នោះដែរ ហើយក៏មិនព្រួយបារម្ភទៅលើអ្វីដែលពួកគេបានបន្សល់ទុកក្រោយពីពួកគេ(បានស្លាប់)ដែរ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលនិយាយថាៈ ម្ចាស់របស់ពួកយើង គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយពួកយើងគ្មានម្ចាស់ណាក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងសេចក្តីជំនឿនិងការសាងទង្វើកុសលនោះ ជាការពិតណាស់ (អ្នកទាំងនោះ) ពួកគេគ្មានការភ័យខ្លាចចំពោះអ្វីដែលពួកគេនឹងប្រឈមមុខនៅថ្ងៃបរលោកឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានការព្រួយបារម្ភទៅលើលាភសំណាងលោកិយដែលពួកគេបានបាត់បង់នោះដែរ ហើយក៏មិនព្រួយបារម្ភទៅលើអ្វីដែលពួកគេបានបន្សល់ទុកក្រោយពីពួកគេ(បានស្លាប់)ដែរ។

ហើយយើងបានដាក់បទបញ្ជាយ៉ាងតឹងរឹងមួយចំពោះមនុស្សលោកឲ្យធ្វើល្អទៅចំពោះឪពុកម្តាយរបស់គេ ដោយត្រូវកតញ្ញូចំពោះគាត់ទាំងពីរទាំងក្នុងពេលដែលគាត់ទាំងពីរនៅមានជីវិតរស់នៅ និងទាំងពេលបន្ទាប់ពីគាត់ទាំងពីរបានស្លាប់នូវអ្វីដែលមិនផ្ទុយពីច្បាប់បញ្ញត្តិឥស្លាម និងជាពិសេស គឺចំពោះម្តាយរបស់គេដែលបានពពោះគេយ៉ាងលំបាក និងបានប្រសូត្រគេមកយ៉ាងលំបាកបំផុត។ ហើយរយៈពេលនៃការពពោះដែលគេស្ថិតនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយរបស់គេ និងរយៈពេលបំបៅដោះរហូតដល់ឈប់បំបៅ គឺមានរយៈពេលសាមសិបខែ។ លុះដល់ពេលដែលគេមានកម្លាំងពេញលេញ ទាំងប្រាជ្ញារបស់គេ និងកាយសម្បទារបស់គេ ហើយបានឈានដល់អាយុសែសិបឆ្នាំនោះ គេបានបួងសួងថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាឲ្យខ្ញុំចេះដឹងគុណចំពោះឧបការគុណរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានប្រទានមកឲ្យខ្ញុំ និងប្រទានឲ្យឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំផងចុះ ហើយសូមទ្រង់មេត្តាឲ្យខ្ញុំធ្វើនូវអំពើល្អដែលទ្រង់ពេញចិត្ត ហើយសូមទ្រង់ទទួលយកវាអំពីខ្ញុំផងចុះ។ ហើយសូមទ្រង់មេត្តាកែលម្អរូបខ្ញុំនៅចំពោះកូនចៅរបស់ខ្ញុំផងចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំសូមសារភាពកំហុសចំពោះទ្រង់នូវបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំ ហើយពិតប្រាកដណាស់ រូបខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលគោរពស្តាប់តាមការបង្គាប់របស់ទ្រង់ ដោយប្រគល់ខ្លួនចាំទទួលនូវបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។

អ្នកទាំងនោះហើយដែលយើងនឹងទទួលយកអំពីល្អទាំងឡាយរបស់ពួកគេដែលពួកគេបានសាង ហើយយើងនឹងអធ្យាស្រ័យចំពោះទង្វើអាក្រក់ទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដោយយើងមិនយកទោសពៃរ៍ពីពួកគេឡើយ ហើយពួកគេ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកឋានសួគ៌។ ការសន្យាដែលគេបានសន្យាចំពោះពួកគេនោះហើយ គឺជាការសន្យាដ៏ពិតប្រាកដដែលនឹងកើតឡើងដោយខានចៀសមិនផុត។

ហើយអ្នកដែលបាននិយាយទៅកាន់ឪពុកម្តាយរបស់គេថាៈ វិនាសអន្តរាយហើយអ្នកទាំងពីរ! តើអ្នកទាំងពីរសន្យាជាមួយខ្ញុំថា ខ្ញុំនឹងត្រូវចេញពីផ្នូរឡើងវិញម្តងទៀតក្នុងនាមជាមនុស្សរស់ ក្រោយពីខ្ញុំបានស្លាប់ហើយនោះឬ ខណៈដែលសតវត្សជាច្រើនបានកន្លងផុត ហើយមនុស្សជំនាន់មុនជាច្រើនបានស្លាប់ តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវបានគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញផងនោះ? ហើយឪពុកម្តាយរបស់គេបានសុំពីអល់ឡោះឲ្យទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញកូនប្រុសរបស់ពួកគេទាំងពីរឲ្យមានជំនឿផង ហើយគាត់ទាំងពីរបាននិយាយទៅកាន់កូនប្រុសរបស់គាត់ថាៈ វិនាសអន្តរាយហើយកូន ប្រសិនបើកូនមិនមានជំនឿចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញម្តងទៀតទេនោះ។ ហេតុនេះ ចូរកូនមានជំនឿចំពោះវាចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ការសន្យារបស់អល់ឡោះលើការពង្រស់(មនុស្សឲ្យរស់)ឡើងវិញនោះ គឺជាការពិតដោយគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យឡើយ ចំពោះវា។ ហើយគេក៏បានឆ្លើយតបវិញដោយបដិសេធយ៉ាងដាច់ខាតចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញថាៈ អ្វីដែលគេនិយាយពីរឿងពង្រស់ឡើងវិញនោះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការនិយាយដំណាលតៗគ្នាពីសៀវភៅសម័យបុរាណ ហើយវាជារឿងព្រេងដែលពួកគេបង្កើតមក មិនមែនជារឿងពិតដែលមកពីអល់ឡោះនោះទេ។

ពួកទាំងនោះហើយដែលចាំបាច់ត្រូវតែទទួលទណ្ឌកម្មនៅក្នុងចំណោមប្រជាជាតិជំនាន់មុនៗពួកគេអំពីពពួកជិន និងមនុសុ្សលោក។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេគឺជាពួកដែលខាតបង់ ដោយពួកគេខាតបង់ខ្លួនឯង និងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ដោយត្រូវចូលឋាននរក(នៅថ្ងៃបរលោក)។

ហើយសម្រាប់ពួកគេទាំងពីរក្រុម(ក្រុមអ្នកឋានសួគ៌ និងក្រុមអ្នកឋាននរក)នោះ គឺមានឋានៈជាច្រើនអាស្រ័យទៅតាមទង្វើរបស់ពួកគេ។ ឋានៈរបស់អ្នកឋានសួគ៏ គឺមានលំដាប់ខ្ពស់ ហើយឋានៈពួកឋាននរកវិញ គឺមានលំដាប់ក្រោមគេបង្អស់ និងដើម្បីអល់ឡោះនឹងតបស្នងដល់ពួកគេទៅតាមទង្វើដែលពួកគេបានសាង។ ហើយពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ មិនត្រូវបានគេបំពានដោយធ្វើឲ្យបាត់បង់នូវទង្វើកុសលរបស់ពួកគេ ឬក៏បន្ថែមនូវទង្វើអាក្រក់របស់ពួកគេនោះឡើយ។

ហើយនៅថ្ងៃដែលគេបញ្ជូនពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ និងបដិសេធនឹងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ទៅកាន់ឋាននរកដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មដល់ពួកគេ ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេ ក្នុងលក្ខណៈរិះគន់និងស្តីបន្ទោសថាៈ ពួកអ្នកបានធ្វើឲ្យបាត់បង់នូវប្រការល្អរបស់ពួកអ្នកនៅក្នុងជីវិតលោកិយរបស់ពួកអ្នក ហើយពួកអ្នកបានសោយសុខជាមួយនឹងភាពត្រេកត្រអាលនៅក្នុងលោកិយរួចហើយដែរ។ ដូច្នេះ នៅថ្ងៃនេះ ពួកអ្នកត្រូវបានគេតបស្នងនូវទណ្ឌកម្មដែលធ្វើឲ្យពួកអ្នកទាបថោក ដោយសារតែភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកអ្នកនៅក្នុងលោកិយខុសពីការពិត និងដោយសារតែពួកអ្នកបានចាកឆ្ងាយពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ ដោយការប្រឆាំងនិងការប្រព្រឹត្តល្មើស។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)រំលឹកពី(រឿងរ៉ាវរបស់)ព្យាការីហ៊ូទដែលជាបងប្អូនរបស់ពួកសាសន៍អាទ នៅពេលដែលគាត់បានព្រមានក្រុមរបស់គាត់អំពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះដែលនឹងធ្លាក់ទៅលើពួកគេ ខណៈដែលពួកគេស្ថិតនៅឯលំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេដែលនៅឯតំបន់ “អះក៏ហ្វ” ដែលស្ថិតនៅប៉ែកខាងត្បូងនៃឧបទ្វីបអារ៉ាប់។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ មានអ្នកនាំសារជាច្រើនដែលបានកន្លងផុតទៅដែលបានដាស់តឿនព្រមានដល់ក្រុមរបស់ពួកគេមុនព្យាការីហ៊ូទ ហើយនិងបន្ទាប់ពីគាត់(ក៏មានច្រើនដែរ) ដោយពួកគេ(អ្នកនាំសារទាំងនោះ)បាននិយាយទៅកាន់ក្រុមរបស់ខ្លួនថាៈ ចូរពួកអ្នកកុំគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកផ្សេងឲ្យសោះ លើកលែងតែចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំខ្លាចពួកអ្នក(ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ) ត្រូវទទួលនូវទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃដ៏ធំធេង ពោលគឺថ្ងៃបរលោក។

ក្រុមរបស់គាត់បានឆ្លើយតបវិញថាៈ តើអ្នកមកកាន់ពួកយើងដើម្បីបង្វែរពួកយើងពីការគោរពសក្ការៈចំពោះព្រះទាំងឡាយរបស់ពួកយើងឬ? អ្នកមិនអាចសម្រេចបំណងរបស់អ្នកជាដាច់ខាត។ ដូចនេះ ចូរអ្នកនាំមកនូវទណ្ឌកម្មដែលអ្នកបានសន្យានោះមកកាន់ពួកយើងមក ប្រសិនបើអ្នក ជាអ្នកដែលនិយាយពិតដូចអ្វីដែលអ្នកបានអះអាងមែននោះ។

គាត់(ព្យាការីហ៊ូទ)បានតបវិញថាៈ ជាការពិតណាស់ ការដឹងអំពីពេលវេលានៃការដាក់ទណ្ឌកម្មនោះ គឺមានតែអល់ឡោះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹង ហើយខ្ញុំមិនដឹងពីរឿងនេះឡើយ។ តាមពិត ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកនាំសារមួយរូបដែលផ្សព្វផ្សាយប្រាប់ពួកអ្នកនូវអ្វីដែលគេបានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យនាំមកកាន់ពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំយល់ឃើញថា ពួកអ្នក គឺជាក្រុមដែលល្ងង់ខ្លៅ ដោយពួកអ្នកបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នក ហើយស្រវាចាប់យកអ្វីដែលផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកអ្នកទៅវិញ។

ហើយនៅពេលដែលទណ្ឌកម្មដែលពួកគេសុំឲ្យវាឆាប់មកដល់នោះ បានមកដល់ពួកគេ នៅពេលនោះ ពួកគេបានឃើញវា(ទណ្ឌកម្ម)ប្រៀបដូចជាដុំពពកដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកនៅលើមេឃតម្រង់ទៅកាន់ជ្រលងភ្នំរបស់ពួកគេ។ ពួកគេនាំគ្នានិយាយថាៈ ដុំពពកដ៏ធំនេះបាននាំទឹកភ្លៀងមកកាន់ពួកយើងហើយ។ ព្យាការីហ៊ូទបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ វាមិនដូចអ្វីដែលពួកអ្នកនឹកស្មាននោះទេ ដែលថា វាជាដុំពពកដែលនាំទឹកភ្លៀងមកកាន់ពួកអ្នកនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកបានសុំឲ្យវាឆាប់កើតឡើងនោះហើយ។ ពិតណាស់ វាគឺជាខ្យល់ដែលផ្ទុកទៅដោយទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតនៅក្នុងនោះ។

វា(ខ្យល់)បានបំផ្លាញអ្វីៗទាំងអស់ដែលវាបានបក់បោកប៉ះត្រូវទៅតាមបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះ។ ពេលនោះ ពួកគេក៏ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទី ដែលគេគ្មានឃើញអ្វី ក្រៅពីផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកគេដែលពួកគេធ្លាប់ស្នាក់នៅក្នុងនោះដែលបង្ហាញថា ពួកគេធ្លាប់មានវត្តមាននៅទីនោះពីមុនមកប៉ុណ្ណោះ។ ដូចការតបស្នងដ៏ឈឺចាប់នេះដែរ យើងនឹងតបស្នងដល់ពួកដែលបំពានដែលនៅតែបន្តស្ថិតនៅក្នុងភាពគ្មានជំនឿ និងប្រព្រឹត្តល្មើសរបស់ពួកគេដដែល។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានប្រទាននូវសិទ្ធិអំណាចដល់ក្រុមរបស់ព្យាការីហ៊ូទនូវអ្វីដែលយើងមិនដែលបានប្រទានវាឲ្យពួកអ្នកឡើយ ហើយយើងបានបង្កើតត្រចៀកឲ្យពួកគេស្តាប់ បង្កើតភ្នែកឲ្យពួកគេមើល និងបង្កើតដួងចិត្តឲ្យពួកគេគិតពិចារណា។ ក៏ប៉ុន្តែត្រចៀករបស់ពួកគេ ភ្នែករបស់ពួកគេ សតិបញ្ញារបស់ពួកគេ មិនបានផ្តល់ប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេបន្តិចណាឡើយ។ ដូចនេះ វាមិនអាចការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះឡើយនៅពេលដែលទណ្ឌកម្មបានមកដល់ពួកគេនោះ ដោយសារតែពួកគេបានប្រឆាំងនឹងបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់អល់ឡោះ។ ហើយទណ្ឌកម្មដែលពួកគេធ្លាប់បានសើចចំអកនឹងវាដែលព្យាការីរបស់ពួកវា គឺព្យាការីហ៊ូទ ធា្លប់បានព្រមានពួកគេនោះ ក៏បានធ្លាក់ទៅលើពួកគេ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបំផ្លាញភូមិឋានជាច្រើននៅជុំវិញពួកអ្នក(ឱអ្នកស្រុកម៉ាក្កះ)។ ជាការពិតណាស់ យើងបានបំផ្លាញពួកអាទ ពួកសាមូទ ក្រុមរបស់ព្យាការីលូត និងពួកអ្នកស្រុកម៉ាទយ៉ាន់ ហើយយើងបានបង្ហាញភស្តុតាងនិងអំណះអំណាងគ្រប់បែបយ៉ាងទៅកាន់ពួកគេ សង្ឃឹមថា ពួកគេនឹងវិលត្រលប់(បោះបង់)ចេញពីភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេវិញ។

ហេតុអ្វីបានជារូបបដិមាទាំងឡាយដែលពួកគេយកវាធ្វើជាព្រះក្រៅពីអល់ឡោះ ដោយពួកគេបញ្ជិតខ្លួនទៅកាន់ពួកវាតាមរយៈការគោរពសក្ការៈនិងការសំឡេះសត្វនោះ មិនជួយដល់ពួកគេ? រូបបដិមាទាំងនោះមិនអាចជួយពួកគេបានជាដាច់ខាត។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកវាបានគេចចេញពីពួកគេក្នុងពេលដែលពួកគេត្រូវការបំផុតចំពោះវា។ នោះហើយជាការភូតកុហក និងជាការប្រឌិតឡើងរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេបានសាងវាឡើងដោយខ្លួងពួកគេផ្ទាល់ដែលថា ពិតណាស់ រូបបដិមាទាំងនោះ អាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ និងអាចជួយអន្តរាគមន៍ដល់ពួកគេនៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់បាន។

ហើយចូរអ្នកចងចាំ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅពេលដែលយើងបានបញ្ជូនក្រុមមួយនៃពួកជិនទៅកាន់អ្នក ដើម្បីឲ្យពួកគេស្តាប់គម្ពីរគួរអានដែលគេបានបញ្ចុះទៅកាន់អ្នក។ នៅពេលដែលពួកគេ(ពួកជិន)បានទៅដល់ដើម្បីស្តាប់គម្ពីរគួរអាននោះ ពួកគេបាននិយាយថាទៅកាន់គ្នាថាៈ ចូរពួកអ្នកនៅស្ងៀមដើម្បីពួកយើងអាចស្តាប់(គម្ពីរគួរអាន)បានច្បាស់។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានសូត្រចប់ ពួកគេបានត្រលប់ទៅកាន់ក្រុមរបស់ពួកគេវិញ ដើម្បីដាស់តឿនព្រមានពួកគេ(ក្រុមជិន)ពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ ប្រសិនបើពួកគេមិនជឿលើគម្ពីរគួរអាននេះទេនោះ។

ពួកគេ(ពួកជិន)បាននិយាយទៅកាន់ក្រុមរបស់ពួកគេថាៈ ឱក្រុមរបស់ពួកយើង! ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងបានស្តាប់ឮគម្ពីរមួយ(គម្ពីរគួរអាន)ដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះវាក្រោយពីព្យាការីមូសា ដែលជាការបញ្ជាក់ទៅលើគម្ពីរទាំងឡាយដែលត្រូវបានអល់ឡោះបញ្ចុះពីមុនមក។ ហើយគម្ពីរដែលពួកយើងបានស្តាប់ឮនេះ គឺចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់សេចក្តីពិតនិងចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ នោះគឺមាគ៌ានៃសាសនាឥស្លាម។

ឱក្រុមរបស់ពួកយើង! ចូរពួកអ្នកឆ្លើយតបចំពោះព្យាការីមូហាំម៉ាត់នូវអ្វីដែលគាត់បានអំពាវនាវពួកអ្នកទៅកាន់វាអំពីសេចក្តីពិត ហើយចូរពួកអ្នកមានជំនឿចុះថាៈ ជាការពិតណាស់ គាត់គឺជាអ្នកនាំសារមកពីម្ចាស់របស់គាត់ នោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងអភ័យទោសឲ្យពួកអ្នកចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នក ហើយទ្រង់នឹងសង្គ្រោះពួកអ្នកឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់ដែលកំពុងតែរង់ចាំពួកអ្នក ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនឆ្លើយតបចំពោះសេចក្តីពិតដែលអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)បានអំពាវនាវពួកអ្នកទៅកាន់វា និងមិនមានជំនឿថា គាត់គឺជាអ្នកនាំសារពីម្ចាស់របស់គាត់ទេនោះ។

ហើយជនណាហើយដែលមិនឆ្លើយតបចំពោះព្យាការីមូហាំម៉ាត់ នូវអ្វីដែលគាត់បានអំពាវនាវទៅកាន់វាអំពីសេចក្តីពិតទេនោះ ពិតណាស់ រូបគេមិនអាចគេចផុតពី(ទណ្ឌកម្ម)អល់ឡោះបានឡើយនៅលើផែនដីនេះ ហើយរូបគេក៏គ្មានអ្នកគាំពារណាផ្សេងពីអល់ឡោះដែលអាចសង្គ្រោះរូបគេពីទណ្ឌកម្មបាននោះដែរ។ ពួកទាំងនោះហើយ គឺជាពួកដែលស្ថិតក្នុងភាពវង្វេងចេញពីការពិតយ៉ាងច្បាស់លាស់។

តើពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធចំពោះការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះមិនបានឃើញទេឬថា ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី ហើយទ្រង់មិនអសមត្ថភាពក្នុងការបង្កើតពួកវាឡើយ ទោះបីថាវាធំធេងនិងធំទូលាយយ៉ាងនេះក្តី គឺទ្រង់ពិតជាមានសមត្ថភាពអាចពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញដើម្បីធ្វើការជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នងនោះ? ពិតមែនហើយ ជាការពិតណាស់ ទ្រង់ពិតជាមានសមត្ថភាពអាចពង្រស់ពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញបាន។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាអ្នកដែលមានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់។ ដូច្នេះ ទ្រង់មិនអសមត្ថភាពក្នុងការពង្រស់អ្នកស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញនោះឡើយ។

ហើយនៅថ្ងៃដែលគេបញ្ជូនពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះ ហើយបដិសេធនឹងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ទៅកាន់ឋាននរកដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មដល់ពួកគេនៅក្នុងវា ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសថាៈ តើទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកកំពុងតែមើលឃើញនេះ មិនមែនជាការពិតទេឬ? ឬមួយក៏វា គឺជាការភូតកុហកដូចដែលពួកអ្នកធ្លាប់បាននិយាយកាលនៅក្នុងលោកិយ? ពួកគេឆ្លើយថាៈ ពិតមែនហើយ សូមស្បថនឹងម្ចាស់របស់ពួកយើង! ពិតណាស់ វាគឺជាការពិត។ ពេលនោះ មានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក់ទណ្ឌកម្មចុះ ដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)អត់ធ្មត់ចំពោះការដែលក្រុមរបស់អ្នកបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះអ្នក ដូចដែលបណ្តាអ្នកដែលមានឆន្ទៈមុះមុតក្នុងចំណោមអ្នកនាំសារទាំងឡាយបានអត់ធ្មត់ គឺព្យាការីនួហ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ព្យាការីមូសា និងព្យាការីអ៊ីសា ហើយចូរអ្នកកុំសុំឲ្យទណ្ឌកម្មឆាប់ធ្លាក់ទៅលើពួកគេឲ្យសោះ។ នៅថ្ងៃដែលពួកដែលបដិសេធក្នុងចំណោមក្រុមរបស់អ្នកបានឃើញទណ្ឌកម្មដែលគេបានសន្យាចំពោះពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកនោះ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ហាក់បីដូចជាពួកគេមិនបានរស់នៅលើលោកិយនេះទេ លើកលែងតែមួយរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ ព្រោះតែទណ្ឌកម្មរបស់ពួកគេមានរយៈពេលយូរ។ គម្ពីរគួរអានដែលគេបានបញ្ចុះទៅឲ្យព្យាការីមូហាំម៉ាត់នេះ គឺជាការផ្សព្វផ្សាយដ៏គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មនុស្សលោកនិងពួកជិន។ ដូចនេះ គេមិនបំផ្លាញក្រុមណាមួយដោយការដាក់ទណ្ឌកម្មនោះឡើយ លើកលែងតែក្រុមដែលចាកឆ្ងាយពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ តាមរយៈការប្រឆាំងនិងការប្រព្រឹត្តល្មើសប៉ុណ្ណោះ។

ពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានរារាំងមនុស្សលោកពីសាសនារបស់អល់ឡោះនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យទង្វើ(កុសល)របស់ពួកគេក្លាយជាអសារបង់។

ហើយបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានសាងទង្វើកុសល ហើយមានជំនឿចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដែលវាជាការពិតមកពីម្ចាស់របស់ពួកគេនោះ ទ្រង់នឹងលុបលាងនូវអំពើអាក្រក់ទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដោយទ្រង់មិនយកទោសពៃរ៍ពីពួកគេឡើយ ហើយទ្រង់នឹងកែលម្អនូវកិច្ចការទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ទាំងកិច្ចការលោកិយ និងកិច្ចការបរលោក។

ការតបស្នងសម្រាប់ក្រុមទាំងពីរ(ក្រុមដែលគ្មានជំនឿនិងក្រុមអ្នកដែលមានជំនឿ)ដែលបានលើកឡើងនោះ គឺដោយសារតែពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះនោះ ពួកគេបានដើរតាមប្រការដែលមិនត្រឹមត្រូវ។ ចំណែកឯបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់វិញនោះ ពួកគេបានដើរតាមការពិត(ប្រការដែលត្រឹមត្រូវ)ដែលមកពីម្ចាស់របស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ការតបស្នងដល់ក្រុមទាំងពីរនេះមានភាពខុសគ្នា ក៏ព្រោះតែការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ក្រុមទាំងពីរនេះមានភាពខុសគ្នាដែរ។ ដូចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបញ្ជាក់នូវការវិនិច្ឆ័យរបស់ទ្រង់ចំពោះក្រុមទាំងពីរ គឺក្រុមអ្នកមានជំនឿនិងក្រុមគ្មានជំនឿដែរ អល់ឡោះទ្រង់បានលើកយកពួកគេធ្វើជាឧទាហរណ៍សម្រាប់មនុស្សលោក។

ហើយនៅពេលដែលពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)បានជួបប្រទះនឹងពួកគ្មានជំនឿដែលប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកអ្នក(នៅក្នុងសមរភូមិ)នោះ ចូរពួកអ្នកកាប់កញ្ចឹងករបស់ពួកគេនឹងផ្លែដាវរបស់ពួកអ្នក ហើយចូរបន្តការប្រយុទ្ធនឹងពួកគេ រហូតដល់ពួកអ្នកសម្លាប់ពួកគេបានច្រើន។ ហើយបើកាលណាពួកអ្នកសម្លាប់ពួកគេបានច្រើនហើយនោះ ចូរពួកអ្នកចាប់ពួកគេធ្វើជាឈ្លើយសឹក។ បើកាលណាពួកអ្នកចាប់ពួកគេជាឈ្លើយសឹកហើយនោះ សម្រាប់ពួកអ្នក គឺមានជម្រើស អាស្រ័យទៅតាមផលប្រយោជន៍ដែលពួកអ្នកអាចទទួលបានមកវិញ ដោយ(ពួកអ្នកអាច)ដោះលែងពួកគេដោយគ្មានសំណង ឬឲ្យពួកគេលោះយកឈ្លើយសឹករបស់ពួកគេវិញដោយទ្រព្យសម្បត្តិ ឬអ្វីមួយផ្សេង។ ហើយចូរពួកអ្នកបន្តការប្រយុទ្ធ និងចាប់ពួកគេជាឈ្លើយសឹក រហូតដល់សង្គ្រាមបានបញ្ចប់ ដោយពួកគ្មានជំនឿព្រមប្រគល់ខ្លួន(ចូលឥស្លាម) ឬបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀង(បញ្ចប់សង្គ្រាម)។ ការសាកល្បងអ្នកមានជំនឿដោយឲ្យប្រយុទ្ធនឹងពួកគ្មានជំនឿ និងការយកជ័យជម្នះលើគ្នាទៅវិញទៅមកដែលបានលើកឡើងខាងលើនោះ វាគឺជាការកំណត់របស់អល់ឡោះ។ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាចង់ឲ្យអ្នកមានជំនឿយកជ័យជម្នះទៅលើពួកគ្មានជំនឿដោយមិនចាំបាច់ប្រយុទ្ធគ្នានោះ ទ្រង់ពិតជាអាចធ្វើឲ្យពួកគេទទួលជ័យជម្នះបាន ក៏ប៉ុន្តែទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើសង្គ្រាមនោះ គឺដើម្បីទ្រង់សាកល្បងពួកអ្នកទៅវិញទៅមក ដោយទ្រង់ចង់សាកល្បងថា តើអ្នកមានជំនឿរូបណាដែលហ៊ានប្រយុទ្ធ ហើយតើអ្នកណាដែលមិនហ៊ានប្រយុទ្ធ ហើយសាកល្បងពួកគ្មានជំនឿជាមួយនឹងអ្នកមានជំនឿ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកមានជំនឿរូបណាត្រូវបានគេសម្លាប់(ក្នុងសមរភូមិ)នោះ គេនឹងបានចូលឋានសួគ៌ ហើយប្រសិនបើអ្នកមានជំនឿបានសម្លាប់អ្នកដែលគ្មានជំនឿនោះ គឺគេ(អ្នកដែលគ្មានជំនឿ)នឹងបានចូលឋាននរក។ ហើយបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលត្រូវបានគេសម្លាប់នៅក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងមិនលុបបំបាត់នូវទង្វើកុសលទាំងឡាយរបស់ពួកគេដាច់ខាត។

