Belarusça Meal — Aliaksiej İsmail Kryŭcoŭ — Saffat 37:1 – Necm 53:62

Клянуся пашыхтаванымі ў шэрагі,

якія настойліва падганяюць

i чытаюць напамін!

Сапраўды, ваш Бог – Адзіны.

Госпад нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі, Госпад усходаў.

Сапраўды, мы ўпрыгожылі ніжняе неба прыгажосцю зорак

i абараняем яго ад усялякага збунтаванага шатана.

Яны не прымеюць падслухаць вышэйшы сход; іх закідваюць з усіх бакоў,

каб адагнаць адтуль. На іх чакае векаістае пакаранне.

Калі хто-небудзь з іх нешта i адразу выхапіць, дык за ім пагоніц¬ца палымяны ліхтар.

Спытай у іх, ці гэта яны створаныя мацнейшымі, ці нешта ін¬шае, створана Намі? Сапраўды, Мы стварылі іх з ліпучае гліны.

Але, ты здзіўляешся, а яны кпяць.

Калі ім нагадваюць, яны не задумваюцца.

Калі яны бачаць знак, дык кпяць.

I кажуць: «Сапраўды, гэта – відавочнае чараўніцтва.

Няўжо, стаўшы пасля сканання прахам i косткамі, мы адродзімся?

Ці нашыя прабацькі?»

Скажы: «Так, i вы будзеце зняважаныя».

Толькі адзін лямант – i яны будуць глядзець.

I скажуць: «Гора нам! Гэта – Судны дзень!»

Гэта – дзень Суда, вы лічылі хлуснёю.

згуртуйце тых, якія былі прыгнятальнікамі, падобных да іх i тых, каму яны пакланяліся

заміж Аллага, і пакажыце ім дарогу да пекла.

Спыніце іх! Яны павінны адказаць.

Што з вамі? Чаму не дапамагаеце адно аднаму?

дык не! У той дзень яны будуць пакорлівымі

і будуць звяртацца адно да аднаго з пытаннямі.

I скажуць: «Вы прыходзілі да нас з правага боку!»

А тыя скажуць: «дык не! Вы самі не былі вернікамі.

Мы не мелі над вамі ўлады. Вы – людзі, якія парушаюць.

Спраўдзілася над намі слова Госпада нашага! Сапраўды, мы аба¬вязкова спазнаем [пакаранне]!

Мы збілі вас са шляху, бо, сапраўды, заблукалі самі!»

Сапраўды, у той дзень яны будуць пакараныя разам.

Сапраўды, так Мы дзейнічаем з беззаконнікамі.

А калі ім казалі: «Няма бога, апроч Аллага», яны пышыліся

і казалі: «Няўжо мы пакінем нашых багоў дзеля вар’ятага паэта?»

дык не! Ён прыйшоў з праўдаю і сцвердзіў праўдзівасць паслан¬цоў.

Сапраўды, вы спазнаеце пакутлівае пакаранне.

Вам адплацяць толькі за тое, што вы рабілі.

Гэта не тычыцца абраных рабоў Аллага.

На іх чакае вядомая доля –

садавіна. Яны будуць ушанаваныя

у садах асалоды,

лежачы на ложках – адзін насупраць аднаго.

Іх абыходзіцьмуць з келіхам крынічнага напою,

чыстага, які даруе задавальненне тым, хто яго п’е.

Ён не пазбаўляе развагі і не ап’яняе.

Побач з імі будуць тыя, чый погляд сціплы, чыі вочы выдатныя.

Яны падобныя да яйка, што надзейна ахоўваецца.

А тыя звяртацьмуць адно да аднаго з пытаннямі.

Адзін з іх скажа: «Быў у мяне сябра,

які казаў: «Няўжо ты належыш да тых, хто верыць,

што, нам адплацяць пасля таго, як мы сканаем і станем прахам i косткамі?»

I скажа: «Ці не паглядзіце вы?»

Ён паглядзіць і ўбачыць яго ў сярэдзіне пекла.

I скажа: «Клянуся Аллагам! Ты ледзь не знішчыў мяне.

Калі б не літасць Госпада майго, я абавязкова быў бы сярод тых, хто трапіў [у пекла].

Няўжо мы больш не сканаем,

пасля нашага першага сканання? Няўжо будзем пакараныя?»

Сапраўды, гэта – вялікі поспех.

Няхай працуюць дзеля гэтага тыя, хто працуе.

Гэты пачастунак лепш ці дрэва заккум?

Мы зрабілі яго спакусаю для нязбожных.

Сапраўды, гэта – дрэва, якое расце з самага дна пекла,

а ягоны плён як галовы шатанаў.

Яны будуць есці іх i будуць напаўняць імі свае чэравы.

Потым гэта ўсё будзе змяшана з кіпенем,

i іх усіх паварочаюць да пекла.

Сапраўды, яны сустрэлі сваіх бацькоў, калі тыя блукалі ў аблу¬дзе,

але самі спяшаліся рушыцца іхнымі слядамі.

Яшчэ раней за іх заблукала большасць старажытных народаў.

Мы пасылалі да іх угаворшчыкаў.

Паглядзі, якім быў канец тых, каго засцерагалі,

апроч Нашых абраных рабоў.

Нух заклікаў да Нас, а Мы выдатна адказваем.

Мы выратавалі яго з сям’ёю ад вялікага няшчасця.

І захавалі толькі ягоных нашчадкаў.

А наступным пакаленням Мы пакінулі [добрую згадку] пра Яго.

Мір Нуху сярод светаў!

Так Мы ўзнагароджваем праведнікаў.

Сапраўды, ён – адзін з Нашых вернікаў- рабоў.

А потым Мы ўтапілі ўсіх астатніх.

Сапраўды, Ібрагім быў адным з ягоных прыхільнікаў,

калі прыйшоў да Госпада свайго з чыстым сэрцам.

Вось ён сказаў свайму бацьку i свайму народу: «Каму вы пакла¬няецеся?

Няўжо, вымысляючы хлусню, вы жадаеце іншых багоў заміж Аллага?

Што вы думаеце пра Госпада светаў?»

Ён паглядзеў на зоркі

і сказаў: «Я захварэў».

Таму яны адхінуліся ад яго і пайшлі.

А ён употай дабраўся да іхных багоў i сказаў: «Чаму вы не ясце?

Што з вамі? Чаму вы не кажаце?»

Ён падышоў да іх i пачаў біць правіцай.

да яго хутка прыбеглі,

але ён сказаў: «Няўжо вы пакланяецеся таму, што самі майстру¬еце?»

Аллаг стварыў i вас, i тое, што вы майструеце.

Тыя адказалі: «збудуйце яму будынак і кіньце яго ў агонь!»

Яны спрабавалі мудрагеліць супраць яго, але Мы зрабілі іх зняважанымі.

Ён сказаў: «Я іду да Госпада светаў, які пакажа мне просты шлях.

Госпадзе! дай мне праведных нашчадкаў!»

Мы ўсцешылі яго добрай весткаю пра стрымалага хлопчыка.

Калі ён дасягнуў узросту, каб разам з ім прыкладаць намаган-ні, дык сказаў: «Сын мой! Я бачыў у сне, што прыношу цябе ў ахвяру. Што ты думаеш пра гэта?» Сын адказаў: «Бацька мой! Рабі тое, што табе загадана! Калі пажадае Аллаг, ты ўбачыш, што я буду адным з трывучых».

Калі яны абодва скарыліся, і ён паклаў яго на бок,

Мы звярнуліся да яго: «о Iбрагiме!

Ты сцвердзіў сон». Сапраўды, так Мы ўзнагароджваем праведных.

Сапраўды, гэта – сапраўднае выпрабаванне.

Мы выкупілі яго вялікаю ахвяраю.

А наступным пакаленням Мы пакінулі добрую згадку пра яго.

Мір Iбрагiму!

Так Мы ўзнагароджваем праведных.

Сапраўды, ён – адзін з Нашых вернікаў рабоў.

Мы даравалі яму добрую вестку пра Iсхака – прарока з правед-ных.

Мы блаславілі яго ды Iсхака. Ёсць сярод іхных нашчадкаў пра¬ведныя, а ёсць і тыя, якія сапраўды няслушныя да сябе.

Мы даравалі Сваю ласку Мусе ды Гаруну.

Мы выратавалі іх абодвух і іхны народ ад вялікага смутку.

Мы дапамаглі ім, i яны сталі пераможцамі.

Мы даравалі ім выразнае Пісанне

і павялі іх простым шляхам.

А наступным пакаленням Мы пакінулі добрую згадку пра іх.

Мір Мусе і Гаруну!

Так Мы ўзнагароджваем праведных.

Сапраўды, яны – адны з Нашых вернікаў рабоў.

Сапраўды, Iльяс быў адным з пасланцоў.

Вось ён сказаў свайму народу: «Няўжо вы не палохаецеся?

Клічаце Ваала і адмаўляецеся ад найвыдатнейшага з ствараль¬нікаў –

Аллага, вашага Госпада і Госпада вашых дзядоў».

Але яны лічылі яго хлусам. Іх згуртуюць у пекле,

апроч абраных рабоў Аллага.

А наступным пакаленням Мы пакінулі добрую згадку пра яго.

Мір Iльясіну!

Так Мы ўзнагароджваем праведных.

Сапраўды, ён – адзін з Нашых вернікаў рабоў.

Сапраўды, Лут быў адным з пасланцоў.

Мы выратавалі яго разам з сям’ёй – усіх,

апроч старой жонкі, якая была адной з тых, хто застаўся.

А потым Мы знішчылі ўсіх астатніх.

Вы мінулі іх раніцаю

і ноччу. Няўжо вы не разумееце?

Сапраўды, юнус быў адным з пасланцоў.

Вось ён уцёк на перапоўнены карабель.

Ён кінуў жэрабя i апынуўся сярод тых, хто прайграў.

Яго праглынула рыба. Ён варты папроку.

Калі б ён ні быў адным з тых, хто ўслаўляе Аллага,

дык быў бы ў чэраве рыбы да таго дня, калі ўсе адродзяцца.

Мы выкінулі яго на бераг i ён быў кволы.

Мы ўзгадавалі над ім расліну – гарбуз.

Мы паслалі яго да ста тысячаў ці нават больш.

Яны паверылі, і Мы даравалі ім магчымасць атрымліваць аса-лоду ад дабротаў да пэўнага часу.

Спытай у іх, чаму гэта ў твайго Госпада – дочкі, а ў іх саміх – сыны?

Няўжо Мы стварылі анёлаў жанчынамі, а яны былі сведкамі гэтага?

Сапраўды, праз сваю хлуслівасць яны кажуць:

«Аллаг спарадзіў». Яны хлусяць.

Няўжо Ён аддаў перавагу дочкам над сынамі?

Што з вамі? Як вы судзіце?

Няўжо вы не задумаецеся?

Няўжо вы маеце выразны доказ?

Прынясіце вашае Пісанне, калі вы кажаце праўду.

Яны лічаць, што паміж Ім i джынамі ёсць сваяцтва. Але джы¬ны ведаюць, што яны будуць згуртаваныя ў пекле.

Усячысты Аллаг ад таго, што яму дадаюць у пакланенні!

Гэтага не робяць толькі абраныя рабы Аллага.

Вы, і тое, чаму вы пакланяецеся,

не здолееце адхінуць ад Яго нікога,

апроч тых, хто будзе ўкінуты ў пекла.

[Анёлы кажуць]: «Няма сярод нас такога, хто не меў бы пэўнага месца.

Сапраўды, мы шыхтуемся ў шэрагі.

Сапраўды, мы ўслаўляем Аллага».

[Пагане] кажуць:

«Калі б у нас быў напамін ад старажытных пакаленняў,

мы абавязкова былі б абранымі рабамі Аллага».

Але яны не паверылі ў яго. Борзда яны пазнаюць!

Нашае слова ўжо было сказана Нашым рабам, якіх Мы пасылалі.

Сапраўды, яны атрымаюць дапамогу.

Сапраўды, Нашае войска пераможа.

Адхініся ад іх да пэўнага часу.

Паглядзі на іх, борзда яны ўбачаць.

Няўжо яны намагаюцца паскорыць Нашае пакаранне?

Калі яно сыдзе на іхнае жытло, тая раніца будзе ліхам для тых, каго засцерагалі.

Адхініся ад іх да пэўнага часу.

Паглядзі, борзда яны ўбачаць.

Аллаг, Госпад велічы, Усячысты ад таго, што Яму прыпісваюць.

Мір пасланцам!

Хвала Аллагу, Госпаду светаў!

Сад. Клянуся Каранам, у якім напамін!

Але ж тыя, якія не вераць, ганарацца i працівяцца.

Колькі пакаленняў Мы знішчылі раней за іх. І заклікалі яны, але ўжо было позна, каб уцячы.

Яны дзівяцца, што прыйшоў да іх угаворшчык з іх саміх. I кажу¬ць нявернікі: «Гэта –хлуслівы чараўнік.

Няўжо ён ператварыў багоў на Адзінага Бога? Сапраўды, гэта – цудоўная рэч».

Іхнае магнацтва сышло са словамі: «Ідзіце i трымайцеся вашых багоў. Сапраўды, гэта нейкая змова супраць нас.

Мы не чулі такога нават у найноўшай веры. Сапраўды, гэта толь¬кі прыдумка.

Няўжо толькі яму сярод нас пасланы напамін?» дык не! Яны ва¬гаюцца ў Маім напаміне. дык не! Яны яшчэ не спазналі Майго пака-рання.

Няўжо яны маюць скарбніцу літасці Госпада твайго, Велічнага, Шчодрага?

Няўжо яны маюць уладу над нябёсамі, зямлёю і тым, што паміж імі? Тагды няхай узнiмуцца туды шляхамі.

Гэта войска, як i папярэднія аддзелы супольнікаў, будзе разбіта.

Яшчэ раней за іх пасланцоў лічылі хлусамі народ Нуха, адыты і Фараон, уладар калоў,

а таксама самудыты, народ Лута і жыхары Айкі – усе яны саўд¬зельнікі.

Усе яны лічылі пасланцоў хлусамі. заслужаным было пакаранне.

Яны прымеюць чакаць толькі на адзін лямант, які не паўторыцца.

Яны кажуць: «Госпадзе наш! Наблізь нашую долю – раней за дзень Адплаты!»

Трывай, што яны кажуць i згадай Нашага моцнага раба давуда. Сапраўды, ён звяртаўся да Нас.

Мы падпарадкавалі горы, таму яны разам з ім славілі Нас уве¬чары і раніцай.

А таксама птушак, згуртаваных разам. Усе яны звярталіся да Яго.

Мы ўзмацнілі ягоную ўладу, далі яму мудрасць i вырашальнае слова.

Ці дайшла да цябе вестка пра тых, якія судзіліся і пералезлі праз сцяну мальбішча?

Вось яны ўвайшлі да давуда, і ён спалохаўся іх. Яны сказалі: «Не палохайся! Мы судзімся паміж сабою, бо адзін з нас пакрыўдзіў інша¬га. Разваж паміж намі слушна, не парушай межаў i пакажы нам правіль¬ны шлях.

Гэта – мой брат. Ён мае дзевяноста дзевяць авечак, а я толькі адну. Ён сказаў: «даручы яе мне!» – i пераканаў мяне на словах».

[давуд] адказаў: «Ён зрабіў з табою няслушна, папрасіўшы да¬даць тваю авечку да сваіх. Многія супольнікі крыўдзяць адно аднаго, апроч тых, якія паверылі і робяць дабро. Але такіх мала». давуд зразу¬меў, што Мы выпрабоўваем яго, папрасіў прабачэння ў Госпада свай¬го, упаў ніцма i павініўся.

Мы даравалі яму гэта. Сапраўды, ён набліжаны да Нас, i на яго чакае выдатны прытулак.

«о давуд! Сапраўды, Мы прызначылі цябе намеснікам на зям¬лі. Судзі паміж людзьмі слушна, і не хадзі за схільнасцю, якая прымее збіць цябе са шляху Аллага». Сапраўды, на тых, якія збіваюцца са шля¬ху Аллага, чакае жорсткае пакаранне за тое, што яны забыліся пра дзень Адплаты.

Мы не стваралі неба, зямлю і тое, што паміж імі, дарма. Так ду¬маюць тыя, якія не паверылі. Гора тым, якія не паверылі, ад агню.

Няўжо Мы зраўнуем тых, якія паверылі і рабілі дабро i тых, якія распаўсюджваюць нелад на зямлі? Няўжо будуць роўныя перад Намі збожныя і грэшнікі?

Гэта – блаславёнае Пісанне, якое Мы паслалі табе, каб яны раз¬важалі над Ягонымі знакамі і каб задумаліся надзеленыя розумам.

Мы даравалі давуду Сулеймана. Якім выдатным быў гэты раб. Сапраўды, ён заўсёды звяртаўся да Нас.

Аднойчы ўвечары яму паказалі коней, легкаходных, хуткіх.

Ён сказаў: «Я захапіўся любоўю да дабротаў мацней за згадванне пра Госпада майго. Так было, пакуль [сонца] не схавалася за заслону.

Паварочайце іх да мяне!» – i пачаў секчы іхныя ногі і шыі.

Мы выпрабавалі Сулеймана і кінулі на яго трон цела, пасля чаго ён павініўся.

I сказаў: «Госпадзе! даруй мяне і даруй мне ўладу, якую не мець¬ме ніхто пасля мяне. Сапраўды, Ты – дарыльшчык».

Мы падпарадкавалі яму вецер, які па ягоным загадзе пяшчотна дзьмуў, куды той жадаў.

А таксама шатанаў: будаўнікоў, нырцоў

ды іншых, закутых у кайданы.

«Гэта – Наш дар. Марнуй шчодра альбо трымай пры сабе – раз¬лічвацца не прыйдзецца».

Сапраўды, ён набліжаны да Нас i на яго чакае выдатны прытулак.

Узгадай Нашага раба Аюба. Вось ён заклікаў да Госпада свайго: «Шатан закрануў мяне ліхам i болем!»

