Belarusça Meal — Aliaksiej İsmail Kryŭcoŭ — Nur 24:1 – Yâsin 36:83

Гэта – сура, якую Мы паслалі і зрабілі абавязкам. Мы паслалі ў ёй выразныя знакі – магчыма, вы задумаецеся!

Распусніка і распусніцу біце сто разоў – кожнага з іх. Няхай ваш жаль да іх не пераважыць веру Аллага, калі вы верыце ў Аллага і ў Апошні дзень. I няхай сведкамі іхнага пакарання будзе гурт вернікаў!

Распуснік прымее пабрацца шлюбам толькі з распусніцаю ці па¬ганаю, а распусніца прымее пабрацца шлюбам толькі з распуснікам альбо паганым. А для вернікаў гэта забаронена!

Тых, якія абвінавачваюць цнатлівых жанчын, але не прымеюць прывесці чатырох сведкаў, біце восемдзесят раз i ніколі не прымайце ад іх сведчанні, бо яны – непакорлівыя,

апроч тых, якія пасля павініліся і выправіліся. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

А кожны з тых, якія абвінавачваюць сваіх жонак, але не маюць сведкаў, апроч саміх сябе, мусіць паклясціся чатыры разы Аллагам пра тое, што ён праўдзівы,

пяты раз – што праклён Аллага будзе на ім, калі ён хлусіць.

Жонка не зведае пакарання, калі паклянецца чатыры разы Алла¬гам пра тое, што ён хлусіць,

пяты раз – што гнеў Аллага будзе на ёй, калі ён праўдзівы.

Калі б не шчодрасць Аллага да вас, Ягоная літасць i тое, што Ён – Прымаючы каянне і Мудры!

Сапраўды, тыя якія паклёпнічаюць, ёсць сярод вас саміх. Не палічыце гэта ліхам супраць вас. Наадварот, гэта – дабро для вас. Кож¬ны чалавек атрымае за свой грэх! А на таго, хто ўзяў на сябе найболь¬шую частку гэтага, чакае пакаранне вялікае!

Чаму ж вы, вернікі і верніцы, пачуўшы пра гэта, не думалі пра саміх сябе добра ды не сказалі: «Гэта відавочны паклёп»?

Чаму ж яны не прыйшлі з чатырма сведкамі? А калі яны не прый¬шлі з імі, дык яны перад Аллагам – хлусы!

Калі б не шчодрасць Аллага да вас, Ягоная літасць у зямным ды наступным жыцці, дык за вашыя размовы закранула б вас пакаранне вялікае!

Калі вы перакладаеце гэта сваімі мовамі і кажаце вашымі вус¬намі тое, пра што ў вас няма ведання, і яшчэ лічыце гэта дробяззю, дык гэта – вялікі грэх перад Аллагам!

Чаму ж вы, пачуўшы гэта, не сказалі: «Нам не варта казаць та¬кога. Усячысты Ты! А гэта – вялікі паклёп».

Аллаг вучыць вас больш не рабіць гэтага ніколі, калі вы вернікі!

Ён тлумачыць вам знакі. А Аллаг – Усеведаючы, Мудры!

Сапраўды, на тых, каму падабаецца, каб пра вернікаў распавя¬далі агіднае, чакае хваравітае пакаранне ў жыцці зямной і наступным! Аллаг ведае, а вы не ведаеце.

Калі б не шчодрасць Аллага да вас, Ягоная літасць i тое, што Ён Спагадлівы i Міласэрны.

о вы, якія паверылі! Не ідзіце ўтроп шатана. А хто ідзе ўтроп шатана, дык, сапраўды, ён заклікае да агіднага ды ганебнага! Калі б не літасць і міласэрнасць Аллага да вас, дык ніводзін з вас не ачысціўся б ніколі, але Аллаг ачышчае, каго пажадае! Аллаг – Усечуючы, Усеведаючы.

Няхай тыя, хто мае становішча і багацце сярод вас, не клянуц¬ца, што не будуць дапамагаць сваякам, бедакам i перасяленцам на шля¬ху Аллага. Няхай яны даруюць i будуць спачувальнымі. Няўжо вы не жадаеце, каб Аллаг прабачыў вас? Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Сапраўды, тыя, якія ўпікаюць невінаватых цнатлівых жанчын, будуць праклятыя ў свеце зямным і наступным! Чакае на іх вялікае пакаранне.

У той дзень іхныя языкі, рукі і ногі будуць сведчыць пра тое, што яны рабілі.

У той дзень Аллаг адплаціць ім поўнаю і слушнаю мераю, i яны даведаюцца, што Аллаг – Відавочная Праўда.

дрэнныя жанчыны – дрэнным мужчынам, дрэнныя мужчыны – дрэнным жанчынам. А добрыя жанчыны – добрым мужчынам, добрыя мужчыны – добрым жанчынам. Яны недатычныя да таго, што пра іх кажуць. На іх чакае прабачэнне і шчодрая доля.

о вы, якія паверылі! Не заходзьце ў чужынскія хаты, не спы-таўшы дазволу і не павітаўшы іхных жыхароў. Так будзе лепей для вас, магчыма, вы задумаецеся.

Калі там нікога не будзе, дык не заходзьце, пакуль вам не дазво¬ляць. А калі вам кажуць: «Вяртайцеся!» – дык вяртайцеся. Так будзе чысцей для вас! Аллаг ведае, што вы робіце.

На вас не будзе граху, калі вы ўвойдзеце ў нежылыя хаты, дзе ёсць карысць для вас. Аллаг ведае, што вы адкрываеце і хаваеце.

Скажы вернікам мужчынам, каб яны адводзілі свае погляды і закрывалі сваё голае цела. Так будзе чысцей для іх. Сапраўды, Аллагу вядома пра тое, што яны робяць.

Скажы вернікам жанчынам, каб яны адводзілі свае погляды і за-крывалі сваё голае цела. Няхай яны не паказваюць сваёй прыгажосці, апроч таго, што вонках, і няхай закрываюць сваімі покрыўкамі грудзі. Няхай не паказваюць сваёй прыгажосці нікому, апроч сваіх мужоў, ба¬цькоў, бацькоў сваіх мужоў, сваіх сыноў, сыноў сваіх мужоў, сваіх бра-тоў, сыноў братоў, сыноў сваіх сясцёр, іншых жанчын ці тых, кім ава¬лодалі іхныя правіцы, слугам, у якіх няма палкасці, ці дзецям, якія не ведаюць жаночае галізны; няхай яны не ходзяць так, каб было вядо¬ма, якія прыгажосці яны хаваюць. Вініцеся перад Аллагам усе разам, о вернікі! Магчыма, вы мецьмяце поспех.

Шлюбуйце тых з вас, хто адзінокі, а таксама праведнікаў з вашых рабоў і рабынь. А калі яны незаможныя, дык Аллаг узбагаціць іх з шчодрасці Сваёй. Аллаг – Усеабдымны, Усеведаючы.

Няхай захоўваюць цнатлівасць тыя, хто не прымее пабрацца шлюбам, пакуль Аллаг з шчодрасці Сваёй не ўзбагаціць іх. Калі тыя, кім авалодалі вашыя правіцы, жадаюць пісьмовага пасведчання, дык напішыце яго – калі вы ведаеце, што яны маюць дабро. дайце ім част¬ку з маёмасці Аллага, якую Ён дараваў вам. Не прымушайце сваіх пры¬гонных да распусты, жадаючы хуткіх дабротаў зямнога жыцця, калі тыя хочуць захаваць цнатлівасць. А калі хто прымусіў іх, дык Аллаг пасля таго – Прабачаючы, Міласэрны.

Мы паслалі вам выразныя знакі, прыпавесць пра тых, якія жылі раней за вас, а таксама павучанні для збожных.

Аллаг – святло нябёсаў i зямлі. Святло Яго падобна да нішы, у якое ёсць каганец, каганец у шкле, а шкло – як зорка зіхатлівая. Гары¬ць яна ад блаславёнага алейнага дрэва, ні ўсходняга, ні заходняга; ім¬кнецца ўзгарэцца ягоны алей, хоць бы агонь i не крануў. Святло над святлом. Вядзе Аллаг да свайго святла, каго пажадае, і прыводзіць пры¬павесці для людзей. Аллаг пра кожную рэч ведае.

[Каганец гарыць] у дамах, якія дазволіў пабудаваць Аллаг і ў якіх згадваецца Ягонае імя. Там Яго ўслаўляюць раніцай і ўвечары

мужчыны, якіх ні гандаль, ні продаж не адцягваюць ад згадван¬ня Аллага, здзяйснення малітвы і сплаты закяту. Яны палохаюцца таго дня, калі здрыгануцца сэрцы і застыгнуць погляды,

каб Аллаг узнагародзіў іх за найлепшае з таго, што яны рабілі, і яшчэ дадаў з шчодрасці Cваёй. Аллаг надзяляе, каго пажадае, без ад¬платы.

Учынкі тых, якія не паверылі, падобныя да прывіду ў пустэлі, які прагны лічыць за ваду. Калі ён прыходзіць туды, дык не знаходзі¬ць нічога. Але знаходзіць побач Аллага, які адплаціць яму поўнасцю! Аллаг – Хуткі ў адплаце.

Ці яны падобныя да змроку ў марскіх глыбінях. Хваля накры¬вае іх згары, яшчэ адна хваля вышэй, а яшчэ вышэй – хмара. Адна цемра над іншаю! Калі нехта выцягне сваю руку, дык не здолее яе ўбачыць. Каму Аллаг не даў святла, таму няма святла.

Няўжо ты не бачыш, што Аллага славіць тое, што на нябёсах, i тое, што на зямлі, а таксама птушкі з распасцёртымі крыламі. Кожны ве¬дае сваю малітву і праслаўлення. Аллаг ведае пра тое, што яны робяць!

Аллагу належыць улада над нябёсамі і зямлёю. I да Аллага – вяр¬танне!

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг гоніць аблокі, потым збірае іх, а потым ператварае ў натоўп. І ты бачыш, як дажджавыя кроплі вы¬ходзяць з прамежку. з гораў, што на нябёсах, Ён пасылае град i пара¬жае ім, каго пажадае, i адхіляе яго, ад каго пажадае. Бляск маланак га¬товы пазбавіць на зрок.

Аллаг змяняе ноч і дзень. Сапраўды, у гэтым – павучальны пры¬клад для тых, хто мае зрок.

Аллаг стварыў усіх жывых істот з вады. Сярод іх ёсць такія, якія поўзаюць на чэраве, ёсць такія, якія ходзяць на дзвюх нагах, ёсць такія, якія ходзяць на чатырох. Аллаг творыць, што пажадае. Сапраўды, Ал¬лаг здольны на кожную рэч.

Мы паслалі выразныя знакі, а Аллаг вядзе простым шляхам, каго пажадае.

Яны кажуць: «Мы паверылі ў Аллага і Пасланца. Мы падпарад¬куемся!» А потым частка з іх адхінаецца. Не, яны нявернікі.

Калі іх клічуць да Аллага і Ягонага Пасланца, каб паміж імі раз¬важылі, дык частка з іх адхінаецца.

Калі б праўда была на іхным баку, дык яны пакорліва прыйшлі б да яго.

Ці ў іхных сэрцах хвароба, ці яны вагаюцца, ці яны палохаюц¬ца, што Аллаг і Ягоны Пасланец судзіцьмуць іх няслушна? Наадварот, яны самі няслушныя.

Словы вернікаў, калі іх клічуць да Аллага і Ягонага Пасланца, такія: «Слухаем і падпарадкоўваемся!» Менавіта яны і мецьмуць поспех.

Тыя, якія падпарадкоўваюцца Аллагу і Ягонаму Пасланцу, па¬лохаюцца Аллага і маюць перад Ім сполах, дасягнуць поспеху.

Яны клянуцца Аллагам – наймацнейшымi кляцьбамі! – што, калі б ты ім загадаў, дык яны абавязкова накiравалiся б у выправу. Скажы: «Не клянiцеся! Ведаем гэтую пакорлівасць». Сапраўды, Аллагу вядо¬ма тое, што вы робіце.

Скажы: «Падпарадкуйцеся Аллагу і Ягонаму Пасланцу!» А калі вы адхіняцеся, дык ён будзе адказваць толькі за сваё, а вы будзеце адказва¬ць за сваё. Але калі вы будзеце паслухмянымi, дык пойдзеце простым шляхам. Сапраўды, На Пасланцу ляжыць толькі выразнае давядзенне.

Тых з вас, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Аллаг абяцаў зрабі¬ць намеснікамі на зямлі – так, як Ён зрабіў намеснікамi iхных папярэд¬нікаў; Ён абавязкова зацвердзіць іхную веру, якую Сам ухваліў для іх, i заменіць iхны сполах бяспекаю. Яны пакланяюцца Мне і не дадаюць у пакланеннi нікога ў сутаварышы. А хто пасля гэтага будзе няўдзяч¬ным, тыя – непакорлiвыя!

I здзяйсняйце малітву, сплачвайце закят i падпарадкоўвайцеся Пасланцу – магчыма, над вамi злітуюцца!

Не думай, што тыя, якія не вераць, здолеюць выратавацца на зямлі, iхным сховішчам будзе пекла i як жахлiва гэта вяртанне!

о вы, якія паверылі! Няхай тыя, кім авалодалі вашыя правіцы, і тыя, якія не дасягнулі сталага ўзросту, просяць у вас дазволу ўвайс¬ці ў вашыя пакоi ў трох выпадках: перад малiтваю на свiтанку, апоўд¬ні – калі вы скідаеце сваю вопратку, а таксама пасля начное малітвы. Тры выпадкі вашае галізны. У іншым часе не будзе граху ні на вас, ні на іх, няхай адны з вас заходзяць да іншых. Так Аллаг тлумачыць вам знакі, а Аллаг – дасведчаны, Мудры.

Калі вашыя дзеці дасягнуць сталага ўзросту, дык няхай прося¬ць дазволу ўвайсці таксама, як гэта рабілі старэйшыя. Так Аллаг тлу¬мачыць вам знакі Свае. Аллаг – дасведчаны, Мудры.

Не будзе граху на старэйшых жанчынах, якія не спадзяюцца на шлюб, калі яны скінуць вышнюю вопратку, не паказваючы сваіх пры¬гажосцей. Але лепей для іх устрымацца ад гэтага, а Аллаг – Усечуючы, дасведчаны!

Не будзе граху на невідушчым, на кульгавым, на хворым, на вас саміх, калі вы будзеце есці ў сваіх хатах альбо хатах вашых бацькоў, альбо ў хатах вашых маці, альбо ў хатах вашых братоў, альбо ў хатах вашых сясцёр, альбо ў хатах вашых дзядзькоў з боку бацькі, ці цётак з боку бацькі, ці дзядзькоў з боку вашых маці, альбо цётак з боку вашых маці, альбо ў тых хатах, ад якіх вы маеце ключы, ці вашых сяброў. Не будзе граху, калі вы будзеце есці разам ці паасобку. Таму калі ўваход¬зіце ў хаты, дык вітайце адно аднаго, вітаннем ад Аллага, блаславё¬ным, добрым! Так Аллаг тлумачыць вам Свае знакі, – быць можа, вы зразумееце!

Вернікі – гэта толькі тыя, якія паверылі ў Аллага і Ягонага Пасланца. Калі яны побач з ім у нейкай агульнай справе, дык не ідуць, пакуль не спытаюць дазволу. Сапраўды, тыя, якія пытаюцца ў цябе дазволу – менавіта яны паверылі ў Аллага і Ягонага Пасланца! А калі яны пытаюцца дазволу каб здзейсніць нейкую справу, дык дазволь тым з іх, каму пажадаеш. І прасі за іх прабачэння ў Аллага. Сапраўды, Ал¬лаг – Прабачаючы, Міласэрны!

Не звяртайцеся да Пасланца так, як вы звяртаецеся адзін да ад¬наго. Аллаг ведае тых з вас, якія ідуць таемна. Няхай пільнуюцца тыя, якія пярэчаць ягонаму загаду, бо можа іх спасцігнуць спакуса альбо пакутлівае пакаранне!

Сапраўды, Аллагу належыць тое, што на нябёсах і на зямлі. Ён ведае ваш стан і той дзень, калі яны будуць сабраныя перад Ім. Тагды Ён паведаміць ім пра тое, што яны рабілі. Аллаг пра кожную рэч да¬сведчаны.

Блаславёны Той, Хто паслаў Адрозніванне свайму рабу, каб ён быў засцерагальнікам для светаў.

Ён – Той, Каму належыць улада на нябёсах i на зямлі. Ён не пры¬маў Сабе дзіцяці і не было Яму роўнага ва ўладзе. Ён стварыў кожную рэч i размеркаваў яе мераю.

заміж Яго яны бяруць сабе багамі тых, якія нічога не ствараюць, але створаныя самі; тых, якія не маюць улады нанесці сабе шкоды аль¬бо прынесці карысць; тых, якія не маюць улады ні над скананнем, ні над жыццём, ні над адраджэннем.

Тыя, што не вераць, кажуць: «Гэта толькі хлусня, якую ён прыду¬маў з дапамогаю іншых людзей». Так яны робяць няслушна і хлусяць.

Яны кажуць: «Казкі старажытных народаў! Ён папрасіў запісаць іх, i яму чытаюць гэта раніцай і ўвечары».

Скажы: «Яго паслаў Той, Хто ведае таямніцы нябёсаў i зямлі. Са¬праўды, Ён – Прабачаючы, Міласэрны!»

Яны кажуць: «Што гэта за пасланец? Ён спажывае ежу і ходзіць па кірмашах. Чаму да яго не паслана анёла, які б засцерагаў разам з ім?

Чаму яму не пасланы скарб? Чаму не мае ён саду, з якога б ён спажываў ежу?» Беззаконнікі сказалі: «Вы ідзяце ўтроп чалавека, які зачараваны».

Паглядзі, як яны прыводзяць табе прыпавесці. Яны заблукалі і не прымеюць знайсці шляху.

Блаславёны Той, Хто, калі пажадае, даруе табе лепей за гэта ўсё – сады, дзе цурчаць рэкі. Ён таксама ўсталюе для цябе палацы.

дык не! Яны лічаць Час за хлусню! А для тых, хто лічыць Час за хлусню, падрыхтавалі Мы полымя!

Толькі яно ўбачыць іх здалёк, яны пачуюць яго сыканне і грукат!

Калі іх, закутых, кінуць да цеснага месца, яны прасіцьмуць там на сябе загубы!

Сёння не клічце на сябе адной загубы, клічце іх шмат!

Скажы: «Што лепш – гэтакае пакаранне альбо сад вечнасці, які чакае на збожных i будзе іхным узнагароджаннем і месцам для вяртання?»

Там яны будуць мець усё, што пажадаюць, i будуць яны там па¬век. Такая абяцанка, узятая Тваім Госпадам, пра якую пытаюцца!

У той дзень ён збярэ іх i тых, каму яны пакланяліся заміж Аллага. I скажа: «Гэта вы ўвялі ў аблуду Маіх рабоў, ці яны самі збіліся са шляху?»

Тыя скажуць: «Прыслаўны Ты! Нам не пасуе браць абаронцаў заміж Цябе, але гэта Ты дазволіў ім і іхным бацькам атрымліваць аса¬лоду ад дабротаў, таму яны забыліся на напамін і сталі людзьмі, якія зніклі».

Яны адмаўлялі тое, што вы кажаце, і вы не здолееце ні адхіліць пакарання, ні дапамагчы сабе. Тых з вас, якія былі няслушнымі, Мы прымусім паспрабаваць вялікага пакарання!

Пасланцы, якіх Мы пасылалі раней, таксама спажывалі ежу і хадзілі па кірмашах. Адных з вас Мы зрабілі спакусаю для іншых – ці будзеце вы трывучымі? Госпад твой – Усебачачы!