ទ្រង់នឹងចង្អុលបង្ហាញពួកគេឲ្យដើរតាមសេចក្តីពិតនៅក្នុងឆាកជីវិតលោកិយរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងកែលម្អកិច្ចការរបស់ពួកគេ។

ហើយទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌នៅថ្ងៃបរលោក។ ទ្រង់បានបញ្ជាក់ប្រាប់ពួកគេនូវលក្ខណៈរបស់ឋានសួគ៌នោះនៅក្នុងលោកិយ។ ដូច្នេះពួកគេក៏បានស្គាល់វា ហើយទ្រង់បានឲ្យពួកគេស្គាល់លំនៅដ្ឋានរបស់ពួកគេនៅក្នុងឋានសួគ៌នៅថ្ងៃបរលោក។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើលើពួកគេ! ប្រសិនបើពួកអ្នកជួយអល់ឡោះ តាមរយៈការជួយព្យាការីរបស់ទ្រង់ សាសនារបស់ទ្រង់ និងប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកប្រឆាំងនោះ ទ្រង់់នឹងជួយពួកអ្នកវិញ ដោយទ្រង់ធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានជ័យជម្នះលើពួកគេ ហើយទ្រង់នឹងពង្រឹងគោលជំហររបស់ពួកអ្នកនៅពេលដែលពួកអ្នកជួបពួកគេនៅក្នុងសមរភូមិ។

ហើយចំពោះពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ពួកគេនឹងទទួលនូវការខាតបង់និងភាពវិនាសអន្តរាយ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឲ្យផលបុណ្យនៃទង្វើកុសលទាំងឡាយរបស់ពួកគេក្លាយជាអសារបង់។

ទណ្ឌកម្មដែលកើតឡើងចំពោះពួកគេបែបនោះ គឺដោយសារតែពួកគេស្អប់គម្ពីរគួរអានដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ដោយក្នុងគម្ពីរនោះ គឺប្រើពួកគេឲ្យគោរពសក្ការៈទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏លុបបំបាត់នូវទង្វើកុសលរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេក៏បានខាតបង់ទាំងក្នុងលោកិយនិងនៅថ្ងៃបរលោក។

ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកដែលបដិសេធទាំងនោះមិនធ្វើដំណើរលើផែនដី ហើយពិចារណាមើលថា តើលទ្ធផលចុងក្រោយរបស់ពួកដែលបដិសេធជំនាន់មុនពួកគេនោះយ៉ាងដូចម្តេចដែរ? ពិតណាស់ លទ្ធផលចុងក្រោយរបស់ពួកគេ គឺឈឺចាប់បំផុត។ អល់ឡោះទ្រង់បានបំផ្លាញផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកគេឲ្យខ្ទេចខ្ទី ហើយទ្រង់បានបំផ្លាញពួកគេ កូនចៅរបស់ពួកគេ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ ហើយសម្រាប់ពួកដែលប្រឆាំងនោះ នៅគ្រប់សម័យកាល និងគ្រប់ទីកន្លែង គឺនឹងទទួលនូវទណ្ឌកម្មដូចគ្នានេះ។

ការតបស្នងដែលបានលើកឡើងសម្រាប់ក្រុមទាំងពីរនោះ គឺដោយសារតែអល់ឡោះជាម្ចាស់ គឺជាអ្នកដែលគាំពារដល់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយចំពោះពួកដែលគ្មានជំនឿវិញ គឺគ្មានអ្នកគាំពារពួកគេឡើយ។

ពិតបា្រកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបញ្ចូលបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយនិងបានសាងនូវទង្វើកុសល ទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមាន និងដើមឈើរបស់វា។ ហើយពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់វិញ ពួកគេសោយសុខនៅលើលោកិយដោយធ្វើតាមចំណង់តណ្ហារបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបរិភោគ(អាហារ)ដូចសត្វពាហនៈស៊ី(ចំណី)ដូច្នោះដែរ ដោយពួកគេគ្មានគិតអ្វីក្រៅតែពីការបំពេញក្រពះ និងតណ្ហារបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ឋាននរកគឺជាកន្លែងស្នាក់អាស្រ័យរបស់ពួកគេ ដែលពួកគេត្រូវស្ថិតនៅ។

ហើយមានស្រុកភូមិជាច្រើននៃពួកជំនាន់មុនដែលពួកគេមានអំណាចខ្លាំងក្លា មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ និងកូនចៅច្រើនជាងស្រុកម៉ាក្កះ ដែលអ្នកស្រុកនោះបានបណ្ដេញអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ឲ្យចាកចេញនោះទៅទៀត។ យើងបានបំផ្លាញពួកទាំងនោះនៅពេលដែលពួកគេបានបដិសេធនឹងអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ពួកគេ។ នៅពេលនោះ ពួកគេគ្មានអ្នកជួយណាដែលអាចសង្គ្រោះពួកគេឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនៅឡើយនៅពេលដែលទណ្ឌកម្មនោះបានមកដល់ពួកគេនោះ។ ដូចនេះ មិនមែនយើងគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការបំផ្លាញអ្នកស្រុកម៉ាក្កះនោះទេ ប្រសិនបើយើងមានចេតនាដូច្នោះនោះ។

តើអ្នកដែលមានអំណះអំណាងជាក់លាក់ និងមានភស្តុតាងយ៉ាងច្បាស់លាស់ពីម្ចាស់របស់គេ ហើយគេគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់ដោយមានការចេះដឹងនោះ ដូចជាអ្នកដែលត្រូវបានស្ហៃតនតុបតែងលម្អអំពើអាក្រក់របស់គេ(ឲ្យមើលឃើញប្រការអាក្រក់ ថាជាប្រការល្អ) ហើយពួកគេធ្វើតាមទំនើងចិត្តរបស់ពួកគេ ដូចជា គោរពសក្ការៈទៅចំពោះរូបបដិមា ប្រព្រឹត្តអំពើបាប បដិសេធចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយឬ?

(នេះជា)លក្ខណៈរបស់ឋានសួគ៌ដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យាចំពោះបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចចំពោះទ្រង់(ដោយអនុវត្តន៍នូវរាល់បទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់) ដែលថាទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងនោះ ៖ នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ គឺមានទន្លេជាច្រើនអំពីទឹកដែលមិនប្រែក្លិននិងរសជាតិរបស់វាដោយសារតែទុកយូរនោះទេ។ ហើយនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះទៀត គឺមានទន្លេជាច្រើនអំពីទឹកដោះគោដែលមិនប្រែប្រួលរសជាតិរបស់វា។ នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះផងដែរ គឺមានទន្លេជាច្រើនអំពីសុរាដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់សម្រាប់អ្នកដែលទទួលទានវា ហើយនិងមានទន្លេជាច្រើនអំពីទឹកឃ្មុំដ៏បរិសុទ្ធ។ ហើយនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះផងដែរ ពួកគេនឹងទទួលបានផ្លែឈើគ្រប់ប្រភេទតាមដែលពួកគេប្រាថ្នា។ លើសពីនេះទៅទៀត ពួកគេត្រូវបានអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់លុបលាងនូវបាបកម្មទាំងអស់របស់ពួកគេ ដោយទ្រង់មិនយកទោសពៃរ៍ពីពួកគេឡើយ។ តើស្មើគ្នាដែរឬទេចំពោះអ្នកដែលទទួលបាននូវការតបស្នងបែបនេះ ជាមួយនឹងអ្នកដែលត្រូវរស់នៅជាអមតៈនៅក្នុងឋាននរក ហើយពួកគេត្រូវបានគេឲ្យផឹកទឹកដ៏សែនក្តៅបំផុត ដែលធ្វើឲ្យក្រពះ ពោះវៀនរបស់ពួកគេដាច់ដោច ដោយសារតែកម្តៅដ៏ក្តៅរបស់វានោះ?

ហើយនៅក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុត គឺមានអ្នកដែលស្តាប់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) តែមិនព្រមទទួលយកឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គឺមានតែការងាកចេញ។ លុះនៅពេលដែលពួកគេបានចាកចេញអំពីអ្នក ពួកគេក៏និយាយទៅកាន់បណ្តាអ្នកដែលអល់ឡោះទ្រង់បានប្រទានចំណេះដឹងដល់ពួកគេថាៈ តើគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បាននិយាយអ្វីអម្បាញ់មិញនេះ? ពួកគេសួរដោយធ្វើជាល្ងង់ និងងាកចេញ(មិនទទួលយក)។ ពួកទាំងនោះហើយ ជាពួកដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកគេនោះ។ ដូច្នេះ គ្មានប្រការល្អអ្វីមួយដែលអាចទៅដល់ដួងចិត្តពួកគេឡើយ ហើយពួកគេធ្វើតាមទំនើងចិត្តរបស់ពួកគេ ដែលធ្វើឲ្យពួកគេមើលមិនឃើញសេចក្តីពិតនោះឡើយ។

ហើយបណ្តាអ្នកដែលទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់សេចក្តីពិត និងធ្វើតាមអ្វីដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បាននាំមកនោះ ម្ចាស់របស់ពួកគេបានបន្ថែមនូវការចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកគេទៅកាន់ប្រការល្អ ហើយទ្រង់បានធ្វើឲ្យពួកគេសាងនូវទង្វើ(កុសល)ដែលអាចការពារពួកគេពីភ្លើងនរក។

ដូច្នេះ តើពួកប្រឆាំងនោះ គ្មានរង់ចាំអ្វីក្រៅពីថ្ងៃបរលោកដែលនឹងមកដល់ពួកគេភ្លាមៗ ដោយពួកគេមិនបានដឹងមុនឡើយនោះឬ? ពិតប្រាកដណាស់ សញ្ញាទាំងឡាយរបស់ថ្ងៃបរលោកនោះបានលេចឡើងរួចទៅហើយ ដែលក្នុងនោះ គឺការតែងតាំងព្យាការីមូហាំម៉ាត់(ជាអ្នកនាំសារ) និងការប្រេះបែក(ជាពីរ)របស់ព្រះចន្ទ។ ដូច្នេះ តើពួកគេមានការភ្ញាក់រលឹកយ៉ាងដូចម្តេច នៅពេលដែលថ្ងៃបរលោកបានមកដល់ពួកគេហើយនោះ?

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងឲ្យច្បាស់ចុះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គ្មានម្ចាស់ណាដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ ក្រៅពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ហើយចូរអ្នកសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់អ្នក និងសុំពីអល់ឡោះឲ្យអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿ ទាំងប្រុសទាំងស្រីផងដែរ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតពីសកម្មភាពរបស់ពួកអ្នកនៅពេលថ្ងៃ និងកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកអ្នកនៅពេលយប់។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ហើយបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ(ដែលពួកគេប្រាថ្នាចង់ឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នូវជំពូកមួយដែលនិយាយអំពីច្បាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការធ្វើសង្គ្រាម)បាននិយាយថាៈ ហេតុអ្វីបានជាអល់ឡោះជាម្ចាស់មិនបញ្ចុះជំពូកមួយដែលនិយាយអំពីការធ្វើសង្រ្គាម? តែនៅពេលដែលអល់ឡោះទ្រង់បញ្ចុះជំពូកមួយដែលបកស្រាយយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងវានូវបទបញ្ញត្តិនៅក្នុងការធ្វើសង្គ្រាមនោះ អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នឹងបានឃើញពួកដែលចិត្តរបស់ពួកគេមានការមន្ទិលសង្ស័យក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុតនោះ សម្លឹងមើលទៅកាន់អ្នក ដូចជាការសម្លឺងរបស់អ្នកដែលជិតស្លាប់ដោយសារភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្តីស្លាប់ដូច្នោះដែរ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកគេថា ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មរបស់ពួកគេបានខិតមកជិតដល់ពួកគេហើយ ដោយសារតែពួកគេគេចវេស និងខ្លាចក្នុងការចេញទៅច្បាំង។

ការដែលពួកគេគោរពតាមបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះ ហើយនិយាយនូវពាក្យសម្តីដែលល្អដោយគ្មានលាក់ពុតក្នុងវានោះ គឺជាការប្រសើរសម្រាប់ពួកគេ។ ហើយនៅពេលដែលគេបានដាក់កាតព្វកិច្ចឲ្យធ្វើសង្គ្រាម ពួកគេបែរជាស្អប់ខ្ពើមទៅវិញ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះយ៉ាងពិតប្រាកដ និងគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់វិញនោះ គឺវាល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកគេជាងការដែលពួកគេលាក់ពុត ហើយល្មើសនឹងបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ។

ហើយស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នកជាទូទៅ បើកាលណាពួកអ្នកងាកចេញពីការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់នោះ គឺពួកអ្នកប្រាកដជាបង្កវិនាសកម្មនៅលើផែនដីនេះ ដោយការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើស ហើយពួកអ្នកប្រាកដជាកាត់ផ្តាច់ចំណងសាច់សាលោហិត ដូចជាស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នកនៅក្នុងសម័យកាលអវិជ្ជា(មុនឥស្លាមមកដល់)ដូច្នោះដែរ។

ពួកដែលបង្កវិនាសកម្មនៅលើផែនដី និងកាត់ផ្តាច់ចំណងសាច់សាលោហិតទាំងនោះហើយ គឺជាពួកដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានឲ្យពួកគេឃ្លាតឆ្ងាយពីក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់បានធ្វើឲ្យត្រចៀករបស់ពួកគេថ្លង់មិនអាចស្តាប់ឮការពិត និងបានធ្វើឲ្យភ្នែករបស់ពួកគេខ្វាក់មើលមិនឃើញការពិត។

ដូចនេះ ហេតុអ្វីបានជាពួកដែលងាកចេញ(ពីការពិត)ទាំងនោះមិនគិតពិចារណាចំពោះគម្ពីរគួរអាន និងអ្វីដែលនៅក្នុងវានោះ? ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើពួកគេគិតពិចារណាចំពោះគម្ពីរគួរអាននោះ វានឹងចង្អុលបង្ហាញពួកគេនូវរាល់ប្រការល្អ ហើយនិងបញ្ចៀសពួកគេពីរាល់ប្រការអាក្រក់ទាំងឡាយជាមិនខាន។ ឬក៏នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកទាំងនោះត្រូវបានចាក់សោរបិទជិត ដោយគ្មានការទូន្មានណាអាចចូលទៅដល់ ហើយការដាស់រំលឹកក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដល់វាដែរ?

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលត្រឡប់(ចាកចេញ)ពីភាពមានជំនឿទៅរកភាពគ្មានជំនឿនិងភាពពុតត្បុត ក្រោយពីភស្តុតាងបានបង្ហាញទៅលើពួកគេ និងសច្ចភាពនៃព្យាការីមូហាំម៉ាត់ក៏បានបញ្ជាក់ច្បាស់ដល់ពួកគេហើយនោះ គឺស្ហៃតនជាអ្នកដែលបានតុបតែងលម្អដល់ពួកគេនូវការប្រឆាំងនិងភាពពុតត្បុតនេះ និងបានធ្វើឲ្យវាមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់ពួកគេ ហើយបានឲ្យពួកគេមានក្តីស្រមើលស្រមៃដ៏វែងឆ្ងាយ។

ភាពវង្វេងដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេនោះ គឺដោយសារតែពួកគេបាននិយាយដោយស្ងាត់ៗទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលស្អប់ខ្ពើមចំពោះវ៉ាហ៊ីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសារថាៈ ពួកយើងនឹងធ្វើតាមពួកអ្នកក្នុងរឿងមួយចំនួន ដូចជាការរារាំង(មនុស្សលោក)ពីការប្រយុទ្ធជាដើម។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងនូវអ្វីដែលពួកគេលាតត្រដាង និងអ្វីដែលពួកគេលាក់បាំងវា។ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ដូចនេះ ទ្រង់នឹងបង្ហាញឲ្យអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បានដឹងនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនាចង់ឲ្យគាត់ដឹង។

ដូច្នេះ តើយ៉ាងណាទៅវិញដែលអ្នកបានឃើញនូវទណ្ឌកម្មចំពោះពួកគេ និងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់របស់ពួកគេដែលពួកគេទទួលរង នៅពេលដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុកខាងដកហូតព្រលឹង បានដកហូតព្រលឹងរបស់ពួកគេ ដោយម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានវាយទៅលើមុខនិងខ្នងរបស់ពួកគេជាមួយនឹងដែកទំពក់នោះ?

ទណ្ឌកម្មនោះ គឺដោយសារតែពួកគេដើរតាមរាល់ប្រការទាំងឡាយដែលធ្វើឲ្យអល់ឡោះទ្រង់ខឹងសម្បាចំពោះពួកគេ ដូចជាភាពគ្មានជំនឿ ពុតត្បុត និងប្រឆាំងចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេស្អប់ខ្ពើមចំពោះអ្វីដែលនាំឲ្យពួកគេខិតជិតម្ចាស់របស់ពួកគេ និងអ្វីដែលទ្រង់ពេញចិត្តចង់ឲ្យពួកគេធ្វើ ដូចជា ការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងការដើរតាមអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។ ដូចនេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានធ្វើឲ្យទង្វើកុសលទាំងឡាយរបស់ពួកគេក្លាយជាអសារបង់។

តើពួកដែលក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេមានការមន្ទិលសង្ស័យក្នុងចំណោមពួកពុតត្បុតនោះនឹកស្មានថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនបង្ហាញនូវការគំគួនឈ្នានីសរបស់ពួកគេឲ្យគេបានឃើញទេឬ? ជាការពិតណាស់ ទ្រង់ពិតជានឹងលាតត្រដាងវា(ឲ្យគេបានឃើញ) តាមរយៈការសាកល្បង និងគ្រោះថ្នាក់នានា ដើម្បីបែងចែករវាងអ្នកដែលមានជំនឿពិត និងអ្នកដែលភូតកុហក បង្ហាញឲ្យឃើញអ្នកដែលមានជំនឿ និងបកអាក្រាតពួកពុតត្បុត។

ហើយប្រសិនបើយើងមានចេតនាចង់ឲ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ស្គាល់ពួកពុតត្បុតនោះ គឺយើងពិតជាអាចឲ្យអ្នកស្គាល់ពួកគេបាន ហើយអ្នកពិតជានឹងស្គាល់ពួកគេតាមរយៈសញ្ញាសម្គាល់របស់ពួកគេ។ ហើយអ្នកក៏នឹងស្គាល់ពួកគេតាមរយៈរបៀបនៃការនិយាយស្តីរបស់ពួកគេផងដែរ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចា់ទ្រង់ដឹងនូវទង្វើរបស់ពួកអ្នក។ គ្មានអ្វីមួយអំពីវាអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកទៅតាមទង្វើដែលពួកអ្នកបានសាង។

ហើយយើងប្រាកដជានឹងសាកល្បងពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ)ដោយឲ្យពួកអ្នកធ្វើសង្គ្រាម ប្រយុទ្ធនឹងពួកសត្រូវ ហើយនិងត្រូវគេសម្លាប់ ដើម្បីឲ្យយើងដឹងថា តើជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកជាអ្នកដែលតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ហើយជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលអត់ធ្មត់លើការប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវរបស់ទ្រង់។ ហើយយើងនឹងសាកល្បងពួកអ្នក ដើម្បីឲ្យយើងបានដឹងថា តើជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នក ជាអ្នកដែលស្មោះត្រង់ ហើយជនណាដែលជាអ្នកភូតកុហក។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយបានរារាំងខ្លួនឯងនិងអ្នកដទៃពីសាសនារបស់អល់ឡោះ និងបានប្រព្រឹត្តផ្ទុយពីការបង្គាប់ប្រើរបស់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងប្រឆាំងនឹងអ្នកនាំសារ ក្រោយពីបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា គាត់គឺជាព្យាការីហើយនោះ ពួកទាំងនោះមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់អល់ឡោះនោះឡើយ។ តាមពិត ពួកគេកំពុងតែបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួនឯងទៅវិញទេ។ ហើយអល់ឡោះនឹងធ្វើឲ្យទង្វើកុសលរបស់ពួកគេក្លាយជាអសារបង់។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍នូវអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ចូរពួកអ្នកប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសារ(របស់ទ្រង់) ដោយអនុវត្តន៍តាមនូវអ្វីដែលលោកទាំងពីរបានបង្គាប់ប្រើ និងចៀសឆ្ងាយពីអ្វីដែលលោកទាំងពីបានហាមឃាត់ ហើយចូរពួកអ្នកកុំធ្វើឲ្យទង្វើកុសលរបស់ពួកអ្នកក្លាយជាអសារបង់ តាមរយៈតែការប្រឆាំង និងភាពរីយ៉ាក(ធ្វើគ្រាន់តែចង់ឲ្យអ្នកផងមើលឃើញ)ឲ្យសោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ ហើយបានរារាំងខ្លួនឯងនិងអ្នកដទៃពីសាសនារបស់អល់ឡោះ ក្រោយមក ពួកគេបានស្លាប់ក្នុងនាមជាអ្នកដែលគ្មានជំនឿ មុនពេលដែលពួកគេបានសារភាពកំហុសនោះ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងមិនអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេ ដោយការបិទបាំងទោសកំហុសរបស់ពួកគេជាដាច់ខាត។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់នឹងយកទោសពៃរ៍ពួកគេ(លើបាបកម្មទាំងនោះ) ហើយទ្រង់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋាននរក ដោយពួកគេស្ថិតនៅក្នុងនោះជាអមតៈ។

ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នក(ឱបណ្តាពួកអ្នកមានជំនឿ)កុំទន់ខ្សោយក្នុងការប្រឈមមុខនឹងសត្រូវរបស់ពួកអ្នក និងកុំអំពាវនាវពួកគេឲ្យធ្វើការសម្រុះសម្រួល មុននឹងពួកគេអំពាវនាវពួកអ្នកឲ្យធ្វើការសម្រុះសម្រួលឲ្យសោះ ខណៈដែលពួកអ្នក ជាអ្នកដែលមានភាពខ្លាំងក្លានិងមានប្រៀបលើពួកគេនោះ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់នៅជាមួយពួកអ្នកដោយការជួយនិងការគាំទ្ររបស់ទ្រង់(ចំពោះពួកអ្នក)។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនកាត់បន្ថយផលបុណ្យចំពោះទង្វើកុសលរបស់ពួកអ្នកបន្តិចណាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់នឹងបន្ថែម(ផលបុណ្យទ្វេដង)ឲ្យពួកអ្នក ជាការប្រោសប្រទាន និងជាភាពសប្បុរសអំពីទ្រង់។

ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នក(ឱបណ្តាពួកអ្នកមានជំនឿ)កុំទន់ខ្សោយក្នុងការប្រឈមមុខនឹងសត្រូវរបស់ពួកអ្នក និងកុំអំពាវនាវពួកគេឲ្យធ្វើការសម្រុះសម្រួល មុននឹងពួកគេអំពាវនាវពួកអ្នកឲ្យធ្វើការសម្រុះសម្រួលឲ្យសោះ ខណៈដែលពួកអ្នក ជាអ្នកដែលមានភាពខ្លាំងក្លានិងមានប្រៀបលើពួកគេនោះ។ ហើយអល់ឡោះទ្រង់នៅជាមួយពួកអ្នកដោយការជួយនិងការគាំទ្ររបស់ទ្រង់(ចំពោះពួកអ្នក)។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនកាត់បន្ថយផលបុណ្យចំពោះទង្វើកុសលរបស់ពួកអ្នកបន្តិចណាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់នឹងបន្ថែម(ផលបុណ្យទ្វេដង)ឲ្យពួកអ្នក ជាការប្រោសប្រទាន និងជាភាពសប្បុរសអំពីទ្រង់។

ប្រសិនបើទ្រង់ទាមទារពីពួកអ្នក រួចទ្រង់ទទូចទាមទារនូវទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ពួកអ្នក(ឲ្យបរិច្ចាគទានទាំងអស់)នោះ ពួកអ្នកនឹងកំណាញ់ចំពោះការធ្វើដូច្នោះ ហើយទ្រង់នឹងលាតត្រដាងនូវការមិនពេញចិត្តក្នុងការបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់ដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកអ្នកជាមិនខាន។ ហេតុនេះ ទ្រង់ក៏បោះបង់នូវការទាមទារវាពីពួកអ្នក ជាក្តីអាណិតស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ចំពោះពួកអ្នក។

ឱអ្នកទាំងអស់គ្នា(ដែលជាអ្នកមានជំនឿ)! ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកត្រូវបានគេអំពាវនាវឲ្យបរិច្ចាគមួយចំណែកនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នកក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ហើយគេមិនទាមទារឲ្យពួកអ្នកបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់នោះឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែមួយចំនួននៃពួកអ្នក មិនព្រមបរិច្ចាគទៅតាមការទាមទារនេះនោះទេ ព្រោះតែភាពកំណាញ់របស់គេ។ ហើយជនណាដែលកំណាញ់ក្នុងការបរិច្ចាគមួយចំណែកនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះនោះ តាមពិត រូបគេកំពុងតែកំណាញ់ចំពោះខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ព្រោះតែរូបគេបានហាមឃាត់ខ្លួនឯងពីការទទួលបានផលបុណ្យនៃការបរិច្ចាគ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាមានលើសលប់ដោយទ្រង់មិនត្រូវការការបរិច្ចាគរបស់ពួកអ្នកនោះឡើយ តែពួកអ្នកទៅវិញទេដែលត្រូវការទ្រង់នោះ។ ហើយប្រសិនបើពួកអ្នកវិលត្រឡប់(ចាកចេញ)ពីឥស្លាម(មានជំនឿ)ទៅកាន់ការប្រឆាំង(គ្មានជំនឿ)វិញនោះ ទ្រង់់នឹងបំផ្លាញពួកអ្នក ហើយទ្រង់នឹងបង្កើតក្រុមផ្សេងជំនួសពួកអ្នក។ ក្រោយមក ពួកគេនឹងមិនមានលក្ខណៈ(អាក្រក់)ដូចពួកអ្នកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងផ្តល់ឲ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវជ័យជម្នះយ៉ាងច្បាស់លាស់តាមរយៈកិច្ចព្រមព្រៀង អាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះ។

ដើម្បីអល់ឡោះទ្រង់អភ័យទោសឲ្យអ្នកចំពោះបាបកម្មរបស់អ្នកដែលអ្នកបានសាងមុននឹងជ័យជម្នះនេះ និងបាបកម្មដែលអ្នកមិនទាន់បានសាងក្រោយពីជ័យជម្នះនេះ។ ហើយទ្រង់នឹងបំពេញឧបការគុណរបស់ទ្រង់ចំពោះអ្នក តាមរយៈការជួយសាសនារបស់អ្នក ហើយទ្រង់នឹងចង្អុលបង្ហាញអ្នកនូវមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលគ្មានភាពវៀចវេនៅក្នុងវាឡើយ នោះគឺមាគ៌ានៃសាសនាឥស្លាមដ៏ត្រឹមត្រូវ។

ហើយអល់ឡោះនឹងជួយអ្នកនូវជំនួយដ៏រឹងមាំដើម្បី(ឲ្យអ្នក)យកឈ្នះលើសត្រូវរបស់អ្នក ដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចទប់ទល់នឹងវា(ជំនួយរបស់អល់ឡោះ)បានឡើយ។

អល់ឡោះទ្រង់ជាអ្នកដែលបានបញ្ចុះនូវភាពនឹងនរនិងភាពស្ងប់ស្ងាត់ទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿដើម្បីឲ្យពួកគេកាន់តែបន្ថែមនូវសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេថែមទៀត។ ហើយកងទ័ពទាំងឡាយដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់និងលើផែនដី គឺកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ទ្រង់នឹងជួយពង្រឹងជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដោយកងទ័ពទាំងនោះ ហើយទ្រង់ដឹងបំផុតចំពោះអ្វីដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតបំផុតចំពោះការផ្តល់ជំនួយ និងការពង្រឹងនេះ។