«Стукні нагою! Вось халаджавая вада для абмывання і пітво».

Мы даравалі яму ягоную сям’ю i яшчэ столькі ж – як літасць ад Нас i напамін для абдараваных розумам.

«Вазьмі ў руку жмуток, стукні ім i не парушай кляцьбы». Са¬праўды, Мы знайшлі яго трывучым. Якім выдатным быў гэты раб. Са¬праўды, ён заўсёды звяртаўся да Нас.

Узгадай Нашых рабоў Ібрагіма, Iсхака і Якуба, надзеленых мо¬цаю і праніклівасцю.

Сапраўды, Мы абралі іх за іхную шчырую згадку пра наступнае жыццё.

Яны каля Нас – сярод абраных, найлепшых.

Узгадай Ісмаіля, Iльяса і зуль-Кiфла. Усе яны – адны з найлепшых.

Гэта – напамін. Сапраўды, збожных чакае выдатны прытулак –

сады Эдэну, брамы якога расчыняцца перад імі.

Там яны ляжацьмуць на ложках, прасіцьмуць шмат садавіны i напояў.

Побач з імі будуць тыя, чый погляд ціхмяны, адналеткі.

Гэта – тое, што вам абяцана да дня Адплаты.

Сапраўды, гэта – Нашая доля, якая не знікне.

Так! Сапраўды, парушальнікаў чакае горшае месца

пекла, дзе яны будуць палымнець. Агідны гэты прытулак.

Так! Няхай паспрабуюць – кіпень i бруд,

а іншыя пакаранні, падобныя да гэтых.

«Гэты натоўп апусціцца ў агонь разам з вамі. Няма для іх вітан¬ня; сапраўды, яны будуць гарэць у агні!»

А тыя скажуць: «дык не, гэта вы! для вас няма вітання, бо вы прынеслі нам гэта. Якое агіднае гэта месца!»

I скажуць: «Госпадзе наш! Павяліч удвойчы пакаранне ў агні таго, хто нам гэта прынёс!»

I скажуць: «Што з намі? Чаму мы не бачым мужчын, якіх мы лічылі найгоршымі

і з якіх кпілі? Ці нашыя погляды іх не дасягаюць?»

Сапраўды, гэтая спрэчка жыхароў пекла – праўда.

Скажы: «Сапраўды, я толькі ўгаворшчык. Няма бога, апроч Ал¬лага, Адзінага, Усемагутнага,

Госпада нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі, Велічнага, Праба¬чаючага».

Скажы: «Гэта – вялікая вестка,

а вы ад яе адхінаецеся.

Я не ведаў пра тое, як спрачаліся ў вышэйшым грамадстве.

Мне адкрыта толькі тое, што я – толькі выразны ўгаворшчык».

Вось твой Госпад сказаў анёлам: «Я зраблю чалавека з гліны.

Калі Я выпрастаю яго і ўдыхну ў яго ад духа Майго, тагды пад¬зіце ніцма».

І ўсе анёлы пакланіліся,

апроч Ібліса, які заганарыўся і стаў адным з нявернікаў.

Аллаг сказаў: «о Іблісе! Што перашкаджала табе пакланіцца таму, каго Я стварыў Сам? Цябе ахапіў гонар ці ты належыш да тых, якія ўзвышаюцца?»

Ён сказаў: «Я лепшы за яго! Ты стварыў мяне з агню, а яго Ты стварыў з гліны».

Аллаг сказаў: «Ідзі адсюль! Будзеш ты пабіты камянямі.

Мой праклён будзе над табою ажно да Суднага дня».

Ён сказаў: «дай мне адтэрміноўку – да таго дня, калі яны адрод¬зяцца».

Аллаг сказаў: «Сапраўды, ты – адзін з тых, каму дадзеная адтэр¬міноўка

да таго дня, тэрмін якога вызначаны».

Той адказаў: «Клянуся Тваёй магутнасцю, што я спакушу іх усіх,

апроч Тваіх абраных рабоў».

Аллаг сказаў: «Праўда! Я кажу праўду.

Я абавязкова напоўню пекла табою і тваімі паслядоўнікамі – усімі».

Скажы: «Я не прашу ў вас узнагароджання за гэта і не абцяжар-ваю сябе выдумкамі.

Сапраўды, гэта толькі напамін для светаў.

I за пэўны час вы абавязкова пазнаеце Ягоную праўдзівасць!»

Пісанне, паслана ад Аллага, Велiчнага, Мудрага.

Сапраўды, Мы паслалi табе Пісанне з праўдаю. Пакланяйся ж Ал¬лагу, шчыра вызнаючы Ягоную веру.

Хiба не Аллагу належыць шчырая вера? А тыя, якія бяруць сабе памагатых замiж Яго, кажуць: «Мы пакланяемся ім толькі для таго, каб яны наблізілі нас да Аллага». Сапраўды, Аллаг разважыць паміж імі ў тым, пра што яны спрачаліся. Сапраўды, Аллаг не вядзе простым шляхам тых, якія хлусяць, якія не вераць.

Калі б Аллаг жадаў узяць Сабе дзіцё, дык абраў бы з тых, што ства¬рыў, каго пажадаў. Усячысты Ён! Ён – Аллаг, Адзіны, Усёпераможны.

Ён стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе. Ён ахутвае дзень ноччу і ахутвае ноч днём. Ён падпарадкаваў сонца і месяц. Усе яны цякуць да вызначанага тэрміну. да! Ён – Велiчны, Прабачаючы.

Ён стварыў вас з адзінае душы, а потым зрабіў для вас жонак з вас саміх. Ён паслаў для вас восем пар худобы. Ён стварае вас у чэравах вашых маці: адным творам пасля другога ў трох змроках. Аллаг, ваш Госпад, Яму належыць улада. Няма бога, апроч Яго. Як жа вы заблукалі!

Калі вы не паверыце, дык, сапраўды, Аллаг не мае патрэбы ў вас. Але Ён не ўхваляе няверства Сваіх рабоў. Таму калі вы будзеце дзяка¬ваць, Ён ухваліць гэта для вас. Ніхто не панясе цяжар іншага; а потым вы ўсе вернецеся да вашага Госпада і Ён паведаміць вам пра тое, што вы рабілі. Сапраўды, Ён ведае, што ў сэрцах.

Калі чалавека кранаецца лiха, ён кліча свайго Госпада і звяртаец¬ца толькі да Яго. А калі Ён дае яму ласку ад Сябе, дык ён забываецца на тое, што раней прасіў, і дадае Аллагу роўных – для таго, каб збіць іншых з Ягонага шляху. Скажы: «Нядоўга ж табе атрымліваць асало¬ду ад сваёй няверы! Сапраўды, ты – адзін з жыхароў агню».

Няўжо той, хто пакорліва праводзіць ноч, падаючы ніцма i вы¬стойваючы [ў малітвах], хто палохаецца наступнага жыцця і спадзя¬ецца на лiтасць свайго Госпада, роўны таму, хто гэтага не робіць? Скажы: «Няўжо роўныя тыя, якія ведаюць, i тыя, якія не ведаюць?» Сапраўды, слухаюць толькі ўладальнікі розуму.

Скажы: «о рабы, якія паверылі! Палохайцеся Госпада вашага! На тых, якія рабілі дабро ў зямным жыцці, чакае дабро. зямля Аллага разлеглая. Сапраўды, трывучых узнагародзяць поўнасцю, без рахунку».

Скажы: «Мне загадана пакланяцца Аллагу, шчыра вызнаючы Ягоную веру.

I яшчэ мне загадана быць першым з адданых Яму».

Скажы: «Я палохаюся, што, у выпадку няпослуху Госпаду май¬му, на мяне чакае пакаранне ў Вялікі дзень».

Скажы: «Я пакланяюся Аллагу, шчыра вызнаючы перад Ім сваю веру.

А вы пакланяйцеся замiж Яго таму, каму пажадаеце». I скажы: «Сапраўды, зведаюць страты тыя, якія ў дзень Адраджэння страцяць i саміх сябе, i свае сем’і». дык, гэта – відавочныя страты.

Над імі будуць заслоны з агню і пад імі будуць заслоны. Так Ал¬лаг запалохвае Сваіх рабоў. о рабы Мае, палохайцеся Мяне!

А для тых, якія пазбягалі тагута, не пакланяліся яму і звярталі¬ся да Аллага, ёсць добрая навіна. Распавядзі ж гэтую добрую навіну рабам,

якія прыслухоўваюцца да слоў i ідуць за найлепшымi з іх. Гэта – тыя, каму Аллаг паказаў на просты шлях. Сапраўды, менавіта яны – абдараваныя розумам.

Няўжо ты прымееш выратаваць таго, над кім здзейснілася сло¬ва пра пакаранне і хто знаходзіцца ў агні?

Але тых, якія палохаюцца свайго Госпада, чакаюць пакоi, адны з якіх пабудаваныя над іншымі і пад якімі цурчаць рэкі. Гэта абяцан¬ка Аллага. Бог не парушае Сваёй абяцанкi.

Няўжо ты не бачыш, што Аллаг праліў з неба ваду і правёў яе ў зямлю да крыніц? Праз яе выкіроўваецца пасеў рознага колеру, потым яна закарэе, i ты ўбачыш яе жоўтаю. А потым Ён ператворыць яе ў па¬цяруху. Сапраўды, у гэтым – напамін для абдараваных розумам.

Хіба той, чыi грудзі Аллаг раскрыў для ісламу, і хто трымаецца святла ад свайго Госпада, роўныя [таму, хто мае жорсткае сэрца ды да¬лёкі ад праўды]? Гора тым, чыi сэрцы цвёрдыя да згадкi пра Аллага. Сапраўды, яны знаходзяцца ў відавочнай хлусні.

Аллаг паслаў лепшы аповяд – Пісанне, часткі якога падобныя паміж сабою і пераказваюцца. Ад яго дрыжыць скура тых, якія пало¬хаюцца Госпада свайго. А потым, падчас згадкi Аллага, мякчэе i скура іхная, i сэрцы iхныя. Гэта – паказальнік Аллага, праз які Ён вядзе про¬стым шляхам, каго пажадае. А каго Аллаг саб’е са шляху, таму не буд¬зе правадыра.

Няўжо той, хто будзе абараняць свой твар ад лiхога пакарання дня Адраджэння, роўны [таму, хто знаходзіцца ў бяспецы ад пакаран¬ня]? Няслушным скажуць: «Паспрабуйце таго, што вы сабе здабывалі».

Тыя, якія жылі раней за іх, таксама лічылі пасланцоў хлусамi. Але пакаранне прыйшло да іх адтуль, адкуль яны і не чакалі.

Аллаг даў ім магчымасць выпрабаваць ганьбы ў зямным жыц¬ці. Але пакаранне наступнага жыцця яшчэ цяжэй, калі б яны толькі ведалі.

Мы прыводзім для людзей у гэтым Каране розныя прыпавесці – магчыма, яны задумаюцца –

у Каране арабскiм, у якім няма крывізны – магчыма, яны буду¬ць збожнымi.

Аллаг прывёў прыпавесць – раба, які належыць некалькім упар¬тым гаспадарам, i яшчэ аднаго раба, які належыць [толькi] аднаму. Цi аднолькавыя яны па прыкладзе? Хвала Аллагу! Але большасць з іх не ведае.

Сапраўды, ты – смяротны, i яны смяротныя.

А потым, у дзень Адраджэння, вы будзеце спрачацца перад сваім Госпадам.

Хто больш няслушны за таго, хто ўзвёў паклёп на Аллага і пры¬знаў праўду хлуснёю, калі яна прыйшла да яго? Хіба не пекла будзе прытулкам для нявернікаў?

Той, хто прыйшоў з праўдаю, i той, хто ўпэўнены ў ёй, – менавіта яны збожныя.

У Госпада свайго яны будуць мець усё, што пажадаюць. Такое ўзнагароджанне праведнікаў,

каб Аллаг дараваў ім найгоршае, здзейсненае імі, і даў узнага¬роджанне за тое найлепшае, што рабілі яны.

Хіба мала Аллага для Ягонага раба? Але яны запалохваюць цябе тымі, каму [пакланяюцца] заміж Яго. Каго Аллаг саб’е са шляху, таму няма правадыра.

Каму Аллаг пакажа просты шлях, таго ніхто з яго не саб’е. Хіба Бог не Велічны, здольны скараць?

Калі ты спытаеш у іх, хто стварыў нябёсы і зямлю, дык яны аба¬вязкова скажуць: «Аллаг». Скажы: «Вы бачылі тых, каго заклікаеце заміж Аллага? Калі Аллаг пажадае скараць мяне ліхам, дык хіба здо¬леюць яны адцягнуць Ягонае ліха? А калі ён пажадае мне літасці, дык хіба здолеюць яны ўтрымаць Ягоную літасць?» Скажы: «дастаткова мне Аллага. На Яго няхай спадзяюцца тыя, хто спадзяецца».

Скажы: «о народзе мой! дзейнічайце, як здолееце, i я буду дзей-нічаць. Хутка вы даведаецеся,

да каго [з нас] прыйдзе зневажальнае пакаранне, і над кім заста¬нецца сталае пакаранне».

для людзей Мы паслалі табе Пісанне ў праўдзе. Хто ідзе про-стым шляхам, той ідзе ім для сябе. А хто збіўся са шляху, той нанёс шкоду сабе. І ты для іх – не абаронца.

Аллаг забірае душы, калі яны сканаюць, а тыя, якія яшчэ не ска¬налі, забірае падчас сну. Ён затрымлівае тых, каму вызначана сканаць, а іншых адпускае да пэўнага тэрміну. Сапраўды, у гэтым – знак для людзей, якія разважаюць.

Няўжо яны бяруць сабе абаронцаў заміж Аллага? Скажы: «А калі яны не валодаюць ні чым і нічога не разумеюць?»

Скажы: «Абарона цалкам належыць Аллагу. Яму належыць ула¬да над нябёсамі і зямлёю i да Яго вы паварочаецеся».

Калі прыгадваюць самога Аллага, сэрцы тых, якія не вераць у наступнае жыццё, уздрыгваюць ад агіды. А калі прыгадваюць тых, каму яны пакланяюцца апроч Яго, дык яны цешацца.

Скажы: «о Аллаг, Творца нябёсаў i зямлі, Ведаючы таемнае і ад¬крытае! Ты разважыш паміж сваімі рабамі тое, пра што яны спрачаліся».

Калі б тыя, якія робяць няслушна, мелі ўсё, што на зямлі, і яшчэ столькі ж, дык абавязкова паспрабавалі б адкупіцца ад лютага пака¬рання ў дзень Адраджэння. Ім адкрыецца ад Аллага тое, пра што яны і не думалі.

Ім адкрыюцца іхныя ліхія ўчынкі і напаткае іх тое, з чаго яны цешыліся.

Калі чалавека тычыцца ліха, ён кліча Нас. А калі Мы дорым яму карысць ад Сябе, дык ён кажа: «Гэта дадзена мне дзякуючы веданню». дык не, гэта – выпрабаванне. Аднак большасць з іх не ведае.

Так казалі і тыя, якія жылі раней за іх. Не дапамагло ім тое, што яны сабе набывалі.

Напаткалі іх ліхія ўчынкі, якія яны сабе атрымалі. Прыгняталь¬нікаў з іх таксама напаткаюць ліхія ўчынкі, якія яны сабе атрымалі. Не здолеюць яны ўцячы.

Няўжо яны не ведаюць, што Аллаг павялічвае і памяншае над¬зел, каму пажадае Сапраўды, у гэтым – знак для людзей, якія вераць.

Скажы: «о рабы Мае, якія парушылі мяжы ў шкоду сабе! Не гу-бляйце надзеі на літасць Аллага. Сапраўды, Аллаг даруе ўсе грахі, бо Ён – Прабачаючы, Міласерны».

звернецеся да вашага Госпада і скарыцеся Яму раней за той час, калі да вас прыйдзе пакаранне, бо потым ужо не дапамогуць вам.

Ідзіце за тым найлепшым, што паслана вам ад Госпада вашага, раней за той час, калі да вас раптам прыйдзе пакаранне, калі вы гэта¬га нават не адчуеце.

Каб не казала душа (чалавек): «Гора мне за тое, што я быў няд-байным перад Аллагам! Я быў толькі адным з тых, якія кпілі!»

I каб не казала: «Калі б Аллаг паказаў мне просты шлях, я быў бы адным з збожных!»

I каб не казала тагды, калі ўбачыла скананне: «Калі б я меў яшчэ магчымасць, дык быў бы адным з праведных!»

дык не! да цябе прыходзілі Мае знакі, але ты лічыў іх хлуснёю, заганарыўся і стаў адным з нявернікаў.

У дзень Адраджэння ты ўбачыш, як счарнеюць твары тых, якія паклёпнічалі на Аллага. Хіба не пекла будзе прытулкам для тых, якія заганарыліся?

Аллаг выратуе тых, якія былі збожнымі, i яны будуць мець по¬спех. Не закране іх ліха і не будуць яны засмучаныя.

Аллаг – Творца кожнай рэчы. Ён – Абаронца кожнай рэчы.

Яму належаць ключы нябёсаў i зямлі. А тыя, якія не вераць у знакі Аллага, страцяць усё.

Скажы: «Няўжо вы загадваеце мне пакланяцца заміж Аллага камусьці іншаму, о вы, невукі?»

Было адкрыта табе і тым, якія жылі раней за цябе: «Калі ты да¬давацьмеш Мне роўных у пакланенні, дык зробяцца марнымі твае ўчынкі і ты зразумела будзеш адным з тых, якія згубяць усё».

Пакланяйся Аллагу і буць адным з удзячных!

Яны не атаксавалі Аллага годнай мераю. Уся зямля будзе ў Яго¬най уладзе ў дзень Адраджэння, а нябёсы будуць згорнутыя Ім. Усячы¬сты Ён i Вышэй за тое, што Яму дадаюць у пакланенні.