Тыя, якія не спадзяюцца на сустрэчу з Намі, кажуць: «Чаму да нас не паслана анёлаў? Чаму мы не бачым нашага Госпада?» Яны пагардліва заганарыліся ў душы сабой і праявілі вялікае непадпарадкаванне.

У той дзень, калі яны ўбачаць анёлаў, для грэшнікаў не будзе ніякае добрае весткі. Ім скажуць: «Вось перашкода неадольная».

Мы зоймемся справамі, якія яны рабілі і ператворым іх у разд¬зьмуты пыл.

Жыхары раю ў той дзень мецьмуць найлепшы прытулак і най¬лепшае месца адпачынку.

У той дзень расшчапіцца неба, пакрытае хмарамі, i будуць пасла¬ныя анёлы.

Сапраўдная ўлада гэтага дня будзе належыць Літасціваму! Цяж¬кі будзе гэты дзень для нявернікаў!

У той дзень беззаконнік кусацьме свае рукі і казацьме: «Калі б я накіраваўся шляхам Пасланца!

Гора мне! Калі б я не браў сабе такога сябра.

Бо менавіта ён адхінуў мяне ад напаміну, калі ён прыйшоў да мяне!» Так шатан пакідае чалавека без дапамогі.

Пасланец сказаў: «Госпадзе! Сапраўды, мой народ адхіліў гэты Каран».

Менавіта так Мы паставілі кожнаму прароку ворага з беззакон¬нікаў, але досыць твайго Госпада як Правадыра і Памагатага.

Тыя, што не паверылі, кажуць: «Чаму Каран не пасланы адразу, цалкам?» Гэта так, бо Мы імкнёмся ўмацаваць ім тваё сэрца і прачы¬талі яго па парадку.

Якія б прыпавесці яны табе ні прыводзілі, мы прыходзілі да цябе з праўдаю і найлепшым тлумачэннем!

Тыя, якіх прыцягнуць да пекла на іхных тварах, апынуцца ў най¬горшым месцы, бо яны самыя заблукаўшыя.

Мы даравалі Мусе Пісанне і паставілі яму памагатага – ягонага брата, Гаруна.

I Мы сказалі: «Ідзіце да народу, які прызнаў Нашыя знакі хлус¬нёю». А потым Мы зусім вынішчылі гэтых людзей.

Народ Нуха, які адмаўляў пасланцоў, мы ўтапілі, зрабіўшы зна¬кам для людзей. Мы падрыхтавалі для беззаконнікаў пакутлівае пака¬ранне.

А таксама адытаў, самудытаў, жыхароў ар-Расса і шмат іншых пакаленняў, якія жылі сярод іх.

Усім ім Мы прыводзілі прыпавесці і ўсіх іх Мы знішчылі.

Яны ўжо праходзілі міма паселішча, на якое выпаў дрэнны дождж. Няўжо яны не бачылі гэтага паселішча? Не спадзяюцца яны на адраджэнне.

Калі яны бачаць цябе, дык толькі цешацца: «Няўжо гэта яго Ал¬лаг зрабіў пасланцом?

Ён прымеў адхінуць нас ад нашых багоў, калі б мы не мелі тры¬вання». Калі яны ўбачаць пакаранне, дык хутка даведаюцца, хто на¬самрэч збіўся са шляху.

Ты бачыў таго, хто зрабіў богам сваё жаданне? Няўжо ты буд¬зеш для такога апекавальнікам?

Няўжо ты лічыш, што большасць з іх здольная нешта чуць ці разумець? Яны як худоба. дык не, яшчэ больш збіліся са шляху.

Няўжо ты не бачыш, як твой Госпад падаўжае цень? А калі б Ён пажадаў, дык зрабіў бы яго нязменным. Сонца Мы зрабілі для яго па¬казальнікам,

а потым патроху сціскаем яго да Сябе.

Ён – Той, Хто зрабіў для вас ноч покрывам, а сон – адпачынкам. А дзень Ён зрабіў часам вяртання да жыцця.

Ён – Той, Хто пасылае вятры добрымі веснікамі Сваёй літасці. I Мы праліваем з неба чыстую ваду.

Каб ажывіць ёй нежывую зямлю і напаіць жывёлу і шмат люд¬зей, якіх мы стварылі.

Мы размяркоўваем ваду паміж імі, каб яны задумаліся, але боль¬шасць людзей адхінаецца ад усяго, апроч няверы.

Калі б Мы пажадалі, дык паслалі б засцерагальніка да кожнага паселішча.

Таму не слухайся нявернікаў, а змагайся супраць іх з дапамогаю гэтага вялікага [Карана] вялікім намаганнем!

Ён – Той, Хто зблытаў дзве вадаточнiцы. Адна з іх – прыемная на смак, прэсная, а другая – салёная, горкая. I Ён усталяваў паміж імі перапону і непераадольную перашкоду.

Ён – Той, Хто стварыў чалавека з вады і дараваў яму сваякоў і сваячак. Твой Госпад – Усемагутны!

Пагане пакланяюцца замiж Аллага тым, хто не прымее прынес¬ці нi карысці, ні шкоды. Нявернiк дапамагае тым, хто супраць ягона¬га Госпада.

Мы паслалі цябе толькі як добрага весніка і засцерагальнiка.

Скажы: «Я не прашу за гэта ніякага ўзнагароджання, апроч таго, каб той, хто пажадае, прыняў шлях свайго Госпада».

Спадзявайся на Найжывейшага, які не памірае, i ўслаўляй Яго славаю! дастаткова таго, што Ён ведае пра грахі Сваіх рабоў!

Ён стварыў нябёсы, зямлю і тое, што паміж імі, за шэсць дзён, а по¬тым узняўся над Тронам. Ён – Літасцiвы! спытай пра гэта ў абазнанага.

Калі ім кажуць: «Схлiлiцеся перад Лiтасцівым!» – дык яны пы¬таюць: «А хто такi – Літасцівы? Няўжо мы схлiлiмся перад тым, да каго ты заклікаеш нас?» Гэта толькі дадае ім агіды.

Блаславёны Той, Хто ўсталяваў у небе сузор’е, стварыў там свя¬ціла і бліскучы месяц.

Ён – Той, Хто мяняе ноч i дзень для тых, якія жадаюць задумац¬ца і дзякаваць!

Рабы Лiтасцівага – тыя, якія ідуць зямлёю пакорліва і адказва¬юць невукам: «Мiр!»;

якія бавяць ночы, схіляючыся ніцма i стоячы перад Госпадам сваім,

якія кажуць: «Госпадзе наш! Прадухілі ад нас пакаранне пекла, бо такое пакаранне бясконцае.

Якая мярзотная гэтая мясціна i гэты прытулак».

Тыя, якія, даючы ахвяраванні, не робяць марнатраўства і не шка¬дуюць, трымаючыся сярэдзіны паміж гэтым,

якія не звяртаюцца замiж Аллага да іншага бога, якія не забіва¬юць жывой душы, не маючы на тое права, якія не робяць распусты, – а хто робіць так, таго спаткае пакаранне!

У дзень Адраджэння ягонае пакаранне прымножыцца, i ён на¬заўжды застанецца зняважаным.

Апроч тых, хто павініўся, паверыў i рабіў дабро, Аллаг падмяніў iхныя лiхiя ўчынкі на добрыя справы. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Хто павініцца і будзе рабіць дабро, дык сапраўды шчыра звер¬нецца да Аллага.

Тыя, якія не прымаюць удзел у хлуслівых размовах, а калі пра¬ходзяць міма марнага, праходзяць годна.

Калі ім нагадваюць пра знакi Госпада іхнага, яны не становяцца да іх глушцамі ды невідушчымі!

Тыя, якія кажуць: «Госпадзе наш! даруй нам асалоду вачэй ся-род жанчын нашых i ў нашчадках нашых i зрабі нас узорам для збожных».

Iхным узнагароджаннем будзе вышэйшае месца ў святліцы – за тое, што яны былі трывучымi. Там іх сустрэнуць віншаваннем i мiрам –

там яны будуць павек. Якая выдатная гэтая мясціна i гэты пры¬тулак!

Скажы: «Госпад не звярнуў бы на вас увагі, калі б не вашае ма¬ленне». Аднак вы лічыце гэта хлуснёю, i хутка пакаранне стане няўхіль¬ным!

Та. Сiн. Мім.

Гэта – знак выразнага Пісання!

Магчыма, ты гатовы загубіць сябе праз тое, што яны не вераць.

Калі Мы пажадаем, дык пашлём ім з неба знак, перад якім яны пакорліва схіляць галавы!

Што б новага з нагадвання Літасцівага да іх не прыходзіла, яны адхінаюцца.

Яны прызналі гэта хлуснёю; да іх прыйдуць весткі пра тое, з чаго яны кпілі.

Няўжо яны не бачаць, колькі выдатных раслін выгадавалі Мы на зямлі?

Сапраўды, у гэтым – знак, але большасць з іх не верыць.

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Вось твой Госпад звярнуўся да Мусы: «Ідзі да няслушнага народа,

народа Фараона. Няўжо яны не будуць мець сполаху?»

Сказаў Муса: «Я палохаюся, што яны палічаць мяне за таго, хто хлусіць,

што сціснецца сэрца маё i не развяжацца язык мой. Пашлі каго¬сьці да Гаруна.

Адказваю перад імі за правіну і палохаюся, што яны мяне заб’юць».

Аллаг сказаў: «Не! Рушце ўдваіх разам з Маімі знакамі. Мы бу¬дзем з табою і слухацьмем».

Рушце да Фараона і скажыце: «Госпад светаў паслаў нас

каб ты адпусціў з намі сыноў Ісраіля».

Фараон сказаў: «Ці не мы выхоўвалі цябе з дзяцінства? Ці не ся¬род нас ты прабыў шмат гадоў,

а потым зрабіў тое, што зрабіў? Ты – адзін з няўдзячных».

Муса адказаў: «Я зрабіў гэта, калі яшчэ знаходзіўся ў аблудзе,

я ўцёк адсюль, калі спалохаўся вас, але мой Госпад дараваў мне меркаванні і зрабіў мяне пасланцом!

А літасць, якою ты мяне ўпікаеш, – тое, што ты зрабіў сыноў Ісраіля рабамі».

Фараон сказаў: «А што такое Госпад светаў?»

Муса адказаў: «Госпад нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі, калі вы ўпэўненыя».

Тагды Фараон сказаў тым, хто быў побач: «Вы чуеце?»

Муса сказаў: «Ваш Госпад i Госпад вашых продкаў».

Фараон сказаў: «Сапраўды, пасланец, якога паслалі да вас – вар’ят!»

Муса сказаў: «Госпад усходу, захаду і таго, што паміж імі, калі вы разумееце».

Фараон сказаў: «Калі ты будзеш пакланяцца заміж мяне іншаму богу, я кіну цябе ў турму!»

Муса спытаў: «А калі я пакажу табе нешта відавочнае?»

Фараон адказаў: «Пакажы гэта, калі ты праўдзівы».

Той кінуў свой кій, і ён стаў сапраўднай змяёю.

Ён выцягнуў сваю руку, і яна стала чыстаю для тых, хто глядзеў на яе.

Набліжаныя Фараона сказалі: «Сапраўды, ён – дасведчаны ча¬раўнік!

Ён імкнецца выгнаць вас з вашае зямлі! Чаго вы параіце?»

Іншыя адказалі: «дай час яму і ягонаму брату, і разашлі па гара¬дах паборцаў,

якія прывядуць да цябе ўсіх ведаючых чараўнікоў».

Усіх чараўнікоў сабралі ў пэўны час, у пэўны дзень.

Людзей спыталі: «Ці сабраліся вы?

Магчыма, нам трэба пайсці за чараўнікамі, калі яны перамогуць».

Калі прыйшлі чараўнікі, дык спыталіся ў Фараона: «Ці будзе для нас узнагароджанне, калі мы пераможам?»

Той адказаў: «Так, i вы будзеце аднымі з набліжаных».

Муса сказаў ім: «Таму кідайце, што маеце кідаць!»

Яны кінулі свае вяроўкі і палкі і сказалі: «Клянёмся магутнасцю Фараона, што мы абавязкова пераможам!»

Муса кінуў свой кій. I ён паглынуў тое, што яны падалі.

Тагды чараўнікі ўпалі.

Яны сказалі: «Мы паверылі ў Госпада светаў,

Госпада Мусы і Гаруна».

Фараон сказаў: «Няўжо вы паверылі яму без майго дазволу! Са¬праўды, ён – ваш настаўнік, які навучыў вас чараўніцтву! Я загадаю адсекчы вам рукі ды ногі і ўкрыжаваць вас усіх!»

Тыя адказалі: «Не будзе ў гэтым ліха! Сапраўды, мы павароча¬емся да свайго Госпада!

Мы спадзяемся, што Ён даруе нам грахі нашы за тое, што мы сталі першымі вернікамі».

Мы адкрылі Мусе: «Выйдзі ноччу разам з Маімі рабамі, бо вас будуць пераследваць».

Фараон разаслаў па гарадах паборцаў:

«Сапраўды, іх толькі нешматлікі гурт.

Яны раззлавалі нас!

Сапраўды, мы ўсе павінны быць наварце».

Мы адабралі ў іх сады і крыніцы,

скарбы і выдатныя месцы!

Так! Мы перадалі гэта ўсё сынам Ісраіля.

На досвітку яны рушылі за імі.

Калі два гурту ўбачылі адно аднаго, прыхільнікі Мусы сказалі: «Сапраўды, нас адназначна наспеюць».

Ён сказаў: «Не! Сапраўды, са мною Госпад мой, які пакажа мне просты шлях».

Тагды Мы адкрылі Мусе: «Удар сваім кіем мора!» Яно раскры¬лася, а кожная частка была як велізарная гара!

Мы далі наблізіцца іншым,

а потым выратавалі Мусу і ўсіх, хто быў з ім.

А тых іншых Мы ўтапілі.

Сапраўды, у гэтым – знак, але большасць з іх не верыць.

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Прачытай ім гісторыю пра Ібрагіма.

Вось ён сказаў бацьку і свайму народу: «Каму вы пакланяецеся?»

Тыя сказалі: «Мы пакланяемся стодам і цалкам аддадзеныя ім».

Ён спытаў: «Няўжо яны чуюць вас, калі вы клічаце іх,

прыносяць вам карысць альбо прыносяць бедствы».

Тыя сказалі: «Але мы ведаем, што гэта рабілі нашыя бацькі».

Ібрагім сказаў: «Ці бачылі вы, чаму пакланяецеся

вы і вашыя продкі?

Гэта ўсё Мае ворагі, апроч Госпада светаў,

Які мяне стварыў i вядзе простым шляхам;

Які жывіць і поіць мяне,

ацаляе мяне, калі я хворы;

Які заб’е мяне, а потым адродзіць;

Які, спадзяюся, у Судны дзень даруе мае грахі.

Госпадзе! дай мне веды і з’яднай мяне з праведнікамі.

Пакінь пра мяне добрую славу ў наступных пакаленнях.

зрабі Мяне адным са спадчыннікаў саду асалоды.

I даруй майго бацьку, бо ён заблукаў.

I не ганьбі мяне ў дзень, калі ўсе адродзяцца,

дзень, калі не дапаможа ні маёмасць, ні дзеці,

а толькі чыстае сэрца, з якім хтосьці прыйдзе да Аллага».

Рай наблізіцца да збожных,

а тыя, хто заблукаў, выразна ўбачаць пекла.

Іх спытаюць: «дзе ж тыя, каму вы пакланяліся

заміж Аллага? Няўжо яны дапамогуць вам ці сабе?»

Іх скінуць туды – разам з тымі, якія збіліся са шляху,

а таксама ўсім войскам Iблiса.

Спрачаючыся, яны скажуць адно аднаму:

«Клянёмся Аллагам, мы былі ў відавочнай аблудзе,

калі лічылі вас роўнымі Госпаду светаў!

Гэта беззаконнікі збілі нас са шляху,

i няма ў нас ні абаронцаў,

ні блізкіх сяброў.

Калі б мы маглі паварочацца, дык былі б вернікамі!»

Сапраўды, у гэтым знак! Але большасць з іх не верыць!

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Народ Нуха лічыў пасланцоў хлусамі.

Вось іхны брат Нух сказаў ім: «Няўжо вы не палохаецеся?

Я – пасланец да вас, які варты даверу!

палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне!

Я не прашу ў вас узнагароджання за гэта, мяне ўзнагародзіць толькі Госпад светаў!

палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне!»

Тыя адказалі: «Няўжо мы паверым табе, калі за табой пайшлі толькі людзі вартыя жалю?»

Ён сказаў: «Не мне ведаць пра тое, што яны робяць.

Ім адплаціць толькі Аллаг, калі б вы толькі ведалі пра гэта!

А я не праганяцьму вернікаў.

Бо я – толькі выразны засцерагальнік».

Яны сказалі: «Нух! Калі ты не спынішся, то будзеш адным з тых, каго пабілі камянямі».

Ён сказаў: «Госпадзе! Сапраўды, мой народ прызнаў мяне хлусам.

Таму разваж паміж намі і выратуй мяне і тых вернікаў, якія са мною!»

Мы выратавалі яго і тых, хто быў з ім, у перапоўненым каўчэгу,

а потым утапілі ўсіх іншых.

Сапраўды, у гэтым – знак. Але большасць з іх не верыць.

Сапраўды, Твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Адыты палічылі пасланцоў хлусамі.

Вось іхны брат Гуд сказаў ім: «Няўжо вы не палохаецеся?

Сапраўды, я – пасланец да вас, які варты даверу.

Палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне.

Я не прашу ў вас узнагароджання за гэта, мяне ўзнагародзіць толькі Госпад светаў.

Няўжо вы будзеце бескарысна ставіць знакі на кожным пагорку

і будаваць высокія замкі, быццам вы будзеце жыць павек,

і здзяйсняць гвалт над людзьмі, як тыраны?

Палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне,

палохайцеся Таго, Хто дапамог вам тым, што вам вядома:

дапамог вам худобаю і сынамі,

садамі і крыніцамі.

I я палохаюся, што вас сустрэне пакаранне ў Вялікі дзень».

Тыя адказалі: «Не важна нам, будзеш нас вучыць, альбо ты не будзеш з тымі, якія павучаюць.

Гэта толькі звычаі старажытных пакаленняў,

i мы не будзем пакараныя!»

Яны лічылі яго хлусам, і Мы знішчылі іх! Сапраўды, у гэтым – знак! Але большасць з іх не верыць!

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Самудыты лічылі пасланцоў хлусамі.

Вось іхны брат Салiх сказаў ім: «Няўжо вы не палохаецеся?

Сапраўды, я – пасланец да вас, які варты даверу.

Палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне!

Я не прашу ў вас узнагароджання за гэта, мяне ўзнагародзіць толькі Госпад светаў.

Няўжо вас пакінуць у бяспецы сярод усяго, што тут:

садоў i крыніц,

пасеваў і пальмаў з прыемным плёнам,

і вы будзеце па-майстэрску высякаць жыллё ў гарах?

Палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне,

i не падпарадкоўвайцеся загаду злачынцаў,

якія распаўсюджваюць нелад на зямлі, і нічога не паляпшаюць».

Тыя адказалі: «Ты толькі адзін з зачараваных,

такi ж чалавек, як i мы. Пакажы нам знак, калі ты адзін з праўд¬зівых».

Той сказаў: «Вось яно – вярблюдзіца! Яна будзе піць ваду, i вы будзеце піць ваду – у пэўныя дні!

Не рабіце ёй шкоду, інакш спаткае вас пакаранне ў Вялікі дзень».

Яны пападрэзвалі ейныя жылы і пашкадавалі пра гэта.