ដើម្បីទ្រង់នឹងបញ្ចូលបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ទាំងប្រុសទាំងស្រីទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមាននិងដើមឈើរបស់វា ហើយនិងដើម្បីទ្រង់លុបបំបាត់អំពីពួកគេនូវប្រការអាក្រក់ទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដោយទ្រង់មិនយកទោសពៃរ៍ពួកគេចំពោះវាឡើយ។ អ្វីដែលបានលើកឡើង(ដូចជា ការទទួលបាននូវអ្វីដែលពួកគេសុំ ពោលគឺឋានសួគ៌ និងការរួចផុតពីអ្វីដែលពួកគេភ័យខ្លាច ពោលគឺការយកទោសពៃរ៍ចំពោះប្រការអាក្រក់)នេះ គឺជាជោគជ័យមួយដ៏ធំធេងចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដែលគ្មានជោគជ័យណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

ហើយនិងដើម្បីទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មពួកពុតត្បុតទាំងប្រុសទាំងស្រី និងដាក់ទណ្ឌកម្មដល់ពួកមុស្ហរីគីនទាំងប្រុសទាំងស្រី ដែលពួកទាំងនេះគិតថាៈ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងមិនជួយសាសនារបស់ទ្រង់ឡើយ ហើយទ្រង់ក៏មិនលើកតម្កើងពាក្យបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែរ។ ដូច្នេះ ទណ្ឌកម្មក៏បានវិលទៅរកពួកគេវិញ ហើយអល់ឡោះទ្រង់ខឹងសម្បាពួកគេ ព្រោះតែការប្រឆាំងនិងការគិតស្មានអាក្រក់របស់ពួកគេ(ចំពោះទ្រង់) ហើយទ្រង់បណ្តេញពួកគេឲ្យចេញពីក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។ ហើយទ្រង់បានរៀបចំនរកជើហាន់ណាំសម្រាប់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក ដែលពួកគេនឹងចូលទៅក្នុងនោះជាអមតៈ។ ហើយនរកជើហាន់ណាំ គឺជាកន្លែងវិលត្រលប់ដ៏អាក្រក់បំផុតដែលពួកគេវិលត្រឡប់ទៅកាន់វា។

ហើយកងទ័ពដែលនៅលើមេឃជាច្រើននិងនៅលើផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដោយទ្រង់ជួយពង្រឹងដល់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដោយកងទ័ពទាំងនោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងក្លាបំផុតដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការបង្កើត ការកំណត់ និងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានតែងតាំងអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ជាអ្នកធ្វើសាក្សីទៅលើប្រជាជាតិរបស់អ្នកនៅថ្ងៃបរលោក និងជាអ្នកផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្តាអ្នកមានជំនឿអំពីជ័យជម្នះ និងសិទ្ធិអំណាចដែលទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងលោកិយ និងចំពោះអ្វីដែលទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេនៃការសោយសុខនៅថ្ងៃបរលោក ព្រមទាំងជាអ្នកបន្លាចពួកប្រឆាំង(ពួកគ្មានជំនឿ)ពីភាពអាម៉ាស់និងភាពបរាជ័យដោយស្នាដៃរបស់អ្នកមានជំនឿដែលទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេនៅក្នុងលោកិយនេះ និងចំពោះអ្វីដែលទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេនៃទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់នៅថ្ងៃបរលោកដែលកំពុងតែរង់ចាំពួកគេ។

សង្ឃឹមថា ពួកអ្នកមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងមានជំនឿចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយពួកអ្នកលើកតម្កើងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងឲ្យតម្លៃចំពោះគាត់ ព្រមទាំងកោតសរសើរចំពោះអល់ឡោះ ទាំងព្រឹកទាំងល្ងាច។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានជាមួយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវសច្ចាប្រណិធាន “ពៃអះអាល់រិទវ៉ាន” លើការប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកមុស្ហរីគីននៃទីក្រុងម៉ាក្កះនោះ តាមពិតពួកគេបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានជាមួយនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់ ពីព្រោះទ្រង់ជាអ្នកដែលបង្គាប់ប្រើពួកគេឲ្យប្រយុទ្ធនឹងពួកមុស្ហរីគីន ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលតបស្នងដល់ពួកគេ។ ដៃរបស់អល់ឡោះនៅពីលើដៃរបស់ពួកគេនៅពេល(ពួកគេ)ធ្វើសច្ចាប្រណិធាននោះ ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលឃើញបំផុតចំពោះពួកគេដោយគ្មានអ្វីមួយអំពីពួកគេអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ជនណាហើយដែលបានក្បត់ចំពោះការសច្ចាប្រណិធានរបស់គេ និងមិនបានបំពេញនូវការសន្យារបស់ពួកគេដែលបានសន្យានឹងអល់ឡោះលើការជួយសាសនារបស់ទ្រង់ទេនោះ តាមពិត គ្រោះថ្នាក់នៃការក្បត់ចំពោះការសច្ចាប្រណិធាន និងការក្បត់កិច្ចសន្យារបស់គេនោះ គឺវិលត្រឡប់ទៅរកគេវិញប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះរឿងនោះមិនអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ។ ហើយជនណាដែលបានបំពេញតាមអ្វីដែលគេបានសន្យានឹងអល់ឡោះលើការជួយសាសនារបស់ទ្រង់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យគេនូវការតបស្នងដ៏ធំធេង នោះគឺឋានសួគ៌។

ពួកដែលត្រូវបានគេទៅចោលក្នុងចំណោមពួកអារ៉ាប់ជនបទដោយពួកគេមិនបានរួមដំណើរជាមួយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កះនោះ ប្រសិនបើអ្នកស្តីបន្ទោសពួកគេ នោះពួកគេនឹងនិយាយទៅកាន់អ្នកថាៈ ការមើលថែទ្រព្យសម្បត្តិនិងកូនចៅរបស់ពួកយើងបានរំខានពួកយើងមិនឲ្យ(ពួកយើងអាច)រួមដំណើរជាមួយអ្នកបាន។ ហេតុនេះ សូមអ្នកសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះឲ្យពួកយើងចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកយើងផង។ ការដែលពួកគេសុំឲ្យព្យាការីមូហាំម៉ាត់សុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យពួកគេនោះ គឺពួកគេគ្រាន់តែនិយាយនឹងអណ្តាតរបស់ពួកគេនូវអ្វីដែលគ្មាននៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះពួកគេមិនបានសារភាពកំហុស(ចំពោះអល់ឡោះ)ពីបាបកម្មរបស់ពួកគេឡើយ។ ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចហាមឃាត់អល់ឡោះចំពោះអ្វីមួយឲ្យពួកអ្នកឡើយ ប្រសិនបើអល់ឡោះមានចេតនាឲ្យពួកអ្នកបានល្អ ឬមានចេតនាចង់ឲ្យពួកអ្នកបានអាក្រក់នោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ អល់ឡោះមហាដឹងបំផុតចំពោះអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត ដោយគ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ទោះបីពួកអ្នកខំលាក់បាំងវាយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ហេតុផលដែលពួកអ្នកនិយាយថា (ពួកអ្នក)រវល់មើលថែទ្រព្យសម្បត្តិនិងកូនចៅនោះ មិនមែនជាមូលហេតុដែលធ្វើឲ្យពួកអ្នកមិនបានរួមដំណើរជាមួយអ្នកនាំសារ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកគិតស្មានថា ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសារ និងសហការីរបស់គាត់ នឹងត្រូវអន្តរាយទាំងអស់គ្នា ហើយពួកគាត់នឹងមិនវិលត្រលប់មកកាន់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគាត់នៅឯក្រុងម៉ាទីណះវិញជាដាច់ខាត ដោយស្ហៃតនបានតុបតែងលម្អនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកអ្នក ហើយពួកអ្នកគិតស្មានអាក្រក់ចំពោះម្ចាស់របស់ពួកអ្នកថា ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់នឹងមិនជួយព្យាការីរបស់ទ្រង់ឡើយ។ ហើយពួកអ្នក គឺពួកដែលវិនាសអន្តរាយ ដោយសារតែការគិតស្មានអាក្រក់របស់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងការគេចវេសពីអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់(មិនរួមដំណើរជាមួយគាត់)។

ហើយជនណាដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេគឺជាអ្នកប្រឆាំង(គ្មានជំនឿ)។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ នៅថ្ងៃបរលោកនោះ យើងបានរៀបចំសម្រាប់ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនូវភ្លើងនរកដែលឆេះសន្ធោសន្ធៅ ដោយពួកគេនឹងត្រូវបានគេធ្វើទណ្ឌកម្មនៅក្នុងនរកនោះ។

ហើយការគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ទ្រង់អភ័យទោសនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ដោយទ្រង់បញ្ចូលរូបគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដោយការប្រោសប្រទានរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដោយភាពយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសបំផុតនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ពួកដែលត្រូវគេទៅចោល(មិនបានរួមដំណើរជាមួយអ្នកនាំសារ)នោះ នៅពេលដែលពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ចេញដំណើទៅកាន់ទ្រព្យជ័យភណ្ឌដែលទទួលបានពីសមរភូមិខ័យពើរដើម្បីយកវា ដែលអល់ឡោះទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកអ្នកក្រោយពីកិច្ចព្រមព្រៀងអាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះនោះ ពួកគេនឹងនិយាយថាៈ សូមទុកឲ្យពួកយើងចេញ(ដំណើរ)ទៅជាមួយពួកអ្នកផងដើម្បីទទួលបានចំណែកខ្លះអំពីជ័យភណ្ឌនោះ។ ការដែលពួកដែលគេទៅចោលទាំងនោះស្នើសុំបែបនេះ គឺពួកគេចង់ផ្លាស់ប្តូរការសន្យារបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានសន្យាចំពោះបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿបន្ទាប់ពីកិច្ចព្រមព្រៀងអាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះ ដែលថាទ្រង់នឹងប្រទានជ័យភណ្ឌដែលបានមកពីសមរភូមិខ័យពើរនោះឲ្យទៅអ្នកមានជំនឿ(ដែលបានរួមដំណើរជាមួយអ្នកនាំសារ)តែមួយគត់។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ពួកអ្នកមិនអាចទៅទទួលទ្រព្យជ័យភណ្ឌនោះជាមួយពួកយើងបានឡើយ ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យានឹងពួកយើងហើយថា ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រព្យជ័យភណ្ឌដែលបានពីសង្គ្រាមខ័យពើរនោះ គឺសម្រាប់តែអ្នកណាដែលបានចូលរួមក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងអាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនោះ ពួកគេនឹងនិយាយថាៈ ការដែលពួកអ្នកហាមឃាត់ពួកយើងមិនឲ្យទៅទទួលជ័យភណ្ឌដែលបានពីសមរភូមិខ័យពើរជាមួយពួកអ្នកនោះ មិនមែនជាបទបញ្ជាពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គឺដោយសារតែពួកអ្នកច្រណែនឈ្នានីសនឹងពួកយើងប៉ុណ្ណោះ។ ក៏ប៉ុន្តែ រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកទាំងនោះបានអះអាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេមិនយល់ពីបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ និងបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នោះឡើយ លើកលែងតែបន្តិចបន្តូចប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដូច្នោះហើយទើបពួកគេធ្លាក់ចូលក្នុងការប្រព្រឹត្តល្មើសចំពោះទ្រង់។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ដែលត្រូវបានគេទៅចោលក្នុងចំណោមពួកអារ៉ាប់ជនបទដោយពួកគេមិនបានរួមដំណើរជាមួយអ្នកទៅកាន់ក្រុងម៉ាក្កះ ជាការសាកល្បងចំពោះពួកគេថាៈ ពួកអ្នកនឹងត្រូវបានអំពាវនាវឲ្យទៅប្រយុទ្ធជាមួយក្រុមដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាក្នុងការធ្វើសង្គ្រាម ដោយពួកអ្នកត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ ឬឲ្យពួកគេចូលសាសនាឥស្លាមដោយពុំបាច់ប្រយុទ្ធ(នឹងពួកគេ)។ ប្រសិនបើពួកអ្នកប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះដោយចេញទៅប្រយុទ្ធតាមការអំពាវានាវរបស់ទ្រង់នោះ ទ្រង់នឹងប្រទាននូវការតបស្នងដ៏ល្អប្រសើរដល់ពួកអ្នក នោះគឺឋានសួគ៌។ ក៏ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើពួកអ្នកបែរចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់(ដូចដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានគេចវេសពីការរួមដំណើរទៅកាន់ក្រុងម៉ាក្កះជាមួយអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះ ទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកអ្នកនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុត។

គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយចំពោះអ្នកដែលត្រូវបានគេអនុគ្រោះឲ្យ ដូចជាអ្នកពិការភ្នែក អ្នកពិការជើង ឬមានជំងឺ កាលណាពួកគេមិនបានចេញទៅប្រយុទ្ធក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះទេនោះ។ ហើយជនណាដែលគោរពប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ទ្រង់នឹងបញ្ចូលរូបគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលមានទន្លេជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមាននិងដើមឈើរបស់វា។ ក៏ប៉ុន្តែ ជនណាហើយដែលបែរចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់វិញនោះ ទ្រង់នឹងដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះគេនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុត។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់បានយល់ព្រម(ពេញចិត្ត)ចំពោះបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ ខណៈដែលពួកគេបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានជាមួយអ្នកនៅឯ អាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះ ដែលជាសច្ចាប្រណិធាន “ពៃអះ អាល់រិទវ៉ាន” ដែលធ្វើឡើងនៅក្រោមដើមឈើ។ ហើយទ្រង់បានដឹងនូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ នៃភាពមានជំនឿ ភាពស្មោះស និងភាពសច្ចៈរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ទ្រង់បានបញ្ចុះភាពនឹងនរទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយទ្រង់បានតបស្នងដល់ពួកគេវិញ ដោយ(ឲ្យពួកគេ)ទទួលបានជ័យជម្នះនៅក្នុងពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ គឺជ័យជម្នះក្នុងការរំដោះតំបន់ខ័យពើរ ដើម្បីជាការជំនួសឲ្យពួកគេវិញចំពោះការដែលពួកគេខកខានមិនបានចូលទឹកដីម៉ាក្កះនោះ។

ហើយទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេនូវទ្រព្យជ័យភណ្ឌជាច្រើនដែលពួកគេបានយកវាពីអ្នកស្រុកខ័យពើរនោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាខ្លាំងពូកែដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការបង្កើត ការកំណត់ និងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យានឹងពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)នូវជ័យភណ្ឌជាច្រើនដែលពួកអ្នកនឹងទទួលបានវាពីការរំដោះទឹកដីឥស្លាមទាំងឡាយនៅពេលអនាគត ហើយទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នកភ្លាមៗនូវជ័យភណ្ឌដែលបានពីសមរភូមិខ័យពើរ។ ហើយទ្រង់បានរារាំងពួកយូដា នៅពេលដែលពួកគេមានបំណងមិនល្អលើក្រុមគ្រួសារពួកអ្នក(ដែលនៅឯម៉ាទីណះ)នៅពេលពួកអ្នកមិននៅ ហើយនិងដើម្បីឲ្យជ័យភណ្ឌដែលទទួលបានភ្លាមៗនេះ ជាសញ្ញាបញ្ជាក់ពីការជួយរបស់អល់ឡោះនិងការគាំទ្ររបស់ទ្រង់ចំពោះពួកអ្នក។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងចង្អុលបង្ហាញពួកអ្នកទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវដែលគ្មានភាពវៀចវេរនៅក្នុងវាឡើយ។

ហើយអល់ឡោះទ្រង់បានសន្យានឹងពួកអ្នកនូវជ័យភណ្ឌជាច្រើនផ្សេងទៀតដែលពួកអ្នកមិនទាន់អាចទទួលបានវានៅពេលនេះ ដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលមានសមត្ថភាពទៅលើវា ហើយវាស្ថិតនៅក្នុងការជ្រាបដឹងនិងការចាត់ចែងរបស់ទ្រង់។ ហើយអល់ឡោះជាអ្នកដែលមានអានុភាពលើអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។

ហើយប្រសិនបើពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បានច្បាំងនឹងពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)នោះ ពួកគេប្រាកដជានឹងរត់បកក្រោយដោយការទទួលបរាជ័យនៅចំពោះមុខពួកអ្នកពុំខានឡើយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេគ្មានអ្នកគាំពារណាដែលជួយគាំពារកិច្ចការរបស់ពួកគេឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានអ្នកជួយណាដែលជួយពួកគេច្បាំងនឹងពួកអ្នកនោះដែរ។

ហើយភាពជោគជ័យរបស់អ្នកមានជំនឿ និងភាពបរាជ័យរបស់ពួកដែលប្រឆាំងនោះ គឺនៅតែកើតមានដូចនេះជានិច្ច នៅគ្រប់សម័យកាលនិងគ្រប់ទីកន្លែង។ វាគឺជាមាគ៌ារបស់អល់ឡោះចំពោះបណ្តាប្រជាជាតិជំនាន់មុនទាំងឡាយដែលបានកន្លងផុតមុនពួកដែលបដិសេធទាំងនេះ។ ហើយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នឹងមិនឃើញមាគ៌ារបស់អល់ឡោះមានការផ្លាស់ប្តូរឡើយ។

ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានទប់ស្កាត់ពួកអ្នកអំពីដៃរបស់ពួកមុស្ហរីគីន នៅពេលដែលពួកគេមានគ្នាប្រមាណជាប៉ែតសិបនាក់ដែលជាបុរសបានមកដល់ ដោយពួកគេចង់ចាត់ការពួកអ្នកដោយប្រការអាក្រក់ណាមួយនៅឯតំបន់ អាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះ ហើយទ្រង់ក៏ជាអ្នកទប់ស្កាត់ពួកគេអំពីដៃពួកអ្នកវិញដែរ ដោយពួកអ្នកមិនបានប្រយុទ្ធនឹងពួកគេនោះទេ ហើយក៏មិនបានបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់ពួកគេនោះដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពួកអ្នកបានដោះលែងពួកគេ ក្រោយពីពួកអ្នកមានលទ្ធភាពអាចចាប់ពួកគេធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំងហើយនោះ។ ហើយអល់ឡោះឃើញបំផុតនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត។ គ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ពួកគេ គឺជាពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេបានរារាំងពួកអ្នកមិនឲ្យចូលម៉ាស្ជិតអាល់ហារ៉ម និងបានឃាត់ទុកសត្វជំនូនមិនឲ្យចូលតំបន់ហារ៉មដែលជាកន្លែងសម្លេះសត្វជំនូនទាំងនោះ។ ហើយប្រសិនបើគ្មានអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះប្រុសស្រីដែលពួកអ្នកមិនបានស្គាល់ពួកគេនោះ ពួកអ្នកនឹងសម្លាប់ពួកគេរួមជាមួយនឹងពួកប្រឆាំងជាមិនខាន ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យពួកអ្នកត្រូវទទួលបាបកម្ម និងត្រូវបង់ផាកពិន័យ(លើការសម្លាប់ពួកគេ)ដោយពួកអ្នកមិនដឹងខ្លួន។ (ប្រសិនបើមិនដោយសារតែរឿងនេះទេនោះ) ប្រាកដជាទ្រង់នឹងអនុញ្ញាតឲ្យពួកអ្នករំដោះយកទឹកដីម៉ាក្កះនៅពេលនោះជាមិនខាន(ប៉ុន្តែ ទ្រង់មិនបានអនុញ្ញាតឡើយ) ដើម្បីទ្រង់នឹងបញ្ចូលទៅក្នុងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា ដូចជាបណ្តាអ្នកមានជំនឿនៅម៉ាក្កះជាដើម។ ប្រសិនបើអ្នកអាចបែងចែងពួកគ្មានជំនឿ និងបណ្តាអ្នកមានជំនឿនៅម៉ាក្កះនោះ យើងប្រាកដជានឹងដាក់ទណ្ឌកម្មដល់ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ នូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុត។

នៅពេលដែលពួកដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បានបង្កើតភាពក្រអឺតក្រទមនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេយ៉ាងខ្លាំង ដែលជាភាពក្រអឺតក្រទមនៃសម័យកាលអវិជ្ជា(មុនឥស្លាមមកដល់) ដែលវា(ភាពក្រអឺតក្រទមនោះ)មិនបានផ្សាភ្ជាប់ជាមួយសេចក្តីពិតនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែវាផ្សាភ្ជាប់នឹងចំណង់តណ្ហា។ ដូច្នេះ ពួកគេក្អេងក្អាងមិនឲ្យអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះចូលទៅកាន់ពួកគេនៅឆ្នាំហ៊ូទៃពីយ៉ះនោះទេ ដោយសារពួកគេខ្លាចគេគិតថា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានយកឈ្នះលើពួកគេ។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបញ្ចុះនូវភាពនឹងនរអំពីទ្រង់ទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងទៅលើបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ។ ដូច្នេះ កំហឹងរបស់អ្នកមានជំនឿមិនបានបង្កឲ្យពួកគេប្រឈមជាមួយពួកមុស្ហរីគីនដូចអ្វីដែលពួកគេធ្វើចំពោះអ្នកមានជំនឿនោះទេ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់បានឲ្យបណ្តាអ្នកមានជំនឿប្រកាន់ខ្ជាប់នូវពាក្យពិត នោះគឺពាក្យ لا إله إلا الله (គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ លើកលែងតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់) ហើយឲ្យពួកគេបំពេញនូវកាតព្វកិច្ចរបស់ពាក្យនេះ ហើយពួកគេក៏បានបំពេញវា។ ហើយបណ្តាអ្នកមានជំនឿសក្តិសមនឹងពាក្យនេះជាងអ្នកផ្សេង ហើយពួកគេ គឺជាអ្នកដែលសក្តិសមនឹងទទួលវា ពីព្រោះអល់ឡោះបានដឹងពីភាពល្អប្រពៃដែលមាននៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាដឹងបំផុតចំពោះអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានធ្វើឲ្យសុបិនរបស់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ក្លាយជាការពិត នៅពេលដែលទ្រង់បានឲ្យគាត់(បានសុបិន)ឃើញនៅក្នុងដំណេករបស់គាត់ ហើយគាត់បានប្រាប់ដល់សហាហ្ពាត់(សហការី)របស់គាត់ថាៈ ជាការពិតណាស់ រូបគាត់ និងសហាហ្ពាត់របស់គាត់នឹងបានចូលពៃតុលឡោះ អាល់ហារ៉ម(ទឹកដីម៉ាក្កះ) ប្រកបដោយសុខសន្តិភាពពីពួកសត្រូវ។ អ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេបានកោរសក់ ហើយអ្នកខ្លះទៀតបានកាត់សក់ ជាការប្រកាសពីការបញ្ចប់នៃកិច្ចធម្មយាត្រា(អ៊ុមរ៉ោះ)។ ហើយអល់ឡោះបានដឹងអ្វីដែលល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)នូវអ្វីដែលពួកអ្នកមិនបានដឹង។ ដូច្នេះ ទ្រង់បានធ្វើឲ្យសុបិន(ដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានសុបិនឃើញ)ដែលថានឹងចូលទឹកម៉ាក្កះនោះមិនទាន់សម្រេចបានឡើយនៅក្នុងឆ្នាំនោះ ដោយជំនួសមកវិញនូវជ័យជម្នះក្នុងពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ ពោលគឺអ្វីដែលអល់ឡោះបានជំនួសឲ្យមកវិញនូវព្រមព្រៀង អាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះ ហើយនិងអ្វីដែលកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ទៀត រួមមានការរំដោះតំបន់ខ័យពើរដោយស្នាដៃរបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលបានចូលរួមក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀង អាល់ហ៊ូទៃពីយ៉ះ។

អល់ឡោះទ្រង់ជាអ្នកដែលបានបញ្ជូនអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដោយនាំមកនូវការចង្អុលបង្ហាញដ៏ច្បាស់លាស់ និងសាសនាពិត ដែលជាសាសនាឥស្លាម ដើម្បីឲ្យសាសនានេះខ្ពស់ត្រដែតលើសពីសាសនាផ្សេងទាំងអស់ដែលផ្ទុយពីវា។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានធ្វើសាក្សីទៅលើរឿងនោះ ហើយគ្រប់គ្រាន់ហើយដែលមានអល់ឡោះជាអ្នកធ្វើសាក្សីនោះ។

ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ហើយបណ្តាសហាហ្ពាត់របស់គាត់ដែលនៅជាមួយគាត់នោះ គឺពួកគេមានភាពតឹងរឹងជាមួយពួកប្រឆាំងដែលច្បាំងជាមួយពួកគេ តែមានក្តីសណ្តោសប្រណី ស្និទ្ធស្នាល និងអាណិតស្រឡាញ់រវាងអ្នកមានជំនឿដូចគ្នា។ អ្នកនឹងឃើញពួកគេឱនរូកុ និងស៊ូជូទចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ពួកគេបួងសួងសុំពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យទ្រង់ប្រោសប្រទានទៅលើពួកគេ តាមរយៈការអភ័យទោស និងផលបុណ្យដ៏ប្រពៃ និងសុំឲ្យទ្រង់ពេញចិត្តចំពោះពួកគេ។ សញ្ញាសម្គាល់របស់ពួកគេ គឺមានដិតជាប់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេនូវស្លាកស្នាមនៃការស៊ូជូទ ដែលពន្លេចឡើងនៃការទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញ មានភាពរម្យទម និងពន្លឺនៃការប្រតិបត្តិសឡាតនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ ទាំងនោះហើយគឺជាលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ពួកគេដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងគម្ពីរតាវរ៉តដែលត្រូវបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូសានោះ។ រីឯការប្រៀបធៀបពួកគេនៅក្នុងគម្ពីរអ៊ិញជីលដែលត្រូវបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីអ៊ីសាវិញ ចំពោះការសហការគ្នារបស់ពួកគេ និងភាពពេញលេញរបស់ពួកគេនោះ គឺប្រៀបដូចជារុក្ខជាតិដែលបញ្ចេញពន្លករបស់វា។ ក្រោយមក ពន្លកនោះក៏បានរឹងមាំ និងធំឡើង ហើយក៏បានដុះត្រង់ឡើងនៅលើដើមរបស់វា ដែលធ្វើឲ្យកសិករទាំងឡាយពេញចិត្តចំពោះភាពរឹងមាំ និងភាពពេញលេញរបស់វា។ (ការប្រៀបធៀបដូច្នេះ) ដើម្បីឲ្យពួកប្រឆាំងខឹងសម្បាចំពោះអល់ឡោះ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញនូវភាពខ្លាំងក្លា ការសហការគ្នា និងភាពពេញលេញ(របស់សហការីព្យាការី)។ អល់ឡោះបានសន្យាចំពោះបណ្តាសហាហ្ពាត់ដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបានសាងទង្វើកុសលនោះ នូវការអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដោយទ្រង់មិនយកទោសពៃរ៍ចំពោះពួកគេឡើយ ហើយនិងផលបុណ្យដ៏ធំធេងអំពីទ្រង់ នោះគឺឋានសួគ៌។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ចូរពួកអ្នកកុំផ្តើម(អ្វីមួយ)មុនអល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ មិនថាពាក្យសំដី ឬទង្វើណាមួយឲ្យសោះ។ ហើយចូរពួកអ្នកគោរពកោតខ្លាចអល់ឡោះ ដោយអនុវត្តន៍តាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាឮបំផុតនូវពាក្យសម្ដីទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នក មហាដឹងបំផុតពីទង្វើរបស់ពួកអ្នក។ គ្មានពាក្យសំដី ឬទង្វើណាមួយដែលអាចរំលងផុតពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកទៅតាមអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាង។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ចូរពួកអ្នកមានសីលធម៌ល្អជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយចូរពួកអ្នកកុំដំឡើងសំឡេងរបស់ពួកអ្នកខ្លាំងជាងសំឡេងរបស់ព្យាការីឲ្យសោះ នៅពេលដែល(ពួកអ្នក)និយាយជាមួយគាត់នោះ។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំហៅឈ្មោះគាត់ត្រង់ៗដូចពួកអ្នកហៅគ្នាឯងនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចូរពួកអ្នកហៅគាត់ថា ព្យាការី ឬអ្នកនាំសារ ដោយពាក្យសម្តីទន់ភ្លន់ ខ្លាចក្រែងផលបុណ្យដែលពួកអ្នកបានសាងត្រូវបាត់បង់ ដោយសារតែរឿងនោះ ដោយពួកអ្នកមិនបានដឹងខ្លួនពីការបាត់បង់ផលបុណ្យរបស់ពួកអ្នកនេះ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលថ្នមសំឡេងរបស់ពួកគេនៅចំពោះមុខអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះនោះ អ្នកទាំងនោះហើយគឺអ្នកដែលអល់ឡោះបានសាកល្បងចិត្តរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យពួកគេកោតខ្លាចទ្រង់។ សម្រាប់ពួកគេនឹងទទួលបាននូវការអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដោយទ្រង់មិនយកទោសពៃរ៍ពីពួកគេលើបាបកម្មទាំងនោះឡើយ ហើយពួកគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យដ៏ធំធេងនៅថ្ងៃបរលោក ពោលគឺអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបញ្ចូលពួកគេទៅក្នុងឋានសួគ៌។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអារ៉ាប់ជនបទដែលស្រែកហៅអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នៅពីក្រោយបន្ទប់ភរិយារបស់អ្នកនោះ ពួកទាំងនោះភាគច្រើន គឺមិនយល់ដឹងអ្វីឡើយ។