затрубяць у рог, i тыя, хто на нябёсах i на зямлі, будуць здзіўле¬ныя, апроч тых, каго пажадае [пакінуць] Аллаг. А потым затрубяць яшчэ раз, i тагды яны ўстануць i будуць глядзець.

зямля заззяе святлом яе Госпада. Будзе пакладзеная кніга, пры¬вядуць прарокаў і сведкаў. Паміж усімі слушна разважаць, i ніхто не будзе пакрыўджаны.

Кожнай душы поўнаю мераю аддзякуюць за тое, што яна рабіла. Ён лепей ведае, што яны робяць.

Тых, якія не паверылі павядуць да пекла натоўпамі. Калі яны прыйдуць туды, ягоная брама адчыніцца, а вартавыя скажуць: «Няўжо да вас не прыходзілі пасланцы з вас саміх, не чыталі вам знакі вашага Госпада і не засцерагалі вас ад сустрэчы з гэтым днём?» Тыя скажуць: «Так». Але спраўдзілася слова пра пакаранне нявернікаў.

Скажуць ім: «Увайдзіце ў браму пекла, дзе вы будзеце павек». Які ж агідны прытулак у тых, якія заганарыліся!»

Тых, якія былі збожнымі, павядуць у рай натоўпамі. Калі яны прыйдуць туды, ягоная брама адчыніцца, а вартавыя скажуць: «Мір вам! Вы былі добрымі. Увайдзіце сюды навекі!»

Яны скажуць: «Хвала Аллагу, Які даў нам сапраўдную абяцанку і дараваў у спадчыну зямлю! Мы прымеем забудавацца ў раі, дзе па¬жадаем. Якое выдатнае ўзнагароджанне для тых, хто рабіў [дабро]!»

Ты ўбачыш анёлаў, якія атачаюць Трон i ўслаўляюць Госпада свайго славаю. Паміж імі слушна разважаць i скажуць: «Хвала Алла¬гу, Госпаду светаў!»

Ха. Мім.

Пісанне, паслана ад Аллага, Велiчнага, Усеведаючага,

Якi даруе грахi ды прымае каянне, суворага ў пакаранні, Уладара шчодрага дару. Няма бога, апроч Яго, і да Яго будзе вяртанне.

Пра знакі Аллага спрачаюцца толькі нявернiкi. Няхай не зводзі¬ць цябе тое, што яны вольна дзейнічаюць у розных краях.

Народ Нуха ды iхныя саўдзельнікі лічылі [пасланцоў] хлусамi яшчэ раней. Кожны народ імкнуўся схапіць свайго пасланца. Яны спра-чаліся, звяртаючыся да хлусні, каб абвергнуць ёй праўду. Але Я схапіў іх, і якое ж было пакаранне!

Так спраўдзілася слова Госпада твайго над тымі, якія не паверылі. Сапраўды, яны – жыхары агню.

Тыя, якія нясуць Трон i якія знаходзяцца побач з ім, услаўляюць Госпада свайго славаю, вераць у Яго і моляць пра прабачэнне тых, якія паверылі: «Госпадзе наш! Кожную рэч Ты ахопліваеш лiтасцю і ведан¬нем. даруй тых, якія павініліся i ішлі Тваім шляхам, абаранi іх ад пя¬кельнага пакарання!

Госпадзе наш! Увядзі іх да садоў Эдэну, якія Ты абяцаў ім i iхным бацькам, жонкам i нашчадкам, якія рабілі дабро. Сапраўды, Ты – Велiч-ны, Мудры!

Абарані іх ад злых учынкаў, бо каго Ты абароніш ад злых учын¬каў таго дня, над тым Ты злiтуешся. А гэта – вялікі поспех.

Сапраўды, тым, якія не паверылі, паведамяць: «Непрыязнасць Аллага да вас была мацнейшаю, за тую, якую вы адчувалі да сябе, калі вас заклікалі да веры, а вы заставаліся нявернiкамi».

Яны скажуць: «Ты двойчы зрабіў нас нежывымі і двойчы жы¬вымі. Мы прызналі свае грахі! Ці няма шляху да выйсця?»

Гэта таму, што, калі клікалі самога Аллага, вы не верылі, а калі Яму дадавалі сутаварышаў, дык вы верылі. Пастанова належыць Ал¬лагу, Усявышняму, Велічнаму.

Ён – Той, Хто паказвае вам Свае знакі і пасылае вам з неба долю. Але задумаецца толькі той, хто звяртаецца да Яго.

звяртайцеся да Аллага, шчыра вызнаючы Ягоную веру, нават калі нявернiкi і ненавідзяць гэта!

Уладар высокіх ступеняў i Трона – Ён пасылае духа да таго з Сваіх рабоў, каму пажадае, каб засцерагчы пра дзень Сустрэчы.

У той дзень, калі яны з’явяцца [з магіл], не будзе схавана ад Ал¬лага пра іх нічога. Каму [належыць] улада ў гэты дзень? – Аллагу Ад¬зінаму, Усепераможнаму.

Сёння кожная душа атрымае аддзяку за тое, што набыла. І не будзе няслушнасці сёння. Сапраўды, Аллаг борзды ў разліку.

Папярэдзь іх блізкім днём, калі сэрцы падступяць да горла і на¬поўняцца сполаху. Не будзе ў прыгнятальнiкаў нi блізкага сябра, ні абаронцы, якому падпарадкоўваюцца.

Ён ведае i здрадлівы погляд, i тое, што захавана ў сэрцах.

Пастанова Аллага слушная. А тыя, каго яны клічуць замiж Яго, нічога не вырашаюць. Сапраўды, Аллаг – Усечуючы, Усебачачы.

Хіба яны не падарожнічалі па зямлі і не бачылі, якім быў канец тых, якія жылі раней? Яны былі мацнейшыя за іх i пакінулі больш сля¬доў на зямлі. І Аллаг схапіў іх за iхныя грахі, і ніхто не абараніў іх ад Аллага.

Гэта таму, што калі iхныя пасланцы прыходзілі да іх з выразнымі знакамі, яны не паверылі. Аллаг схапіў іх, бо Ён – Усемагутны, суво¬ры ў пакараннi.

з Нашымі знакамі і выразным доказам Мы паслалі Мусу

да Фараона, Гамана і Каруна. Яны сказалі: «Ён – хлуслівы ча¬раўнiк!»

Калі ён прыйшоў да іх з праўдаю ад Нас, яны сказалі: «забівай¬це сыноў тых, якія паверылі разам з ім, а iхных жанчын пакідайце жы¬вымі! Але мудрагельствы нявернiкаў хлуслівыя».

Фараон сказаў: «дайце мне забіць Мусу! Няхай пакліча свайго Госпада. Я палохаюся, што ён зменіць вашую веру альбо распаўсюдзі¬ць ганьбу на зямлі».

Муса сказаў: «Я папрасіў абароны ў Госпада майго і Госпада ва¬шага – ад кожнага ганарліўца, якi не верыць у дзень Адплаты».

Мужчына з роду Фараона, які хаваў сваю веру, сказаў: «Няўжо вы заб’яце мужа за тое, што ён кажа: «Мой Госпад – Аллаг!», і за тое, што ён прыйшоў да вас з выразнымі знакамі ад Госпада вашага? Калі ён хлусіць, дык ягоная хлусня нашкодзіць толькі яму, але калі кажа праўду, дык паразіць вас частка таго, што ён абяцае вам. Сапраўды, Аллаг не вядзе простым шляхам таго, хто парушае мяжы і хлусіць.

о народзе мой! Сёння вы маеце ўладу і кіруеце на зямлі. Але хто абароніць нас ад пакарання Аллага, калі яно прыйдзе да нас?» Фараон сказаў: «Я паказваю вам толькі тое, што лічу патрэбным. Я вяду вас толькі правільным шляхам».

Той, які паверыў, адказаў: «о народзе мой! Я палохаюся, што з вамі здарыцца тое, што ўжо калісьці было,

тое, што адбылося з народам Нуха, адытамi, самудытамi і тымі, якія жылі пасля іх. Аллаг не жадае рабіць з рабамі няслушна.

о народзе мой! Я палохаюся, што да вас прыйдзе той дзень, калі адны будуць заклікаць іншых,

дзень, калі вы скіруеце назад, але ніхто не абароніць вас ад Ал¬лага. Каго Аллаг апантае са шляху, таму не будзе правадыра.

Раней да вас прыходзіў юсуф з выразнымі знакамі, але вы не супыніліся вагацца ў тым, з чым ён да вас прыйшоў. А калі ён сканаў, вы сказалі: «Пасля яго Аллаг ужо не пашле пасланца». Так Аллаг збівае са шляху таго, хто парушае мяжы і вагаецца».

Тыя, хто спрачаецца пра знакі Аллаг без усякага доказу, які б прыйшоў да іх, выклікаюць нерыязнасць у Аллага і ў тых, якія паве¬рылі. Аллаг накладвае пячаць на сэрцы кожнага пагардлівага тырана.

Фараон сказаў: «о Гамане! Пабудуй мне вежу, магчыма, я дасяг¬ну шляхоў,

шляхоў нябесных, i ўбачу Бога Мусы. Але я думаю, што ён – хлус». Так Фараону здаліся цудоўнымі ягоныя лiхiя ўчынкі, i збіўся ён са шляху. Але мудрагельствы Фараона – самі страты.

Той, які паверыў, сказаў: «о народзе мой! Ідзіце за мною, я па¬кажу вам правільны шлях.

о народзе мой! Сапраўды, зямное жыццё – часовая асалода, а жыццё наступнае – векаісты прытулак.

Хто робiць лiха, атрымае такую ж адплату. А хто робiць дабро – чалавек ці жанчына – i будзе вернікам, дык увойдзе ў Рай. Яны мець¬муць там сваю долю без адплаты.

о народзе мой! Чаму я клічу вас да выратавання, а вы заклiкае¬це мяне ў агонь?

Вы заклікаеце мяне не верыць у Аллага і дадаваць Яму сутава¬рышаў, пра якіх у мяне няма ведання. А я заклікаю вас да Велiчнага, Усепрабачаючага.

Няма сумневу, што тое, да чаго вы мяне заклікаеце, не годны зварот ні ў зямным жыцці, ні ў наступным; i што мы вернемся да Ал¬лага, i што тыя, хто парушае мяжы, будуць жыхарамі агню.

Вы яшчэ прыгадаеце мае словы! Я аддаю сваю справу Аллагу. Сапраўды, Аллаг бачыць рабоў».

Аллаг абараніў яго ад лiха, якое яны задумалі. А род Фараона спасцігла лiхое пакаранне –

агонь, куды іх кідаюць раніцай і ўвечары. А ў той дзень, калі на¬ступіць Час [будзе сказана анёлам-вартавым пекла]: «Увядзіце збо¬рышча Фараона ў наймоцнае пакаранне!»

Калі яны будуць спрачацца паміж сабой у агні, дык кволыя ска¬жуць тым, якія ўзвышаліся: «Сапраўды, мы ішлі ўтроп вас! Ці прыме¬еце хоць бы трохі абараніць нас ад агню?»

Тыя, якія ўзвышаліся, скажуць: «Мы ўсе тут. Сапраўды, Аллаг ужо разважыў паміж рабамі».

Тыя, якія апынуліся ў агні, скажуць вартавым пекла: «Паклічце ва¬шага Госпада, няхай палацвіць нашае пакаранне хоць бы на адзін дзень!»

Тыя скажуць: «Няўжо вашыя пасланцы не прыходзілі да вас з выразнымі знакамі?» Яны скажуць: «Так». А ім скажуць: «Малiцеся самі». Але ж малітвы нявернiкаў марныя».

Сапраўды, Мы яшчэ ў зямным жыцці дапаможам Нашым паслан¬цам i тым, якія паверылі, а таксама ў той дзень, калі з’явяцца сведкі,

у дзень, калі прыгнятальнікам не дапамогуць iхныя прабачэн¬ні. Iх спаткаюць праклёны і чакае на іх горшы прытулак.

Мы даравалі Мусе просты шлях i далі сынам Iсраiля ў спадчы¬ну Пісанне

як просты шлях i напамін для тых якія маюць розум.

Трывай, бо абяцанка Аллага – праўда. Прасі прабачэння за свой грэх i ўслаўляй Госпада свайго славаю вечарам і раніцай.

Сапраўды, тыя, якія спрачаюцца пра знакі Аллага без усякага доказу, які б прыйшоў да іх, маюць у сваіх сэрцах толькі пагарду. Iм не дасягнуць свайго. Шукай абароны ў Аллага, бо Ён – Усечуючы, Усеба¬чачы.

Сапраўды, стварэнне нябёсаў i зямлі ёсць нешта больш за стварэнне людзей, але большасць людзей не разумее.

Не роўныя паміж сабою невiдушчы i відучы. А тыя, якія паве¬рылі і здзяйснялі дабро, не роўныя тым, якія чыняць ліха. Мала ж вы задумляецеся.

Сапраўды, Час надыдзе, i ў гэтым няма сумневу. Але большасць людзей не верыць.

Ваш Госпад сказаў: «Клічце Мяне, i Я адкажу вам. Сапраўды, тыя, якія пагардзілі пакланеннямi Мне, увойдуць да пекла зневажальнымі».

Аллаг – Той, Хто стварыў для вас ноч, каб вы адпачывалі, i дзень, каб вы бачылі. Сапраўды, Аллаг поўны шчодрасцi да людзей, але боль¬шасць людзей не дзякуе.

Такі Аллаг, Госпад, Творца кожнай рэчы. Няма бога, апроч Яго. Як вы заблукалі!

Таксама блукаюць i тыя, якія адмаўляюць знакі Аллага.

Аллаг – Той, Хто зрабіў для вас зямлю месцам знаходжання, а неба – столлю. Ён даў вам вашае аблічча i зрабіў гэтае аблічча цудоў¬ным. Ён абдарыў вас дабротамі. Такі Аллаг, ваш Госпад. Блаславёны Аллаг, Госпад светаў!

Ён – Жывы, няма бога, апроч Яго. Клічце Яго, шчыра вызнаю¬чы сваю веру перад Ім. Хвала Аллагу, Госпаду светаў!

Скажы: «Мне забаронена пакланяцца тым, каго вы клічаце замiж Аллага, пасля таго, як да мяне прыйшлі знакi ад Госпада майго. Мне загадана падпарадкавацца Госпаду светаў».

Ён – Той, Хто стварыў вас з праху, потым – з кроплі насення, а потым – са згустка крыві. Потым Ён выводзіць вас дзецьмі, каб вы ма¬глі дасягнуць сталага ўзросту, а з часам ператварыцца ў старых, хоць сярод вас ёсць такія, хто памірае раней, i каб вы маглі дасягнуць пры¬значанага тэрміну. Магчыма, вы зразумееце.

Ён – Той, Хто даруе жыццё i скананне. Калі Ён вырашае нешта, дык толькі кажа: «Будзь!» – i яно ёсць.

Няўжо ты не бачыў тых, якія спрачаюцца пра знакі Аллага? Як жа яны падаліліся!

Яны ўспрынялі як хлусню Пісанне і тое, з чым Мы пасылалi На¬шых пасланцоў. Але борзда яны пазнаюць,

калі з кайданамi на шыі і ланцугамі іх пацягнуць

у кіпень, а потым распаляць у агні.

Пасля ім скажуць: «дзе тыя, каму вы пакланяліся

замiж Аллага?» Яны скажуць: «Яны пакінулі нас! Але раней мы нікога не клікалі». Так Аллаг збівае са шляху нявернікаў.

Гэта вам за тое, што вы цешыліся на зямлі без усялякага права і за тое, што вы былі дзёрзкія.

Увядуць у браму пекла, там вы будзеце павек. Які ж агідны пры¬тулак будзе ў пагардлівых!

Трывай, бо абяцанка Аллага – праўда! Мы альбо пакажам табе частку з таго, што абяцалі ім, альбо забяром цябе. А яны паварочаюц¬ца да Нас.

Мы пасылалi пасланцоў i раней за цябе. Сярод іх ёсць такія, пра якіх Мы табе апавядалі, а ёсць і такія, пра якіх не апавядалі. Кожны пасланец прыходзіў са знакамi толькі з дазволу Аллага. Калі прыйдзе за¬гад Аллага, будзе праўдзівы суд, i тагды прыхільнікі хлусні згубяць усё.

Аллаг – Той, Хто стварыў для вас жывёлаў, каб на некаторых з іх вы перасоўваліся, а ад іншых мелі ежу.

Яны прыносяць вам розную карысць, дзякуючы ім вы дасягаеце таго, чаго хочуць вашыя сэрцы. На іх i на караблях вы перасоўваецеся.

Ён паказвае вам Свае знакі. дык якія ж знакi Госпада вашага вы адкідаеце?

Няўжо яны не падарожнічалі зямлёю і не бачылі, якім быў ка¬нец тых, якія жылі раней? Яны былі мацней за іх i пакінулі больш ад¬біткаў на зямлі, але не дапамагло ім тое, што яны сабе набывалі.

Калі іхныя пасланцы прыйшлі да іх з выразнымі знакамі, дык яны цешыліся з таго ведання, якое было ў іх. Але паразіла іх тое, з чаго яны цешыліся.

Калі яны ўбачылі Нашае пакаранне, дык сказалі: «Мы паверылі ў адзінага Аллага і не верым у тых, каго лічылі роўнымі Яму!»

Але не дапамагла ім вера іхная, калі яны ўжо ўбачылі Нашае па¬каранне. Такі закон Аллага, усталяваны для Яго рабоў. I тагды нявер¬нiкi згубяць усё.

Ха. Мім.

Паслана ад Лiтасцiвага, Міласэрнага,

Пісанне, знакі якога патлумачаныя ў выглядзе арабскага Карана – для людзей, якiя маюць веды;

добрая вестка і засцярога. Але большасць з іх адхінулася і не слухае.

Яны кажуць: «Сэрцы нашыя закрытыя для таго, да чаго ты нас заклікаеш, вушы нашыя глухія, а паміж намі і табою – заслона. дзей, але і мы будзем дзеяць».

