Belarusça Meal — Aliaksiej İsmail Kryŭcoŭ — Kamer 54:1 – Beled 90:20

Наблізіўся час, i раскалоўся месяц.

Калі яны бачаць знак, дык адварочваюцца і кажуць: «Сапраўднае чараўніцтва!»

Яны лічылі хлусамi [пасланцоў] ды ішлі за сваімі прыхільнасцямі, але кожная справа мецьме вагу.

Ужо дайшлі да іх весткі, якія ўтрымлівалi іх ад няверы.

дасканалая гэтая мудрасць. Але не было ім карысці ад засцярогі.

Адхiнiся ж ад іх у той дзень, калі вяшчальнік закліча да непры¬емнае рэчы.

з поглядамі, апушчанымі ўніз, выйдуць яны з магіл – як раскіда¬ная шаранча.

Яны накіруюцца да абвяшчальнікаў, i скажуць нявернiкi: «Цяж¬кі ж гэты дзень!»

Людзі Нуха выракаліся [ад пасланцоў] яшчэ раней за іх. Успры¬нялі яны за хлуса раба Нашага, сказалі: «Апантаны!» – і пагражалi яму.

Тагды ён заклікаў да Госпада свайго: «Мяне перамаглі, таму да¬памажы мне!»

Мы адчынiлi браму неба, i палілася адтуль вада.

I Мы адкрылі ў зямлі крыніцы; i злучыліся воды, як i было пры¬значана.

Мы панеслі Нуха на [каўчэгу] з дошак i цвікоў,

i ён плыў перад Нашым поглядам як адплата тым, хто не паверыў.

I Мы пакінулі яго як знак. І дзе ж той, хто павучаецца ім?

Якім жа было Маё пакаранне і засцярога.

Мы палацвілі Каран для нагадвання. дык дзе ж той, хто паву¬чаецца ім?

Адыты ўспрынялі [пасланца] як хлуса. Якім жа было Маё пака¬ранне і засцярога.

Калі Мы адаслалі супраць іх марозны вецер, у поўны лiха дзень.

Ён зрываў з месца людзей, як ствалы пальмаў, выдраных з кара¬нямі.

Якою ж была Маё пакаранне і засцярога!

Мы палацвілі Каран для нагадвання. дык дзе ж той, хто паву¬чаецца ім?

Самудыты ўспрынялі засцярогу як хлусню,

і сказалі: «Чалавек – такi ж, як i мы? Калі Мы пойдзем за iм, дык апынемся ў аблудзе і вар’яцтве.

Няўжо сярод нас дадзены напамін толькі яму? дык не, ён – фа¬набэрысты хлус».

заўтра яны даведаюцца, хто тут фанабэрысты хлус.

Я паслаў вярблюдзіцу як выпрабаванне для іх. Пачакай жа і май трыванне!

Раскажы ім, што вада падзеленая паміж імі і вярблюдзіцаю. Ня¬хай прыходзяць піць у пэўны час.

Але яны паклікалі свайго таварыша, а ён схапіў яе і перарэзаў жылы.

Якою ж было Мае пакаранне і засцярога!

Сапраўды, Мы даслалі супраць іх толькі адзін лямант; вось яны сталі падобныя да сена будаўніка загарадзi.

Мы палацвілі Каран для нагадвання. дык дзе ж той, хто паву¬чаецца ім?

Народ Лута ўспрыняў засцярогу як хлусню,

таму Мы наслалі на іх каменны дождж, i выратавалі толькі сям’ю Лута – перад світаннем,

як дабро ад Нас. дык Мы адгоджваем тым, хто ўдзячны.

I ён засцерагаў іх ад Нашае моцы, але яны вагаліся ў засцярозе,

i патрабавалі ад яго гасцей ягоных. Але Мы пазбавілі зроку гэты народ. Паспрабуйце ж Майго пакарання і Маёй засцярогі!

Раніца сустрэла іх цяжкiм пакараннем.

Паспрабуйце Майго пакарання і Маёй засцярогі!

Мы палацвілі Каран для нагадвання. дык дзе ж той, хто паву¬чаецца ім?

Прыйшла засцярога і да роду Фараона.