ហើយពួកដែលស្រែកហៅអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពីខាងក្រោយបន្ទប់ភរិយារបស់អ្នកនោះ ប្រសិនបើពួកគេអត់ធ្មត់មិនស្រែកហៅអ្នក រហូតដល់អ្នកចេញមកជួបពួកគេ ហើយពួកគេនិយាយជាមួយអ្នកដោយសំឡេងថ្នមៗនោះ គឺពិតជាល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកគេជាងការដែលពួកគេស្រែកហៅអ្នកពីក្រោយបន្ទប់ ពីព្រោះការធ្វើដូចនេះ គឺបង្ហាញពីការគោរពនិងលើកតម្កើង(ចំពោះអ្នក)។ ហើយអល់ឡោះមហាអភ័យទោសបំផុតនូវបាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយនិងអ្នកផ្សេងទៀតក្រៅពីពួកគេ ហើយទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះពួកគេព្រោះតែភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ពួកគេ បនិងជាអ្នកដែលមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ប្រសិនបើមានអ្នកល្មើសច្បាប់របស់អល់ឡោះបាននាំដំណឹងអ្វីមួយអំពីក្រុមណាមួយមកប្រាប់ពួកអ្នកនោះ ចូរពួកអ្នកផ្ទៀងផ្ទាត់បញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់ថា តើវាជាដំណឹងពិត ឬក្លែងក្លាយ ហើយចូរពួកអ្នកកុំប្រញាប់ជឿជាក់ចំពោះដំណឹងនោះពេក (ព្រោះបើកាលណាពួកអ្នកជឿដំណឹងនោះដោយមិនបានបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់សិននោះ) ខ្លាចក្រែងពួកអ្នកបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ក្រុមមួយ ខណៈដែលពួកអ្នកមិនបានដឹងពីធាតុពិតនៃរឿងនោះ ហើយពួកអ្នកនឹងមានវិប្បដិសារីបន្ទាប់ពីពួកអ្នកបានបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកគេហើយនោះ នៅពេលដែលពួកអ្នកបានដឹងច្បាស់ថា តាមពិតដំណឹងនោះ គឺជាដំណឹងមិនពិតឡើយ។

ហើយពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ត្រូវដឹងថា នៅក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺមានអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានបញ្ចុះវ៉ាហ៊ី(សារ)ទៅឲ្យគាត់។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការនិយាយកុហក ដែលជាហេតុធ្វើឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់បញ្ចុះវ៉ាហ៊ីមកប្រាប់គាត់អំពីការកុហករបស់ពួកអ្នក។ ហើយគាត់ដឹងនូវអ្វីដែលល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកអ្នក។ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើតាមពួកអ្នកក្នុងរឿងភាគច្រើនដែលពួកអ្នកផ្តល់ជាយោបល់(ឲ្យគាត់)នោះ ប្រាកដជាពួកអ្នកនឹងធ្លាក់ក្នុងការលំបាកជាមិនខាន ដែលគាត់មិនពេញចិត្តឲ្យកើតមានចំពោះពួកអ្នកឡើយ។ ប៉ុន្តែដោយការប្រោសប្រទានរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់បានឲ្យពួកអ្នកស្រឡាញ់ភាពមានជំនឿ និងបានលម្អវានៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកអ្នក។ ដូច្នេះ ពួកអ្នកក៏បានមានជំនឿ។ ហើយទ្រង់ក៏បានធ្វើឲ្យពួកអ្នកស្អប់នូវភាពគ្មានជំនឿនិងការចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិទ្រង់ និងបានធ្វើឲ្យពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើមនូវការប្រព្រឹត្តល្មើសចំពោះទ្រង់ផងដែរ។ អ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់នោះហើយ គឺជាអ្នកដែលដើរតាមមាគ៌ានៃការចង្អុលបង្ហាញនិងត្រឹមត្រូវ។

ហើយអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកអ្នក(នៃការលម្អនូវអំពើល្អនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកអ្នក និងធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើមប្រការអាក្រក់)នោះ ពិតប្រាកដណាស់ វាគឺជាការប្រោសប្រទានពីអល់ឡោះដែលទ្រង់បានប្រទានមកលើពួកអ្នក ហើយវាក៏ជាឧបការគុណដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នកផងដែរ។ ហើយអល់ឡោះមហាដឹងបំផុតចំពោះជនណាដែលដឹងគុណទ្រង់ក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។ ដូច្នេះ ទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញរូបគេឲ្យធ្វើអំពើល្អទាំងនោះ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតដោយទ្រង់បានដាក់អ្វីគ្រប់យ៉ាងទៅតាមកន្លែងដែលសក្តិសមសម្រាប់វា។

ហើយបើសិនជាមានពីរក្រុមក្នុងចំណោមអ្នកមានជំនឿបានច្បាំងគ្នានោះ ចូរពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)ផ្សះផ្សា សម្រុះសម្រួលរវាងភាគីទាំងពីរ ដោយហៅពួកគេទៅរកការកាត់ក្តីតាមច្បាប់របស់អល់ឡោះក្នុងបញ្ហាដែលពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នានោះ។ ហើយប្រសិនបើភាគីណាមួយបដិសេធមិនទទួលយកនូវការសម្រុះសម្រួលទេ ហើយពួកគេបានការបំពាននោះ ចូរពួកអ្នកប្រយុទ្ធជាមួយនឹងភាគីដែលបំពាននោះ រហូតដល់ពួកគេព្រមទទួលយកការកាត់ក្តីរបស់អល់ឡោះ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេបានវិលត្រលប់មករកការកាត់ក្តីរបស់អល់ឡោះហើយនោះ ចូរពួកអ្នកផ្សះផ្សា សម្រុះសម្រួលរវាងភាគីទាំងពីរដោយយុត្តិធម៌ និងមិនលម្អៀង។ ហើយចូរពួកអ្នកមានភាពយុត្តិធម៌ក្នុងការកាត់ក្តីរវាងពួកគេទាំងពីរក្រុម។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្រឡាញ់បណ្តាអ្នកដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នូវភាពយុត្តិធម៌នៅក្នុងការកាត់ក្តីរបស់ពួកគេ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ គឺជាបងប្អូននឹងគ្នាក្នុងសាសនាឥស្លាម ហើយភាពជាបងប្អូននឹងគ្នាក្នុងសាសនាឥស្លាម គឺទាមទារឲ្យពួកអ្នក(ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿ)សម្រុះសម្រួល ផ្សះផ្សាគ្នារវាងបងប្អូនរបស់ពួកអ្នកដែលមានជម្លោះនឹងគ្នា។ ហើយចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយអនុវត្តន៍នូវរាល់បទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងត្រូវបានគេអាណិតស្រឡាញ់។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ចូរកុំឲ្យមួយក្រុមនៃពួកអ្នកមើលងាយចំពោះក្រុមមួយទៀតឲ្យសោះ។ ជួនកាល ក្រុមដែលត្រូវបានគេមើលងាយនោះ គឺល្អសម្រាប់អល់ឡោះជាងក្រុមដែលមើលងាយគេនោះទៅទៀត ហើយការវិនិច្ឆ័យនោះ គឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះ។ ហើយចូរកុំឲ្យស្ត្រីមើលងាយស្ត្រីដូចគ្នា។ ជួនកាល ស្ត្រីដែលត្រូវបានគេមើលងាយនោះ គឺល្អសម្រាប់អល់ឡោះជាងស្ត្រីដែលមើលងាយគេទៅទៀត។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំបង្អាប់បងប្អូនរបស់ពួកអ្នកឲ្យសោះ ព្រោះពួកគេក៏មានឋានៈដូចពួកអ្នកដែរ។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំដាក់ងារឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកនូវងារណាដែលគេមិនពេញចិត្ត ដូចជាស្ថានភាពរបស់ពួកអាន់សរ៍មុនពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)បានមកដល់ក្រុងម៉ាទីណះឲ្យសោះ។ ជនណាហើយក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលធ្វើដូច្នោះ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេគឺជាអ្នកដែលល្មើសច្បាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់ហើយ។ លក្ខណៈដែលអាក្រក់បំផុតនោះ គឺលក្ខណៈដែលល្មើសច្បាប់អល់ឡោះ ក្រោយពីមានជំនឿរួចហើយនោះ។ ហើយជនណាដែលមិនបានសារភាពកំហុសពីការប្រព្រឹត្តល្មើសនេះទេនោះ ពួកទាំងនោះហើយជាពួកដែលបំពានចំពោះខ្លួនឯង ដោយបានបណ្តោយខ្លួនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងភាពអន្តរាយ ព្រោះតែអំពើល្មើសដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តនេះ។

ឱបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានអនុវត្តន៍តាមអ្វីដែលទ្រង់បានដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់! ចូរពួកអ្នកចៀសឲ្យឆ្ងាយពីការសង្ស័យច្រើនដែលគ្មានមូលដ្ឋានច្បាស់លាស់។ ពិតប្រាកដណាស់ ការសង្ស័យមួយចំនួន គឺជាបាបកម្ម ដូចជាការគិតស្មានអាក្រក់ទៅលើអ្នកដែលផ្នែកខាងក្រៅរបស់គេមើលទៅឃើញល្អត្រឹមត្រូវជាដើម។ ហើយចូរពួកអ្នកកុំតាមដានរឿងសម្ងាត់របស់អ្នកមានជំនឿនៅពីក្រោយខ្នងពួកគេឲ្យសោះ។ ហើយចូរកុំនិយាយដើមបងប្អូនរបស់គេនូវអ្វីដែលគេមិនពេញចិត្តឲ្យសោះ ពីព្រោះការនិយាយដើមគេនូវអ្វីដែលគេមិនពេញចិត្តនោះ ហាក់បីដូចជាគេស៊ីសាច់បងប្អូនរបស់គេដែលបានស្លាប់ហើយដូច្នោះដែរ។ តើម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកអ្នកចូលចិត្តស៊ីសាច់បងប្អូនរបស់គេដែលស្លាប់ហើយនោះឬ? ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកស្អប់ការនិយាយដើមគេ ពីព្រោះវាដូចគ្នានឹងការស៊ីសាច់បងប្អូនរបស់គេដែលស្លាប់ដូច្នោះដែរ។ ហើយចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយអនុវត្តន៍នូវរាល់បទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាអ្នកដែលទទួលនូវការសារភាពកំហុសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតពួកអ្នកពីបុរសម្នាក់ នោះគឺឪពុករបស់ពួកអ្នក “ព្យាការីអាហ្ទាំ” និងពីស្ត្រីម្នាក់ នោះគឺម្តាយរបស់ពួកអ្នក “ហាវ៉ា”។ ដូច្នេះ ពូជអម្បូររបស់ពួកអ្នក គឺតែមួយទេ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំឲ្យមានមោទនភាពលើគ្នាចំពោះពូជអម្បូរ(របស់ពួកអ្នក)ឲ្យសោះ។ ហើយក្រោយពីនោះមក យើងក៏បានធ្វើឲ្យពួកអ្នកមានជនជាតិនិងកុលសម្ព័ន្ធជាច្រើនដែលរីកសាយ(ពាសពេញផែនដី) ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកស្គាល់គ្នាទៅវិញទៅមក ពុំមែនដើម្បីឲ្យ(ពួកអ្នក)ក្រអឺតក្រទម និងមានមោទនភាពចំពោះវា(ជាតិសាសន៍ ឬកុលសម្ព័ន្ធរបស់ខ្លូន)នោះទេ ពីព្រោះប្រការដែលអាចបែងចែក(ថានរណាល្អជាងនរណា)បាននោះ គឺមានតែការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដូច្នោះហើយទើបទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ ប្រាកដណាស់ អ្នកដែលថ្កុំថ្កើងជាងគេចំពោះអល់ឡោះនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកនោះ គឺអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ជាងគេនៃពួកអ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាដឹងបំផុតចំពោះស្ថានភាពរបស់ពួកអ្នក មហាជ្រួតជ្រាបបំផុតពីអ្វីដែលពួកអ្នកមាននៃភាពពេញលេញ និងខ្វះខាត។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ពួកអារ៉ាប់ជនបទមួយចំនួន នៅពេលដែលពួកគេបានមកជួបព្យាការី ពួកគេបាននិយាយថាៈពួកយើងមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ហើយ។ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ ពួកអ្នកមិនទាន់មានជំនឿឡើយ ប៉ុន្តែ ចូរពួកអ្នកនិយាយថាៈ ពួកយើងបានប្រគល់ខ្លួន និង បានគោរពតាម(ចូលឥស្លាម)ហើយ ខណៈដែលភាពមានជំនឿមិនទាន់ចូលទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកអ្នកទេនោះ ហើយគេរំពឹងថា សេចក្តីជំនឿនឹងចូលក្នុងចិត្តរបស់ពួកអ្នក។ តែប្រសិនបើពួកអ្នក(ឱពួកអារ៉ាប់ជនបទ)ប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ចំពោះការមានជំនឿនិងសាងទង្វើកុសល ហើយចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយ(របស់ទ្រង់)នោះ ទ្រង់នឹងមិនធ្វើឲ្យផលបុណ្យនៃទង្វើកុសលរបស់ពួកអ្នកបាត់បង់បន្តិចណាឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

តាមពិត បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនោះ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ បន្ទាប់មក ពួកគេមិនលាយឡំសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេជាមួយនឹងការមន្ទិលសង្ស័យឡើយ ហើយពួកគេបានតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដោយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ និងខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេ ដោយពួកគេគ្មានកំណាញ់អ្វីអំពីវាបន្តិចសោះឡើយ។ អ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនេះហើយ គឺជាអ្នកដែលមានជំនឿយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកអារ៉ាប់ជនបទទាំងនោះថាៈ តើពួកអ្នកកំពុងប្រាប់អល់ឡោះ និងឲ្យទ្រង់ដឹងពីសាសនារបស់ពួកអ្នកឬ ខណៈដែលអល់ឡោះដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលមាននៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងដឹងបំផុតចំពោះអ្វីដែលនៅលើផែនដីនោះ? ហើយទ្រង់មហាដឹងបំផុតនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ទ្រង់មិនត្រូវការឲ្យពួកអ្នកប្រកាសប្រាប់ទ្រង់ពីសាសនារបស់ពួកអ្នកឡើយ។

ពួកអារ៉ាប់ជនបទទាំងនោះគិតថាៈ ពួកគេមានគុណបំណាច់មកលើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ព្រោះតែការចូលឥស្លាមរបស់ពួកគេ។ ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ពួកគេវិញចុះថាៈ ចូរពួកអ្នកកុំគិតថា ពួកអ្នកមានគុណបំណាច់មកលើខ្ញុំដោយសារតែការចូលសាសនាឥស្លាមរបស់ពួកអ្នកឲ្សសោះ ព្រោះថា ផលប្រយោជន៍នៃការចូលឥស្លាមរបស់ពួកអ្នក (ប្រសិនបើកើតឡើងមែន) គឺវាត្រឡប់ទៅកាន់ខ្លួនរបស់ពួកអ្នកផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទេដែលជាអ្នកមានគុណបំណាច់លើពួកអ្នក ដោយទ្រង់បានបង្ហាញពួកអ្នកឲ្យមានជំនឿចំពោះទ្រង់នោះ ប្រសិនបើពួកអ្នកជាអ្នកត្រឹមត្រូវក្នុងការអះអាងរបស់ពួកអ្នកដែលថា ពួកអ្នកបានចូលសាសនាឥស្លាមមែននោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងនូវអាថ៌កំបាំងនៃមេឃជាច្រើនជាន់ និងអាថ៌កំបាំងនៃផែនដី ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ហើយអល់ឡោះមហាឃើញបំផុតនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត។ គ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកអ្នកអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកអ្នកវិញទៅតាមទង្វើល្អ និងទង្វើអាក្រក់របស់ពួកអ្នក។

កហ្វ (បានបកស្រាយរួចមកហើយនៅដើមជំពូក អាល់ហ្ពាក៏រ៉ោះ)។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានស្បថនឹងគម្ពីរគួរអាន ត្បិតនៅក្នុងគម្ពីរនោះ ពោរពេញទៅដោយអត្ថន័យ សេចក្តីល្អ និងពរជ័យជាច្រើនថា ពួកអ្នកពិតជានឹងត្រូវគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញនៅថ្ងៃបរលោក ដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នង។

មូលហេតុដែលពួកគេបដិសេធមិនព្រមជឿនោះ គឺមិនមែនដោយសារតែពួកគេគិតថាអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)និយាយកុហកនោះទេ ពីព្រោះពួកគេបានដឹងហើយពីភាពសច្ចៈរបស់អ្នក។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេភ្ញាក់ផ្អើលដែលអ្នកនាំសារម្នាក់ដែលមកដាស់តឿនព្រមានពួកគេនោះ គឺជាប្រភេទមនុស្សដូចជាពួកគេដែរ ពុំមែនជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់។ ហើយពួកគេបាននិយាយដោយការងឿងឆ្ងល់ថាៈ អ្នកនាំសារម្នាក់ដែលមកកាន់ពួកយើង គឺជាមនុស្សលោកដូចពួកយើងដែរនេះ វាគឺជារឿងគួរឲ្យចម្លែកណាស់។

តើពួកយើងនឹងត្រូវបានគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញម្តងទៀតនៅពេលដែលពួកយើងបានស្លាប់ ហើយបានក្លាយជាដីអស់ទៅហើយនោះឬ? ការពង្រស់ឡើងវិញ និងត្រឡប់ជីវិតមករកខ្លួនប្រាណរបស់ពួកយើងវិញបន្ទាប់ពីយើងបានស្លាប់ រលាយបាត់រូបរាងទៅហើយនោះ គឺជារឿងដែលមិនអាចទៅរួចឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ យើង(អល់ឡោះ)បានដឹងថាខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេត្រូវបានដីរំលាយអស់ក្រោយពីពួកគេបានស្លាប់នោះ។ គ្មានអ្វីមួយនៃរឿងនោះអាចលាក់បាំងពីយើងបានឡើយ។ ហើយយើងមានសៀវភៅកំណត់ត្រាដែលកត់ត្រាទុករាល់អ្វីដែលអល់ឡោះបានកំណត់វាទៅលើពួកគេក្នុងជីវិតរស់នៅរបស់ពួកគេ និងក្រោយពីពួកគេបានស្លាប់។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះបានបដិសេធនឹងគម្ពីរគួរអាន នៅពេលដែលអ្នកនាំសារបាននាំគម្ពីរគួរអាននេះទៅកាន់ពួកគេ ហើយពួកគេមានភាពជ្រួលច្របល់ ដោយពួកគេមិនស្ថិតនៅលើអ្វីមួយជាក់លាក់នោះទេ។

តើពួកដែលបដិសេធមិនជឿលើការពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញទាំងនោះ មិនបានពិចារណាទៅលើមេឃដែលនៅពីលើពួកគេទេឬ ថាតើយើងបានបង្កើតវា បានសាងសង់វា និងបានតុបតែងលម្អវាដោយដាក់ដួងតារាជាច្រើននៅលើមេឃ ហើយវាគ្មានការប្រេះស្រាំដែលធ្វើឲ្យវាមិនសមនៅត្រង់កន្លែងណាមួយនោះយ៉ាងដូចម្តេច? ដូច្នេះ អ្នកដែលបានបង្កើតមេឃនេះ ពុំមានអ្វីដែលទ្រង់អសមត្ថភាពក្នុងការពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញម្តងទៀតនោះទេ។

ហើយផែនដី យើងបានពង្រាបវាឲ្យរាបស្មើដើម្បីអាច(ឲ្យគេ)រស់នៅលើវាបាន ហើយយើងបានបង្កើតភ្នំជាច្រើននៅលើផែនដីជាលំនឹងទប់វា(ផែនដី)ដើម្បីកុំឲ្យវាញ័ររញ្ជួយ។ ហើយយើងបណ្តុះនូវរុក្ខជាតិ និងដើមឈើគ្រប់ប្រភេទនៅលើវាដែលមានទេសភាពស្រស់បំព្រង។

យើងបានបង្កើតរបស់ទាំងនោះ ដើម្បីឲ្យឃើញជាក់ច្បាស់ និងជាការរំលឹកដល់ខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះគ្រប់រូបដែលវិលត្រឡប់ទៅកាន់ម្ចាស់របស់គេដោយការគោរពប្រតិបត្តិ។

ហើយយើងបានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងពីលើមេឃដែលផ្តល់នូវផលប្រយោជន៍និងប្រការល្អៗជាច្រើន។ ហើយតាមរយៈទឹកភ្លៀងនេះ យើងបានបណ្តុះនូវចម្ការដំណាំជាច្រើន ហើយយើងក៏បានបណ្តុះនូវអ្វីដែលពួកអ្នកអាចច្រូតកាត់បាន ដូចជាស្រូវសាឡី និងអ្វីផ្សេងៗទៀតផងដែរ។

ហើយតាមរយៈទឹកភ្លៀងនេះដែរ យើងបានបណ្ដុះនូវដើមល្មើដែលមានដើមដ៏ខ្ពស់ស្កឹមស្កៃ ដែលមានចង្កោមផ្លែស្រាក់លើគ្នា។

អ្វីដែលយើងបានឲ្យបណ្តុះ(ឲ្យមាននៅលើផែនដី)ទាំងនោះ គឺដើម្បីជាលាភសក្ការៈសម្រាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទទួលទានអំពីវា។ ហើយតាមរយៈទឹកភ្លៀងនោះផងដែរ យើងបានធ្វើឲ្យដីដែលគ្មានដំណាំនៅលើវាសោះនោះ រស់ឡើងវិញ(មានរុក្ខជាតិដុះ)។ ដូចដែលយើងបានឲ្យធ្វើឲ្យដីដែលគ្មានដំណាំអ្វីសោះនោះរស់ឡើងវិញដោយសារទឹកភ្លៀងនោះដែរ យើងនឹងពង្រស់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ។ ពេលនោះ ពួកគេក៏ក្រោកចេញ(ពីផ្នូរមក)ដោយមានជីវិតឡើងវិញ ។

មានក្រុមជាច្រើនដែលបានបដិសេធចំពោះព្យាការីទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ដូចជាក្រុមរបស់ព្យាការីនួហ ពួករ៉ស្ហ និងពួកសាមូទ មុននឹងពួក(មុស្ហរីគីនម៉ាក្កះ)ដែលបានបដិសេធនឹងអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទាំងនោះទៅទៀត។

ហើយក្រុមអាទ ហ្វៀរអោន និងក្រុមរបស់ព្យាការីលូត ក៏បានបដិសេធនឹងព្យាការីទាំងឡាយរបស់ពួកគេដែរ។

ហើយក្រុមរបស់ព្យាការីស៊្ហូអែប ជាពួកដែលរស់នៅតំបន់អៃកះ ព្រមទាំងពួកទុបហ្ពាក់ដែលជាស្តេចនៃប្រទេសយេមែន ក៏បានបដិសេធ(ចំពោះព្យាការីទាំងឡាយរបស់ពួកគេ)ដែរ។ រាល់ៗក្រុមទាំងអស់នោះ ពួកគេបានបដិសេធនឹងអ្នកនាំសារទាំងឡយរបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានបញ្ជូនទៅកាន់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានទទួលនូវទណ្ឌកម្មដែលអល់ឡោះបានសន្យាចំពោះពួកគេ។

តើយើង(អល់ឡោះ)អសមត្ថភាពក្នុងការបង្កើតពួកអ្នកពីដំបូងឬ រហូតដល់យើងអសមត្ថភាពក្នុងការពង្រស់ពួកអ្នកឲ្យរស់ឡើងវិញម្តងទៀតនោះ? ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភាពមន្ទិលសង្ស័យចំពោះការបង្កើតសារជាថ្មីម្តងទៀត ក្រោយពីពួកគេត្រូវបានគេបង្កើតនៅលើកដំបូងហើយនោះ។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតមនុស្សលោក ហើយយើងដឹងច្បាស់នូវអ្វីដែលចិត្តគំនិតរបស់គេកំពុងសញ្ជឹងគិតអំពីវា ហើយយើងនៅជិតខ្លួនរបស់គេជាងសសៃកដែលតភ្ជាប់ទៅនឹងបេះដូងទៅទៀត។

នៅពេលដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ពីររូបកំពុងកត់ត្រាទង្វើរបស់គេ ដោយម៉ាឡាអ៊ីកាត់ម្នាក់ អង្គុយនៅខាងស្តាំ ហើយម៉ាឡាអ៊ីកាត់ម្នាក់ទៀត អង្គុយនៅខាងឆ្វេង។

រាល់ពាក្យសម្តីដែលគេនិយាយចេញមក គឺសុទ្ធតែមានម៉ាឡាអ៊ីកាត់នៅចាំកត់ត្រានូវអ្វីដែលគេនិយាយចេញមក ដោយ(ម៉ាអ៊ីកាត់នោះ)មានវត្តមាននៅជាមួយគេ(ឃ្លាំមើលគេ)ជានិច្ច។

ហើយភាពឈឺចាប់នៃសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់យ៉ាងពិតប្រាកដដែលគេគ្មានកន្លែងដែលអាចរត់គេចពីវាបានឡើយ។ នោះហើយជាអ្វីដែលអ្នក(ឱមនុស្សដែលធ្វេសប្រហែស)ធ្លាប់បានរត់គេចអំពីវានោះ។

ហើយម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុកខាងផ្លុំត្រែ បានផ្លុំត្រែជាលើកទីពីរ។ នោះហើយជាថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលគេសន្យាដាក់ទណ្ឌកម្មពួកប្រឆាំង និងពួកដែលប្រព្រឹត្តល្មើស។

ហើយជីវិតគ្រប់ៗរូបបានមកដល់ ដោយនៅជាមួយគេ គឺមានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ម្នាក់ជាអ្នកនាំផ្លូវ និងមានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ម្នាក់ទៀតជាអ្នកដែលធ្វើសាក្សីទៅលើគេចំពោះទង្វើរបស់គេ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់មនុស្សដែលគេដឹកមក(នាំមក)នោះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ កាលនៅលើលោកិយ អ្នកធ្លាប់ព្រងើយកន្តើយចំពោះថ្ងៃនេះ ដោយសារតែអ្នកភ្លើតភ្លើងនឹងចំណង់តណ្ហានិងភាពត្រេកត្រអាលរបស់អ្នក។ ដូច្នេះ យើងបានបើកចេញនូវការភ្លេចភ្លាំងរបស់អ្នកនោះពីអ្នកនឹងអ្វីដែលអ្នកបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនៃទណ្ឌកម្ម និងទុក្ខព្រួយ។ ដូច្នេះ កែវភ្នែករបស់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ គឺមើលឃើញច្បាស់បំផុតនូវអ្វីដែលអ្នកធ្លាប់បានព្រងើយកន្តើយពីមុនមក។