Скажы: «Я – чалавек, такі ж, як i вы. Мне толькі адкрыта тое, што ваш Бог – Бог Адзіны. Ідзіце да Яго простым шляхам i прасіце ў Яго прабачэння. Гора паганым,

якія не даюць закят і не вераць у наступнае жыццё!»

Сапраўды, на тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, чакае не¬вычэрпнае ўзнагароджанне.

Скажы: «Няўжо вы не верыце ў Таго, Хто стварыў зямлю за два дні, і дадаеце Яму роўных?» Але Ён – Госпад светаў.

Ён усталяваў над ёй дужыя горы, блаславіў яе і размеркаваў срод¬кі для існавання – у чатыры поўных днi, для тых, хто ў гэтым мае па¬трэбу».

Потым Ён павярнуўся да неба – а яно было дымам – i сказаў яму і зямлі: «Прыйдзiце – добраахвотна ці прымусова». Яны сказалі: «Мы прыйдзем добраахвотна!»

Ён закончыў сем нябёсаў за два дні і адкрыў кожнаму з іх ягоны абавязак. Мы ўпрыгожылі ніжняе неба свяціламі, і яны абараняюць яго. Так вызначыў Велiчны, Усеведаючы.

Калі яны адхiнуцца, скажы: «Я засцерагаў вас ад гібелі, падоб¬най да згубы адытаў i самудытаў».

Пасланцы прыходзілі да іх у розныя часы: «Не пакланяйцеся нікому, апроч Аллага!» Але тыя казалі: «Калі б наш Госпад пажадаў, дык паслаў б анёлаў. Сапраўды, мы не верым у тое, з чым вас паслалi».

Адыты ўзвышаліся на зямлі без жоднага права на гэта і казалі: «Цi ёсць хтосьці, хто перавышаў нас моцаю?» Няўжо яны не бачылі, што Аллаг – Той, Хто стварыў іх, i Хто перавышаў іх моцаю? Але яны адмаўлялі Нашыя знакі.

Мы паслалі на іх у няшчасныя дні халодны вецер, каб яны па¬спрабавалі ганебнае пакаранне ў зямным жыцці. Але ў наступным жыцці пакаранне будзе ганебней. I не будзе памагатых!

Самудытам Мы паказалі просты шлях, але яны замiж простага шляху абралі невідушчасць. Iх спасцігла загуба і зневажальнае пака¬ранне за тое, што яны сабе набывалі.

Мы выратавалі тых, якія паверылі і былі збожнымi.

У той дзень, калі ворагаў Аллага збяруць перад агнём, іх затры¬маюць.

Калі яны прыйдуць туды, дык iхны слых, погляды і скура свед¬чыцьмуць супраць іх пра тое, што рабілі яны.

Яны скажуць сваёй скуры: «Чаму ты сведчыш супраць нас?» А яна скажа: «Нам даў мову Аллаг, які дае мову кожнай рэчы». Ён ства¬рыў вас упершыню, і да Яго вы паварочаецеся.

Вы не закрываліся ад сведчанняў вашага слыху, вашых погля¬даў i вашай скуры. Але вы думалі, што Аллаг не ведае пра большасць вашых учынкаў.

здагадкі, якія вы рабілі пра вашага Госпада, прывялі вас да згу¬бы. Вы сталі аднымі з тых, хто нясе страты.

Нават калі яны будуць трываць, iхным прытулкам усё адно бу¬дзе агонь. Нават калі яны будуць прасіць літасці, да іх не будуць ла¬скавыя.

Мы прыставілі да іх таварышаў, якія ўпрыгожылі ім тое, што пе¬рад імі, і тое, што будзе пасля іх. Слова споўнілася над імі, як споўніла¬ся над папярэднімі народамі – джынамi і людзьмі. Яны панеслі страты.

Тыя, якiя не паверылі, кажуць: «Не слухайце гэты Каран, а ла¬пачыце – магчыма, вы пераможаце».

Тым, якія не паверылі, Мы дамо паспрабаваць цяжкага пакаран¬ня і абавязкова ўшануем ім за найгоршае з таго, што яны рабілі.

Такая адплата ворагам Аллага – агонь! Там будзе іхная векаістая мясціна – узнагароджанне за тое, што яны адмаўлялі Нашыя знакі.

Тыя, што не вераць, скажуць: «Госпадзе наш! Пакажы нам тых джынаў і людзей, якія збілі нас са шляху, – мы скінем іх сабе пад ногі, каб яны былі аднымі з самых нізкіх!»

Сапраўды, тым, якія кажуць: «Госпад наш – Аллаг!», а потым іду¬ць простым шляхам, [перад скананнем] сходзяць анёлы: «Не палохай¬цеся, не сумуйце і ўсцешвайцеся ад весткі пра Рай, які вам абяцаны.

Мы – вашыя абаронцы ў жыцці зямной і наступнай. Там на вас чакае ўсё тое, чаго самі пажадаеце, чакае ўсё тое, чаго папросiце –

як частаванне ад Прабачаючага і Міласэрнага».

Чыi словы выдатней за словы таго, хто заклікае да Аллага, робі¬ць дабро і кажа: «Сапраўды, я – адзін з адданых Яму»?

Не роўныя паміж сабою дабро і ліха. Адштурхні ліха чымсьці добрым, і тагды той, з кім ты сварыўся, зробіцца для цябе нібы блізкі сябар.

Гэтага дасягнуты толькі тыя, якія маюць трыванне, дасягнуты толькі тыя, якія надзеленыя вялікім шчасцем.

А калі дакранецца да цябе насланнё ад шатана, дык шукай аба¬роны ў Аллага. Сапраўды, Ён – Усечуючы, Усеведаючы.

Сярод Ягоных знакаў – ноч i дзень, сонца і месяц. Не падайце на зямлю перад сонцам i месяцам, а падайце на зямлю перад Аллагам, які стварыў іх, каб вы пакланялiся Яму!

А калі яны гардавацьмуць гэтым, дык тыя, якія побач з тваім Госпадам, услаўляюць Яго i днём, i ноччу – i не стамляюцца.

Сярод Ягоных знакаў – тое, што ты бачыш зямлю сухою, а калі Мы пасылаем на яе ваду, яна пачынае рухацца i павялічвацца. Сапраў¬ды, Той, Хто ажывіў яе, абавязкова ажывіць i скананых. Сапраўды, Ён здольны на кожную рэч.

Сапраўды, тыя, якія не прызнаюць Нашых знакаў, не схаваюц¬ца ад Нас. Хто лепшы – той, каго кінуць у агонь, але той, хто ў дзень Адраджэння мецьме бяспеку? Рабіце, што пажадаеце. Сапраўды, Ён бачыць тое, што вы робіце.

Сапраўды, тыя, якія не паверылі ў напамін, калі ён прыйшоў да іх, [будуць пакараныя за сваю няверу], бо гэта – Магутнае Пісанне.

Мана не падкрадзецца да яго ні спераду, ні з тылу. Яно паслана ад Мудрага, Пахвальнага.

Табе скажуць толькі тое, што ўжо казалі пасланцам раней за цябе. Сапраўды, твой Госпад – Уладар прабачэння і Ўладар пакутлiва¬га пакарання.

Калі б Мы зрабілі гэта [Пiсанне] Каранам на замежнай мове, дык яны спыталi б: «Чаму не патлумачаныя ягоныя знакi? Як гэта: яно – на замежнай мове, а ён – араб?» Скажы: «Гэта – просты шлях i загойван¬не для тых, якiя паверылi. А вушы тых, якія не паверылі, не чуюць, i яны невiдушчыя да яго. Такіх клічуць як з далёкага месца».

Мы даравалі Мусе Пісанне, а яны пачалі спрачацца пра яго. Калі б не папярэдняе слова Госпада твайго, дык паміж імі ўжо было б вы¬рашана. Но яны маюць глыбокія сумневы пра гэта.

Хто робіць дабро, робіць гэта для сябе самога, а хто робіць ліха, робіць гэта супраць сябе самога. Госпад твой не робіць з рабамі ня¬слушна.

Яму належыць веданне пра Час. Нiводзiн плод не выйдзе з за¬вязі, ніводная жанчына не зацяжарыць ды не народзіць, каб Ён пра гэта не ведаў. У той дзень, калі Ён спытае ў іх: «дзе ж вашыя саўдзель¬нікі?», яны скажуць: «Мы сказалі Табе, што сярод нас не будзе ніво¬днага сведкі гэтаму».

I пакінуць іх тыя, каго раней яны клікалі, i яны здагадаюцца, што не здолеюць уцячы.

Чалавек не стамляецца прасіць пра дабро, але, калі яго закране ліха, ён упадае ў адчай і роспач.

Калі Мы дамо яму паспрабаваць літасці пасля бедства, якое за¬кранула яго, дык ён абавязкова скажа: «Гэта – для мяне. Я не думаю, што наступіць Час. Але калі я вярнуся да майго Госпада, дык у Яго на мяне чакае нешта лепшае». Мы паведамім нявернiкам пра тое, што яны рабілі, а таксама дамо ім паспрабаваць суворага пакарання.

Калі Мы даём чалавеку дабро, дык ён адхiнаецца i даліецца. А калі яго кранае ліха, дык ён прамаўляе доўгія малітвы.

Скажы: «Як вы думаеце, а калі [Каран] – ад Аллага, а вы ў яго не паверылі? Хто заблукаў мацней за таго, хто апынуўся ў вялікай няз¬годзе?»

Мы пакажам ім Нашыя знакi на нябёсах і ў іх саміх, пакуль яны не зразумеюць, што гэта – праўда. Няўжо недастаткова таго, што Ал¬лаг – кожнай рэчы Сведка?

Але яны маюць сумневы наконт сустрэчы са сваім Госпадам. Са¬праўды, Ён спасцігае кожную рэч.

Ха. Мім.

‘Айн. Сiн. Кяф.

Так даруе адкрыццё табе і тым, якія былі раней за цябе, Аллаг – Велiчны, Мудры.

Яму належыць тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі. А Ён – Уся¬вышнi, Вялікі.

Нябёсы гатовыя расшчапіцца наверсе; анёлы ўслаўляюць хвалою свайго Гаспадара і просяць прабачэння для тых, хто на зямлі. Сапраў¬ды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Аллаг назірае за тымі, якія бяруць сабе абаронцаў замiж Яго. Але ты для іх – не абаронца.

Вось так Мы паслалi да цябе арабскі Каран, каб ты засцерагаў Маці паселiшчаў i тых хто, жыве па-за яе, а таксама папярэджваў пра дзень Сходу, у якім няма сумневу. Частка апынецца ў раі, а частка апы¬нецца ў полымі.

Калі б Аллаг пажадаў, дык зрабіў бы іх адзінаю грамадою. Але Ён уводзіць у Сваю лiтасць таго, каго пажадае. А ў прыгнятальнiкаў не будзе ні абаронцы, ні памагатага.

Няўжо яны бяруць сабе памагатых замiж Яго? Аллаг – Абарон¬ца; Ён адраджае скананых; Ён здольны на кожную рэч.

Пра што б вы ні спрачаліся, канчатковая пастанова належыць Аллагу. «Такім ёсць Аллаг, мой Госпад. На Яго я ўскладаю надзеі i да Яго я звяртаюся!»

Стваральнік нябёсаў i зямлі. Ён стварыў вам жонак з вас саміх, а таксама стварыў жывёл парамі; так Ён памнажае вас. Няма нічога, падобнага да Яго. А Ён – Усечуючы, Усебачачы.

Яму належаць ключы нябёсаў i зямлі; Ён павялічвае і памяншае ўдзел, каму пажадае. Сапраўды, Ён – пра кожнаю рэч дасведчаны.

Ён усталяваў вам у веры тое, што адказаў Нуху, тое, што Мы ад¬крылі табе, тое, што Мы адказалi Iбрагiму, Мусе ды Icе: «Трымайцеся веры але не разыходзьцеся памiж сабою ў ёй». Цяжка паганым тое, да чаго ты заклікаеш іх. Аллаг абірае Сабе таго, каго пажадае і вядзе про¬стым шляхам таго, хто да Яго звяртаецца.

Праз узаемную нянавісць яны разышліся паміж сабою толькі тагды, калі да іх прыйшло веданне. Калі б не папярэдняе слова Госпа¬да твайго пра ўсталяваны тэрмін, дык паміж імі ўжо разважылі б. Са¬праўды, тыя, якія атрымалі ў спадчыну Пісанне пасля іх, апынуліся ў глыбокіх сумневах.

А таму заклікай іх. Трымайся простага шляху – так, як табе і за¬гадана. Не iдзi па іхных жаданнях, а скажы: «Я паверыў у тое Пісанне, якое паслаў Аллаг, i мне загадана быць слушным да вас. Аллаг – Госпад наш i Госпад ваш; нам – нашыя ўчынкі, вам – вашыя ўчынкі. Не мусі¬ць паміж намі спрэчак. Аллаг збярэ ўсіх нас, i да Яго – вяртанне».

доказы тых, якія спрачаюцца пра Аллага пасля таго, як Яму ўжо адказалі, марныя перад Госпадам iхным. Гнеў упадзе на іх; чакае на іх суворае пакаранне!

Аллаг – Той, Хто паслаў Пісання ў праўдзе і міры. Адкуль табе ведаць, магчыма, Час ужо блізка?

Спрабуюць паскорыць яго тыя, якія ў яго не вераць. А тыя, якія паверылі, палохаюцца яго і ведаюць, што ён – праўда. Так! Сапраўды, тыя, якія спрачаюцца пра Час, трапілі ў глыбокую хлусню.

Аллаг – Ласкавы да Сваіх рабоў, Ён дорыць долю таму, каму па¬жадае. Ён – Усемагутны, Велiчны.

Хто хоча плёну наступнага жыцця, таму Мы павялічым ягоны плён; а хто хоча плён зямнога жыцця, мы даруем яго, але яму не буд¬зе долі ў наступным жыцці.

Няўжо яны маюць такіх саўдзельнікаў, якія ўсталявалі для іх у веры тое, што не дазволена Аллагам? Калі б не выразнае слова, паміж імі ўжо разважылі б. Сапраўды, беззаконнікаў чакае пакутлiвае пакаранне.

Ты ўбачыш, як беззаконнікi палохаюцца таго, што яны сабе атры¬малі, але яно здарыцца з імі. А тыя, якія паверылі i здзяйснялі дабро, апынуцца ў райскіх садах i ў Госпада свайго яны будуць мець усё, што пажадаюць. Гэта i ёсць вялікая шчодрасць,

тое, чым Аллаг паведамляе добрую вестку Сваім рабам, якія па¬верылі і здзяйснялі дабро. Скажы: «Я не прашу ў вас за гэта ўзнагарод-жанне, апроч любові праз сваяцтва». Хто набывае карысць, таму Мы павялічым карысць. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Удзячны.

Няўжо яны кажуць: «Ён зводзіць намову на Аллага»? Калі б Ал¬лаг пажадаў, дык запячатаў бы тваё сэрца. Сваімі словамі Аллаг зніш¬чае хлусню і сцвярджае праўду. Сапраўды, Ён ведае тое, што ў грудзях.

Ён – Той, Хто прымае каянне Сваіх рабоў, Хто даруе злыя ўчынкі, Хто ведае, што вы робіце.

Ён дае адказ тым, якія паверылі i здзяйснялі дабро, а таксама да¬дае ім са Сваёй шчодрасцi; нявернiкаў жа чакае жорсткае пакаранне.

Калі б Аллаг павялічыў долю Сваіх рабоў, дык яны сталі б рас-паўсюджваць на зямлі непрыхільнасць. Але Ён дае меры таго, чаго па¬жадае. Сапраўды, Ён для Сваіх рабоў – дасведчаны і Ўсебачачы.

Ён – Той, Хто пасылае дождж пасля таго, як яны ўпадаюць у ро¬спач, Хто распаўсюджвае Сваю лiтасць. Ён – Абаронца, Пахвальны.

Сярод Ягоных знакаў – стварэнне нябёсаў i зямлі, а таксама жы¬вых істот, якіх Ён там пасяліў. Ён прымее згуртаваць іх, калі пажадае.

Усялякае бедства паражае вас толькі за тое, што вы набылi сваімі рукамі; але шмат чаго Ён даруе вам.

Вы не здолееце ўцячы на зямлі. У вас, замiж Аллага, ні абарон¬цы, ні памагатага.

Сярод Ягоных знакаў – караблі ў моры, падобныя да гор.

Калі Ён пажадае, дык супакоіць вецер, i яны стануць нерухо¬мымі на паверхнi мора. Сапраўды, у гэтым – знакі для кожнага трыву¬чага, удзячнага.

Альбо знішчыць іх – за тое, што [людзі] сабе набылi. Але шмат чаго Ён даруе.

Тыя, якія спрачаюцца пра Нашыя знакі, ведаюць, што не здоле¬юць уцячы.

Тое, што вам дадзена, ёсць асалодаю зямнога жыцця. А тое, што ў Аллага, з’яўляецца лепшым i векаістым – для тых, якія паверылі і спадзяюцца на свайго Госпада.

якія пазбягаюць цяжкіх грахоў i ўсялякiх брыдот, а калі злуюц¬ца, дык даруюць;

адказваюць свайму Госпаду, здзяйсняюць малітву, раяцца паміж сабою ў справах і ахвяруюць з таго, чым Мы надзялілі іх,

якія помсцяць таму, хто пакрыўдзіў іх, бо

адплатаю за ліха з’яўляецца такое ж ліха. Але калі хто даруе i ўсталюе мір, дык ягонае ўзнагароджанне будзе за Аллагам. Сапраўды, Ён не любіць прыгнятальнікаў.

Хто адпомсціў пасля таго, як яго пакрыўдзілі, таму няма дакору;

дакор з’яўляецца толькі супраць тых, якія крыўдзяць людзей і распаўсюджваюць ліха на зямлі без усялякага права. На такіх чакае пакутлівае пакаранне!

