Khmer Abridged Explanation of the Quran — Meâric 70:1 – Leyl 92:21

មានបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកមុស្ហរីគីនបានបួងសួងសុំឱ្យទណ្ឌកម្មកើតមានឡើងទៅលើខ្លួនគេនិងក្រុមរបស់គេប្រសិនបើទណ្ឌកម្មមានពិតមែននោះ។ នេះជាការចំអកឡកឡឺយពីរូបគេប៉ុណ្ណោះ។ តែទណ្ឌកម្ម គឺពិតជានឹងមានពិតនៅថ្ងៃបរលោក។

ចំពោះពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះ គឺគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចការពាររូបគេពីទណ្ឌកម្មនេះបានឡើយ។

(គឺការពារពីទណ្ឌកម្ម)មកពីអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់នៃជណ្តើរឡើងដ៏ធំមហិមា។

ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយ ព្រមទាំងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីលឡើងទៅកាន់ទ្រង់តាមជណ្តើរដ៏ធំមហិមានេះនៅថ្ងៃបរលោក។ វាជាថ្ងៃមួយដែលមានរយៈពេលយ៉ាងវែង ដោយមួយថ្ងៃរបស់វាស្មើនឹងហាសិបពាន់ឆ្នាំ។

ចូរអត់ធ្មត់(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវការអត់ធ្មត់មួយដ៏ល្អប្រសើរ ដែលគ្មានឡើយការសោកសង្រេង និងត្អួញត្អែរនៅក្នុងវា។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេឃើញទណ្ឌកម្មនៅឆ្ងាយបំផុតដែលមិនអាចនឹងកើតឡើងបានឡើយ។

តែយើង(អល់ឡោះ)ឃើញវានៅជិតបង្កើយ ដែលវានឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ថ្ងៃដែលមេឃនឹងរលាយដូចគេដុតរំលាយស្ពាន់ មាស និងអ្វីផ្សេងទៀត។

ហើយភ្នំទាំងឡាយក្លាយទៅជាស្រាលដូចរោមសត្វ។

ហើយនៅថ្ងៃនោះ គ្មានសាច់ញាតិណាម្នាក់សួរសុខទុក្ខគ្នាទេ ដោយសារពួកគេនៅជាប់រវល់រៀងៗខ្លួន។

មនុស្សគ្រប់រូបមើលឃើញសាច់ញាតិរបស់គេគ្មានបាត់ម្នាក់ណាឡើយ។ ទោះជាបែបនេះក្តី ក៏គ្មាននរណាម្នាក់សួរគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ ដោយសារស្ថានភាពដ៏រន្ធត់នៅពេលនោះ។ អ្នកដែលសាងអំពើបាប គឺគេមានបំណងលោះខ្លួនរបស់គេឱ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃនោះដោយយកកូនចៅរបស់គេ

ដោយយកប្រពន្ធរបស់គេ និងបងប្អូនរបស់គេ

ដោយយកក្រុមគ្រួសារសាច់សាលោហិតរបស់គេដែលពឹងពាក់គ្នាពេលមានបញ្ហាផ្សេងៗ

និងដោយយកអ្នកនៅលើផែនដីទាំងអស់ ទាំងមនុស្ស ទាំងជិន និងអ្នកផ្សេងទៀត។ បន្ទាប់មក គេ(សុខចិត្ត)ប្រគល់ការលោះទាំងអស់នោះ(ឲ្យអល់ឡោះទាំងអស់) ដើម្បីសង្គ្រោះរូបគេឲ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មភ្លើងនរក។

តែរឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលអ្នកសាងបាបកម្មរូបនេះប្រាថ្នាឡើយ។ ជាការពិតណាស់ វាគឺជាភ្លើងនរកនៅថ្ងៃបរលោកដែលឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ

ដែលវាបកស្បែកក្បាលជាផ្នែកៗដោយសារតែកម្ដៅដ៏ក្តៅ និងភាពសន្ធោសន្ធៅរបស់វា។

វា(នរក)បានស្រែកហៅអ្នកដែលបែរចេញពីមាគ៌ាត្រឹមត្រូវ និងចេញឆ្ងាយអំពីវា ហើយមិនមានជំនឿចំពោះវា និងមិនអនុវត្តតាមវា(មាគ៌ាត្រឹមត្រូវ)

ហើយប្រមូលទ្រព្យសម្បត្ដិ រួចលាក់ទុកមិនព្រមបរិច្ចាគទានក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សលោកត្រូវបានគេបង្កើតឡើងដោយគ្មានភាពអត់ធ្មត់ឡើយ។

នៅពេលមានគ្រោះអាក្រក់កើតឡើងចំពោះគេ ដូចជាជំងឺ ឬភាពក្រីក្រ គឺពួកគេពុំសូវមានភាពអត់ធ្មត់នោះឡើយ។

តែនៅពេលដែលគេទទួលបានប្រការល្អ ដូចជាសុខភាពល្អ និងមានទ្រព្យសម្បត្ដិនោះ គឺគេបែរជារិះកំណាញ់មិនបរិច្ចាគទានក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះទៅវិញ។

លើកលែងតែអ្នកដែលប្រតិបត្តិសឡាតប៉ុណ្ណោះដែលពួកគេជ្រះស្អាតពីចរិតលក្ខណៈដ៏អាក្រក់នេះ។

ពួកគេជាអ្នកដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងការប្រតិបត្ដិសឡាតជានិច្ច ដោយពួកគេមិនធ្វេសប្រហែសពីការសឡាតឡើយ ហើយពួកគេប្រតិបត្តិវាតាមពេលវេលាកំណត់។

និងបណ្ដាអ្នកដែលដកយកមួយចំណែកអំពីទ្រព្យសម្បត្ដិរបស់ពួកគេបរិច្ចាគវាតាមច្បាប់កំណត់

ចែកជូនដល់អ្នកក្រីក្រដែលសុំទានគេ និងអ្នកក្រីក្រដែលមិនសុំទានគេក្នុងចំណោមអ្នកដែលខ្វះខាត ទោះដោយមូលហេតុអ្វីក៏ដោយ។

និងបណ្ដាអ្នកដែលជឿជាក់នឹងថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលអល់ឡោះទ្រង់តបស្នងដល់បុគ្គលគ្រប់រូបទៅតាមអ្វីដែលគេសាកសមនឹងទទួលបាន។

និងបណ្ដាអ្នកដែលកោតខ្លាចទណ្ឌកម្មនៃម្ចាស់របស់ពួកគេ ទោះបីជាពួកគេបានសាងទង្វើកុសល(ច្រើន)ហើយក៏ដោយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មនៃម្ចាស់របស់ពួកគេគឺគួរឱ្យខ្លាច។ គ្មានអ្នកណាដែលចេះគិតពិចារណាហើយមិនខ្លាចវានោះឡើយ។

និងបណ្ដាអ្នកដែលបានថែរក្សាប្រដាប់ភេទរបស់ពួកគេតាមរយៈការបិទបាំងវានិងបញ្ចៀសវាពីទង្វើអសីលធម៌នានា។

លើកលែងតែចំពោះភរិយារបស់ពួកគេ ឬខ្ញុំបម្រើស្រីដាច់ថ្លៃដែលនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះពួកគេមិនត្រូវបានគេយកទោសពៃរ៍ឡើយក្នុងការត្រេកត្រអាលជាមួយពួកនាងដោយការរួមភេទ ឬផ្សេងពីនេះទៀតនោះ។

តែជនណាហើយដែលស្វែងរកការតេ្រកត្រអាលផ្សេងក្រៅពីជាមួយប្រពន្ធនិងខ្ញុំបម្រើដាច់ស្រីថ្លៃដែលបានលើកឡើងនោះ ជាការពិតណាស់ ពួកទាំងនោះហើយគឺជាពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ។

និងបណ្ដាអ្នកដែលនៅពេលណាដែលពួកគេត្រូវបានគេផ្តល់ទំនុកចិត្តចំពោះពួកគេ ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិ កិច្ចការសម្ងាត់ ឬអ្វីផ្សេងៗ ហើយនិងការសន្យារបស់ពួកគេដែលពួកគេបានសន្យាជាមួយនឹងមនុស្សលោកនោះ គឺពួកគេថែរក្សាវា ដោយពួកគេមិនក្បត់ទំនុកចិត្ត និងមិនក្បត់ការសន្យារបស់ពួកគេឡើយ។

និងបណ្តាអ្នកដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងភាពយុត្តិធម៌ក្នុងការធ្វើសាក្សី ដោយភាពជាសាច់ញាតិ ឬភាពជាសត្រូវមិនជះឥទ្ធិពល(លើពួកគេ)ក្នុងការប្រកាន់ភាពយុត្តិធម៌នោះឡើយ។

ហើយនិងបណ្តាអ្នកដែលថែរក្សាសឡាតរបស់ពួកគេ ដោយពួកគេប្រតិបត្តិវាតាមពេលវេលាកំណត់របស់វា ប្រកបដោយមានភាពជ្រះស្អាតនិងមានចិត្តនឹងនរដោយគ្មានអ្វីមួយអាចមករំខានពួកគេបានឡើយ។

បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិទាំងនោះហើយ គឺជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងឋានសួគ៌ដែលត្រូវបានគេលើកតម្កើង ដោយពួកគេនឹងទទួលបាននូវឧបការគុណជានិរន្ត និងបានឃើញវង់ភក្ដ្ររបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហាថ្កុំថ្កើង។

តើមានអ្វីដែលធ្វើឲ្យពួកមុស្ហរីគីនក្នុងចំណោមក្រុមរបស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ប្រញាប់បដិសេធចំពោះអ្នកលឿនយ៉ាងនេះ?

ពួកគេស្ថិតនៅជុំវិញអ្នក ទាំងខាងស្ដាំនិងខាងឆេ្វង ជាក្រុមៗ។

តើរាល់បុគ្គលម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកគេសង្ឃឹមថាអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបញ្ចូលរូបគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ណាអ៊ីមដោយទទួលបាននូវការប្រោសប្រទានទាំងឡាយជានិរន្តខណៈដែលពួកគេបន្តស្ថិតក្នុងភាពគ្មានជំនឿបែបនេះឬ?

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកគេស្រមៃនោះទេ! ពិតប្រាកដណាស់ យើង(អល់ឡោះ)បានបង្កើតពួកគេពីអ្វីដែលពួកគេស្គាល់វា។ ជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតពួកគេគឺទឹកកាមដ៏ទន់ខ្សោយ។ ដូចនេះ ពួកគេគឺទន់ខ្សោយ ដោយពួកគេគ្មានលទ្ធភាពផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯង ឬការពារគ្រោះថ្នាក់ពីខ្លួនឯងបានឡើយ។ ដូចនេះ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេក្រអឺតក្រទមបែបនេះ?

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្បថនឹងខ្លួនឯង ខណៈដែលទ្រង់ជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងកន្លែងដែលព្រះអាទិត្យនិងព្រះច័ន្ទរះ និងលិចថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ យើងគឺជាព្រះជាម្ចាស់ដ៏មានអានុភាពបំផុត។

លើការជំនួសពួកគេ(ពួកមុស្ហរីគីន)នឹងក្រុមផេ្សងដែលប្រតិបត្តិតាមអល់ឡោះ និងបំផ្លាញពួកគេចោល។ យើងពុំមែនអសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើដូច្នោះនោះឡើយ។ ហើយនៅពេលណាដែលយើងមានចេតនាចង់បំផ្លាញពួកគេ និងផ្លាស់ប្តូរពួកគេនឹងក្រុមផ្សេងនោះ គឺគ្មាននរណាម្នាក់អាចយកឈ្នះ(រារាំង)យើងបានឡើយ។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទុកឱ្យពួកគេលិចលង់ក្នុងប្រការខុសឆ្គង និងវង្វេងរបស់ពួកគេ និងលេងសើចក្នុងជីវិតលោកិយរបស់ពួកគេ រហូតដល់ពួកគេជួបនឹងថ្ងៃបរលោកដែលត្រូវបានគេសន្យា(ដាក់ទណ្ឌកម្ម)ចំពោះពួកគេនៅក្នុងគម្ពីរគួរអានចុះ។

គឺនៅថ្ងៃដែលពួកគេនឹងងើបចេញពីផ្នូរយ៉ាងលឿនហាក់ដូចជាពួកគេប្រជែងគ្នាទៅកាន់រូបបដិមា(របស់ពួកគេកាលនៅលើលោកិយ)ដូច្នោះដែរ។

ភ្នែករបស់ពួកគេទម្លាក់ចុះ ខណៈដែលការលំបាកគ្របដណ្ដប់លើពួកគេ។ នោះហើយគឺជាថ្ងៃដែលពួកគេធ្លាប់ត្រូវបានគេសន្យានៅក្នុងលោកិយ តែពួកគេមិនដែលខ្វល់ពីវាឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ យើង(អល់ឡោះ)បានចាត់បញ្ជូនព្យាការីនួហទៅកាន់ក្រុមរបស់គេដើម្បីអំពាវនាវពួកគេ ដោយឱ្យគេ(ព្យាការីនួហ)ដាស់តឿនព្រមានក្រុមរបស់គេមុននឹងទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់ធ្លាក់ទៅលើពួកគេដោយសារពួកគេធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ព្យាការីនួហបានពោលទៅកាន់ក្រុមរបស់គាត់ថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំគឺជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានយ៉ាងពិតប្រាកដសម្រាប់ពួកអ្នកពីទណ្ឌកម្មដែលកំពុងតែរង់ចាំពួកអ្នក ប្រសិនបើពួកអ្នកមិនសារភាពកំហុសទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ទេនោះ។

ហើយគោលបំណងនៃការដាស់តឿនរបស់ខ្ញុំទៅចំពោះពួកអ្នកនោះ គឺខ្ញុំសូមនិយាយទៅកាន់ពួកអ្នកថាៈ ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ និងមិនត្រូវធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអ្វីមួយជាមួយទ្រង់ឡើយ។ ហើយចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចទ្រង់ដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់ហាមឃាត់ ហើយត្រូវគោរពប្រតិបត្ដិតាមខ្ញុំនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានបង្គាប់ប្រើពួកអ្នក។

ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើពួកអ្នកធ្វើដូច្នោះនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងអភ័យទោសនូវបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នកចំពោះអ្វីដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងសិទ្ធិរបស់មនុស្សលោក ហើយទ្រង់នឹងផ្តល់ឲ្យពួកអ្នកមានអាយុវែង រហូតដល់ពេលវេលាដែលត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងការដឹងរបស់អល់ឡោះ។ ពួកអ្នកនឹងគ្រប់គ្រងនៅលើផែនដីនេះ ដរាបណាពួកអ្នកនៅតែបន្តធ្វើដូច្នេះ(គោរពតាមអល់ឡោះ)។ ពិតប្រាកដណាស់ សេចក្តីស្លាប់ កាលណាវាបានមកដល់ហើយនោះ គឺគេមិនពន្យារពេលឡើយ។ ប្រសិនបើពួកអ្នកបានដឹងនោះ ពួកអ្នកប្រាកដជានឹងរួសរាន់ទៅកាន់ការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងសារភាពកំហុសពីអ្វីដែលពួកអ្នកកំពុងប្រព្រឹត្តនៃប្រការស្ហ៊ីរិក និងភាពវង្វេងមិនខានឡើយ។

ព្យាការីនួហបានពោលថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបានអំពាវនាវក្រុមរបស់ខ្ញុំជានិច្ចឱ្យគោរពសក្ការៈ និងមានជំនឿចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ទាំងយប់ ទាំងថ្ងៃ។

តែការអំពាវនាវរបស់ខ្ញុំនេះ គ្មានបានបន្ថែមអ្វីដល់ពួកគេក្រៅពីការរត់គេចនិងងាកចេញកាន់តែឆ្ងាយពីអ្វីដែលខ្ញុំអំពាវនាវពួកគេនោះឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ រាល់ពេលដែលខ្ញុំអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់ទង្វើដែលនាំឲ្យទទួលបាននូវការអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេ ដូចជាការគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ការគោរពប្រតិបត្តិតាមទ្រង់ និងការប្រតិបត្តិអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ពួកគេបែរជាយកម្រាមដៃរបស់ពួកគេញ៉ុកត្រចៀករបស់ពួកគេដើម្បីកុំឱ្យស្តាប់លឺនូវការអំពាវនាវរបស់ខ្ញុំ និងបានយកសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេគ្របលើមុខរបស់ពួកគេដើម្បីកុំឱ្យឃើញខ្ញុំទៅវិញ ហើយពួកគេនៅតែបន្ដធ្វើស្ហ៊ីរិក និងក្អេងក្អាងមិនព្រមទទួលយកនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានអំពាវនាវពួកគេទៅកាន់ដដែល។

បន្ទាប់មក ខ្ញុំពិតជាបានអំពាវនាវពួកគេដោយបើកចំហ។

ក្រោយមកទៀត ខ្ញុំពិតជាបានអំពាវនាវពួកគេដោយសម្លេងខ្លាំងៗ(ប្រកាសជាសាធារណៈ) និងជួនកាលខ្ញុំអំពាវនាវពួកគេដោយស្ងាត់ៗ និងអំពាវនាវពួកគេដោយសម្លេងតិចៗ ពោលគឺអំពាវនាវពួកគេដោយប្រើវិធីសាស្រ្តគ្រប់បែបយ៉ាង។

ហើយខ្ញុំបានពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ! ចូរពួកអ្នកសុំការអភ័យទោសពីម្ចាស់របស់ពួកអ្នកដោយការសារភាពកំហុសចំពោះទ្រង់ចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតនូវរាល់បាបកម្មទាំងឡាយចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសទៅចំពោះទ្រង់ក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។

ពិតប្រាកដណាស់ ប្រសិនបើពួកអ្នកធ្វើដូច្នោះនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់នឹងបញ្ចុះទឹកភ្លៀងយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់តាមតម្រូវការពួកអ្នក ហើយពួកអ្នកនឹងមិនជួបគ្រោះរាំងស្ងួតឡើយ។

ហើយទ្រង់នឹងប្រទាននូវទ្រព្យសម្បត្ដិនិងកូនចៅជាច្រើនដល់ពួកអ្នក ព្រមទាំងប្រទាននូវចម្ការដំណាំជាច្រើនឱ្យពួកអ្នកដែលពួកអ្នកអាចទទួលទានផលានុផលរបស់វា ហើយទ្រង់នឹងប្រទាននូវទនេ្លជាច្រើនឱ្យពួកអ្នកដែលពួកអ្នកអាចផឹក ស្រោចស្រពដំណាំ និង(សម្រាប់ឲ្យទឹក)សត្វពាហនៈរបស់ពួកអ្នកផងដែរ។

ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នក(ឱក្រុមរបស់ខ្ញុំ)មិនខ្លាចចំពោះភាពធំធេងរបស់អល់ឡោះ ដោយពួកអ្នកហ៊ានប្រឆាំងនឹងទ្រង់ដោយគ្មានកោតញញើត(ចំពោះទ្រង់)សោះដូចនេះ?

ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់បានបង្កើតពួកអ្នកជាដំណាក់កាលៗ គឺពីទឹកកាមទៅជាដុំឈាមហើយទៅជាដុំសាច់។

តើពួកអ្នកមិនបានឃើញទេឬ ថាតើអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតមេឃទាំងប្រាំពីរជាន់តម្រៀបលើគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ហើយទ្រង់បានបង្កើតឲ្យមាននៅលើមេឃលោកិយ(មេឃជាន់ទីមួយ)នោះនូវព្រះចន្ទជាពន្លឺសម្រាប់អ្នកនៅលើផែនដី ហើយទ្រង់បង្កើតព្រះអាទិត្យដើម្បីបំភ្លឺ។

ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតពួកអ្នកអំពីដី ដោយទ្រង់បានបង្កើតឪពុករបស់ពួកអ្នក គឺព្យាការីអាហ្ទាំអំពីដី។ ក្រោយមក ពួកអ្នកបរិភោគនូវអ្វីដែលដុះចេញពីដីនោះ។

បន្ទាប់មក ទ្រង់នឹងឱ្យពួកអ្នកវិលត្រលប់ទៅក្នុងដីវិញបន្ទាប់ពីពួកអ្នកស្លាប់។ បន្ទាប់មកទៀត ទ្រង់នឹងពង្រស់ពួកអ្នកចេញពីដីមកវិញ(នៅថ្ងៃបរលោក)។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតផែនដីឲ្យមានសណ្ឋានរាបស្មើជាកម្រាលសម្រាប់(ឲ្យពួកអ្នក)រស់នៅ

ដោយសង្ឃឹមថា ពួកអ្នកអាចធ្វើដំណើរលើវា(ផែនដី)តាមផ្លូវជាច្រើនដែលទូលំទូលាយដើម្បីស្វែងរកលាភសក្ការៈដែលស្របច្បាប់(ហាឡាល់)។

ព្យាការីនួហបានពោលថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ ក្រុមរបស់ខ្ញុំបានប្រឆាំងនឹងខ្ញុំនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រើពួកគេនៃការមានជំនឿ និងការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់តែមួយគត់ ហើយពួកដែលមានឋានៈតូចទាបបានគោរពតាមមេដឹកនាំរបស់ពួកគេដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកគេ(មេដឹកនាំ)នូវទ្រព្យសម្បត្ដិនិងកូនចៅ។ តែលាភសក្ការៈដែលទ្រង់បានប្រទានដល់ពួកគេទាំងនោះ មិនបានបន្ថែមអ្វីដល់ពួកគេក្រៅពីភាពវង្វេងឡើយ។

ហើយអ្នកមានអំណាចក្នុងចំណោមពួកគេបានប្រើល្បិចកលយ៉ាងធំ ដោយញុះញង់មនុស្សវណ្ណៈតូចទាបឱ្យប្រឆាំងនឹងព្យាការីនួហ។

ពួកគេ(ពួកមេដឹកនាំ)បាននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលដើរតាមខ្លួន(ពួកឋានៈតូចទាប)ថាៈ ចូរពួកអ្នកកុំបោះបង់ចោលការគោរពសក្ការៈចំពោះព្រះទាំងឡាយរបស់ពួកអ្នក និងកុំបោះបង់ចោលការគោរពសក្ការៈចំពោះរូបបដិមាដែលមានឈ្មោះដូចជា វ៉ាតទិន, ស៊ូវ៉ាក, យ៉ាហ្គូស, យ៉ាអ៊ូក, និងណាស់រ ឱ្យសោះ។

ហើយជាការពិតណាស់ រូបបដិមាទាំងនោះបានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនវងេ្វង។ ហើយសូមទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ)កុំបន្ថែមអ្វីដល់ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការបន្តស្ថិតនៅលើភាពគ្មានជំនឿ និងប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ ក្រៅពីភាពវងេ្វងចេញអំពីការពិតនោះ។

ដោយសារតែកំហុសរបស់ពួកគេដែលបានប្រព្រឹត្តនោះ ពួកគេត្រូវបានគេពន្លិច(ឲ្យលិចលង់)ដោយទឹកជំនន់នៅលើលោកិយនេះ។ ក្រោយមក ពួកគេត្រូវបានគេបញ្ចូលទៅក្នុងឋាននរកភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់ពួកគេ។ ហើយគ្មាននរណាអាចជួយពួកគេក្រៅពីអល់ឡោះឡើយក្នុងការសង្គ្រោះពួកគេពីការលិចលង់ក្នុងទឹក និងពីភ្លើងនរកនោះ។

ហើយក្រោយពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ប្រាប់ថា ក្រុមរបស់អ្នក(ព្យាការីនួហ)លែងមានអ្នកដែលមានជំនឿទៀតហើយ លើកលែងតែអ្នកដែលមានជំនឿរួចប៉ុណ្ណោះនោះ ព្យាការីនួហក៏បានពោលថាៈ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្ដាកុំទុកឱ្យពួកគ្មានជំនឿណាម្នាក់រស់នៅលើផែនដីនេះឲ្យសោះ។

ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើទ្រង់(ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ)ទុកពួកគេឲ្យនៅមានជីវិត(នៅលើផែនដី)នោះ ពួកគេនឹងធ្វើឱ្យអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះទ្រង់វង្វេងជាមិនខាន។ ហើយពួកគេគ្មានបង្កើតកូនចៅណាក្រៅពីកូនចៅដែលអាក្រក់ដែលមិនគោរពប្រតិបត្តិ(ចំពោះទ្រង់) និងមិនថ្លែងអំណរគុណចំពោះឧបការគុណរបស់ទ្រង់ដែលបានប្រទានឲ្យពួកគេនោះឡើយ។

ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្ដាអភ័យទោសដល់ខ្ញុំ និងឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ហើយនិងបណ្តាអ្នកដែលបានចូលក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំប្រកបដោយការមានជំនឿផងចុះ ហើយសូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសដល់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿទាំងប្រុសទាំងស្រីផង។ ហើយសូមទ្រង់មេត្ដាកុំបន្ថែមអ្វីដល់ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងដោយការប្រឆាំងនិងប្រព្រឹត្តល្មើសនោះ ក្រៅពីភាពវិនាសនិងខាតបង់ឲ្យសោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ប្រជាជាតិរបស់អ្នកថាៈ ខ្ញុំត្រូវបានអល់ឡោះផ្ដល់វ៉ាហ៊ីឱ្យដឹងថា ជាការពិតណាស់ មានជិនមួយក្រុមនៅក្នុងចំការល្មើបានមកស្ដាប់ខ្ញុំសូត្រគម្ពីរគួរអាន។ នៅពេលពួកគេត្រលប់ទៅកាន់ក្រុមរបស់ពួកគេវិញ ពួកគេបាននិយាយប្រាប់គ្នាថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងបានស្ដាប់លឺពាក្យពេចន៍នៃការសូត្រមួយ(គម្ពីរគួរអាន)ដ៏អស្ចារ្យទាំងពាក្យពេចន៍ និងវោហាសាស្រ្ត។