ហើយម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលជាគូកនរបស់គេដែលទទួលបន្ទុកមើលខុសត្រូវលើរូបគេនោះបាននិយាយថាៈ អ្វីដែលនៅជាមួយនឹងខ្ញុំនេះ គឺជាទង្វើរបស់គេ ដែលមានគ្រប់ទាំងអស់ ដោយមិនលើស និងមិនខ្វះឡើយ។

ហើយអល់ឡោះបានមានបន្ទូលទៅកាន់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងពីរនាក់ដែលជាអ្នកនាំផ្លូវ និងជាអ្នកធ្វើសាក្សីនោះថាៈ ចូរអ្នកទាំងពីរបោះពួកដែលប្រឆាំងនឹងការពិត និងចចេសរឹងរូសមិនទទួលយកការពិតនោះ ទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំចុះ។

ជាពួកដែលច្រើនតែរារាំងនូវការពិតដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានដាក់កាតព្វកិច្ចទៅលើគេ ជាអ្នកដែលបំពានព្រំដែនទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ និងជាអ្នកដែលមានការមន្ទិលសង្ស័យចំពោះអ្វីដែលទ្រង់បានប្រាប់ដល់គេនៃការសន្យាផ្តល់ផលបុណ្យ ឬព្រមានដាក់ទណ្ឌកម្ម។

គឺអ្នកដែលបានយកព្រះផ្សេងមកគោរពសក្ការៈរួមជាមួយនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកទាំងពីរបោះគេចូលទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចុះ។

គូកនរបស់គេក្នុងចំណោមពួកស្ហៃតនបាននិយាយយករួចខ្លួនថាៈ ឱម្ចាស់របស់យើងខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនបានធ្វើឲ្យគេវង្វេងនោះទេ ប៉ុន្តែរូបគេខ្លួនឯងទេដែលបានស្ថិតក្នុងភាពវង្វេងដ៏សែនឆ្ងាយអំពីការពិតនោះ។

អល់ឡោះទ្រង់បានមានបន្ទូលថាៈ ចូរពួកអ្នកកុំមកឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅចំពោះមុខយើងឲ្យសោះ វាគ្មានបានផលប្រយោជន៍អ្វីឡើយ ព្រោះថា ជាការពិតណាស់ អ្នកនាំសារជាច្រើនរបស់យើងបានមកដល់ពួកអ្នករួចហើយកាលនៅលើលោកិយ ដោយបានព្រមានពួកអ្នកអំពីការសន្យាដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះអ្នកដែលប្រឆាំងនិងប្រព្រឹត្តល្មើសមកចំពោះយើង។

បន្ទូលរបស់យើងមិនអាចគេកែប្រែបានឡើយ ហើយការសន្យារបស់យើងក៏មិនអាចផ្លាស់ប្តូរនោះដែរ។ ហើយយើងមិនបំពានទៅលើខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយ(របស់យើង)ដោយកាត់បន្ថយផលបុណ្យរបស់គេនោះទេ ហើយក៏មិនបន្ថែមអំពើអាក្រក់របស់គេដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងតបស្នងដល់ពួកគេទៅតាមអ្វីដែលពួកគេបានសាងប៉ុណ្ណោះ។

នៅថ្ងៃដែលយើងនឹងសួរទៅកាន់នរកជើហាន់ណាំថាៈ តើពួកប្រឆាំង និងពួកដែលប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ ត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងឯងពេញហើយឬនៅ? ពេលនោះ នរកជើហាន់ណាំបានឆ្លើយតបវិញថាៈ តើមានអ្នកចូលថែមទៀតទេ? ដោយវា(នរកជើណាន់ណាំ)ស្នើសុំ(ឲ្យបោះមនុស្សចូល)បន្ថែមទៀត ព្រោះតែវាមានកំហឹងជំនួសម្ចាស់របស់វា។

បន្ទាប់ពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានលើកឡើងពីការព្រមាននូវទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរចំពោះពួកប្រឆាំងរួចមក ទ្រង់ក៏បានលើកឡើងពីអ្វីដែលទ្រង់បានរៀបចំវាសម្រាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលជាអ្នកមានជំនឿវិញម្តង ដោយទ្រង់បានមានបន្ទូលថា ៖

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ នេះហើយជាអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានសន្យានឹងពួកអ្នក សម្រាប់រាល់អ្នកដែលវិលត្រឡប់ទៅកាន់ម្ចាស់របស់គេដោយការសារភាពកំហុស និងអ្នកដែលថែរក្សានូវអ្វីដែលម្ចាស់របស់គេបានដាក់ជាកាតព្វកិច្ចចំពោះគេ។

គឺអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយអាថ៌កំបាំង ខណៈដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់មើលឃើញរូបគេក្រៅពីទ្រង់ ហើយគេបានទៅជួបនឹងអល់ឡោះដោយដួងចិត្តបរិសុទ្ធប្រគល់ទៅចំពោះទ្រង់ ដោយការសារភាពកំហុសយ៉ាងច្រើនចំពោះទ្រង់។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ សូមពួកអ្នកចូលទៅក្នុងឋានសួគ៌ប្រកបដោយសុខសន្តិភាព ឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្វីដែលពួកអ្នកមិនចូលចិត្តចុះ។ នោះគឺជាថ្ងៃអមតៈ ដែលគ្មានការវិនាសឡើយបន្ទាប់ពីនោះ។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ ពួកគេទទួលបាននូវឧបការគុណជាច្រើនតាមដែលពួកគេប្រាថ្នាចង់បានដោយមិនចេះរីងស្ងួតឡើយ។ ហើយយើងនៅមានឧបការគុណជាច្រើនបន្ថែម(ដល់ពួកគេ)ទៀត នូវអ្វីដែលភ្នែកមិនដែលបានឃើញ ត្រចៀកមិនដែលធ្លាប់ឮ ហើយចិត្តមនុស្សក៏មិនធ្លាប់គិតដល់ ដែលក្នុងចំណោមនោះ គឺការបានឃើញអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ហើយមានប្រជាជាតិជាច្រើនមកហើយដែលយើងបានបំផ្លាញពួកគេមុនពួកមុសុ្ហរីគីនម៉ាក្កះដែលជាពួកបដិសេធទាំងនោះទៅទៀត។ ពួកគេ(ពួកបដិសេធជំនាន់មុន)បានស្វែងរកក្នុងទឹកដីរបស់ខ្លួន ដោយសង្ឃឹមថា ពួកគេអាចរកឃើញកន្លែងរត់គេចពីទណ្ឌកម្ម(របស់យើង) ប៉ុន្តែពួកគេរកពុំឃើញវាឡើយ។

ប្រាកដណាស់ នៅក្នុងរឿងនៃការបំផ្លាញប្រជាជាតិជំនាន់មុនជាច្រើនដែលបានលើកឡើងនោះ គឺជាការដាស់រំលឹក និងជាមេរៀនសម្រាប់អ្នកដែលមានដួងចិត្តចេះគិតពិចារណា ឬនៅស្ងៀមស្តាប់ដោយចិត្តទុកដាក់បំផុតដោយមិនព្រងើយកន្តើយ។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់ បង្កើតផែនដី និងបង្កើតអ្វីៗដែលនៅចន្លោះរវាងវាទាំងពីរក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ ខណៈដែលយើងមានសមត្ថភាពអាចបង្កើតវាតែក្នុងរយៈពេលមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ហើយយើងពុំមានការហត់នឿយដូចអ្វីដែលពួកយូដាបាននិយាយនោះឡើយ។

ដូច្នេះ ចូរអ្នកអត់ធ្មត់ចុះ(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចំពោះអ្វីដែលពួកយូដា និងពួកដទៃផ្សេងទៀតក្រៅពីពួកគេបាននិយាយនោះ។ ហើយចូរអ្នកលើកតម្កើងនិងកោតសរសើរចំពោះម្ចាស់របស់អ្នក តាមរយៈការប្រតិបត្តិសឡាតហ្វាជើរមុនថ្ងៃរះ និងប្រតិបត្តិសឡាតអាសើរមុនថ្ងៃលិច។

ហើយមួយផ្នែកនៃពេលយប់ ចូរអ្នកប្រតិបត្តិសឡាតទៅចំពោះទ្រង់ចុះ និងត្រូវលើកតម្កើងចំពោះទ្រង់ក្រោយពេល(ពួកអ្នក)ប្រតិបត្តិសឡាតរួច។

ហើយចូរអ្នកស្តាប់(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) នៅថ្ងៃដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុកខាងផ្លុំត្រែ បានផ្លុំត្រែជាលើកទីពីរចេញពីកន្លែងដែលជិតបំផុត

ជាថ្ងៃដែលម៉ាខ្លូកទាំងឡាយបានឮសំឡេងនៃការពង្រស់ឡើងវិញយ៉ាងពិតប្រាកដដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យអ្វីឡើយចំពោះវា។ ថ្ងៃដែលពួកគេបានឮសំឡេងត្រែ(លើកទីពីរ)នោះ គឺជាថ្ងៃដែលអ្នកស្លាប់ទាំងអស់នឹងក្រោកចេញពីផ្នូររបស់ពួកគេដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នង។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យរស់និងធ្វើឲ្យស្លាប់ដោយគ្មានអ្នកណាផ្សេងក្រៅពីយើងឡើយ។ ហើយខ្ញុំបម្រើទាំងអស់(របស់យើង)នឹងវិលត្រឡប់មកកាន់យើងតែមួយគត់នៅថ្ងៃបរលោកដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតបស្នង។

នៅថ្ងៃដែលដីបានបែកចេញពីពួកគេ នៅពេលនោះ ពួកគេបានក្រោកចេញ(ពីផ្នូរ)យ៉ាងលឿន ហើយការប្រមូលផ្តុំ(ពួកគេ)នោះ គឺងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់យើង។

យើងដឹងបំផុតនូវអ្វីដែលពួកបដិសេធទាំងនោះបាននិយាយ។ ហើយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនមែនជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើពួកគេដែលអាចបង្ខំពួកគេឲ្យមានជំនឿឡើយ។ តាមពិត អ្នកគ្រាន់តែជាអ្នកដែលផ្សព្វផ្សាយនូវអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានប្រើអ្នកឲ្យផ្សព្វផ្សាយវាប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ចូរអ្នកដាស់រំលឹកតាមរយៈគម្ពីរគួរអាននេះ ចំពោះអ្នកដែលខ្លាចការព្រមានរបស់យើង សម្រាប់ពួកដែលប្រឆាំងនិងពួកដែលប្រព្រឹត្តល្មើសចុះ ពីព្រោះអ្នកដែលខ្លាច គឺជាអ្នកដែលទទួលយកជាមេរៀន ហើយភ្ញាក់រលឹកនៅពេលត្រូវបានគេដាស់រំលឹក។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្បថនឹងខ្យល់ដែលបក់បោកលំអងធូលី។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពពកដែលនាំទឹកភ្លៀងដ៏ច្រើន។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងនាវាដែលធ្វើដំណើរលើផ្ទៃសមុទ្រប្រកបដោយភាពងាយស្រួល។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលបែងចែកកិច្ចការរបស់ខ្ញុំបម្រើអល់ឡោះទៅតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ ការជំនុំជម្រះ និងការផ្តល់ការតបស្នងដែលម្ចាស់របស់ពួកអ្នកបានសន្យានឹងពួកអ្នកនោះ គឺជាការពិតដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ។

ហើយការជំនុំជម្រះខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះនោះ គឺនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដនៅថ្ងៃបរលោក ដោយចៀសមិនផុតឡើយ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្បថនឹងមេឃដ៏ស្រស់ស្អាតដែលមានគន្លងជាច្រើន។

ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នក(ឱអ្នកស្រុកម៉ាក្កះ)មានយោបល់ខុសៗគ្នា។ ម្តងពួកអ្នកនិយាយថាៈ គម្ពីរគួរអាន គឺជាមន្តអាគម ម្តងពួកអ្នកនិយាយថា វាជាកំណាព្យ។ ហើយម្តងពួកអ្នកនិយាយថា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាគ្រូមន្តអាគម ហើយម្តងពួកអ្នកនិយាយថា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ គឺជាកវីនិពន្ធ។

គេបង្វែរចេញពីការមានជំនឿចំពោះគម្ពីរគួរអាននិងព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ចំពោះជនណាដែលត្រូវបានគេបង្វែរចេញអំពីវាដែលស្ថិតនៅក្នុងការដឹងរបស់អល់ឡោះ ពីព្រោះទ្រង់ដឹងថា រូបគេគ្មានជំនឿនោះទេ។ ដូច្នេះ ទ្រង់មិនផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់គេឡើយ។

ពួកបដិសេធដែលបាននិយាយប្រឌិតចំពោះគម្ពីរគួរអាននិងអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេទាំងនោះ ត្រូវបានគេដាក់បណ្តាសា។

ពួកគេ គឺជាពួកដែលស្ថិតក្នុងភាពល្ងង់ខ្លៅ ព្រងើយកន្តើយចំពោះថ្ងៃបរលោក ដោយពួកគេមិនខ្វាយខ្វល់ពីវាឡើយ។

ពួកគេសួរថាៈ តើថ្ងៃទទួលការតបស្នង(ថ្ងៃបរលោក)នោះ នឹងកើតឡើងនៅពេលណា ខណៈពួកគេមិនបានធ្វើអ្វីសោះសម្រាប់ថ្ងៃបរលោកនោះ។

ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ពួកគេថាៈ គឺនៅថ្ងៃដែលពួកគេត្រូវបានគេដាក់ទណ្ឌកម្មនៅលើឋាននរក។

មានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេក្នុងលក្ខណៈចំអកថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក្សទណ្ឌកម្មរបស់ពួកអ្នកចុះ។ នេះហើយជាអ្វីដែលពួកអ្នកធ្លាប់សុំឲ្យវាឆាប់មកដល់(ក្នុងលក្ខណៈសើចចំអក)នៅពេលដែលគេបានព្រមានពួកអ្នកអំពីវានោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេដោយអនុវត្តន៍នូវបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់នោះ នៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងសួន(ឋានសួគ៌) និងប្រភពទឹកហូរជាច្រើន។

ពួកគេទទួលយកនូវអ្វីដែលម្ចាស់របស់ពួកគេបានប្រទានឲ្យពួកគេនៃការតបស្នងដ៏ប្រពៃ។ ពិតប្រាកដណាស់ មុននឹងទទួលបានការតបស្នងដ៏ប្រពៃនេះ ពួកគេធ្លាប់ជាអ្នកដែលសាងអំពើល្អកាលនៅក្នុងលោកិយ។

គឺពួកគេក្រោកសឡាតនៅពេលយប់ដោយពួកគេមិនគេងនោះឡើយ លើកលែងតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។

ហើយនៅពេលទៀបភ្លឺ(មុនពេលហ្វាជើរ) គឺពួកគេតែងតែសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកគេ។

ហើយចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេវិញ គឺមានចំណែក(ដែលពួកគេបរិច្ចាគវាដោយស្ម័គ្រចិត្ត)សម្រាប់អ្នកក្រដែលហ៊ានសុំ និងអ្នកក្រដែលមិនហ៊ានសុំដោយសារតែមូលហេតុណាមួយ។

ហើយចំពោះផែនដី និងអ្វីដែលមាននៅលើវា ដូចជាភ្នំ សមុទ្រ ទន្លេ ដើមឈើ រុក្ខជាតិ និងសត្វពាហនៈនោះ គឺជាសញ្ញាភស្តុតាងដ៏ច្រើនដែលបញ្ជាក់ពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះសម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿដ៏ពិតប្រាកដដែលថា ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកបង្កើត និងជាអ្នកដែលផ្តល់រូបរាង។

ហើយចំពោះខ្លួនរបស់ពួកអ្នកវិញ(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ) ក៏មានភស្តុតាងជាច្រើនដែលបញ្ជាក់ពីសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់នោះដែរ។ ដូច្នេះ តើពួកអ្នកមិនពិនិត្យមើលដើម្បីយកវាធ្វើជាមេរៀនទេឬ?

ហើយនៅលើមេឃវិញ គឺមានលាភសក្ការៈរបស់ពួកអ្នកទាំងសម្រាប់ការរស់នៅក្នុងលោកិយ និងទាំងសាសនា។ ហើយនៅមេឃនោះដែរ គឺមាននូវប្រការល្អឬប្រការអាក្រក់ដែលគេបានសន្យាចំពោះពួកអ្នក។

ហើយ(អល់ឡោះ)ម្ចាស់ដែលគ្រប់គ្រងមេឃនិងផែនដីបានស្បថនឹងខ្លួនទ្រង់ថាៈ ជាការពិតណាស់ ការពង្រស់(មនុស្សឲ្យរស់)ឡើងវិញនោះ គឺជាការពិតដែលគ្មានការមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងវាឡើយ ដូចដែលគ្មានការសង្ស័យនៅក្នុងពាក្យសម្តីរបស់ពួកអ្នកនៅពេលដែលពួកអ្នកនិយាយនោះដែរ។

តើរឿងរ៉ាវនៃភ្ញៀវរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមដែលជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលត្រូវបានគេលើកតម្កើងពួកគេនោះ បានមកដល់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដែរឬទេ?

នៅពេលដែលពួកគេ(ភ្ញៀវរបស់គាត់ដែលជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះ)បានចូលទៅជួបគាត់ ពេលនោះពួកគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)បាននិយាយទៅកាន់គាត់ថាៈ សូមសន្តិភាព(កើតមានចំពោះអ្នក)។ ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមក៏បានតបទៅពួកគេវិញថាៈ សូមសន្តិភាព(កើតមានចំពោះអ្នកដូចគ្នា)។ ហើយគាត់បាននិយាយក្នុងចិត្តថាៈ អ្នកទាំងនេះ គឺជាក្រុមដែលយើងមិនស្គាល់ឡើយ។

ពេលនោះ គាត់ក៏បានដើរទៅកាន់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយគាត់ក៏បាននាំមកនូវកូនគោអាំងធាត់មួយក្បាល(មកទទួលពួកគេ) ដោយគាត់គិតស្មានថា ពួកគេគឺជាមនុស្សលោក។

ហើយគាត់ក៏បានយកកូនគោអាំងនោះដាក់ជិតពួកគេ ហើយគាត់បាននិយាយដោយទន់ភ្លន់ទៅកាន់ពួកគេថាៈ តើពួកអ្នកមិនទទួលទានអាហារដែលគេរៀបចំសម្រាប់ពួកអ្នកទេឬ?

ហើយនៅពេលដែលពួកគេ(ភ្ញៀវរបស់គាត់)មិនទទួលទានអាហារ(ដែលគាត់រៀបចំជូន)ទេនោះ គាត់ក៏មានការភ័យខ្លាចនៅក្នុងអារម្មណ៍របស់គាត់អំពីពួកគេ។ ពេលនោះ ពួកគេក៏បានបង្ហាញឲ្យគាត់បានដឹងច្បាស់ ដោយពួកគេបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថាៈ ចូរអ្នកកុំខ្លាច។ តាមពិត ពួកយើងគឺជាអ្នកនាំសារមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់។ ហើយពួកគេក៏បានផ្តល់ដំណឹងរីករាយដល់គាត់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ គេនឹងប្រសូត្របុត្រមួយឲ្យគាត់ដែលជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលពោរពេញដោយចំណេះដឹង ហើយអ្នកដែលគេផ្តល់ដំណឹងរីករាយចំពោះគាត់នោះគឺ ព្យាការីអ៊ីស្ហាក។

នៅពេលដែលភរិយារបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម(នាងសារ៉ោះ)បានឮដំណឹងដ៏រីករាយនេះ គាត់ក៏បានចេញមក ដោយបានស្រែកដោយក្តីរីករាយ និងបានទះមុខខ្លួនឯង ហើយគាត់ក៏បាននិយាយដោយភ្ញាក់ផ្អើលថាៈ តើស្ត្រីដែលចាស់ជរាម្នាក់អាចមានកូនដែរឬ ខណៈដែលគេជាស្ត្រីអារ(មិនអាចមានកូន)ទៀតនោះ?

ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ក៏បានពោលទៅកាន់គាត់(នាងសារ៉ោះ)ថាៈ អ្វីដែលខ្ញុំប្រាប់អ្នកនោះ គឺជាអ្វីដែលម្ចាស់របស់អ្នកបានមានបន្ទូល ហើយអ្វីដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលនោះ គឺនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ជាការពិតណាស់ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់មហាគតិបណ្ឌិតនៅក្នុងការបង្កើត និងការកំណត់របស់ទ្រង់ មហាដឹងបំផុតចំពោះម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ ហើយនិងអ្វីដែលល្អប្រសើរសម្រាប់ពួកគេ។

ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីមបានពោលទៅកាន់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ថាៈ តើពួកអ្នកមានកិច្ចការអ្វីដែរ? តើអ្វីជាគោលបំណងរបស់ពួកអ្នក?

ម៉ាឡាអ៊ីកាត់បានឆ្លើយតបទៅកាន់គាត់វិញថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានបញ្ជូនពួកយើងទៅកាន់ក្រុមដែលបំពាន ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តបាបកម្មដ៏អាក្រក់បំផុត

ដើម្បីនាំដុំថ្មពីដីឥដ្ឋមកទម្លាក់លើពួកគេ

ដែលវាជាសញ្ញាមកពីម្ចាស់របស់អ្នក(ឱព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម)ដែលគេបញ្ជូនទៅកាន់ពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះ ដែលបានប្រឆាំងនិងប្រព្រឹត្តល្មើសហួសហេតុ។

ហើយយើងបានបញ្ចេញបណ្តាអ្នកមានជំនឿដែលរស់នៅក្នុងភូមិរបស់ព្យាការីលូតនោះ ដើម្បីកុំឲ្យពួកគេទទួលរងនូវទណ្ឌកម្មដូចដែលពួកប្រព្រឹត្តបាបកម្មទទួលរង។

ក្រោយមក យើងមិនបានឃើញអ្វីនៅក្នុងភូមិរបស់ពួកគេនោះឡើយ ក្រៅពីផ្ទះមួយក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកមូស្លីមប៉ុណ្ណោះ នោះគឺផ្ទះរបស់ក្រុមគ្រួសារព្យាការីលូត។

ក្រោយមក យើងមិនបានឃើញអ្វីនៅក្នុងភូមិរបស់ពួកគេនោះឡើយ ក្រៅពីផ្ទះមួយក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកមូស្លីមប៉ុណ្ណោះ នោះគឺផ្ទះរបស់ក្រុមគ្រួសារព្យាការីលូត។

ហើយនៅក្នុងរឿងរបស់ព្យាការីមូសា នៅពេលដែលយើងបានចាត់បញ្ជូនគេទៅកាន់ហ្វៀរអោន ដោយនាំនូវភស្តុតាងជាច្រើនដ៏ច្បាស់លាស់នោះ ក៏ជាភស្តុតាងមួយផងដែរសម្រាប់អ្នកដែលខ្លាចទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់។

ក៏ប៉ុន្តែ ហ្វៀរអោនបានគេចចេញពីសចក្តីពិតដោយភាពក្អេងក្អាងនឹងអំណាចនិងកងទ័ពរបស់ខ្លួន ហើយគេបាននិយាយអំពីព្យាការីមូសាថាៈ រូបគេ(ព្យាការីមូសា) គឺជាគ្រូធ្មប់ដែលដាក់អំពើធ្មប់ទៅលើមនុស្សលោក ឬជាមនុស្សវិកលចរិតដែលនិយាយគ្មានដឹងអ្វី។

ដូច្នេះ យើងបានដាក់ទណ្ឌកម្មគេ(ហ្វៀរអោន)និងកងទ័ពរបស់គេទាំងអស់ ដោយយើង បានបោះពួកគេចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ ពេលនោះ ពួកគេក៏បានលិចលង់ស្លាប់ ហើយវិនាសអន្តរាយ។ ហើយហ្វៀរអោនជាអ្នកដែលត្រូវបានគេស្តីបន្ទោសចំពោះអ្វីដែលគេបានបដិសេធ(ចំពោះអ្នកនាំសារ) និងការអះអាងថា រូបគេជាព្រះជាម្ចាស់។

ហើយនៅក្នុងរឿងរបស់ពួកអាទដែលជាក្រុមរបស់ព្យាការីហ៊ូទ ក៏ជាភស្តុតាងមួយសម្រាប់អ្នកដែលខ្លាចទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លោចផ្សាផងដែរ ខណៈដែលយើងបានបញ្ជូនខ្យល់ព្យុះទៅកាន់ពួកគេ ជាខ្យល់ដែលគ្មានពាំនាំទឹកភ្លៀង មិនបំប៉នដល់ដើមឈើ ហើយក៏គ្មានផ្តល់ភាពចម្រុងចម្រើននៅក្នុងវាឡើយ។

រាល់អ្វីក៏ដោយដែលខ្យល់នេះបោកបក់ត្រូវ មិនថាជីវិត ឬទ្រព្យសម្បត្តិ ឬផ្សេងពីនេះទៀតឡើយ គឺសុទ្ធតែត្រូវបានខ្យល់នេះបំផ្លាញទាំងអស់ ហើយវាបានបន្សល់របស់ទាំងនោះ(ឲ្យនៅខ្ទេចខ្ទី)ដូចជាផេះផង់។

ហើយនៅក្នុងរឿងរបស់ពួកសាមូទដែលជាក្រុមរបស់ព្យាការីសឡេះ ក៏ជាភស្តុតាងមួយសម្រាប់អ្នកដែលខ្លាចទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់ផងដែរ នៅពេលដែលគេបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកសប្បាយរីករាយនឹងឆាកជីវិតរបស់ពួកអ្នកសិនចុះ មុននឹងពេលកំណត់នៃជីវិតរបស់ពួកអ្នកបានបញ្ចប់។

ហើយពួកគេបានក្អេងក្អាងចំពោះការអនុវត្តតាមបទបញ្ជាម្ចាស់របស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានក្រអឺតក្រទម ក្អេងក្អាង មិនព្រមមានជំនឿ និងគោរពប្រតិបត្តិតាមឡើយ។ ពេលនោះ រន្ទះនៃទណ្ឌកម្មក៏បានឆក់យកជីវិតពួកគេ ខណៈដែលពួកគេតែកំពុងរង់ចាំវាមកដល់ ពីព្រោះពួកគេត្រូវបានគេសន្យាថា ទណ្ឌកម្មនឹងធ្លាក់(លើពួកគេ)តាំងពីបីថ្ងៃមុនមកម្លេះ។

នៅពេលនោះ ពួកគេគ្មានសមត្ថភាពការពារខ្លួនឯងឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មដែលបានធ្លាក់លើពួកគេនោះឡើយ ហើយពួកគេក៏គ្មានអានុភាពអ្វីអាចរារាំងវាបាននោះដែរ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបំផ្លាញក្រុមរបស់ព្យាការីនួហមុនពួកដែលបានលើកឡើងទាំងនេះទៅទៀត ដោយឲ្យពួកគេលិចលង់ក្នុងទឹក(ជំនន់)។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេ គឺជាក្រុមមួយដែលចាកចេញពីការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ។ ដូច្នេះ ពួកគេសក្តិសមនឹងទទួលនូវការដាក់ទណ្ឌកម្ម។

ហើយចំពោះមេឃ យើងបានបង្កើតវា ហើយយើងបានបង្កើតវាយ៉ាងរឹងមាំដោយអានុភាព(របស់យើង) ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងគឺជាអ្នកដែលពង្រីកនូវវិសាលភាពរបស់វា។

ហើយចំពោះផែនដីវិញ យើងបានបង្កើតវាឲ្យលាតសន្ធឹងសម្រាប់អ្នកដែលស្នាក់នៅលើវា ប្រៀបដូចជាកម្រាលសម្រាប់ពួកគេ។ ជាការពិតណាស់ យើងជាអ្នកដែលបានក្រាលវាយ៉ាងល្អបំផុតសម្រាប់ពួកគេ។

ហើយយើងបានបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យមានជាគូៗ ដូចជា ប្រុសនិងស្រី មេឃនិងដី ដីគោកនិងផ្ទៃទឹក សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងនឹកឃើញពីភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតរាល់អ្វីៗទាំងអស់ឲ្យមានជាគូៗ ហើយនិងនឹកឃើញអំពីអានុភាពរបស់ទ្រង់។

ដូច្នេះ ចូរអ្នករត់ចេញពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះទៅកាន់ផលបុណ្យរបស់ទ្រង់ ដោយការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ និងកុំប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងទ្រង់។ ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានអំពីទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ដ៏ច្បាស់លាស់ម្នាក់សម្រាប់ពួកអ្នក។

ហើយចូរពួកអ្នកកុំបង្កើតម្ចាស់ផ្សេងទៀតដែលពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះវាផ្សេងពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យសោះ។ ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានដ៏ច្បាស់លាស់ម្នាក់អំពីទ្រង់សម្រាប់ពួកអ្នក។

ហើយដូចជាការបដិសេធដែលពួកអ្នកស្រុកម៉ាក្កះបានបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះវានោះដែរ ប្រជាជាតិជំនាន់មុនជាច្រើនក៏បានបដិសេធដូចគ្នាដែរ។ ជាការពិតណាស់ គ្មានអ្នកនាំសារណាម្នាក់ដែលមកពីអល់ឡោះបានមកដល់ពួកគេ(ប្រជាជាតិជំនាន់មុន)នោះឡើយ លើកលែងតែពួកគេបាននិយាយថាៈ គេជាគ្រូមន្តអាគម ឬជាមនុស្សវិកលចរិត នោះឡើយ។

តើពួកប្រឆាំងជំនាន់មុន និងពួកប្រឆាំងជំនាន់ក្រោយ បានផ្តាំផ្ញើគ្នាមិនឲ្យជឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយឬ? មិនមែនទេ! ផ្ទុយទៅវិញ គឺដោយសារតែពួកគេទាំងអស់គ្នា គឺជាក្រុមដែលបំពាន។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បែរចេញពីពួកដែលគ្មានជំនឿទាំងនោះចុះ។ អ្នកមិនត្រូវបានគេស្តីបន្ទោសឡើយ ពីព្រោះអ្នកបានផ្សព្វផ្សាយដល់ពួកគេហើយនូវអ្វីដែលគេបានបញ្ជូនអ្នកទៅកាន់ពួកគេនោះ។

ហើយចូរកុំឲ្យការបែរចេញរបស់អ្នកអំពីពួកគេនោះ រារាំងអ្នកពីការទូន្មានពួកគេ និងដាស់រំលឹកដល់ពួកគេឲ្យសោះ។ ដូចនេះ ចូរអ្នកផ្តល់ការទូន្មាននិងដាស់រំលឹកចំពោះពួកគេចុះ ព្រោះថា ការដាស់រំលឹកនោះ គឺផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ។

ហើយយើងបានបង្កើតពពួកជិននិងមនុស្សលោកមិនមែនដើម្បីអ្វី ក្រៅពីដើម្បីឲ្យពួកគេគោរពសក្ការៈមកកាន់យើងតែមួយគត់នោះឡើយ។ យើងមិនបានបង្កើតពួកគេដើម្បីឲ្យពួកគេបង្កើតដៃគូសម្រាប់យើង(ក្នុងការគោរពសក្ការៈ)នោះទេ។

យើងមិនត្រូវការលាភសក្ការៈអ្វីពីពួកគេឡើយ ហើយយើងក៏មិនត្រូវការឲ្យពួកគេផ្តល់អាហារដល់យើងនោះដែរ។

ប្រាកដណាស់ អល់ឡោះទ្រង់ជាអ្នកដែលប្រទាននូវលាភសក្ការៈដល់ខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ព្រោះថា គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ សុទ្ធតែត្រូវការលាភសក្ការៈរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលមានអានុភាពខ្លាំងក្លាបំផុតដែលគ្មានអ្វីមួយអាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ។ ហើយទាំងពពួកជិន និងមនុស្សលោកទាំងអស់ ឱនលំទោនចំពោះអានុភាពទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ សម្រាប់ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងតាមរយៈការបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះ ពួកគេនឹងទទួលបានចំណែកនៃទណ្ឌកម្មដូចជាពួកជំនាន់មុនរបស់ពួកគេបានទទួលដែរ។ ទ្រង់មានពេលកំណត់ជាក់លាក់របស់ទ្រង់។ ហេតុនេះ ចូរពួកគេកុំទាមទារពីខ្ញុំឲ្យប្រញាប់(ដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេ)មុនពេលកំណត់របស់វាមកដល់។

ដូច្នេះ ភាពអន្តរាយនិងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ និងបដិសេធអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលពួកគេត្រូវបានសន្យាថានឹងទម្លាក់ទណ្ឌកម្មទៅលើពួកគេ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្បថនឹងភ្នំតួរ ជាទីដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលជាមួយនឹងព្យាការីមូសានៅទីនោះ។

ហើយទ្រង់បានស្បថនឹងគម្ពីរដែលត្រូវបានគេកត់ត្រា។

នៅលើក្រដាសដែលត្រូវបានគេលាតត្រដាងបើកចំហ ដូចជាគម្ពីទាំងឡាយដែលត្រូវបានបញ្ចុះ(ពីលើមេឃ)។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពៃតុលម៉ាក់មួរ (ឈ្មោះកន្លែងមួយនៅលើមេឃជាន់ទីប្រាំពីរដែលពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់កំពុងតែតវ៉ាហ្វ(ដើរប្រទក្សិណ)ជុំវិញវា)។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងមេឃដែលត្រូវបានគេលើកយ៉ាងខ្ពស់ត្រដែត ដែលវាជាដំបូលនៃផែនដី។

យើងស្បថនឹងសមុទ្រដែលពោរពេញទៅដោយទឹក។

ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មនៃម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) គឺពិតជានឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដចំពោះពួកដែលប្រឆាំង ដោយចៀសមិនផុតឡើយ។

គ្មាននរណាម្នាក់អាចការពារវា(ទណ្ឌកម្ម)អំពីពួកគេ និងរារាំងវាមិនឲ្យកើតឡើងចំពោះពួកគេបានឡើយ។

នៅថ្ងៃដែលមេឃរង្គោះរង្គើ ញ័ររញ្ជួយ ជាការប្រកាសថា ថ្ងៃបរលោកមកដល់ហើយ។

ហើយភ្នំទាំងឡាយបានរសាត់ចេញពីទីតាំងរបស់វា។

ជាការពិតណាស់ នៅថ្ងៃនោះ ភាពអន្តរាយនិងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះទណ្ឌកម្មដែលអល់ឡោះទ្រង់បានសន្យាចំពោះពួកគ្មានជំនឿ។

គឺពួកដែលលេងសើចនឹងប្រការដែលមិនត្រឹមត្រូវ ដោយពួកគេមិនខ្វាយខ្វល់ពីការពង្រស់ឡើងវិញ និងការប្រមូលផ្តុំ(ដើម្បីជំនុំជម្រះ)ឡើយ។

នៅថ្ងៃនោះ ពួកគេត្រូវបានគេរុញច្រានយ៉ាងខ្លាំង ដោយបង្ខំ ទៅកាន់ឋាននរកជើហាន់ណាំ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសថាៈ នេះហើយជាភ្លើងនរកដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះវាកាលពីមុន នៅពេលដែលអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នក បានព្រមានបន្លាចពួកអ្នកអំពីវានោះ។

ដូច្នេះ តើទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកកំពុងតែមើលឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកនេះ ជាមន្តអាគមឬ? ឬមួយក៏ពួកអ្នកមិនបានឃើញវាទេ?

ចូរពួកអ្នកភ្លក្សរសជាតិនៃកម្ដៅភ្លើងនរកនេះ ហើយនិងភាពឈឺចាប់របស់វាចុះ។ ហើយចូរអត់ទ្រាំនឹងការឈឺចាប់នៃកម្ដៅរបស់វា ឬពុំចាំបាច់អត់ទ្រាំក៏បានដែរ។ ទោះបីជាពួកអ្នកអត់ទ្រាំ ឬមិនអត់ទ្រាំក៏ដោយ ក៏វាដូចតែគ្នាទេសម្រាប់ពួកអ្នក។ នៅថ្ងៃនេះ ពួកអ្នកមិនត្រូវបានតបស្នងឲ្យក្រៅពីអ្វីដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានប្រព្រឹត្តកាលនៅលើលោកិយនៃការប្រឆាំង និងការប្រព្រឹត្តល្មើសនោះឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេ(ដោយអនុវត្តន៍នូវបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ដែលទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើ និងជៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់)នោះ ពួកគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ ហើយទទួលនូវការសោយសុខដ៏ធំធេង គ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។

ពួកគេសប្បាយរីករាយជាមួយនឹងអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេ ដូចជាអាហារឆ្ងាញ់ៗ ភេសជ្ជៈ និងអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ហើយម្ចាស់របស់ពួកគេបានការពារពួកគេពីទណ្ឌកម្មនៃនរកជើហ៊ីម។ ដូច្នេះ ពួកគេបានទទួលជោគជ័យដោយទទួលបានអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នានៃភាពសោយសុខ និងទទួលបាននូវការការពារអំពីប្រការដែលអាប់អួរ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកទទួលទាននិងផឹកតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់អ្នកដោយក្តីរីករាយចុះ ដោយពុំបាច់ខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ឬទទួលរងទុក្ខទោសពីអ្វីដែលពួកអ្នកបានទទួលទានឬផឹកនោះឡើយ។ វាគឺជាការតបស្នងដល់ពួកអ្នកទៅលើទង្វើដ៏ល្អប្រពៃរបស់ពួកអ្នក(ដែលបានសាង)កាលនៅលើលោកិយ។

ពួកគេអង្គុយទម្រេតខ្លួននៅលើគ្រែដែលត្រូវបានតុបតែង(យ៉ាងស្រស់ស្អាត) ដោយវាត្រូវបានរៀបចំដាក់ទល់មុខគ្នា។ ហើយយើងបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ឲ្យពួកគេជាមួយស្រីសួគ៌ាដែលមានភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាត។

បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយនិងកូនចៅរបស់ពួកគេដែលបានដើរតាមពួកគេក្នុងភាពមានជំនឿនោះ យើងនឹងឲ្យកូនចៅរបស់ពួកគេនៅជួបជុំជាមួយពួកគេ(ក្នុងឋានសួគ៌)ដើម្បីឲ្យពួកគេទទួលបាននូវភាពរីករាយនឹងពួកគេ(កូនចៅ) ទោះបីជាកូនចៅរបស់ពួកគេមានអំពើល្អមិនស្មើពួកគេក៏ដោយ។ ហើយយើងមិនបានធ្វើឲ្យផលបុណ្យរបស់ពួកគេបាត់បង់បន្តិចណាឡើយ។ រាល់មនុស្សទាំងអស់ត្រូវបានគេរារាំងមិនអាចទទួលបានផលបុណ្យល្អព្រោះតែអំពើអាក្រក់របស់គេ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចទទួល(អំពើអាក្រក់)ជំនួសគេបាននោះឡើយ។

ហើយយើងបានបន្ថែមឲ្យបណ្តាអ្នកឋានសួគ៌ទាំងនេះនូវផ្លែឈើជាច្រើនប្រភេទ ហើយយើងក៏បានបន្ថែមឲ្យពួកគេផងដែរនូវរាល់សាច់ដែលពួកគេចូលចិត្ត។

ពួកគេហុចកែវស្រាឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងឋានសួគ៌ ដោយការទទួលទានវា គឺពុំដូចស្រានៅក្នុងលោកិយដែល(ពេលផឹក)ធ្វើឲ្យពួកគេនិយាយពាក្យសម្ដីដែលមិនត្រឹមត្រូវ និងប្រព្រឹត្តអំពើបាបកម្មដោយសារតែការស្រវឹង(ដូចនៅក្នុងលោកិយ)ឡើយ។

ហើយមានក្មេងៗជាច្រើនដើរក្រឡឹងជុំវិញពួកគេដើម្បីបម្រើពួកគេ ដែលក្មេងៗទាំងនោះ មានសម្រស់ស្រស់ថ្លា ប្រៀបដូចជាគជ់ខ្យងដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងស្រទាប់របស់វា។

ហើយបណ្តាអ្នកឋានសួគ៌បានសំដៅទៅរកគ្នា ហើយបានសួរគ្នាទៅវិញទៅមកពីស្ថានភាពរបស់ពួកគេកាលនៅក្នុងលោកិយ។

ពួកគេបានឆ្លើយតបចំពោះគ្នាថាៈ ប្រាកដណាស់ កាលនៅលើលោកិយ ពួកយើងនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកយើង ធ្លាប់ជាអ្នកដែលខ្លាចទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់។

ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានប្រទានឲ្យពួកយើងនូវការចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់សាសនាឥស្លាម ហើយទ្រង់ក៏បានការពារពួកយើងពីទណ្ឌកម្ម(ភ្លើងនរក)ដ៏សែនក្តៅ។

ពិតប្រាកដណាស់ កាលនៅលើលោកិយ ពួកយើងធ្លាប់គោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់ ហើយបួងសួងសុំពីទ្រង់ឲ្យការពារពួកយើងពីទណ្ឌកម្មភ្លើងនរក។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាម្ចាស់មហាករុណានិងសច្ចៈបំផុតលើការសន្យារបស់ទ្រង់ចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងមហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ ហើយក្នុងចំណោមការប្រោសប្រណីនិងក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ចំពោះពួកយើងនោះ គឺទ្រង់បានចង្អុលបង្ហាញពួកយើងទៅកាន់ការមានជំនឿ និងបញ្ចូលពួកយើងទៅក្នុងឋានសួគ៌ ហើយបានបញ្ជៀសពួកយើងឲ្យចៀសឆ្ងាយពីឋាននរក។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)រំលឹកមនុស្សលោកនឹងគម្ពីរគួរអានចុះ ព្រោះថា ជាមួយនឹងសេចក្តីជំនឿ ហើយនិងសតិបញ្ញាដែលអល់ឡោះទ្រង់បានប្រទានឲ្យអ្នកនេះ អ្នកមិនមែនជាគ្រូទាយដែលមានការខ្សឹបខ្សៀវពីពួកជិន ឬក៏ជាមនុស្សវិកលចរិតឡើយ។

ឬពួកដែលបដិសេធទាំងនោះនិយាយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ មូហាំម៉ាត់មិនមែនជាអ្នកនាំសារអ្វីនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេគឺជាកវីនិពន្ធម្នាក់ដែលពួកយើងនៅរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ឆក់យកជីវិតរបស់គេ។ ពេលនោះ យើងនឹងបានធូរស្រាលអំពីគេជាមិនខាន។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកគេចុះថាៈ ចូរពួកអ្នករង់ចាំការស្លាប់របស់ខ្ញុំចុះ ខ្ញុំក៏នៅរង់ចាំទណ្ឌកម្មដែលនឹងធ្លាក់ទៅលើពួកអ្នកដោយសារតែការបដិសេធររបស់ពួកអ្នកចំពោះខ្ញុំដែរ។

ផ្ទុយទៅវិញ តើប្រាជ្ញារបស់គេឬដែលបញ្ជាពួកគេឲ្យនិយាយថាៈ ជាការពិតណាស់ រូបគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) គឺជាគ្រូទាយ និងជាមនុស្សវិកលចរិតនោះ? ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេប្រមូលផ្តុំរវាងអ្វីដែលមិនអាចប្រមូលផ្តុំនៅក្នុងខ្លួនមនុស្សតែម្នាក់បាន(ចោទថា ជាគ្រូទាយផង ជាមនុស្សឆ្កួតផង)។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគឺជាក្រុមដែលបំពានព្រំដែន(របស់អល់ឡោះ)។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនវិលត្រលប់ទៅរកក្បួនច្បាប់ ឬសតិបញ្ញា(គិតពិចារណា)ឡើយ។

ឬមួយពួកគេនិយាយថាៈ ជាការពិតណាស់ មូហាំម៉ាត់ជាអ្នកតាក់តែងគម្ពីរគួរអាននេះ(ដោយខ្លួនឯង) ដោយគ្មានអ្នកណាវ៉ាហ៊ី(ផ្តល់សារ)មកកាន់គេឡើយ? ពិតប្រាកដណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មិនបានតាក់តែងគម្ពីរគួរអាននេះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេ គឺជាពួកដែលក្រអឺតក្រទមមិនព្រមជឿចំពោះគេ បែជាចោទប្រកាន់ថាៈ គេជាអ្នកតាក់តែងគម្ពីរគួរអាន(ដោយខ្លួនឯង)ទៅវិញ។

ប្រសិនបើគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ជាអ្នកដែលតាក់តែងគម្ពីរគួរអាន(ដោយខ្លួនឯង)មែននោះ ដូច្នេះ ចូរឲ្យពួកគេនាំយកពាក្យពេចន៍ណាមួយដែលដូចនឹងវា(គម្ពីរគួរអាន)មក ប្រសិនបើពួកគេជាអ្នកដែលត្រឹមត្រូវចំពោះការអះអាងរបស់ពួកគេដែលថា គាត់គឺជាអ្នកដែលតាក់តែងវា(ដោយខ្លួនឯង)មែននោះ។

តើពួកគេត្រូវបានគេបង្កើតមកដោយគ្មានអ្នកណាបង្កើតពួកគេ ឬមួយក៏ពួកគេជាអ្នកបង្កើតខ្លួនឯង? មិនអាចមានទេអ្នកដែលត្រូវបានគេបង្កើតដោយគ្មានអ្នកបង្កើតនោះ ហើយក៏គ្មានអ្នកដែលត្រូវបានគេបង្កើតណា អាចបង្កើតខ្លួនឯងបាននោះដែរ។ ដូច្នេះ ចុះហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនព្រមគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកដែលបង្កើតពួកគេ(គឺអល់ឡោះជាម្ចាស់)?

ឬមួយពួកគេបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី? ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេមិនជឿជាក់ឡើយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាអ្នកដែលបង្កើតពួកគេនោះ ព្រោះថា ប្រសិនបើពួកគេជឿជាក់យ៉ាងដូច្នោះមែននោះ ប្រាកដជាពួកគេគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ហើយពួកគេប្រាកដជាមានជំនឿចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ជាមិនខាន។

ឬមួយក៏ពួកគេមានឃ្លាំងលាភសក្ការៈនៃម្ចាស់របស់អ្នក ដោយពួកគេអាចឲ្យអ្នកណាដែលពួកគេចង់ឲ្យ ហើយភាពជាព្យាការីក៏ដូចគ្នា ដោយពួកគេអាចផ្តល់ឲ្យ និងរារាំងពីអ្នកណាដែលពួកគេចង់? ឬមួយក៏ពួកគេជាអ្នកគ្រប់គ្រងនិងចាត់ចែងអ្វីៗទាំងអស់តាមការចង់បានរបស់ពួកគេឬ?

ឬមួយក៏ពួកគេមានជណ្តើរដើម្បីឡើងទៅលើមេឃស្តាប់វ៉ាហ៊ី(សារ)របស់អល់ឡោះ ដែលបានប្រាប់ថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេស្ថិតនៅលើភាពត្រឹមត្រូវ? ដូច្នេះ ចូរឲ្យពួកគេនាំអ្នកដែលបានស្តាប់ឮវ៉ាហ៊ីនោះក្នុងចំណោមពួកគេ ដោយនាំមកនូវភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ដែលបញ្ជាក់ទៅលើការអះអាងរបស់ពួកគេដែលថា ពិតណាស់ ពួកគេស្ថិតនៅលើភាពត្រឹមត្រូវនោះមក។

ឬមួយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានបុត្រីដែលពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើម(មិនចង់បាន) ចំណែកពួកអ្នកវិញ មានកូនប្រុសដែលពួកអ្នកស្រឡាញ់ពេញចិត្ត(ចង់បាន)ឬ?

ឬមួយក៏អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទាមទារកម្រៃពីពួកគេចំពោះអ្វីដែលអ្នកបានផ្សព្វផ្សាយដល់ពួកគេពីម្ចាស់របស់អ្នក ហើយដោយសារតែមូលហេតុនេះ ពួកគេត្រូវទទួលបន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់ដែលពួកគេមិនអាចរែកពុនរួច(ជាហេតុនាំឲ្យពួកគេបដិសេធចំពោះអ្នក)?

ឬមួយក៏ពួកគេដឹងពីប្រការអាថ៌កំបាំង ហើយពួកគេកត់ត្រាទុក(ប្រាប់)ដល់មនុស្សលោកនូវប្រកាអាថ៌កំបាំងដែលពួកគេបានដឹងនោះ រួចពួកគេនិយាយប្រាប់មនុស្សលោកនូវអ្វីដែលពួកគេចង់ប្រាប់ឬ?

ឬមួយក៏ពួកដែលបដិសេធទាំងនោះមានបំណងចង់ប្រើល្បិចកលចំពោះអ្នកនិងចំពោះសាសនារបស់អ្នក? ដូច្នេះ ចូរអ្នកទុកចិត្តលើអល់ឡោះជាម្ចាស់ចុះ ព្រោះថា ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ទៅវិញទេដែលត្រូវបានគេប្រើឧបាយកលដាក់នោះ មិនមែនជាអ្នកនោះទេ។

ឬមួយក៏ពួកគេមានម្ចាស់ផ្សេងដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីអល់ឡោះ? អល់ឡោះជាម្ចាស់មហាស្អាតស្អំ ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតពីនៃការមានដៃគូដែលពួកគេចោទប្រកាន់ទៅលើទ្រង់។ អ្វីទាំងអស់ដែលបានលើកឡើងខាងលើនេះ មិនអាចកើតឡើងនោះឡើយ ហើយក៏មិនអាចស្រមើស្រមៃដល់នោះដែរ។

ហើយប្រសិនបើពួកគេឃើញបំណែកមួយនៃមេឃធ្លាក់ចុះមក ពួកគេនឹងនិយាយថាៈ នេះគឺជាពពកដែលគរពីលើគ្នាដូចធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។ ដូចនេះ ពួកគេមិនយកធ្វើជាមេរៀន និងមិនព្រមមានជំនឿឡើយ។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទុកពួកគេឲ្យស្ថិតនៅក្នុងភាពរឹងរូសនិងការប្រឆាំងរបស់ពួកគេចុះ រហូតដល់ពួកគេជួបនឹងថ្ងៃរបស់ពួកគេ ដែលនៅក្នុងថ្ងៃនោះ ពួកគេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្ម នោះគឺថ្ងៃបរលោក។

គឺជាថ្ងៃដែលឧបាយកលរបស់ពួកគេគ្មានប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់ពួកគេបន្តិចសោះឡើយ ហើយពួកគេក៏មិនត្រូវបានគេជួយសង្គ្រោះឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មនោះដែរ។

ហើយប្រាកដណាស់ សម្រាប់ពួកអ្នកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការប្រព្រឹត្តអំពើស្ហ៊ីរិកនិងអំពើល្មើសនោះ នឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មមុននឹងទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃបរលោក ដោយនៅក្នុងលោកិយនេះ នឹងត្រូវបានគេសម្លាប់និងចាប់ជាឈ្លើយសឹក ហើយនៅក្នុងផ្នូរ គឺត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មក្នុងផ្នូរ។ ក៏ប៉ុន្តែ ភាគច្រើននៃពួកគេមិនបានដឹងពីរឿងនេះឡើយ។ ហេតុនេះហើយទើបពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើការប្រឆាំងរបស់ពួកគេដដែល។

ហើយចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)អត់ធ្មត់ចំពោះការកំណត់នៃម្ចាស់របស់អ្នក និងចំពោះច្បាប់បញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ចុះ ត្បិតអ្នកស្ថិតនៅក្រោមការឃ្លាំមើលនិងការថែរក្សាពីយើង។ ហើយចូរអ្នក លើកតម្កើងដោយការកោតសរសើរម្ចាស់របស់អ្នកនៅពេលដែលអ្នកក្រោកពីដំណេករបស់អ្នក។

ហើយមួយផ្នែកនៃពេលយប់ ចូរអ្នកលើកតម្កើងម្ចាស់របស់អ្នក និងចូរប្រតិបត្តិសឡាតទៅចំពោះទ្រង់ចុះ ហើយចូរអ្នកប្រតិបត្តិសឡាតហ្វាជើរនៅពេលដែលផ្កាយហៀបលិចបាត់ពន្លឺ ដោយពន្លឺនៃពេលថ្ងៃ(ពេលទៀបភ្លឺ)។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានស្បថនឹងផ្កាយនៅពេលដែលវាធ្លាក់ចុះ។

ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ដែលជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះនោះ មិនបានងាកចេញពីមាគ៌ានៃការចង្អុលបង្ហាញឡើយ ហើយគេក៏មិនមែនជាអ្នកដែលភ័ន្តច្រឡំនោះដែរ។ ក៏ប៉ុន្តែ គេជាមនុស្សវាងវៃណាស់។

ហើយគេក៏មិននិយាយចំពោះគម្ពីរគួរអាននេះទៅតាមទំនើងចិត្តរបស់គេនោះដែរ។

គម្ពីរគួរអាននេះគ្មានអ្វីក្រៅពីវ៉ាហ៊ី(សារ)ដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានវ៉ាហ៊ីទៅកាន់គេតាមរយៈម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលនោះឡើយ។

ឡាអ៊ីកាត់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាបានបង្រៀនដល់គេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) នោះគឺម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីល។

ហើយម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលនោះ មានរូបរាងស្រស់ស្អាត ហើយគេបានបង្ហាញរូបរាងពិតដែលអល់ឡោះបានបង្កើតគេនោះ ឲ្យព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានឃើញ។

ដោយជីព្រីលស្ថិតនៅឯជើងមេឃដ៏ខ្ពស់បំផុត។

បន្ទាប់មក ជីព្រីលក៏បានខិតទៅជិតព្យាការី និងកាន់តែខិតជិតទៅៗ។

នៅពេលនោះ គម្លាតរវាងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលនិងព្យាការីមូហាំម៉ាត់នោះ មានប្រវែង(ស្មើនឹង)ចម្ងាយរវាងចុងទាំងពីរនៃធ្នូ ឬក៏ជិតជាងនេះទៅទៀត។

ហើយជីព្រីលក៏បានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់ខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះ គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ នូវអ្វីដែលទ្រង់បានផ្តល់វ៉ាហ៊ី។

ដួងចិត្តរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់នោះ មិនបានភូតកុហកចំពោះអ្វីដែលភ្នែករបស់គាត់បានឃើញនោះទេ។

តើពួកអ្នក(ឱពួកមុស្ហរីគីន)កំពុងតែប្រកែកជាមួយគាត់(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះបានឲ្យគាត់មើលឃើញនៅយប់អ៊ិសរ៉កឬ?