Яны ўспрынялі ўсе нашыя знакі як хлусню, таму Мы паразілі іх пакараннем Велiчнага, Усемагутнага.

Хіба вашыя нявернiкi лепш за тых? Ці, можа, вы маеце абарону, згаданую ў папярэдніх пісаннях?

Няўжо яны кажуць: «Мы – суполка, якая пераможа»?

Неўзабаве будзе разбiта суполка іхная, i адхінуцца яны назад.

дык не! Час прызначаны ім як тэрмін, i гэты час – самы цяжкі, самы гаротны.

Сапраўды, беззаконнікі пакутуюць i блукаюць у аблудзе.

У той дзень іх пацягнуць у агонь тварамі ўніз. «Паспрабуйце ж на смак дотык пекла!»

Сапраўды, Мы стварылі кожную рэч згодна прызначэнню.

Наш загад – адзіны, i выконваецца ў адно імгненне.

Мы ўжо знішчылі падобных да вас. І дзе ж той, хто павучаецца гэтым?

Усё, што яны рабілі, змяшчаецца ў пісаннях,

i запісана там i малое, i вялікае.

Сапраўды, збожныя будуць у садах, сярод рэк,

на сойме праўды, каля Ўсемагутнага Ўладара.

Лiтасцiвы

навучыў Карану,

стварыў чалавека,

навучыў выразна размаўляць.

Сонца і месяц рухаюцца па дакладным разліку.

А расліны і дрэвы схіляюцца нізка.

I неба высока ўзвёў Ён, i ўсталяваў вагi,

каб не парушалі вы меры.

Узважвайце слушна, але не памяншайце меры!

I зямлю Ён раскрыў для твораў,

на якой садавіна і пальмы з гронкамі,

i збожжа каласістае, i травы духмяныя.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Стварыў Ён чалавека з сухой гліны, падобнай да ганчарнай,

i стварыў джынаў з полымя вогненнага.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Госпад абодвух узыходаў i Госпад абодвух захадаў.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Ён стварыў дзве вадаточнiцы побач, якiя не злучаюцца ў адну.

Паміж імі – перашкода, каб не выходзілі яны з берагоў.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Атрымліваюць з іх пэрлы ды каралы.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Яму належаць караблi з ветразямі на моры, падобныя да гор.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Усё, што на зямлі – гіне.

Векаістым з’яўляецца толькі Сам Госпад твой, поўны велічы і шчодрасці.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Моляць Яго тыя, хто на нябёсах i на зямлі, i Ён на кожны дзень мае справу.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Хутка завінёмся Мы за вас, о вы, джыны і людзі!

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

о натоўп джынаў i людзей. Калі вы прымееце перасекчы межы нябёсаў i зямлі, дык перасячыце іх, але ж не перасечаце, калі не мець¬мяце ўлады.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Накіруюць на вас полымя i расплаўленую медзь, i не сыдзеце вы.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

I калі неба расколецца i стане чырвоным, як распаленая скура.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

У дзень той не спытаюць пра грэх ні людзей, ні джынаў.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Спазнаюць беззаконнікаў па іхных прыкметах, i схопяць за ногі і валасы.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Вось i пекла, якое адмаўлялі беззаконнікi.

Блукаюць яны паміж пеклам i кіпнем.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

А тыя, якія палохаюцца ўстаць перад Госпадам сваім, атрымаю¬ць два сады.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

з галінамі дрэваў, разлеглымі.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

У іх знаходзяцца дзве крыніцы.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Там – па пары кожнага віду плёнаў.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Будуць ляжаць [праведныя] ў ложках, якiя засланыя парчою, з плёнам з двух садоў, да якіх можна дацягнуцца рукою.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Там будуць тыя, якія апускаюць свае погляды – не дакранаўся да іх раней ні чалавек, ні джын.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Падобныя яны да яхантаў і каралаў.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Ці плацяць за дабро, апроч як дабром?

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Апроч тых двух ёсць яшчэ два сады.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Цёмна- зялёныя.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Там узнімаюць ваду дзве крыніцы.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Там розны плён – пальмы, гранаты.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Там – добрыя і выдатныя.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Чарнавокія, схаваныя ў намётах.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Не дакранаўся да іх раней ні чалавек, ні джын.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Ляжаць яны на зялёных падушках i багатых дыванах.