ហើយពាក្យពេចន៍ដែលយើងបានស្តាប់លឺនេះ គឺចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់ភាពត្រឹមត្រូវទាំងគោលជំនឿ ពាក្យសម្ដី និងទង្វើ។ ដូចនេះ ពួកយើងក៏មានជំនឿលើវា ហើយពួកយើងមិនគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកណាម្នាក់រួមជាមួយម្ចាស់របស់ពួកយើងដែលបានបញ្ចុះវា(គម្ពីរគួរអាន)នោះឡើយ។

ហើយពួកយើងក៏មានជំនឿដែរថា ជាការពិតណាស់ (ម្ចាស់របស់ពួកយើងដ៏មហាខ្ពង់ខ្ពស់ មហាឧត្តុង្គឧត្តម) ទ្រង់គ្មានភរិយា និងគ្មានបុត្រដូចអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីននិយាយចោទប្រកាន់ទៅលើទ្រង់នោះឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ អ៊ីព្លីស ធ្លាប់បាននិយាយចោទប្រកាន់ទៅលើអល់ឡោះនូវពាក្យសម្ដីដែលជ្រុលហួសហេតុ ដោយការអះអាងថា ទ្រង់មានភរិយានិងមានបុត្រ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងធ្លាប់បានគិតថា ជាការពិតណាស់ ពួកដែលធ្វើស្ហ៊ីរិក(នឹងអល់ឡោះ)ក្នុងចំណោមមនុស្សលោកនិងជិននោះ ពួកគេមិនបាននិយាយនូវពាក្យសម្ដីភូតកុហកឡើយ ខណៈដែលពួកគេអះអាងថា ទ្រង់មានដៃគូនិងមានបុត្រនោះ។ ដូចនេះ ពួកយើងក៏បានជឿតាមពាក្យសម្ដីពួកគេ(ទាំងងងឹតងងុល)។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ នៅសម័យកាលអវិជ្ជា(មុនឥស្លាមមកដល់) មានបុរសជាច្រើនក្នុងចំណោមមនុស្សលោកបានសុំពីបុរសជិនឱ្យការពារពួកគេនៅពេលដែលពួកគេឈប់សម្រាកនៅទីតាំងដែលគួរឱ្យខ្លាចណាមួយ ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបាននិយាយថាៈ សូមអ្នកតាម្ចាស់ជ្រលងភ្នំនេះបញ្ចៀសខ្ញុំពីអំពើអាក្រក់របស់កូនចៅអ្នកតាផងចុះ។ ប៉ុន្ដែក្រុមជិនទាំងនោះ រឹតតែបន្ថែមភាពភ័យខ្លាច និងភ័យរន្ធត់ដល់ពួកគេ(មនុស្សលោក)ថែមទៀត។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សលោក(ពួកគ្មានជំនឿ)បានគិតដូចដែលពួកអ្នក(ជិនគ្មានជំនឿ)បានគិតដែរ ដែលថា ពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងមិនធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់រស់ឡើងវិញម្ដងទៀតបន្ទាប់ពីពួកគេបានស្លាប់ដើម្បីជំនុំជម្រះនិងទទួលការតបស្នងឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើង(ជិន)បានទាមទារ(ចង់ដឹង)ដំណឹងនៅលើមេឃ តែពួកយើងបានប្រទះឃើញថាមេឃពោរពេញទៅដោយអ្នកការពារដ៏រឹងមាំអំពីពពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលការពារវា(មេឃ)ពីការលួចស្តាប់ដំណឹងដែលយើងធ្លាប់បានធ្វើពីមុនមក និងពោរពេញទៅដោយដុំភ្លើងជាច្រើនដើម្បីគប់រាល់អ្នកទាំងឡាយដែលទៅជិតមេឃ។

ហើយជាការពិតណាស់ ពួកយើង(ជិន)ពីមុនធ្លាប់បានឈរជើងនៅតាមទីតាំងមួយចំនួននៅលើមេឃដើម្បីលួចស្តាប់ដំណឹងផ្សេងៗពីម៉ាឡាអ៊ីកាត់ រួចមក ពួកយើងក៏យកដំណឹងនោះមកប្រាប់បន្តដល់គ្រូទាយដែលនៅលើផែនដី។ តែឥឡូវនេះ កិច្ចការនោះបានប្រែប្រួលទៅហើយ។ ដូច្នេះ នៅពេលនេះ(ក្រោយពីព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានក្លាយជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ) នរណាក៏ដោយក្នុងចំណោមពួកយើងដែលទៅលួចស្តាប់(ដំណឹងពីម៉ាឡាអ៊ីកាត់នោះ) នឹងត្រូវទទួលរងនូវការគប់ដោយភ្លើង។ នៅពេលណាដែលពួកយើងទៅក្បែរមេឃ ពិតណាស់ ពួកយើងនឹងត្រូវភ្លើងឆេះជាមិនខាន។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងក៏មិនបានដឹងដែរថា តើអ្វីជាមូលហេតុនៃការការពារដ៏រឹងមាំបែបនេះ ថាតើអល់ឡោះទ្រង់ចង់ឲ្យអ្នកដែលនៅលើផែនដីបានអាក្រក់ ឬមួយក៏ទ្រង់ចង់ឲ្យពួកគេបានល្អ ព្រោះថា(ឥឡូវនេះ) ដំណឹងនៅលើមេឃត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ពីពួកយើងហើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ក្នុងចំណោមពួកយើង(ពួកជិន) មានអ្នកខ្លះជាអ្នកដែលកោតខ្លាច(អល់ឡោះ)ដែលជាអ្នកល្អត្រឹមត្រូវ ហើយមានអ្នកខ្លះទៀតគឺជាពួកដែលប្រឆាំង និងអាក្រក់។ ពួកយើងមានច្រើនក្រុមខុសៗគ្នា និងមានផ្នត់គំនិតផ្សេងៗគ្នា។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងបានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាៈ បើសិនជាអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាចង់ឱ្យរឿងអ្វីមួយកើតឡើងចំពោះពួកយើងនោះ គឺពួកយើងមិនអាចរំលងហួសពីការកំណត់របស់ទ្រង់ឡើយ ហើយពួកយើងក៏មិនអាចគេចផុតពីការកំណត់របស់ទ្រង់ចំពោះពួកយើងបាននោះដែរ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ នៅពេលដែលពួកយើងបានស្ដាប់(នូវការសូត្រ)គម្ពីរគួរអានដែលចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវនោះ ពួកយើងក៏មានជំនឿលើវា។ ហេតុនេះ ជនណាហើយដែលមានជំនឿលើម្ចាស់របស់គេនោះ គឺគេមិនខ្លាចខ្វះផលបុណ្យ ហើយក៏មិនខ្លាចគេបន្ថែមបាបកម្មទៅលើបាបកម្មរបស់គេពីមុនមកនោះដែរ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ នៅក្នុងចំណោមពួកយើង មានអ្នកខ្លះជាមូស្លីមដែលជាអ្នកដែលអនុវត្តនិងគោរពតាមអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយការគោរពប្រតិបត្តិ ហើយមានអ្នកខ្លះទៀតក្នុងចំណោមពួកយើង គឺជាពួកល្មើសបំពានដែលងាកចេញពីមាគ៌ាត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះ ជនណាហើយដែលឱនលំទោនចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយការគោរពប្រតិបត្ដិនិងសាងទង្វើកុសលនោះ អ្នកទាំងនោះហើយគឺជាអ្នកដែលមានបំណងទៅរកការចង្អុលបង្ហាញ និងមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ។

រីឯពួកដែលល្មើសបំពានដែលងាកចេញពីមាគ៌ាត្រឹមត្រូវវិញនោះ ពួកគេនឹងក្លាយជាអុសសម្រាប់បង្កាត់ភ្លើងនរកជើហាន់ណាំជាមួយនឹងមនុស្សទាំងឡាយណាដែលមានលក្ខណៈ(បំពាន)ដូចពួកគេ។

ហើយដូចដែលរូបគេ(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ត្រូវបានគេផ្តល់វ៉ាហ៊ីមកប្រាប់ថា មានពួកជិនមួយក្រុមបានមកស្តាប់គេនោះនោះ រូបគេក៏ត្រូវបានគេផ្តល់វាហ៊ីឱ្យបានដឹងផងដែរថាៈ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើពួកជិននិងមនុស្សលោកស្ថិតនៅលើមាគ៌ានៃសាសនាឥស្លាម ហើយអនុវត្តតាមអ្វីដែលមាននៅក្នុងវានោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ពិតជានឹងផ្ដល់ឱ្យពួកគេនូវទឹកភ្លៀងជាច្រើន និងផ្ដល់លាភសក្ការៈជាច្រើនប្រភេទ(ដល់ពួកគេ)

ដើម្បីយើង(អល់ឡោះ)នឹងសាកល្បងពួកគេនឹងវា ថាតើពួកគេដឹងគុណចំពោះឧបការគុណរបស់យើង ឬមួយពួកគេរមិលគុណចំពោះវា? ហើយជនណាដែលងាកចេញពីគម្ពីរគួរអាន និងងាកចេញពីការទូន្មានទាំងឡាយដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរគួរអាននោះ ម្ចាស់របស់គេនឹងបញ្ចូលរូបគេទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរជាទីបំផុតដែលពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្របានឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ម៉ាស្ជិទទាំងឡាយ គឺជាកម្មសិទ្ធិសម្រាប់តែអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ពុំមែនសម្រាប់អ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់នោះឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំបួងសួងសុំពីអ្នកណាម្នាក់រួមជាមួយអល់ឡោះនៅក្នុងម៉ាស្ជិតទាំងឡាយឱ្យសោះ ដែលជាហេតុនាំឱ្យពួកអ្នកក្លាយទៅជាដូចពួកយូដា និងពួកណាសរ៉នី(ដែលពួកគេបួងសួងសុំពីអ្នកផ្សេងរួមជាមួយនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់)នៅក្នុងព្រះវិហាររបស់ពួកគេ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ នៅពេលដែលខ្ញុំបម្រើម្នាក់របស់អល់ឡោះ គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ បានក្រោកឈរឡើងដើម្បីគោរពសក្ការៈទៅចំពោះម្ចាស់របស់គាត់នៅក្នុងចំការល្មើនោះ ពួកជិនមួយក្រុមស្ទើរតែប្រជ្រៀតជាន់លើគ្នាទៅហើយ នៅពេលដែលពួកគេស្តាប់គាត់សូត្រគម្ពីរគួរអាននោះ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់មុស្ហរីគីនទាំងនោះថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំបួងសួងសុំចំពោះម្ចាស់របស់ខ្ញុំតែមួយគត់ ហើយខ្ញុំមិនគោរពសក្ការៈអ្នកណាម្នាក់រួមជាមួយនឹងទ្រង់ជាដាច់ខាត។

ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ពួកគេថាៈ ខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពការពារពួកអ្នកពីគ្រោះថ្នាក់ដែលអល់ឡោះទ្រង់បានកំណត់មកលើពួកអ្នកនោះឡើយ ហើយខ្ញុំក៏គ្មានលទ្ធភាពផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់ពួកអ្នកនោះដែរនូវអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់បានហាមឃាត់ចំពោះពួកអ្នកនោះដែរ។

ចូរអ្នកពោលទៅកាន់ពួកគេទៀតថាៈ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចជួយសង្គ្រោះខ្ញុំឱ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់បានឡើយប្រសិនបើខ្ញុំប្រឆាំងនឹងទ្រង់នោះ ហើយខ្ញុំក៏គ្មានកន្លែងជ្រកកោនណាដែលខ្ញុំអាចជ្រកកោនបានក្រៅពីទ្រង់ដែរ។

ក៏ប៉ុន្តែ អ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាននោះ គឺខ្ញុំផ្សព្វផ្សាយដល់ពួកអ្នកនូវអ្វីដែលអល់ឡោះទ្រង់ដាក់បទបញ្ជាលើខ្ញុំឲ្យផ្សព្វផ្សាយវាទៅកាន់ពួកអ្នក ហើយនិង(ផ្សព្វផ្សាយ)សាររបស់ទ្រង់ដែលត្រូវបានបញ្ជូនតាមរយៈខ្ញុំមកកាន់ពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ។ ហើយជនណាដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ កន្លែងវិលត្រឡប់របស់គេនោះ គឺនរកជើហាន់ណាំដោយរូបគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងនោះជាអមតៈដោយគ្មានថ្ងៃចេញឡើយ។

ហើយពួកគ្មានជំនឿនៅតែបន្តស្ថិតនៅលើភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេ រហូតដល់ពេលដែលពួកគេបានឃើញនូវទណ្ឌកម្មដែលពួកគេត្រូវបានគេសន្យានៅលើលោកិយដោយផ្ទាល់នឹងភ្នែកនៅថ្ងៃបរលោក។ ខណៈនោះ ពួកគេនឹងដឹងថា តើអ្នកណាជាអ្នកដែលមានជំនួយខ្សោយជាងគេ និងមានបក្សពួកតិចជាងគេ?

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពោលទៅកាន់ពួកមុស្ហរីគីនដែលបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះថាៈ ខ្ញុំមិនដឹងទេថា តើទណ្ឌកម្មដែលគេសន្យាចំពោះពួកអ្នកនោះ នឹងកើតឡើងក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ឬក៏វាមានពេលវេលាកំណត់ណាមួយដែលគ្មាននរណាម្នាក់ដឹង លើកលែងតែអល់ឡោះតែមួយគត់នោះ?

ទ្រង់ជាម្ចាស់ដែលដឹងនូវប្រការអាថ៌កំបាំងទាំងអស់។ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងនឹងទ្រង់បានឡើយ។ ដូចនេះ ទ្រង់មិនលាតត្រដាងអាថ៌កំបាំងរបស់ទ្រង់ឱ្យនរណាម្នាក់ឃើញឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់រក្សាវាទុកសម្រាប់តែទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

លើកលែងតែអ្នកណាដែលទ្រង់ជ្រើសរើសគេធ្វើជាអ្នកនាំសារ(របស់ទ្រង់)ប៉ុណ្ណោះ ដោយទ្រង់អាចបង្ហាញឱ្យគេ(អ្នកនាំសារ)បានឃើញនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយទ្រង់បានចាត់តាំងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ឱ្យយាមនៅខាងមុខនិងនៅខាងក្រោយអ្នកនាំសារដែលពួកគេការពារគាត់ ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកផ្សេងក្រៅពីអ្នកនាំសារដឹង(នូវប្រការអាថ៌កំបាំងដែលទ្រង់បានបង្ហាញប្រាប់គាត់)។លើកលែងតែអ្នកណាដែលទ្រង់ជ្រើសរើសគេធ្វើជាអ្នកនាំសារ(របស់ទ្រង់)ប៉ុណ្ណោះ ដោយទ្រង់អាចបង្ហាញឲ្យគេ(អ្នកនាំសារ)បានឃើញនូវអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយទ្រង់បានចាត់តាំងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ឲ្យយាមនៅខាងមុខនិងនៅខាងក្រោយអ្នកនាំសារដែលពួកគេការពារគាត់ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកផ្សេងក្រៅពីអ្នកនាំសារដឹង(នូវប្រការអាថ៌កំបាំងដែលទ្រង់បានបង្ហាញប្រាប់គាត់)។

ដើម្បីឲ្យអ្នកនាំសារដឹងថា ជាការពិតណាស់ បណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយដែលមានមុនគាត់ ពួកគេពិតជាបានផ្សព្វផ្សាយសារនៃម្ចាស់របស់ពួកគេដែលទ្រង់បានប្រើឱ្យពួកគេផ្សព្វផ្សាយពិតប្រាកដមែន ដោយអល់ឡោះដឹងជ្រួតជ្រាបបំផុតនូវអ្វីដែលពួកគេថែរក្សា(ផ្សព្វផ្សាយ)។ ហើយអល់ឡោះដឹងជ្រួតជ្រាបបំផុតនូវអ្វីដែលពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ និងអ្នកនាំសារបានធ្វើ។ ដូចនេះ គ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់ដឹងពីចំនួននៃគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ឱអ្នកដែលដណ្ដប់ភួយ (ពោលគឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់)។

ចូរអ្នកក្រោកសឡាតនៅពេលយប់ លើកលែងតែបន្ដិចបន្ដួចប៉ុណ្ណោះ(ដើម្បីសម្រាក)។

ចូរអ្នកសឡាតឲ្យបានពាក់កណ្ដាលយប់ប្រសិនបើអ្នកចង់ ឬតិចជាងពាក់កណ្តាលយប់បន្ដិច រហូតដល់ស្មើមួយភាគបីនៃយប់។

ឬអាចបន្ថែមច្រើនជាងពាក់កណ្ដាលយប់បន្ដិចរហូតដល់ស្មើពីភាគបីនៃយប់។ ហើយចូរអ្នកសូត្រគម្ពីរគួរអានឲ្យច្បាស់ៗ មួយៗតាមសម្រួល។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងនឹងបញ្ចុះឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវគម្ពីរគួរអាន។ វាគឺជាបន្ទូលដ៏ឧត្ដុង្គឧត្ដម ដែលនៅក្នុងនោះ គឺមានចែងពីកាតព្វកិច្ច(ប្រការហ្វើរទូ) ច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ ច្បាប់សាសនា សីលធម៌ និងផ្សេងៗទៀត។

ពិតប្រាកដណាស់ ពេលវេលានៅពេលយប់ គឺជាពេលវេលាដែលចិត្ដមានភាពនឹងនរ និងធ្វើឱ្យការសូត្រគម្ពីរគួរអានមានភាពត្រឹមត្រូវជាងពេលថ្ងៃ។

ពិតប្រាកដណាស់ សម្រាប់អ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)នៅពេលថ្ងៃ គឺបានចំណាយពេលច្រើនដើម្បីធ្វើកិច្ចការងារផ្សេងៗរបស់អ្នកដែលធ្វើឲ្យអ្នករវល់មិនបានសូត្រគម្ពីរគួរអាន។ ដូច្នេះ ចូរអ្នកក្រោកសឡាតនៅពេលយប់។

ហើយចូរអ្នករំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់តាមរយៈប្រភេទនៃការរំលឹកផ្សេងៗ ហើយចូរអ្នកផ្តាច់ខ្លួនទៅកាន់ការគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ដោយចិត្ដស្មោះស។

ទ្រង់ជាម្ចាស់នៃទិសខាងកើត និងជាម្ចាស់នៃទិសខាងលិច។ គ្មានម្ចាស់ណាផេ្សងដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកយកទ្រង់ធ្វើជាអ្នកគាំពាររាល់កិច្ចការទាំងឡាយរបស់អ្នកចុះ។

ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)អត់ធ្មត់ចំពោះអ្វីដែលពួកដែលបដិសេធបាននិយាយ ដូចជាការសើចចំអក និងការជេរប្រមាថ និងត្រូវចាកចេញឱ្យឆ្ងាយពីពួកគេក្នុងលក្ខណៈមួយដ៏ល្អប្រពៃ។

ហើយចូរអ្នកកុំយកចិត្តទុកដាក់នឹងពួកដែលបដិសេធ ជាក្រុមដែលត្រេកត្រអាលនឹងភាពសប្បាយរីករាយនៃលោកិយ ហើយចូរអ្នកទុកឱ្យយើង(អល់ឡោះ)ចាត់ចែងពួកគេ និងទុកពេលឱ្យពួកគេបន្ដិចសិនចុះរហូតដល់ពេលកំណត់របស់ពួកគេបានមកដល់។

ពិតប្រាកដណាស់ នៅថ្ងៃបរលោក យើងមានខ្សែច្រវ៉ាក់ដ៏ធ្ងន់ និងភ្លើងនរកដែលឆាបឆេះ

ព្រមទាំងចំណីអាហារដ៏អាក្រក់ដែលធ្វើឱ្យគេស្លាក់ដោយសារតែភាពល្វីងយ៉ាងខ្លាំងរបស់វា ហើយនិងទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុតបន្ថែមពីលើហ្នឹងទៀត។

ទណ្ឌកម្មនោះ នឹងកើតឡើងលើពួកដែលបដិសេធនៅថ្ងៃដែលផែនដីនិងភ្នំទាំងឡាយញ័ររញ្ជួយ(គឺថ្ងៃបរលោក) ហើយភ្នំទាំងឡាយនឹងក្លាយទៅជាពំនូកខ្សាច់ដែលប៉ើងខ្ចាត់ខ្ចាយដោយសារការញ័ររញ្ជួយដ៏ខ្លាំងក្លារបស់វា។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានតែងតាំងអ្នកនាំសារម្នាក់ទៅកាន់ពួកអ្នក(គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ដែលធ្វើជាសាក្សីលើទង្វើរបស់ពួកអ្នកនៅថ្ងៃបរលោក ដូចដែលយើងបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារម្នាក់ គឺព្យាការីមូសាទៅកាន់ហ្វៀរអោននោះដែរ។

តែហ្វៀរអោនបានប្រឆាំងនឹងអ្នកនាំសារដែលម្ចាស់របស់គេបានបញ្ជូនទៅកាន់គេនោះ។ ពេលនោះ យើងក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះគេនៅលើលោកិយដោយការលិចលង់(ក្នុងទឹកសមុទ្រ) និងដោយទណ្ឌកម្មភ្លើងនរកនៅថ្ងៃបរលោក។ ដូច្នេះ ចូពួកអ្នកកុំប្រឆាំងនឹងអ្នកនាំសាររបស់ពួកអ្នក ដែលជាហេតុនាំឱ្យពួកអ្នកទទួលនូវទណ្ឌកម្មដូចគេ(ហ្វៀរអោន)ដែរ។

តើពួកអ្នកអាចរារាំងខ្លួនរបស់ពួកអ្នក និងការពារវាយ៉ាងដូចម្តេចនៅថ្ងៃមួយដែលមានរយៈពេលយូរបំផុត ដែលធ្វើឱ្យក្មេងតូចក្លាយជាសក់ស្កូវដោយសារតែភាពរន្ធត់ដ៏ខ្លាំងក្លា និងរយៈពេលដ៏យូររបស់វា បើសិនជាពួកអ្នកប្រឆាំងចំពោះអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសារបស់ទ្រង់នោះ?

(នៅថ្ងៃនោះ)មេឃនឹងប្រេះបែកនិងបាក់ខ្ទេចខ្ទីដោយសារតែភាពរន្ធត់របស់វា។ ការសន្យារបស់អល់ឡោះនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដដោយចៀសមិនផុតឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ការទូន្មានទាំងនេះ(ការបង្ហាញពីភាពរន្ធត់និងទុក្ខលំបាកនៃថ្ងៃបរលោក) គឺជាការរំលឹកមួយ ដែលអ្នកមានជំនឿអាចទាញយកផលប្រយោជន៍ពីវាបាន។ ហេតុនេះ ជនណាហើយដែលជ្រើសរើសយកមាគ៌ាទៅកាន់ម្ចាស់របស់គេនោះ ចូរឲ្យគេជ្រើសយកវាចុះ។

ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា អ្នកពិតជាក្រោកសឡាតតិចជាងពីរភាគបីនៃពេលយប់ ជួនកាលពាក់កណ្ដាលយប់ និងជួនកាលមួយភាគបីនៃពេលយប់។ ហើយមួយក្រុមនៃអ្នកមានជំនឿដែលនៅជាមួយអ្នក ពួកគេក៏ធ្វើដូច្នោះដែរ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកកំណត់ពេលយប់និងពេលថ្ងៃ ហើយទ្រង់ដឹងច្បាស់ពីរយៈពេលនៃពេលយប់និងពេលថ្ងៃនេះ។ ទ្រង់ដឹងថា ពួកអ្នកពុំមានសមត្ថភាពក្នុងការកំណត់ពីរយៈពេលនៃពេលយប់ និងពេលថ្ងៃឡើយ។ ដូច្នេះ វាពិតជាមានការលំបាកសម្រាប់ពួកអ្នកក្នុងការបំពេញទៅតាមអ្វីដែលគេទាមទារ។ ហេតុនេះ ទ្រង់បានបន្ធូរបន្ថយដល់ពួកអ្នក។ ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកក្រោកសឡាតពេលយប់ទៅតាមលទ្ធភាពដែលពួកអ្នកអាចធ្វើបាន ដោយសូត្រនូវអ្វីដែលងាយស្រួលសម្រាប់ពួកអ្នកអំពីគម្ពីរគួរអានចុះ។ ទ្រង់ក៏បានដឹងដែរថា នៅក្នុងចំណោមពួកអ្នក(ឱអ្នកមានជំនឿ) មានអ្នកដែលអសមត្ថភាពក្នុងការក្រោកឈរសឡាតពេលយប់ដោយសារមានជំងឺ ហើយអ្នកខ្លះទៀត ត្រូវធ្វើដំណើរលើផែនដីដើម្បីស្វែងរកលាភសក្ការៈរបស់អល់ឡោះ ហើយក៏មានអ្នកខ្លះទៀត ត្រូវចេញប្រយុទ្ធនឹងពួកប្រឆាំងដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ ដើម្បីឲ្យបន្ទូលរបស់ទ្រង់ខ្ពង់ខ្ពស់ឡើង។ ជាការពិតណាស់ អ្នកទាំងនេះ ពួកគេមានការលំបាកក្នុងការក្រោកសឡាតនៅពេលយប់។ ដូចេ្នះ ចូរពួកអ្នកសឡាតដោយសូត្រអ្វីដែលងាយស្រួលសម្រាប់ពួកអ្នកអំពីគម្ពីរគួរអានចុះ។ ហើយចូរពួកអ្នកប្រតិបត្ដិសឡាតកាតព្វកិច្ចឱ្យបានល្អពេញលេញ និងបរិច្ចាគហ្សាកាត់អំពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ និងបរិច្ចាគទានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នកក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ។ ហើយប្រការល្អណាមួយដែលពួកអ្នកបានសាងវាសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះ ពួកអ្នកនឹងទទួលបាននូវភាពល្អប្រសើរនិងផលបុណ្យដ៏ធំធេងពីអល់ឡោះជាម្ចាស់វិញ។ ហើយចូរពួកអ្នកសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះជនណាដែលបានសារភាពកំហុសក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុតចំពោះពួកគេ។

ឱអ្នកដែលដណ្ដប់ភួយ (ពោលគឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់)!