Калі хто трывае i даруе, дык, сапраўды, гэта i з’яўляецца рашу¬часцю ў справах.

Каго Аллаг саб’е са шляху, таму ўжо не будзе абаронцы замiж Яго. Ты ўбачыш, як непакорлiвыя, убачыўшы пакаранне, скажуць: «Цi няма шляху да вяртання?»

Ты ўбачыш, як яны пакорліва ўстануць перад [агнём], употай кідаючы на яго свае погляды. А тыя, якія паверылі, скажуць: «Сапраў¬ды, страты ўведалі тыя, якія страцілі ў дзень Адраджэння i саміх сябе, i свае сем’і». Так! Сапраўды, прыгнятальнiкам – векаістае пакаранне.

У іх не будзе абаронцаў, якія дапамаглі б ім замiж Аллага. Каго Аллаг увёў у аблуду, таму не будзе шляху.

Адказвайце свайму Госпаду раней, чым прыйдзе той дзень ад Аллага, які ўжо не адцягнуць. У той дзень не будзе ў вас прытулка, i не здолееце вы нічога запярэчыць.

Калі ж яны адхінуцца, дык Мы ж не паслалі цябе ахоўнікам iх¬ным. Сапраўды, ты абавязаны толькі перадаць пасланне. Сапраўды, калі Мы даем чалавеку паспрабаваць Нашай літасці, дык ён цешыцца. А калі яго напаткае лiха за тое, што ён зрабіў сваімі рукамі, дык чала¬век робіцца няўдзячным.

Аллагу належыць улада над нябёсамі і зямлёю; Ён стварае, што пажадае. Ён дае дзяўчынку, каму пажадае, i дае хлопчыка, каму пажадае,

альбо пару – дачку і сына, а каго пажадае, пакідае безплённым. Сапраўды, Ён – Усеведаючы, Усемагутны.

Ці не дадзена чалавеку таго, каб з iм гутарыў Аллаг, апроч як праз адкрыццё, праз заслону альбо накіраваўшы пасланца, які, з Яго дазволу, аб’яўляе, што Ён жадае. Сапраўды, Ён – Усявышні, Мудры.

Менавіта так, па Нашым загадзе, Мы адкрылі табе дух. Ты не ведаў, што такое Пісанне, што такое вера, але Мы зрабілі яго святлом, якім паказваем просты шлях тым з Нашых рабоў, каму пажадаем. Са¬праўды, ты вядзеш да простага шляху –

шляху Аллага, таму, каму належыць усё тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі. Так! да Аллага вяртаюцца ўсе справы.

Ха. Мім.

Клянуся выразным Пісаннем!

Мы зрабілі яго арабскім Каранам, каб вы маглі разумець,

ён знаходзіцца каля Нас у Маці Пісання, узняты, мудры.

Няўжо Мы забяром ад вас напамін толькі таму, што вы – людзі, якiя парушаюць мяжы?

Колькі прарокаў Мы пасылалi да мiнулых народаў.

Але які б прарок да іх не прыходзіў, яны з яго кпілi.

Мы знішчылі тых, якія мелі моцы больш за iх; ужо прайшоў пры¬клад мiнулых народаў.

Калі ты спытаеш у іх, хто стварыў нябёсы i зямлю, дык яны аба¬вязкова скажуць: «Iх стварыў Велiчны, Усеведаючы».

Той, Хто зрабіў для вас зямлю роўняддзю і ўсталяваў на ёй да¬рогі, каб вы маглі ісці простым шляхам.

Той, Хто паслаў з неба ваду па меры; Мы адрадзілі ёй нежывую зямлю. Таксама і вы выйдзеце [з магіл].

Той, Хто стварыў усе пары жывых істот і дарыў вам караблі і жывёлаў, на якіх вы перасоўваецеся,

каб вы садзіліся на іх і прыгадвалі дабрадзейства вашага Госпа¬да, а калі сядзiце, дык казалі: «Прыслаўны Аллаг, які падпарадкаваў нам гэта, бо мы самі на такое няздольныя!

Сапраўды, мы паварочаемся да нашага Госпада».

Яны прыпісалі Яму частку з Ягоных рабоў. Сапраўды, чалавек відавочна няўдзячны.

Няўжо са Сваіх твораў Ён узяў Сабе дачок, тагды як вас ушана¬ваў сынамі?

Калі каму-небудзь з іх апавяшчаюць пра тое, што ён сам пры¬пісвае Літасціваму, дык ягоны твар цямнее і ён ледзь стрымлівае сваё сердаванне.

Няўжо [прыпісваюць яны Аллагу] таго, каго выхоўваюць у аз¬добах і хто ў спрэчцы не прымее выразна выкладаць?

Яны лічаць, што анёлы – рабы Аллага – жаночага роду. Няўжо яны былі сведкамі іхнага стварэння? Мы запішам іх сведчаннi; іх пра гэтае спытаюць.

Яны кажуць: «Калі б Лiтасцiвы пажадаў, дык мы не пакланяліся б ім». У іх няма пра гэтае ведаў, таму яны толькі займаюцца вымудрамi.

Няўжо Мы перад гэтым далi ім Пісанне, якога яны трымаюцца?

дык не! Яны кажуць: «Сапраўды, мы знайшлі, што нашыя баць¬кі былі злучаныя сапраўднаю вераю, і мы ідзем па iхных слядах».

Таксама было і раней за цябе, калі мы пасылалi ўгаворшчыка ў нейкае селiшча. Ягоныя жыхары, якiя жылi ў раскошы, казалі: «Са¬праўды, мы знайшлі, што нашыя бацькі былі злучаныя сапраўднаю ве¬раю, і мы ідзем па iхных слядах».

Ён казаў: «А калі я прыйшоў да вас з чымсьці больш слушным за тое, ува што верылі вашыя бацькі?» Але тыя адказвалі: «Мы не ве¬рым у тое, з чым вас паслалi».

Такім чынам, Мы пакаралі іх. Паглядзі жа, якім быў канец тых, якія ўспрымалі праўду за хлусню!

Вось Ібрагім сказаў свайму бацьку і свайму народу: «Сапраўды, я выракаюся таго, чаму вы пакланяецеся,

Апроч Таго, Хто мяне стварыў. Сапраўды, Ён павядзе мяне про¬стым шляхам».

Ён зрабіў гэта словам, якое засталося ў ягоных нашчадкаў; маг¬чыма, паварочаюцца [на просты шлях] яны.

Але Я дазволіў ім і iхным бацькам атрымліваць асалоду ад да¬бротатаў датуль, пакуль не прыйшла да іх праўда і выразны пасланец.

I калі да іх прыйшла праўда, дык яны сказалі: «Гэта – чараўнi¬цтва. Сапраўды, мы ў гэта не верым!»

Яны сказалі: «Чаму гэты Каран не пасланы нейкаму вялікаму мужчыну з двух паселiшчаў?»

Няўжо гэта яны дзеляць лiтасць твайго Госпада? Гэта Мы раз¬меркавалі iхныя сродкі да існавання ў зямным жыцці. Адным з іх Мы даравалі перавагу над іншымі, каб адны з іх бралі сабе іншых за слуг. Лiтасць твайго Госпада лепш за тое, што яны сабе назапашваюць.

Калі б людзі не прымелі стаць адзінаю грамадою, дык Мы зра¬білі б у хатах тых, якія не вераць у Літасцівага, срэбныя дахi і лесвіцы, якімі яны ўзнімаліся б,

такія ж дзверы і ложа ў іхных хатах, на якіх яны ляжалі б,

а таксама ўпрыгажэнні. Сапраўды, усё гэтае – толькі даброты зямнога жыцця; жыццё апошняе чакае ў Госпада твайго на збожных.

А каля таго, хто адхінуўся ад згадкі Літасцівага, Мы паставім шатана, які стане ягоным сябрам.

Яны будуць адхіляць іх ад шляху [Аллага], а тыя думацьмуць, што ідуць простым шляхам.

Калі ён прыйдзе да нас, скажа: «Калі б паміж намі была такая ад¬легласць, як паміж усходам i захадам! дрэнны ты сябар!»

«Паколькі вы рабілі няслушнасць, сёння не дапаможа вам тое, што пакаранне спасцігла вас разам».

Няўжо ты прымееш прымусіць чуць глушака, простым шляхам ісці невідучага і таго, хто знаходзіцца ў сапраўднай хлуснi?

Мы прымеем забраць цябе, але і тагды ўсё адно пакараем іх.

Альбо прымеем паказаць табе тое, што абяцалі ім, сапраўды, Мы маем моц над імі.

Трымайся ж таго, што табе адкрыта; сапраўды, ты – на простым шляху.

А гэта – нагадка табе і твайму народу; i хутка вас спытаюць.

Спытай у пасланцоў, якіх Мы пасылалi раней за цябе, хiба Мы ўсталёўвалі – побач з Літасцiвым! – нейкіх іншых багоў, якім [варта] пакланяцца.

Мы паслалі Мусу з Нашымі знакамі да Фараона і магнатаў яго¬нага народа. Ён сказаў: «Я – пасланец Госпада светаў!»

Але калі ён прыйшоў да іх з Нашымі знакамі, яны сталі кпiць.

Якi знак Мы ім не паказвалі б, ён быў яшчэ больш за папярэд¬нi. I Мы пакатавалi іх – магчыма, яны паварочаюцца на просты шлях.

Яны сказалі: «о чараўнiк! Папрасі за нас свайго Госпада – па¬водле таго запавету, які Ён склаў з табою. Сапраўды, тагды мы пойд¬зем простым шляхам».

І калі Мы адхiлiлi ад іх пакаранне, яны парушылі [дадзенае слова].

І заклікаў Фараон да свайго народа, сказаўшы: «о народзе мой! Хіба не мне [належыць] улада над Эгіптам, і гэтыя рэкі, што цякуць пада мною? Хіба вы не бачыце?

Няўжо я не лепш гэтага беспатольнага, які ледзь кажа?

Чаму не далі яму бранзалетаў з золата, i чаму з ім не прыйшлі анёлы, суправаджаючы яго?»

І ён палічыў свой народ легкадумным, і яны паслухаліся яго [калі ён паклікаў іх да памылцы]. Сапраўды яны былі непакорлівымі [Ал¬лагу] людзьмі.

Пасля таго ж, як яны Нас угнявілі, Мы пакаралі іх, утапіўшы іх усіх.

Мы зрабілі іх папярэднікамі і прыкладам для апошніх.

Калі сына Мар’ям прыводзяць у прыклад, твой народ пачынае гучна цешыцца.

I кажуць яны: «Боства нашыя лепш ці ён?» Яны прыводзяць яго табе [о Мухаммад] толькі для спрэчкі. І яны з’яўляюцца людзьмі, якія спрачаюцца.

Сапраўды, ён – толькі раб, якому Мы даравалі Сваю ласку і зра¬білі прыкладам для сыноў Iсраiля.

Калі б Мы пажадалі, дык падмянілі б вас на зямлі анёламі, якія сталі б вашымі намеснікамi.

Сапраўды, ён – прыкмета Часу. Таму не вагайцеся ў гэтым і ід¬зіце за Мною! Гэта – просты шлях.

I няхай не адцягвае вас шатан; сапраўды, ён – сапраўдны вораг для вас.

Калі Iса прыйшоў з выразнымі знакамі, ён сказаў: «Я прыйшоў да вас з мудрасцю; я растлумачу вам частку таго, пра што вы спрача¬ецеся. Таму палохайцеся Аллага і падпарадкоўвайцеся мне!

Сапраўды, Аллаг – мой Госпад і ваш Госпад. Таму пакланяйцеся Яму! Гэта – просты шлях».

Але розныя групы пачалі спрачацца паміж сабою. Гора тым, якія былі няслушнымі, ад пакарання пакутлівага дня!

Няўжо яны чакаюць чагосьці іншага, а не Часу, які прыйдзе да іх раптам, калі яны не чакацьмуць гэтага?

У той дзень сябры стануць ворагамі адно аднаму – апроч збожных.

«о рабы Мае! Сёння для вас не будзе сполаху, i не будзеце вы сумнымі,

тыя, якія паверылі ў Нашыя знакі і былі адданымі [Аллагу].

Увайдуць жа да раю – вы і вашыя жонкі, цешачыся».

Iх абыходзіцьмуць з залатымі талеркамі і келіхамі. Там яны бу¬дуць мець усё, чаго жадаюць душы і ў чым знаходзяць асалоду вочы. Там вы будзеце павек.

Гэта – Рай, які вы атрымалі ў спадчыну за тое, што рабілі.

Чакае на вас шматлікая садавіна, якую вы будзеце мець за ежу».

Сапраўды, беззаконнікi павек будуць у пекле.

Iм не дадуць спакою; там яны будуць у роспачы.

Мы не былі няслушныя з імі; гэта яны самi былі да сябе няслуш¬ныя.

Яны будуць крычаць: «о Малiку! Няхай твой Госпад знішчыць нас!» Ён скажа: «Вы застанецеся тут».

Мы прынеслі вам праўду, але большасць з вас ненавідзяць праўду.

Ці яны вырашылі справу канчаткова? Сапраўды, Мы вырашылі канчаткова.

Няўжо яны думаюць, што Мы не чуем iхных таямніц і схаваных размоў? Нашыя пасланцы ўсё запісваюць за імі.

Скажы: «Калі б у Лiтасцiвага быў сын, дык я першы пачаў бы яму пакланяцца».

Госпад нябёсаў i зямлі, Госпад Трона, Усячысты ад таго, што Яму прыпісваюць.

Пакінь іх у іхным марнаслоўi ды забаўках, пакуль яны не су¬стрэнуць свой дзень, які ім абяцаны.

Ён – Бог на нябёсах і Бог на зямлі. Ён – Мудры, Усеведаючы.

Блаславёны Той, Каму належыць улада над нябёсамі, зямлёю і над тым, што памiж iмi! У Яго – веданне пра Час, i да Яго паварочае¬цеся вы.

Тыя, каго вы клічаце заміж Яго, не валодаюць абаронаю, апроч тых, хто сведчыць пра праўду і валодае веданнем.

Калі ты спытаеш іх пра тое, хто іх стварыў, яны абавязкова ска¬жуць: «Аллаг». Як жа заблукалі яны.

Вось яго словы: «Госпадзе! Сапраўды, гэтыя людзі не паверылі».

Адхiнiся ж ад іх i скажы: «Мiр! Хутка вы даведаецеся».

Ха. Мім.

Клянуся выразным Пісаннем!

Сапраўды, Мы паслалi яго ў блаславенную ноч. Сапраўды, Мы засцерагаем.

У той час вырашаецца кожная значная справа –

па загадзе ад Нас. Сапраўды, Мы пасылаем [пасланцоў]

як лiтасць ад твайго Госпада. Сапраўды, Ён – Усечуючы, Усеве¬даючы,

Госпад нябёсаў, зямлі і таго, што паміж імі – калі вы маеце ўпэў-ненасць.

Няма бога, апроч Яго. Ён даруе жыццё i скананне; ваш Госпад і Госпад вашых продкаў.

Але яны ў ваганнях бавяцца.

Пачакай жа на той дзень, калі неба прынясе дым, добра бачны,

які агорне людзей; гэта – пакутлiвае пакаранне.

«Госпадзе наш! Адхілі ад нас пакаранне, бо, сапраўды, мы – вер¬нікі!»

Адкуль у іх будзе напамін, калі тлумачальнік – пасланец ужо прыходзіў да іх,

але потым яны ад яго адхінуліся i сказалі: «Навучаны і апантаны».

Мы адхілім пакаранне толькі на кароткі час; але вы ўсё адно па¬варочаеце [да няверы].

У дзень, калі Мы нанясём вялiкi ўдар, Мы пакараем іх.

Яшчэ раней за іх Мы выпрабоўвалі народ Фараона; да іх прый¬шоў шляхетны пасланец:

«Паварочайце мне рабоў Аллага! Сапраўды, я – пасланец да вас, варты даверу.

Не стаўце сябе вышэй Аллага! Сапраўды, я прыйшоў да вас з вы¬разным доказам.

Я прасіў абароны ў Госпада майго і Госпада вашага, каб вы не білі мяне камянямі.

Калі вы не верыце мне, дык пакіньце мяне!»

I тагды ён звяртаўся да Госпада свайго: «Гэтыя людзі – беззакон¬нікi».

Выйдзі з Маімі рабамі ноччу! Сапраўды, вас будуць ганіць.

Пакінь мора ў супакоі! Сапраўды, іхныя войскі будуць утопленыя.

Колькі яны пакінулі садоў i крыніц,

пасеваў i прыстойных месцаў,

і дабротаў, ад якіх яны атрымлівалі асалоду.

Вось так! Усё гэта Мы даравалі ў спадчыну іншым людзям.

Не плакалі за імі неба і зямля, i не далі ім адтэрміноўкі.

Мы выратавалі сыноў Iсраiла ад зневажальнага пакарання

Фараона. Сапраўды, ён быў фанабэрысты, якi шалеў з раскошы.

Валодаючы веданнем, Мы абралі іх з асяроддзя іншых жыхароў светаў.

Мы даравалі ім знакі, у якіх ёсць сапраўднае выпрабаванне.

Сапраўды, гэтыя людзі кажуць:

«для нас будзе толькі адно скананне. Нас не адродзяць.

Таму прывядзіце нашых бацькоў, калі вы кажаце праўду».

Няўжо яны лепш за народ Тубба і тых хто быў раней за iх? Iх мы згубiлi, бо сапраўды яны былi беззаконнікамi.

Мы не стваралі нябёсаў, зямлю i таго, што паміж імі, дзеля забавы,

а Мы стварылі іх толькі ў праўдзе; але большасць людзей не ведае.

Сапраўды, дзень Падзелу – тэрмін, усталяваны для ўсіх,

дзень, калі блізкі нічым не дапаможа блізкаму; памагатых не бу¬дзе ні ў каго,

апроч тых, над кім злітуецца Аллаг. Сапраўды, Ён – Велiчны, Міласэрны.