дык якія з Гасподніх дабротаў вы лiчыце хлуснёю?

Няхай будзе блаславенна імя Госпада твайго, Уладара велічы і шчодрасці.

Калі надыйдзе няўхільная Падзея,

дык ніхто не адмаўляцьме ейнага прыбыцця.

Яна зневажае і ўзнімае.

Калі здрыганецца зямля,

калі горы расколюцца на кавалкі,

i стануць раструшаным пылам,

дык вы станеце трыма гуртамі.

Адны людзі справа – хто тыя, што справа?

Адны людзі злева – хто тыя, што злева?

А тыя, што наперадзе – будуць наперадзе.

Яны i з’яўляюцца набліжанымі,

знаходзяцца ў садах асалоды.

Шмат хто з іх – першыя пакалення,

а меншасць – наступныя.

На ложках упрыгожаных,

яны будуць ляжаць адно насупраць аднаго,

а абыходзiць іх будуць павек маладыя юнакі,

з чарамі, збанамі і келіхамі з крынічным напоем,

ад якога не баліць галава і ад якога не п’янеюць.

Там – плён, які яны выбіраюць,

птушынае мяса, якога яны пажадаюць,

і чарнавокія,

падобныя да ўтоенае жамчужыны.

Вось узнагароджанне за тое, што зрабілі яны.

I ўжо не пачуюць яны там ні марнаслоўя, ні грахоўных размоў,

а толькі словы: «Мiр! Мiр!»

Людзі справа – хто тыя, што справа?

Яны будуць сярод лотасаў, пазбаўленых шыпоў,

пад бананамі, на якіх шэрагамi вісiць плён,

у працягнутым ценi,

сярод разлітых вод

i мноства садавiны,

якіх заўсёды дастаткова, i яны пад рукою.

Iм – паднесеныя дываны,

сапраўды, Мы стварылі іх яшчэ раз,

i зрабілі іх цнатлівымi,

любячымi аднагодкамi.

Гэта – для тых, хто справа.

Шмат хто з іх – з першых пакаленняў,

i шмат хто – з наступных.

Людзі злева – хто тыя, што злева?

У спякоце i ў кiпнi.

У цені чорнага дыму,

ні халаджавым, ні ласкавым.

Раней, перад гэтым, яны атрымлівалі асалоду,

былі ўпартымi ў сваім граху,

i казалі адно аднаму: «Няўжо, калі мы сканаем і ператворымся ў прах i косткі, мы сапраўды будзем адроджаныя,

альбо нашы бацькі?»

Скажы: «Сапраўды – i першыя, i апошнія пакаленні,

будуць згуртаваныя ў пэўным месцы, у прызначаны дзень».

А потым вы, о тыя, хто блукае і адмаўляе праўду,

есцьмяце плён з дрэва заккум.

Вы абавязкова напаўняцьмяце ім свае чэравы,

а запіваць усё гэтае кіпнем,

i піць, як асмяглы.

Так накормяць іх у Судны дзень.

Мы стварылі вас. дык чаму вы не прызнаяце [нядзелю]?

Хiба вы не бачылі таго насення, якое вылучаеце?

Гэта вы творыце яго – цi гэта Мы творым яго?

Мы размеркавалі паміж вамі скананне, i ніхто не апярэдзіць Нас

у тым, каб падмяніць вас падобнымі на вас і стварыць такімі, пра якіх вы і не ведаеце.

Вы ўжо ведаеце пра першы твор. Чаму б вам не прыгадаць?

Ці бачылі вы тое, што вы сееце?

Вы гадуеце яго – цi гэта Мы гадуем яго?

Калі б Мы пажадалі, дык ператварылі б яго на муку, i вы засталі¬ся б здзіўленымі:

«Мы пацярпелі страты,

i не засталося ежы ў нас!»

Вы бачылі ваду, якую вы п’яце?

Гэта вы пасылаеце яе з дажджавой хмары – цi гэта Мы пасылаем?