ចូរអ្នកក្រោកឡើង ហើយព្រមានមនុស្សលោកឱ្យខ្លាចទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ។

ហើយចូរអ្នកលើកតម្កើងម្ចាស់របស់អ្នកចុះ។

ហើយចូរអ្នកសម្អាតខ្លួនរបស់អ្នកពីបាបកម្មទាំងឡាយ និងសម្អាតសម្លៀកបំពាក់របស់អ្នកពីភាពកខ្វក់។

ហើយចូរអ្នកចៀសឱ្យឆ្ងាយពីការគោរពសក្ការៈរូបបដិមា។

ហើយចូរកុំរំលើកគុណដល់ម្ចាស់របស់អ្នក ដោយសារការធ្វើទង្វើល្អជាច្រើនរបស់អ្នកឲ្យសោះ។

ហើយចូរអ្នកអត់ធ្មត់ក្នុងនាមអល់ឡោះចំពោះការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញទាំងឡាយដែលអ្នកបានទទួលរង

ព្រោះនៅពេលដែលគេផ្លុំត្រែលើកទីពីរ

គឺថ្ងៃនោះហើយជាថ្ងៃដែលលំបាកបំផុត។

ចំពោះពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ គឺគ្មានភាពងាយស្រួលឡើយ(នៅថ្ងៃនោះ)។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទុកឱ្យយើងចាត់ការអ្នកដែលយើងបានបង្កើតគេឲ្យនៅតែម្នាក់ឯងក្នុងផ្ទៃម្តាយរបស់គេដោយគ្មានទ្រព្យនិងកូនចៅនោះ (ពោលគឺសំដៅលើ អាល់វ៉ាលីទ កូនប្រុស អាល់ម៉ូហ្គីរ៉ោះ)។

ហើយយើងបានធ្វើឱ្យគេក្លាយជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ។

ហើយយើងបានប្រទានឱ្យគេមានកូនច្រើនរស់នៅជុំគ្នា ដោយពួកគេមិនចាំបាច់រស់នៅបែកខ្ញែកគ្នាធ្វើចំណាកស្រុកឡើយ ដោយសារពួកគេជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភទៅហើយ។

ហើយយើងបានប្រទានដល់គេនូវជីវិតរស់នៅដែលស្រណុកសុខស្រួល មានលាភសក្ការៈនិងមានកូនចៅជាច្រើន។

បន្ទាប់មក ទោះបីជាគេ(អាល់មូហ្គីរ៉ោះ)ប្រឆាំងនឹងយើងហើយក៏ដោយ ក៏គេមានភាពលោភលន់ចង់ឱ្យយើងបន្ថែមឱ្យគេថែមទៀត។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលគេស្រមៃនោះឡើយ! ពិតប្រាកដណាស់ គេគឺជាអ្នកដែលប្រឆាំងរឹងរូសចំពោះបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងដែលបានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់យើង។

យើងនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មលើគេកាន់តែខ្លាំង និងកាន់តែវេទនាថែមទៀតដែលគេមិនអាចទ្រាំទ្របាន។

ជាការពិតណាស់ បុគ្គលគ្មានជំនឿរូបនេះដែលយើង(អល់ឡោះ)បានប្រទានឧបការគុណទាំងនោះដល់គេនោះ បានរិះគិតពាក្យសម្ដីដើម្បីនិយាយបដិសេធនឹងគម្ពីរគួរអាន និងបានរៀបគម្រោងធ្វើអាក្រក់ក្នុងខ្លួនរបស់គេ។

ពិតណាស់រូបគេត្រូវបានគេដាក់បណ្ដាសា និងដាក់ទណ្ឌកម្ម។ តើគេអាចរៀបគម្រោងការអាក្រក់បានយ៉ាងដូចមេ្ដច?

បន្ទាប់មក រូបគេត្រូវបានដាក់បណ្ដាសា និងដាក់ទណ្ឌកម្ម។ តើគេអាចរៀបគម្រោងការអាក្រក់បានយ៉ាងដូចមេ្ដច?

បន្ទាប់មកទៀត គេបានគិតពិចារណាសារជាថ្មីចំពោះអ្វីដែលគេបាននិយាយ។

ក្រោយមក គេបានប្រែទឹកមុខ និងខឹងមួម៉ៅ នៅពេលដែលគេមិនបានប្រទះឃើញដូចអ្វីដែលគេបានចោទប្រកាន់នៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន។

ក្រោយមកទៀត គេបានបែរចេញពីការមានជំនឿ និងបានក្រអឺតក្រទមមិនព្រមដើរតាមព្យាការីមូហាំម៉ាត់ថែមទៀត។

រួចគេនិយាយថាៈ អ្វីដែលមូហាំម៉ាត់បាននាំមកនោះ មិនមែនជាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាមន្តអាគមដែលគាត់ទទួលបានពីអ្នកដទៃតែប៉ុណ្ណោះ។

វាពុំមែនជាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្រាន់តែជាពាក្យសម្តីរបស់មនុស្សលោកប៉ុណ្ណោះ។

យើងនឹងបញ្ចូលបុគ្គលប្រឆាំងរូបនេះទៅក្នុងឋាននរកដែលមានឈ្មោះថា នរកសាក័រ ដើម្បីឱ្យគេនូវភ្លក់កម្ដៅរបស់វា។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា តើនរកសាក័រជាអ្វីនោះ?

វាមិនបន្សល់ទុកអ្វីមួយចំពោះអ្នកដែលទទួលទណ្ឌកម្មនៅក្នុងវានោះឡើយ ហើយក៏មិនចោលគេដែរ។ បន្ទាប់មកគេនឹងត្រឡប់មកដូចដើម ហើយក៏ទទួលទណ្ឌកម្មនោះបែបនេះទៀតជារៀងរហូត។

ភ្លើងនរក(សាក័រ)នោះ ឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ ធ្វើឱ្យស្បែករបស់ពួកគេប្រែ។

នៅលើឋាននរកនោះ មានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ចំនួនដប់ប្រាំបួនរូបដែលជាអ្នកឆ្មាំនរក។

ហើយយើងមិនបានបង្កើតឆ្មាំឋាននរកនោះក្រៅពីម៉ាឡាអ៊ីកាត់ឡើយ ព្រោះមនុស្សលោកគ្មានសមត្ថភាពអាចធ្វើបានឡើយ។ ពិតណាស់ អាពូហ្ជាហាល់បានភូតកុហក ខណៈដែលរូបគេអះអាងថា រូបគេ និងក្រុមរបស់គេអាចទ្រាំទ្រនឹងទណ្ឌកម្មបាន បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងចេញពីឋាននរកវិញ។ ហើយយើងមិនបានបង្កើតចំនួនរបស់ពួកគេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)ឡើយ លើកលែងតែដើម្បីជាការសាកល្បងចំពោះពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឲ្យពួកគេនិយាយផ្តេសផ្តាស់ ពេលនោះ ទណ្ឌកម្មរបស់ពួកគេនឹងកាន់តែកើនទ្វេដង និងដើម្បីឱ្យពួកយូដាដែលបានទទួលគម្ពីរតាវរ៉ត និងពួកណាសរ៉នីដែលបានទទួលគម្ពីរអ៊ីនជីលជឿជាក់ច្បាស់នៅពេលដែលគម្ពីរគួរអានបានបញ្ចុះមកដែលជាការបញ្ជាក់នូវអ្វីដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរទាំងពីររបស់ពួកគេ និងដើម្បីឱ្យបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿកាន់តែបន្ថែមនូវសេចក្តីជំនឿ(របស់ពួកគេ)ថែមទៀតនៅពេលដែលគម្ពីរគួរអាននោះមានភាពស្របគ្នាជាមួយនឹង(គម្ពីរ)ពួកអះលីគីតាប និងដើម្បីកុំឱ្យពួកយូដា និងពួកណាសរ៉នី ព្រមទាំងបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿមានការសង្ស័យ និងដើម្បីឱ្យពួកដែលជំនឿរបស់ពួកគេមានភាពរារែក ហើយនិងពួកដែលប្រឆាំងនិយាយថាៈ តើអល់ឡោះមានបំណងអ្វីចំពោះចំនួន(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)ដ៏ចម្លែកនេះ។ ដូចដែលអល់ឡោះទ្រង់បានធ្វើឱ្យវងេ្វងចំពោះអ្នកដែលបដិសេធនឹងចំនួន(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)នេះ ហើយចង្អុលបង្ហាញចំពោះអ្នកដែលជឿជាក់ចំពោះវានោះដែរ ទ្រង់ធ្វើឲ្យវង្វេងចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា និងចង្អុលបង្ហាញចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងពីចំនួនកងទ័ពនៃម្ចាស់របស់អ្នកឡើយ ព្រោះពួកគេមានចំនួនច្រើនលើសលប់ លើកលែងតែទ្រង់មួយអង្គគត់។ ហេតុនេះ ចូរឲ្យអាពូហ្ជាហាល់ដែលនិយាយក្នុងលក្ខណៈមើលស្រាល និងបដិសេធថា “តើមូហាំម៉ាត់មានបក្សពួកតែដប់ប្រាំបួននាក់នេះទេឬ?” ដឹងដូចនេះចុះ។ ហើយឋាននរកនោះ គ្មានអ្វីក្រៅពីជាការរំលឹកដល់មនុស្សលោកឲ្យបានដឹងពីភាពខ្លាំងពូកែរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ឡើយ។

ពាក្យសម្តីនោះ មិនដូចអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីនខ្លះបានអះអាងនោះទេដែលថា ក្រុមរបស់គេអាចយកទប់ទល់នឹងឆ្មាំនរកជើហាន់ណាំបាននោះ។ អល់ឡោះទ្រង់បានស្បថនឹងព្រះចន្ទ។

ហើយទ្រង់បានស្បថនឹងពេលយប់ខណៈដែលវាបានរំលងផុតទៅ។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលព្រឹកនៅពេលដែលវាបពោ្ចញពន្លឺ។

ជាការពិតណាស់ នរកជើហាន់ណាំនោះ ជាសាកល្បងមួយដ៏ធំធេង

ដើម្បីជាការព្រមាន និងបន្លាចដល់មនុស្សលោក។

សម្រាប់ជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នក(មនុស្សលោក)ដែលចង់ដើរទៅមុខដោយមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងសាងនូវទង្វើកុសល ឬចង់ដើរថយក្រោយដោយការប្រឆាំងនិងប្រព្រឹត្តល្មើស។

រាល់បុគ្គលគ្រប់រូប គឺគេ(អល់ឡោះ)យកទោសពៃរ៍តាមទង្វើរបស់គេ(ដែលគេបានសាង)។ ជួនកាលទង្វើរបស់គេអាចបំផ្លាញគេ ហើយជួនកាលទង្វើរបស់គេអាចជួយរំដោះនិងសង្រ្គោះគេពីក្តីអន្តរាយ

លើកលែងតែបណ្តាអ្នកមានជំនឿប៉ុណ្ណោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ គេមិនយកទោសពៃរ៍ចំពោះបាបកម្មរបស់ពួកគេនោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យពួកគេ ដោយសារតែទង្វើកុសលរបស់ពួកគេ(ដែលពួកគេបានសាង)។

ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេសួរនាំគ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងឋានសួគ៌

អំពីពួកគ្មានជំនឿដែលបានបំផ្លាញខ្លួនឯងដោយការប្រព្រឹត្ដអំពើបាបកម្ម។

បណ្តាអ្នកមានជំនឿបានសួរពួកគ្មានជំនឿថាៈ មូលហេតុអ្វីទើបបានជាគេបញ្ចូលពួកអ្នកទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំដូចនេះ?

ពួកគេបានឆ្លើយថាៈ (ដោយសារតែ)ពួកយើងកាលពីមុនមិនបានស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលប្រតិបត្ដិសឡាតដែលគេដាក់កាតព្វកិច្ចឡើយកាលនៅលើលោកិយ។

ហើយពួកយើងក៏មិនធ្លាប់បានផ្ដល់អាហារដល់អ្នកក្រីក្រនោះដែរនូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រទានឱ្យពួកយើងនោះ។

ហើយពួកយើងធ្លាប់បានស្ថិតនៅជាមួយនឹងពួកដែលដើរផ្លូវខុស។ រាល់ពេលដែលពួកគេវង្វេង ពួកយើងក៏វង្វេងតាមពួកគេដែរ។ ហើយពួកយើងនិយាយជាមួយពួកដែលវង្វេង និងពួកដែលនិយាយតាមតែទំនើងចិត្ត។

ហើយពួកយើងធ្លាប់បានបដិសេធមិនជឿថ្ងៃតបស្នង(ថ្ងៃបរលោក)។

ហើយពួកយើងរឹងរូសស្ថិតនៅក្នុងការបដិសេធបែបនេះ រហូតដល់សេចក្ដីស្លាប់បានមកដល់ពួកយើង។ ពេលនោះ រវាងពួកយើង និងការសារភាពកំហុសត្រូវបានបញ្ចប់។

ហើយការធ្វើអន្ដរាគមន៍ពីបណ្ដាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ បណ្តាព្យាការី និងពីបណ្តាអ្នកសាងកុសលទាំងឡាយ គឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេឡើយ ព្រោះក្នុងចំណោមលក្ខខណ្ឌនៃការទទួលយកការធ្វើអន្តរាគមន៍នោះ គឺទាល់តែអ្នកដែលត្រូវគេជួយអន្តរាគមន៍នោះ យល់ព្រម។

តើអ្វីទៅដែលធ្វើឱ្យពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះងាកចេញពីគម្ពីរគួរអាន?

ការដែលពួកគេងាកចេញអំពីគម្ពីរគួរអានដូចនេះ គឺពួកគេប្រៀបដូចជាសត្វលាដែលផ្អើលខ្លាំង

ដែលវា(សត្វលា)រត់គេចពីសត្វតោដោយភាពភ័យខ្លាច។

ផ្ទុយទៅវិញ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះចង់ឱ្យអល់ឡោះទ្រង់បញ្ចុះគម្ពីរដែលរីកសុសសាយឱ្យពួកគេម្នាក់មួយដោយមានការបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរនោះថា ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ពិតជាអ្នកនាំសារមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ពិតមែន។ ហើយមូលហេតុដែលនាំឱ្យពួកគេចង់បានបែបនេះ គឺពុំមែនដោយសារតែអំណះអំណាងមានតិច ឬភស្តុតាងខ្សោយនោះទេ តាមពិត គឺដោយសារភាពចចេសរឹងរូស និងភាពក្រអឹតក្រទមរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

រឿងនោះមិនដូច្នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ មូលហេតុដែលនាំឲ្យពួកគេចចេសរឹងរូសក្នុងភាពវង្វេងនោះ គឺដោយសាតែពួកគេមិនមានជំនឿនឹងទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃបរលោកឡើយ។ ដូចនេះ ពួកគេក៏ស្ថិតលើភាពគ្មានជំនឿរបស់ពួកគេនោះដដែល។

ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអានគឺជាដំបូន្មាន និងជាការដាស់រំលឹក។

ដូចនេះ ជនណាហើយដែលមានបំណងចង់សូត្រគម្ពីរគួរអាន និងយកវាជាមេរៀននោះ គឺគេនឹងសូត្រវា និងយកវាធ្វើជាមេរៀនមិនខាន។

ហើយពួកគេមិនទទួលយកវា(គម្ពីរគួរអាន)ធ្វើជាមេរៀននោះឡើយ លើកលែងតែអល់ឡោះមានចេតនាឲ្យពួកគេយកវាជាមេរៀនប៉ុណ្ណោះ។ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដែលគេត្រូវកោតខ្លាចដោយការគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងពីអ្វីដែលទ្រង់ហាមឃាត់ និងជាម្ចាស់ដែលអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មរបស់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់នៅពេលដែលណាពួកគេសារភាពកំហុសទៅចំពោះទ្រង់។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានស្បថនឹងថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលមនុស្សលោកនឹងឈរនៅចំពោះមុខម្ចាស់គ្រប់គ្រងពិភពទាំងអស់។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងវិញ្ញាណដែលល្អប្រពៃ(វិញ្ញាណអ្នកមានជំនឿ)ដែលស្តីបន្ទោសចំពោះកំហុសរបស់ខ្លួនដែលមិនបានសាងទង្វើកុសលឲ្យបានច្រើន និងសោកស្តាយលើការប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។ ទ្រង់ស្បថនឹងប្រការទាំងពីរនេះថា ទ្រង់ពិតជានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងអស់រស់ឡើងវិញដើម្បីជំនុំជម្រះ និងផ្តល់ការតបស្នង(ដល់ពួកគេ)។

តើមនុស្សលោកគិតស្មានថា យើងមិនអាចប្រមូលឆ្អឹងរបស់ពួកគេបន្ទាប់ពីពួកគេបានស្លាប់ដើម្បីពង្រស់ពួកគេឱ្យរស់ឡើងវិញឬ?

មិនដូច្នោះទេ យើងពិតជាមានសមត្ថភាពក្នុងការប្រមូលវាឡើងវិញ យើងអាចប្រមូលចុងម្រាមដៃរបស់គេ រួចបង្កើតវាឱ្យដូចដើមវិញ។

ផ្ទុយទៅវិញ តាមរយៈការបដិសេធនឹងការពង្រស់មនុស្សឱ្យរស់ឡើងវិញនេះ គឺមនុស្សលោកចង់បន្តប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់តទៅទៀត ដោយគ្មានអ្នករារាំង។

គេសួរក្នុងន័យមិនជឿនឹងថ្ងៃបរលោកថាៈ តើថ្ងៃបរលោកនឹងកើតឡើងនៅពេលណា?

នៅពេលដែលភ្នែកភ័យស្លន់ស្លោស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលគេបានឃើញនូវអ្វីដែលរូបគេធ្លាប់បានបដិសេធនោះកើតឡើង(ពិតប្រាកដមែន)។

ហើយពន្លឺរបស់ព្រះចន្ទបានបាត់។

ហើយព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទត្រូវបានគេប្រមូល។

នៅថ្ងៃនោះ អ្នកដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មនឹងនិយាយថាៈ តើពួកយើងត្រូវរត់គេចទៅទីណា?

ទេ! គ្មានកន្លែងរត់គេចឡើយក្នុងថ្ងៃនោះ ហើយក៏គ្មានទីជម្រកណាមួយសម្រាប់ពួកដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មនោះឡើយ ហើយក៏គ្មានកន្លែងដែលអាចការពារពួកគេបានដែរ។

កន្លែងវិលត្រឡប់នៅថ្ងៃនោះ គឺមានតែឆ្ពោះទៅកាន់ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីជំនុំជម្រះ និងទទួលការតស្នង។

នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សលោកត្រូវបានគេប្រាប់នូវអ្វីដែលរូបគេបានប្រព្រឹត្ដកន្លងមក និងអ្វីដែលរូបគេមិនបានប្រព្រឹត្ដ។

ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សលោកគឺជាអ្នកធ្វើសាក្សីប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯង ដោយគ្រប់អវយវៈទាំងអស់របស់ធ្វើសាក្សីប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯងចំពោះបាបកម្មដែលគេធ្លាប់បានប្រព្រឹត្ត។

ហើយទោះបីជាគេនាំមកនូវលេសដោះសារដែលថា រូបគេមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ក៏ដោយ ក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់រូបគេនោះដែរ។

ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)កុំកម្រើកអណ្តាតរបស់អ្នកលឿនពេកនៅពេលសូត្រគម្ពីរគួរអាន ដោយសារតែប្រញាប់ទន្ទេញវាឲ្យសោះ។

ជាការពិតណាស់ យើងជាអ្នកទទួលខុសត្រូវថែរក្សាវានៅក្នុងទ្រូងរបស់អ្នក ហើយឱ្យអ្នកសូត្រវាបានត្រឹមត្រូវ។

ដូច្នេះ នៅពេលណាដែលអ្នកនាំសាររបស់យើង ពោលគឺម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីល បានសូត្រវាឱ្យអ្នកស្តាប់នោះ ចូរអ្នកនៅស្ងៀម ស្តាប់ការសូត្ររបស់គេ និងត្រាប់តាមការសូត្ររបស់គេចុះ។

បន្ទាប់មក ពិតប្រាកដណាស់ យើងមានតួនាទីជាអ្នកបកស្រាយបញ្ជាក់ប្រាប់ដល់អ្នក។

ទេ! រឿងនោះវាមិនដូចអ្វីដែលពួកអ្នកអះអាងនោះទេដែលថា មិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញនោះ ពីព្រោះពួកអ្នកបានដឹងថា អ្នកដែលមានលទ្ធភាពអាចបង្កើតពួកអ្នកកាលពីដំបូង(ពីភាពទទេ គ្មានពីមុនមក)នោះ មិនមែនជាអ្នកដែលអសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើឱ្យពួកអ្នករស់ឡើងវិញបន្ទាប់ពីពួកអ្នកបានស្លាប់នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ មូលហេតុដែលពួកអ្នកបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញនោះ គឺដោយសារតែពួកអ្នកស្រឡាញ់ចូលចិត្ដការរស់នៅក្នុងលោកិយដែលនឹងវិនាសទៅវិញយ៉ាងឆាប់រហ័សនេះប៉ុណ្ណោះ។

ហើយពួកអ្នកបោះបង់ចោលឆាកជីវិតនៅថ្ងៃបរលោក ដែលមាគ៌ារបស់វានោះ គឺការប្រតិបត្តិតាមនូវអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្គាប់ និងបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលទ្រង់ហាមឃាត់ពួកអុ្នក។

នៅថ្ងៃនោះ ទឹកមុខរបស់អ្នកមានជំនឿនិងអ្នកដែលមានសុភមង្គលទាំងឡាយ គឺមានរស្មីចែងចាំង

ដោយសម្លឹងមើលទៅកាន់ម្ចាស់របស់គេដោយក្តីរីករាយបំផុត។

រីឯទឹកមុខរបស់ពួកគ្មានជំនឿនិងពួកដែលអពមង្គលវិញ នៅថ្ងៃនោះ គឺ(មានទឹកមុខ)ក្រញូវ

ដោយរូបគេជឿជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា រូបគេពិតជានឹងត្រូវទទួលនូវទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ និងខ្លោចផ្សាជាមិនខាន។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកមុស្ហរីគីនគិតស្រមៃឡើយដែលថា នៅពេលដែលពួកគេស្លាប់ ទៅ ពួកគេមិនត្រូវបានគេដាក់ទណ្ឌកម្មនោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ នៅពេលដែលដង្ហើមរបស់គេបានមកដល់បំពង់ក

មនុស្សលោកនឹងនិយាយទៅកាន់គ្នាថាៈ តើមាននរណាអាចព្យាបាលគេឲ្យជាសះស្បើយបាន?

ហើយអ្នកដែលស្ថិតក្នុងភាពឈឺចាប់វិញ នៅពេលនោះគេបានដឹងខ្លួនឯងយ៉ាងច្បាស់ថា ពិតណាស់ រូបគេដល់ពេលដែលត្រូវលាចាកលោកិយ(ស្លាប់)ហើយ។

ស្ថានភាពដ៏លំបាកបំផុតបានប្រមូលផ្តុំនៅចុងក្រោយនៃជីវិតលោកិយ និងពេលចាប់ផ្តើមនៃជីវិតបរលោក។

ក្រោយពេលគេដកវិញ្ញាណរួច គេនាំវិញ្ញាណនោះឆ្ពោះទៅកាន់ម្ចាស់របស់គេ។

ហើយពួកគ្មានជំនឿមិនបានជឿជាក់ចំពោះអ្វីដែលអ្នកនាំសារបាននាំមកនោះទេ ហើយក៏មិនបានសឡាតទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះដែរ។

ក៏ប៉ុន្ដែ រូបគេបានបដិសេធនឹងអ្វីដែលអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់បាននាំមក និងបានបែរចេញវា។

បន្ទាប់មក ជនគ្មានជំនឿរូបនេះបានទៅជួបជុំគ្រួសាររបស់គេដោយដើរក្នុងលក្ខណៈក្រអឺតក្រទម និងអួតអាង។

ហើយអល់ឡោះបានព្រមានជនគ្មានជំនឿរូបនេះថាៈ ពិតណាស់ ទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់នោះ នឹងបំផ្លាញរូបគេ ហើយទណ្ឌនោះ គឺនៅជិតបង្កើយនឹងរូបគេ។

បន្ទាប់មក អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបញ្ជាក់ម្តងទៀតថាៈ ពិតណាស់ ទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់នោះនឹងបំផ្លាញរូបគេ ហើយទណ្ឌនោះ គឺនៅជិតបង្កើយនឹងរូបគេ។

តើមនុស្សលោកគិតស្មានថា ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បោះបង់ពួកគេចោល មិនអើពើ ដោយមិនដាក់បទបញ្ជាឱ្យពួកគេធ្វើអ្វីឬ?

តើមនុស្សមិនបានកើតមកពីតំណក់ទឹកកាមដែលចូលទៅក្នុងស្បូន(ម្តាយរបស់គេទេ)ឬ?