Сапраўды, дрэва заккум

будзе ежай для грэшніка

падобна да асадку алею яно будзе кiпець у чэраве

так, як кіпіць вар.

Схапiце яго. Цягнiце да сярэдзіны пекла.

Скарайце яго – ліце на галаву вар.

Паспрабуй жа гэтага! Бо ты – велічны, шляхетны.

Вось тое, у чым вы мелi сумнеў!

Сапраўды, збожныя апынуцца ў бяспечным месцы.

Сярод садоў і крыніцаў,

апрануўшыся ў атлас i парчу, яны будуць сядзець адно супраць аднаго.

Вось так! Мы злучым іх з чорнавокімі.

Яны прасіцьмуць кожны плён, знаходзячыся ў бяспецы.

Там яны ўжо не выпрабуюць скананне – пасля таго, як адбыло¬ся першае скананне. Ён ратуе іх ад пякельнага пакарання

Сваёй шчодрасцю. Гэта i ёсць вялікі поспех!

Мы палацвілі яго на тваёй мове; магчыма, задумаюцца яны.

Пачакай жа; бо чакаюць i яны.

Ха. Мім.

Пісанне, паслана ад Аллага, Велiчнага, Мудрага.

Сапраўды, на нябёсах i на зямлі – знакі для вернікаў.

У стварэнні вас і іншых жывых істот, якіх Ён рассяліў – знакi для людзей, якія ўпэўненыя.

У змене ночы і дня, у долi, якую Аллаг пасылае з неба і якім адрад¬жае зямлю пасля ейнага сканання, у зменах вятроў – знакі для людзей, якія разумеюць.

Такімi ёсць знакі Аллага, якія Мы чытаем табе сапраўды. У які ж аповяд, калі не пра Аллага і Ягоныя знакі, яны вераць?

Гора кожнаму хлуслiваму грэшніку!

Ён слухае знакі Аллага, якія ты чытаеш яму, а потым узвышае сябе, быццам ніколі іх i не чуў. Паведамі ж яму добрую вестку пра па¬кутлівае пакаранне.

Калі ён даведаецца пра нейкія з Нашых знакаў, дык пачынае з іх цешыцца. На такіх чакае зневажальнае пакаранне.

Перад імі будзе пекла. Не дапаможа ім ні тое, што яны сабе на¬бывалі, ні тыя, каго яны бралі сабе як абаронцаў заміж Аллага. На iх чакае вялікае пакаранне!

Гэта – просты шлях. А на тых, якія не вераць у знакі свайго Го-спада, чакае пакаранне пакутлiвай караю.

Аллаг – Той, Хто скарыў для вас мора, каб караблі плылі там па Ягоным загадзе i каб вы шукалі Ягоныя ласкі; магчыма, вы будзеце дзякаваць.

Ён скарыў вам усё тое, што на нябёсах i на зямлі. Сапраўды, у гэтым – знак для людзей, якія думаюць.

Скажы вернікам, каб яны даравалі тым, хто не спадзяецца на днi Аллага, – няхай Ён адплаціць людзям за тое, што яны сабе набывалі.

Хто робіць дабро, робіць гэта для самога сябе. А хто робіць ліха, той чыніць супраць самога сябе. А потым усе вы паварочаецеся да свайго Госпада.

Мы даравалі сынам Iсраiла Пісанне, мудрасць i прароцтва, над¬зялілі іх дабротамі ды ўзвысілi над жыхарамі светаў.

Мы даравалі ім выразныя ўказанні – па Нашым загадзе. Праз узаемную нянавісць яны разышліся паміж сабою толькі пасля таго, як да іх прыйшло веданне. Сапраўды, у дзень Адраджэння твой Госпад разважыць паміж імі тое, пра што яны спрачаліся.

А потым Мы паказалі табе на дарогу – па Нашым загадзе. Ідзі ж ёю, але не ідзі за жаданнямі тых, якія не маюць ведаў.

Сапраўды, яны ніяк не выратуюць цябе ад Аллага. Прыгняталь¬нiкi ёсць абаронцамі адно адных; Аллаг – Абаронца збожных.

Гэта – бачныя знакі для людзей, просты шлях і лiтасць для ўпэў¬неных.

Няўжо тыя, якія набывалі сабе злыя ўчынкі, думалі, што Мы і пры жыцці, i пасля сканання зробім іх такімі ж, як тыя, хто паверыў i тварыў дабро? дрэнна ж разважылі яны!

Аллаг стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе, а таксама для таго, каб кожнай душы адплацілі за тое, што яна сабе атрымала. I ні з кім не ўчыняць няслушна.

Цi ты бачыў таго, хто зрабіў богам сваё жаданне? Валодаючы ве¬даннем, Аллаг збіў яго са шляху, запячатаў слых i сэрца, а зрок накрыў заслонаю. Хто пакажа яму на просты шлях заміж Аллага? Няўжо вы не задумаецеся?

Яны кажуць: «Існуе толькі нашае зямное жыццё. Мы паміраем і нараджаемся; нас знішчае толькі час». Яны не маюць пра гэта ведан¬ня. Сапраўды, гэта толькі iхныя здагадкі.

Калі ім чытаюць Нашыя выразныя знакі, іхным адзіным дока¬зам з’яўляюцца толькі такія словы: «Прывядзiце нашых бацькоў, калі вы кажаце праўду!»

Скажы: «Аллаг даруе вам жыццё, потым дорыць скананне, а по¬тым згуртуе вас у дзень Адраджэння, у якім няма сумневу; але боль¬шасць людзей не ведае».

Аллагу належыць улада над нябёсамі і зямлёю; У той дзень, калі прыйдзе Час, прыхільнікі хлусні згубяць усё.

Ты ўбачыш, што кожная грамада ўпала на каленкі. Кожную су¬полку заклічуць да ейнае кнігі: «Сёння вам адплацяць за тое, што вы рабілі».

Гэта Нашае Пісанне кажа супраць вас праўду. Мы загадалі за¬пісваць усё, што вы робіце.

Тых, якія паверылі і рабілі дабро, iхны Госпад увядзе ў Сваю лiта¬сць. Гэта i ёсць сапраўдны поспех.

А тым, якія не паверылі, [скажуць]: «Няўжо вам не чыталі Мае знакі? Але вы сябе ўзнімалі і былі беззаконнiкамі».

Калі вам казалі, што абяцанка Аллага праўдзівая, i што ў Часе няма сумневу, вы адказвалі: «Мы не ведаем, што такое Час. Мы толь¬кі маем здагадкі пра гэтае i мы не з’яўляемся ўпэўненымi».

Iм адкрыліся iхныя ліхія ўчынкі і паразіла іх тое, з чаго яны кпілі.

Iм скажуць: «Сёння Мы забудземся на вас так, як вы забыліся пра сустрэчу з тым вашым днём. Вашым прытулкам будзе агонь, i не будзе ў вас памагатых.

Гэта так, бо вы кпілі са знакаў Аллага ды спакусіліся зямным жыццём». Сёння яны не выйдуць адтуль, i ў іх не прасіцьмуць вініцца.

Хвала Аллагу, Госпаду нябёсаў, Госпаду зямлі, Госпаду светаў!

Яму належыць веліч на нябёсах i на зямлі, а Ён – Велiчны, Мудры.

Ха. Мім.

Пісанне, пасланае ад Аллага Велiчнага, Мудрага.

Мы стварылі неба і зямлю толькі ў праўдзе і на пэўны тэрмiн. Але тыя, хто не верыць, адхінаюцца ад таго, пра што іх засцерагаюць.

Скажыце: «Ці бачылі вы тых, каго вы клічаце замiж Аллага? Па¬кажыце мне, якую частку зямлі яны стварылі. Ці маюць яны саўдзел у нябёсах? Прынясіце мне Пісанне раней за гэтае, ці хоць бы нейкі ад¬бiтак ведаў, калі вы праўдзівыя».

Хто ж заблукаў мацнее за таго, хто кліча замiж Аллага тых, якiя не адкажуць яму да дня Адраджэння ды не ведаюць пра ягоныя заклікі?

Калі людзi будуць згуртаваныя, яны зробяцца іхнымi ворагамі, і яны адмовяцца ад іхнага пакланення.

Калі ты чытаеш ім Нашыя знакі, тыя, хто не паверыў праўдзе, якая да іх прыйшла, кажуць: «Гэта – сапраўднае чараўніцтва!»

Няўжо яны кажуць: «Ён прыдумаў яго?» Скажыце: «Калі я пры¬думаў яго, вы не абароніце мяне ад Аллага. Ён лепш ведае пра вашыя размовы; дастаткова Яго як сведкі паміж мною і табою. І Ён – Праба¬чаючы, Міласэрны!»

Скажы: «Я не ёсць хтосьцi новы сярод пасланцоў і я не ведаю, што будзе з вамі ды са мною. Я проста iду за тым, што мне адкрыта. І я несу ад яго выразнае папярэджанне».

Скажы: «Як вы думаеце, калі гэта ад Аллага, а вы ў гэта не паве¬рылі? Сведка з ліку сыноў Ісраіля сведчыў пра тое, што было падобна яму і паверыў, у той час як вы заганарыліся. Сапраўды, Аллаг не вяд¬зе простым шляхам прыгнятальнiкаў».

Нявернiкi сказалi вернiкам: «Калі б ён быў дабром, яны б не па¬пярэднічалі нам у гэтым». Яны не пайшлі за iм простым шляхам, і таму скажуць: «Сапраўды, гэта – старажытная хлусня!»

Раней за яго было пiсанне Мусы – кiраўнiцтва ды лiтасць. А гэ¬тае Пісанне арабскаю моваю ёсць сцвярджэнне для засцярогi прыгня¬тальнiкаў, а таксама добрая навіна для тых, хто робiць дабро.

Сапраўды, тыя, якiя кажуць: «Госпад наш – Аллаг», а далей йду¬ць простым шляхам, не будзе сполаху ім, і яны не будуць засмучаныя.

Гэта жыхары раю; яны будуць там павек – за тое, што яны зд-зяйснялi.

Мы загадалі людзям добра ставіцца да бацькоў. Маці цяжка пло¬даваць і нараджаць, і час ад пачатку цяжарнасці да выдалення ад гру¬дзей займае трыццаць месяцаў. Калі [чалавек] дасягае паўналецця і сарака гадоў, ён кажа: «Госпадзе! зрабі мяне ўдзячным за Тваю літас¬ць, якую Ты даў мне ды маім бацькам, каб я рабiў добрыя ўчынкi, якімі Ты будзеш задаволены, і каб быў праведным я ды нашчадкі мае. Віню¬ся перад Табою; Сапраўды, я адзін з адданых Цябе!»

Самi яны ёсць тымі жыхарамi раю, ад якіх мы атрымаем тое най¬лепшае, якое рабілі яны, і Мы даруем ім злыя ўчынкi iхныя; такою ёсць сапраўдная абяцанка, якую iм далі.

Ёсць такi, хто кажа сваiм бацькам: «Фe! Няўжо вы пагражаеце мне тым, што мяне выведуць з [магілы], калі яшчэ раней за мяне мiнула столькі пакаленняў?» Яны просяць дапамогі ў Аллага і [кажуць]: «Гора цябе! Павер, бо абяцанка Аллага праўдзівая». Але ён кажа: «Гэта – толь¬кі казкі старажытных народаў!»

Спраўдзілася слова пра іх ды пра джынаў і людзей з асяродзьд¬зя народаў, якія жылі раней. Яны страцілі ўсё.

На кожнага чакае свая прыступка – у залежнасці ад таго, што рабілі яны. Гэта так, каб яны цалкам атрымалi за свае ўчынкі, і каб нi з кiм не ўчынілі непраўдзіва.

[Будзе сказана ў] дзень, калі нявернiкаў паставяць перад агнём: «Вы трацiлi свае даброты ў зямным жыцці ды выкарыстоўвалі іх. Сён-ня вам адплацяць зневажальным пакараннем за тое, што вы без пра¬ва былi пагардлівымi на зямлi ды за тое, што вы былi непакорлiвымi».

Узгадай брата адытаў. Тут ён папярэджваў сваіх людзей каля аль-Ахкафу, хоць засцярогі былi: «Не пакланяйцеся нікому, апроч Ал¬лага; я палохаюся, што пакаранне падзе на вас у Вялікі дзень».

Яны адказалі: «Ты прыйшоў, каб адхiнуць нас ад нашых багоў! Пакажы нам тое, чым ты пагражаеш нам, калі ты ёсць шчырым».

Той сказаў: «Веданне належыць толькі Аллагу, а я пераказваю вам тое, з чым мяне паслалi. Але я бачу, што вы – людзі невуцкія».

Калi ж яны пабачылі хмару, якая насоўвалася на iхныя даліны, дык сказалі: «Гэтая хмара пралье на нас дождж». дык не! Вось тое, што вы намагаліся паскорыць – вецер, які нясе пакутлівае пакаранне.

Па загадзе свайго Госпада ён знiшчае кожную рэч. I ранiцай было бачна толькi iхнае жыллё. Вось так Мы ўзнагароджваем беззаконнiкаў.

Мы ўзмацнілі іх так, як не мацавалі вас. Мы далi iм слых, зрок i сэрцы. Але нi іхны слых, нi зрок, нi сэрцы не дапамаглi iм, бо яны ад¬маўлялі знакi Аллага; iх паразіла тое, з чаго яны здзекаваліся.

Мы ўжо знiшчылi селiшчы побач з вамi; Мы растлумачылi знакi – магчыма, павяртаюцца на [просты шлях] яны.

Чаму ж iм не дапамаглi тыя, каго яны бяруць сабе за багоў заміж Аллага, імкнучыся да Яго наблізіцца? Але ж тыя пакінулі iх. Такою ёсць iхная хлусня ды тое, што яны сабе прыдумляюць.

Вось Мы паслалi да цябе некалькіх джынаў, каб яны паслухалi Каран. I калi яны з’явiлiся там, дык сказалi: «Моўчкі слухайце!» А калі было скончана, дык яны павярталіся да свайго народа засцерагаль¬нымi дарадчыкамi.

Яны сказалі: «о народзе наш! Сапраўды, мы слухалі Пісанне, якое паслана пасля Мусы і пацвярджае тое, што было да яго; яно вяд¬зе да праўды ды да простага шляху.

о народзе наш! дай адказ таму, хто заклікае да Аллага і павер¬це ў Яго. Ён прабачыць вам грахі вашыя, і ўратуе вас ад пакутлівага пакарання».

А хто не адкажа таму, хто заклікае да Аллага, той не здолее вы¬ратавацца на зямлі і не мецьме абаронцаў заміж Яго. Такія знаходзяц¬ца ў сапраўднай мане.

Няўжо яны не бачаць, што Аллаг – Той, Хто стварыў нябёсы і не стаміўся ад іхнага стварэння – здольны адрадзіць нежывых? Так, Ён здольны на кожную рэч.

[Будзе сказана ў] дзень, калі нявернiкаў паставяць перад агнём: «Няўжо гэта не праўда?» Яны скажуць: «Так, клянёмся нашым Госпа¬дам!» А Ён скажа: «Паспрабуйце ж пакаранне за тое, што вы не верылi».

Трывай жа, як трывалi рашучыя пасланцы, i не намагайся па¬скорыць для іх [пакаранне]. У той дзень, калі яны ўбачаць абяцанае, падумаюць, што прабылі [на зямлі] толькі нейкую гадзіну дня. Такiм ёсць пасланне. Няўжо загіне хтосьцi, апроч непакорлiвых людзей?

Учынкі тых, якія не паверылі і збівалі іншых са шляху Аллага, Ён зрабіў марнымі.

А тым, якія паверылі і здзяйснялі дабро, якія паверылі ў тое, што паслана Мухаммаду – а яно ёсць праўдаю ад Госпада іхнага – Ён дара¬ваў злыя ўчынкі іхныя і палепшыў справы іхныя.

Гэта так, бо тыя, якія не паверылі, пайшлі ўтроп хлусні, а тыя, якія паверылі, пайшлі ўтроп праўды ад іхнага Госпада. Вось так Аллаг прыводзіць людзям iхныя прыпавесці.

А калі сустракаеце тых, якія не паверылі, сячыце iхныя шыі. А калі вы пераадолееце іх, дык моцна накладвайце кайданы. далей ці злітуйцеся над iмi, цi бярыце выкуп – да таго часу, пакуль вайна не скі¬не свой цяжар. да! Калі б Аллаг пажадаў, дык адпомсціў бы ім сам, але Ён жадае выпрабаваць адных з вас іншымі. Учынкі тых, якія вядуць змаганне на шляху Аллага, Ён ніколі не зробіць марнымі,

пакажа ім просты шлях і палепшыць іхныя справы,

і ўвядзе ў Рай, пра які ўжо даў ім ведаць.

о тыя, якія паверылі! Калі вы дапаможаце Аллагу, дык Ён дапа¬можа вам і ўмацуе вашую ступу.

Няхай згінуць тыя, якія не вераць! Ён зробіць марнымі iхныя ўчынкі.

Гэта так, бо яны зненавідзелі тое, што паслаў Аллаг; Ён зрабіў бес-карыснымі iхныя ўчынкі.

Няўжо яны не падарожнічалі зямлёю і не бачылі, якім быў ка¬нец тых, якія жылі раней за іх? Аллаг знішчыў іх. Гэтаксама чакае нявернiкаў!

Гэтаксама, бо Аллаг – Абаронца тых, якія паверылі, а нявернiкi не маюць абаронцы.

Сапраўды, тых, якія паверылі і здзяйснялі дабро, Аллаг увядзе ў сады раю, дзе цурчаць рэкі. А тыя, якія не паверылі, насалоджваюц¬ ца дабротамi і спажываюць ежу, як жывёлы. Прытулкам iхным будзе агонь.

Колькі паселiшчаў, мацней за тваё паселiшча, з якога цябе вы¬гналі, мы знішчылі. У іх не было памагатага.