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានឃើញម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលក្នុងរូបភាពដើមរបស់គេម្តងទៀតនៅយប់អ៊ិសរ៉ក។

នៅឯ “ស៊ិទរ៉តុលមុនតាហា” ដែលវា គឺជាដើមឈើដ៏ធំអស្ចារ្យដែលស្ថិតនៅលើមេឃជាន់ទីប្រាំពីរ។

នៅកន្លែងដើមឈើនេះ គឺមានឋានសួគ៌ម៉ាក់វ៉ា។

នៅពេលដែលកិច្ចការរបស់អល់ឡោះដ៏អស្ចារ្យគ្របដណ្តប់ទៅលើស៊ិទរ៉តុលមុនតាហានោះ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចដឹងពីធាតុពិតរបស់វានោះឡើយ ក្រៅពីអល់ឡោះ។

កែវភ្នែករបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់មិនបានងាករេឆ្វេងស្តាំឡើយ ហើយក៏មិនសម្លឹងទៅហួសពីអ្វីដែលគេកំណត់ឲ្យ(មើលទៅកាន់)នោះដែរ។

ពិតប្រាកដណាស់ ព្យាការីមូហាំម៉ាត់គាត់បានឃើញនៅក្នុងយប់ដែលគេនាំគាត់ឡើងទៅលើមេឃនោះ(យប់អ៊ីស្រក) នូវបណ្តាសញ្ញាភស្តុតាងដ៏ធំធេងនៃម្ចាស់របស់គាត់ដែលជាភស្តុតាងបង្ហាញទៅលើសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់ ដោយគាត់បានឃើញឋានសួគ៌ ឋាននរក និងបានឃើញអ្វីផ្សេងជាច្រើនទៀត។

តើពួកអ្នក(ឱពួកមុស្ហរីគីន)យល់យ៉ាងណាចំពោះរូបបដិមាទាំងនេះដែលពួកអ្នកកំពុងតែគោរពសក្ការៈចំពោះវាផ្សេងពីអល់ឡោះ គឺរូបបដិមាឈ្មោះ អាល់ឡាត និងរូបបដិមាឈ្មោះ អ៊ុហ្សា នោះ?

ហើយនិងរូបបដិមាទីបីទៀត គឺរូបបដិមាឈ្មោះ ម៉ាណាត ដែលជារូបបដិមារបស់ពួកអ្នក។ ចូរពួកអ្នកប្រាប់ខ្ញុំមក តើរូបបដិមាទាំងនោះអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នក ឬអាចផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ណាមួយដល់ពួកអ្នកដែរឬទេ?

ពួកអ្នក(ឱពួកមុស្ហរីគីន)មានកូនប្រុសដែលពួកអ្នកស្រឡាញ់ពេញចិត្តនឹងវា(ពួកអ្នកចង់បាន) ហើយសម្រាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាស្អាតស្អំនោះ មានបុត្រីដែលពួកអ្នកស្អប់ខ្ពើម(មិនចង់បាន)ឬ?

ការបែងចែកដែលពួកអ្នកបែងចែកវាតាមទំនើងចិត្តរបស់ខ្លួនបែបនេះ វាគឺជាការបែងចែកដ៏អយុត្តិធម៌បំផុត។

ពួកបដិមាទាំងនោះ គ្មានអ្វីក្រៅតែពីជាឈ្មោះដែលគ្មានអត្ថន័យប៉ុណ្ណោះ។ ដូចនេះ វាគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិជាព្រះដែលត្រូវគោរពសក្ការៈនោះឡើយ។ ពួកអ្នក និងជីដូនជីតារបស់ពួកអ្នកបានដាក់ឈ្មោះឲ្យវាដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ដោយអល់ឡោះជាម្ចាស់មិនបានបញ្ចុះភស្តុតាងបញ្ជាក់អំពីវាឡើយ។ ពួកមុស្ហរីគីនមិនបានធ្វើតាមអ្វីឡើយចំពោះគោលជំនឿរបស់ពួកគេនោះ ក្រៅពីធ្វើតាមការស្មាននិងតាមទំនើងចិត្តរបស់ខ្លួនដែលស្ហៃតនបានតុបតែងលម្អនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ការចង្អុលបង្ហាញពីម្ចាស់របស់ពួកគេបានមកដល់ពួកគេតាមរយៈពាក្យសម្ដីព្យាការីរបស់ទ្រង់ ក៏ប៉ុន្តែពួកគេពុំទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញឡើយ។

ឬក៏មនុស្សអាចទទួលបាននូវការជួយអន្តរាគមន៍ពីរូបបដិមាទាំងនោះទៅកាន់អល់ឡោះ(ឲ្យពួកគេ)ដូចដែលពួកគេប្រាថ្នាឬ?

ទេ គេមិនអាចទទួលបានតាមអ្វីដែលគេប្រាថ្នាឡើយ ត្បិតកិច្ចការនៃថ្ងៃបរលោកនិងក្នុងលោកិយ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា ហើយទ្រង់នឹងរារាំងនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា។

ហើយមានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជាច្រើនដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ ដែលការជួយអន្តរាគមន៍របស់ពួកគេ គឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីបន្តិចណាឡើយប្រសិនបើពួកគេចង់ជួយអន្តរាគមន៍ដល់នរណាម្នាក់ លើកលែងតែក្រោយពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់អនុញ្ញាតសម្រាប់ជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយទ្រង់យល់ព្រមឲ្យអ្នកដែលត្រូវទទួលបានការអន្តរាគមន៍នោះប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់ជួយអន្តរាគមន៍ឡើយ ហើយទ្រង់ក៏មិនយល់ព្រមឲ្យអ្នកដែលគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់នោះ ទទួលបាននូវការជួយអន្តរាគមន៍នោះដែរ។

• ការជួយអន្តរាគមន៍មិនអាចកើតឡើងនោះឡើយ លុះត្រាតែមានលក្ខខណ្ឌពីរគឺ ៖ អល់ឡោះអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកដែលចង់ជួយអន្តរាគមន៍ និងអ្នកដែលត្រូវទទួលបានការអន្តរាគមន៍នោះ ត្រូវតែជាអ្នកដែលអល់ឡោះពេញចិត្តដែរ។

ហើយពួកគេគ្មានចំណេះដឹងអ្វីដែលជាទីបង្អែកឲ្យពួកគេដាក់ឈ្មោះពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងនោះថាជាភេទស្រីនោះឡើយ។ ក្នុងរឿងនោះ ពួកគេគ្មានតាមអ្វីក្រៅពីការស្មាន និងការស្រមើស្រមៃប៉ុណ្ណោះ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ការស្មានមិនអាចផ្តល់ប្រយោជន៍ក្នុងការបញ្ជាក់ពីការពិតអ្វីបន្តិចបានឡើយ។

ដូច្នេះចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ងាកចេញពីអ្នកដែលបែរចេញពីការរំលឹកចំពោះអល់ឡោះ ហើយមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវាចុះ។ រូបគេគ្មានចង់បានអ្វីក្រៅពីជីវិតលោកិយប៉ុណ្ណោះ។ ដូចនេះ រូបគេមិនសាងទង្វើ(កុសល)សម្រាប់ថ្ងៃបរលោករបស់គេនោះទេ ព្រោះគេមិនមានជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោកនោះឡើយ។

ពាក្យសម្តីដែលពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះបាននិយាយ(ដូចដាក់ឈ្មោះឲ្យម៉ាឡាអ៊ីកាត់ថាជាភេទស្រី)នោះ គឺជាកម្រិតនៃចំណេះដឹងរបស់ពួកគេដែលពួកគេមាន ពីព្រោះពួកគេ គឺជាពួកល្ងង់បំផុត។ ពួកគេមិនអាចឈានទៅដល់ចំណេះដឹងដែលជាក់លាក់ឡើយ។ ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទ្រង់ដឹងបំផុតចំពោះជនណាដែលលម្អៀងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយទ្រង់ក៏ដឹងបំផុតដែរចំពោះជនណាដែលទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់មាគ៌ារបស់ទ្រង់។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ហើយអ្វីៗដែលនៅលើមេឃជាច្រើនជាន់ និងអ្វីៗដែលនៅលើផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ទាំងការគ្រប់គ្រង ការបង្កើត និងការចាត់ចែង ដើម្បីទ្រង់តបស្នងដល់ពួកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់នៅលើលោកិយនេះ នូវទណ្ឌកម្មដែលសាកសមទៅតាមទង្វើអាក្រក់របស់ពួកគេ ហើយតបស្នងដល់បណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿនូវឋានសួគ៌ ទៅតាមទង្ចើកុសលដែលពួកគេបានសាង។

គឺបណ្តាអ្នកដែលចៀសឆ្ងាយពីបាបកម្មធំៗ និងអំពើល្មើសដែលអាក្រក់ លើកលែងតែបាបកម្មតូចតាចប៉ុណ្ណោះ(ដែលពួកគេជ្រុលជ្រួស)។ ពិតណាស់ បាបកម្មតូចតាចទាំងនេះ ត្រូវបានគេអភ័យទោសឲ្យតាមរយៈការបោះបង់នូវបាបកម្មធំៗ និងការសាងនូវអំពើល្អច្រើន។ ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ជាអ្នកដែលទូលំទូលាយបំផុតចំពោះការអភ័យទោស។ ទ្រង់នឹងអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មនៃខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នៅពេលណាដែលពួកគេសារភាពកំហុសពីបាបកម្មនោះ។ ទ្រង់ដឹងបំផុតពីស្ថានភាពនិងកិច្ចការរបស់ពួកអ្នក ខណៈដែលទ្រង់បានបង្កើតបិតារបស់ពួកអ្នក គឺព្យាការីអាហ្ទាំអំពីដី និងនៅពេលដែលអ្នកនៅជាគភ៌នៅក្នុងផ្ទៃម្តាយរបស់ពួកអ្នក ដោយពួកអ្នកត្រូវបានគេបង្កើតពីមួយដំណាក់កាលទៅមួយដំណាក់កាល។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងនោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំលើកសរសើរខ្លួនឯងថា ជាអ្នកដែលកោតខ្លាច(ចំពោះអល់ឡោះ)ឲ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ដឹងបំផុតចំពោះជនណាដែលកោតខ្លាចចំពោះទ្រង់ពិតប្រាកដ តាមរយៈការអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។

តើអ្នកបានឃើញដែរឬទេពីស្ថានភាពដ៏អាក្រក់របស់ពួកដែលងាកចេញពីសាសនាឥស្លាមក្រោយពេលដែលពួកគេបានទៅជិតសាសនាឥស្លាមហើយនោះ?

ហើយគេបានបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិបន្តិចបន្តូចប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់មក គេក៏បានឈប់(បរិច្ចាគ)វិញ ព្រោះថា ភាពកំណាញ់ស្វិត គឺជាសារជាតិដើមរបស់គេ។ តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី រូបគេនៅតែសរសើរខ្លួនឯង(ថាជាមនុស្សល្អ)ដដែល។

តើគេមានចំណេះដឹងពីប្រការអាថ៌កំបាំង ដោយគេបានឃើញ ហើយនិយាយប្រាប់ពីប្រការអាថ៌កំបាំងនោះឬ?

ឬមួយគេជាអ្នកបង្កើតរឿងប្រឌិតទៅលើអល់ឡោះ? ឬក៏អ្នកដែលបង្កើតរឿងប្រឌិតទៅលើអល់ឡោះនេះ មិនត្រូវបានគេប្រាប់ពីអ្វីដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះទៅកាន់ព្យាការីមូសា?

និងនៅក្នុងគម្ពីរស៊ូហ៊ុហ្វរបស់ព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ដែលគាត់បានប្រតិបត្តិនិងបំពេញរាល់កាតព្វកិច្ចដែលម្ចាស់របស់គាត់បានដាក់មកលើគាត់ទេឬ?

ពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សគ្រប់រូបមិនទទួលរែកពន់បាបកម្មរបស់អ្នកដទៃឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សលោកក៏មិនបានទទួលផលបុណ្យអ្វីក្រៅពីផលបុណ្យដែលខ្លួនបានសាងនោះដែរ។

ហើយពិតណាស់ ទង្វើរបស់គេ(ដែលបានសាងនោះ) នឹងត្រូវបានគេបង្ហាញឲ្យឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនៅថ្ងៃបរលោក។

បន្ទាប់មក គេនឹងផ្តល់ជូននូវការតបស្នងទៅលើអំពើរបស់គេយ៉ាងពេញលេញ គ្មានខ្វះអ្វីបន្តិចណាឡើយ។

ហើយជាការពិតណាស់ កន្លែងដែលខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ត្រូវវិលត្រលប់ទៅកាន់បន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់ពួកគេនោះ គឺឆ្ពោះទៅកាន់ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាមានភាពរីករាយ រួចគេក៏សើចសប្បាយ ហើយនិងធ្វើឲ្យជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាមានទុក្ខព្រួយ រួចគេក៏យំសោក។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ធ្វើឲ្យអ្នកដែលមានជីវិតនៅក្នុងលោកិយនេះស្លាប់ ហើយទ្រង់ ធ្វើឲ្យអ្នកដែលស្លាប់ហើយនោះរស់ឡើងវិញ ដោយការពង្រស់ពួកគេ(នៅថ្ងៃបរលោក)។

ហើយពិតណាស់ ទ្រង់បានបង្កើតឲ្យមានជាគូៗ មានប្រុស មានស្រី

ពីទឹកកាមមួយតំណក់ កាលណាគេបានដាក់ទៅក្នុងស្បូនស្ត្រី។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ការបង្កើតពួកគេទាំងពីរភេទឡើងវិញក្រោយពីពួកគេទាំងពីរបានស្លាប់ហើយនោះ គឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ទ្រង់។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ក្លាយជាអ្នកមាន ដោយឲ្យគេក្តោបក្តាប់ទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយទ្រង់បានផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិមួយចំនួនដែលធ្វើឲ្យមនុស្សពេញចិត្ត។

ហើយទ្រង់ជាម្ចាស់នៃផ្កាយ “អាស់ស្សៀករ៉” ជាផ្កាយដែលពូកមុស្ហរីគីនមួយចំនួនគោរពសក្ការៈចំពោះវារួមជាមួយនឹងអល់ឡោះ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់បានបំផ្លាញក្រុមអាទមុនគេ ដែលពួកគេ គឺជាក្រុមរបស់ព្យាការីហ៊ូទ នៅពេលដែលពួកគេនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេ។

ហើយទ្រង់បានបំផ្លាញពួកសាមូដដែលជាក្រុមរបស់ព្យាការីសឡេះ ដោយទ្រង់មិនបានបន្សល់ទុកនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ(ឲ្យរស់រានមានជីវិត)ឡើយ។

ហើយទ្រង់ក៏បានបំផ្លាញក្រុមរបស់ព្យាការីនួហមុននឹងក្រុមអាដនិងពួកសាមូដផងដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ ក្រុមរបស់ព្យាការីនួហ ពួកគេជាពួកដែលបំពានដ៏ខ្លាំងក្លា និងរឹងរូសជាងក្រុមអាដ និងពួកសាមូដទៅទៀត ពីព្រោះព្យាការីនួហបានរស់នៅជាមួយពួកគេរយៈពេលប្រាំបួនរយហាសិបឆ្នាំ អំពាវនាវពួកគេទៅកាន់ការគោរពសក្ការៈទៅចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ ក៏ប៉ុន្តែពួកគេមិនទទួលយកការអំពាវនាវនេះនោះទេ។

ហើយចំពោះភូមិឋាននៃក្រុមរបស់ព្យាការីលូតវិញ ទ្រង់បានលើកវាយ៉ាងខ្ពស់ទៅលើមេឃ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានក្រឡាប់វា ហើយបានទម្លាក់វាមកលើផែនដីវិញ។

ហើយទ្រង់បានគ្របដណ្តប់ភូមិឋាននោះដោយដុំថ្ម បន្ទាប់ពីទ្រង់បានលើកវា(ភូមិ)ទៅលើមេឃ ហើយទម្លាក់វាមកលើផែនដីវិញ។

ដូចនេះ តើមានសញ្ញាភស្តុតាងណាមួយនៃម្ចាស់របស់អ្នកដែលបង្ហាញពីសមត្ថភាពរបស់ទ្រង់ ដែលពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នៅជជែកដេញដោល ដោយមិនបានយករឿងទាំងនេះធ្វើជាមេរៀននោះ?

អ្នកនាំសារដែលគេបានបញ្ជូនមកកាន់ពួកអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នេះ គឺជាប្រភេទតែមួយជាមួយនឹងបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយពីមុនមកនោះដែរ(ជាមនុស្សលោកដូចពួកគេដែរ)។

ថ្ងៃបរលោកកាន់តែខិតជិតមកដល់ហើយ។

គ្មានអ្នកណាដែលអាចរារាំងវាបានឡើយ ហើយក៏គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចដឹងថា តើវានឹងកើតឡើងនៅពេលណានោះដែរ លើកលែងតែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។

ដូច្នេះ តើគម្ពីរគួរអានដែលគេបានសូត្រឲ្យពួកអ្នកស្តាប់នេះ ធ្វើឲ្យពួកអ្នកងឿងឆ្ងល់ថា តើវាមកពីអល់ឡោះមែនឬ?

ហើយពួកអ្នកនាំគ្នាសើចចំអកវា(គម្ពីរគួរអាន) និងមិនបានយំនៅពេលស្តាប់ឮការទូន្មានរបស់វាទេឬ?

ហើយពួកអ្នកព្រងើយកន្តើយចំពោះវា និងមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវាឡើយ។

ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកក្រាបស៊ូជោតទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ហើយគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ដោយចិត្តស្មោះសចុះ។

ពេលវេលានៃថ្ងៃបរលោកកាន់តែខិតជិតមកដល់ ហើយព្រះចន្ទក៏បានបែកជាពីរ(រួចហើយដែរ)នៅក្នុងសម័យកាលរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ហើយការបែកនៃព្រះចន្ទនេះ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមសញ្ញាភស្តុតាងរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ពិតជាក់ស្តែង(ដែលគេអាចមើលឃើញបាន)។

តែទោះបីជាពួកមុស្ហរីគីនបានឃើញភស្តុតាង និងអំណះអំណាងដែលបញ្ជាក់ទៅលើសច្ចភាពរបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ក៏ដោយ ក៏ពួកគេបដិសេធមិនទទួលយកវានោះដែរ ហើយពួកគេនិយាយថាៈ ភស្តុតាង និងអំណះអំណាងទាំងឡាយដែលពួកយើងបានឃើញនោះ គឺជាមន្តអាគមដែលមិនត្រឹមត្រូវប៉ុណ្ណោះ។

ហើយពួកគេបដិសេធនឹងសេចក្តីពិតដែលបានមកដល់ពួកគេ និងបានដើរតាមទំនើងចិត្តរបស់ខ្លួនឯងចំពោះការបដិសេធនេះ។ ហើយរាល់កិច្ចការទាំងអស់(មិនថាល្អ ឬអាក្រក់) គឺវានឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃបរលោកតាមហេតុផលរបស់វា។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ព័ត៌មានអំពីពួកប្រជាជាតិជំនាន់មុនទាំងឡាយដែលអល់ឡោះបានបំផ្លាញ(ពួកគេ)ដោយសារតែការប្រឆាំងនិងការប្រព្រឹត្តអយុត្តិធម៌របស់ពួកគេនោះ បានមកដល់ពួកគេ(ពួកមុស្ហរីគីន)ហើយ ដែលវាគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការហាមឃាត់ពួកគេពីការប្រឆាំង និងការបំពាន។

ហើយគម្ពីរគួរអានដែលជាគតិបណ្ឌិតដ៏ពេញលេញបានមកដល់ពួកគេ ដើម្បីជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ទៅលើពួកគេ។ ក៏ប៉ុន្តែ ការដាស់តឿនព្រមានទាំងនោះ មិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីចំពោះក្រុមដែលគ្មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងថ្ងៃបរលោកឡើយ។

ហើយប្រសិនបើពួកគេមិនទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញទេនោះ ដូច្នេះចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បោះបង់ពួកគេ និងបែរចេញពីពួកគេចុះ ដោយរង់ចាំថ្ងៃដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុកផ្លុំត្រែនោះ ស្រែកហៅពួកគេទៅកាន់កិច្ចការដ៏រន្ធត់មួយដែលម៉ាខ្លូកទាំងអស់មិនដែលធ្លាប់បានដឹងពីមុនមកសោះ។

កែវភ្នែករបស់ពួកគេទម្លាក់ចុះ ខណៈដែលពួកគេក្រោកចេញពីផ្នូរសំដៅទៅកាន់កន្លែងជំនុំជម្រះ ប្រៀបបីដូចជាសត្វកណ្តូបដែលនៅរាយប៉ាយ។

ពួកគេប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្ពោះទៅកាន់អ្នកដែលបានស្រែកហៅពួកគេទៅកាន់កន្លែងជំនុំជម្រះនោះ ហើយពួកដែលប្រឆាំងបាននិយាយថាៈ ថ្ងៃនេះ គឺជាថ្ងៃដែលលំបាកវេទនាបំផុត ព្រោះក្នុងថ្ងៃនោះ ពោរពេញទៅដោយភាពតានតឹង និងភាពភ័យរន្ធត់។

ក្រុមរបស់ព្យាការីនួហបានបដិសេធ(មិនជឿអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ)មុនពួកដែលបានបដិសេធ(មិនទទួលយក)ចំពោះការអំពាវនាវរបស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទាំងនោះទៅទៀត។ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេបានបដិសេធចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់យើង គឺព្យាការីនួហ នៅពេលដែលយើងបានបញ្ជូនគេទៅកាន់ពួកគេ ហើយពួកគេបាននិយាយថាៈ ព្យាការីនួហ គឺជាមនុស្សវិកលចរិត ហើយពួកគេប្រមាថ ជេរស្តី និងគំរាមចំពោះគេសព្វបែបយ៉ាងនៅពេលដែលគេមិនព្រមបោះបង់ចោលការអំពាវនាវពួកគេនោះ។

ពេលនោះ ព្យាការីនួហក៏បានបួងសួងទៅកាន់ម្ចាស់របស់គាត់ដោយពោលថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ក្រុមរបស់ខ្ញុំមានប្រៀបមកលើខ្ញុំ ហើយពួកគេមិនទទួលយកការរអំពាវនាវរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ហេតុនេះ សូមទ្រង់មេត្តាជួយឲ្យខ្ញុំយកឈ្នះលើពួកគេ ដោយទម្លាក់ទណ្ឌកម្មទៅលើពួកគេផងចុះ។

ដូច្នេះ យើងក៏បានបើកទ្វារទាំងឡាយនៃមេឃា តាមរយៈការបញ្ចុះនូវទឹកភ្លៀងយ៉ាងច្រើនជាបន្តបន្ទាប់។

ហើយយើងក៏បានធ្វើឲ្យផែនដីបញ្ចេញនូវប្រភពទឹកជាច្រើនផុសចេញមក។ ហើយទឹកដែលបានធ្លាក់ពីលើមេឃ និងទឺកដែលបានចេញពីក្នុងដីបានប្រមូលផ្គុំគ្នាទៅតាមបទបញ្ជារអល់ឡោះដែលទ្រង់បានកំណត់តាំងពីបុព្វេមក។ ពេលនោះ អ្វីៗទាំងអស់ក៏បានលិចលង់នៅក្នុងទឹក(ជំនន់) លើកលែងតែជនណាដែលអល់ឡោះទ្រង់បានសង្គ្រោះរូបគេ(ឲ្យរួចជីវិត)ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយយើងបានដឹកព្យាការីនួហនៅលើសំពៅដែលផ្គុំឡើងពីបន្ទះក្តារនិងដែកគោល ហើយយើងបានសង្គ្រោះគេ និងអ្នកដែលនៅជាមួយគេឲ្យរួចផុតពីការលិចលង់។

សំពៅនោះបានរសាត់អណ្តែតនៅលើរលកទឹកដែលបក់បោកទៅតាមការឃ្លាំមើល និងការថែរក្សាពីយើង ដើម្បីជាការជួយដល់ព្យាការីនួហដែលត្រូវបានក្រុមរបស់គេបដិសេធមិនព្រមជឿចំពោះគេ ហើយពួកគេថែមទាំងបានប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលព្យាការីនួហបាននាំមកពីអល់ឡោះមកកាន់ពួកគេថែមទៀត។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបន្សល់ទុកទណ្ឌកម្មដែលយើងបានដាក់លើពួកគេនេះទុកជាមេរៀននិងការដាស់តឿន។ ដូច្នេះ តើមានអ្នកដែលយករឿងនោះធ្វើជាមេរៀនដែរឬទេ?

ដូច្នេះ តើទណ្ឌកម្មរបស់យើងចំពោះពួកដែលបដិសេធនោះ យ៉ាងដូចម្តេចដែរ? ហើយតើការព្រមានរបស់យើងតាមរយៈការបំផ្លាញរបស់យើងចំពោះពួកគេនោះ យ៉ាងដូចម្តេចដែរ?

ហើយប្រាកដណាស់ យើងបានធ្វើឲ្យគម្ពីរគួរអានមានភាពងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ និងយកជាមេរៀន។ ដូច្នេះ តើមានអ្នកដែលទទួលយកជាមេរៀនដែរឬទេចំពោះមេរៀន និងការដាស់រំលឹកទាំងឡាយដែលមានក្នុងគម្ពីរនេះ?

ពួកអាទបានបដិសេធចំពោះព្យាការីរបស់ពួកគេ គឺព្យាការីហ៊ូទ។ ដូចនេះ ចូរពួកអ្នក (ឱពួកម៉ាក្កះ)ពិចារណាមើល៍ ថាតើទណ្ឌកម្មរបស់យើងចំពោះពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយតើការព្រមានរបស់យើងចំពោះប្រជាជាតិផ្សេងទៀតក្រៅពីពួកគេដោយយកទណ្ឌកម្មរបស់ពួកគេ(មកព្រមាន)នោះយ៉ាងដូចម្តេចដែរ?

ជាការពិតណាស់ យើងបានបញ្ជូនខ្យល់ដែលត្រជាក់បំផុតជាបន្តបន្ទាប់ទៅកាន់ពួកគេក្នុងថ្ងៃដ៏មហន្តរាយបំផុត រហូតដល់ពួកគេធ្លាក់ទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំ។

ខ្យល់នោះបានគួចយកមនុស្សចេញពីផ្ទែដី ហើយបានបោះគ្រវែងពួកគេបោកទៅលើដីវិញ ប្រៀបដូចជាគល់ល្មើដែលបានដាច់ចេញពីគល់របស់វាដូច្នោះដែរ។

ដូចនេះ ចូរពួកអ្នក (ឱពួកម៉ាក្កះ)ពិចារណាមើល៍ ថាតើទណ្ឌកម្មរបស់យើងទៅចំពោះពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយតើការព្រមានរបស់យើងតាមរយៈការបំផ្លាញរបស់យើងចំពោះពួកគេនោះ យ៉ាងដូចម្តេចដែរ?

ហើយប្រាកដណាស់ យើងបានធ្វើឲ្យគម្ពីរគួរអានមានភាពងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ និងយកជាមេរៀន។ ដូច្នេះ តើមានអ្នកដែលទទួលយកជាមេរៀនដែរឬទេចំពោះមេរៀន និងការដាស់រំលឹកទាំងឡាយដែលមានក្នុងគម្ពីរនេះ?

ពួកសាមូដបានបដិសេធនឹងការព្រមានដាស់តឿននៃអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ គឺព្យាការីសឡេះ

ដោយពួកគេបាននិយាយបដិសេធថាៈ តើពួកយើងធ្វើតាមមនុស្សធម្មតាម្នាក់ដែលជាជាតិសាសន៍តែមួយជាមួយពួកយើងឬ? ពិតប្រាកដណាស់ ប្រសិនបើពួកយើងធ្វើតាមគេក្នុងស្ថានភាពបែបនេះនោះ ពួកយើងពិតជាឃ្លាតឆ្ងាយ និងងាកចេញពីភាពត្រឹមត្រូវ ហើយនឹងត្រូវស្ថិតក្នុងភាពលំបាកជាមិនខាន។

តើគេ(អល់ឡោះ)បញ្ចុះវ៉ាហ៊ីទៅលើគេ(ព្យាការីសឡេះ)តែម្នាក់ឯង ដោយរំលងពួកយើងឬ? ទេ មិនពិតទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ រូបគេ(ព្យាការីសឡេះ) គឺជាអ្នកភូតកុហកនិងក្អេងក្អាង។

ពួកគេគង់តែនឹងដឹងនៅថ្ងៃបរលោក ថាតើអ្នកណាជាអ្នកភូតកុហកនិងក្អេងក្អាងនោះ? តើព្យាការីសឡេះ ឬមួយក៏ពួកគេ?