បន្ទាប់មក គេក៏ក្លាយទៅជាដុំឈាម ហើយទ្រង់បានបង្កើតរូបគេ រួចធ្វើឱ្យគេមានរូបរាងពេញលក្ខណៈ។

ក្រោយមក ទ្រង់បានបង្កើតគេឲ្យមានជាគូៗ មានប្រុស មានស្រី។

តើអ្នកដែលមានលទ្ធភាពអាចបង្កើតមនុស្សអំពីទឹកកាម រួចក្លាយជាដុំឈាមនោះ ពុំមានសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់រស់ឡើងវិញសារជាថ្មីដើម្បីជំនុំជម្រះ និងផ្តល់ការតបស្នងទេឬ? ពុំមែននោះទេ ទ្រង់ពិតជាមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់(ក្នុងការពង្រស់ពួកគេឲ្យរស់ឡើងវិញ។

ជាការពិតណាស់ រយៈពេលដ៏យូរបានកន្លងផុតពីមនុស្សលោកខណៈដែលពួកគេពុំទាន់កើតមានឡើង ដែលគេមិនដឹងថាវាជាអ្វីសោះនោះ។

ជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតមនុស្សលោកពីតំណក់ទឹកកាមដែលលាយចូលគ្នារវាងទឹកកាមបុរសនិងទឹកកាមស្ត្រី ដើម្បីយើងនឹងសាកល្បងគេនូវអ្វីដែលយើងបានដាក់កាតព្វកិច្ច(លើរូបគេ)។ បន្ទាប់មក យើងបានធ្វើឱ្យគេស្ដាប់ឮ និងមើលឃើញ ដើម្បីឱ្យគេអាចអនុវត្តនូវអ្វីដែលយើងបានដាក់បន្ទុកលើពួកគេនៃក្បួនច្បាប់ទាំងឡាយនោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបញ្ជាក់ដល់គេ(មនុស្សលោក)នូវមាគ៌ានៃការចង្អុលបង្ហាញតាមរយៈពាក្យសម្តីរបស់អ្នកនាំសាររបស់យើងដើម្បីឱ្យពួកគេអាចដឹងពីមាគ៌ាដែលវង្វេង។ ហើយបន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេអាចជាអ្នកដែលទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់មាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ដោយរូបគេក្លាយជាខ្ញុំបម្រើម្នាក់ដែលមានជំនឿ និងជាអ្នកដឹងគុណទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ឬពួកគេអាចក្លាយជាអ្នកដែលវង្វេងចេញពីមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ដោយរូបគេក្លាយជាខ្ញុំបម្រើម្នាក់ដែលគ្មានជំនឿ និងជាអ្នករមិលគុណចំពោះទ្រង់។

ជាការពិតណាស់ យើងបានរៀបចំសម្រាប់ពួកដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នូវច្រវាក់ដែកអូសពួកគេចូលក្នុងឋាននរក និងមានខ្នោះសម្រាប់ដាក់ភ្ជាប់នៅក្នុងនរក ព្រមទាំងភ្លើងដែលឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿដែលគោរពប្រតិបត្តិអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ នៅក្នុងថ្ងៃបរលោក ពួកគេនឹងទទួលទានស្រាដែលលាយជាមួយទឹកក្រអូបកាហ្វូរ។

ទឹកផឹកដែលគេរៀបចំសម្រាប់អ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិ(ចំពោះអល់ឡោះ)នោះ គឺជាប្រភពទឹកដែលងាយស្រួលទទួលទាន និងសម្បូរហូរហៀរដែលមិនចេះរីងស្ងួត សម្រាប់ខ្ញុំបម្រើអល់ឡោះទទួលទាន(នៅក្នុងឋានសួគ៌)។ ប្រភពទឹកនោះ ហូរទៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកគេត្រូវការ។

ហើយលក្ខណៈសម្បត្តិនៃអ្នកដែលបានពិសារទឹកនោះ គឺពួកគេជាអ្នកដែលបានបំពេញនូវកាតព្វកិច្ចដែលពួកគេបានតាំងចិត្តក្នុងការគោរពប្រតិបត្ដិ ហើយពួកគេខ្លាចថ្ងៃមួយដែលប្រការអាក្រក់របស់វារាលដាលគ្រប់ទីកន្លែង នោះគឺថ្ងៃបរលោក។

ហើយពួកគេបានផ្ដល់ចំណីអាហារដែលពួកគេចូលចិត្ដនិងត្រូវការទៅឲ្យអ្នកដែលមានតម្រូវការ ដូចជាជនក្រីក្រ ក្មេងកំព្រា និងឈ្លើយសឹក។

ពួកគេមានក្តីសប្បាយរីករាយក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេមិនបានផ្ដល់ចំណីអាហារដល់អ្នកទាំងនោះឡើយ លើកលែងតែដើម្បីទទួលបានការពេញចិត្តពីអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ ដោយពួកគេមិនចង់បានការតបស្នង និងការកោតសរសើរអ្វីពីអ្នកទាំងនោះចំពោះការផ្តល់ចំណីអាហាររបស់ពួកគេនោះឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកយើងនៅថ្ងៃមួយដែលទឹកមុខរបស់ពួកដែលអពមង្គល(ពួកគ្មានជំនឿ)មានភាពក្រញូវដោយសារភាពតានតឹង និងក្តីរន្ធត់នៅថ្ងៃនោះ។

ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានការពារពួកគេពីគ្រោះអាក្រក់នៃថ្ងៃដ៏ធំធេងនោះដោយក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់បានប្រទានឱ្យពួកគេនូវពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ ដើម្បីជាការលើកតម្កើងចំពោះពួកគេ និងផ្តល់ឲ្យពួកគេមានសេចក្ដីរីករាយក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ។

ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ប្រទានការតបស្នងដល់ពួកគេនូវឋានសួគ៌ដែលពួកគេសើយសុខនៅក្នុងវា និងមានសម្លៀកបំពាក់ដែលធ្វើអំពីសូត្រសម្រាប់ពួកគេស្លៀកពាក់ដោយសារតែការអត់ធ្មត់របស់ពួកគេ(លើការគោរពប្រតិបត្តិ អត់ធ្មត់ចំពោះការកំណត់របស់អល់ឡោះ និងការអត់ធ្មត់របស់ពួកគេក្នុងការមិនប្រព្រឹត្តអំពើល្មើស)។

ពួកគេអង្គុយផ្អែកនៅលើកៅអីដែលតុបតែងយ៉ាងស្រស់ស្អាត។ នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ ពួកគេមិនត្រូវកំដៅព្រះអាទិត្យដែលនាំឲ្យប៉ះពាល់ដល់ពួកគេឡើយ ហើយក៏មិនត្រជាក់ខ្លាំងនោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងម្លប់ជានិច្ច ដែលមិនក្តៅ ហើយក៏មិនត្រជាក់ដែរ។

ហើយម្លប់ដើមឈើរបស់វានៅជិតពួកគេ ហើយផ្លែឈើរបស់វាត្រូវបានគេធ្វើឱ្យងាយស្រួលបេះបំផុត។ ដូចនេះ ពួកគេអាចទទួលបានវាដោយងាយស្រួលបំផុត ដោយពួកគេអាចដេកបេះក៏បាន អង្គុយបេះក៏បាន ឈរបេះក៏បាន។

ហើយមានអ្នកបម្រើដើរជុំវិញពួកគេដោយមានសម្ភារប្រើប្រាស់ដែលធ្វើអំពីប្រាក់ និងពែងថ្មកែវថ្លា នៅពេលណាដែលពួកគេត្រូវការពិសារ។

ថ្មកែវនោះ ថ្លាដូចកញ្ចក់ គ្រាន់តែវាធ្វើអំពីប្រាក់ដែលត្រូវបានកំណត់យ៉ាងសមល្មម មិនច្រើនពេកហើយក៏មិនតិចពេកដែរ សម្រាប់ឲ្យពួកគេទទួលទានតាមចំណង់ចិត្ដរបស់ពួកគេ។

ហើយបណ្តាអ្នកដែលថ្កុំថ្កើងទាំងនោះ ត្រូវបានគេឱ្យទទួលទានស្រាដែលលាយជាមួយវានូវរសជាតិខ្ញី។

ពួកគេទទួលទានពីប្រភពស្រានៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលគេឱ្យឈ្មោះថា “សាល់សាហ្ពីល”។

ហើយនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ មានកុមារៗដែលនៅវ័យកេ្មងជានិច្ចដើរជុំវិញរង់ចាំបម្រើពួកគេ។ នៅពេលដែលអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ឃើញពួកគេ អ្នកនឹងគិតថា ពួកគេជាគជ់ខ្យងដ៏ភ្លឺចែងចាំងដោយសារភាពស្រស់ស្អាត និងសម្បុរដ៏ស្រស់ថ្លា និងទឹកមុខស្រស់បស់របស់ពួកគេ។

ហើយនៅពេលដែលអ្នកក្រឡេកមើលទៅកាន់ឋានសួគ៌នោះ អ្នកនឹងឃើញនូវការប្រោសប្រទានគ្រប់បែបយ៉ាងដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន ហើយអ្នកក៏នឹងបានឃើញនូវអំណាចដ៏ធំធេងគ្មានអ្វីផ្ទឹមបាន។

នៅពីលើខ្លួនប្រាណរបស់ពួកគេ គឺ(គ្របដណ្តប់ដោយ)សម្លៀកបំពាក់ធ្វើអំពីសូត្រម៉ដ្ឋខៃ និងសូត្រក្រាស់ពណ៌បៃតង ហើយពួកគេត្រូវបានគេបំពាក់ដោយកងដៃធ្វើអំពីប្រាក់។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់បានប្រទានឱ្យពួកគេនូវភេសជ្ជៈដ៏បរិសុទ្ធ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេជាការលើកតម្កើងចំពោះពួកគេថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ការប្រោសប្រទានដែលគេបានផ្តល់វាឲ្យពួកអ្នកទាំងអស់នេះ គឺជាការតបស្នងសម្រាប់ពួកអ្នកទៅលើទង្វើកុសលរបស់ពួកអ្នក ហើយទង្វើ(កុសល)របស់ពួកអ្នកត្រូវបានអល់ឡោះទទួលយក។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបញ្ចុះគម្ពីរគួរអានឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ជាដំណាក់កាលៗ ហើយយើងមិនបានបញ្ចុះវាម្តងទាំងអស់នោះទេ។

ហេតុនេះ ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)អត់ធ្មត់ចំពោះការកំណត់នៃម្ចាស់របស់អ្នក មិនថាចំពោះព្រេងវាសនា(ដែលទ្រង់បានកំណត់) មិនថាច្បាប់នានា(ដែលទ្រង់បានដាក់)នោះទេ ហើយចូរអ្នកកុំប្រតិបត្ដិតាមអ្នកដែលប្រព្រឹត្ដបាបកម្មដែលអំពាវនាវឲ្យប្រព្រឹត្តបាបកម្ម ឬអ្នកប្រឆាំងដែលអំពាវនាវអ្នកទៅរកការប្រឆាំង(នឹងអល់ឡោះ)ឲ្យសោះ។

ហើយចូរអ្នករំលឹកចំពោះម្ចាស់របស់អ្នកដោយការប្រតិបត្តិសឡាតហ្វាជើរនៅពេលព្រឹក សឡាតហ្ស៊ូហោរ និងសឡាតអាសើរនៅពេលល្ងាច។

ហើយចូរអ្នករំលឹកទៅចំពោះទ្រង់ដោយការសឡាតពេលយប់ទាំង២នេះ គឺសឡាតម៉ាហ្គ្រឹប និងសឡាតអ៊ីស្ហា ហើយចូរអ្នកស៊ូជូត(ក្រាបគោរព)ចំពោះទ្រង់ និងលើកតម្កើងទ្រង់បន្ទាប់ពីសឡាតពេលយប់ទាំង២នេះ។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកមុស្ហរីគីនទាំងនោះ ពួកគេស្រឡាញ់ការរស់នៅក្នុងលោកិយនិងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះវា ហើយពួកគេបោះបង់ថ្ងៃបរលោកដាក់ពីក្រោយខ្នងពួកគេ ខណៈដែលវាជាថ្ងៃដែលមានភាពវឹកវរខ្លាំងក្លាបំផុត ព្រោះក្នុងថ្ងៃនោះពោរពេញដោយភាពតានតឹង និងទុក្ខលំបាក។

យើង(អល់ឡោះ)គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើតពួកគេ និងបានពង្រឹងរាងកាយរបស់ពួកគេ ដោយធ្វើឲ្យសន្លាក់និងអវយវៈទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ហើយនិងអ្វីផ្សេងទៀតមានភាពរឹងមាំ។ តែប្រសិនបើយើងមានចេតនាចង់បំផ្លាញពួកគេ និងផ្លាស់ប្តូរពួកគេដោយក្រុមផ្សេងដែលដូចពួកគេមកជំនួសនោះ គឺយើងនឹងបំផ្លាញពួកគេ និងផ្លាស់ប្ដូរក្រុមផេ្សងទៀតមកជំនួសពួកគេជាមិនខាន។

ពិតប្រាកដណាស់ ជំពូកនេះ គឺជាមេរៀន និងជាការដាស់រំលឹកមួយ។ ហេតុនេះ ជនណាដែលប្រាថ្នាចង់ប្រកាន់យកនូវមាគ៌ាដែលនាំរូបគេឆ្ពោះទៅកាន់ការពេញចិត្តពីម្ចាស់របស់គេនោះ ចូរឲ្យរូបគេជ្រើសរើសវាចុះ។

ហើយពួកអ្នកមិនអាចមានចេតនាប្រកាន់យកមាគ៌ាដែលឆ្ពោះទៅកាន់ការពេញចិត្តពីអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះឡើយ លើកលែងតែអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាដូចនេះចំពោះពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះគ្រប់កិច្ចការទាំងឡាយ គឺឆ្ពោះទៅកាន់ទ្រង់(តែមួយគត់)។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មហាដឹងនូវអ្វីដែលល្អប្រសើរចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ និងអ្វីដែលមិនល្អចំពោះពួកគេ ហើយទ្រង់មហាគតិបណ្ឌិតនៅក្នុងការបង្កើត ការកំណត់ និងការបញ្ញត្តិច្បាប់របស់ទ្រង់។

ទ្រង់បញ្ចូលជនណាដែលទ្រង់មានចេតនាក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទៅក្នុងក្ដីមេត្ដាករុណារបស់ទ្រង់ ដោយទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់ការមានជំនឿនិងសាងនូវទង្វើកុសល។ ហើយ ទ្រង់បានរៀបចំសម្រាប់ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯងនោះ នូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនឈឺចាប់បំផុតនៅថ្ងៃបរលោក គឺទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរក។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្បថនឹងខ្យល់ដែលត្រូវគេបញ្ជូនមកជាបន្ដបន្ទាប់។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងខ្យល់ព្យុះដែលបក់បោកយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងខ្យល់ដែលពង្រាយទឹកភ្លៀង។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលចុះមកជាមួយនឹងការបែងចែករវាងប្រការពិតនិងប្រការមិនពិត។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលចុះមកដោយនាំមកនូវវ៉ាហ៊ី។

គេ(ម៉ាឡាអ៊ីកាត់)ចុះមកដោយបាននាំមកនូវវាហ៊ីជាជាការដាស់តឿនព្រមានពីអល់ឡោះទៅកាន់មនុស្សលោក និងជាការដាស់តឿនព្រមានពួកគេឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ អ្វីដែលគេសន្យានឹងពួកអ្នក ដូចជាការពង្រស់ឡើងវិញ ការជំនុំជម្រះ និងការផ្តល់ការតបស្នងនោះ គឺនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដដោយចៀសមិនផុតឡើយ។

បន្ទាប់មក នៅពេលដែលផ្កាយទាំងឡាយត្រូវាបានគេបំបាត់ពន្លឺរបស់វា ហើយពន្លឺរបស់វាក៏បានបាត់បង់ទាំងស្រុង។

ហើយនៅពេលដែលមេឃត្រូវប្រេះបែកដើម្បីឲ្យម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយចុះមក។

ហើយនៅពេលដែលភ្នំទាំងឡាយត្រូវគេធ្វើឱ្យផ្ទុះប៉ើងខេ្ទចខ្ទីពីកន្លែងរបស់វា រហូតដល់រសាត់ដូចជាធូលី។

ហើយនៅពេលដែលបណ្ដាអ្នកនាំសារទាំងឡាយត្រូវបានគេប្រមូលតាមពេលកំណត់។

សម្រាប់ថ្ងៃដ៏មហិមា ដែលពួកគាត់ត្រូវមានវត្តមាននៅថ្ងៃនេះដើម្បីធ្វើសាក្សីលើប្រជាជាតិរបស់ពួកគាត់។

សម្រាប់ថ្ងៃកាត់ក្តីរវាងខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយ។ ពេលនោះ អ្នកដែលឈរនៅលើការពិតត្រូវបានគេបែងចែកចេញពីអ្នកដែលឈរលើប្រការមិនពិត ហើយអ្នកដែលមានសុភមង្គលត្រូវបានគេបែងចែកចេញពីអ្នកដែលអពមង្គល។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា ថ្ងៃកាត់សេចក្តីជាអ្វីនោះ ?

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយបានពាំនាំមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់។

តើមិនមែនទេឬ យើងបានបំផ្លាញប្រជាជាតិជំនាន់មុន ដោយសារតែពួកគេប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ និងបដិសេធនឹងបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយរបស់ពួកគេនោះ?

បន្ទាប់មក ពួកជំនាន់ក្រោយក៏បានបដិសេធដូចពួកគេទៀត។ ដូចនេះ យើងក៏បានបំផ្លាញពួកគេដូចពួកអ្នកមុនដែរ។

ដូចការបំផ្លាញប្រជាជាតិទាំងនោះដែរ យើងបានបំផ្លាញពួកដែលបំពានដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បាននាំមក។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងការព្រមានរបស់អល់ឡោះចំពោះការដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់។

តើពុំមែនទេឬ យើងបានបង្កើតពួកអ្នកពីធាតុទឹកដ៏ទន់ខ្សោយបំផុត នោះគឺទឹកកាមនោះ?

ហើយយើងបានដាក់ទឹកដែលទន់ខ្សោយនោះនៅកន្លែងដែលត្រូវបានគេថែរក្សា នោះគឺនៅក្នុងស្បូនស្រ្តី

រហូតដល់រយៈកាលកំណត់មួយ ពោលគឺរយៈពេលនៃការមានផ្ទៃពោះ។

បន្ទាប់មក យើងបានកំណត់លក្ខណៈរបស់ទារក ព្រេងវាសនារបស់គេ កំណត់ពណ៌សម្បុររបស់គេ និងអ្វីផ្សេងទៀត។ ដូច្នេះ យើងគឺជាអ្នកដែលកំណត់ក្រឹត្យក្រមដ៏ប្រសើរបំផុត។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធចំពោះសមត្ថភាពរបស់អល់ឡោះ។

តើយើងមិនបានបង្កើតផែនដីជាកន្លែងសម្រាប់ប្រមូលផ្តុំមនុស្សទាំងឡាយ

ដោយប្រមូលផ្តុំទាំងមនុស្សដែលមានជីវិតឲ្យស្នាក់នៅនិងគ្រប់គ្រងនៅលើវា និងប្រមូលផ្តុំទាំងអ្នកដែលស្លាប់ដោយកប់នៅក្នុងផ្នូរទេឬ?

ហើយយើងបានបង្កើតភ្នំខ្ពស់ៗទាំងឡាយនៅលើវា(ផែនដី)ដើម្បីទប់លំនឹង និងការពារពីការញ័ររញ្ជួយ។ ហើយយើងបានផ្ដល់ទឹកសាបដែលបរិសុទ្ធឱ្យពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)។ ដូច្នេះ អ្នកដែលបានបង្កើតអ្វីៗទាំងនេះ គឺមិនអសមត្ថភាពក្នុងការពង្រស់ពួកអ្នកឲ្យរស់ឡើងវិញឡើយ។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធ(រមិលគុណ)ចំពោះការប្រោសប្រទានរបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានប្រទានឲ្យពួកគេ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកថាៈ ចូរពួកអ្នក(ឱពួកដែលបដិសេធ)ធ្វើដំណើរទៅកាន់ទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានបដិសេធនឹងវានោះចុះ។

ចូរពួកអ្នកធ្វើដំណើរទៅកាន់ម្លប់ផ្សែងនៃភ្លើងនរកដែលបែកទៅជាបីផ្នែកនោះចុះ។

គ្មានម្លប់ត្រជាក់ឡើយ ហើយក៏គ្មានអ្វីអាចរារាំង(ពួកអ្នក)ពីអណ្តាតភ្លើងនរក និងកម្តៅរបស់វានោះដែរ។

ពិតប្រាកដណាស់ ភ្លើងនរកនោះវាជះផ្កាភ្លើងយ៉ាងខ្លាំង។ រាល់ផ្កាភ្លើងនីមួយៗរបស់វាមានទំហំប៉ុនវិមានដ៏ធំស្កឹមស្កៃ។

ផ្កាភ្លើងដែលផ្ទុះនោះ ទំហំរបស់វាប្រៀបដូចជាសត្វអូដ្ឋពណ៌លឿង។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះ។

នេះគឺជាថ្ងៃដែលពួកគេមិនអាចនិយាយអ្វីបានឡើយ។

ហើយពួកគេក៏មិនត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយដោះសាជាមួយនឹងម្ចាស់របស់ពួកគេពីការប្រឆាំង និងទង្វើអាក្រក់របស់ពួកគេបាននោះដែរ។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងដំណឹងនៃថ្ងៃនេះ។

នេះហើយគឺជាថ្ងៃកាត់សេចក្ដីរវាងម៉ាខ្លូកទាំងឡាយ។ យើងបានប្រមូលផ្តុំពួកអ្នក និងប្រជាជាតិជំនាន់មុនទាំងអស់នៅកន្លែងតែមួយ។

ដូចនេះ ប្រសិនបើពួកអ្នកមានកលល្បិចអ្វីយកមកប្រើដើម្បីរំដោះ(ពួកអ្នក)ពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះ ចូរពួកអ្នកប្រើកលក្បិចនោះជាមួយនឹងយើងចុះ។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងនឹងថ្ងៃវិនិច្ឆ័យ(ថ្ងៃបរលោក)។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងពីប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់ហាមឃាត់នោះ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងម្លប់ដើមឈើឋានសួគ៌ដ៏ធំទូលាយ ហើយនិងប្រភពទឹកសាបហូរកាត់ជាច្រើន។

និងមានផ្លែឈើគ្រប់ប្រភេទតាមអ្វីដែលពួកគេប្រាថ្នាចង់បរិភោគ។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកបរិភោគនូវរបស់ល្អៗ និងផឹកនូវភេសជ្ជៈល្អៗទាំងឡាយដោយក្ដីរីករាយចុះ ដោយសារតែទង្វើកុសលដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានសាងកាលនៅលើលោកិយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ដូចដែលការតបស្នងដែលយើងបានតបស្នងចំពោះពួកអ្នកនេះដែរ គឺយើងនឹងតបស្នងដល់បណ្ដាអ្នកដែលសាងអំពើល្អ។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលអល់ឡោះបានត្រៀមទុកសម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាច។

ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកដែលបដិសេធថាៈ ចូរពួកអ្នកបរិភោគ និងសប្បាយរីករាយនឹងភាពត្រេកត្រអាលនៃជីវិតនៅក្នុងលោកិយដែលមានរយៈពេលដ៏ខ្លីនេះសិនចុះ ព្រោះពិតណាស់ ពួកអ្នកគឺជាពួកដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មដោយសារតែការប្រឆាំងរបស់ពួកអ្នកចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងការបដិសេធរបស់ពួកអ្នកចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងការតបស្នងចំពោះពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក។

ហើយនៅពេលមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកដែលបដិសេធទាំងនោះថាៈ ចូរពួកអ្នកប្រតិបត្តិសឡាតចំពោះអល់ឡោះចុះ ពួកគេបែរជាមិនព្រមសឡាតចំពោះទ្រង់ទៅវិញ។

នៅថ្ងៃនោះ ភាពវិនាសអន្ដរាយ ទណ្ឌកម្ម និងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសារទាំងឡាយបាននាំមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់។

ដូចនេះ ប្រសិនបើពួកគេមិនមានជំនឿចំពោះគម្ពីរគួរអានដែលម្ចាស់របស់ពួកគេបានបញ្ចុះមកទៅហើយនោះ តើមានពាក្យសម្តីអ្វីក្រៅពីនេះទៀតដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានជំនឿនោះ?

តើពួកមុស្ហរីគីន(ពួកពហុទេពនិយម)ទាំងនោះកំពុងតែសួរគ្នាពីរឿងអ្វីបន្ទាប់ពីអល់ឡោះបានតែងតាំងមូហាំម៉ាត់ជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ទៅកាន់ពួកគេនោះ?

គឺពួកគេបានសួរគ្នាទៅវិញទៅមកអំពីដំណឹងដ៏សំខាន់ នោះគឺគម្ពីរគួរអានដែលបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ ដែលមានរៀបរាប់ពីដំណឹង(ព័ត៌មាន)នៃការពង្រស់មនុស្ស(បន្ទាប់ពីស្លាប់)ឱ្យរស់ឡើងវិញ។

គម្ពីរគួរអាននេះហើយដែលពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះវា ដោយអ្នកខ្លះថា វាជាមន្តអាគម អ្នកខ្លះទៀតថា វាជាកំណាព្យ ហើយអ្នកខ្លះទៀតថាជាគ្រូទាយ ហើយអ្នកខ្លះទៀតថា វាជារឿងព្រេងនិទានរបស់មនុស្សជំនាន់មុន។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកគេអះអាងនោះឡើយ។ ពួកដែលបដិសេធនឹងគម្ពីរគួរអានទាំងនោះ ពួកគេនឹងដឹងពីលទ្ធផលចុងក្រោយនៃការបដិសេធដ៏អាក្រក់របស់ពួកគេ។

បន្ទាប់មក ទ្រង់នឹងបញ្ជាក់ដល់ពួកគេម្តងហើយម្តងទៀត។

តើយើង(អល់ឡោះ)មិនបានបង្កើតផែនដីឱ្យមានសណ្ឋានរាបស្មើដើម្បីឱ្យពួកគេងាយស្រួលរស់នៅនៅលើវាទេឬ?