Спасцігла іх пакаранне! Сапраўды, у гэтым – знак, але боль¬шасць з іх не верыць!

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Народ Лута лічыў пасланцоў хлусамі.

Вось іхны брат Лут сказаў ім: «Няўжо вы не палохаецеся?

Сапраўды, я – пасланец да вас, які варты даверу.

Палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне!

Я не прашу ў вас узнагароджання за гэта, мяне ўзнагародзіць толькі Госпад светаў.

Няўжо вы будзеце хадзіць да мужчын са светаў,

пакідаючы жонак, створаных для вас Госпадам вашым? дык не, вы – злачынны народ».

Тыя адказалі: «Луце! Калі ты не спынішся, дык будзеш адным з выгнаннікаў».

Ён сказаў: «Я – адзін з тых, каму абрыдлі ўчынкі вашыя!

Госпад выратуй мяне і сям’ю маю ад таго, што робяць яны!»

Мы выратавалі яго і ягонаю сям’ю – усіх,

апроч старой жонкі, якая засталася ззаду.

Усіх іншых Мы знішчылі,

праліўшы на іх дождж. Які дрэнны гэты дождж для тых, каго засцерагалі!

Сапраўды, у гэтым – знак, але большасць з іх не верыць!

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

Жыхары аль-Айкі лічылі пасланцоў хлусамі.

Вось іхны брат Шуайб сказаў ім: «Няўжо вы не палохаецеся?

Сапраўды, я – пасланец да вас, які варты даверу.

Палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне!

Я не прашу ў вас узнагароджання за гэта, мяне ўзнагародзіць толькі Госпад светаў.

захоўвайце меру слушна і не будзьце з тых, якія робяць іншым страты.

I ўзважвайце на дакладных вагах.

Не памяншай таго, што належыць людзям i не распаўсюджвай нелад на зямлі.

Палохайцеся Таго, Хто стварыў i вас, i першыя пакаленні».

Тыя адказалі: «Ты толькі адзін з зачараваных,

такi ж чалавек, як i мы. Таму мы думаем, што ты – хлус!

Скінь на нас кавалак неба, калі ты праўдзівы».

Той сказаў: «Мой Госпад лепей ведае тое, што вы робіце».

І палічылі яго як ашуканца, і спасцігла іх пакаранне ў дзень Ценю. Сапраўды, гэта было пакараннем Вялікага дня!

Сапраўды, у гэтым – знак, але большасць з іх не верыць!

Сапраўды, твой Госпад – Велічны, Міласэрны!

А гэта – паслана Госпадам светаў.

Верны дух сышоў з ім

на тваё сэрца, каб ты быў адным з засцерагальнікаў.

Паслана на арабскай мове, зразумелай.

змяшчаецца яно ў скрутках старажытных народаў.

Ці не з’яўляецца знакам для іх тое, што яго ведаюць навукоў¬цы сыноў Ісраіля?

Калі б Мы паслалі яго каму-небудзь з іншаземцаў,

i ён прачытаў гэта для іх, дык яны б не паверылі.

Так Мы ўводзім ягоную [ўпартасць] у сэрцы беззаконнікаў.

Яны не павераць у яго, пакуль не ўбачаць пакутлівага пакарання.

Яно заб’е іх нечакана, таму яны і не адчуюць гэтага.

Тагды яны спытаюць: «Ці не будзе нам адтэрміноўкі?»

Няўжо яны спрабуюць паскорыць Нашае пакаранне?

Ты ведаеш, што калі мы дазволім ім карыстацца дабротамі доў¬гія гады,

а потым да іх прыйдзе тое, што ім абяцана,

дык даброты, якімі яны карысталіся, ніяк не дапамогуць ім?

Мы не знішчалі ніводнага паселішча, дзе б не было перад гэ¬тым засцерагальніка

з павучаннем. I Мы не былі няслушныя!

Шатаны не схадзілі з ім,

Гэта не пасуе ім, i няздольныя яны на гэта.

Адхілілі іх ад слухання яго [Карана ў небе].

Не звяртайся заміж Аллага да іншага бога, інакш будзеш сярод пакараных.

засцерагай сваіх найбліжэйшых сваякоў.

Пакрый сваім крылом вернікаў, якія пайшлі за табою.

А калі яны не паслухаюць цябе, дык скажы: «Я не датычны да таго, што вы робіце».

I спадзявайся на Велічнага, Міласэрнага,

Які бачыць цябе, калі ты здзяйсняеш малітвы ўначы,

i рухаешся сярод тых, якія нізка кланяюцца.

Сапраўды, Ён – Чуючы, Ведаючы!

Ці не распавесці вам пра тое, на каго сходзяць шатаны?

Яны сходзяць на кожнага хлуса, грэшніка.

Яны кідаюць падслуханае, але на самой справе большасць з іх – хлусы.

А за паэтамі [нявернікамі] ідуць толькі тыя, што заблукалі.

Няўжо ты не бачыш, што яны блукаюць па ўсіх далінах

i кажуць тое, чаго не робяць?

за выключэннем тых, якія паверылі, робяць дабро, часта згад¬ваюць Аллага і абараняюцца, калі з імі зрабілі няслушна. Борзда даве¬даюцца тыя, якія робяць няслушна, куды яны паварочаюцца!

Та. Сiн.Гэта – знакі Карана ды выразнага Пісання,

просты шлях i добрая вестка для вернікаў,

якія здзяйсняюць малітву, даюць закят i якія ўпэўненыя ў існа¬ванні наступнага жыцця.

Сапраўды, тым, якія не вераць у наступнае жыццё, мы ўпрыго¬жылі іхныя ўчынкі, і яны заблукалі.

Яны – тыя, на каго чакае горшае пакаранне, а ў наступным жыц¬ці яны паспрабуюць найбуйнейшыя страты.

Сапраўды, ты атрымліваеш гэты Каран ад Мудрага, дасведчанага.

Вось Муса сказаў сваёй сям’і: «Я заўважыў агонь! Я прынясу вам навіны ці падпалены асмалак адтуль, каб вы маглі агрэцца».

Калі ён падышоў туды, дык пачуў голас: «Бласлаўлёны Той, Хто ў агні, i той, хто побач з ім! Прыслаўны Аллаг, Госпад светаў!

о Мусе! Сапраўды, Я – Аллаг, Велічны, Мудры.

Рынь свой кій!» Калі ён убачыў, што ён выгінаецца, як змяя, ён кінуўся назад і не вярнуўся. «о Мусе! Не палохайся, бо пасланцы не палохаюцца Мяне.

А калі хто здзейсніў няслушнасць, але потым падмяніў ліха да¬бром, дык Я – Прабачаючы, Міласэрны.

Пакладзі сваю руку ў заўлонне, і ты знойдзеш яе чыстай, без пля- маў. Гэта – некаторыя з дзевяці знакаў для Фараона і ягонага народа. Сапраўды, яны – непакорлівыя людзі».

Калі ім падалі Нашыя знакі, яны сказалі: «Сапраўды, гэта – віда-вочнае чараўніцтва».

Упэўненыя ў іхнай праўдзівасці, яны ўсё ж адхілілі іх – няслуш¬на і пагардліва. Паглядзі, якім быў канец сейбітаў неладу».

Мы даравалі давуду і Сулейману веды. Яны сказалі: «Хвала Ал¬лагу, Які даў нам перавагу над шматлікімі рабамі з Ягоных вернікаў!»

Сулейман быў спадчыннікам давуда. Ён сказаў: «о людзі! Мы ве¬даем мову птушак i нам дадзена ўсё. Гэта – відавочная перавага [шчод¬расць]».

Перад Сулейманам было сабрана ягонае войска з джынаў, люд¬зей i птушак. Якіх пашыхтавалі шэрагамі.

Калі яны прыбылі ў даліну мурашак, адна мурашка сказала: «о мурашы. Сыходзьце да свайго жылля, каб Сулейман i ягонае войска не паціснулі вас, нават не адчуўшы гэтага».

Ён усміхнуўся і пачаў дзівіцца з гэтых слоў. Ён сказаў: «Госпад¬зе! Выкліч у мяне ўдзячнасць за тыя даброты, якія Ты даў мне і маім бацькам, да добрых учынкаў, якімі Ты быў бы задаволены. І ўвядзі мяне па Тваёй літасці да ліку Тваіх праведных рабоў».

Аднойчы ён аглядаў птушак i сказаў: «Што са мной? Я не бачу ўдода. А можа, ён адсутнічае?

Я скараю яго жорсткім пакараннем альбо зарэжу, калі ён не пры¬вядзе выразнага доказу».

Той хутка з’явіўся i сказаў: «Я даведаўся пра тое, чаго ты не ве¬даеш. Я прыйшоў да цябе з Сабы з праўдзіваю весткаю.

Я знайшоў там жанчыну, якая пануе імі. Ёй дадзена ўсё, яна мае вялікі трон.

I я ўбачыў, што яна і ейны народ пакланяюцца сонцу заміж Ал¬лага. Шатан упрыгожыў ім іхныя ўчынкі, збіў іх са шляху, i яны не іду¬ць простым шляхам.

I каб яны не пакланяліся Аллагу, Які выводзіць усё таемнае на нябёсах i на зямлі і ведае, што вы хаваеце і што адкрываеце.

Аллаг! Няма бога, апроч Яго, Госпада вялікага Трона».

Сулейман сказаў: «Паглядзім, сказаў ты праўду, альбо належыш да хлусаў.

Ідзі з гэтым лістом ад мяне і аддай ім. А потым адыдзі і пачакай, што яны скажуць у адказ».

[Каралева] сказала: «о магнаты! Мне прынеслі шляхетны ліст

ад Сулеймана, i ў ім напісана: «Імем Аллага Літасцівага, Міласэ¬рнага!

Не ўзнімайцеся нада мною і прыходзьце да мяне пакорлівымі».

Яна сказала: «о магнаты! Распавядзіце мне, што рабіць, бо я ніколі не прымала пастаноў без вас».

Тыя адказалі: «Мы маем магутнасць і моц, але пастанова за та¬бою. Падумай, што ты загадаеш нам».

Яна сказала: «Каралі, калі ўваходзяць у паселішча, руйнуюць яго і ператвараюць славутых жыхароў у зняважаных. Менавіта так яны робяць.

Я дашлю ім падарункі і пагляджу, з чым паварочаюцца амбаса¬дары».

Калі тыя прыйшлі да Сулеймана, ён сказаў: «Няўжо вы жадаеце дапамагчы мне багаццем? Тое, што дараваў мне Аллаг, лепш за тое, што вы прынеслі. Не, гэта вы цешыцеся з падарункаў, якія прыносяць вам.

Вяртайся да іх, а мы прыйдзем з войскам, перад якім тыя не вы¬дужаць, i выганім іх адтуль, жаласнымі ды зняважанымі».

Сулейман сказаў: «о магнаты! Хто з вас прынясе мне ейны трон раней за іхны пакорлівы прыход?»

Адзін магутны джын сказаў: «Я прынясу яго табе раней за той момант калі ты ўстанеш са свайго месца. У мяне дастаткова моцы і я заслугоўваю давер».

А той, які меў веды з Пісання, сказаў: «Я прынясу яго табе ра¬ней за той час, што ты паспееш змігнуць вокам». Убачыўшы ўсталява¬ны перад сабою трон, Сулейман сказаў: «Гэта шчодрасць Госпада май¬го, якою Ён мяне выпрабоўвае – буду я ўдзячным альбо няўдзячным? Хто дзякуе, той дзякуе толькі для сябе, а хто няўдзячны, дык, сапраў¬ды, Госпад мой – заможны, Шчодры».

Сулейман сказаў: «зрабіце ейны трон непазнавальным. Пагляд¬зім, ідзе яна простым шляхам, ці яна – адна з тых, якія не ідуць про¬стым шляхам».

Калі яна прыйшла, яе спыталі: «Ці гэта твой трон?» Яна сказа¬ла: «Быццам бы гэта ён самы». [Сулейман сказаў]: «Веды дадзеныя нам раней за яе, i мы пакорлівыя [Аллагу]».

Яе збівала са шляху тое, чаму яна пакланялася заміж Аллага. Са¬праўды, яна была з народу нявернікаў.

Ёй сказалі: «Увайдзі ў палац». Убачыўшы яго, яна прыняла яго за водную бездань і агаліла свае галёнкі. Ён сказаў: «Гэта – адшліфаваны палац з крышталю». Яна сказала: «Госпадзе! Я была няслушная да самой сябе. Я разам з Сулейманам падпарадкуюся Аллагу, Госпаду светаў».

Мы паслалі да самудытаў брата Салiха, каб яны пакланяліся Ал¬лагу, але тыя падзяліліся на два гурту і пачалі спрачацца паміж сабою.

Ён сказаў: «о народзе мой! Чаму вы намагаецеся паскорыць ліха, а не дабро? Чаму вы не просіце ў Аллага прабачэння – магчыма, Ён злітуецца над вамі?»

Тыя сказалі: «Мы бачым у цябе і ў тых, хто з табою, дрэнны знак». Той сказаў: «Ваш дрэнны знак належыць Аллагу, але вы – народ, які спакушаюць».

У горадзе былі дзевяць асобаў, якія распаўсюджвалі нелад на зямлі і нічога не паляпшалі.

Яны сказалі: «Пакляніцеся адзін аднаму Аллагам, што ноччу мы набяжым на Салiха і ягонаю сям’ю, а потым скажам ягонаму блізкаму сваяку, што мы не былі сведкамі забойства ягонае сям’і і кажам праўду».

Яны мудрагелілі, але Мы мелі моцны задум супраць іхнага му¬драгельства, а яны гэтага не ведалі.

Паглядзі, да чаго прывялі іхныя мудрагельствы: Мы знішчылі іх разам з усім іхным народам.

Вось іхныя хаты, разбураныя за тое, што яны былі няслушныя. Сапраўды, у гэтым – знак для дасведчаных людзей.

Мы выратавалі тых, якія паверылі і былі збожнымі.

Вось Лут сказаў свайму народу: «Няўжо вы будзеце здзяйсняць мярзотныя ўчынкі, хоць самі бачыце гэта?

Няўжо вы будзеце прыходзіць з пажадлівасцю да мужчын, а не да жанчын? дык не, вы цёмныя».

І адказам ягонага народа было толькі тое, што яны сказалі: «Вы¬ведзіце сям’ю Лута з вашага паселішча: сапраўды, яны – людзі, [якія] прытрымліваюцца чысціні».

Мы выратавалі яго і ягонаю сям’ю, апроч жонкі. Мы прызначылі ёй застацца ззаду.

Мы паслалі на іх дождж. Якім благім быў гэты дождж для тых, каго засцерагалі.

Скажы: «Хвала Аллагу! Мір Яго абраным рабам! Аллаг най¬лепшы ці тыя, каму яны пакланяюцца заміж Яго?»

Хто стварыў нябёсы i зямлю і праліў вам з неба ваду? Ёй Мы га¬дуем выдатныя сады. Вы б не здолелі выгадаваць там дрэваў. Ці ёсць бог апроч Аллага? дык не, яны – людзі, якія адхінаюцца.

Хто зрабіў зямлю жыллём, стварыў з ейных цяснін рэкі, уста¬ляваў на ёй трывалыя горы і перашкоду паміж дзьвума вадаточніцамі? Ці ёсць бог апроч Аллага? дык не, большасць з іх не ведае.

Хто адказвае на маленне таго, хто жыве ў нястачы, калі ён клі¬ча Яго? Хто адцягвае ліха і робіць вас намеснікамі на зямлі? Ці ёсць бог апроч Аллага? Мала вы задумляецеся.

Хто паказвае вам шлях у цемры сухазем’я і мора, Хто пасылае вятры добрымі веснікамі Сваёй Літасці? Ці ёсць бог апроч Аллага? Ён вышэй за тое, што вы дадаяце Яму ў пакланенні.

Хто стварае твор у першы раз, а потым паўтарае яго? Хто даруе вам долю з нябёсаў i зямлі? Ці ёсць бог апроч Аллага? Скажы: «Пры-вядзіце ваш доказ, калі вы праўдзівыя».

Скажы: «Ніхто на нябёсах i на зямлі не ведае схаванага, апроч Аллага. Яны нават не ведаюць, калі адродзяцца».

Але яны не ведаюць пра наступнае жыццё. Яны маюць сумневы адносна яго, нават невідушчыя да яго.

Кажуць нявернікі: «Няўжо мы і нашыя бацькі, стаўшы прахам, нанова выйдзем з магіл?

I нам, i нашым бацькам ужо абяцалі гэта раней. Але гэта толькі казкі старажытных народаў».

Скажы: «Ідзіце зямлёю і паглядзіце, якім быў канец беззакон¬нікаў!»

Таму не сумуй праз іх i не хвалюйся праз іхныя мудрагельствы.

Яны пытаюцца: «Калі ж прыйдзе абяцанае, калі вы праўдзівыя?»

Скажы: «Магчыма, тое, што вы спрабуеце паскорыць, ужо по¬бач з вамі».

Сапраўды, твой Госпад шчодры да людзей, але большасць з іх не дзякуе.

Сапраўды, твой Госпад ведае, што схавана ў іхных сэрцах, i што яны адкрываюць.

На нябёсах i на зямлі няма такога схаванага, якога б не было ў выразным Пісанні!

Сапраўды, гэты Каран распавядае сынам Ісраіля большасць таго, пра што яны спрачаюцца.

Сапраўды, гэта – просты шлях i літасць для вернікаў!

Сапраўды, твой Госпад рассудзіць паміж імі Сваім судом. А Ён – Велічны, дасведчаны!

Спадзявайся на Аллага! Сапраўды, ты ідзеш шляхам відавочнай праўды!

Сапраўды, ты не прымусіш нежывых чуць, а неслухомых не пры¬мусіш пачуць заклік, калі яны адхінаюцца.

Ты не выведзеш невідушчых з аблуды. Ты прымееш прымусіць чуць толькі тых, хто верыць у Нашыя знакі і аддадзеныя Нам.

Калі над імі адбудзецца слова, мы выведзем да іх з зямлі жывёлу. Яна скажа ім, што людзі не былі ўпэўненыя ў Нашых знаках.

У той дзень Мы збяром з кожнага народа натоўп тых, якія лічылі хлуснёю Нашыя знакі, i яны будуць затрыманыя.

Калі яны прыйдуць, Ён скажа: «Няўжо вы меркавалі Мае знакі хлуснёю, нават не спасцігшы іх? Што ж вы нарабілі?»

Слова здзейсніцца над імі – за тое, што яны здзяйсняюць ня¬слушнасць, яны не будуць размаўляць!

Хіба яны не бачылі, што Мы зрабілі ноч для вашага адпачынку, а дзень – часам святла? Сапраўды, у гэтым – знакі для вернікаў.

У той дзень затрубяць у рог, i жахнуцца ўсе, хто на нябёсах i на зямлі, апроч тых, каго пажадаў абраць Аллаг. Усе паслухмяна ўстану¬ць перад Ім.

Ты ўбачыш, што горы, якія ты лічыў непарушнымі, пачнуць ру¬хацца, як хмары. Такі твор Аллага, які зрабіў дасканалай кожную рэч. Сапраўды, яму вядома тое, што вы робіце!

I хто прыйдзе з добрым учынкам, той мецьме нешта найлепшае. У той дзень яны будуць абароненыя ад жаху!

А хто прыйдзе з дрэнным учынкам, тых кінуць у агонь ніцма: «Ці не адплацяць вам толькі за тое, што вы рабілі?»

«Мне загадана толькі пакланяцца Госпаду гэтага горада [Мэкі], які зрабіў яго забароненым. Яму належыць кожная рэч! I мне загада¬на быць адданым яму

і чытаць Каран. Хто ідзе простым шляхам, ідзе ім толькі для сябе». А таму, хто збіўся са шляху, скажы: «Я толькі засцерагальнік».