Няўжо той, хто трымаецца выразнага доказу ад свайго Госпада, роўны таму, каму здаліся цудоўнымі ягоныя злыя ўчынкі і хто ідзе ўтроп сваіх захапленняў?

Такі вобраз раю, абяцанага збожным: там цурчаць рэкі з вады, якая не застойваецца, ракі з малака, якое не мяняе свайго смаку, ракі з віна, якое дорыць асалоду тым, хто яго п’е, ракі з вычышчанага мёду. Яны мецьмуць там кожны плод і прабачэнне ад Госпада свайго. Няўжо яны падобныя да тых, хто павек трывацьме ў пекле ды пiцьме гатава¬ную ваду, якая iрвацьме iхныя вантробы?

Сярод іх ёсць тыя, хто слухае цябе. Але калі яны выйшлі ад цябе, дык сказалі тым, каму дадзена веданне: «Што гэта ён казаў кагад¬зе?» Яны – тыя, чые сэрцы Аллаг запячатаў і хто ідзе ўтроп сваіх заха¬пленняў.

А тым, хто ідзе простым шляхам, Ён павялічвае Сваё кіраўні¬цтва і дорыць ім іхную збожнасць.

Няўжо яны чакаюць чагосьці іншага заміж Часу, які прыйдзе да іх раптам? Ужо з’явіліся ягоныя прыкметы. Ці дапаможа ім нагадка, калі яна прыйдзе да іх?

Таму ведай, што няма бога, апроч Аллага, прасі прабачэння за свой грэх, за грэх вернікаў i верніц. Аллаг ведае пра вашую працу і пра ваш адпачынак.

Кажуць тыя, якія паверылі: «Чаму не пасланая сура?» А калі была пасланая выразна выкладзеная сура і згадана там змаганне, ты ўбачыў, што тыя, у чыіх сэрцах хвароба, глядзяць на цябе поглядам таго, хто страціў прытомнасць перад скананнем. для іх лепш была б

пакорлівасць і добрае слова. А калі справа вырашаная, дык праўдзівасць перад Аллагам будзе лепш для іх.

Магчыма, калі вы адхіліцеся, дык распаўсюдзіце нелад на зямлі і разарвяце крэўныя сувязі.

Яны з’яўляюцца тымі, каго Аллаг пракляў i пазбавіў слыху і зроку.

Няўжо не разважаюць яны над Каранам? Няўжо на іхных сэр¬цах – замкі?

Сапраўды, тых, якія павярталіся назад пасля таго, як ім зрабіў¬ся зразумелым просты шлях, спакусіў шатан і ашукаў хлуслівымі над¬зеямі.

Гэта так, бо яны сказалі тым, хто зненавідзеў пасланае Аллагам: «Мы будзем падпарадкоўвацца вам у некаторых справах». І Аллаг ве¬дае iхныя таямніцы.

А што будзе, калі анёлы забяруць іх і пачнуць біць па тварах i спінах?

Гэта так, бо яны пайшлі за тым, што ўгнявіла Аллага і зненавід¬зелі тое, чым Ён задаволены. Таму Ён зрабіў марнымі iхныя ўчынкі.

Няўжо тыя, у чыіх сэрцах хвароба, думаюць, што Аллаг не ад¬крые іхнае лютасці?

Калі б Мы пажадалі, дык паказалі б іх табе, i ты пазнаў бы іх па прыкметах iхных. Але ты пазнаеш гучанне iхных словаў. Аллаг ведае пра іхныя ўчынкі.

Мы выпрабоўвацьмем вас, пакуль не даведаемся пра тых з вас, хто вядзе змаганне і тых, хто мае трыванне; i Мы выпрабуем весці ад вас.

Сапраўды, тыя, якія не паверылі, збівалі іншых са шляху Алла¬га і супярэчылі Пасланцу пасля таго, як ім зрабіўся зразумелым про¬сты шлях, ніяк не здолеюць пашкодзіць Аллагу, а Ён зробіць марнымі iхныя ўчынкі.

о тыя, якія паверылі! Падпарадкоўвайцеся Аллагу, падпарад¬коўвайцеся Пасланцу ды не губляйце сваіх учынкаў.

Сапраўды, тыя, якія не паверылі, збівалі іншых са шляху Алла¬га, а потым сканалі нявернiкамi, не маюцьмуць прабачэння ад Аллага.

Не рабіцеся кволымі і не заклікайце да міру, бо вы пераможаце. Аллаг – з вамі, і Ён не паменшыць вашых учынкаў.

Сапраўды, зямное жыццё – гэта толькі гульня і забава. Калі вы паверыце і будзеце збожнымi, Ён дасць вам узнагароджанне і не прасі¬цьме вашае маёмасцi.

Але калі Ён прасіцьме яе ўпарта, і вы будзеце хцівымі, Ён выкрые вашую лютасць.

Вось, вас заклікаюць ахвяраваць на шляху Аллага, але некато¬рыя з вас хцівыя. Той, хто хцівы, хцівы толькі на шкоду сабе. Аллаг – заможны, а вы незаможныя. Але калі вы адхіліцеся, Ён заменіць вас іншымі людзьмі, якія не будуць падобнымi да вас.

Сапраўды, Мы далі табе пераканаўчую перамогу,

каб Аллаг дараваў табе недагляд, які быў раней і які будзе пасля, i каб закончыў Сваю лiтасць да цябе ды паказаў табе на просты шлях,

i каб Аллаг падтрымаў цябе вялікаю дапамогаю.

Ён – Той, Хто паслаў супакой у сэрцы вернікаў, каб іхная вера была яшчэ мацней. Аллагу належыць войска нябёсаў i зямлі; Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

I каб увесці вернікаў i верніц у райскія сады, дзе цурчаць рэкі; там яны будуць павек; i каб дараваць ім іхныя ліхія ўчынкі. Гэта перад Ал¬лагам – вялікі поспех!

I каб былі пакараныя крывадушнікі і крывадушніцы, пагане і па¬ганкi, якія маюць злыя думкі пра Аллага – іх напаткае лiха. Аллаг уг¬нявіўся на іх, скляў іх i падрыхтаваў для іх пекла; агіднае ж гэта месца для вяртання.

Аллагу належыць войска нябёсаў i зямлі; Аллаг – Велiчны, Мудры.

Сапраўды, Мы паслалі цябе як сведку, добрага вястуна і засцера¬гальнага дарадчыка,

каб вы паверылі ў Аллага і Ягонага Пасланца, паважалі яго ды шанавалi, а Яго ўслаўлялi раніцай і ўвечары.

Сапраўды, тыя, якія прысягнуліся на пэўнасць табе, прысягнулі¬ся на пэўнасць Аллагу. Рука (Йад) Аллага – над іх рукою. А хто па¬рушыў прысягу, той парушыў яе на шкоду самому сабе. А хто выкон¬вае тое, пра што ён склаў запавет з Аллагам, таму Ён дорыць вялікае ўзнагароджанне.

Бедуіны, якія засталіся з тылу, скажуць табе: «Нам перашкодзіла нашая маёмасць і сем’і, таму папрасі для нас прабачэння». Сваімі язы¬камi яны кажуць тое, чаго няма ў іхных сэрцах. Скажы: «Хто здолее абараніць вас ад Аллага, калі Ён пажадае прычыніць вам шкоду альбо прынесці карысць?» Сапраўды, Аллагу вядома тое, што яны робяць.

Але вы думалі, што Пасланец i вернікі ніколі не паварочаюцца да сваіх сем’яў. Гэта здавалася выдатным для вашых сэрцаў, i ў вас з’явіліся ліхія думкі. Былі вы гіблымi людзьмі.

А хто не паверыць у Аллага і Ягонага Пасланца, дык Мы ўжо па¬дрыхтавалі пекла для нявернікаў.

Аллагу належыць улада над нябёсамі і зямлёю. Ён прабачае, каго пажадае, і карае, каго пажадае. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Калі вы рухаецеся па вайсковай здабычы, каб узяць яе, тыя, якія засталіся з тылу, скажуць: «дазвольце і нам пайсці за вамі». Яны ім¬кнуцца падмяніць слова Аллага. Скажы: «Вы не пойдзеце за намі, бо так яшчэ раней сказаў Аллаг». А яны скажуць: «Не, вы зайздросціце нам». Мала яны разумеюць.

Скажы тым бедуінам, якія засталіся з тылу: «Вас паклічуць вы-ступіць супраць людзей, надзеленых вялікаю моцаю. Вы будзеце біц¬ца з імі ці ж яны скорацца самі. Калі вы паслухаецеся, дык Аллаг да¬руе вам выдатную ўзнагароду, а калі адхіліцеся – так, як адхіляліся раней – дык Ён скарае вас пакутлівым пакараннем».

Няма граху на невідушчым, няма граху на кульгавым, няма гра¬ху на хворым. А хто падпарадкоўваецца Аллагу і Ягонаму Пасланцу, таго Ён увядзе ў райскія сады, дзе цурчаць рэкі. А таго, хто адхіліцца, Ён скарае пакутлівым пакараннем.

Аллаг быў задаволены вернікамі, калі яны прысягнулі табе пад дрэвам; Ён ведаў тое, што было ў іхных сэрцах, і паслаў ім супакой і ўзнагародзіў блізкаю перамогаю

i багатаю вайсковаю здабычаю, якую яны захопяць. Аллаг – Велiчны, Мудры.

Аллаг паабяцаў вам багатую вайсковую здабычу, якую вы яшчэ захопіце. Ён паскорыў гэтае для вас і ўтрымаў рукі людзей ад вас, каб гэтае было знакам для вернікаў ды паказала вам на просты шлях.

Будзе яшчэ і іншае, што вы да гэтага часу не здолелі, аднак Ал¬лаг ужо атачыў гэта. Сапраўды, Аллаг здольны на кожную рэч.

Калі нявернiкi будуць біцца з вамі, дык яны абавязкова паваро¬чаюцца ў тыл, а потым не знойдуць сабе ні абаронцы, ні памагатага.

Такі закон Аллага, як гэта ўжо было раней. Ты не знойдзеш зме¬ны для закона Аллага.

Ён – Той, Хто ўтрымаў ад вас рукі ворагаў, а таксама i вашыя рукі; гэта было ў даліне каля Мэкі пасля таго, як Ён дазволіў вам пе¬раадолець іх. Аллаг бачыць тое, што вы робіце.

Яны не сталі вернiкамi, не дазволілі вам увайсці ў забароненую Мячэць, затрымалі ахвярных жывёлаў, каб тыя не дайшлі да належна¬га месца. Калі б не вернiкi і верніцы, якіх вы не ведалі і прымелі спляжы¬ць па недасведчанасці і апынуцца ў цяжкім становішчы, [Аллаг даз¬воліў бы вам увайсці ў Мэку]. Але так Ён увядзе ў Сваю лiтасць таго, каго пажадае. I калі б яны адлучылiся адно ад аднаго, дык Мы скаралі б нявернiкаў сярод іх пакутлівым пакараннем.

Вось нявернiкi ўклалі ў свае сэрцы гонар – гонар часоў невуцтва. І Аллаг паслаў супакой Свайму Пасланцу і вернікам, зрабіўшы іхным абавязкам слова збожнасцi; яны заслугоўвалі яго больш за іншых і былі вартыя яго. Аллаг жа ведае пра ўсякую рэч.

Аллаг паказаў Свайму Пасланцу праўдзівы сон. Калі пажадае Аллаг, вы абавязкова ўвойдзеце ў забароненую Мячэць, знаходзячы¬ся ў бяспецы, пагаліўшы галавы і пакараціўшы валасы, не маючы спо¬лаху. Ён ведаў тое, чаго вы не ведалі, таму дараваў вам, апроч гэтай, блізкую перамогу.

Ён – Той, Хто адаслаў свайго Пасланца з простым шляхам і праўдзівай вераю, каб узнесці яе над усімі іншымі вераннямi. дастат¬кова Аллага як Сведкі!

Мухаммад – Пасланец Аллага. Тыя, якія побач з ім, жорсткія да нявернiкаў, але ласкавыя адно да аднаго. Ты бачыш, як яны нізка кла¬няюцца і схіляюцца ў паклонах, імкнучыся да шчодрасці Аллага і Яго¬нага задавальнення, іхныя твары пазначаныя знакамі паклонаў. Так яны намаляваныя ў Таўраце. А ў Iнджыле яны намаляваныя пасевам, на якім з’явіўся парастак. Ён умацаваў яго, ён узрос і выпрастаўся на сваім сцябле, здзіўляючы сейбітаў – каб выклікаць гэтым лютасць у нявернiкаў. Аллаг абяцаў тым з іх, якія паверылі і рабiлі дабро, пра¬бачэнне і вялікую ўзнагароду.

о вы, якія паверылі! Не намагайцеся папярэдзіць Аллага і Яго¬нага Пасланца. Палохайцеся Аллага, сапраўды, Аллаг – Усечуючы і Ўсеведаючы.

о вы, якія паверылі! Не перакрыквайце Прарока і не звяртайце¬ся да яго так гучна, як вы звяртаецеся адно да аднаго, інакш вашыя ўчынкі стануць бескарыснымі, а вы гэтага і не адчуеце.

Сапраўды, тым, хто перад Пасланцом Аллага зніжае свой голас, Аллаг ачысціў сэрцы для збожнасцi. На іх чакае прабачэнне і вялікае ўзнагароджанне.

Сапраўды, большасць тых, якія клічуць цябе з двара, не разумеюць.

Калі б яны мелі трыванне пачакаць датуль, пакуль ты выйдзеш, дык гэта было б лепей для іх. Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

о вы, якія паверылі! Калі вам з нейкаю весткаю прыйдзе непа¬корлiвы, дык паспрабуйце ўсё праясніць. Бо праз сваё няведанне вы прымееце паразіць людзей, пра што пасля будзеце шкадаваць.

Ведайце, што сярод вас знаходзіцца Пасланец Аллага! Калі б ён слухаўся вас у шмат якiх справах, дык вы трапілі б у бяду. Аднак Ал¬лаг дазволіў вам палюбіць веру, зрабіў яе выдатнаю для вашых сэрцаў i дараваў нянавісць да няверы, непакорлiвасцi і няпослуху. Менавіта такія ідуць простым шляхам –

дзякуючы шчодрасцi ад Аллага і Ягонай раскошы. Аллаг – Усеве¬даючы, Мудры.

Калі дзве групы вернікаў вядуць паміж сабою змаганне, дык па¬гадзіце іх. Але калі адна з іх квапіцца на іншую, дык біцеся супраць той, якая праяўляе непрыхільнасць, пакуль яна не вернецца да загаду Аллага. А калі яна вернецца, дык усталюйце паміж імі мiр так, як i на¬лежыць. I будзьце бесстароннімi; сапраўды, Аллаг любіць бесстаронніх.

Сапраўды, вернікі – браты. Таму ўсталёўвайце мір паміж бра¬тамі вашымі і палохайцеся Аллага – магчыма, злітуюцца над вамi.

о тыя, якія паверылі! Няхай адны людзі не кпяць з іншых – маг¬чыма, тыя лепш за іх. I няхай адны жанчыны не кпяць з іншых – маг¬ чыма, тыя лепш за іх. Не лайце адно аднаго ды не выдумляйце абраз¬лівых мянушак. дрэнна ж быць непакорлiвым пасля таго, як паверыў. А тыя, хто не павініўся, апынуцца прыгнятальнікамi.

о тыя, якія паверылі! Пазбягайце большасці здагадак, бо, са¬праўды, некаторыя здагадкі з’яўляюцца грахом. Не сочыце адно за ад¬ным і не распаўсюджвайце плётак. Няўжо нехта з вас хоча есці мяса свайго скананага брата, калі гэта агiдна для вас? Палохайцеся Аллага, сапраўды, Аллаг – Прымаючы каянні, Міласэрны!

о людзі! Сапраўды, Мы стварылі вас з мужчыны і жанчыны і зрабілі вас народамі і плямёнамі, каб вы ведалі адно аднаго. Сапраў¬ды, найшаноўнейшы з асяродзьдзя вас перад Аллагам – найбольш збожны. Сапраўды, Аллаг – Усеведаючы, дасведчаны.

Бедуіны сказалі: «Мы паверылі». Скажы: «Вы не паверылі, таму кажыце: «Мы падпарадкаваліся». Бо вера яшчэ не ўвайшла ў вашыя сэрцы. Калі вы падпарадкуецеся Аллагу і Ягонаму Пасланцу, дык Ён не паменшыць вашых учынкаў. Сапраўды, Аллаг – Усепрабачаючы, Міласэрны».

Вернікі – гэта толькі тыя, хто паверыў у Аллага і Ягонага Паслан¬ца, а потым не меў ваганняў і вёў змаганне на шляху Аллага, ахвяру¬ючы сваёй маёмасцю і сваёй душою. Менавіта яны з’яўляюцца праўд¬зівымі.

Няўжо вы жадаеце распавесці Аллагу пра вашую веру, тагды як Аллаг ведае тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі? Аллаг ведае пра кожную рэч.

Яны лічаць свой зварот да ісламу ласкаю для цябе. Скажы: «Не лічыце свайго звароту да ісламу ласкаю. Гэта Аллаг праявіў вам літа¬сць, калі паказаў вам на шлях да веры – калі вы кажаце праўду».

Сапраўды, Аллаг ведае таемнае нябёсаў i зямлі. I Аллаг бачыць тое, што вы робіце.

Каф. Клянуся Каранам слаўным!

Але яны здзіўленыя тым, што з’явіўся ўгаворшчык з асяродзьдзя іх саміх, i кажуць нявернiкi: «Гэта – дзіўная рэч.

Няўжо, калі мы сканаем i станем прахам, [дык адродзімся?] Гэ¬тае вяртанне – неверагоднае».

Мы ведаем, што зямля адымае ў іх, але Мы маем захоўваемае Пі¬санне.

Але адкінулі яны праўду, калі яна з’явілася ім, i сумеліся яны.

Хiба не глядзелі яны на неба, што над імі, якім чынам узвялі Мы яго і ўпрыгожылі, i што няма ў ім расколін?