ហើយយើងបានបង្កើតភ្នំជាច្រើននៅលើវា(ផែនដី)ប្រៀបដូចជាបង្គោលស្នឹងសម្រាប់ទប់លំនឹងផែនដីកុំឱ្យវាញ័រញ្ជួយ។

ហើយយើងបានបង្កើតពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)ជាគូៗ មានប្រុស មានស្ត្រី។

ហើយយើងបានធ្វើឱ្យការដេករបស់ពួកអ្នកជាការបញ្ឈប់ការធ្វើសកម្មភាព(នៃរាងកាយ)ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកបានសម្រាក។

ហើយយើងបានបង្កើតពេលយប់ជាការបិតបាំងពួកអ្នកតាមរយៈភាពងងឹតរបស់វា ប្រៀបដូចជាសម្លៀកបំពាក់ដែលពួកអ្នកយកវាមកបិតបាំងរាងកាយពួកអ្នកដូច្នោះដែរ។

ហើយយើងបានបង្កើតពេលថ្ងៃជាពេលមួយដើម្បីឱ្យគេស្វែងរកកម្រៃ និងលាភសក្ការៈ។

យើងបានបង្កើតមេឃប្រាំពីរជាន់នៅពីលើពួកអ្នកដែលជាសំណង់ដ៏រឹងមាំប្រកបទៅដោយគតិបណ្ឌិតក្នុងការសាងសង់។

យើងបានបង្កើតព្រះអាទិត្យឲ្យមានរស្មីចែងចាំង និងមានកម្តៅ។

ហើយយើងបានបញ្ចុះទឹកភ្លៀងដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ពីពពកដែលពោរពេញទៅដោយទឹក។

ដើម្បីយើងបញ្ចេញតាមរយៈទឹកភ្លៀងនេះនូវគ្រាប់ធញ្ញជាតិនិងរុក្ខជាតិជាច្រើនប្រភេទ។

ហើយតាមរយៈទឹកភ្លៀងនេះដែរ យើងបានបង្កើតជាចម្ការដំណាំដែលពោរពេញទៅដោយផល្លានុផលគ្រប់ប្រភេទដោយសារតែវាបែកមែកសាខាយ៉ាងច្រើន។

ពិតប្រាកដណាស់ ថ្ងៃកាត់ក្តីរវាងម៉ាខ្លូកទាំងឡាយ គឺជាពេលវេលាដែលត្រូវបានគេកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ដែលគ្មានខុសនោះឡើយ។

គឺថ្ងៃដែលម៉ាឡើអ៊ីកាត់បានផ្លុំត្រែលើកទីពីរ។ ពេលនោះពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នឹងមក(កាន់កន្លែងជំនុំជម្រះ)ជាក្រុមៗ។

ហើយមេឃនឹងត្រូវគេបើកចំហដូចជាទ្វាជាច្រើនដែលគេបានបើកដូច្នោះដែរ។

ដែលធ្វើឱ្យភ្នំប៉ើងចេញពីកន្លែងរបស់វាទៅក្នុងលំហអាកាស ប្រៀបដូចល្អងធូលី។

ពិតប្រាកដណាស់ នរកជើហាន់ណាំគឺជាកន្លែងត្រៀមធ្វើទណ្ឌកម្ម។

ជាទីវិលត្រលប់សម្រាប់ពួកដែលបំពាន។

ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងឋាននរកនោះជាអមតៈ ដោយគ្មានទីបញ្ចប់នោះឡើយ។

នៅក្នុងឋាននរកនោះ ពួកគេមិនដែលស្គាល់រសជាតិខ្យល់ត្រជាក់ដែលផ្តល់ភាពត្រជាក់ដល់ពួកគេពីកម្តៅនៃភ្លើងននរកនោះទេ ហើយពួកគេក៏គ្មានទឹកឆ្ងាញ់សម្រាប់ផឹកនោះដែរ។

ពួកគេមិនមានទឹកសម្រាប់ផឹកឡើយ លើកលែងតែទឹកក្តៅ និងខ្ទុះដែលហូរចេញពីខ្លួនពួកចុះនរកប៉ុណ្ណោះ។

ជាការតបស្នងដ៏សាកសមបំផុតចំពោះការប្រឆាំង និងភាពវង្វេងរបស់ពួកគេ។

ជាការពិតណាស់ កាលនៅក្នុងលោកិយ ពួកគេមិនដែលខ្លាចការជំនុំជម្រះរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកឡើយ ពីព្រោះពួកគេមិនជឿលើការពង្រស់(អ្នកស្លាប់ឲ្យរស់)ឡើងវិញនោះទេ។ ប្រសិនបើពួកគេខ្លាចការពង្រស់ឡើងវិញនោះ ពិតណាស់ ពួកគេប្រាកដជាមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ ហើយសាងទង្វើកុសលជាមិនខានឡើយ។

ហើយពួកគេថែមទាំងបានបដិសេធនឹងបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងដែលបានបញ្ចុះឱ្យអ្នកនាំសាររបស់យើងទៀតផង។

ហើយទង្វើទាំងអស់របស់ពួកគេ យើងបានកត់ត្រាវាទុកនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់ត្រាទង្វើរបស់ពួកគេ។

ដូចេ្នះ ចូរពួកអ្នក(ឱពួកបំពាន)ភ្លក្សចុះនូវទណ្ឌដ៏អមតៈនេះ ហើយយើងមិនបន្ថែមអ្វីឱ្យពួកអ្នកក្រៅពីទណ្ឌកម្មផ្ទួនៗឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ សម្រាប់បណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចម្ចាស់របស់ពួកគេដោយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងជៀសវាងរាល់ប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់ហាមឃាត់នោះ នឹងទទួលបានកន្លែងដែលជោគជ័យ (ជាកន្លែង)ដែលពួកគេទទួលបានអ្វីគ្រប់យ៉ាងតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេ នោះគឺឋានសួគ៌។

(នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ) មានចំការដំណាំ និងចំការទំពាំងបាយជូរជាច្រើន។

និងមានស្ដ្រីព្រហ្មចារីយ៍ជាច្រើនដែលមានវ័យស្មើៗគ្នា។

ព្រមទាំងកែវដែលពេញទៅដោយស្រារួចជាសេ្រច។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ ពួកគេមិនស្តាប់ឮពាក្យសំដីឥតបានការ ឬពាក្យសំដីកុហកនោះទេ ហើយពួកគេក៏មិននិយាយកុហកគ្នានោះដែរ។

ទាំងនោះ គឺជាការតបស្នងពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ ជារង្វាន់ និងជាការប្រោសប្រទានដ៏ពេញលេញមួយពីទ្រង់។

ទ្រង់ជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី និងអ្វីៗដែលនៅចន្លោះរវាងវាទាំងពីរ។ ទ្រង់ជាម្ចាស់មហាសប្បុរសទាំងក្នុងលោកិយនិងនៅថ្ងៃបរលោក។ ទាំងអ្នកដែលនៅផែនដី និងអ្នកដែលនៅលើមេឃមិនអាចនិយាយអ្វីជាមួយទ្រង់បានឡើយ លុះត្រាតែមានការអនុញ្ញាតពីទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

នៅថ្ងៃដែលម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីល និងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ទាំងឡាយឈរតម្រៀបជាជួរៗ។ ពួកគេមិនអាចនិយាយសុំអន្តរាគមន៍ឱ្យនរណាម្នាក់បានឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលអល់ឡោះអនុញ្ញាតឲ្យគេធ្វើអន្តរាគមន៍ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយគេនិយាយនូវពាក្យសំដីណាដែលត្រឹមត្រូវប៉ុណ្ណោះ ដូចជាពាក្យសម្តីដែលបញ្ជាក់ពីភាពជាម្ចាស់តែមួយគត់របស់ទ្រង់ជាដើម។

ថ្ងៃដែលគេបានរៀបរាប់ប្រាប់ពួកអ្នកនោះ គឺជាថ្ងៃដែលនឹងកើតឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដដោយគ្មានការសង្ស័យឡើយ។ ដូចេ្នះ ជនណាហើយដែលចង់ទទួលបានជោគជ័យដោយរួចផុតពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះ ចូរឱ្យគេជ្រើសរើសផ្លូវដែលនាំទៅកាន់ជោគជ័យនោះ ដោយការសាងនូវទង្វើកុសលដែលម្ចាស់របស់គេពេញចិត្តចុះ។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ)នូវទណ្ឌកម្មដែលជិតនឹងកើតឡើងបំផុត គឺនៅថ្ងៃដែលបុគ្គលម្នាក់ៗមើលទៅកាន់ទង្វើដែលគេបានសាងកន្លងមកកាលនៅក្នុងលោកិយ។ ហើយអ្នកគ្មានជំនឿនឹងនិយាយដោយប្រាថ្នាចង់រួចផុតពីទណ្ឌកម្មថាៈ “ឱអនិច្ចាខ្ញុំអើយ! សូមឲ្យខ្ញុំក្លាយជាដីដូចសត្វទាំងឡាយផងចុះ” នៅពេលដែលមានគេនិយាយទៅកាន់សត្វទាំងឡាយនៅថ្ងៃបររលោកនោះថា “ចូរពួកឯងក្លាយជាដីចុះ”។

អល់ឡោះបានស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលដកហូតព្រលឹងរបស់ពួកដែលគ្មានជំនឿយ៉ាងឃោរឃៅ និងខ្លាំងក្លា។

ហើយអល់ឡោះបានស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលដកយកព្រលឹងរបស់បណ្តាអ្នកមានជំនឿដោយថ្នមៗ និងងាយស្រួល។

ហើយទ្រង់បានស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលចុះពីលើមេឃយ៉ាងលឿនមកកាន់ផែនដីតាមបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះ។

ហើយទ្រង់បានស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលដណ្តើមគ្នាបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានដាក់បទបញ្ជា។

ហើយទ្រង់បានស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលអនុវត្តបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះដែលទ្រង់បានដាក់បទបញ្ជាលើពួកគេ ដូចជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុក(កត់ត្រា)លើទង្វើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ជាដើម។ ការដែលអល់ឡោះទ្រង់ស្បថនឹងប្រការទាំងនោះ គឺដើម្បីបញ្ជាក់ពីការពង្រស់ពួកគេឡើងវិញដើម្បីកាត់សេចក្តី និងផ្តល់ការតបស្នង។

នៅថ្ងៃផែនដីញ័ររញ្ជួយនៅពេលដែលគេផ្លុំត្រែលើកទីមួយ។

ការផ្លុំត្រែលើកទីពីរក៏កើតមានឡើងបន្ទាប់ពីការផ្លុំត្រែលើកទីមួយ។

នៅក្នុងថ្ងៃនោះ ដួងចិត្តរបស់មនុស្សមួយចំនួនភ័យញាប់ញ័រ។

កែវភ្នែករបស់ពួកគេបង្ហាញនូវភាពភ័យខ្លាច ដោយសារការមើលឃើញក្តីរន្ធត់ផ្ទាល់នឹងភ្នែក។

ហើយពួកគេធ្លាប់បាននិយាយថាៈ តើពួកយើងពិតជានឹងត្រូវបានគេត្រឡប់ទៅកាន់ការមានជីវិតឡើងវិញបន្ទាប់ពីពួកយើងបានស្លាប់ឬ?

តើគេពិតជាត្រឡប់យើងទៅកាន់ការមានជីវិតឡើងវិញឬនៅពេលដែលពួកយើងបានក្លាយជាឆ្អឹងពុកផុយហើយនោះ?

ពួកគេបាននិយាយទៀតថា ប្រសិនបើពួកយើងត្រូវវិលត្រឡប់មែននោះ វាគឺជាការវិលត្រឡប់ដ៏ខាតបង់បំផុត។

ការពង្រស់ឱ្យរស់ឡើងវិញ គឺជារឿងមួយដ៏ងាយស្រួលបំផុត។ វាគ្រាន់តែជាការផ្លុំត្រែ(លើកទីពីរ)តែមួយដងប៉ុណ្ណោះពីសំណាក់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលទទួលបន្ទុកខាងផ្លុំត្រែ។

ពេលនោះ ជីវិតទាំងអស់បានរស់ឡើងវិញពាសពេញផែនដី បន្ទាប់ពីពួកគេបានស្លាប់ស្ថិតនៅក្នុងដីហើយនោះ។

តើរឿងរ៉ាវរបស់ព្យាការីមូសាជាមួយម្ចាស់របស់គាត់ និងជាមួយសត្រូវរបស់គាត់ ហ្វៀរអោនបានមកដល់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ហើយឬនៅ?

នៅដែល(អល់ឡោះ)ម្ចាស់របស់គាត់បានហៅគាត់នៅឯជ្រលងភ្នំទូវ៉ាដ៏ពិសិដ្ឋ។

ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់គាត់ថា ៖ ចូរអ្នក(ព្យាការីមូសា)ធ្វើដំណើរទៅកាន់ហ្វៀរអ៊ូនចុះ។ ពិតប្រាកដណាស់ គេជាអ្នកបំពាន និងជាអ្នកក្រអឺតក្រទម។

ហើយចូរអ្នកនិយាយទៅកាន់គេថា ៖ តើអ្នក(ឱហ្វៀរអោន)ចង់ជម្រះសម្អាតខ្លួនពីភាពគ្មានជំនឿ និងអំពើបាបដែរឬទេ?

ហើយចង់ឱ្យខ្ញុំណែនាំអ្នកទៅកាន់ម្ចាស់របស់អ្នក(អល់ឡោះ)ដែលបានបង្កើតអ្នក និងថែរក្សាអ្នកដែរឬទេ? ដូច្នេះ អ្នកនឹងកោតខ្លាចទ្រង់ ហើយអ្នកនឹងប្រព្រឹត្តតែទង្វើដែលទ្រង់ពេញចិត្តហើយជៀសវាងពីប្រការដែលទ្រង់ខឹងសម្បារ។

ពេលនោះ ព្យាការីមូសាបានបង្ហាញនូវអច្ឆរិយភាពមួយដ៏ធំមហិមាដែលជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា រូបគាត់ពិតជាអ្នកនាំសារម្នាក់មកពីម្ចាស់របស់គាត់(អល់ឡោះ)ប្រាកដមែន វានោះគឺដៃ និងដំបងរបស់គាត់។

ប៉ុន្តែហ្វៀរអោនគ្មាន(ឆ្លើយតប)អ្វីក្រៅពីបដិសេធនឹងអច្ឆរិយភាពនេះ ហើយប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលព្យាការីមូសាបានប្រើនោះទេ។

បន្ទាប់មក គេក៏បានងាកចេញមិនព្រមមានជំនឿចំពោះអ្វីដែលព្យាការីមូសាបាននាំមក ដោយគេនៅតែព្យាយាមក្នុងការប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងអល់ឡោះ ហើយនិងប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត។

ពេលនោះ គេ(ហ្វៀរអោន)ក៏បានប្រមូលក្រុមរបស់គេ ហើយនិងអ្នកដែលដើរតាមគេ ដើម្បី(ប្រជែង)យកឈ្នះលើព្យាការីមូសា ហើយគេបានស្រែកប្រកាសថា ៖

យើងគឺព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ពួកអ្នក។ ដូចនេះ ពួកអ្នកមិនអាចគោរពប្រតិបត្តិតាមអ្នកផ្សេងក្រៅពីយើងឡើយ។

ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានដាក់ទោសគេនៅក្នុងលោកិយនេះដោយឲ្យគេលិចលង់ក្នុងទឹកសមុទ្រ ហើយទ្រង់នឹងដាក់ទោសគេទៀតនៅថ្ងៃបរលោក ដោយបញ្ចូលគេទៅក្នុងទណ្ឌកម្មដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុត(គឺទណ្ឌកម្មក្នុងភ្លើងនរក)។

ពិតប្រាកដណាស់ នៅក្នុងរឿងដែលយើងដាក់ទណ្ឌកម្មលើហ្វៀរអ៊ូនទាំងនៅក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោកនោះ គឺជាមេរៀនមួយសម្រាប់អ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ ពីព្រោះគេគឺជាអ្នកដែលទាញយកផលប្រយោជន៍អំពីមេរៀននោះ។

តើការដែលអល់ឡោះធ្វើឲ្យពួកអ្នក(ឱពូកដែលបដិសេធនឹងការរស់ឡើងវិញ)មានវត្តមាន(ម្តងទៀតបន្ទាប់ពីស្លាប់) វាលំបាកជាង ឬការបង្កើតមេឃ(ដែលយើងបានបង្កើតវារួចនោះ)លំបាកជាង?

ទ្រង់បានលើកមេឃឲ្យខ្ពស់ប្រៀបដូចជាសំណងដែលខ្ពស់ផុតពីផែនដី ហើយទ្រង់ធ្វើឱ្យវាមានផ្ទៃរាបស្មើគ្មានចន្លោះប្រហោង វៀចវេរ និងគ្មានស្នាមប្រេះនោះទេ។

ទ្រង់បានធ្វើឱ្យរាត្រីកាលរបស់វាមានភាពងងឹតនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យលិចបាត់។ ហើយទ្រង់បានបញ្ចេញពន្លឺរបស់វា(ព្រះអាទិត្យ)មកវិញនៅពេលដែលថ្ងៃរះ។

បន្ទាប់ពីបង្កើតមេឃហើយនោះ ទ្រង់បានបង្កើតផែនដីដែលមានសណ្ឋានរាបស្មើ ហើយបានផ្តល់នូវផលប្រយោជន៍ជាច្រើននៅលើវា។

ទ្រង់បានបពោ្ចញពីដីនូវទឹករបស់វាដែលជាប្រភពទឹកហូរ និងបានបណ្តុះនៅក្នុងវា(ផែនដី)នោះនូវរុក្ខជាតិជាច្រើនសម្រាប់(ជាចំណីដល់)សត្វពាហនៈ។

ហើយទ្រង់បានបង្កើតភ្នំជាស្នឹង(សម្រាប់ទប់លំនឹង)ដ៏រឹងមាំនៅលើផែនដី។

អ្វីទាំងអស់នោះ គឺដើម្បី(ផ្តល់)ជាផលប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)និងសត្វពាហនៈរបស់ពួកអ្នក។ ជាការពិតណាស់ អ្នកដែលបានបង្កើតរបស់ទាំងអស់នោះ ពុំមែនអសមត្ថភាពក្នុងការបង្កើតពួកគេ(ឲ្យមានជីវិត)ឡើងវិញសារជាថ្មីនោះទេ។

នៅពេលដែលការផ្លុំត្រែលើកទីពីរត្រូវបានគេបន្លឺឡើងដែលអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយភាពភ័យរន្ធត់របស់វា ហើយថ្ងៃបរលោកក៏បានកើតឡើង

នៅថ្ងៃនោះ មនុស្សលោកនឹងនឹកឃើញ(ទាំងអស់)នូវទង្វើដែលខ្លួនបានសាងកន្លងមក ទាំងទង្វើល្អ និងទង្វើអាក្រក់។

ហើយនរកជើហ៊ីមត្រូវបានគេនាំមក និងត្រូវបានគេបង្ហាញឱ្យ(ពួកគេ)បានឃើញច្បាស់ផ្ទាល់នឹងភ្នែក។

ដូច្នេះ ចំពោះជនណាដែលបានបំពានព្រំដែនដោយស្ថិតក្នុងភាពវង្វេង

ហើយពួកគេស្រឡាញ់ជីវិតលោកិយដែលមិនឋិតឋេរនេះខ្លាំងជាងជីវិតបរលោកដែលឋិតឋេរនោះ

ពិតប្រាកដណាស់ នរកជើហ៊ីមគឺជាទីកន្លែងស្នាក់នៅរបស់គេ។

រីឯជនណាដែលខ្លាចក្នុងការប្រឈមមុខនឹងម្ចាស់របស់គេ ហើយគេបានទប់ស្កាត់ខ្លួនរបស់គេមិនឱ្យប្រព្រឹត្តតាមចំណង់តណ្ហារបស់គេចំពោះប្រការទាំងឡាយដែលអល់ឡោះបានហាមឃាត់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ ឋានសួគ៌គឺជាទីកន្លែងស្នាក់នៅរបស់គេ។

រីឯជនណាដែលខ្លាចក្នុងការប្រឈមមុខនឹងម្ចាស់របស់គេ ហើយគេបានទប់ស្កាត់ខ្លួនរបស់គេមិនឱ្យប្រព្រឹត្តតាមចំណង់តណ្ហារបស់គេចំពោះប្រការទាំងឡាយដែលអល់ឡោះបានហាមឃាត់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ ឋានសួគ៌គឺជាទីកន្លែងស្នាក់នៅរបស់គេ។

ពួកដែលបដិសេធនឹងការពង្រស់ឡើងវិញទាំងនោះនឹងសួរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ថា តើថ្ងៃបរលោកនឹងកើតឡើងនៅពេលណា?

រូបអ្នកមិនមែនជាអ្នកដែលដឹងអំពីពេលវេលារបស់វាដើម្បីប្រាប់ដល់ពួកគេនោះទេ ហើយវាក៏មិនមែនជាតួនាទីរបស់អ្នកដែរ។ តាមពិត តួនាទីរបស់អ្នកនោះ គឺត្រូវត្រៀមខ្លួនសម្រាប់វា(ថ្ងៃបរលោកនោះ)ប៉ុណ្ណោះ។

គឺមានតែម្ចាស់របស់អ្នកតែមួយគត់ដែលដឹងពីពេលវេលាដែលថ្ងៃបរលោកនឹងកើតឡើង។

តាមពិត អ្នកគ្រាន់តែជាអ្នកដាស់តឿនព្រមានចំពោះជនណាដែលខ្លាចថ្ងៃបរលោកប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះគេជាអ្នកដែលទទួលបានផលពីការដាស់តឿនព្រមានរបស់អ្នក។

នៅថ្ងៃដែលពួកគេបានឃើញថ្ងៃបរលោកផ្ទាល់នឹងភ្នែកនោះ ពួកគេមានអារម្មណ៍ហាក់បីដូចជាពួកគេមិនបានរស់នៅក្នុងលោកិយនេះឡើយ លើកលែងតែរយៈពេលតែមួយល្ងាច ឬមួយព្រឹកប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បានធ្វើមុខក្រញូវ ហើយបានងាកមុខចេញ។

ព្រោះមានជនពិការភ្នែកម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា អាប់ទុលឡោះ ពិន អុំមូមឹកទូម បានមកសុំការណែនាំពីគាត់ក្នុងពេលដែលគាត់កំពុងតែជាប់រវល់អំពាវនាវពួកមេដឹកនាំដែលជាអ្នកមានមុខមាត់នៃពួកមុស្ហរីគីន ដោយគាត់សង្ឃឹមថា ពួកទាំងនោះនឹងទទួលបានការចង្អុលបង្ហាញ។

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)អាចដឹងបានយ៉ាងដូមេ្ដចទៅ? ជួនកាលជនពិការភ្នែកម្នាក់នេះអាចមកសម្អាតខ្លួនរបស់គេពីបាបកម្មក៏ថាបាន។

ឬក៏គេចង់ស្តាប់នូវការទូន្មានពីអ្នក ហើយវាអាចផ្ដល់ផលប្រយោជន៍ដល់គេក៏ថាបាន។

រីឯអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្ដិគ្រប់គ្រាន់វិញនោះ គេមិនត្រូវការសេចក្តីជំនឿដែលអ្នកបាននាំមកនោះទេ។

តែអ្នកបែរជាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគេទៅវិញ។

តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នក ប្រសិនបើគេមិនសម្អាតខ្លួនពីបាបកម្មដោយការសារភាពកំហុសចំពោះអល់ឡោះនោះ?

រីឯអ្នកដែលខំព្យាយាមមកជួបអ្នក ដើម្បីស្វែងរកប្រការល្អ

ហើយរូបគេក៏កោតខ្លាចម្ចាស់របស់គេផងនោះ

អ្នកបែរជាព្រងើយកន្តើយ(មិនយកចិត្តទុកដាក់)ចំពោះគេដោយសារពួកមេដឹកនាំនៃពួកមុស្ហរីគីនទៅវិញ។

រឿងនោះគឺមិនដូច្នោះទេ! តាមពិត វាគឺជាការទូន្មាន និងជាការក្រើនរំលឹកសម្រាប់អ្នកដែលទទួលយកវាប៉ុណ្ណោះ។

ដូចេ្នះ ជនណាហើយមានបំណងនឹករលឹកចំពោះអល់ឡោះនោះ គេនឹងនឹករលឹកចំពោះទ្រង់ ហើយគេពិតជានឹងយកអ្វីដែលមាននៅក្នុងគម្ពីរគួរអានធ្វើជាមេរៀនមិនខាន។

ជាការពិតណាស់ គម្ពីរគួរអាននេះ គឺស្ថិតនៅក្នុងគម្ពីរដ៏ពិសិដ្ឋនៅឯម៉ាឡាអ៊ីកាត់

ដែលស្ថិតនៅទីកន្លែងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងស្អាតស្អំ ដែលគ្មានប្រឡាក់ធូលីនិងភាពកខ្វក់អ្វីឡើយ។

វា(គម្ពីរគួរអាន)នៅនឹងដៃអ្នកដែលនាំវ៉ាហ៊ីមក គឺម៉ាឡាអ៊ីកាត់។

ជាអ្នកដែលថ្កុំថ្កើងនៅចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេ និងជាអ្នកដែលប្រព្រឹត្តតែអំពើល្អ និងប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជា។

មនុស្សដែលប្រឆាំងត្រូវបានគេដាក់បណ្តាសារ។ តើមានអ្វីដែលខ្លាំងក្លាជាងការប្រឆាំងរបស់គេចំពោះអល់ឡោះទៀតនោះ!

តើអល់ឡោះបានបង្កើតរូបគេពីអ្វី ទើបបានជាគេហ៊ានក្រអើតក្រទមនៅលើផែនដី និងហ៊ានប្រឆាំងនឹងទ្រង់បែបនេះ?