Скажы: «Хвала Аллагу! Ён пакажа вам Свае знакі, і вы спазнае¬це іх. Госпад твой не з’являецца нядбайным адносна таго, што вы робі¬це!»

Та. Сiн. Мім.

Гэта – знакі выразнага Пісання.

Мы сапраўды прачытаем табе аповяд пра Мусу і Фараона – для вернікаў.

Сапраўды, Фараон заганарыўся на зямлі і падзяліў яе жыхароў на гурты. Адзін з іх ён рабіў кволым, забіваў іхных сыноў i пакідаў жы¬вымі іхных жанчын. Сапраўды, ён быў адным з тых, хто распаўсюдж¬ваў нелад на зямлі.

Мы пажадалі зрабіць ласку тым, якія былі пазбаўленыя моцы на зямлі, зрабіць іх правадырамі і спадчыннікамі,

зацвердзіць іх на зямлі і паказаць Фараону, Гаману і іхнаму вой¬ску тое, чаго яны пільнаваліся.

Мы адкрылі маці Мусы: «Кармі яго грудзьмі! А калі будзеш па¬лохацца за яго, дык кінь яго ў раку. Не палохайся і не сумуй, мы вер¬нем яго табе і зробім адным з пасланцоў».

Сям’я Фараона падабрала яго, каб ён стаў для іх непрыхільнікам i смуткам. Сапраўды, Фараон, Гаман і іхнае войска былі грэшнікамі.

Жонка Фараона сказала: «Асалода маіх i тваіх вачэй! Не забівай¬це яго! Магчыма, ён прынясе нам карысць ці мы возьмем яго за сына». Яны ні пра што не здагадваліся.

Сэрца маці Мусы спусцела. Яна была гатовая адкрыцца, але Мы ўзмацнілі ейнае сэрца, каб яна заставалася верніцаю.

Яна сказала сястры Мусы: «Ідзі за ім». І назірала за ім здалёк, а яны ні пра што не здагадваліся.

Раней Мы не дазволілі яму мець карміцельку, і яна сказала: «Ці па¬казаць вам сям’ю, якая дбацьме пра яго для вас i жадацьме яму дабра?»

Так Мы вярнулі яго маці, каб суцешыць вочы ейныя, каб яна не сумавала і ведала, што абяцанка Аллага праўдзівая. Але большасць з іх не ведае.

Калі ён дасягнуў паўналецця і сталасці, Мы даравалі яму муд¬расць i веды. Так Мы заахвочваем праведнікаў.

Аднойчы ён увайшоў у горад, калі ягоныя жыхары былі няўваж¬лівыя. Там ён убачыў двух мужчын, якія біліся. Адзін быў з ягонага народа, а другі быў ворагам. Чалавек з ягонага народа папрасіў дапа¬могі супраць ворага, і Муса ўдарыў таго кулаком i забіў. Ён сказаў: «Гэта – адзін з учынкаў шатана. Сапраўды, ён відавочны вораг, які збівае са шляху».

Ён сказаў: «Госпадзе! Я быў няслушным да сябе. Прабач мяне!» Ён прабачыў яго, бо ён – Прабачаючы, Міласэрны.

Ён сказаў: «Госпадзе! Праз літасць, якую Ты выказаў да мяне, я ніколі не буду дапамагаць злачынцам».

Ён увайшоў у горад раніцай, азіраючыся са сполахам. I раптам той, хто прасіў дапамогі напярэдадні, нанова папрасіў дапамагчы. Але Муса сказаў яму: «Ты сапраўды заблукаў».

Калі ён пажадаў схапіць таго, хто быў іхным ворагам, той ска¬заў: «о Мусе! Няўжо ты жадаеш забіць мяне так, як учора забіў інша¬га чалавека? Ты прагнеш стаць тыранам на зямлі і не жадаеш быць тым, хто робіць дабро».

з ваколіц горада, спяшаючыся, прыбег чалавек. Ён сказаў: «о Мусе! Набліжаныя [да Фараона] змаўляюцца забіць цябе. Бяжы ад¬сюль. Я жадаю табе дабра».

І пайшоў Муса адтуль, са сполахам агледзеўся і сказаў: Госпад¬зе! Калі жадаеш, прымееш ачысціць мяне. Выратуй мяне ад няслуш-ных людзей.

Калі ён прыйшоў да Мад’яну, ён сказаў: магчыма, Госпад пака¬жа мне правільны шлях,

калі ён прыйшоў да калодзежа ў Мад’яне, убачыў гурт людзей, якія паілі худобу, і дзвюх жанчын, якія адварочвалі статак. [Муса] спы¬таў: «Што з вамі?» Яны адказалі: «Мы не прымеем паіць жывёлаў, па¬куль іншыя пастухі не сыдуць. А наш бацька вельмі стары».

Ён напаіў для іх худобу, а потым пайшоў у цень і сказаў: «Госпад¬зе! Мне трэба ўсялякае дабро, якое Ты дасі мне.

І вось, адна з дзвюх жанчын прыйшла да яго з сорамам і сказа¬ла: бацька мой кліча цябе каб падзякаваць за тое, што ты напаіў худо¬бу, і калі ён сышоў і расказаў сваю гісторыю, ён сказаў: «Не палохай¬ся, ты выратаваўся ад няслушных людзей».

Адна з двох жанчын сказала: «Бацька наш! згадзі яго на працу. Сапраўды, найлепшым, каго ты згодзіш, будзе моцны і варты даверу чалавек».

Ён адказаў: «Я жадаю каб ты пабраўся з адной з маіх дачок – пры ўмове, што ты ноймешся да мяне на восем гадоў. І калі ты адпрацуеш усе дзесяць, дык гэта залежыцьме толькі ад твайго жадання. Я не жа¬даю абцяжарваць цябе. Ты ўбачыш, калі пажадае Аллаг, што я – адзін з праведнікаў».

І сказаў [Муса]: «Няхай так і будзе паміж намі. Які б з двох тэр¬мінаў я ні выканаў, няхай мяне не прымушаюць. Аллаг – даручнік таго, што мы кажам».

Калі Муса адбыў тэрмін і выправіўся са сваёй сям’ёй у дарогу, ён заўважыў пажар на схіле пагорка і сказаў: «Пачакайце тут, я заўважыў агонь. Я прынясу вам навіны ці падпалены асмалак адтуль, каб вы маглі агрэцца».

І калі ён наблізіўся, яго заклікалі з правага боку даліны, з блаславёнага месца, дзе расло дрэва: «о Мусе! Сапраўды, Я – Аллаг, Госпад светаў!

Рынь свой кій». Калі ён убачыў, што ён выгінаецца, як змяя, ён кінуўся назад і не вярнуўся. «о Мусе! Вяртайся і не палохайся, ты ў бяспецы.

Пакладзі сваю руку ў заўлонне, і ты знойдзеш яе чыстай, без пля¬маў. Прыцісні руку да сябе, каб не было сполаху. Гэта – два доказы ад Госпада твайго Фараону і ягоным набліжаным. Сапраўды, яны – непа¬корлівыя людзі».

Той сказаў: «Госпадзе! Я забіў аднаго з іх, і я палохаюся, што яны заб’юць мяне.

А мой брат Гарун больш красамоўны за мяне. Пашлі яго са мной у якасці памагатага, каб сцвердзіць мае словы. Сапраўды, я палохаю-ся, што яны палічаць мяне хлусам».

Аллаг сказаў: «Мы ўмацуем тваю правіцу тваім братам і дамо вам абодвум доказ, каб яны не змаглі пашкодзіць вам. Вы і вашыя пас¬лядоўнікі атрымаюць перамогу з Нашымі знакамі».

Калі Муса прыйшоў з Нашымі выразнымі знакамі, яму сказалі: «Гэта ўсяго толькі прыдуманае чараўніцтва. Мы не чулі нічога падоб-нага ад нашых продкаў».

Муса сказаў: «Мой Госпад ведае лепей тых, хто прыйшоў з [са-праўдным] кіраўніцтвам ад Яго і хто мецьме поспех у наступным жыц¬ці. Сапраўды, не здабудуць поспеху прыгнятальнікі.

І сказаў Фараон: «о магнацтва! Не ведаю я для вас ніякага бога, апроч мяне. І ўпалі мне, о Гамане, агонь над глінаю і збудуй для мяне вежу: мабыць, я ўзнімуся да бога Мусы. І, сапраўды, я думаю, што ён з ліку хлусаў».

Ён і ягоная армія без усялякага права заганарыліся на зямлі. Яны думалі, што не паварочаюцца да нас.

Мы схапілі яго з войскам і ўтапілі ў моры. Паглядзіце на канец непакорлівых.

Мы зрабілі іх правадырамі, якія заклікаюць да агню. Не дапамо¬гуць ім у дзень Адраджэння.

Мы зрабілі так, каб праклён пераследваў іх у гэтым свеце, а ў дзень Адраджэння яны будуць сярод адлеглых.

знішчыўшы першыя пакаленні, Мы даравалі Мусе Пісанне як выразнае навучанне для людзей, просты шлях i літасць – магчыма, яны задумаюцца.

Цябе не было на заходнім схіле гары, калі Мы ўсталявалі для Мусы Наш загад, i цябе не было сярод сведкаў гэтага.

Але Мы стварылі іншыя пакаленні. доўгім апынуўся іхны тэр¬мін. Цябе не было сярод жыхароў Мад’яну, калі мы чыталі ім Нашыя знакі, але там былі пасланцы.

Цябе не было на схіле гары, калі Мы заклікалі, але гэта – літас¬ць ад Госпада твайго, каб ты засцерагаў народ, да якога раней не пры¬ходзіў засцерагальнік – магчыма, яны задумаюцца.

Калі б так не было, а іх спасцігла ліха за тое, што яны падрыхта¬валі сваімі рукамі, дык яны б сказалі: «Госпадзе наш! Чаму Ты не паслаў да нас пасланца, каб мы пайшлі за Тваімі знакамі і былі б аднымі з вер¬нікаў?»

Калі да іх прыйшла праўда ад Нас, яны сказалі: «Чаму яму не дад¬зена тое, што дадзена Мусе?» Хіба яны не выявілі няверы да таго, што было дадзена Мусе раней? Яны кажуць: «два чараўніцтва, якія пад¬трымліваюць адно да аднаго». I яшчэ кажуць: «Мы не верым у гэта ўсё».

Скажы: «Калі вы праўдзівыя, дык прынясіце такое пісанне ад Ал¬лага, якое будзе больш правільным за гэтыя два – тагды я пайду за ім».

А калі яны не дадуць табе адказу, дык ведай, што яны толькі іду¬ць за сваімі прыхільнасцямі. А хто заблукаў мацней за таго, хто ідзе за сваімі прыхільнасцямі без усялякага кіраўніцтва ад Аллага? Сапраў¬ды, Аллаг не вядзе простым шляхам няслушных людзей.

Мы данеслі да іх слова, каб яны маглі задумацца.

Тыя, каму Мы даравалі Пісанне раней, вераць у яго.

Калі ім чытаюць яго, яны кажуць: «Мы паверылі ў яго! Гэта – праўда ад Госпада нашага. Мы яшчэ раней былі аддадзеныя Яму».

за сваё трыванне яны атрымаюць дубальтовую ўзнагароду. Яны адхіляюць ліха дабром i ахвяруюць з таго, чым Мы надзялілі іх.

Калі яны чуюць марныя размовы, дык адхінаюцца ад іх i кажу¬ць: «Нам – нашыя ўчынкі, а вам – вашыя ўчынкі. Мір вам! Мы не жа¬даем ісці шляхам невукаў».

Сапраўды, ты не здолееш накіраваць на просты шлях тых, каго любіш, і Аллаг вядзе простым шляхам, каго пажадае. I Ён лепш ведае тых, хто ідзе простым шляхам.

Яны сказалі: «Калі мы пойдзем тваім простым шляхам разам з табою, нас выганяць з нашае зямлі». Хіба Мы не замацавалі за імі бяс¬печнае святыні, куды прыносяць плён рознага выгляду як долю ад Нас? Але большасць з іх не ведае.

Колькі паселішчаў, якія цешыліся сваімі зямнымі багаццямі, мы знішчылі. Вось іхнае жытло, у якому пасля іх амаль ніхто не жыве. Гэта ўсё атрымалі ў спадчыну Мы.

Твой Госпад не знішчаў ніводнага паселішча, пакуль не пасылаў у самае галоўнае пасланца, які чытаў ім Нашыя знакі. I Мы не зніш¬чалі паселішча, калі ягоныя жыхары ні былі прыгнятальнікамі.

Усё, што вам дадзена – асалода зямнога жыцця і ягоныя ўпры¬гажэнні. Тое, што ў Аллага – найлепш і больш даўгавечнае. Няўжо вы не разумееце?

Няўжо той, каму Мы далі выдатную абяцанку, з якою ён сустрэ¬нецца, падобен да таго, каму Мы дазволілі атрымліваць асалоду ад да¬бротаў зямнога жыцця і які ў дзень Адраджэння будзе пакараны?

У той дзень Ён пакліча іх i спытае: «дзе ж тыя сутаварышы, пра якіх вы сцвярджалі?»

Скажуць тыя, над кім спраўдзілася слова: «Госпадзе наш! Вось тыя, каго мы адхілілі са шляху. Мы збілі са шляху іх таксама, як раней адхіліліся самі. Мы выракаемся ад іх перад Табою. Яны пакланяліся не нам».

I скажуць: «Клічце сваіх саўдзельнікаў-стодаў». Яны паклічуць іх, але не пачуюць адказу і ўбачаць пакаранне. Калі б яны ішлі простым шляхам.

У той дзень ён пакліча іх i спытае: «Што вы адказалі пасланцам?»

У той дзень усе весткі будуць схаваныя ад іх, i яны не здолеюць распытаць адно аднаго.

А той, хто павініўся і рабіў дабро, магчыма, будзе мець поспех.

Твой Госпад стварае, што пажадае, і абірае, але яны не маюць выбару. Усячысты Аллаг i Вышэйшы за тое, што дадаюць Яму ў па¬кланенні.

Твой Госпад ведае, што хаваецца ў іхных грудзях, i тое, што яны адкрываюць.

Ён – Аллаг, няма бога, апроч Яго. Яму належыць слава ў жыцці першым і жыцці наступным. Ён вырашае, i да Яго вы паварочаецеся.

Скажы: «Як вы лічыце, калі Аллаг падоўжыць вам ноч да дня Адраджэння, дык які бог, апроч Аллага, прынясе вам святло? Няўжо вы не чуеце?»

Скажы: «Як вы лічыце, калі Аллаг падоўжыць вам дзень да дня Адраджэння, дык які бог, апроч Аллага, прынясе вам ноч, каб вы ма¬глі адпачыць у гэты час? Няўжо вы не бачыце?»

з літасці Сваёй Ён стварыў для вас ноч i дзень, каб вы маглі ад¬пачываць і шукаць Ягонае шчодрасці – магчыма, вы будзеце ўдзячныя.

У той дзень ён пакліча іх i спытае: «дзе ж тыя сутаварышы, пра якіх вы сцвярджалі?»

Мы возьмем сведку з кожнае суполкі і скажам: «Прывядзіце ваш доказ». Тагды яны даведаюцца, што праўда належыць Аллагу. Пакіну¬ць іх тыя, каго яны прыдумлялі.

Сапраўды, Гарун паходзіў з народа Мусы, але прыгнятаў гэтых людзей. Мы даравалі яму столькі скарбаў, што ключы ад іх былі цяж¬кія нават для гурту асілкаў. Вось ягоны народ сказаў яму: «Не ганары¬ся! Сапраўды, Аллаг не любіць тых, хто ганарыцца.

Карыстаючыся тым, што дараваў табе Аллаг, шукай наступнага жыцця, але не забывайся на сваю долю ў зямным жыцці. Рабі дабро – так, як зрабіў з табою Аллаг, i не імкніся распаўсюджваць нелад на зям¬лі. Сапраўды, Аллаг не любіць тых хто распаўсюджвае нелад».

Той адказаў: «Гэта ўсё дадзена мне дзякуючы маім ведам». Няўжо ён не ведаў, што Аллаг яшчэ раней знішчыў іншыя пакаленні, якія былі нашмат магутней за ягоную моц і мелі большы дастатак. Грэшнікаў на¬ват не будуць распытваць пра іхныя грахі.

Вось Карун, надзеўшы ўпрыгажэнні, выйшаў да свайго народа. Тыя, якія жадалі дабротаў зямнога жыцця, сказалі: «Калі б у нас было тое, што дадзена Каруну! Сапраўды, ён мае вялікую долю».

А тыя, якім было дадзена разуменне, сказалі: «Гора вам! Узнага¬роджанне Аллага лепш для тых, хто паверыў i рабіў дабро. Але атры¬маюць яго толькі трывучыя».

Мы загадалі зямлі паглынуць яго разам з жыллём. У яго не было прыхільнікаў, якія маглі б дапамагчы яму заміж Аллага, i ён сам не прымеў дапамагчы сабе.

А тыя, якія ўчора жадалі апынуцца на ягоным месцы, раніцай сказалі: «Вось гэта так. Аллаг павялічвае і памяншае долю тым з рабоў Сваіх, каму пажадае. Калі б не літасць Аллага, дык Ён загадаў бы зям¬лі паглынуць і нас. Вось гэта так. Нявернікі не мецьмуць поспеху».

Апошнюю мясціну Мы падрыхтавалі для тых, хто не жадае га¬нарыцца на зямлі і распаўсюджваць нелад. А лепшае выйсце толькі для збожных.

Хто прыйдзе з добрым учынкам, атрымае лепш за яго. А хто прыйдзе з дрэнным учынкам, дык тым, якія рабілі ліха, адплата толь¬кі за тое, што яны рабілі.

Сапраўды, Той, Хто зрабіў абавязковым для цябе гэты Каран [прытрымлівацца яго і паведамляць], абавязкова верне цябе ў месца вяртання. Скажы: «Мой Госпад лепш ведае, хто прыняў просты шлях, а хто знаходзіцца ў відавочнай аблудзе».

Ты не чакаў, што табе будзе дадзена Пісанне, але такая літасць ад Госпада твайго. Таму ніколі не падтрымлівай нявернікаў.

Няхай яны не адхіляць цябе ад знакаў Аллага пасля таго, як яны былі пасланыя табе. заклікай да Госпада свайго і не будзь адным з па¬ганаў.

I не схіляйся да іншага бога заміж Аллага, бо няма бога, апроч Яго. Кожная рэч загіне, апроч Яго. Яму належыць пастанова, і да Яго вяртанне.

Алiф. Лям. Мім.

Няўжо людзі думаюць, што іх пакінуць у спакоі ды не будуць вы¬прабоўваць толькі таму, што яны скажуць: «Мы паверылі»?

Мы выпрабоўвалі тых, якія жылі яшчэ раней. Аллаг абавязкова пазнае тых, якія кажуць праўду, і тых, якія хлусяць.

Няўжо тыя, якія здзяйсняюць ліхія ўчынкі, лічаць, што здолею¬ць папярэдзіць Нас? дрэнна ж разважылі яны.

Калі нехта спадзяецца на сустрэчу з Аллагам, дык прызначаны Аллагам тэрмін абавязкова наступіць. Ён – Усечуючы, Усеведаючы.

Хто змагаецца, той змагаецца толькі для сябе. Сапраўды, Аллаг не мае патрэбы ў светах.

Тым, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Мы даруем іхныя ліхія ўчынкі і ўзнагародзім найлепшым за тое, што яны рабілі.

Мы наказвалі чалавеку добра ставіцца да бацькоў. А калі яны бу¬дуць прымушаць цябе дадаваць Мне роўных, пра якіх ты нічога не ве¬даеш, дык не слухай іх. Вы паварочаецеся да Мяне, i тагды Я паведам¬лю вам пра тое, што вы рабілі.

А тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Мы ўвядзём да правед¬нікаў.

Сярод людзей ёсць такія, якія кажуць: «Мы паверылі ў Аллага». Але як толькі яны пацерпяць дзеля Аллага, дык адразу пачынаюць успрымаць чалавечую спакусу за пакаранне ад Аллага. Але калі пры¬йдзе перамога ад Госпада твайго, яны скажуць: «Мы былі з вамі». Хіба Бог не лепей ведае, што хаваецца ў сэрцах жыхароў светаў?

Аллаг абавязкова зведае тых, якія паверылі, і абавязкова зведае крывадушнікаў.

Нявернікі кажуць вернікам: «Ідзіце па нашым шляху, i тагды мы возьмем на сябе вашыя грахі». Але яны не прымуць на сябе ніводнага граху. Сапраўды, яны – хлусы.

Яны панясуць свой цяжар i – разам са сваім – яшчэ і іншы ця¬жар. А ў дзень Адраджэння іх абавязкова спытаюць пра тое, што яны прыдумлялі.

Мы паслалі Нуха да ягонага народа, дзе ён прабыў тысячу гадоў без пяцідзесяці. Тых людзей напаткаў патоп, бо яны былі прыгняталь¬нікамі.

Мы выратавалі яго і тых, хто быў у каўчэгу, i зрабілі яго знакам светаў.

Вось Ібрагім сказаў свайму народу: «Пакланяйцеся Аллагу і па¬лохайцеся Яго! Так будзе лепей для вас, калі б вы толькі ведалі.

заміж Аллага вы пакланяецеся стодам і прыдумваеце хлусню. Сапраўды, тыя, каму вы пакланяецеся заміж Аллага, не здольныя даць вам долю. Шукайце сваю долю ў Аллага, пакланяйцеся Яму і дзякуй¬це Яму. да Яго вы паварочаецеся».

Калі вы палічыце гэта хлуснёю, дык таксама лічылі гэта хлуснёю і народы, якія жылі раней за вас. Сапраўды, пасланец павінен толькі перадаць выразнае пасланне.

Няўжо яны не бачаць, як Аллаг стварае твор у першы раз, а по¬тым творыць нанова? Сапраўды, гэта латва для Аллага.

Скажы: «Ідзіце зямлёю і паглядзіце, як Ён стварыў твор у пер¬шы раз. А потым Аллаг ажыццявіць апошні твор. Сапраўды, Аллаг здольны на кожную рэч!»

Ён карае, каго пажадае, i літуе, каго пажадае. да Яго вашае вяр¬танне.

Вы не выратуецеся ні на небе, ні на зямлі. У вас, апроч Аллага, ні абаронцы, ні памагатага».

Тыя, што не вераць у знакі Аллага і сустрэчу з Ім, страцілі над¬зею на Маю літасць. На іх чакае пакутлівае пакаранне.

Адказ народа [Ібрагіма] быў толькі такі: «забіце яго ці спалiце!» І Аллаг выратаваў яго ад агню. Сапраўды, у гэтым – знакі для вернікаў.

[Ібрагім] сказаў: «заміж Аллага вы пакланяецеся стодам, бо ў зямным жыцці маеце ўзаемная любоў. Але потым, у дзень Адраджэн¬ня, адны з вас адмовяцца i праклянуць іншых. Вашым прытулкам бу¬дзе агонь i не будзе ў вас памагатых».

Лут паверыў яму, і [Ібрагім] сказаў: «Я збіраюся ажыццявіць пярэбары дзеля свайго Госпада. Сапраўды, Ён – Велічны, Мудры».

I Мы даравалі яму Iсхака і Якуба і даравалі яго нашчадкам пра¬роцтва і Пісанне. I Мы далі яму ўзнагароджанне ў зямным жыцці, а ў жыцці наступным ён будзе разам з праведнікамі.

Вось Лут сказаў свайму народу: «Сапраўды, вы робіце такую брыдоту, якой да гэтага часу не рабіў ніхто з жыхароў светаў.

Няўжо вы юрыце мужчын, перакрываеце дарогі і робіце ганеб¬нае на сваіх сходах?» Але адказ ягонага народа быў толькі такі: «Пры¬йдзі да нас з пакараннем Аллага, калі ты кажаш праўду».

Той сказаў: «Госпадзе! дапамажы мне супраць сейбітаў неладу».

Калі Нашыя пасланцы прыйшлі да Ібрагіма з уцешнаю весткаю, дык сказалі: «Мы выкарчуем жыхароў гэтага паселішча. Сапраўды, ягоныя жыхары з’являюцца прыгнятальнікамі».

Той адказаў: «Але там Лут!» Яны сказалі: «Мы лепш ведаем, хто там. Мы выратуем яго разам з сям’ёю, апроч ягонае жонкі, якая заста¬нецца».

Калі Нашыя пасланцы прыйшлі да Лута, праз гэтае ён засума¬ваў і пачуў нязмогу. Тыя сказалі: «Не палохайся і не сумуй! Вы выра¬туем цябе разам з сям’ёю, апроч жонкі, якая застанецца.

Мы пашлём на жыхароў гэтага паселішча пакаранне з неба – за тое, што яны былі непакорлівымі».

Мы пакінулі ад яго выразны знак – для людзей, якія разумеюць.

да мад’янiтаў Мы паслалі іхнага брата Шуайба. Ён сказаў «о людзі! Пакланяйцеся Аллагу, спадзявайцеся на Апошні дзень, але не распаўсюджвайце нелад на зямлі».

Але тыя лічылі яго хлусам, іх спаткаў землятрус, i яны засталіся нежывымі ў сваіх дамах.

I адыты, i самудыты. Вы ж бачыце іхнае жытло. Шатан упрыго¬жыў ім іхныя ўчынкі і збіў са шляху, хоць яны і былі ўважлівымі.

I Карун, i Фараон, i Гаман. Муса прыйшоў да іх з выразнымі зна¬камі, а яны заганарыліся на зямлі і не здолелі абыйсці Нас.

Кожнага Мы пакаралі за грэх. На некаторых з іх Мы наслалі ка¬менны дождж, іншых скасілі крыкам, іншых праглынула зямля, а яшчэ іншых Мы ўтапілі. Аллаг не зрабіў з імі няслушна – яны самі былі ня¬слушнымі да сябе.

Тыя, якія бяруць сабе абаронцаў заміж Аллага, падобныя да па¬вука, які зрабіў сабе жыллё. Але кволае жыллё – жыллё павука. Калі б яны толькі ведалі.

Сапраўды, Аллаг ведае ўсіх, да каго яны звяртаюцца заміж Яго. Ён – Велічны, Мудры.

Такія прыпавесці Мы прыводзім людзям, але разумеюць іх толь¬кі ведаючыя.

Аллаг стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе. Сапраўды, у гэтым – знак для вернікаў.

Чытай тое, што было адкрыта табе з Пісання, і рабі малітву! Са¬праўды, малітва стрымлівае ад распусты і непрымальнага. Але ўзгад¬ванне Аллага – найважней, i Ён ведае, што вы робіце.

Калі вы спрачаецеся з людзьмі Пісання, дык рабіце гэта най¬лепшым чынам. Гэта не тычыцца тых з іх, якія няслушныя. Скажы: «Мы паверылі ў тое, што паслана нам, i ў тое, што паслана вам. Наш Бог i ваш Бог – адзін, i мы адданыя [мусульмане] Яму».

Так Мы паслалі табе Пісанне. Тыя, каму Мы даравалі Пісанне, вераць у яго. Ёсць сярод іх тыя, хто верыць у гэта. А адмаўляюць На¬шыя знакі толькі нявернiкi.

Раней ты не чытаў ніводнага пісання і не перапісваў яго сваёй правіцаю. Інакш прыхільнікаў хлусні ахапіў бы сумнеў.

дык не! Гэта – выразныя знакі ў грудзях тых, каму дадзена раз¬уменне. А адмаўляюць Нашыя знакі толькі няслушныя.

Яны кажуць: «Чаму не паслана яму знакаў ад Госпада ягонага?» Скажы: «знак – толькі ў Аллага. А я – толькі выразны засцерагальнік».

Няўжо ім не дастаткова таго, што Мы паслалі табе Пісанне, якое ты ім чытаеш? Сапраўды, у гэтым – шчодрасць i напамін для вернікаў.

Скажы: «Аллага дастаткова ў якасці сведкі паміж вамі і мною. Ён ведае тое, што на нябёсах i на зямлі, а тыя, якія паверылі ў хлусню і не паверылі ў Аллага, абавязкова панясуць страты».

Яны просяць, каб ты паскорыў пакаранне. Калі б не ўсталяваны тэрмін, дык пакаранне ўжо прыйшло б да іх. Яно абавязкова прыйдзе да іх раптам, калі тыя і не адчуюць.

Яны просяць, каб ты паскорыў пакаранне. Сапраўды, пекла аба¬вязкова апануе нявернікаў.

У той дзень пакаранне пакрые іх згары ды з-пад ног. Ім скажу¬ць: «Паспрабуйце тое, што вы рабілі!»

о Мае вернікі рабы! Сапраўды, зямля Мая разлеглая. Таму па¬кланяйцеся Мне!

Кожная душа спазнае скананне, а потым вы паварочаецеся да Нас.

Тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Мы абавязкова змесцім у пакоях раю, дзе цурчаць рэкі. Выдатнае ж узнагароджанне тым, якія робяць дабро,

маюць трыванне і спадзяюцца на свайго Госпада.

Колькі жывёлаў не здольныя зрабіць сабе запасаў. Аллаг над¬зяляе іх i вас. Ён – Усебачачы, Усеведаючы.

Калі ты спытаеш іх: «Хто стварыў нябёсы і зямлю і скарыў сонца і месяц», дык яны абавязкова скажуць: «Аллаг». Як жа яны заблукалі.

Аллаг павялічвае і памяншае долю тым з рабоў Сваіх, каму па¬жадае. Сапраўды, Аллаг пра кожную рэч дасведчаны.

Калі ты спытаеш іх: «Хто пасылае з неба ваду і адхайвае зямлю пасля ейнага сканання?», дык яны абавязкова скажуць: «Аллаг!» Скажы: «Хвала Аллагу!» Але большасць з іх не разумее.

Жыццё ў гэтым свеце – толькі гульня і забава, а наступнае жыц-цё – сапраўднае. Калі б яны толькі ведалі!

Калі яны садзяцца на карабель, дык звяртаюцца да Аллага, шчы¬ра вызнаючы Ягоную веру. А калі Ён ратуе іх i выводзіць на сухазем’е, дык яны нанова робяцца паганымі.

Так яны прымеюць праявіць сваю няўдзячнасць за тое, што Мы ім даравалі, i атрымліваць асалоду ад дабротаў далей. Але хутка яны пазнаюць.

Няўжо яны не бачаць, што Мы зрабілі гэтую бажніцу бяспеч¬наю, а па-за ёй на людзей набягаюць? Няўжо яны вераць у хлусню і не вераць у Аллага?

Хто больш няслушны за таго, хто паклёпнічае на Аллага, ці лічы¬ць праўду за хлусню, калі тая прыйшла да яго? Хіба не ў пекле будзе прытулак для нявернікаў?!

А тых, якія змагаюцца дзеля Нас, Мы абавязкова павядзём На¬шымі шляхамі. Сапраўды, Аллаг з тымі, якія робяць дабро.

Алiф. Лям. Мім.

Пераможаныя рамэі

у бліжэйшых землях. Але пасля сваёй паразы перамогуць яны,

за некалькі гадоў. Улада належала Аллагу раней i будзе належаць далей. У той дзень вернікі ўсцешацца

дапамозе Аллага. Ён дапамагае, каму пажадае. Ён – Велічны, Міласэрны.

Такая абяцанка Аллага. Бог не парушае Сваёй абяцанкі, але боль¬шасць людзей не ведае.

Яны ведаюць пра зямное жыццё толькі відавочнае, а да жыцця наступнага яны нядбайныя.

Няўжо яны не задумляліся пра сябе? Аллаг стварыў нябёсы, зям¬лю і тое, што паміж імі, толькі ў праўдзе і на пэўны тэрмін. Але боль¬шасць людзей не верыць у сустрэчу са сваім Госпадам.

Няўжо яны не падарожнічалі зямлёю і не бачылі, якім быў канец тых, якія жылі раней за іх? Яны перавышалі іх моцаю, лепш апра¬цоўвалі зямлю ды абжывалі яе. Іхныя пасланцы прыходзілі да іх з вы¬разнымі знакамі. Аллаг не зрабіў з імі няслушна – яны самі былі ня-слушнымі да сябе.

Канцом тых, якія рабілі ліха, стала ліха, бо яны лічылі знакі Ал¬лага хлуснёю і здзекаваліся з іх.

Аллаг пачынае тварэнне, потым паўтарае яго, а потым да Яго вы паварочаецеся.

Калі прыйдзе Час, разгубяцца грэшнікі.

Ніхто з іхных саўдзельнікаў не заступіцца за іх i яны адхіляць тых саўдзельнікаў.

У той дзень, калі наступіць Час, усе падзеляцца.

Тыя, якія паверылі і здзяйснялі дабро, будуць атрымліваць аса¬лоду ў садах,

а тыя, якія не паверылі і лічылі хлуснёю Нашыя знакі і спаткан¬не ў наступным жыцці, зведаюць пакаранне.

дык вось, слаўце Аллага, калі надыходзіць вечар i калі настае раніца!

Яму належыць слава на нябёсах i на зямлі. Слаўце Яго ўвечары і апоўдні!

Ён выводзіць жывое з нежывога, а нежывое з жывога. Ён адрад¬жае зямлю пасля ейнага сканання; таксама і вас вывядуць з магіл.

Сярод Ягоных знакаў – тое, што Ён стварыў вас з праху. Пасля гэтага вы сталі людзьмі і рассяляецеся.

Сярод Ягоных знакаў – тое, што Ён стварыў вам жонак з вас саміх, каб вы знаходзілі ў іх супакой, i ўсталяваў паміж вамі любоў i літасць. Сапраўды, у гэтым – знак для людзей, якія разважаюць.

Сярод Ягоных знакаў – стварэнне нябёсаў i зямлі, а таксама адрозненні паміж мовамі і кветкамі. Сапраўды, у гэтым – знак для жы¬хароў светаў.

Сярод Ягоных знакаў – ваш сон ноччу і днём, а таксама пошукі Ягонае шчодрасці. Сапраўды, у гэтым – знак для людзей, якія здоль¬ныя слухаць.

Сярод Ягоных знакаў – тое, што Ён паказвае вам маланку, каб выклікаць сполах i надзею, а таксама пралівае з неба ваду, каб ажыві¬ць ёй зямлю пасля ейнага сканання. Сапраўды, у гэтым – знак для люд¬зей, якія разумеюць.

Сярод Ягоных знакаў – тое, што неба і зямля трымаюцца па Яго¬ным загадзе. Толькі Ён пакліча вас, вы адразу выйдзеце з зямлі.

Яму належыць усё, што на нябёсах i на зямлі. Усе пакорлівыя Яму.

Ён – Той, Хто пачынае тварэнне, а потым паўтарае яго. I гэта для Яго латва. Аллагу належаць самыя высокія якасці, i Ён – Велічны, Му¬дры.

Аллаг прывёў вам як прыпавесць вас саміх. Ці ёсць сярод пры¬гонных, якімі авалодалі вашыя правіцы, саўдзельнікі ў тым, чым Мы надзялілі вас, і якіх вы палохаецеся так, як палохаецеся адно аднаго? Вось так Мы тлумачым знакі для людзей, якія разумеюць.

дык не. Тыя, якія робяць няслушна, ідуць за сваімі жаданнямі без усялякага ведання. Хто ж павядзе простым шляхам тых, каго Ал¬лаг увёў у аблуду? Няма ў іх памагатых.

Скіруй свой твар да веры, як ханiф. Гэта – прыроджаная якас¬ць, з якое Аллаг стварыў людзей. Няма змены ў тварэнні Аллага. Гэта простая вера – але большасць людзей не ведае.

Кайцеся перад Ім, палохайцеся Яго, рабіце малітву і не будзьце аднымі з паганаў,

аднымі з тых, якія раскалолі сваю веру і зрабіліся рознымі гур¬тамі, і кожны цешыцца з таго, што мае.

Калі чалавека тычыцца ліха, яны клічуць свайго Госпада, звяр¬таючыся да Яго з каяннем. А калі Ён дае ім магчымасць паспрабаваць Сваёй літасці, дык частка з іх пачынае дадаваць сутаварышаў свайму Госпаду.

Так яны прымеюць праявіць сваю няўдзячнасць за тое, што Мы ім даравалі. Таму атрымлівайце асалоду ад дабротаў і борзда вы даве¬даецеся.

Хіба Мы паслалі ім доказ, які кажа пра роўных Яму?

Калі Мы дамо людзям паспрабаваць літасці, яны цешацца. А калі іх дзівіць ліха за тое, што яны падрыхтавалі сваімі рукамі, дык яны ўпадаюць у роспач.

Хіба яны не бачаць, што Аллаг павялічвае і памяншае долю, каму пажадае? Сапраўды, у гэтым – знакі для вернікаў.

давай належнае сваяку, бедаку і падарожніку. Так будзе лепей для тых, хто жадае задавальнення Аллага. Менавіта яны мецьмуць по¬спех.

Тое, што вы распазычыце людзям, імкнучыся прымножыць сваю маёмасць за іхны кошт, не прымножыцца ў Аллага. Будзе прымножа¬на тое, што вы даяце як закят, жадая задавальнення Аллага.

Аллаг – Той, Хто вас стварыў, а потым надзяліў сродкамі да жыц¬ця. Пасля Ён заб’е вас, а потым нанова верне да жыцця. Ці ёсць сярод вашых саўдзельнікаў- стодаў тыя, хто зрабіў хоць што-небудзь з гэта¬га? Усячысты Ён i вышэй за тое, што вы дадаяце Яму ў пакланенні.

Ліха з’яўляецца на сухазем’і і на моры дзякуючы таму, што люд¬зі робяць сваімі рукамі, – дык няхай паспрабуюць частку таго, што на¬рабілі. Магчыма, яны паварочаюцца.

Скажы: «Ідзіце зямлёю і паглядзіце, якім быў канец тых, якія жылі раней за вас! Большасць з іх былі паганымі».

звярні свой твар да правільнае веры – раней за той момант, калі ад Аллага прыйдзе няўхільны дзень. У той дзень яны будуць падзеленыя –

Хто быў нявернікам, няверства адгукнецца супраць яго. А тыя, якія рабілі дабро, падрыхтавалі яго для сябе –

каб Ён з шчодрасці Сваёй узнагародзіў тых, якія паверылі і зд-зяйснялі дабро. Сапраўды, Ён не любіць нявернікаў.

Сярод Ягоных знакаў – тое, што Ён пасылае вятры добрымі веснікамі, каб даць паспрабаваць Сваёй літасці; па Ягоным загадзе плывуць караблі, каб вы маглі шукаць Яго шчодрасці. Магчыма, вы будзеце ўдзячныя.

Раней за цябе Мы пасылалі пасланцоў да іх народаў, i яны пры¬носілі ім выразныя знакі. Мы пакаралі беззаконнікаў, бо Нашым аба¬вязкам было дапамагаць вернікам.

Аллаг – Той, Хто пасылае вецер, які гоніць аблокі. Ён расцягвае іх на небе так, як пажадае, i раздзірае іх на кавалкі. Ты бачыш дождж, які выходзіць з-паміж іх. Калі Ён пралье яго на тых Сваіх рабоў, на якіх пажадае, яны пачынаюць цешыцца,

Хоць перад тым, як ён паслаў яго, яны былі ў роспачы.