ជាការពិតណាស់ យើង(អល់ឡោះ)បានបញ្ចេញសត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលពីផ្ទាំងថ្ម ហើយបញ្ជូនវាទៅកាន់ពួកគេ ដើម្បីជាការសាកល្បងចំពោះពួកគេ។ ដូច្នេះចូរអ្នក(ឱព្យាការីសឡេះ) រង់ចាំមើល និងតាមដានពួកគេចុះ ថាតើពួកគេនឹងធ្វើដូចម្តេចចំពោះសត្វអូដ្ឋនោះ? ហើយតើគេ(អល់ឡោះ)នឹងធ្វើដូចម្តេចដែរចំពោះពួកគេវិញ? ហើយចូរអ្នកអត់ធ្មត់ចុះចំពោះការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញពីសំណាក់ពួកគេ។

ហើយចូរអ្នកប្រាប់ពួកគេចុះថា ទឹកអណ្តូងរបស់ពួកគេត្រូវបានបែងចែក(វេន)គ្នារវាងពួកគេនិងសត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលនោះ ដោយមួយថ្ងៃសម្រាប់សត្វអូដ្ឋ ហើយមួយថ្ងៃទៀតសម្រាប់ពួកគេ។ រាល់វេននីមួយៗ គឺមានតែម្ចាស់វេនប៉ុណ្ណោះដែលមានសិទ្ធិមកទទួលយកចំណែករបស់ខ្លួននៅក្នុងថ្ងៃនោះបាន។

ពេលនោះ ពួកគេក៏បានហៅមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេម្នាក់ដើម្បីឲ្យទៅសម្លាប់សត្វអូដ្ឋនោះ។ ដូច្នេះ គេក៏បានយកដាវ រួចក៏បានសម្លាប់សត្វអូដ្ឋនោះដោយគោរពតាមបទបញ្ជាក្រុមរបស់គេ។

ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នក(ឱអ្នកស្រុកម៉ាក្កះ)ពិចារណាមើល៍ ថាតើទណ្ឌកម្មរបស់យើងទៅចំពោះពួកគេយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយតើការព្រមានរបស់យើងតាមរយៈការបំផ្លាញរបស់យើងចំពោះពួកគេនោះ យ៉ាងដូចម្តេចដែរ?

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបញ្ជូនសម្រែកមួយយ៉ាងខ្លាំងទៅកាន់ពួកគេ ហើយសម្រែក(ដ៏ខ្លាំងក្លា)នោះក៏បានបំផ្លាញពួកគេខ្ទេចខ្ទី។ ពេលនោះ ពួកគេប្រៀបដូចជារុក្ខជាតិស្ងួតដែលគេដាក់ក្នុងក្រោល(ធ្វើជាចំណី)សម្រាប់សត្វពាហនៈរបស់គេស៊ីដូច្នោះដែរ។

ហើយប្រាកដណាស់ យើងបានធ្វើឲ្យគម្ពីរគួរអានមានភាពងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ និងយកជាមេរៀន។ ដូច្នេះ តើមានអ្នកដែលទទួលយកជាមេរៀនដែរឬទេចំពោះមេរៀន និងការដាស់រំលឹកទាំងឡាយដែលមានក្នុងគម្ពីរនេះ?

ក្រុមរបស់ព្យាការីលូតបានបដិសេធចំពោះអ្វីដែលព្យាការីលូតដែលជាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបានព្រមានចំពោះពួកគេ។

នៅពេលនោះ យើងក៏បានបញ្ជូនព្យុះ(ដ៏ខ្លាំងក្លា)នាំដុំថ្មទម្លាក់ទៅលើពួកគេ លើកលែងតែក្រុមគ្រួសាររបស់ព្យាការីលូតប៉ុណ្ណោះដែលមិនទទួលរងនូវទណ្ឌកម្មនេះ។ ជាការពិតណាស់ យើងបានសង្គ្រោះពួកគេ(ក្រុមគ្រួសាររបស់ព្យាការីលូត)ឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មនេះ ខណៈដែលយើងបានឲ្យពួកគេរត់គេចមុនពេលដែលទណ្ឌកម្មមកដល់នៅមុនពេលទៀបភ្លឺ។

ការដែលយើងបានសង្គ្រោះពួកគេពីទណ្ឌកម្មនោះ គឺជាការប្រោសប្រទានមួយពីយើងចំពោះពួកគេ។ ដូចដែលយើងបានតបស្នងចំពោះព្យាការីលូតនេះដែរ យើងនឹងតបស្នងចំពោះជនណាដែលចេះថ្លែងអំណរគុណអល់ឡោះចំពោះឧបការគុណទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។

ហើយជាការពិតណាស់ ព្យាការីលូតបានព្រមានបន្លាចពួកគេពីទណ្ឌកម្មរបស់យើង ក៏ប៉ុន្តែពួកគេបានជជែកដេញដោលចំពោះការព្រមានរបស់គេ ហើយពួកគេថែមទាំងបដិសេធមិនជឿចំពោះការព្រមាននោះថែមទៀត។

ហើយជាការពិតណាស់ ក្រុមរបស់ព្យាការីលូតបានសុំឲ្យព្យាការីលូតទុកពួកគេឲ្យនៅជាមួយភ្ញៀវរបស់គាត់ដែលជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ក្នុងគោលបំណងប្រព្រឹត្តអំពើអសីលធម៌(ហ្ស៊ីណា)។ ដូច្នេះ យើងក៏បានបិទបាំងកែវភ្នែករបស់ពួកគេ មិនឲ្យពួកគេមើលឃើញភ្ញៀវទាំងនោះឡើយ ហើយយើងបានមានបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក់ចុះនូវទណ្ឌកម្មរបស់យើង និងលទ្ធផលនៃការព្រមានរបស់យើងចំពោះពួកអ្នកនោះ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មជានិរន្តន៍បានមកដល់ពួកគេនៅពេលព្រឹកព្រលឹម រហូតដល់ពួកគេទៅដល់ថ្ងៃបរលោក។ នៅពេលនោះ ទណ្ឌកម្មបរលោកនឹងមកដល់ពួកគេ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក់ទណ្ឌកម្មរបស់យើងដែលយើងបានបញ្ចុះវាទៅកាន់ពួកអ្នក ហើយនិងលទ្ធផលនៃការព្រមានរបស់ព្យាការីលូតចំពោះពួកអ្នកចុះ។

ហើយប្រាកដណាស់ យើងបានធ្វើឲ្យគម្ពីរគួរអានមានភាពងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ និងយកជាមេរៀន។ ដូច្នេះ តើមានអ្នកដែលទទួលយកជាមេរៀនដែរឬទេចំពោះមេរៀន និងការដាស់រំលឹកទាំងឡាយដែលមានក្នុងគម្ពីរនេះ?

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ការព្រមានរបស់យើងបានមកដល់វង្សត្រកូលរបស់ហ្វៀរអូន តាមរយៈពាក្យសម្ដីរបស់ព្យាការីមូសា និងព្យាការីហារូន។

ពួកគេបានបដិសេធចំពោះបណ្តាភស្តុតាងនិងអំណះអំណាងទាំងឡាយដែលបានទៅដល់ពួកគេដែលមកអំពីយើងនោះ។ ពេលនោះ យើងក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេចំពោះការបដិសេធរបស់ពួកគេ គឺជាទណ្ឌកម្មរបស់ម្ចាស់ដែលមហាខ្លាំក្លាដែលគ្មាននណាម្នាក់អាចយកឈ្នះទ្រង់បានឡើយ ជាអ្នកដែលមានអានុភាពបំផុតដែលគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាព(មិនអាចធ្វើបាន)នោះឡើយ។

តើការប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នក(ឱអ្នកស្រុកម៉ាក្កះ)ប្រសើរជាងពួកប្រឆាំងទាំងឡាយដែលបានលើកឡើងខាងលើដែលមានដូចជា ក្រុមរបស់ព្យាការីនួហ ក្រុមអាទ ក្រុមសាមូដ ក្រុមរបស់ព្យាការីលូត ហើយនិងហ្វៀរអូននិងក្រុមរបស់គេទាំងនោះឬ? ឬមួយក៏ពួកអ្នកមានការធានាឲ្យ(ពួកអ្នកអាច)រួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះដែលបានបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរទាំងឡាយដែលត្រូវបានបញ្ចុះពីលើមេឃនោះឬ?

ផ្ទុយទៅវិញ តើពួកប្រឆាំងក្នុងចំណោមអ្នកស្រុកម៉ាក្កះទាំងនោះកំពុងតែនិយាយថាៈ ពួកយើងទាំងអស់គ្នាជាអ្នកដែលត្រូវបានគេជួយឲ្យយកឈ្នះលើជនទាំងឡាយណាដែលមានបំណងអាក្រក់មកលើពួកយើង និងមានចង់បំបែកបំបាក់ក្រុមរបស់ពួកយើងឬ?

ក្រុមរបស់ពួកដែលប្រឆាំងទាំងនោះនឹងត្រូវទទួលបរាជ័យ ហើយពួកគេនឹងរត់បកក្រោយនៅចំពោះមុខបណ្តាអ្នកមានជំនឿ ខណៈដែលរឿងនេះបានកើតឡើងរួចមកហើយនៅថ្ងៃសង្គ្រាមហ្ពាទើរ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពេលវេលា(នៃថ្ងៃបរលោក)ដែលពួកគេបដិសេធនឹងវានោះ គឺជាពេលសន្យា របស់ពួកគេដែលពួកគេនឹងត្រូវគេដាក់ទណ្ឌកម្មនៅក្នុងពេលនោះ។ ហើយពេលវេលា(នៃថ្ងៃបរលោក) គឺធំធេង និងល្វីងជូរចត់បំផុតជាងទណ្ឌកម្មលោកិយដែលពួកគេបានជួបប្រទះនៅថ្ងៃសង្គ្រាមហ្ពាទើរទៅទៀត។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មតាមរយៈភាពគ្មានជំនឿនិងការប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ គឺស្ថិតនៅក្នុងភាពវង្វេងអំពីការពិត ហើយនិងស្ថិតនៅក្នុងទណ្ឌកម្មនិងការលំបាកវេទនា។

នៅថ្ងៃដែលពួកគេត្រូវបានគេអូសផ្កាប់មុខពួកគេនៅក្នុងភ្លើងនរក ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសថាៈ ចូរពួកអ្នកភ្លក់ចុះនូវទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរក។

ពិតប្រាកដណាស់ រាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងចក្រវាលនេះ គឺយើង(អល់ឡោះ)បានបង្កើតវាទៅតាមការកំណត់អំពីយើងកាលពីមុន ហើយវាស្របទៅតាមចំណេះដឹងរបស់យើង ចេតនារបស់យើង ហើយនិងអ្វីដែលយើងបានកត់ត្រារួចជាស្រេចនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ត្រាឡាវហ៊ុលម៉ះហ្វ៊ូស។

ហើយបទបញ្ជារបស់យើង នៅពេលណាដែលយើងមានចេតនាចង់អ្វីមួយ យើងគ្រាន់តែមានបន្ទូលនូវពាក្យមួយម៉ាត់គត់គឺ “ចូរកើតចុះ” ពេលនោះ អ្វីដែលយើងមានចេតនានោះ នឹងកើតឡើងភ្លាមយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដូចជាមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។

ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបំផ្លាញប្រជាជាតិជំនាន់មុនជាច្រើនដែលបានប្រឆាំងដូចពួកអ្នក។ ដូច្នេះ តើមានអ្នកដែលយករឿងរ៉ាវទាំងនោះធ្វើជាមេរៀន ហើយរំដោះខ្លួនចេញពីការប្រឆាំងនោះដែរឬទេ?

ហើយរាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះបានប្រព្រឹត្តនោះ គឺត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងគម្ពីរទាំងឡាយរបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ហាហ្វាហ្សោះ ដោយគ្មានអ្វីមួយដែលពួកគេប្រព្រឹត្តនោះអាចរំលងផុតពី(ការកត់ត្រារបស់)ពួកគេបានឡើយ។

ហើយរាល់ទង្វើនិងពាក្យសំដីទាំងអស់របស់ពួកគេ មិនថាតូច មិនថាធំនោះទេ សុទ្ធតែត្រូវបានគេកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ត្រាទង្វើ និងនៅក្នុងឡាវហ៊ុលម៉ះហ្វ៊ូស ហើយពួកគេនឹងត្រូវបានតបស្នងទៅតាមអ្វីដែលពួកគេបានសាង។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេ ដោយអនុវត្តន៍តាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងចៀសវាងពីបម្រាមទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នោះ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលពួកគេនឹងសោយសុខក្នុងនោះ និងនៅក្នុងទន្លេទាំងឡាយដែលហូរកាត់ខ្វាត់ខ្វែង។

នៅកន្លែងដែលពិតប្រាកដ ដែលគ្មានការលេងសើចឥតប្រយោជន៍ ហើយក៏គ្មានបាបកម្មនោះដែរនៅទៅនោះ នៅក្បែរព្រះជាម្ចាស់ដែលគ្រប់គ្រងអ្វីៗទាំងអស់ ជាអ្នកដែលមានអានុភាពបំផុតដែលគ្មានអ្វីមួយដែលទ្រង់អសមត្ថភាពនោះឡើយ។ ហេតុនេះ សូមអ្នកកុំសួរពីភាពសម្បូរសប្បាយជានិរន្តន៍ដែលពួកគេទទួលបាននោះ។

ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មហាសប្បុរស ដែលមានក្តីមេត្តាករុណាដ៏ទូលំទូលាយ។

ទ្រង់បានបង្រៀនគម្ពីរគួរអានដល់មនុស្សលោក តាមរយៈការផ្តល់នូវភាពងាយស្រួលក្នុងការទន្ទេញ និងធ្វើឲ្យងាយយល់ពីអត្ថន័យរបស់វា។

ទ្រង់បានបង្កើតមនុស្សលោកឲ្យមានលក្ខណៈសមសួន និងបានបង្កើតពួកគេក្នុងរូបភាពមួយដ៏ល្អប្រពៃ។

ទ្រង់បានបង្រៀនមនុស្សលោកឲ្យដឹងពីរបៀបនៃការបរិយាយនូវអ្វីដែលលាក់ទុកនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់គេ ទាំងតាមការនិយាយ និងការសរសេរ។

ព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ ទ្រង់បានកំណត់ចំពោះវាទាំងពីរ ដោយឲ្យវាទាំងពីរធ្វើដំណើរតាមគន្លងរបស់វាយ៉ាងជាក់លាក់ ដើម្បីឲ្យមនុស្សលោកដឹងពីចំនួនឆ្នាំ និងការគណនាពេលវេលា។

ហើយរុក្ខជាតិនិងដើមឈើទាំងឡាយ ពួកវាទាំងពីរឱនស៊ូជោតទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយការគោរពនិងប្រគល់ខ្លួនទៅកាន់ទ្រង់។

ហើយចំពោះមេឃវិញ ទ្រង់បានលើកវាឲ្យខ្ពស់ពីលើផែនដីដើម្បីធ្វើជាដំបូលនៃផែនដី ហើយទ្រង់បានពង្រឹងនូវភាពយុត្តិធម៌នៅលើផែនដី និងបានបបង្គាប់ប្រើចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងឡាយឲ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងភាពយុត្តិធម៌នេះ។

ហើយចំពោះមេឃវិញ ទ្រង់បានលើកវាឲ្យខ្ពស់ពីលើផែនដីដើម្បីធ្វើជាដំបូលនៃផែនដី ហើយទ្រង់បានពង្រឹងនូវភាពយុត្តិធម៌នៅលើផែនដី និងបានបបង្គាប់ប្រើចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងឡាយឲ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងភាពយុត្តិធម៌នេះ។

ហើយចូរពួកអ្នកថ្លឹងឲ្យគ្នារវាងពួកអ្នកដោយភាពយុត្តិធម៌ ហើយចូរពួកអ្នកកុំឲ្យមានការខ្វះ(គៃបំបាត់)នៅក្នុងការថ្លឹងឬវាល់ នៅពេលដែលពួកអ្នកវាស់វាល់ ឬថ្លឹងឲ្យទៅអ្នកដទៃឲ្យសោះ។

ហើយចំពោះផែនដី ទ្រង់បានធ្វើឲ្យវាមានភាពរាបស្មើ ដើម្បីឲ្យសត្វលោកទាំងឡាយអាចស្នាក់អាស្រ័យនៅលើវាបាន។

នៅលើផែនដីនោះ មានដើមឈើដែលមានផ្លែ(ឈើហូបផ្លែ) ហើយនិងដើមល្មើដែលមានចង្កោមផ្លែជាច្រើន។

ហើយនៅលើផែនដីនោះផងដែរ មានគ្រាប់ធញ្ញជាតិជាច្រើនដែលមានសំបក ដូចជាស្រូវសាលី និងស្រូវបាឡេ ហើយក៏មានផងដែរនូវរុក្ខជាតិដែលពួកអ្នកយកក្លិនរបស់វាមកធ្វើជាគ្រឿងក្រអូប។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ទ្រង់បានបង្កើតព្យាការីអាហ្ទាំអំពីដីស្ងួត ដែលគេហៅដីឥដ្ឋ ប្រៀបដូចជាដីដែលគេយកមកដុត។

ហើយទ្រង់បានបង្កើតបិតានៃពពួកជិនពីអណ្តាតភ្លើងដែលសម្រិតសម្រាំងចេញពីផ្សែង។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ទ្រង់ជាម្ចាស់នៃកន្លែងទាំងពីរដែលព្រះអាទិត្យរះ និងកន្លែងទាំងពីរដែលព្រះអាទិត្យលិច ទាំងក្នុងរដូវត្រជាក់ និងរដូវក្តៅ។

ទ្រង់ជាម្ចាស់នៃកន្លែងទាំងពីរដែលព្រះអាទិត្យរះ និងកន្លែងទាំងពីរដែលព្រះអាទិត្យលិច ទាំងក្នុងរដូវត្រជាក់ និងរដូវក្តៅ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានធ្វើឲ្យសមុទ្រពីរ គឺទឹកប្រៃនិងទឹកសាបជួបគ្នា នូវអ្វីដែលអ្នកបានមើលឃើញ។

រវាងសមុទ្រទាំងពីរនេះ គឺមានរបាំងដែលរារាំងមិនឲ្យវាទាំងពីរជ្រាបចូលគ្នាទៅវិញទៅមកបានឡើយ ដើម្បីឲ្យទឹកប្រៃអាចរក្សារសជាតិប្រៃរបស់វា ហើយទឹកសាបនៅតែអាចរក្សារសជាតិសាបរបស់វាដដែល។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

គជ់ខ្យងទាំងធំ ទាំងតូច ហើយនិងផ្កាថ្មចេញពីសមុទ្រទាំងពីរនេះ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ហើយការចាត់ចែងនាវាដែលធ្វើដំណើរនៅលើផ្ទៃសមុទ្រដែលប្រៀបដូចជាភ្នំនោះ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

អ្វីៗទាំងអស់នៅលើផែនដី គឺត្រូវតែវិនាសអន្តរាយដោយចៀសមិនផុតឡើយ។

មានតែវង់ភ័ក្រ្តនៃម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដែលពោរពេញទៅដោយភាពថ្កុំថ្កើង និងភាពសប្បុរសចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលនៅគង់វង្សជាអមតៈ។ ដូចនេះ ទ្រង់មិនអាចទទួលនូវការវិនាសជាដាច់ខាត។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

រាល់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយដែលនៅលើមេឃ ព្រមទាំងមនុស្សលោកនិងពពួកជិនដែលនៅលើផែនដី តែងតែបួងសួងសុំពីទ្រង់នូវសេចក្តីត្រូវការរបស់ពួកគេ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទ្រង់ចាត់ចែងកិច្ចការខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ដូចជាផ្តល់ជីវិត ដកយកជីវិត ផ្តល់លាភសក្ការៈ និងផ្សេងៗទៀត។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

យើងនឹងធ្វើការទូទាត់ដល់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកនិងជិន) ដោយយើងនឹងតបស្នងដល់បុគ្គលគ្រប់រូបនូវអ្វីដែលគេសាកសមនឹងទទួលបាន ទាំងផលបុណ្យ និងទណ្ឌកម្ម។

យើងនឹងធ្វើការទូទាត់ដល់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកនិងជិន) ដោយយើងនឹងតបស្នងដល់បុគ្គលគ្រប់រូបនូវអ្វីដែលគេសាកសមនឹងទទួលបាន ទាំងផលបុណ្យ និងទណ្ឌកម្ម។

ហើយនៅពេលដែលពួកជិននិងមនុស្សលោកបានប្រមូលផ្តុំគ្នា(មកជួបជុំគ្នា)នៅថ្ងៃបរលោក អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មានបន្ទូលថាៈ ឱពួកជិននិងមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ប្រសិនបើពួកអ្នកមានសមត្ថភាពអាចរកឃើញផ្លូវចេញ ចេញអំពីជ្រុងណាមួយនៃមេឃនិងផែនដីនោះ ចូរពួកអ្នកធ្វើចុះ។ ជាការពិតណាស់ ពួកអ្នកមិនអាចធ្វើដូចនោះបានជាដាច់ខាត លើកលែងតែមានអំណាចណាមួយ។ តើពួកអ្នកអាចទទួលបានអំណាចនោះមកពីណា?

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

គេនឹងបញ្ជូនអណ្តាតភ្លើងដែលគ្មានផ្សែង ហើយនិងផ្សែងដែលគ្មានអណ្តាតភ្លើង ព្រមទាំងលោហធាតុទៅកាន់ពួកអ្នកទាំងពីរ(ឱមនុស្សលោកនិងជិន)។ ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរមិនអាចបដិសេធ(រារាំង)អំពីរឿងនោះបានឡើយ។

គេនឹងបញ្ជូនអណ្តាតភ្លើងដែលគ្មានផ្សែង ហើយនិងផ្សែងដែលគ្មានអណ្តាតភ្លើង ព្រមទាំងលោហធាតុទៅកាន់ពួកអ្នកទាំងពីរ(ឱមនុស្សលោកនិងជិន)។ ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរមិនអាចបដិសេធ(រារាំង)អំពីរឿងនោះបានឡើយ។

នៅពេលដែលមេឃបែកប្រេះព្រោះតែម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយចុះពីលើមេឃមក ពេលនោះ វាក៏បានប្រែក្លាយជាពណ៌ក្រហមផ្កាកូលាប ប្រៀបដូចប្រេងដែលកំពុងពុះ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ហើយនៅក្នុងថ្ងៃដ៏ធំធេងនោះ មនុស្សលោកនិងជិនមិនត្រូវបានគេសួរពីបាបកម្មរបស់ពួកគេឡើយ ពីព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានដឹងពីទង្វើរបស់ពួកគេរួចទៅហើយ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅថ្ងៃបរលោក ពួកដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មទាំងឡាយនឹងត្រូវគេស្គាល់តាមរយៈសញ្ញាសម្គាល់របស់ពួកគេ នោះគឺមុខរបស់ពួកគេមានពណ៌ខ្មៅ ហើយភ្នែកពួកគេមានពណ៌ខៀវ(ឡើងជាំ) ហើយគេបានចាប់សក់បង្ហើយរបស់ពួកគេ ហើយនិងជើងរបស់ពួកគេ បោះគ្រវែងចូលទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំ។

ច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ហើយមានគេពោលទៅកាន់ពួកគេ(ពួកប្រព្រឹត្តបាបកម្ម)ក្នុងលក្ខណៈស្តីបន្ទោសថាៈ នរកជើហាន់ណាំដែលពួកប្រព្រឹត្តបាបកម្មបានបដិសេធមិនជឿចំពោះវានៅក្នុងលោកិយនោះ គឺស្ថិតនៅចំពោះមុខពួកគេហើយ ដោយពួកគេមិនអាចបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះវាបាននោះឡើយ។

ពួកគេនៅវិលវល់រវាងនរកជើហាន់ណាំ និងរវាងទឹកដ៏សែនក្តៅបំផុត។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ហើយសម្រាប់អ្នកដែលបានកោតខ្លាចការឈរនៅចំពោះមុខម្ចាស់របស់គេនៅថ្ងៃបរលោក រួចគេក៏មានជំនឿ ព្រមទាំងបានសាងទង្វើកុសលនោះ គឺទទួលបានឋានសួគ៌ចំនួនពីរ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ឋានសួគ៌ទាំងពីរនេះ មានមែកឈើដ៏ធំធេង ដែលមានផ្លែផ្កាយ៉ាងច្រើន។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅក្នុងឋានសួគ៌ទាំងពីរនេះ មានប្រភពទឹកចំនួនពីរដែលហូរតាមចន្លោះឋានសួគ៌ទាំងពីរនោះ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅក្នុងឋានសួគ៌ទាំងពីរនេះ រាល់ផ្លែឈើដែលគេបេះមក គឺមានជាគូៗ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ពួកគេទម្រេតខ្លួននៅលើពូកដែលកម្រាលរបស់វាធ្វើពីក្រណាត់សូត្រក្រាស់ ហើយរាល់ផ្លែឈើដែលគេបានផ្តល់(ឲ្យពួកគេ)ពីឋានសួគ៌ទាំងពីរនោះ គឺស្ថិតនៅជិត(ខ្លួនពួកគេ) ដោយគេអាចបេះវាបានទាំងនៅពេលឈរ អង្គុយ និងដេក។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ មានស្ត្រីទេពអប្សរជាច្រើនដែលពួកនាងមិនសម្លឹងទៅកាន់នរណាក្រៅពីប្តីរបស់ពួកនាងឡើយ ហើយក៏គ្មានមនុស្សឬក៏ជិនណាម្នាក់ធ្លាប់ប៉ះពាល់ខ្លួនប្រាណពួកនាងមុនស្វាមីរបស់ពួកនាងនោះដែរ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ពួកនាងមានសម្រស់ស្រស់ស្អាត ប្រៀបដូចជាត្បូងទទឹម និងផ្កាថ្ម។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

គ្មានការតបស្នងចំពោះអ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិបានយ៉ាងល្អចំពោះម្ចាស់របស់គេឡើយ លើកលែងតែអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងផ្តល់ការតបស្នងដ៏ល្អបំផុតចំពោះគេវិញ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ហើយក្រៅពីឋានសួគ៌ទាំងពីរដែលគេបានលើកឡើង(ខាងលើ)នេះ គឺមានឋានសួគ៌ពីរផ្សេងទៀត។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ឋានសួគ៌ទាំងពីរនោះ គឺមានពណ៌បៃតងចាស់។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅក្នុងឋានសួគ៌ទាំងពីរនេះ គឺមានប្រភពទឹកចំនួនពីរដែលបាញ់ទឹកចេញយ៉ាងខ្លាំងឥតឈប់ឈរឡើយ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅក្នុងឋានសួគ៌ទាំងពីរនេះដែរ គឺមានផ្លែឈើជាច្រើន មានដើមល្មើដ៏ធំ ហើយនិងមានដើមទទឹមផងដែរ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

នៅក្នុងឋានសួគ៌ទាំងពីរនេះ មានស្រ្តីជាច្រើនដែលមានអត្តចរិតល្អប្រពៃ រូបសម្រស់ស្រស់ស្អាត។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

បណ្តាស្រ្តីសួគ៌ាត្រូវបានបិទបាំងនៅក្នុងពន្លា ដើម្បីជាការការពារដល់ពួកនាង។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

គ្មានមនុស្សនិងជិនណាម្នាក់ដែលធ្លាប់បានទៅជិតពួកនាងមុនស្វាមីរបស់ពួកនាងនោះឡើយ។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

ពួកគេទម្រេតខ្លួននៅលើខ្នើយដែលមានស្រោមពណ៌បៃតង និងកម្រាលព្រំដ៏ល្អប្រណិត។

ដូច្នេះ តើមានឧបការគុណណាមួយក្នុងចំណោមឧបការគុណដ៏ច្រើនលើសលុបរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកអ្នក(ឱពពួកជិន និងមនុស្សលោក) ដែលពួកអ្នកបដិសេធនោះ?

មហាឧត្តុង្គឧត្តម និងភាពល្អប្រសើរដ៏ច្រើនលើសលប់នៃព្រះនាមរបស់ម្ចាស់របស់អ្នកដែលពោរពេញទៅដោយភាពធំធេង ភាពសប្បុរស និងភាពវិសេសវិសាលលើខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។