ទ្រង់បានបង្កើតរូបគេពីទឹកកាម ហើយទ្រង់បានកំណត់រួចជាស្រេចនូវការបង្កើតរបស់គេ(នៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ)ពីមួយដំណាក់កាលទៅមួយដំណាក់កាល។

បន្ទាប់មក ទ្រង់បានសម្រួលឲ្យគេចេញពីផ្ទៃរបស់ម្តាយគេបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់កំណាក់កាលទាំងនោះរួច។

បន្ទាប់មក ក្រោយពីទ្រង់បានកំណត់នូវអាយុជីវិតរបស់គេ(ដែលត្រូវរស់នៅក្នុងលោកិយ)ហើយនោះ ទ្រង់ក៏បានឱ្យគេស្លាប់ រួចទ្រង់ក៏បានផ្តល់ឱ្យគេនូវផ្នូរសម្រាប់ស្នាក់នៅ រហូតដល់ថ្ងៃគេពង្រស់ឡើងវិញ(ថ្ងៃបរលោក)។

បន្ទាប់មក នៅពេលដែលទ្រង់មានចេតនា ទ្រង់នឹងពង្រស់គេ(ឲ្យរស់)ឡើងវិញ ដើម្បីជំនុំជម្រះ និងផ្តល់ការតបស្នង។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលជនគ្មានជំនឿរូបនេះបានអះអាងនោះឡើយដែលថា ពិតណាស់ រូបគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចនៃរបស់ម្ចាស់យ៉ាងពិតប្រាកដ។ តាមពិត រូបគេមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចទាំងឡាយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានដាក់លើរូបគេឡើយ។

ដូចេ្នះ ចូរឱ្យមនុស្សដែលប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះមើលទៅកាន់ចំណីអាហាររបស់គេដែលគេហូបចុះ តើគេទទួលបានវាដោយរបៀបណា?

ពិតណាស់ ប្រភពដើមរបស់វា គឺបានមកពីទឹកភ្លៀងដែលធ្លាក់ចុះពីលើមេឃមកយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

បន្ទាប់មក យើងបានបំបែកដី(ជាបំណែកៗ) ហើយរុក្ខជាតិក៏ដុះចេញមក។

ហើយយើងបានបណ្តុះនៅលើផែនដីនូវគ្រាប់ធញ្ញជាតិជាច្រើនប្រភេទ ដូចជាស្រូវសាលី ពោត និងផ្សេងៗទៀត។

ហើយយើងបានបណ្តុះនៅលើដីផងដែរនូវដើមទំពាំងបាយជូរ និងបន្លែស្រស់ដើម្បីជាចំណីសម្រាប់សត្វរបស់ពួកគេ

និងដើមអូលីវ ដើមលើ្ម

ព្រមទាំងចម្ការជាច្រើនដែលមានដើមឈើធំៗ។

យើងក៏បានបណ្តុះនៅលើផែនដីផងដែរនូវផល្លានុផល ហើយនិងរុក្ខជាតិជាច្រើនសម្រាប់សត្វពាហនៈរបស់ពួកអ្នក

ដើម្បីជាផលប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកអ្នក និងសត្វពាហនៈរបស់ពួកអ្នក។

ហើយនៅពេលដែលសម្រែកយ៉ាងខ្លាំងនៃការផ្លុំត្រែដែលធ្វើឱ្យត្រចៀកថ្លង់ស្តាប់លែងឮបានមកដល់ នោះគឺជា(សម្លេងនៃ)ការផ្លុំត្រែលើកទីពីរ។

ជាថ្ងៃដែលបុគ្គលម្នាក់ៗរត់គេចពីបងប្អូនរបស់គេ

និងរត់គេចពីម្តាយ និងឪពុករបស់ពួកគេ

ហើយនិងរត់គេចពីប្រពន្ធ និងកូនចៅរបស់គេ។

ហើយនិងរត់គេចពីប្រពន្ធ និងកូនចៅរបស់គេ។

ទឹកមុខរបស់អ្នកដែលមានសុភមង្គល(អ្នកមានជំនឿ)នៅថ្ងៃនោះ គឺពោរពេញដោយពន្លឺរស្មី

(ដោយពួកគេ)សើចសប្បាយ និងរីករាយចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកគេអំពីក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។

ហើយទឹកមុខរបស់ពួកដែលអពមង្គល(ពួកគ្មានជំនឿ)នៅថ្ងៃនោះ គឺប្រឡាក់សុទ្ធតែធូលី។

ភាពខ្មៅងងឹតបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

ពួកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនោះ គឺជាពួកដែលមានទាំងការប្រឆាំង និងការល្មើសបំពាន។

នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យត្រូវបានច្របាច់បញ្ចូលគ្នា ហើយរស្មីរបស់វាបានបាត់បង់។

និងនៅពេលដែលផ្កាយទាំងឡាយធ្លាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយបាត់បង់ពន្លឺរបស់វា។

និងនៅពេលដែលភ្នំទាំងឡាយត្រូវបានគេបំប៉ើងចេញពីកន្លែងរបស់វា។

និងនៅពេលដែលមេអូដ្ឋផើមដែលម្ចាស់របស់វាតែងប្រជែងចង់បាននោះ ត្រូវបានគេបោះបង់ចោល។

និងនៅពេលដែលសត្វសាហាវត្រូវបានគេប្រមូលផ្ដុំជាមួយមនុស្សលោកនៅទីកន្លែងតែមួយ។

និងនៅពេលសមុទ្រទាំងឡាយត្រូវបានគេដុតឱ្យឆេះ រហូតក្លាយជាភ្លើង។

និងនៅពេលដែលជីវិតទាំងឡាយត្រូវបានផ្តុំឲ្យនៅជាមួយនឹងអ្នកដែលដូចពួកគេ ដោយអ្នកបំពាននៅជាមួយអ្នកបំពាន ហើយអ្នកកោតខ្លាចនៅជាមួយអ្នកដែលកោតខ្លាច។

និងនៅពេលទារិកាដែលត្រូវបានគេកប់ទាំងរស់ត្រូវបានអល់ឡោះសួរថា ៖

តើដោយសារបទឧក្រិដ្ឋអី្វបានជានាងត្រូវបានគេសម្លាប់(កប់ទាំងរស់)បែបនេះ?

និងនៅពេលដែលបញ្ជីកត់ត្រាទង្វើរបស់មនុស្សលោកត្រូវបានគេចែកចាយដើម្បីឱ្យពួកគេម្នាក់ៗអានបញ្ជីកំណត់ត្រាទង្វើរបស់គេដែលគេបានសាង។

និងនៅពេលដែលមេឃាត្រូវបានគេបកចេញ ដូចជាគេបកស្បែកចេញពីខ្លួនសត្វពពែ។

និងនៅពេលដែលភ្លើងនរកត្រូវបានដុតបញ្ឆេះឡើង។

និងនៅពេលដែលឋានសួគ៌ត្រូវបានគេដាក់ឲ្យនៅជិតបណ្តាអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះ។

នៅពេលដែលហេតុការណ៍ទាំងនោះបានកើតឡើងនោះ បុគ្គលគ្រប់រូបនឹងដឹងពីទង្វើទាំងឡាយដែលពួកគេបានសាងកន្លងមកសម្រាប់ថ្ងៃនោះ។

អល់ឡោះបានស្បថនឹងហ្វូងតារាដែលបាត់ពន្លឺមុនពេលដែលវារះឡើងនៅពេលរាត្រី។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងហ្វូងតារាដែលដើរតាមគន្លងរបស់វា រួចក៏លិចបាត់នៅពេលព្រឹក ដែលប្រៀបដូចជាសត្វប្រើសរត់ចូលក្នុងជំរករបស់វា។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលព្រលប់នៅពេលដែលវា(ពេលយប់)ចាប់ផ្តើមមកដល់ និងពេលទៀបភ្លឺ នៅពេលដែលវា(ពេលយប់)ជិតដល់ទីបពា្ចប់របស់វា។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលព្រលឹម នៅពេលដែលវាបពោ្ចញពន្លឺ។

ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអានដែលគេបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់នោះ គឺពិតជាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះដែលត្រូវបានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលគេជឿទុកចិត្ត នោះគឺម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជីព្រីល នាំមកកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ជាអ្នក)ដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានទុកចិត្តគេ(ជីព្រីល)លើការអនុវត្តភារកិច្ចនេះ។

ជាអ្នកមានអានុភាពខ្លាំងក្លា និងមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ចំពោះ(អល់ឡោះ)ម្ចាស់នៃអារ៉ស្ហ។

ជាអ្នកដែលត្រូវបានអ្នកដែលនៅលើមេឃគោរពតាម និងជាអ្នកដែលស្មោះត្រង់ក្នុងការផ្តល់វ៉ាហ៊ី(សាររបស់អល់ឡោះ)។

ហើយមិត្ដភក្តិរបស់ពួកអ្នក គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ដែលនៅជាមួយពួកអ្នក ហើយដែលពួកអ្នកបានដឹងពីប្រាជ្ញារបស់គាត់ ភាពស្មោះត្រង់របស់គាត់ និងភាពសច្ចៈរបស់គាត់នោះ ពុំមែនជាមនុស្សវិកលចរិតដូចពួកអ្នកចោទឡើយ។

ហើយជាការពិតណាស់ មិត្តរបស់អ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់) បានឃើញជីព្រីលក្នុងរូបភាព(ដើម)ដែលគេបង្កើតគាត់យ៉ាងច្បាស់នៅឯជើងមេឃ។

ហើយមិត្តរបស់ពួកអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)មិនកំណាញ់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយបទបញ្ជាដែលគេប្រើគាត់ឲ្យផ្សព្វផ្សាយមកកាន់ពួកអ្នកនោះនោះទេ ហើយក៏មិនយកកម្រៃ(លើការផ្សព្វផ្សាយសារ)ដូចដែលពួកគ្រូទាយបានយកនោះដែរ។

ហើយគម្ពីរគួរអាននេះ ក៏មិនមែនជាសម្តីរបស់ស្ហៃតនដែលត្រូវបានគេបណ្ដេញចេញពីក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះនោះដែរ។

ដូចនេះ តើផ្លូវមួយណាដែលពួកអ្នកនឹងដើរដើម្បីបដិសេធថាវា(គម្ពីរគួរអាន)មិនមែនមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ បន្ទាប់ពីមានភស្តុតាងទាំងនេះហើយនោះ?

ហើយគម្ពីរគួរអានគ្មានអ្វីក្រៅពីការដាស់រំឭកនិងទូន្មានដល់ជិននិងមនុស្សលោកឡើយ។

គឺសម្រាប់ជនណាក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលមានបំណងចង់ស្ថិតនៅលើមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ។

ហើយក្តីប្រាថ្នាចង់បានភាពខ្ជាប់ខ្ជួននៅលើសាសនា និងអ្វីផ្សេងទៀតរបស់ពួកអ្នកនឹងមិនអាចសម្រេចបាននោះទេ លើកលែងតែអល់ឡោះទ្រង់មានចេតនាចំពោះរឿងនោះប៉ុណ្ណោះ ហើយទ្រង់ជាម្ចាស់នៃម៉ាខ្លូកទាំងអស់។

នៅពេលដែលមេឃប្រេះបែកដោយសារការចុះមករបស់ពពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់។

និងនៅពេលដែលភពទាំងឡាយត្រូវបានធ្លាក់បែកខ្ទេចខ្ទី។

និងនៅពេលដែលសមុទ្រទាំងឡាយផ្ទុះឡើងព្រមគ្នា ហើយរលាយចូលគ្នាតែមួយ។

និងនៅពេលដែលផ្នូរទាំងឡាយត្រូវបានគេក្រឡាប់ ដើម្បីពង្រស់សាកសពដែលនៅក្នុងនោះ(ឲ្យក្រោកចេញពីផ្នូរ)។

នៅពេលនោះ មនុស្សម្នាក់ៗនឹងដឹងពីទង្វើដែលខ្លួនបានសាងកន្លងមក និងទង្វើទាំងឡាយដែលគេពន្យារពេលមិនទាន់បានសាង។

ឱមនុស្សដែលប្រឆាំងនឹងម្ចាស់របស់អ្នក! តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកហ៊ានប្រឆាំងនឹងបទបញ្ជាម្ចាស់របស់អ្នក ខណៈដែលទ្រង់បានពន្យារពេលដល់អ្នកដោយទ្រង់មិនដាក់ទោសអ្នកភ្លាមៗ(ពេលអ្នកធ្វើខុស) ជាក្តីសណ្តោសមួយអំពីទ្រង់នោះ?

ជាអ្នកដែលបានធ្វើឲ្យអ្នកមានវត្តមានដែលពីមុនមកអ្នកគ្មានវត្តមានសោះ ហើយទ្រង់ធ្វើឱ្យអ្នកមានកាយសម្បទា និងអវយវៈសមសួននឹងដងខ្លួន។

ក្នុងរូបភាពណាមួយដែលទ្រង់មានចេតនានឹងបង្កើតអ្នកនោះ ទ្រង់នឹងបង្កើតអ្នក(ក្នុងរូបភាព)នោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់បានប្រទាននូវឧបការគុណដល់អ្នក ខណៈដែលទ្រង់មិនបង្កើតអ្នកឱ្យមានរូបរាងដូចសត្វលា សត្វស្វា សត្វឆ្កែ ឬអ្វីផ្សេងពីនេះនោះ។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកអ្នកគិតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកបានបដិសេធនឹងថ្ងៃតបស្នង(ថ្ងៃបរលោក) ដោយពួកអ្នកមិនបានសាងទង្វើកុសល(ត្រៀម)សម្រាប់ថ្ងៃនោះឡើយ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកគឺមានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ជាអ្នកតាមឃ្លាំមើលទង្វើរបស់ពួកអ្នក។

ជាអ្នកថ្កុំថ្កើងចំពោះអល់ឡោះ និងជាអ្នកកត់ត្រារាល់ទង្វើរបស់ពួកអ្នក(ទាំងទង្វើល្អ និងទង្វើអាក្រក់)។

ពួកគេដឹងនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ដ ហើយពួកគេបានកត់ត្រាវាទុក។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលបានសាងអំពើល្អ និងគោរពប្រតិបត្តិ(ចំពោះអល់ឡោះ)នោះ គឺស្ថិតក្នុងឋានសួគ៌ណាអ៊ីមជាអមតៈនៅថ្ងៃបរលោក។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ គឺស្ថិតក្នុងភ្លើងនរកដែលឆាបឆេះសន្ធោសន្ធៅលើពួកគេ។

ពួកគេនឹងចូលក្នុងឋាននរកនោះនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ(ថ្ងៃបរលោក) ដោយទទួលរងនូវកម្តៅដ៏ក្តៅរបស់វា។

ពួកគេមិនអាចចាកគេចវេះពីវាបានជាដាច់ខាត។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងស្ថិតនៅក្នុងនរកនោះជាអមតៈ។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា ថ្ងៃជំនុំជំរះជាអ្វីនោះ?

បន្ទាប់មក តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកដឹងថា ថ្ងៃជំនុំជំរះជាអ្វីនោះ?

គឺជាថ្ងៃដែលគ្មានបុគ្គលណាម្នាក់អាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃបានជាដាច់ខាត។ ហើយកិច្ចការទាំងអស់ក្នុងថ្ងៃនោះ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ ទ្រង់ជាអ្នកកសម្រេចកិច្ចការទាំងឡាយទៅតាមចេតនារបស់ទ្រង់ ដោយគ្មាននរណាអាចសម្រេចកិច្ចការទាំងឡាយ(នៅថ្ងៃនោះ)ក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។

ភាពអន្ដរាយនិងការខាតបង់ គឺសម្រាប់ពួកដែលគៃបន្លំភ្នែកជញ្ជីង។

គឺពួកដែលទាមទារចង់បានការវាល់គ្រប់ចំនួននៅពេលខ្លួនទិញពីអ្នកដទៃ។

នៅពេលដែលពួកគេវាល់ឬថ្លឹងឱ្យអ្នកដទៃវិញ គឺពួកគេវាល់ឬថ្លឹងមិនគ្រប់ចំនួនឲ្យគេនោះទេ។ នេះគឺជាស្ថានភាពរបស់អ្នករស់នៅទីក្រុងម៉ាទីណះនៅពេលដែលព្យាការីមូហាំម៉ាត់បានភៀសខ្លួនទៅកាន់ពួកគេ។

តើពួកដែលធ្វើទង្វើអាក្រក់បែបនេះមិនគិតថា ពួកគេនឹងត្រូវបានគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញទៅកាន់អល់ឡោះ

ដើម្បីជំនុំជម្រះនិងទទួលការតបស្នងនៅថ្ងៃមួយដ៏ធំធេង(ថ្ងៃបរលោក) ព្រោះវា(ជាថ្ងៃ)ពោរពេញដោយក្តីវេទនា និងភាពភ័យរន្ធត់បំផុតទេឬ?

គឺនៅថ្ងៃដែលមនុស្សលោកនឹងឈរនៅចំពោះមុខម្ចាស់នៃម៉ាខ្លូកទាំងអស់ដើម្បីទទួលការកាត់ក្តី។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកអ្នកគិតឡើយដែលថា គ្មានការពង្រស់ឡើងវិញបន្ទាប់ពីស្លាប់នោះ។ ការពិត បញ្ជី(កំណត់ត្រាទង្វើ)របស់ពួកប្រព្រឹត្ដអំពើអាក្រក់នៃពួកគ្មានជំនឿនិងពួកពុតត្បុតនោះ គឺស្ថិតក្នុងស៊ិជ្ជីន(គឺភាពខាតបង់ដោយស្ថិតក្នុងដីបាតក្រោមបង្អស់)។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា ស៊ិជ្ជីន ជាអ្វីនោះ?

គឺជាបញ្ជីមួយដែលត្រូវបានគេកត់ត្រាទុកដោយគ្មានវិនាស គ្មានការបន្ថែម និងគ្មានការបន្ថយនៅក្នុងវាឡើយ។

ភាពអន្ដរាយនិងការខាតបង់នៅក្នុងថ្ងៃនោះ គឺសម្រាប់ពួកដែលបដិសេធ។

គឺពួកដែលបដិសេធនឹងថ្ងៃតបស្នង(ថ្ងៃបរលោក) ជាថ្ងៃដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងតបស្នងទៅចំពោះខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់នូវទង្វើដែលពួកគេបានសាងនៅក្នុងលោកិយ។

ហើយគ្មានជនណាដែលបដិសេធនឹងថ្ងៃនោះនោះឡើយ លើកលែងតែពួកដែលបំពានព្រំដែនរបស់អល់ឡោះ និងពួកដែលមានបាបកម្មច្រើនប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលមានគេសូត្របណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងដែលបានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់)របស់យើងឲ្យគេស្តាប់ គេបែរជានិយាយថាៈ នេះជារឿងព្រេងនិទានរបស់មនុស្សជំនាន់មុនប៉ុណ្ណោះ វាពុំមែនមកពីអល់ឡោះឡើយ។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកបដិសេធទាំងនោះបានគិតនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ អំពើល្មើសដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តនោះបានគ្របដណ្តប់ និងបិទជិតសតិបញ្ញារបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ពួកគេមិនបានមើលឃើញសេចក្តីពិតដោយសតិបញ្ញារបស់ពួកគេឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកគេនឹងត្រូវបានគេរារាំងមិនឲ្យមើលឃើញម្ចាស់របស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោកឡើយ។

បន្ទាប់ ពួកគេនឹងចូលឋាននរក ដោយទទួលរងនូវកម្តៅដ៏សែនក្តៅរបស់វា។

បន្ទាប់មក មានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក ជាការស្តីបន្ទោសចំពោះពួកគេថាៈ ទណ្ឌកម្មដែលពួកអ្នកទទួលរងនេះហើយគឺជាអ្វីដែលពួកអ្នកធ្លាប់បានបដិសេធនឹងវាកាលនៅលើលោកិយនៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ពួកអ្នកបានប្រាប់ដល់ពួកអ្នកនោះ។

រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលពួកអ្នកគិតនោះទេដែលថា ពិតណាស់ គ្មានការជំនុំជម្រះ និងគ្មានការតបស្នងអ្វីទេនោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ បញ្ជី(កំណត់ត្រាទង្វើ)របស់បណ្ដាអ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិអល់ឡោះ គឺស្ថិតក្នុងអ៊ិល្លីយូន។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា អ៊ិល្លីយូនជាអ្វីនោះ?

គឺជាបញ្ជីមួយដែលត្រូវបានគេកត់ត្រាទុកដោយគ្មានការវិនាស គ្មានការបន្ថែម និងគ្មានការបន្ថយនៅក្នុងវាឡើយ។

ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់នាំបញ្ជីនោះមកមើល ហើយនៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេធ្វើសាក្សីចំពោះអ្វីដែលមាននៅក្នុងបញ្ជីនោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលសាងអំពើល្អច្រើន នៅថ្ងៃបរលោក គឺស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ណាអ៊ីមជាអមតៈ ។

(ពួកគេអង្គុយ)លើគ្រែល្អដ៏ប្រណីតសម្លឹងមើលទៅកាន់ម្ចាស់របស់ពួកគេ និងសម្លឹងមើលទៅកាន់រាល់ភាពល្អស្អាតនានាដែលនាំឲ្យពួកគេរីករាយ។

នៅពេលអ្នកបានឃើញពួកគេ គឺអ្នកនឹងឃើញភាពសប្បាយរីករាយ ត្រចេះត្រចង់ស្តែងចេញនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។

អ្នកបម្រើរបស់ពួកគេនឹងបញ្ចុកសុរាដ៏បរិសុទ្ធដែលត្រូវបានគេបិទជិតនៅក្នុងពែងឲ្យពួកគេផឹក។

ក្លិនរបស់វា(ស្រា)ភាយចេញនូវក្លិនក្រអូបដល់ដំណក់ចុងក្រោយ។ ដើម្បីទទួលបានការតបស្នងដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនេះ ចាំបាច់លើពួកគេត្រូវប្រកួតប្រជែងគ្នាតាមរយៈការសាងទង្វើដែលអល់ឡោះពេញចិត្ត និងបោះបង់ទង្វើទាំងឡាយដែលធ្វើឲ្យទ្រង់ខឹងសម្បារ។

ហើយស្រាដែលគេបិតនោះត្រូវបានលាយជាមួយប្រភពទឹកតាសនីម។

ហើយវា(តាសនីម)នោះ គឺជាប្រភពទឹកដែលស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ខ្ពស់បំផុតដែលបណ្ដាអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ទទួលទានវាដោយគ្មានលាយនឹងអ្វីផ្សេងឡើយ ហើយបណ្តាអ្នកដែលមានជំនឿដទៃទៀត ទទួលទានអំពីប្រភពទឹកនោះដោយលាយនឹងអ្វីផ្សេង។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលបានប្រព្រឹត្ដអំពើអាក្រក់ដោយស្ថិតនៅលើភាពគ្មានជំនឿនោះ ពួកគេធ្លាប់សើចចំអក និងមើលងាយដល់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ។

ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានដើរកាត់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ ពួកគេតែងតែសម្ដែងការចំអកឡកឡឺយឲ្យពួកគេ។

ហើយនៅពេលដែលពួកគេត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេវិញ ពួកគេត្រលប់ទៅវិញដោយភាពសប្បាយរីករាយចំពោះភាពគ្មានជំនឿនិងការសើចចំអកឡកឡឺយរបស់ពួកគេ(ដែលពួកគេបានធ្វើ)ចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿ។

ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានឃើញបណ្ដាអ្នកមានជំនឿ ពួកគេនិយាយថាៈ ពិតប្រាកដណាស់ ពួក(អ្នកមានជំនឿ)ទាំងនោះ គឺជាពួកដែលវងេ្វងចេញពីមាគ៌ាត្រឹមត្រូវ ដោយសារតែពួកគេបានបោះបង់ចោលសាសនាដូនតារបស់ពួកគេ។

ហើយអល់ឡោះមិនបានចាត់តាំងពួកគេ(ពួកគ្មានជំនឿ)ឱ្យឃ្លាំមើលទង្វើរបស់បណ្ដាអ្នកមានជំនឿ រហូតដល់ពួកគេហ៊ានពោលពាក្យសម្តីបែបនេះ(ដាក់អ្នកមានជំនឿ)នោះឡើយ។

ដូចនេះនៅថ្ងៃបរលោកនេះ បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនឹងសើចចំអកចំពោះពួកគ្មានជំនឿដូចដែលពួកគេបានសើចចំអកចំពោះពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)កាលនៅលើលោកិយវិញម្តង។

ពួកគេ(អ្នកមានជំនឿ)អង្គុយលើគ្រែល្អប្រណីតគយគន់មើលទៅកាន់ឧបការគុណអមតៈដែលអល់ឡោះបានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេ(នៅក្នុងឋានសួគ៌)។

ពិតប្រាកដណាស់ គេបានតបស្នងដល់ពួកគ្មានជំនឿចំពោះទង្វើដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តកាលនៅលោកិយនោះនូវទណ្ឌកម្មដ៏សែនអាម៉ាសបំផុត។

នៅពេលដែលមេឃត្រូវបានប្រេះបែក ដោយសារពពួកម៉ាឡើអ៊ីកាត់បានចុះមកអំពីវា។

វា(មេឃ)បានស្តាប់បង្គាប់ និងប្រតិបត្តិតាមម្ចាស់របស់វា ហើយសាកសមបំផុតចំពោះវាក្នុងការធ្វើដូច្នោះ។

និងនៅពេលដែលផែនដីត្រូវបានអល់ឡោះធ្វើឱ្យវាលាតសន្ធឹង ដូចជាគេសន្ធឹងស្បែក។

ហើយវា(ផែនដី)បានបពោ្ចញនូវកំណប់ និងសាកសពជាច្រើនដែលមាននៅក្នុងវា ហើយធ្វើឲ្យខ្លួនវាទទេស្អាត(អំពីវាដែលមាននៅក្នុងវា)។

ហើយវា(ដី)បានស្តាប់បង្គាប់ និងប្រតិបត្តិតាមម្ចាស់របស់វា ហើយសាកសមបំផុតចំពោះវាក្នុងការធ្វើដូច្នោះ។

ឱមនុស្សលោក!ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកគឺជាអ្នកដែលសាងទង្វើទាំងឡាយ អាចជាទង្វើល្អ ឬអាចជាទង្វើអាក្រក់ ហើយអ្នកនឹងទទួលបានវាវិញនៅថ្ងៃបរលោក ដើម្បីឲ្យអល់ឡោះជាម្ចាស់តបស្នងទៅតាមអ្វីដែលពួកអ្នកបានសាង។

ដូច្នេះ ចំពោះជនណាដែលត្រូវបានគេប្រគល់សៀវភៅកំណត់ត្រាទង្វើរបស់គេដោយដៃខាងស្ដាំនោះ

គេនឹងទទួលបានការកាត់ក្តីពីអល់ឡោះយ៉ាងងាយស្រួលបំផុតដោយគ្រាន់តែបង្ហាញទង្វើរបស់គេ(ដែលគេបានសាង)ប៉ុណ្ណោះ ហើយគេមិនសួរដេញដោលច្រើនឡើយ។

ហើយគេនឹងត្រលប់ទៅជួបជុំគ្រួសាររបស់គេវិញដោយភាពសប្បាយរីករាយ។

ចំណែកឯជនណាដែលត្រូវបានគេប្រគល់សៀវភៅកត់ត្រាទង្វើរបស់គេដោយដៃខាងឆេ្វងពីក្រោយខ្នងរបស់គេវិញនោះ

ពិតណាស់ គេនឹងស្រែកដង្ហោយថាៈ វិនាសអន្ដរាយហើយខ្ញុំ។

ហើយគេនឹងត្រូវចូលក្នុងឋាននរកជើហាន់ណាំ ដោយទទួលរងនូវកម្តៅ(ដ៏សែនក្តៅ)របស់វា។

ពិតប្រាកដណាស់ កាលនៅក្នុងលោកិយ រូបគេធ្លាប់រស់នៅជាមួយនឹងក្រុមគ្រួសាររបស់គេយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ទាំងដែលរូបគេស្ថិតក្នុងភាពគ្មានជំនឿ និងការប្រព្រឹត្តល្មើស។

ហើយគេគិតស្មានថា រូបគេនឹងមិនត្រូវវិលត្រលប់មកមានជីវិតជាថ្មីម្តងទៀតទេ បន្ទាប់ពីគេបានស្លាប់ហើយនោះ។

ផ្ទុយទៅវិញគឺមិនដូច្នោះទេ។ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេនឹងត្រូវអល់ឡោះជាម្ចាស់ត្រឡប់ឲ្យមានជីវិតឡើងវិញសារជាថ្មី ដូចដែលទ្រង់បានបង្កើតរូបគេកាលពីដំបូងដូច្នោះដែរ។ ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់គេមហាឃើញបំផុតពីស្ថានភាពរបស់គេដោយគ្មានអ្វីមួយអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នដល់គេទៅលើទង្វើដែលគេបានសាង។

អល់ឡោះបានស្បថនឹងពន្លឺពណ៌ក្រហមដែលស្ថិតនៅឯជើងមេឃក្រោយពេលព្រះអាទិត្យបានលិច។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលយប់ និងអ្វីដែលគេប្រមូលផ្តុំក្នុងពេលយប់។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងដួងចន្ទនៅពេលវារះពេញវង់។

ជាការពិតណាស់ពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)នឹងវិវត្តន៍ពីដំណាក់កាលមួយទៅដំណាក់កាលមួយទៀត គឺពីទឹកកាមទៅជាដុំឈាម ពីដុំឈាមទៅជាដុំសាច់ បន្ទាប់មក មានជិវិត ហើយបានស្លាប់ ហើយក៏ត្រូវបានគេពង្រស់ឲ្យរស់ឡើងវិញ។

អ្វីទៅដែលធ្វើឲ្យពួកអ្នកប្រឆាំងទាំងនោះមិនព្រមមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងថ្ងៃបរលោក?