Паглядзі на прыкметы літасці Аллага, на тое, як Ён адраджае зямлю пасля ейнага сканання. Сапраўды, Ён адраджае нежывых i Ён здольны на кожную рэч.

Калі Мы выправім вецер, i яны ўбачаць, што [ніва] пажоўкла, дык пасля гэтага яны стануць няўдзячнымі.

Сапраўды, ты не прымусіш нежывых чуць, а глухіх не прымусіш пачуць заклік, калі яны адхінуцца.

Ты не выведзеш невідушчых з аблуды. Ты прымееш прымусіць чуць толькі тых, хто верыць у Нашыя знакі і аддадзены [мусульманін] Нам.

Аллаг – Той, Хто стварыў вас кволымі, з кволых зрабіў вас моц¬нымі, а потым, пасля моцы, зрабіў вас нанова кволымі і яшчэ і сівымі. Ён стварае, што пажадае. Ён – Усеведаючы, Велічны.

У той дзень, калі прыйдзе Час, беззаконнікі будуць прысягаць, што прабылі не больш за гадзіну. Як яны заблукалі.

Тыя, каму дадзеныя веды і вера, скажуць: «Па загадзе Аллага вы былі там да самага дня Адраджэння. I вось настаў дзень Адраджэн¬ня, але вы гэтага не ведалі».

У той дзень няслушным не прынясуць карысці іхныя апраўдан¬ні, і не патрабуюць ад іх каяння.

У гэтым Каране Мы прыводзім людзям розныя прыпавесці. Калі ты пакажаш ім знак, дык тыя, якія не паверылі, абавязкова скажуць: «Вы толькі прыхільнікі хлусні!»

Так Аллаг запячатаў сэрцы тых, якія не маюць ведання.

Трывай, бо абяцанка Аллага праўдзівая! Няхай не зробяць цябе кволым не ўпэўненыя!

Алiф. Лям. Мім.

Гэта – аяты мудрага Пісання,

Як просты шлях i літасць для дабрадзейных,

якія здзяйсняюць малітву, даюць міласціну і ўпэўненыя ў існа¬ванні наступнага жыцця.

Яны – на простым шляху, які паказаў іхны Госпад, i яны будуць мець поспех.

Сярод людзей ёсць той, хто набывае забаўкі, каб праз невуцтва збіваць людзей са шляху Аллага, здзекуючыся з яго. Такім прыгатава¬на ганебнае пакаранне.

I калі чытаюць яму Нашыя аяты, дык ён ганарліва адхінаецца, нібы і не чуў, быццам ён глушэц. Таму распавядзі яму пра пакутлівые пакаранне.

Сапраўды, тыя, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, ім – сады асалоды.

Яны будуць там павек, бо абяцанка Аллага праўдзівая. Ён – Веліч¬ны, Мудры.

Ён стварыў нябёсы без апірышча, якое вы б маглі бачыць, і па¬будаваў на зямлі ўстойлівыя горы, каб яны не хісталіся разам з вамі, і засяліў яе разнастайнымі жывёламі. Мы пралілі з неба ваду і выгада¬валі розныя добрыя расліны.

Гэта ўсё – твор Аллага. Таму пакажыце мне, што стварылі тыя, каму вы пакланяецеся заміж Яго. Але прыгнятальнікі знаходзяцца ў відавочнай аблудзе.

Сапраўды, Мы даравалі Лукману мудрасць: «дзякуй Аллагу, бо той, хто дзякуе, той дзякуе дзеля самога сябе. А хто не дзякуе, дык Ал¬лаг не мае патрэбы ні ў чым. Ён – Багаты, Пахвальны».

Вось сказаў Лукман свайму сыну, навучаючы яго: «Сын мой! Не пакланяйся апроч Аллага нікому, бо паганства – вялікае прыгнятанне».

Мы загадалі чалавеку найлепшым чынам ставіцца да сваіх ба¬цькоў. Маці вельмі цяжка насіць дзіцяці, але яна адбірае яго толькі ў два гады. Шануй Мяне і сваіх бацькоў, бо да мяне тваё вяртанне.

А калі бацькі дбацьмуць у дачыненні да цябе, каб ты пакланяў¬ся іншым багам, пра якіх табе нічога не вядома, не падпарадкоўвайся ім, але будзь з імі ў гэтым свеце добрым ды ідзі шляхам тых, хто звяр¬таецца да Мяне. Потым вы паварочаецеся да Мяне, i Я паведамлю вам пра тое, што вы рабілі.

«Сыне мой! Нават калі нешта вагаю з гарчычнае зернетка і буд¬зе знахадзіцца ў скале, на нябёсах, ці на зямлі, Аллаг дастане яго ад¬туль. Сапраўды, Аллаг – добры, Усеведаючы.

Сыне мой! здзяйсняй малітву, заклікай рабіць добрыя ўчынкі, утрымлівай ад забараняемага, і трывай тое, што спатыкае цябе. Са¬праўды, менавіта ў гэтых справах патрэбная рашучасць.

I не адхінай з гонарам твар ад людзей i не хадзі па зямлі ганар¬ліўцам. Сапраўды, Аллаг не любіць усялякіх пышаных ганарліўцаў.

Стрымлівай крокі свае і зніжай голас свой. Сапраўды, самы не-прыемны голас – гэта роў асла».

Хіба яны не бачаць, што Аллаг скарыў вам тое, што на нябёсах i на зямлі, i што Ён шчодра абдараваў вас Сваімі відавочнымі і таем¬нымі дабротамі? Сярод людзей знаходзіцца такі, хто спрачаецца пра Аллага, не маючы ні ведаў, ні простага шляху, ні выразнага пісання.

I калі ім кажуць: «Ідзіце за тым, што паслаў Аллаг!», дык яны ад¬казваюць: «Не! Мы ідзём за тым, ува што верылі нашыя бацькі». Няўжо так будзе і тагды, калі шатан пакліча іх у пякельны агонь?

Хто паварочвае твар свой да Аллага і робіць дабро, той ужо сха¬піўся за надзейную падставу, а канец усіх справаў належыць Аллагу.

А калі хтосьці не паверыў, дык не сумуй праз ягонае няверства. Яны паварочаюцца да Нас, i Мы паведамім ім пра тое, што яны рабілі. Сапраўды, Аллаг ведае тое, што ў сэрцах.

Мы дазволім ім атрымліваць асалоду ад дабротаў кароткі час, а потым прымусім іх да жорсткага пакарання.

Калі ты спытаеш іх: «Хто стварыў нябёсы і зямлю?», дык яны абавязкова скажуць: «Аллаг». Скажы ім: «Хвала Аллагу!» Але боль¬шасць з іх не разумее.

Аллагу належыць тое, што ў нябёсах, i тое, што на зямлі. Сапраў¬ды, Аллаг не мае патрэбы ні ў чым. Ён – Багаты, Пахвальны.

Калі б усе дрэвы зямлі ператварыліся ў трысціны для пісьма, а да мора дадалі б яшчэ сем мораў, дык і тагды не вычарпаліся б словы Аллага. Сапраўды, Аллаг – Велічны, Мудры.

Стварыць і адрадзіць вас таксама латва, як i адзіную душу. Ал¬лаг – Усечуючы, Усебачачы.

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг скарачае ноч і падаўжае ім дзень, а таксама скарачае дзень i падаўжае ім ноч? Ён скарыў Сабе сонца і ме¬сяц, якія рухаюцца ва ўсталяваным парадку, i Аллаг усё ведае пра ўчынкі вашыя.

Гэта так, бо Аллаг – праўда, а тыя, да каго звяртаюцца заміж Яго, – мана. Аллаг – Найвышэйшы, Вялікі.

Няўжо ты не бачыш, як караблі плывуць морам дзякуючы да¬брачыннасці Аллага, каб Ён прымеў паказаць вам знакі Свае? Сапраў¬ды, у гэтым – знакі для кожнага трывучага, удзячнага.

I калі крые іх, як цень, хваля, дык яны заклікаюць да Аллага, шчыра вызнаючы Ягоную веру. І калі Ён ратуе іх, выводзячы на суха¬зем’е, дык памяншаецца вера іхная. Ніхто не адмаўляе Нашыя знакі, апроч здрадніка, няўдзячнага.

о людзі! Палохайцеся Бога вашага і ў той дзень, калі бацька не здолее заступіцца за свайго сына, а сын – за свайго бацьку. Абяцанка Аллага праўдзівая. Няхай не вабіць вас зямное жыццё i няхай не спа¬кушае вас спакуснік супраць Аллага.

Сапраўды, толькі ў Аллага веды пра Час. Ён пасылае дождж i ве¬дае, што ў чэравах. Ніводная душа не ведае, што адбудзецца з ёй заўтра, i не ведае яна, у якой зямлі сканае. Сапраўды, Аллаг – дасведчаны, Усе¬ведаючы.

Алiф. Лям. Мім.

Пісанне, паслана – у чым няма сумневу – ад Госпада светаў.

Ці яны кажуць: «Ён прыгадаў яго». дык не, гэта – праўда ад Го¬спада твайго, каб ты засцерагаў людзей, да якіх раней за цябе не пры¬ходзіў засцерагальнік. Магчыма, яны пойдуць простым шляхам.

Аллаг – Той, Хто стварыў нябёсы, зямлю i тое, што паміж імі, за шэсць дзён, а потым узняўся над Тронам. У вас, апроч Яго, ні абарон¬цы, ні намесніка. Няўжо вы не задумаецеся?

Ён кіруе ўсімі падзеямі з неба да зямлі, а потым яны ўзыходзяць да Яго на працягу дня, які доўжыцца тысячу гадоў па вашым разліку.

Так Той, Хто ведае таемнае і адкрытае, Велічны, Міласэрны,

Які выдатна стварыў кожную рэч і пачаў тварыць чалавека з гліны;

стварыў ягоных нашчадкаў з кроплі нікчэмнае вадкасці,

а потым выпрастаў чалавека і ўдыхнуў у яго ад Нашага духа. Ён дараваў вам слых, зрок i сэрца. замала ж вы дзякуеце.

Яны пытаюцца: «Няўжо, калі мы згубімся ў зямлі, дык апынёмся ў новым творы?» дык не, не вераць яны ў сустрэчу са сваім Госпадам.

Скажы: «Вас возьме анёл сканання, які мае над вамі апеку. А по¬тым вас паварочаюць да вашага Госпада».

Калі б ты бачыў, як грэшнікі схіляць галовы перад сваім Госпа¬дам: «Госпадзе наш! Мы ўбачылі і пачулі! Вярні нас i мы будзем рабі¬ць дабро! Сапраўды, зараз мы ўпэўненыя!»

Калі б Мы пажадалі, дык паказалі б кожнай душы просты шлях, але здзейсніцца слова Маё: «Я абавязкова напоўню пекла джынамі ды людзьмі – усімі».

Паспрабуйце – за тое, што вы забыліся на сваю сустрэчу з гэтым вашым днём. Сапраўды, i Мы забыліся на вас. Паспрабуйце векаіста¬га пакарання – за тое, што рабілі вы.

Веруючыя ў Нашыя знакі – толькі тыя, якія, калі ім пра іх узгадва¬юць, падаюць ніцма, выслаўляюць славаю свайго Госпада і не ганарацца.

Яны ўзнімаюцца са сваіх ложкаў, каб клікаць Госпада свайго са сполахам i надзеяй, ахвяруючы тое, чым Мы надзялілі іх.

Ніводная душа не ведае, якая асалода вачэй схаваная для іх за тое, што яны рабілі.

Няўжо вернікі падобныя да непакорлівых? Не роўныя яны паміж сабою.

для тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, сады прытулку ў якас¬ці месца знаходжання – за тое, што рабілі яны.

А прытулкам для непакорлівых будзе агонь. Кожны раз, калі яны пажадаюць выйсці адтуль, іх вяртацьмуць. Скажуць ім: «Паспра¬буйце вогненнага пакарання, якое вы лічылі хлуснёю!»

Апроч вялікага пакарання, мы дамо ім паспрабаваць і пакаран¬не малое – магчыма, яны паварочаюцца.

Хто ж неслушнейшы за таго, каму нагадалі пра знакі Нашага Го¬спада, а ён адхінуўся ад іх? Сапраўды, Мы адплацім беззаконнікам.

Мы даравалі Мусе Пісанне, таму не май сумневу адносна су¬стрэчы з Ім. I Мы зрабілі яго арыентырам для сыноў Ісраіля.

Мы паставілі сярод іх кіраўнікоў, якія па загадзе Нашым вялі іншых простым шляхам – за тое, што тыя былі трывучымі і ўпэўне¬нымі ў Нашых знаках.

Сапраўды, у дзень Адраджэння твой Госпад разважыць паміж імі ў тым, пра што яны спрачаліся.

Няўжо не ўказала ім на просты шлях тое, колькі пакаленняў Мы знішчылі раней – а яны ходзяць па іхных паселішчах. Сапраўды, у гэ¬тым – знак. Няўжо яны не прыслухаюцца?

Няўжо яны не бачаць, што Мы праліваем дождж на ўсохлую зямлю і гадуем пасевы, якою жывіцеся і вы і вашая жывёла, няўжо яны не бачаць?

Яны скажуць: «Калі ж прыйдзе той Суд, калі вы праўдзівыя?»

Скажы: «У дзень Суда нявернікам не прынясе карысці іхная вера, i не будзе адтэрміноўкі».

Адхініся ад іх i чакай, бо чакаюць i яны.

о Прароча! Палохайся Аллага але не падпарадкоўвайся нявер¬нікам i крывадушнікам. Сапраўды, Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

Ідзі за тым, што дадзена табе ў адкрыцці ад Госпада твайго. Са¬праўды, Аллаг паведамляе пра тое, што вы робіце.

I спадзявайся на Аллага. дастаткова Аллага ў якасці Абаронцы.

Ніводнаму мужчыну Аллаг не даў двух сэрцаў у грудзях. Ён не зрабіў вашымі маці тых вашых жонак, якіх вы называеце «хрыбтамі». Ён не зрабіў вашых названых сыноў сапраўднымі сынамі. Гэта толькі словы з вашых вуснаў. Аллаг кажа праўду і паказвае шлях.

Клічце названых сыноў па імёнах іхных бацькоў. Гэта больш слуш¬на перад Аллагам. А калі вы не ведаеце імёнаў іхных бацькоў, дык яны – вашыя браты па веры і блізкія. Не будзе граху на вас, калі вы папярэд¬не не мелі такога намеру ў сэрцы. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Прарок бліжэй да вернікаў за іх саміх. Ягоныя жонкі – іхныя маці. Паводле Пісання Аллага сваякі бліжэй адно да аднаго за вернікаў і пе¬расяленцаў (мухаджыраў), калі яны самі не пажадаюць зрабіць дабро сваім блізкім. Так запісана ў Пісанні.

Вось Мы ўзялі запавет з прарокамі: з табою, з Нухам, з Ібрагімам, з Мусою і Iсою, сынам Мар’ям. Мы склалі з імі суворы запавет,

каб спытаць праўдзівых пра іх праўдзівасць. А для нявернікаў Ён падрыхтаваў пакутлівае пакаранне.

о вы, якія паверылі! згадайце дабрадзейства Аллага, калі супра¬ць вас накіравалася войска. Мы паслалі на іх вецер і войскі, якіх вы не бачыце. Аллаг бачыць, што вы робіце.

Вось яны падышлі да вас i згары, i здолу. забегалі вочы вашыя, а сэрцы падступілі да горла, і вы пачалі казаць пра Аллага розныя зда-гадкі.

Там вернікі былі выпрабаваныя і перанеслі моцнае ўзрушэнне.

Сказалі крывадушнікі і тыя, у чыіх сэрцах хвароба: «Абяцанка Аллага і Ягонага Пасланца была толькі спакусаю!»

Частка з іх сказала: «о жыхары Ясрыба! Вы не ўтрымаецеся на гэтым месцы, вяртайцеся назад». А некаторыя з іх прасілі ў Прарока дазволу і сказалі: «Нашыя хаты безабаронныя!» Яны не былі безаба¬ронныя, але тыя толькі імкнуліся ўцячы.

Калі б ворагі ўварваліся туды з усіх бакоў i пачалі спакушаць іх, тыя адразу б зрабілі гэта і не чакалі, хіба толькі трохі.

Але раней яны ўзялі з Аллагам запавет, і адхінуліся. Спытаюць іх пра запавет з Аллагам.

Скажы: «Уцёкі не дапамогуць вам, калі вы ўцякаеце ад сканан¬ня альбо забівання. Нядоўга ж тагды вы будзеце атрымліваць асалоду ад дабротаў».

Спытай: «Хто абароніць вас ад Аллага, калі Ён пажадае вам ліха? А калі пажадае літасці?» Яны не знойдуць сабе заміж Аллага ні аба¬ронцы, ні памагатага.

Аллаг ведае тых з вас, якія адцягваюць іншых i кажуць сваім братам: «Ідзіце да нас!» Іхная доля нязначная ў бойцы

праз іхную хцівасць да вас. Калі іх ахоплівае сполах, ты бачыш, як яны глядзяць на цябе: іхныя вочы бегаюць, як у таго, хто млее пе¬рад скананнем. А калі сполах адыходзіць, яны крыўдзяць вас сваімі вострымі языкамі, шчадзяцца на дабро. Яны не паверылі, Аллаг зробі¬ць марнымі іхныя ўчынкі. I гэта для Аллага латва.

Яны мяркуюць, што вайсковыя аддзелы не адступілі. Калі б вай¬сковыя аддзелы і прыйшлі, дык яны пажадалі б вандраваць сярод бе¬дуінаў i збіраць навіны пра вас. А калі б яны былі сярод вас, дык не вельмі б ваявалі.

Пасланец Аллага – выдатны прыклад для вас, для тых, хто спад¬зяецца на Аллага, Апошні дзень i часта ўспамінае Аллага.

Калі вернікі ўбачылі вайсковыя аддзелы, сказалі: «Гэта – тое, што абяцаў нам Аллаг i Ягоны Пасланец. Праўдзівы Аллаг i Ягоны Пасланец!» Гэта толькі дадало ім веры і пакоры.

Сярод вернікаў ёсць мужчыны, верныя запавету з Аллагам. Ёсць сярод іх тыя, якія ўжо выканалі свой абавязак, а ёсць тыя, якія яшчэ чакаюць, але не змяняюць яму,

каб Аллаг узнагародзіў праўдзівых за іхную праўдзівасць, а кры¬вадушнікаў скараў скананнем, калі пажадае, альбо прыняў іхнае каян¬не. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Аллаг вярнуў нявернікаў, нягледзячы на іхную лютасць, i яны не атрымалі дабра. Аллаг выратаваў вернікаў ад бойкі. Аллаг – Усема¬гутны, Велічны.

Тых людзей Пісання, якія дапамагалі ім, Аллаг выкіраваў з іх¬ных умацаванняў i ўсяліў сполах у іхныя сэрцы. Частку з іх вы забілі, а іншую частку захапілі ў палон.

Ён дараваў вам іхную зямлю, іхныя жыллё і маёмасць, зямлю, на якую нават не станавілася вашая нага. Аллаг здольны на кожную рэч.

о Прароча! Скажы сваім жонкам: «Калі вы жадаеце зямнога жыцця і ягоных упрыгажэнняў, дык прыходзьце, я надзелю вас дабро¬тамі і прыгожа адпушчу.

А калі вы жадаеце да Аллага, Ягонага Пасланца і наступнага жыцця, дык Аллаг падрыхтаваў для праведных з вашага асяродзьдзя вялікае ўзнагароджанне».

о жонкі Прарока! Якая з вас зробіць відавочна агідны ўчынак, той будзе падвоена пакаранне. I гэта для Аллага латва.