I распасцерлі Мы зямлю, усталяваўшы ўстойлівыя горы на ёй, i выгадавалі на ёй разнастайныя выдатныя расліны,

каб бачыў i памятаў гэта кожны раб, якi звяртаецца [да Аллага].

I паслалi Мы з неба ваду блаславёную, i выгадавалi ёй сады і збожжа пасеваў,

i высокія пальмы – з плёнам, якi звісае шэрагамi,

у якасцi ежы для [Нашых] рабоў. Мы адраджаем вадою нежы¬вую зямлю, i такім жа будзе і выхад [з магіл].

задаўга да іх народ Нуха, жыхары ар-Расса і самудыты,

адыты і народ Фараона, i браты Лута,

i жыхары аль-Айкi, i народ Тубба – усе яны не прызналі паслан¬цоў i спраўдзілася тое, што Я абяцаў.

Хіба стаміліся Мы ад першага стварэння? Але яны знаходзяцца ў ваганнях адносна стварэння новага.

Сапраўды, стварылі Мы чалавека, i ведаем, што шэпча яму душа, i Мы бліжэй да яго за шыйную жылу.

двое пісараў запісваюць, седзячы справа i злева.

Не вымавіць ані слова чалавек, каб наглядчык не быў гатовы за¬пiсаць яго.

I наступяць праўдзівыя перадсмяротныя пакуты. Вось тое, што ты спрабаваў пазбегнуць.

I затрубяць у рог: «Гэта – дзень абяцанага пакарання».

Прыйдзе кожная душа, а з ёй – паганяты i сведка.

Сапраўды, не зважалі вы на гэтае, але знялі Мы пакрыццё з вас, таму зрок ваш востры сёння.

I скажа спадарожнік душы: «Вось тое, што запісана мною».

Абодва вы кідайце ў пекла кожнага нявернiка, упартага,

супраціўніка дабра, злачынца, таго, хто вагаецца,

хто паставіў сабе іншага бога разам з Аллагам.

Скажа сябра-[шатан]: «Госпадзе наш! Я не збіваў яго са шляху праўды, ён сам знаходзiцца ў глыбокай памылцы».

Не спрачайцеся ў маёй прысутнасці, бо Я ўжо папярэдзіў вас.

Не скасоўваецца слова Маё i Я не прыгнятаю сваіх рабоў.

У той дзень спытаем Мы ў пекла: «Цi ты запоўненае?» Яно ад¬кажа: «Ці няма дадатку?»

Наблізіцца рай да збожных, i не будзе выдаленым.

Гэта тое, што было абяцанае кожнаму, хто вінаваціцца i трыма¬ецца веры,

таму, хто палохаецца Літасцівага таемна, i прыйшоў з сэрцам, якое звяртаецца.

Уваходзьце ў яго з мiрам, гэта – дзень Вечнасці.

Iм – усё, што яны пажадаюць, а ў Нас – яшчэ больш за тое.

Як шмат пакаленняў, мацней за іх, Мы знішчылі яшчэ раней. Шукалі яны прытулак па ўсёй зямлі. дык цi магчыма ўцячы?

Сапраўды, у гэтым – напамін таму, хто мае сэрца, хто слухае i хто з’яўляецца сведкам.

Сапраўды, стварылі Мы нябёсы, зямлю і тое, што паміж імі, за шэсць дзён; i не кранула Нас стомленасць.

Будзь трывучым да таго, што яны кажуць, i ўслаўляй Госпада твайго да ўзыходу сонца i перад мерапрыемствам.

I ноччу ўслаўляй Яго, i пасля паклонаў!

Прыслухайся ў той дзень, калі вяшчальнік пачне клікаць з бліжэйшага месца,

у той дзень, калі пачуюць гоман сапраўдна. Гэта i будзе дзень Выйсця [з магіл].

Сапраўды, гэта Мы даём жыццё i скананне, i да Нас вяртанне.

У той дзень зямля хутка расколецца для іх, калi яны будуць спя¬шацца. I згуртаваць іх – латва для Нас.

Мы лепш ведаем, што яны кажуць, і ты не прымушай іх. засце¬рагай жа Каранам тых, хто палохаецца Маёй пагрозы.

Клянуся тымі, якія рассяваюць!

Клянуся тымі, якія нясуць бярэмя!

Клянуся тымі, якія плывуць латва!

Клянуся тымі, якія размяркоўваюць справы!

Сапраўды, тое, што абяцана вам – праўда.

Суд абавязкова надыдзе.

Клянуся небам, па якім пракладзены шляхi!

Сапраўды, вы спрачаецеся паміж сабою.

Але адхінаецца ад [Карана] той, хто збіўся са шляху.

Няхай жа знікнуць хлусы

i тыя, хто знаходзіцца ў цемры невуцтва!

Яны пытаюцца: «Калі ж прыйдзе дзень Суда?»

У той дзень яны будуць пакараныя агнём.

Паспрабуйце ж вашага пакарання, якое вы так намагалiся па¬скорыць.

Сапраўды, збожныя будуць у райскіх садах, сярод крыніц,

атрымліваючы тое, што дараваў ім Госпад іхны. Сапраўды, яны пры жыцці былі шчырымi ў добрых справах,

спалі толькі малую частку ночы,

а перад світанкам яны малілі аб прабачэнні,

i аддавалі долю маёмасці таму хто просiць і пазбаўленаму.

зямля мае знакі для ўпэўненых людзей,

а таксама ў вас саміх. Няўжо вы не бачыце?

А на небе – доля вашая i тое, што абяцана вам.

Клянуся Госпадам неба і зямлі, што гэта – такая ж праўда, як i тое, што вы надзеленыя моваю!

Ці дайшло да цябе апавяданне пра шляхетных гасцей Ібрагіма?

Калі яны ўвайшлі да яго і сказалі: «Мiр!» Ён адказаў: «Мiр i вам, людзі незнаёмыя!»

Ён выйшаў да сваёй сям’і і прынёс тлустае цяля.

Падаўшы яго, ён спытаў: «Ці не паспрабуеце?»

I спалохаўся іх. Яны сказалі: «Не палохайся!» І распавялі яму до¬брую вестку пра разумнага хлопчыка.

Жонка залямантавала і пачала біць сябе па твары. I яна выгукну¬ла: «Я старая, бясплённая».

Яны адказалі: «Так кажа Госпад твой. Сапраўды, Ён – Мудры, Усеведаючы».

[Ібрагім] спытаў: «Чаго ж вы жадалі, о пасланцы?»

«Нас паслалi да беззаконнікаў».

Каб Мы наслалi на іх камяні з гліны,

адзначаныя Госпадам тваім для злачынцаў.

Мы вывелі адтуль вернікаў, якія былі там,

i знайшлі Мы там толькі адзіную хату з адданымі [Аллагу].

I пакінулі Мы там знак для тых, якія маюць сполах перад пакут¬лівым пакараннем.

Вось Мы паслалі Мусу з выразным доказам да Фараона.

Але, апіраючыся на сваю моц, той адхiнуўся i сказаў: «Чараўнік альбо апантаны».

Таму Мы схапілі яго разам з войскам і кінулі ў моры. Годны гань¬бы ж ён!

Вось Мы адаслалі супраць адытаў згубны вецер,

які не пакідаў пасля сябе ніводнае рэчы, апроч папялішча.

Было сказана самудытам: «Цешцеся з дабротаў да пэўнага часу».

Яны не паслухаліся загаду іхнага Госпада. Таму паразіла іх ма¬ланка, i бачылі яны гэтае.

Яны нават не змаглі падняцца, i ніхто не дапамог ім.

А яшчэ раней Мы знішчылі народ Нуха – яны былі людзьмі не-пакорлiвымi.

Магутнасцю Нашай Мы стварылі неба; сапраўды, Мы – пашыраем.

I Мы распасцерлі зямлю. Якiя жа выдатныя Мы наладжвальнікi!

з кожнай рэчы Мы стварылі пару; магчыма, апамятаецеся вы.

Спяшайцеся ж да Аллага! Сапраўды, я нясу ад Яго да вас выраз¬ную засцярогу.

I не рабіце побач з Аллагам іншага бога! Сапраўды, я нясу ад Яго да вас выразную засцярогу.

Таксама і тыя, якія жылі раней, казалі пасланцам, якія прыход¬зілі да іх: «Чараўнік альбо апантаны».

Няўжо яны наказвалi гэтае адно аднаму? Не, бо яны людзі, якія парушаюць.

Адхініся ад іх, i цябе не будуць упікаць.

I нагадвай, бо нагадка прыносіць карысць вернікам.

Я стварыў джынаў і людзей толькі для таго, каб яны пакланялі¬ся Мне.

Я не жадаю ад іх долi і не маю патрэбы, каб яны жывілі Мяне.

Сапраўды, Аллаг – Той Хто надзяляе, Уладар магутнасці.

Сапраўды, тым, якія душылi – такая ж доля, як i для iхных ся¬броў, якiя былi да іх. І няхай не прыспешваюць Мяне!

Гора нявернiкам ад таго дня, які абяцаны ім!

Клянуся гарою!

Клянуся кнігай, напісанай

на скрутках разгорнутых!

Клянуся домам наведваемым!

Клянуся дахам узнятым!

Клянуся морам распаленым!

Сапраўды, пакаранне Госпада твайго абавязкова прыйдзе,

i нішто не прадухіліць яго.

У той дзень неба пахіснецца,

а горы пачнуць рухацца.

Гора ў той дзень тым, якія адмаўляюць [праўду],

якія гуляюць сваім марнаслоўем.

У той дзень укінуць іх у пякельны агонь.

Вось – агонь, які вы адмаўлялі.

Няўжо гэта чараўнiцтва? Ці вы не бачыце?

дык вось гарыце ў ім! Усё адно для вас, будзеце вы трывучымi ці не – аплачана вам толькі за тое, што вы рабілі.

Сапраўды, збожныя будуць у райскіх садах, у асалодзе.

Цешачыся з таго, што даў ім Госпад іхны. Госпад захаваў іх ад пакарання пякельнага.

Ежце і піце, упіваючыся асалодаю – за тое, што зрабілі вы.

Ляжаць яны на ложках расстаўленых шэрагамi, i Мы шлюбуем іх з чарнавокімi.

Мы згуртуем тых, якія паверылі, з нашчадкамі іхнымі, якія ішлі за імі ў веры, i не прынізім Мы іхных учынкаў. Кожны чалавек з’яўля¬ецца закладнікам таго, што ён сабе набыў.

Мы дадзiм ім садавіну і мяса – такога, якога яны пажадаюць.

Яны будуць перадаваць адно аднаму келіх, якая не будзе наго¬даю ні для марнаслоўя, ні для граху.

Абыходзяць іх юнакі, падобныя да схаваных пэрлаў.

Вернікі будуць звяртацца адно да аднаго:

«Сапраўды, раней, знаходзячыся сярод нашых сваякоў, мы па¬лохаліся,

і Аллаг дараваў нам лiтасць i выратаваў ад пякельнага пакарання.

Мы заклікалі да Яго перад гэтым; сапраўды, Ён – добры, Міласэрны!»

Таму нагадвай! I паводле лiтасцi Госпада твайго ты не прара¬кальнік і не апантаны.

Няўжо яны кажуць: «Паэт. Пачакаем да часу яго згубы».

Скажы: «Чакайце і я буду чакаць разам з вамі».

Няўжо гэта iх розум заклікае да гэтага, альбо яны – злачынны народ?

Няўжо яны кажуць: «Ён прыгадаў яго». дык не! Не вераць яны.

Таму, калі вы праўдзівыя – прынясіце аповяд, падобны да яго.

Ці яны з’явіліся з нічога, ці яны самі – творцы?

Ці яны стварылі неба і зямлю? дык не, не ўпэўненыя яны.

Ці ў іх – скарбніца Госпада твайго? Ці яны – ейныя ахоўнікі?

Ці яны маюць лесвіцу, на якой падслухоўваюць [анёлаў]? Няхай той з іх, хто штосьцi падслухаў, прывядзе выразны доказ гэтаму.

Няўжо Яму – дачкі, а вам – сыны?

Няўжо ты просіш у іх узнагароджання, а яны абцяжараны аба¬вязкамі?

Няўжо яны ведаюць таемнае і запісваюць яго?

Ці яны жадаюць мудрагельстваў? Але нявернiкi самi стануць ахвярай падкопаў.

Ці ж яны маюць яшчэ нейкае боства, апроч Аллага? Усячысты Аллаг ад тых, каго дадаюць [Яму] ў сутаварышы.

Калі яны ўбачаць, што падаюць кавалкi неба, дык скажуць: «На¬грувашчванне аблокаў».

Пакінь жа іх, яны сустрэнуць гэта ў той дзень, калі прыйдзе іх¬ная загуба.

У той дзень, калі не ўратуе іх ніводнае мудрагельства іхнае i не будзе iм памагатых.

Сапраўды, прыгнятальнiкi будуць пакараныя яшчэ раней, але большасць з іх гэтага і не ведае.

Трывай жа, пакуль не прыйдзе пастанова Госпада твайго, сапраў¬ды, ты – пад Нашым поглядам. Услаўляй хвалою Госпада свайго, прачынаючыся ад сну!

Услаўляй Яго таксама сярод ночы і калі знікнуць зоркі!

Клянуся зоркаю, калі падае яна!

Не заблукаў ваш таварыш i не адхіліўся ад шляху

І не кажа ён па капрызе,

бо гэта – адкрыццё, якое адкрываецца яму.

Навучыў яго гэтаму надзелены дужаю моцаю,

прыгожы выглядам. Ён узняўся

на найвышэйшы небасхіл,

а потым сышоў і наблізіўся.

I быў на адлегласці двух палётаў стрэл ці яшчэ бліжэй,

i адкрыў рабу Ягонаму тое, што адкрыў,

i не ашукала яго сэрца ў тым, што ён бачыў.

Няўжо ж вы будзеце спрачацца пра тое, што ён бачыў?

Ён бачыў яшчэ i ягонае іншае сыходжанне –

каля ўскрайняга лотаса,

побач якога знаходзіцца сад прытулку.

I тагды пакрыла лотас тое, што пакрыла.

Не адхiлiўся погляд ягоны і не заблукаў.

Ён убачыў велізарны знак свайго Госпада.

Ці бачылі вы аль-Лат ды аль-Уззу?

I яшчэ гэтую, трэцюю з іх – Манат?

Няўжо вам – мужчыны, а Яму – жанчыны?

Такое размеркаванне было б няслушным.

Яны – нішто іншае, як імёны, выдуманыя вамі і вашымі баць¬камі. Аллаг не пасылаў пра іх ніводнага доказу. Яны ідуць толькі за здагадкамі i тым, чаго жадаюць душы, тагды як просты шлях ад Госпа¬да ўжо прыйшоў да іх.

Няўжо чалавек атрымае тое, чаго жадае?

Аллагу належыць жыццё наступнае і сёлетняе.

Колькі ж на нябёсах анёлаў, абарона якіх не прынясе аніякае ка¬рысці! Толькі некаторым Аллаг дазволіць абараніць тых, каго пажадае i кім задаволены Ён.

Сапраўды, тыя, якія не вераць у наступнае жыццё, называюць анёлаў жаночымі імёнамі.

У іх няма ведання пра гэтае, i ідуць яны толькі за здагадкамі, а здагадка нiяк не заменіць сабою праўду.

Цякай ж ад таго, хто адхiнуўся ад згадкі пра Нас і які не пажа¬даў нічога, апроч зямнога жыцця.

Вось мяжа іхнага ведання. Сапраўды, Госпад твой лепей ведае тых, хто адхіліўся ад Ягонага шляху, i Ён лепей ведае тых, хто ідзе про¬стым шляхам.

Аллагу належыць усё, што на нябёсах i на зямлі, каб Ён адпла¬ціў злачынцам за iхныя ўчынкі, i адгадзіў найлепшым тым, якія рабiлi дабро,

якія пазбягаюць вялікіх грахоў і брыдоты, апроч нязначных правін. Сапраўды, Госпад твой ахоплівае дараваннем усё. Ён лепш ведаў вас, калі тварыў вас з зямлі, i калі вы былі зародкамі ў чэравах маці вашых. Не ўслаўляйце саміх сябе, бо Аллаг лепш ведае тых, якія збожныя.

Ты бачыў таго, хто адхiнуўся,

ахвяраваў мала, а потым спыніў наогул?

Няўжо ён ведае таемнае так, што бачыць яго?

Хiба яму не распавялі пра тое, што ў скрутках Мусы

ды Ібрагіма, які выканаў абяцанае?

Нiводная душа не панясе цяжар іншае душы.

Сапраўды, чалавек атрымае толькі тое, да чаго імкнецца.

I ўбачаць ягоныя імкненнi,

а потым ён цалкам атрымае ўзнагароджанне.

У Госпада твайго – канчатковая мяжа,

i гэта Ён дорыць смех i плач,

i гэта Ён даруе скананне i жыццё,

i гэта Ён стварыў пару – мужчыну і жанчыну

з кроплі, якая вывяргаецца,

i гэта Яму належыць стварэнне наступнае,

i гэта Ён надзяляе багаццем i маёмасцю,

i гэта Ён – Госпад Сірыуса,

i гэта Ён знішчыў першых адытаў,

i самудытаў, не пакінуўшы нікога.

А яшчэ раней за іх – народ Нуха, а яны былі яшчэ больш прыг¬нятальнiкамi і непакорлівымi.

I знішчыў перакуленыя паселiшчы,

якія накрыла тое, што накрыла.

На конт якіх жа дабрадзействаў твайго Госпада ты маеш ваганне?

Гэты ўгаворшчык такі ж, як i першыя ўгаворшчыкi.

Надышло тое, што надыходзіць,

I не прадухіліць яго ніхто, апроч Аллага.

Няўжо вы дзівіцеся гэтаму аповеду,

цешыцеся, а не плачаце,

ды яшчэ і бавіцеся?

дык упадзіце нiцма ж перад Аллагам і пакланяйцеся Яму!