ហើយនៅពេលដែលគេសូត្រគម្ពីរគួរអានឱ្យពួកគេស្តាប់ ពួកគេមិនព្រមស៊ូជោតទៅចំពោះម្ចាស់របស់ពួកគេឡើយ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកដែលប្រឆាំង ថែមទាំងបដិសេធនូវអ្វីដែលអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកទៀតផង។

ហើយអល់ឡោះទ្រង់មហាដឹងនូវអ្វីដែលពួកគេលាក់ទុកក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ គ្មានទង្វើណាមួយរបស់ពួកគេអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ប្រាប់ពួកគេពីទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតដែលកំពុងតែរង់ចាំពួកគេចុះ។

លើកលែងតែបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបានសាងទង្វើកុសលប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យដោយគ្មានថ្ងៃផុតរលត់ឡើយ នោះគឺឋានសួគ៌។

អល់ឡោះស្បថនឹងមេឃដែលមានផ្កាយជាច្រើន រួមទាំងព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងអ្វីផ្សេងទៀត។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលគេសន្យាថានឹងប្រមូលផ្តុំម៉ាខ្លូកទាំងអស់។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងរាល់អ្នកដែលធ្វើសាក្សីទាំងអស់ ដូចជា ព្យាការីទាំងឡាយ គឺធ្វើសាក្សីលើប្រជាជាតិរបស់ខ្លួន ហើយទ្រង់ស្បថនឹងរាល់អ្នកដែលត្រូវគេធ្វើសាក្សីឱ្យ ដូចជាប្រជាជាតិធ្វើសាក្សីឱ្យបណ្តាព្យាការីរបស់ពួកគេ។

គេបានដាក់បណ្ដាសាចំពោះក្រុមអ៊ួខទូត ជាពួកដែលជីករណ្ដៅដ៏ធំមួយនៅលើផែនដី

ហើយពួកគេបង្កាត់ភ្លើងនៅក្នុងរណ្តៅនោះ រួចពួកគេបោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងរស់ចូលក្នុងរណ្តៅភ្លើង

ខណៈដែលពួកគេអង្គុយនៅជុំវិញរណ្ដៅដែលពោរពេញទៅដោយភ្លើងនោះ

ដោយពួកគេសម្លឹងមើលទៅចំពោះទារុណកម្មដែលពួកគេកំពុងតែប្រព្រឹត្ដទៅលើបណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ ដោយសារតែពួកគេបានមានវត្តមាននៅទីនោះ។

ហើយការដែលពួកគ្មានជំនឿទាំងនោះធ្វើទារុណកម្មទៅលើបណ្តាអ្នកមានជំនឿនោះ គឺគ្មានក្រៅពីដោយសារតែពួកគេ(បណ្តាអ្នកមានជំនឿ)មានជំនឿចំពោះអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់មហាខ្លាំងពូកែដែលគ្មាននណាម្នាក់អាចឈ្នះទ្រង់ និងជាអ្នកដែលត្រូវបានអ្វីគ្រប់យ៉ាងកោតសរសើរចំពោះទ្រង់នោះឡើយ។

ជាអ្នកដែលការគ្រប់គ្រងមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់តែមួយគត់។ ហើយទ្រង់ឃើញបំផុតនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់ដោយគ្មានអ្វីមួយនៃកិច្ចការខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់អាចលាក់បាំងនឹងទ្រង់បានឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលធ្វើទារុណកម្មទៅលើបណ្តាអ្នកមានជំនឿប្រុសស្រីដោយដុតនឹងភ្លើងដើម្បីឱ្យពួកគេងាកចេញពីការមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ បន្ទាប់មក ពួកគេមិនបានសារភាពកំហុសទៅចំពោះអល់ឡោះពីអំពើបាបរបស់ពួកគេទេនោះ ពិតណាស់នៅថ្ងៃបរលោក ពួកគេនឹងទទួលទណ្ឌកម្មនៃឋាននរកជើហាន់ណាំ ហើយនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មភ្លើងនរកដែលឆាបឆេះពួកគេ ជាការតបស្នងចំពោះពួកគេទៅលើទង្វើដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តលើបណ្តាអ្នកមានជំនឿដោយដុតនឹងភ្លើង(ទាំងរស់)នោះ។

ពិតប្រាកដណាស់ បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះនិងបានសាងនូវទង្វើកុសលនោះ ពួកគេនឹងទទួលបានឋានសួគ៌ដែលមានទនេ្លជាច្រើនហូរកាត់ពីក្រោមវិមាននិងដើមឈើរបស់វា។ ការតបស្នងដែលគេបានត្រៀមសម្រាប់ពួកគេនោះហើយ គឺជាជោគជ័យដ៏ធំធេងដែលគ្មានជោគជ័យណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ ទណ្ឌកម្មនៃម្ចាស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ចំពោះពួកដែលបំពាននោះ (ទោះបីជាទ្រង់ពន្យារពេលដល់គេបន្តិចក៏ដោយ) គឺខ្លាំងក្លាជាទីបំផុត។

ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលបានបង្កើតម៉ាខ្លូក និងបង្កើតទណ្ឌកម្ម ហើយទ្រង់ជាអ្នកត្រឡប់ពួកគេទាំងពីរវិញ។

ហើយទ្រង់ជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសបំផុតចំពោះបាបកម្មសម្រាប់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ទាំងឡាយណាដែលបានសារភាពកំហុស ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាអាណិតស្រលាញ់បំផុតចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដែលជាអ្នកកោតខ្លាច។

ទ្រង់ជាម្ចាស់នៃអារ៉ស្ហដ៏ថ្កុំថ្កើង។

ជាម្ចាស់ដែលធ្វើតាមអ្វីដែលទ្រង់មានចេតនា ដូចជាការអភ័យទោសនូវបាបកម្មចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា និងដាក់ទោសទណ្ឌចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា ដោយគ្មាននរណាម្នាក់បង្ខិតបង្ខំទ្រង់ឡើយ។

តើដំណឹងរបស់កងទ័ពដែលធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងសេចក្តីពិត និងរារាំង(មនុស្ស)អំពីវានោះបានមកដល់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ឬទេ?

ដូចជាហ្វៀរអោន និងពួកសាមូដដែលជាប្រជាជាតិរបស់ព្យាការីសឡេះ។

គ្មានអ្វីដែលរារាំងពួកទាំងនោះមិនឲ្យមានជំនឿដោយសារតែពួកគេមិនបានដឹងពីរឿងរ៉ាវរបស់ប្រជាជាតិទាំងឡាយដែលបានបដិសេធ និងការវិនាសអន្តរាយដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកគេនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានបដិសេធនូវអ្វីដែលបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកអំពីរឿងរ៉ាវទាំងនោះ ដោយពួកគេធ្វើតាមចំណង់តណ្ហារបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

ហើយអល់ឡោះដឹងជ្រួតជ្រាបនូវរាល់សកម្មភាពទាំងអស់របស់ពួកគេ ដោយគ្មានអ្វីមួយអាចរំលងផុតពីការដឹងរបស់ទ្រង់នោះឡើយ ហើយទ្រង់នឹងតបស្នងដល់ពួកគេវិញចំពោះទង្វើទាំងនោះ។

ហើយគម្ពីរគួរអានមិនមែនជាកំណាព្យដូចដែលពួកបដិសេធទាំងនោះបាននិយាយឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាគម្ពីរគួរអានដ៏មហាថ្កុំថ្កើងបំផុត។

ដែលត្រូវបានថែរក្សានៅក្នុងបញ្ជីកំណត់ត្រា(ឡាវហុលម៉ះហ៊្វូស)អំពីការផ្លាស់ប្តូ ការកែប្រែ និងការបន្ថែមបន្ថយទាំងឡាយ។

អល់ឡោះបានស្បថនឹងមេឃ និងទ្រង់បានស្បថនឹងផ្កាយមួយដួងដែលបញ្ចេញរស្មីនៅពេលរាត្រី។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា អាត់តរិក ជាអ្វីនោះ?

វាគឺជាផ្កាយមួយដួងដែលបញ្ចេញរស្មីយ៉ាងចិញ្ចែងចិញ្ចាចនៅលើមេឃ។

ហើយជីវិតគ្រប់រូបសុទ្ធតែត្រូវបានអល់ឡោះឱ្យម៉ាឡាអ៊ីកាត់មួយរូបទទួលខុសត្រូវចំពោះវា ដោយថែរក្សា(កត់ត្រាទុក)ទង្វើរបស់គេដើម្បីជំនុំជម្រះនៅថ្ងៃបរលោក។

ដូចេ្នះ ចូរឱ្យមនុស្សលោកពិចារណាមើលចុះ ថាតើអល់ឡោះបានបង្កើតរូបគេមកពីអ្វី ដើម្បីឱ្យគេបានដឹងច្បាស់ពីសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យរបស់អល់ឡោះ និងការអសមត្ថភាពរបស់មនុស្សលោក។

អល់ឡោះបានបង្កើតរូបគេពីទឹកកាមដែលបាញ់បញ្ចូលទៅក្នុងស្បូនមនុស្សស្រី។

ទឹកនេះ គឺចេញពីឆ្អឹងខ្នងរបស់បុរស និងឆ្អឹងជំនីស្ត្រី។

ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើទ្រង់អាចបង្កើតរូបគេពីទឹកកាមដ៏ទន់ខ្សោយបាននោះ ពិតណាស់ទ្រង់ក៏ជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាពអាចធ្វើឱ្យគេមានជីវិតសារជាថ្មីបន្ទាប់ពីរូបគេបានស្លាប់ដើម្បីជំនុំជំរះនិងទទួលការតបស្នងនោះដែរ។

នៅថ្ងៃដែលអាថ៌កំបាំងទាំងអស់ត្រូវបានលាតត្រដាង ដោយគេលាតត្រដាងនូវអ្វីដែលលាក់បាំងនៅក្នុងដួងចិត្ត ដូចការនៀត(ការប៉ង) គោលជំនឿទាំងឡាយ និងអ្វីផ្សេងទៀត។ ដូច្នេះ គេអាចវែកញែករវាងអ្នកដែលធ្វើល្អ និងអ្នកដែលធ្វើអាក្រក់បាន។

ពិតណាស់មនុស្សលោកនៅថ្ងៃនោះ គឺរូបគេគ្មានអានុភាពណាមួយអាចរារាំងខ្លួនរបស់គេពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះនោះឡើយ ហើយក៏គ្មានអ្នកជួយសង្រ្គោះរូបគេ(ពីទណ្ឌកម្ម)នោះដែរ។

អល់ឡោះស្បថនឹងមេឃដែលពោពេញដោយទឹកភ្លៀង ពីព្រោះវាធ្លាក់ពីលើមេឃម្តងហើយម្តងទៀត(មិនចេះអស់)។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងផែនដីដែលប្រេះបែកដោយសារការដុះចេញនូវរុក្ខជាតិ ផល្លានុផល និងដើមឈើជាច្រើន។

ពិតប្រាកដណាស់ គម្ពីរគួរអានដែលបញ្ចុះទៅលើព្យាការីមូហាំម៉ាត់នេះ គឺជាពាក្យវែកញែករវាងត្រូវនិងខុស ការពិតនិងការភូតកុហក។

ហើយគម្ពីរគួរអានមិនមែនសម្រាប់លេងសើច ផ្ទុយទៅវិញវាគឺជាការពិត។

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលបដិសេធនឹងអ្វីដែលអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេបាននាំមកនោះ បានប្រើកលល្បិចជាច្រើនដើម្បីច្រានចោល(បដិសេធ)នូវការអំពាវនាវរបស់គាត់(អ្នកនាំសារ) និងបំផ្លាញការអំពាវនាវនោះ។

ហើយយើង(អល់ឡោះ)ក៏មានផែនការតបតនឹងពួកគេវិញដែរ ដើម្បីបង្ហាញពីសាសនាពិតនិងប្រឆាំងនឹងប្រការមិនពិត។

ដូចេ្នះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ពន្យារពេលឱ្យពួកគ្មានជំនឿទាំងនោះមួយរយៈពេលខ្លីសិនចុះ និងកុំសុំឱ្យទណ្ឌកម្មនិងការវិនាសអន្តរាយឆាប់កើតមានចំពោះពួកគេអ្វី។

ចូរអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)លើកតម្កើងម្ចាស់របស់អ្នកដែលជាម្ចាស់មហាខ្ពង់ខ្ពស់លើម៉ាខ្លូកទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ដោយសូត្រនាមរបស់ទ្រង់នៅពេលដែលអ្នករំលឹកចំពោះទ្រង់ និងនៅពេលដែលអ្នកលើកតម្កើងទ្រង់ចុះ។

ទ្រង់ជាអ្នកដែលបានបង្កើតមនុស្សលោកឱ្យមានលក្ខណៈសមសួនបំផុតសាកសមនឹងខ្លួនរបស់គេ។

ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលបានកំណត់នូវប្រភេទនិងលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់ម៉ាខ្លូកទាំងឡាយ ហើយផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញរាល់ម៉ាខ្លូកទាំងអស់ទៅកាន់អ្វីដែលសាកសមនឹងពួកគេ។

ហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលបណ្ដុះរុក្ខជាតិបៃតងចេញពីដីដែលអាចចិញ្ចឹមសត្វពាហនៈរបស់ពួកអ្នកបាន។

បន្ទាប់មក ទ្រង់បានធ្វើឱ្យវា(រុក្ខជាតិ)ទៅជាក្រៀមស្វិតក្លាយជាពណ៌ខ្មៅ បន្ទាប់ពីវាមានពណ៌បៃតងស្រស់។

យើងនឹងសូត្រគម្ពីរគួរអានឱ្យអ្នកស្តាប់(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) ហើយយើងនឹងប្រមូលវាដាក់ក្នុងទ្រូងរបស់អ្នក ហើយអ្នកនឹងមិនភ្លេចវាឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរអ្នកកុំប្រជែងជាមួយនឹងជីព្រីលក្នុងការសូត្រ(គម្ពីរគួរអាននេះ) ដូចអ្វីដែលអ្នកធ្លាប់បានធ្វើ(ពីមុន)ដោយសារតែអ្នកខ្លាចភ្លេចវាឲ្យសោះ។

លើកលែងតែអ្វីដែលអល់ឡោះមានចេតនាឱ្យអ្នកភ្លេចវាដោយគតិបណ្ឌិត(របស់ទ្រង់)ប៉ុណ្ណោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់ដឹងនូវអ្វីដែលគេលាតត្រដាង និងអ្វីដែលគេលាក់កំបាំង។ គ្មានអ្វីមួយអំពីរឿងទាំងនោះអាចលាក់បាំងពីទ្រង់បានឡើយ។

ហើយយើងនឹងសម្រួលដល់អ្នក(ឲ្យធ្វើ)នូវទង្វើទាំងឡាយណាដែលធ្វើឲ្យយើងពេញចិត្តក្នុងចំណោមទង្វើដែលនាំឱ្យអ្នកបានចូលឋានសួគ៌។

ដូច្នេះ ចូរអ្នកទូន្មានមនុស្សលោកតាមវ៉ាហ៊ីដែលយើងបានផ្តល់ឱ្យអ្នកនៃគម្ពីរគួរអាន និងរំលឹកដល់ពួកគេចុះ ដរាបណាការក្រើនរំលឹកនោះនៅតែមានអ្នកស្តាប់។

អ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះនោះ គេនឹងទទួលយកការទូន្មានរបស់អ្នក ពីព្រោះរូបគេ គឺជាអ្នកទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីការទូន្មាននេះ។

ហើយអ្នកគ្មានជំនឿនឹងចេញឆ្ងាយនិងបែរចេញពីការទូន្មាននេះ ពីព្រោះរូបគេគឺមនុស្សដែលអពមង្គលបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក ព្រោះរូបគេនឹងចូលឋាននរក។

អ្នកដែលចូលឋាននរកនៅថ្ងៃបរលោកនោះ រូបគេនឹងទទួលរងនូវកម្តៅភ្លើងនរកជារៀងរហូត។

បន្ទាប់មក រូបគេនឹងស្ថិតក្នុងឋាននរកជាអមតៈ ដោយរូបគេមិនអាចស្លាប់ដើម្បីអាចសម្រាកពីទណ្ឌកម្មនោះទេ ហើយរូបគេក៏មិនអាចរស់ដោយសុខស្រួលដែរ(វេទនាស្ទើររស់ ស្ទើរស្លាប់)។

ពិតប្រាកដណាស់ ជនណាហើយដែលជម្រះសម្អាតពីប្រការស្ហ៊ីរិកនិងអំពើល្មើសទាំងឡាយនោះ គឺពិតជាអ្នកដែលទទួលបានជោគជ័យដូចអ្វីដែលគេប្រាថ្នា។

ហើយគេបានរំលឹកទៅចំពោះម្ចាស់របស់គេតាមអ្វីដែលច្បាប់បានបង្គាប់ប្រើ(គ្រប់ប្រភេទនៃការរំលឹកទាំងអស់) ហើយគេប្រតិបត្ដិសឡាត(យ៉ាងពេញលេញ)ទៅតាមរបៀបដែលគេទាមទារ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកអ្នកបែរជាស្រឡាញ់និងឲ្យតម្លៃជីវិតរស់នៅក្នុងលោកិយខ្លាំងជាងជិវិតនៅថ្ងៃបរលោកទៅវិញ ខណៈដែលវាទាំងពីរមានភាពខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។

ហើយចំពោះថ្ងៃបរលោក គឺវាល្អប្រសើរជាងលោកិយនិងអ្វីៗដែលមានក្នុងលោកិយទៅទៀត ទាំងទ្រព្យសម្បត្តិនិងសេចក្តីសុខសុភមង្គល ហើយវាមានជាអមតៈ(មិនសាបសូន្យឡើយ) ពីព្រោះនៅថ្ងៃបរលោកនោះ ពោរពេញទៅដោយការសើយសុខដែលគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។

ពិតប្រាកដណាស់ អ្វីដែលយើង(អល់ឡោះ)បានលើកឡើងប្រាប់ដល់ពួកអ្នកទាក់ទនងនឹងបទបញ្ជានិងដំណឹងទាំងអស់នេះ ក៏មានចែងនៅក្នុងគម្ពីរដែលបានបញ្ចុះមុនអ្នក(ព្យាការីមូហាំម៉ាត់)ផងដែរ

ដូចជា(នៅក្នុង)គម្ពីរដែលបានបញ្ចុះទៅលើព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម និងព្យាការីមូសាជាដើម។

តើរឿងរ៉ាវនៃថ្ងៃបរលោក ជាថ្ងៃដែលមនុស្សលោកគ្របដណ្តប់ទៅដោយភាពភ័យរន្ធត់ខ្លាំងបំផុតនោះបានមកដល់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ហើយឬនៅ?

ពិតណាស់ មនុស្សនៅថ្ងៃបរលោកនោះ មានទាំងអ្នកដែលមានទុក្ខសោក និងមានទាំងអ្នកដែលសប្បាយរីករាយ។ ហើយអ្នកដែលមានទុក្ខសោកនោះ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ គឺពោរពេញដោយភាពអាម៉ាស់ ហើយឱនមុខចុះ។

ពួកគេនឿយហត់ខ្លាំងបំផុតដោយសារតែច្រវាក់ដែលគេអូសទាញពួកគេ ហើយនិងខ្នោះដែលគេដាក់។

ពួកដែលមានទឹកមុខបែបនោះ ពួកគេនឹងត្រូវចូលក្នុងភើ្លងនរក ដោយទទួលរងនូវកម្តៅដ៏សែនក្ដៅបំផុតរបស់វា។

គេនឹងបញ្រ្ចកទឹកដ៏សែនក្តៅបំផុតឱ្យពួកគេផឹក។

គ្មានចំណីអាហារណាសម្រាប់ពួកគេក្រៅពីចំណីអាហារដ៏អាក្រក់បំផុតនោះទេ។ ហើយគេបញ្រ្ចកពួកគេនឹងរុក្ខជាតិបន្លាមួយប្រភេទដែលគេហៅថាស្ហ៊ីពរីក ដែលនៅពេលណាដែលវាស្ងួត គឺវាក្លាយជាជាតិពុល។

វា(ចំណីអាហារនោះ)មិនបានធ្វើឲ្យអ្នកដែលទទួលទានវាធំធាត់នោះទេ ហើយក៏មិនធ្វើឱ្យពួកគេបាត់សេ្រកឃ្លាននោះដែរ។

ចំណែកឯទឹកមុខរបស់អ្នកដែលសប្បាយរីករាយនៅថ្ងៃនោះវិញ គឺពោពេញទៅដោយឧបការគុណ ភាពស្រស់ស្រាយ និងភាពសប្បាយរីករាយ ព្រោះពួកគេទទួលបានឧបការគុណ(ពីអល់ឡោះ)។

ដោយសារពួកគេពេញចិត្តនឹងទង្វើកុសលដែលគេបានសាងកាលនៅក្នុងលោកិយ។ ជាការពិតណាស់ រូបគេបានឃើញផលបុណ្យនៃទង្វើដែលគេបានសាងទុកសម្រាប់ថ្ងៃបរលោកនោះ កើនឡើងទ្វេដង។

(ពួកគេ)នៅក្នុងឋានសួគ៌ដែលជាទីកន្លែងខ្ពង់ខ្ពស់ និងមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះ គេមិនលឺពាក្យសំដីឥតបានការ និងពាក្យសម្តីឥតប្រយោជន៍នោះឡើយ ជាពិសេសគឺការស្តាប់លឺនូវពាក្យសម្ដីដែលគេហាមឃាត់។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នេះទៀត គឺមានប្រភពទឹកជាច្រើនដែលហូរកាត់តាមវា ហើយពួកគេអាចប្រើប្រាស់វាតាមចិត្តចង់។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះដែរ មានគ្រែខ្ពស់ៗ

និងកែវដែលបានរៀបចំទុកដាក់ជាសេ្រចសម្រាប់យកមកពិសារ។

ហើយនៅក្នុងឋានសួគ៌នោះដែរ មានខ្នើយកើយដែលរៀបដាក់ជាជួរ។

នៅក្នុងឋានសួគ៌នោះផងដែរ គឺមានកម្រាលព្រំដែលក្រាលសន្ធឹងរួចជាសេ្រចគ្រប់ទីកន្លែង។

តើពួកគេមិនសង្កេតមើលដោយពិចារណាទៅកាន់សត្វអូដ្ឋទេឬ ថាតើអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្កើតវា និងសម្រួលវាដល់កូនចៅអាហ្ទាំ(មនុស្សលោក)យ៉ាងដូចម្តេច?

និងមើលទៅមេឃ ថាតើវាត្រូវបានគេលើកឱ្យខ្ពស់ឡើងរហូតក្លាយជាដំបូលការពារ(ផែនដី)នៅពីលើពួកគេ ដោយមិនធ្លាក់មកលើពួកគេយ៉ាងដូចមេ្ដច?

និងមើលទៅកាន់ភ្នំទាំងឡាយ ថាតើវាត្រូវបានគេបោះភ្ជាប់នឹងដីយ៉ាងរឹងមាំដើម្បីកុំឲ្យវា(ផែនដី)ញ័ររញ្ជួយលើមនុស្សយ៉ាងដូចមេ្ដច ?