А той з вас, які будзе пакорлівым Аллагу, Ягонаму Пасланцу і рабіцьме добрыя справы, Мы даруем дубальтовую ўзнагароду. Мы падрыхтавалі для яго шчодрую долю.

о жонкі Прарока! Вы не такія, як усялякая іншая жанчына. Калі вы збожныя, дык не выяўляйце пяшчоты ў размове, каб не пажадаў вас той, у чыім сэрцы хвароба. Размаўляйце годным чынам.

знаходзячыся ў сваіх хатах, не прыбірайцеся так, як прыбіралі¬ся ў часы першага невуцтва. Рабіце малітву, давайце закят і падпарад¬коўвайцеся Аллагу і Ягонаму Пасланцу. о людзі дома! Сапраўды, Ал¬лаг жадае забраць ад вас бруд і ачысціць вас.

згадвайце тое, што чытаюць у вашых дамах са знакаў Аллага і мудрасці. Сапраўды, Аллаг – Ласкавы, дасведчаны.

Сапраўды, для адданых [Аллагу] – мужчын i жанчын, для вер¬нікаў – мужчын i жанчын, для ціхмяных – мужчын i жанчын, для праўдзівых – мужчын i жанчын, для трывалых – мужчын i жанчын, для пакорлівых – мужчын i жанчын, для тых, якія посцяць – мужчын i жанчын, для тых, якія закрываюць сваю галізну – мужчын i жанчын, для тых, якія часта згадваюць Аллага – мужчын i жанчын, – усім Ал¬лаг падрыхтаваў прабачэнне і вялікую ўзнагароду.

Вернік і верніца не павінны прымаць пастановы ў нейкай спра¬ве, калі Аллаг i Ягоны Пасланец ужо вырашылі гэта. А хто чыніць не¬ паслухмянасць Аллагу і Ягонаму Пасланцу, той знаходзіцца ў відавоч¬най аблудзе.

Вось ты сказаў таму, да каго Аллаг дабрадзейнічаў i да каго ты сам дабрадзейнічаў: «Утрымай сваю жонку пры сабе і палохайся Ал¬лага!» Ты схаваў тое, што адкрыў Аллаг, i ты палохаўся людзей, хоць Аллаг больш заслугоўвае на тое, каб яго палохаліся. Калі зэйд зада¬воліў з ёй сваё жаданне, Мы аддалі яе за цябе, каб на верніках не было віны за адносіны з жонкамі сваіх названых сыноў, калі тыя задаволя¬ць з імі сваё жаданне. загад Аллага павінен быць выкананы!

На Прароках няма віны за тое, да чаго абавязаў іх Аллаг. Такім быў закон Аллага для тых, якія жылі раней – а загад Аллага прызна¬чаны –

i для тых, якія перадавалі пасланне Аллага, палохаліся Яго і не палохаліся нікога, апроч Аллага. дастаткова той лiчбы, што ў Аллага.

Мухаммад не бацька каго-небудзь з вашых мужчын, але Пасла¬нец Аллага і Пячаць прарокаў. Аллаг пра кожную рэч дасведчаны.

о вы, якія паверылі! згадвайце Аллага часта,

слаўце Яго раніцай і ўвечары!

Ён – Той, Хто бласлаўляе вас, i Ягоныя анёлы – для таго, каб вы¬весці вас з цемры да святла. Ён Міласэрны да вернікаў.

У дзень сустрэчы з Ім іхным вітаннем будзе «Мір!» Ён падрых¬таваў для Іх шчодрую ўзнагароду.

о Прароча! Мы паслалі цябе як сведку, добрага весніка і засце-рагальніка;

як таго, хто заклікае да Аллага з Ягонага дазволу, як свяціла, якое асвятляе.

Усцеш вернікаў тым, што ім прызначаная вялікая шчодрасць ад Аллага!

Не падпарадкоўвайся нявернікам ды крывадушнікам, забудзь¬ся пра нанесеныя імі пакуты і спадзявайся на Аллага. дастаткова Ал¬лага як Абаронцы!

о вы, якія паверылі! Калі вы паберацеся з верніцамі, а потым разжэніцеся з імі, да таго, як кранулі іх, дык яны не павінны чакаць перад вамі тэрмін. Надзелiце іх дабротамі і адпусціце прыгожа.

о Прароча! Мы дазволілі табе тваіх жонак, якім ты даў узнага¬роджанне, а таксама тых, кім авалодала правіца Твая і каго дараваў табе Аллаг, а таксама дачок тваіх дзядзькоў з боку бацькі, дачок тваіх цётак з боку бацькі, дачок тваіх дзядзькоў з боку маці, дачок тваіх цё¬так з боку маці, якія ажыццявілі пярэбары разам з табою, а таксама кожную верніцу, якая падорыць сябе Прароку, калі Прарок пажадае пабрацца з ёй. Гэта дазволена толькі табе, але не іншым вернікам. Мы ведаем, што ўсталявана для іх адносна іхных жонак i тых, кім авало¬далі іхныя правіцы. Гэта зроблена для таго, каб на табе не было віны. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Адкладай прыбыццё да тых з іх, да каго пажадаеш, i затрымай тую з іх, якую пажадаеш. Калі ты пажадаеш тую, якую раней падаліў, дык на табе не будзе граху. Гэта лепш для таго, каб вочы кожнае з іх цешыліся, каб яны не адчувалі суму і былі задаволеныя тым, што ты ім дорыш. Аллаг ведае, што ў іхных сэрцах. Аллаг – дасведчаны, Вытры¬маны.

з гэтага часу табе не дазволена браць шлюб з іншымі жанчынамі альбо змяняць гэтых жонак на іншых, нават калі цябе здзівіць іхная прыгажосць. Гэта не тычыцца тых, кім авалодала правіца твая. Аллаг над кожнай рэччу Наглядчык.

о вы, якія паверылі! Не заходзьце да дамоў Прарока, калі вас не паклічуць на трапезу і не прыходзьце, калі яна яшчэ не гатовая. заход¬зьце, калі вас паклічуць, а калі паедзеце, разыходзьцеся, а не заставай¬цеся для размовы. Вы зададзіце нязручнасці Прароку. Ён саромеецца вас, але Аллаг не саромеецца праўды. Калі вы просіце ў жонак Праро¬ка нейкія рэчы, дык прасіце іх скрозь заслону. Так будзе чысцей для вашых і іхных сэрцаў. Не трэба вам крыўдзіць Пасланца, альбо браць шлюб з ягонымі жонкамі пасля ягонага сканання. Сапраўды, гэта вялікі грэх перад Аллагам.

Пакажаце вы што-небудзь альбо схаваеце – Аллаг ведае пра кож¬ную рэч.

На іх не будзе граху, калі яны будуць без заслоны перад сваімі бацькамі, сынамі, братамі, сынамі братоў, сынамі сясцёр, верніцамі і тымі, кім авалодала іхная правіца. Палохайцеся Аллага! Сапраўды, Ал¬лаг – кожнай рэчы Сведка.

Сапраўды, Аллаг i Ягоныя анёлы бласлаўляюць Прарока. о вы, якія паверылі! Бласлаўляйце Прарока і вітайце яго мірам!

Сапраўды, тых, якія абражаюць Аллага і Ягонага Пасланца, Ал¬лаг пракляў у зямным жыцці і жыцці наступным і падрыхтаваў для іх зневажальнае пакаранне.

А тыя, якія беспадстаўна абражаюць вернікаў ды верніц, нясу¬ць на сабе цяжар паклёпу і відавочнага граху.

о Прароча! Скажы сваім жонкам, дочкам i верніцам, каб яны апраналіся ў свае покрыўкі. Так іх лягчэй пазнаюць i не пакрыўдзяць. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Калі крывадушнікі і тыя, у чыіх сэрцах хвароба, а таксама тыя, хто распаўсюджвае ў Мэдыне чуткі, не спыняцца, мы абавязкова дад¬зім табе ўладу над імі, i яны будуць побач з табою зусім нядоўга.

Яны будуць праклятыя! дзе б іх не знайшлі, іх будуць хапаць i забіваць.

Такім быў закон Аллага для тых, якія жылі раней. I ты не зной¬дзеш змены ў законе Аллага.

Людзі пытаюцца ў цябе пра Час. Скажы: «Пра гэта ведае толькі Аллаг». Адкуль табе ведаць, магчыма, Час ужо блізка?

Сапраўды, Аллаг пракляў нявернікаў i падрыхтаваў для іх по¬лымя,

дзе яны будуць павек. Не знойдуць яны ні абаронцы, ні памагатага.

У той дзень іхныя твары паварачацьмуць у агні. Яны казацьму- ць: «Калі б мы падпарадкоўваліся Аллагу і Пасланцу!»

Яны скажуць: «Госпадзе наш! Мы падпарадкоўваліся нашым ва¬жакам i старэйшынам. Яны збілі нас са шляху!

Госпадзе наш! даруй ім дубальтовае пакаранне і пракляні іх вялікім праклёнам!»

о вы, якія паверылі! Не будзьце, як тыя, што пакрыўдзілі Мусу. Аллаг ачысціў яго ад таго, што яны казалі. Ён паважаны перад Алла¬гам.

о вы, якія паверылі! Палохайцеся Аллага і кажыце простае слова.

Тагды Аллаг палепшыць вашыя справы і даруе вашыя грахі. А хто падпарадкоўваецца Аллагу і Ягонаму Пасланцу, той ужо дасягнуў вялікага поспеху.

Мы прапанавалі адказнасць нябёсам, зямлі і горам, але тыя ад¬мовіліся яе несці і спалохаліся. І панёс яе чалавек – сапраўды, няслуш¬ны і невуцкi ён –

каб Аллаг скараў крывадушнікаў i крывадушніц, паганаў і пага¬нак, i прыняў каянне вернікаў i верніц. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Хвала Аллагу, якому належыць тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі! Хвала Яму i ў жыцці наступным! Ён – Мудры, Ведаючы.

Ён ведае, што ўваходзіць у зямлю і тое, што выходзіць з яе, што сходзіць з неба i што туды ўзносіцца. А Ён – Міласэрны, Прабачаючы.

Тыя, што не вераць, кажуць: «Час не прыйдзе да нас». Скажы: «Не, клянуся маім Госпадам, Які ведае таемнае, – ён абавязкова прыйдзе да вас!» Ні на нябёсах, ні на зямлі не схаваецца ад Яго нічога, нават ва¬гою ў парушынку, і менш альбо больш за гэта. Гэта ўсё – у выразным Пісанні,

каб Аллаг узнагародзіў тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро. На іх чакае прабачэнне і шчодры надзел.

А на тых, якія імкнуліся пазбавіць моцы Нашыя знакі, чакаюць пакуты ад мардоўнага пакарання.

Тыя, каму дадзена разуменне, бачаць, што паслана табе ад Госпа¬да твайго – праўда, якая вядзе да шляху Вялікага, Хвалімага.

Тыя, што не вераць, кажуць: «Ці не паказаць вам на чалавека, які распавядае, што пасля таго, як вы цалкам сатлееце, вы адродзіцеся ў новым творы?

Ён робіць паклёп на Аллага ці апантаны?» дык не! Тыя, што не вераць у наступнае жыццё, будуць пакараныя і знаходзяцца ў глыбо¬кай аблудзе.

Няўжо яны не бачаць таго, што наперадзе і з тылу іх – на небе і на зямлі? Калі Мы пажадаем, дык прымусім зямлю паглынуць іх аль¬бо скінем на іх частку неба. Сапраўды, у гэтым – знак для кожнага раба, які вінаваціцца.

Мы даравалі давуду перавагу ад Сябе: «о горы! Слаўце Мяне разам з ім, i птушкі [таксама слаўце]!» Мы змякчылі для яго жалеза.

зрабі кальчугі і здабуць меры ў кольцах». Рабіце дабро, бо Я бачу тое, што вы робіце!

[Мы скарылі] Сулейману вецер, які раніцай пераадольваў шлях працягласцю ў месяц, i ўвечары пераадольваў шлях працягласцю ў ме¬ сяц. Мы адкрылі для яго крыніцу медзі. Былі сярод джынаў такія, якія працавалі перад ім з дазволу ягонага Госпада. А тым з іх, якія ўхілялі¬ся ад Нашага загаду, Мы дамо паспрабаваць вогненнага пакарання.

Яны будавалі для яго ўсё, што ён жадаў: прыгожыя збудаванні, статуі, келіхі, як быццам вадазборы, а таксама нерухомые катлы. о родзе давуда! Працуй на знак падзякі! Але ж мала ўдзячных сярод Маіх рабоў.

Калі Мы ўсталявалі для яго час сканання, ім паказала на гэта толькі земляная жывёла, якая пад’ела ягоны кій. Калі ж ён упаў, дык зразумелі джыны, што калі б ім было вядома схаванае, яны б не зве¬далі зневажальнае пакаранне.

У паселішчы сабейцаў быў знак – два сады, з правага і левага боку. Ежце шчодрую долю Госпада вашага і будзьце ўдзячныя Яму. Вы¬датная краіна, Прабачаючы Госпад.

Але яны адхінуцца. Таму Мы наслалі на іх струмень, які прар¬ваў гаць, і падмянілі два іхных сады іншымі – з горкім плёнам, тама¬рыксамі i некалькімі лотасамі.

Так Мы адплацілі ім за тое, што яны былі нявернікамі. Хіба ж мы караем кагосьці, апроч няўдзячных?

Мы ўзвялі паміж імі і паселішчамі, якія Мы блаславілі, іншыя паселішчы, добра бачныя, і вымералі паміж імі шлях. Падарожнічай¬це ў бяспецы – i ноччу, i днём.

Але яны сказалі: «Госпадзе наш! зрабі шлях паміж нашымі пры-пынкамі даўжэй». Яны здзейснілі няслушнасць да сябе. Таму мы зра¬білі іх прыпавесцю i разарвалі на шматкі. Сапраўды, у гэтым – знакі для ўсіх трывалых i ўдзячных.

здагадка Iблiса пра іх была правільнай, таму яны пайшлі за ім, апроч гурту вернікаў.

Ён не меў над імі ўлады, [хіба столькі,] каб мы маглі адрозніць вернікаў у наступным жыцці ад тых, якія маюць сумневы наконт яго. Госпад твой – Ахоўнік кожнае рэчы.

Скажы: «Паклічце тых, каго вы прыдумалі заміж Аллага». Яны не маюць улады нават над парушынкаю, ні на нябёсах, ні на зямлі. Яны не маюць там ніякай долі, i няма ў Яго памагатых сярод іх.

Абарона перад Ім дапаможа толькі таму, каму Ён дазволіць. Калі сполах пакіне іхныя сэрцы, яны спытаюць: «Што сказаў ваш Госпад?» Ім скажуць: «Праўду, бо Ён – Найвышэйшы, Вялікі».

Спытай: «Хто надзяляе вас з нябёсаў i зямлі?» I скажы: «Аллаг». I яшчэ: «Хтосьці з нас трымаецца правільнага шляху, а хтосьці блукае ў відавочнай аблудзе».

Скажы: «Вас не спытаюць пра нашыя правіны, i нас не спытаю¬ць пра тое, што робіце вы».

Скажы: «Наш Госпад згуртуе ўсіх нас разам, а потым слушна вы¬рашыць. Ён – Суддзя, дасведчаны».

Скажы: «Пакажыце мне тых, каго вы лічыце роўнымі Аллагу». дык не! Ён – Аллаг, Велічны, Мудры.

Мы паслалі цябе да ўсіх людзей як добрага весніка і засцерагаль¬ніка, але большасць людзей не ведае.

Яны пытаюцца: «Калі ж прыйдзе абяцанае, калі вы праўдзівыя?»

Скажы: «Вам абяцаны дзень, які вы не здолееце ні падаліць, ні наблізіць – нават на гадзіну».

Тыя, што не паверылі, кажуць: «Мы ніколі не паверым ні ў гэты Каран, ні ў тое, што было перад ім!» Калі б ты бачыў прыгнятальнікаў, калі, апынуўшыся перад Госпадам сваім, яны будуць звяртацца адно да аднаго. Кволыя скажуць тым, якія панавалі: «Калі б не вы, дык мы б абавязкова паверылі!»

А тыя, якія панавалі, скажуць кволым: «Няўжо гэта мы адгар¬нулі вас ад простага шляху, калі ён прыйшоў да вас?! дык не, вы самі былі бунтаўнікамі!»

Кволыя скажуць тым, якія панавалі: «Вы мудрагелілі ноччу і днём, калі загадвалі, каб мы не верылі ў Аллага і каб дадавалі Яму су¬таварышаў!» Яны схаваюць сваё каянне, калі ўбачаць пакаранне. I Мы накладзем кайданы на шыі нявернікаў. Хіба не адплацяць ім толькі за тое, што яны рабілі?

да якога б паселішча Мы не пасылалі засцерагальніка, ягоныя распешчаныя раскошаю жыхары казалі: «Сапраўды, мы не верым у тое, з чым вас паслалі!»

Яны кажуць: «У нас больш маёмасці і дзяцей! Нас не скараюць».

Скажы: «Сапраўды, мой Госпад павялічвае долю, каму пажадае, i памяншае, каму пажадае. Але большасць людзей не ведае».

Ні вашая маёмасць, ні вашыя дзеці не набліжаюць вас да Нас, а толькі вера і добрыя справы. за тое, што яны рабілі, будзе павялічана ўзнагароджанне іхнае. Яны будуць у бяспечных пакоях раю.

А тыя, якія імкнуцца пазбавіць моцы Нашыя знакі, будуць па¬караныя.

Скажы: «Аллаг павялічвае і памяншае долю тым з рабоў сваіх, каму пажадае. Што б вы ні ахвяравалі, Аллаг паварочае гэта вам. А Ён – найлепшы з тых, хто надзяляе».

У той дзень ён згуртуе іх усіх, а потым скажа анёлам: «Ці гэта тыя, якія пакланяліся вам?»

Тыя адказалі: «Усячысты Ты! Ты – наш Абаронца, а не яны. Яны пакланяліся джынам. Большасць з іх верыла менавіта ў іх».

Сёння вы не здольныя ні прынесці адно аднаму карысці, ні зра¬біць шкоды. Мы скажам тым, якія былі няслушнымі: «Паспрабуйце пакаранне агнём, якое вы лічылі хлуснёю!»

Калі ім чытаюць Нашыя выразныя знакі, яны кажуць: «Гэты ча¬лавек толькі імкнецца адцягнуць вас ад таго, чаму пакланяліся вашыя бацькі». I яшчэ кажуць: «ды гэта толькі хлуслівая прыдумка!» I ска¬залі тыя, якія не паверылі ў праўду, калі яна прыйшла да іх: «Сапраў¬ды, гэта толькі відавочнае чараўніцтва!»

Мы не далі ім Пісанне, якое б яны вывучалі, і не пасылалі да іх засцерагальніка ранейшага за цябе.

Тыя, якія жылі раней за іх, лічылі пасланцоў хлусамі. А гэтыя не маюць i дзесятай часткі таго, што Мы даравалі тым, але i яны лічаць хлусамі Маіх пасланцоў. Якая ж была адплата!

Скажы: «Я заклікаю вас толькі да аднаго: устаньце перад Алла¬гам удваіх i паасобку і памяркуйце. Ваш сябар не вар’ят, ён толькі за-сцерагае вас перад надыходам цяжкага пакарання».

Скажы: «Узнагароджанне, якое я прашу ў вас, прызначана для вас саміх. Мяне ўзнагародзіць толькі Аллаг, а Ён – кожнай рэчы Сведка».

Скажы: «Мой Госпад пасылае праўду і ведае таемнае».

Скажы: «Прыйшла праўда, і хлусня ўжо нічога не народзіць i не вернецца».

Скажы: «Калі я знаходжуся ў аблудзе, дык толькі супраць само¬га сябе, а калі стаў на просты шлях, дык дзякуючы таму, што адкрыў мне Госпад мой. Сапраўды, Ён – Чуючы і Блізкі».