និងមើលទៅកាន់ផែនដី ថាតើវាត្រូវបានគេលាតសន្ធឹង និងរៀបចំវាសម្រាប់ឲ្យមនុស្សរស់នៅលើផែនដីនោះយ៉ាងដូចមេ្ដច?

ដូចេ្នះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ផ្តល់ដំបូន្មាននិងបំភ័យពួកទាំងនោះ(ពួកគ្មានជំនឿ)ពីទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះចុះ។ តាមពិត អ្នកគ្រាន់តែជាអ្នកដែលក្រើនរំលឹកប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនទាមទារអ្វីពីអ្នកក្រៅពីការដាស់រំលឹកពួកគេនោះឡើយ។ រីឯផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញពួកគេទៅកាន់ការមានជំនឿវិញ គឺស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់អល់ឡោះតែមួយគត់។

អ្នកពុំមែនជាអ្នកដែលប្រើអំណាចផ្តាច់ការទៅលើពួកគេ រហូតបង្ខំពួកគេឲ្យមានជំនឿឡើយ។

ក៏ប៉ុន្តែ ជនណាហើយក្នុងចំណោមពួកគេដែលបានងាកចេញពីសេចក្តីជំនឿ ហើយប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនិងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់វិញនោះ

អល់ឡោះនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះគេនៅថ្ងៃបរលោក ដោយបញ្ចូលរូបគេទៅក្នុងនរកជើហាន់ណាំជាអមតៈ។

ពិតប្រាកដណាស់ ការវិលត្រឡប់របស់ពួកគេបន្ទាប់ពីពួកគេបានស្លាប់នោះ គឺមកកាន់យើង(អល់ឡោះ)តែមួយគត់។

បន្ទាប់មក ការជំនុំជម្រះទៅលើទង្វើរបស់ពួកគេនោះ គឺជាតួនាទីរបស់យើងតែម្នាក់គត់ ពុំមែនជាតួនាទីរបស់អ្នក(ឱមូហាំម៉ាត់) ឬនរណាម្នាក់ក្រៅពីអ្នកនោះទេ។

អល់ឡោះជាម្ចាស់បានស្បថនឹងពេលទៀបភ្លឺ(ពេលហ្វាជើរ)។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងយប់ទាំងដប់(ដប់ថ្ងៃដំបូងនៃខែហ្ស៊ុលហិជ្ជះ)។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងចំនួនគូ និងចំនួនសេស។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលយប់នៅពេលដែលវាមកដល់ ហើយក៏បានកន្លងផុតទៅ។ ការស្បថនឹងប្រការទាំងអស់នេះ គឺដើម្បីកាត់សេចក្តីលើទង្វើរបស់ពួកអ្នក។

តើការស្បថដែលបានលើកឡើងទាំងនេះមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកដែលមានសតិបញ្ញាទេឬ?

តើអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)មិនបានឃើញទេឬ ថាតើម្ចាស់របស់អ្នកបានធ្វើដូចមេ្ដចចំពោះក្រុមអាទដែលជាក្រុមរបស់ព្យាការីហ៊ូទ នៅពេលដែលពួកគេបដិសេធនឹងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នោះ?

និងកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីរ៉ុមដែលជាបុព្វបុរសរបស់ក្រុមអាដដែលពួកគេមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា និងមានសំណង់ខ្ពស់ៗ។

ដែលអល់ឡោះមិនបានបង្កើតដូចវាឡើយនៅលើផែនដីនេះ។

ហើយតើអ្នកមិនបានឃើញទេឬ ថាតើម្ចាស់របស់អ្នកបានធ្វើដូចមេ្ដចចំពោះក្រុមសាមូដ ជាក្រុមរបស់ព្យាការីសឡេះ ដែលពួកគេបានដាប់ចោះភ្នំធ្វើជាលំនៅដ្ឋាននោះ?

ហើយតើអ្នកមិនបានឃើញទេឬ ថាតើម្ចាស់របស់អ្នកបានធ្វើដូចមេ្ដចចំពោះហ្វៀរអោនដែលមានពលទាហានជាច្រើនសម្រាប់ធ្វើទារុណកម្មលើមនុស្សលោកនោះ?

ពួកទាំងនោះ គឺជាពួកដែលប្រើអំណាចផ្តាច់ការ និងបានបំពានហួសព្រំដែន ហើយរាល់ក្រុមនីមួយៗ គឺបំពានព្រំដែន(ច្បាប់របស់អល់ឡោះ)នៅក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេ។

ពួកគេបង្កវិនាសកម្មយ៉ាងច្រើននៅលើផែនដីតាមរយៈការធ្ចើឲ្យរីកសុសសាយនូវភាពគ្មានជំនឿ និងការប្រព្រឹត្តល្មើស។

ដូច្នេះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានឲ្យពួកគេភ្លក្សនូវទណ្ឌកម្មរបស់ទ្រង់ដ៏សែនឈឺចាប់បំផុត និងធ្វើឲ្យពួកគេស្លាប់ផុតពូជពីផែនដី។

ពិតប្រាកដណាស់ ម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ទ្រង់ជាអ្នកឃ្លាំមើលគ្រប់ទង្វើរបស់មនុស្សលោកដើម្បីទ្រង់នឹងតបស្នងឋានសួគ៌ចំពោះជនណាដែលបានសាងអំពើល្អ និងតបស្នងនូវឋាននរកចំពោះជនណាដែលសាងអំពើអាក្រក់។

រីឯមនុស្សលោក ជាទម្លាប់របស់គេនោះ គឺនៅពេលដែលម្ចាស់របស់គេបានសាកល្បងរូបគេដោយទ្រង់បានលើកតម្កើងរូបគេ និងបានប្រទាននូវឧបការគុណដល់គេ ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិ កូនចៅ និងឋានៈសក្តិនោះ គឺគេនឹកស្មានថា អ្វីដែលគេទទួលបាននោះ គឺដោយសារតែរូបគេមានភាពខ្ពង់ខ្ពស់ចំពោះអល់ឡោះ ដោយគេនិយាយថាៈ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានលើកតម្កើងខ្ញុំ ដោយសារតែខ្ញុំសាកសមនឹងទទួលបានការលើកតម្កើងពីទ្រង់។

ក៏ប៉ុន្ដែ នៅពេលដែលទ្រង់សាកល្បងរូបគេដោយបានត្បិតត្បៀតលាភសក្ការៈរបស់ទ្រង់ចំពោះគេវិញនោះ ពិតណាស់គេនឹងគិតថា ទាំងនោះគឺដោយសារតែរូបគេគ្មានតម្លៃចំពោះម្ចាស់របស់គេ ដោយគេនិយាយថាៈ ម្ចាស់របស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំទទួលនូវភាពអាប់ឱន។

ពុំដូច្នោះឡើយ រឿងនោះមិនដូចអ្វីដែលមនុស្សលោកគិតនោះទេដែលថា ពិតណាស់ ការប្រទានឧបការគុណទាំងនេះ(ដល់ពួកគេ) គឺជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីការពេញចិត្តរបស់អល់ឡោះចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយការមិនប្រទានឧបការគុណ(របស់ទ្រង់ដល់ពួកគេ) គឺជាភស្តុតាងបញ្ជាក់ថា រូបគេគ្មានតម្លៃចំពោះម្ចាស់របស់គេនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការពិត គឺដោយសារតែពួកអ្នកគ្មានចិត្តសប្បុរសចំពោះក្មេងកំព្រានូវអ្វីដែលអល់ឡោះបានផ្តល់ឱ្យពួកអ្នកអំពីលាភសក្ការៈនោះឡើយ។

ហើយពួកអ្នកក៏មិនជម្រុញគ្នាឱ្យផ្តល់អាហារដល់អ្នកទីទាល់ក្រដែលគ្មានអាហារហូបចុកនោះដែរ។

ហើយពួកអ្នកកេងប្រវ័ញ្ចសិទ្ធិរបស់អ្នកទន់ខ្សោយទាំងឡាយ ដូចជា ស្ត្រីភេទ និងកូនកំព្រាយ៉ាងខ្លាំង ដោយមិនខ្វល់ថា វាស្របច្បាប់ឬមិនស្របច្បាប់នោះទេ។

ហើយពួកអ្នកថែមទាំងស្រឡាញ់ទ្រព្យសម្បត្ដិហួសហេតុដោយពួកអ្នកកំណាញ់មិនព្រមបរិច្ចាគវាក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះឡើយ។

មិនគប្បីលើពួកអ្នកធ្វើទង្វើបែបនេះនោះទេ។ ហើយចូរពួកអ្នកចងចាំ នៅពេលដែលផែនដីត្រូវបានគេធ្វើឲ្យវាញ័ររញ្ជួយ និងរង្គើយ៉ាងខ្លាំង។

ហើយម្ចាស់របស់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)បានមកដល់ដើម្បីកាត់សេចក្តីរវាងខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ហើយបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ក៏បានមកដល់ដែរដោយតម្រៀបគ្នាជាជួរ។

ហើយនៅថ្ងៃនោះ នរកជើហាន់ណាំត្រូវបានគេនាំមកដោយវាមានខ្សែបង្ហៀចំនួនប្រាំពីរម៉ឺន ហើយរាល់ខ្សែបង្ហៀនីមួយៗ គឺមានម៉ាឡាអ៊ីកាត់ចំនួនប្រាំពីរម៉ឺនជាអ្នកអូសទាញវា។ ហើយនៅថ្ងៃនោះដែរ មនុស្សលោកនឹងភ្ញាក់រលឹកនូវកាតព្វកិច្ចរបស់អល់ឡោះដែលគេមិនបានបំពេញ តែការភ្ញាក់រលឹកនោះ មិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់រូបគេឡើយក្នុងថ្ងៃនោះ ពីព្រោះ វាគឺថ្ងៃតបស្នង(ចំពោះទង្វើទាំងឡាយ) ពុំមែនជាថ្ងៃសាងទង្វើឡើយ។

គេនឹងនិយាយទាំងសោកស្តាយជាទីបំផុតថាៈ ឱអនិច្ចាខ្លួនខ្ញុំអើយ! ខ្ញុំគួរតែបានសាងអំពើល្អសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំ និងសម្រាប់ជិវិតនៅថ្ងៃបរលោកនេះដែលជាជិវិតពិតប្រាកដ។

ដូច្នោះនៅថ្ងៃនោះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចដាក់ទណ្ឌកម្មដូចទណ្ឌកម្មរបស់អល់ឡោះឡើយ ពីព្រោះទណ្ឌកម្មអល់ឡោះ គឺខ្លាំងក្លាបំផុត និងស្ថិតស្ថេរជាដរាប។

ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់អាចចងពួកគ្មានជំនឿជាជួរជាប់ដូចចំណងរបស់អល់ឡោះដែរ។

ចំណែកឯព្រលឹងអ្នកមានជំនឿវិញ នៅពេលដែលគេស្លាប់និងនៅថ្ងៃបរលោក នឹងមានគេនិយាយទៅកាន់ព្រលឹងនោះថាៈ ឱព្រលឹងដែលនឹងនរទៅរកសេចក្តីជំនឿ និងទង្វើកុសល!

ចូរអ្នកវិលត្រលប់ទៅរកម្ចាស់របស់អ្នកវិញដោយការពេញចិត្តអំពីទ្រង់តាមរយៈផលបុណ្យដែលអ្នកទទួលបាន និងការពេញចិត្តពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដោយសារទង្វើកុសលដែលអ្នកបានសាងចុះ។

ហើយចូរអ្នកចូលទៅក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើរបស់យើងដែលជាអ្នកសាងទង្វើកុសលចុះ។

ហើយចូរអ្នកចូលឋានសួគ៌របស់យើងដែលយើងបានត្រៀមទុកសម្រាប់ពួកគេ(អ្នកសាងទង្វើកុសល)ជាមួយនឹងពួកគេចុះ ។

អល់ឡោះបានស្បថនឹងទឺកដីពិសិដ្ឋ នោះគឺទីក្រុងម៉ាក្កះ។

ហើយអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ត្រូវបានគេអនុញ្ញាតចំពោះអ្នកនូវអ្វីដែលអ្នកបានធ្វើនៅក្នុងទឹកដីនេះ ដូចជាការសម្លាប់អ្នកដែលសមនឹងសម្លាប់ និងចាប់ជាឈ្លើយសឹកចំពោះជនណាដែលសមនឹងចាប់។

ហើយអល់ឡោះបានស្បថនឹងបិតានៃមនុស្សលោក(អាហ្ទាំ) ហើយទ្រង់ក៏បានស្បថផងដែរនឹងកូនចៅរបស់គាត់ដែលកើតចេញអំពីគាត់។

ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានបង្កើតមនុស្សលោកឲ្យស្ថិតក្នុងភាពនឿយហត់និងការលំបាក ដោយសារតែគេត្រូវប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គនានានៅក្នុងលោកិយ។

តើមនុស្សលោកគិតស្មានថា គ្មាននរណាម្នាក់អាចមានសមត្ថភាពធ្វើអ្វីចំពោះរូបគេ ហើយក៏គ្មាននរណាអាចផ្តន្ទាទោសរូបគេឬនៅពេលដែលគេប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសនោះ សូម្បីតែម្ចាស់របស់គេដែលបង្កើតរូបគេក៏ដោយឬ?សូម្បីតែម្ចាស់របស់គេដែលបង្កើតរូបគេក៏ដោយនោះ?

ដោយគេនិយាយថាៈ ខ្ញុំបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្ដិយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ធ្វើការបរិច្ចាគ។

តើអ្នកដែលអួតអាងចំពោះការបរិច្ចាគរបស់ខ្លួននេះគិតស្មានថា អល់ឡោះមិនបានឃើញការបរិច្ចាគរបស់គេ និងមិនជំនុំជម្រះទៅលើទ្រព្យសម្បត្តិគេទេឬ ថាតើទ្រព្យសម្បត្តិនេះបានមកពីណា ហើយគេចំណាយទៅលើអ្វីខ្លះនោះ?

តើយើងមិនបានបង្កើតឱ្យគេមានភ្នែកមួយគូដើម្បីមើលទេឬ?

និង(បានបង្កើត)អណ្ដាតមួយ និងបបូរមាត់ពីរដើម្បីឲ្យគេអាចនិយាយបានទេឬ?

ហើយយើងថែមទាំងបានណែនាំគេឱ្យស្គាល់ផ្លូវល្អ និងផ្លូវអាក្រក់ទេឬ?

តែគេមិនបានដើរនៅលើមាគ៌ាដែលលំបាក(មាគ៌ាទៅកាន់ឋានសួគ៌)ឡើយ។

តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដឹងថា មាគ៌ាដ៏លំបាកដែលគេត្រូវធ្វើដើម្បីបានចូលឋានសួគ៌នោះជាអ្វី?

នោះគឺការដោះលែងខ្ញុំបម្រើដាច់ថ្លៃម្នាក់ឱ្យមានសិទ្ធិសេរីភាព មិនថាជាខ្ញុំបម្រើប្រុស ឬខ្ញុំបម្រើស្រី។

ឬផ្តល់ចំណីអាហារ(ដល់មនុស្សលោក)នៅថ្ងៃដែលមានគ្រោះទុរភិក្សដែលគ្មានចំណីអាហារសម្រាប់ទទួលទាន។

ឬផ្តល់ចំណីអាហារដល់កូនកំព្រា(ដែលកំព្រាឪពុក)ដែលជាញាតិសន្តាននឹងគ្នា។

ឬអ្នកក្រីក្រដែលគ្មានអ្វីសោះ។

បន្ទាប់មក គេបានក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ និងបានផ្ដែផ្ដាំគ្នាឱ្យមានការអត់ធ្មត់លើការគោរពប្រតិបត្តិ អត់ធ្មត់មិនប្រព្រឹត្តិអំពើល្មើស និងអត់ធ្មត់ទៅលើការគ្រោះអាសន្ននានា ព្រមទាំបានផ្ដែផ្ដាំគ្នាឱ្យមានក្ដីមេត្ដាករុណាទៅចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះ។

បណ្តាអ្នកដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិបែបនោះហើយ គឺជាក្រុមដែលបានទទួលបញ្ជីកំណត់ត្រាទង្វើដោយដៃស្តាំ។

ហើយពួកដែលគ្មានជំនឿនឹងបណ្តាវាក្យខណ្ឌរបស់យើងដែលបានបញ្ចុះទៅលើអ្នកនាំសាររបស់យើងនោះ ពួកគេគឺជាក្រុមដែលទទួលបញ្ជីកំណត់ត្រាទង្វើដោយដៃឆេ្វង។

ភ្លើងនរកនឹងគ្របដណ្ដប់លើពួកគេយ៉ាងជិតនៅថ្ងៃបរលោក ដោយពួកគេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មនៅក្នុងឋាននរកនោះ។

អល់ឡោះទ្រង់ស្បថនឹងព្រះអាទិត្យ ហើយស្បថនឹងពេលហ្ទូហា(ពេលព្រឹកបន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យរះបានកម្ពស់មួយថ្នោល)។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងដួងចន្ទនៅពេលដែលវាបានរះឡើងបន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យលិច ។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលថ្ងៃនៅពេលដែលវាបានលាតត្រដាង(ឲ្យឃើញ)អ្វីៗដែលនៅលើផែនដីដោយពន្លឺរបស់វា។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលយប់នៅពេលដែលវាបានគ្របដណ្ដប់លើផ្ទៃផែនដីដែលធ្វើឱ្យមានភាពងងឹតសូន្យសុង។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងមេឃ និងស្បថនឹងសំណង់ដ៏ឥតខ្ចោះរបស់វា។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងផែនដី និងស្បថនឹងភាពលាតសនឹ្ធងរបស់វា(ផែនដី)ដែលអាចឲ្យមនុស្សរស់នៅលើវាបាន។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងរាល់ជិវិត និងស្បថនឹងការបង្កើតរបស់ទ្រង់សម្រាប់វាដោយធ្វើឱ្យគេមានលក្ខណៈសមសួន។

ហើយទ្រង់បានធ្វើគេស្គាល់(ដឹង)នូវអ្វីដែលជាអំពើអាក្រក់ដែលត្រូវជៀសវាង និងអ្វីដែលជាអំពើល្អដែលត្រូវប្រតិបត្តិ ដោយមិនបានបង្រៀន។

ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកដែលជម្រះសម្អាតខ្លួនរបស់គេដោយសាងនូវអំពើល្អ និងជៀសវាងពីអំពើអាក្រក់នោះ ពិតជាបានទទួលជោគជ័យ។

រីឯអ្នកដែលធ្វើឲ្យខ្លួនគេមានភាពកខ្វក់ដោយប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសនិងអំពើបាបកម្មនោះ ពិតជាទទួលនូវការខាតបង់។

ក្រុមសាមូទបានបដិសេធនឹងអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ គឺព្យាការីសឡេះ ដោយសារតែពួកគេបានបំពានព្រំដែន ដោយប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសនិងអំពើបាបកម្ម។

នៅពេលដែលជនកំណាចម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានចេញមក(សម្លាប់សត្វអូដ្ឋញី) ក្រោយយពីក្រុមរបស់គាត់(ព្យាការីសឡេះ)បានប្រឆាំងនឹងគាត់។

ពេលនោះ ព្យាការីសឡេះបាននិយាយទៅកាន់ពួកគេថាៈ ចូរពួកអ្នកដោះលែងសត្វអូដ្ឋញីរបស់អល់ឡោះ និងចូរឲ្យវាផឹកទឹកនៅថ្ងៃ(ដែលជាវេន)របស់វាចុះ ហើយកុំធ្វើអាក្រក់អ្វីមួយចំពោះវាឱ្យសោះ។

តែពួកគេបានប្រឆាំងនឹងអ្នកនាំសាររបស់ពួកគេក្នុងរឿងសត្វអូដ្ឋញីនោះ។ ពេលនោះ ជនកំណាចម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេក៏បានសម្លាប់វា ដោយមានការយល់ព្រមពីពួកគេចំពោះទង្វើនោះ។ ដូច្នេះ ពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏រួមចំណែកក្នុងការទទួលបាបកម្មដែរ។ ពេលនោះ អល់ឡោះជាម្ចាស់ក៏បានដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេ ដោយទ្រង់បានបំផ្លាញពួកគេនឹងសម្រែកមួយយ៉ាងខ្លាំងក្លាដោយសារតែបាបកម្មរបស់ពួកគេ។ ហើយទ្រង់បានធើ្វឱ្យពួកគេវិនាសអន្ដរាយទាំងអស់គ្នា។

អល់ឡោះទ្រង់ដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេដោយបំផ្លាញពួកគេបែបនេះដោយទ្រង់មិនខ្លាច(មិនខ្វល់)ថាមានអ្នកតាមទ្រង់(ឬអត់)នោះទេ។

អល់ឡោះទ្រង់ស្បថនឹងពេលយប់ នៅពេលដែលមេឃនិងផែនដីត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹតរបស់វា។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងពេលថ្ងៃ នៅពេលដែលវាបានបពោ្ចញពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់។

ហើយទ្រង់ស្បថនឹងការបង្កើតរបស់ទ្រង់ដែល(ទ្រង់បានបង្កើតឱ្យ)មានពីរភេទ គឺភេទប្រុស និងភេទស្រី។

ជាការពិតណាស់ ទង្វើរបស់ពួកអ្នក(មនុស្សលោក) គឺមានភាពខុសៗគ្នា។ អ្នកខ្លះធ្វើទង្វើល្អដែលជាមូលហេតុនាំឲ្យចូលឋានសួគ៌ ឯអ្នកខ្លះទៀតធ្វើទង្វើអាក្រក់ដែលជាមូលហេតុនាំឲ្យចូលឋាននរក។

រីឯអ្នកដែលបានបរិច្ចាគនូវអ្វីដែលគេដាក់កាតព្វកិច្ចលើរូបគេឲ្យបរិច្ចាគ ដូចជាការបរិច្ចាគហ្សាកាត់ ការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ និងការផាកពិន័យ(ចំពោះកំហុសឆ្គងមួយចំនួន) ព្រមទាំងកោតខ្លាច(មិនប្រព្រឹត្ត)ចំពោះអ្វីដែលអល់ឡោះបានហាមឃាត់

និងមានជំនឿជឿជាក់ចំពោះការសន្យារបស់អល់ឡោះដែលថាទ្រង់នឹងតបស្នងប្រការល្អវិញនោះ

យើងនឹងសម្រួលដល់គេក្នុងការសាងអំពើល្អ ហើយនិងការបរិច្ចាគក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ។

រីឯជនណាដែលកំណាញ់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេ ដោយមិនព្រមបរិច្ចាគវាចំពោះអ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ចលើរូបគេត្រូវបរិច្ចាគ និងមិនត្រូវការជំនួយពីអល់ឡោះដោយសារតែ(គេគិតថា)គេមានទ្រព្យសម្បត្តិហើយ។ ដូចនេះ គេមិនសុំពីអល់ឡោះឲ្យប្រទាននូវការប្រោសប្រទានអ្វីដល់គេទៀតឡើយ

ហើយគេបដិសេធ(មិនជឿ)ចំពោះការសន្យារបស់អល់ឡោះដែលថាទ្រង់នឹងតបស្នងផលបុណ្យចំពោះការបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះវិញនោះ

គឺយើង(អល់ឡោះ)នឹងសម្រួលដល់គេក្នុងការប្រព្រឹត្តទង្វើអាក្រក់នោះ ហើយនិងផ្តល់ភាពលំបាកដល់គេក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើល្អ។

ហើយទ្រព្យសម្បត្តិដែលគេរិះកំណាញ់ទាំងនោះ មិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីដល់គេបន្តិចឡើយនៅពេលគេទទួលរងនូវភាពវិនាសអន្តរាយ ហើយធ្លាក់ចូលទៅក្នុងឋាននរកហើយនោះ។

ជាការពិតណាស់ កាតព្វកិច្ចចំពោះយើង គឺការបកស្រាយបញ្ជាក់នូវមាគ៌ាដែលត្រឹមត្រូវនិងមាគ៌ាដែលមិនត្រឹមត្រូវ។

ហើយពិតប្រាកដណាស់ ឆាកជីវិតបរលោកនិងឆាកជីវិតលោកិយ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់យើង។ យើងចាត់ចែងចំពោះវាតាមអ្វីដែលយើងមានចេតនា ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ក្រៅពីយើងមានសិទ្ធិចាត់ចែងនោះឡើយ។

ដូច្នេះ យើងបានដាស់តឿនព្រមានពួកអ្នក(ឱមនុស្សលោក)ឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នអំពីភ្លើងនរកដែលឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ ប្រសិនបើពួកអ្នកប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះនោះ។

គ្មាននរណាម្នាក់ដែលទទួលរងនូវកម្តៅរបស់ភ្លើងនរកនេះនោះទេ លើកលែងតែមនុស្សអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ នោះគឺពួកគ្មានជំនឿ។

គឺអ្នកដែលបដិសេធចំពោះអ្វីដែលអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់បាននាំមក ហើយបានងាកចេញពីការអនុវត្តតាមបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះ។

ហើយគេនឹងបញ្ចៀសអ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សលោកអំពីឋាននរក នោះគឺអាពូហ្ពាកើរ។

ជាអ្នកដែលបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេក្នុងផ្លូវសប្បុរសដើម្បីជម្រះសម្អាតខ្លួនរបស់គេពីបាបកម្ម។

គេមិនមែនបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេដើម្បីសងគុណនរណាម្នាក់ដែលធ្វើល្អចំពោះគេនោះឡើយ។

ការបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេនោះ គឺគ្មានបំណងអ្វីក្រៅពីដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីម្ចាស់របស់គេដ៏មហាឧត្ដុង្គឧត្ដម ខ្ពង់ខ្ពស់លើម៉ាខ្លូករបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយគេពិតជានឹងពេញចិត្ដជាមិនខាននូវអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់តបស្នងដល់គេនៃការតបស្នងដ៏ប្រពៃ។