Калі б ты бачыў, як яны будуць палохацца. Не пазбегнуць яны, іх схопяць паблізу.

Яны скажуць: «Мы паверылі ў гэта». Але як яны спасцігнуць веру з далёкага месца?

Бо раней яны не верылі і рабілі здагадкі з далёкага месца.

Паміж імі і тым, чаго яны пажадаюць, будзе ўсталяваная пераш¬кода, як ужо зрабілі з падобнымі да іх. Сапраўды, яны мелі глыбокія сумневы.

Хвала Аллагу, Творцу нябёсаў i зямлі, які зрабіў анёлаў паслан¬цамі, якія маюць адно, два, тры і чатыры крылы! Ён дадае ў тварэннi, што пажадае. Сапраўды, Аллаг здольны на кожную рэч.

Ніхто не стрымае літасці, якую Аллаг адкрывае людзям. А тое, што стрымае Ён сам, ужо не пашле ніхто. А Ён – Велічны, Мудры.

о людзі! Узгадайце дабрадзейства Аллага да вас! Ці ёсць іншы стваральнік заміж Аллага, які надзеліў бы вас з неба і зямлі? Няма бога, апроч Яго. Як жа яны падаліліся!

Калі яны прызнаюць цябе хлусам, дык і раней пасланцоў лічылі хлусамі. Але ўсе справы вяртаюцца да Аллага.

о людзі! Сапраўды, абяцанка Аллага праўдзівая. Няхай не вабі¬ць вас зямное жыццё, i няхай спакуснік не вабіць вас супраць Аллага!

Сапраўды, шатан – ваш вораг, таму стаўцеся да яго як да ворага. Ён заклікае сваіх прыхільнікаў да таго, каб яны сталі жыхарамі пекла.

На тых, якія не паверылі, чакае жорсткае пакаранне. А на тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, чакае прабачэнне і вялікае ўзнага¬роджанне.

Няўжо той, каму ўпрыгожаныя ягоныя ўчынкі так, што ён успры¬мае іх за дабро, роўны [таму, каму Аллаг паказаў на просты шлях]? Са¬праўды, Аллаг збівае са шляху, каго пажадае, і вядзе простым шляхам, каго пажадае. Не маркоцься праз іх. Сапраўды, Аллаг ведае тое, што яны робяць.

Аллаг – Той, Хто пасылае вятры. Калі яны прыносяць аблокі, мы прыводзім іх да нежывое зямлі і адраджаем яе пасля сканання. Такім будзе і адраджэнне.

Калі хто-небудзь жадае магутнасці, дык уся магутнасць належы¬ць Аллагу. да Яго ўзыходзіць добрае слова і слушная справа ўзнімае яго [да Аллага]. А на тых, якія задумваюць ліха, чакае жорсткае пака¬ранне. згінуць іхныя мудрагельствы!

Аллаг стварыў вас з праху, потым – з кроплі насення, а потым зрабіў вас парамі. Жонка не прымее панесці альбо нарадзіць, апроч як з Ягонае веды. доўга жыве жыхар альбо скарачаецца ягонае жыццё – гэта ўсё змяшчаецца ў Пісанні. Сапраўды, гэта для Аллага – латва.

два вадазборы не роўныя паміж сабою. Адзін з іх – прыемны на смак, прэсны, латвы для пітва, а іншы – салоны, горкі. з кожнага з іх вы атрымліваеце свежае мяса і здабываеце ўпрыгажэнні, якія апрана¬еце. Ты бачыш караблі, якія плывуць там, каб вы маглі шукаць Ягонае літасці. Магчыма, вы будзеце ўдзячныя.

Ён скарачае дзень ноччу, а ноч скарачае днём. Ён скарыў сонца і месяц; яны цякуць да вызначанага тэрміну. Такі Аллаг, ваш Госпад, Яму належыць улада, а тыя, каго вы клічаце заміж Яго, не ўладныя на¬ват над плеўкаю з костачкі фініка.

Калі вы клічаце іх, яны не чуюць вашага закліку, а калі б і чулі, дык не адказалі б вам. У дзень Адраджэння яны адмовяцца ад ваша¬га пакланення. Ніхто не паведаміць табе так, як паведаміць Ведаючы.

о людзі! Вы маеце патрэбу ў Аллаге, а Ён – Багаты, Пахвальны.

Калі Ён пажадае, дык знішчыць вас i прывядзе новы твор,

што для Аллага зусім не цяжка.

Ніхто не панясе цяжар іншага. Калі абцяжараны i пакліча каго¬сці, той не возьме нічога [ад яго], нават калі гэта будзе ягоны сваяк. Ты засцерагай толькі тых, хто таемна палохаецца Госпада свайго і зд-зяйсняе малітву. Хто ачысціўся, дык ачысціўся толькі сам для сябе. I да Аллага вяртанне.

не роўныя паміж сабою невідушчы i відушчы,

цемра і святло,

цень i спякота;

не роўныя жывыя і нежывыя. Сапраўды, Аллаг даруе слых, каму пажадае. Ты не даш слых тым, якія ў магілах.

Ты толькі засцерагальнік.

Мы паслалі цябе з праўдаю як добрага вястуна і засцерагаль¬ніка. Няма народа, да якога не прыходзіў бы засцерагальнік.

Калі яны прызнаюць цябе як ашуканца, дык і раней пасланцоў лічылі хлусамі. Іхныя пасланцы прыходзілі да іх з выразнымі знакамі, пісаннямі і выразнаю кнігаю.

А потым Я схапіў тых, якія былі нявернікамі. Якая ж была ад¬плата!

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг пралівае з неба ваду, якой Мы прарошчваем плён рознага колеру? Маюць розны колер i горныя сцеж¬кі: белы, чырвоны, а таксама чорны, накшталт як у крумкача.

Людзі, жывёлы і худоба таксама бываюць рознага колеру. Са¬праўды, палохаюцца Аллага сярод Ягоных рабоў толькі надзеленыя веданнем. Сапраўды, Аллаг – Велічны, Прабачаючы.

Сапраўды, тыя, якія чытаюць Пісанні Аллага, здзяйсняюць малітву, таемна і адкрыта ахвяруюць з таго, чым Мы іх надзялілі, ма¬юць надзею на прыбытак, які не будзе страчаны,

каб Аллаг узнагародзіў іх у поўнай меры і яшчэ і дадаў з шчод¬расці Сваёй. Сапраўды, Ён – Прабачаючы, Прыймаючы падзяку.

Пісанне, якое Мы адкрылі табе, – праўда, якая пацвярджае тое, што было раней. Сапраўды, Аллаг паведамляе пра Сваіх рабоў i бачы¬ць іх.

Потым Мы даравалі ў спадчыну Пісанне тым з Нашых рабоў, каго Мы абралі. Сярод іх ёсць няслушныя да сябе, ёсць памяркоўныя, а ёсць і тыя, якія папярэджваюць іншых у добрых справах з дазволу Аллага. Такая вялікая шчодрасць!

Яны ўвойдуць у сады Эдэна, дзе будуць упрыгожаныя бранза-летамі з золата і пэрлаў, іхным адзеннем там будзе ядваб.

Яны скажуць: «Хвала Аллагу, які забраў ад нас смутак! Сапраў¬ды, наш Госпад – Прабачаючы, Прыймаючы падзяку,

Які з шчодрасці Сваёй пасяліў нас у векаістыя сялібы! Тут не за¬кране нас ні стомленасць, ні знясіленне!»

А на тых, якія не верылі, чакае пякельны агонь. з імі не ўчыня¬ць так, каб яны сканалі, i не будзе палегчана ім пакаранне. Так Мы ўз¬нагародзім кожнага няверніка.

Там яны залямантуюць: «Госпадзе наш! Выведзі нас адсюль, мы будзем рабіць дабро, а не тое, што мы рабілі раней!» Няўжо Мы не далі вам дастаткова доўгае жыццё, каб задумаўся той, хто задумаўся? да вас прыходзіў засцерагальнiк. Таму паспрабуйце. Не будзе ў прыгня¬тальнікаў памагатых.

Сапраўды, Аллаг ведае таемнае нябёсаў i зямлі. Сапраўды, Ён ведае пра тое, што ў сэрцах.

Ён – Той, Хто паставіў вас намеснікамі на зямлі. Хто не верыць, той не верыць сабе на шкоду. Няверства не дадае нявернікам перад Го¬спадам іхным нічога, апроч лютасці. Няверства недадае нявернікам нічога, апроч стратаў.

Спытай: «Ці бачылі вы тых вашых сутаварышаў, да якіх вы звяр¬таецеся заміж Аллага? Пакажыце мне, якую частку зямлі яны ства¬рылі! Няўжо яны маюць долю на небе?» Няўжо Мы даравалі ім Пісан¬не, выразных знакаў якога яны і трымаюцца? дык не! Тое, што прыгнятальнікі абяцаюць адно аднаму – гэта толькі спакуса.

Сапраўды, Аллаг трымае нябёсы і зямлю, каб яны не скранулі¬ся. А калі яны скрануцца, дык ніхто, апроч Яго, іх не ўтрымае. Сапраў¬ды, Ён – Вытрыманы, Прабачаючы.

Яны кляліся Аллагам – наймацнейшымі кляцьбамі! – што, калі прыйдзе да іх засцерагальнік, яны пойдуць найбольш простым, ніж іншыя суполкі, шляхам. А калі да іх прыйшоў засцерагальнік, дык гэта толькі дадало ім агіды.

Яны ганарыліся на зямлі і задумлялі ліха. Але ліхія подступы пашкоджваюць толькі тых, хто іх задумаў. Няўжо яны чакаюць чаго¬сьці іншага, апроч здзяйснення закона, які спаткала першае пакален¬не? Ты не знойдзеш змены ў законе Аллага і не знойдзеш магчымасці ўхіліцца ад закона Аллага.

Няўжо яны не падарожнічалі зямлёю? Няхай паглядзяць, якім быў канец тых, хто жылі раней за іх. Яны былі магутней за іх, але нішто не ўцячэ ад Аллага – ні на нябёсах, ні на зямлі. Сапраўды, Ён – Усеве¬даючы і Ўсемагутны.

Калі б Аллаг стаў караць людзей за ўсё, што яны робяць, дык на паверхні зямлі не заставалася б ніводнае жывой істоты. Ён дае ім ад¬тэрміноўку – да пэўнага часу. А калі іхны час надыходзіць, то, сапраў¬ды, Аллаг бачыць Сваіх рабоў.

Йа. Сiн.

Клянуся мудрым Каранам!

Сапраўды, ты – адзін з пасланцоў,

які трымаецца простага шляху.

Ён пасланы Велічным, Міласэрным,

каб ты засцерагаў людзей, бацькоў якіх не засцерагалі, і яны сталі нядбайнымі.

Ужо спраўдзілася слова над большасцю з іх; не паверылі яны.

Сапраўды, на іх шыі Мы наклалі кайданы да падгардзёлка; іхныя галовы задзірыстыя.

Мы ўсталявалі перашкоду наперадзе іх i ўсталявалі перашкоду з тылу; Мы накрылі іх, i яны не бачаць.

Абыякава для іх, засцерагаў ты іх ці не засцерагаў, – яны не па-вераць.

Ты прымееш засцерагчы толькі таго, хто ідзе па напаміне i та¬емна палохаецца Літасцівага. Пацеш яго добраю весткаю пра прабачэн¬не і шчодрую ўзнагароду.

Сапраўды, Мы адраджаем скананых i запісваем іхныя ўчынкі і тое, што яны пакінулі пасля сябе. Кожную рэч Мы палічылі ў Выразнай Кнізе.

Распавядзі ім прыпавесць пра жыхароў паселішча, да якога прыйшлі пасланцы.

Мы паслалі туды двох, але іх прызналі хлусамі, i Мы ўмацавалі іх трэцім. Яны сказалі: «Сапраўды, мы – пасланцы да вас».

Тыя адказалі: «Вы таксама людзі, як i мы. Літасцівы нічога не па¬сылаў, а вы – толькі хлусы!»

Яны сказалі: «Госпад наш ведае, што мы – пасланцы да вас.

I мы павінны толькі перадаць выразнае адкрыццё».

Тыя сказалі: «Мы бачым у вас дрэнны знак. Калі вы не спыніце¬ся, дык мы абавязкова заб’ём камянямі, і вас закране пакутлівае пака¬ранне ад нас!»

Яны сказалі: «знак вашых няшчасцяў адгукнецца супраць вас саміх. Вас толькі засцерагаюць. дык не, вы – злачынны народ!»

з ваколіцаў горада прыбег, спехам, чалавек i сказаў: «о людзі! Ідзіце за пасланцамі!

Ідзіце па тых, хто не просіць у вас узнагароджання і знаходзіц¬ца на простым шляху.

Чаму б мне не пакланяцца Таму, Хто стварыў мяне і да каго вы паварочаецеся?

Няўжо я брацьму сабе заміж Яго іншых багоў? Калі Літасцівы пажадае прычыніць мне шкоду, дык іхнае абарона ніяк не дапаможа мне, і яны не выратуюць мяне.

Інакш я траплю ў відавочную хлусню.

Сапраўды, я паверыў у вашага Госпада. Таму паслухайце мяне!»

Яму сказалі: «Увойдзе да раю!» Ён сказаў: «о, калі б мой народ толькі ведаў,

за што мой Госпад прабачыў мяне і зрабіў мяне адным з шаноў¬ных!»

Пасля яго Мы не паслалі супраць ягонага народа ніякага войска і не збіраліся пасылаць.

Быў толькі адзін крык – i вось, усе яны патухлі.

Ліха ж рабам! Які б пасланец да іх не прыходзіў, яны кпілі з яго.

Няўжо яны не ведаюць, колькі пакаленняў раней за іх Мы знішчылі і што яны не вернуцца?

Сапраўды, усе яны ўстануць перад Намі.

знак для іх – нежывая зямля, якую Мы адраджаем і выводзім адтуль збожжа, якім яны жывяцца.

Мы стварылі там сады з пальмаў i вінаграду; за Нашаю воляю там з’явіліся крыніцы,

каб яны мелі ежу з іхнага плёну i тое, што падрыхтавалі сваімі рукамі. Няўжо яны не будуць удзячнымі?

Прыслаўны Аллаг, які стварыў парамі ўсё, што гадуе зямля, іх саміх i тое, пра што яны не ведаюць!

знак для іх – ноч, ад якое мы падаляем дзень, i яны апыняюцца ў цемры.

Сонца плыве да свайго сталага месца. Так вызначыў Велічны, Усеведаючы.

Мы вызначылі для месяца станы, пакуль Ён не зробіцца нак¬шталт старое пальмавае галінкі.

Сонца не павінна даганяць месяц, а ноч не павінна папярэдж¬ваць дзень. Усе яны плывуць небасхілам.

знак для іх – тое, што мы неслі іхных нашчадкаў у перапоўне¬ным каўчэгу.

Мы стварылі для іх ягоную падобнасць, куды яны і садзяцца.

Калі Мы пажадаем, дык утопім іх. Не будзе ў іх выратавальніка. Яны выратуюцца

толькі дзякуючы Нашай літасці і магчымасці карыстацца дабро¬тамі да пэўнага часу.

Калі ім кажуць: «Палохайцеся таго, што перад вамі, і таго, што з тылу вас, магчыма, над вамі злітуюцца», – [яны не адказваюць].

Які б са знакаў Госпада твайго да іх не прыходзіў, яны ад гэтага адхінаюцца.

Калі ім кажуць: «Ахвяруйце з таго, чым надзеліў вас Аллаг», дык тыя, якія не паверылі, кажуць тым, якія паверылі: «Няўжо мы будзем жывіць таго, каго Аллаг пажывіў бы Сам, калі бы пажадаў! Сапраўды, вы знаходзіцеся ў відавочнай хлусне!»

Яны кажуць: «Калі ж прыйдзе абяцанка, калі вы праўдзівыя?»

Яны прымеюць чакаць толькі ляманту, які паразіць іх, калі яны будуць спрачацца.

Яны не здолеюць ні пакінуць запавету, ні паварочацца да сваіх сем’яў.

Толькі затрубяць у рог, і яны будуць спяшацца з магіл да свайго Госпада.

Яны скажуць: «Гора нам! Хто падняў нас з месца, дзе мы спалі? Гэта ж тое, што абяцаў Міласэрны! Пасланцы казалі праўду!»

Будзе толькі адзіны лямант, i ўсе яны ўстануць перад Намі.

У гэты дзень ніводная душа не будзе пакрыўджаная, а вам ад¬плацяць толькі за тое, што вы рабілі.

Сапраўды, сёння жыхары раю акунуцца ў пацехі.

Яны будуць ляжаць у цені са сваімі жонкамі на ўпрыгожаных ложках.

Там яны мацьмуць садавіну i ўсё, што папросяць.

«Мір!» – такім будзе слова Міласэрнага Госпада.

«Адлучыцеся сёння, грэшнікі.

Хіба Я не казаў вам, о сыны Адама, каб вы не пакланяліся шата¬ну, бо ён для вас відавочны вораг,

а пакланяцца Мне гэта – просты шлях.

Ён ужо збіў са шляху шмат каго з вас. Няўжо вы не разумееце?

Вось пекла, якое і было абяцана вам.

Увайдзіце сёння туды – за тое, што вы былі нявернікамі!»

У той дзень мы запячатаем іхныя вусны. з Намі казацьмуць іх¬ныя рукі, а іхныя ногі будуць сведчыць пра тое, што яны рабілі.

Калі Мы пажадаем, дык забяром іхныя вочы, і яны накіруюцца да шляху. Але як яны здолеюць бачыць?

Калі Мы пажадаем, дык зменім іх на месцы. Яны не здолеюць ні рушыць наперад, ні вярнуцца назад.

Каму Мы даём даўгалецце, таму ўкладаем у сутнасць супраць¬легласць. Няўжо вы не разумееце?

Мы не вучылі яго паэзіі, i не да твару яму гэта рабіць. Гэта толь¬кі напамін i выразны Каран,

каб ён засцерагаў тых, хто жывы, i няхай збудзецца слова аднос¬на нявернікаў.

Няўжо яны не бачаць, што са створанага Нашаю моцаю Мы зра¬білі для іх жывёлу, якой яны валодаюць?

Мы падпарадкавалі ім [жывёлаў]: на некаторых яны падарож¬нічаюць, а з іншых маюць ежу.

Яны прыносяць ім карысць i даюць ежу. Няўжо яны не будуць удзячныя?

заміж Аллага яны пакланяюцца іншым багам, спадзяваючыся на дапамогу ад іх.

Тыя няздольныя на дапамогу, але складаюць гатовае да бою во¬йска.

ды не збянтэжаць цябе іхныя словы. Сапраўды, Мы ведаем тое, што яны хаваюць i што адкрываюць.

Няўжо чалавек не бачыць, што Мы стварылі яго з кроплі насен¬ня? Аднак ён адкрыта спрачаецца.

Ён прыводзіць Нам прыпавесці, а сам забываецца на сваё стварэнне. Ён кажа: «Хто адродзіць косткі, якія спрухнелі?»

Скажы: «Адродзіць Той, Хто стварыў іх у першы раз. А Ён ведае пра кожнае тварэнне.

Той, Хто даў вам агонь з зялёнага дрэва, ад якога вы распальва¬еце вогнішча».

Няўжо Той, Хто стварыў нябёсы і зямлю, не здолее стварыць па¬добнага да іх? дык не! Ён – Творца, Усеведаючы.

Калі Ён жадае чагосьці, дык толькі кажа: «Будзь!» – i яно ёсць.

Прыслаўны Той, у каго знаходзіцца ўлада над кожнаю рэччу! да Яго вы паварочаецеся.