Калі б Мы пажадалі, дык зрабілі б яе горкаю. Чаму ж вы няўд¬зячныя?

Вы бачылі агонь, які кранаеце?

Цi вы гадуеце дрэва для яго – ці гэта Мы гадуем яго?

Мы зрабілі яго напамінам і дапамогаю вандруючым.

Услаўляй жа імя твайго Вялікага Госпада!

дык не! Клянуся месцамі захаду зорак!

I гэтая кляцьба – калі б вы толькі ведалі – кляцьба вялiкая.

Сапраўды, гэта – Прыслаўны Каран,

захаваны ў Кнізе.

дакранаюцца да яго толькі ачышчаныя.

Пасланы ад Госпада светаў.

Няўжо вы не верыце ў гэтае апавяданне,

i робіце вы лёс ваш лёсам нявернiкаў?

I калі душа падступае да горла

i вы глядзіце на [таго хто сканае],

дык Мы блiжэй да яго, чым вы, але вы не бачыце гэтага.

дык чаму ж вы, калі не будзе сплачана вам,

не паварочаеце яе? дык калі б вы былі шчырымi!

Калі ён быў адным з набліжаных,

дык атрымае супакой, уцеху і сад асалоды.

I калі ён быў адным з тых, хто справа –

Мір табе! Ты – адзін з тых, хто справа.

Але калі ён быў адным з тых, якія адмаўляюць i блукаюць,

дык паіць яго будуць кіпнем,

i гарэць ён будзе ў агнi.

Вось гэта на самой справе i ёсць безумоўная праўда.

дык услаўляй імя Госпада твайго Вялікага!

Услаўляе Аллага тое, што на нябёсах i на зямлі, а Ён – Велічны, Мудры.

Яму належыць улада над нябёсамі і зямлёю, Ён даруе жыццё і ска¬нанне, i Ён – над усялякаю рэччу Магутны.

Ён – Першы i Апошні, Відавочны і Таемны, i Ён ведае пра кож¬ную рэч.

Ён – Той, Хто стварыў нябёсы i зямлю за шэсць дзён, а потым уз¬няўся над Тронам. Ведае Ён, што ўваходзіць у зямлю i што выходзіць з яе, i што сыходзіць з неба, i што ўзнімаецца туды. Ён з вамі веданнем, дзе б вы ні былі, i бачыць Аллаг тое, што робіце вы.

Яму належыць улада над нябёсамі і зямлёю i да Аллага вяртаюц¬ца ўсе справы.

Ён павялічвае ноч за рахунак дня, а дзень за рахунак ночы, i Ён ведае тое, што схавана ў сэрцах.

Паверце ў Аллага і Ягонага Пасланца, ахвяруйце тое, у чым Ён зрабіў вас спадчыннікамі; таму тым з вас, якія паверылі i ахвяравалі, ім – вялікае ўзнагароджанне.

А чаму вы не верыце ў Аллага, калі Пасланец заклікае вас паверы¬ць у Госпада вашага і, праўдзіва, узяў Ён запавет з вамі, калі вы вернікі?

Ён – Той, Хто паслаў рабу свайму знакі выразныя, каб вывесці вас з цемры да святла, i, сапраўды, Аллаг – Спачувальны і Міласэрны.

А чаму ж вы не выдаткоўваеце на шляху Аллага, калі Аллагу на¬лежыць спадчына нябёсаў i зямлі? Не роўныя паміж сабою тыя, якія ахвяравалі да перамогі і ўдзельнічалі ў змаганні; яны – вышэй за тых, якія ахвяравалі пазней i ўдзельнічалі ў змаганні пазней. I кожнаму абя¬цаў Аллаг найлепшае, i Аллагу вядома тое, што робіце вы.

Той, хто пазычыць Аллагу добрую пазыку, атрымае ад Аллага ўдубальт, i яму – узнагароджанне шчодрае.

У той дзень убачыш ты вернікаў, мужчын і жанчын – плыве святло іх перад імі i справа ад іх: «Вестка ўцешная сёння для вас – сады, дзе цурчаць рэкі. Будзеце вы там павек». Гэта – вялікі поспех!

У той дзень скажуць крывадушнікі, мужчыны і жанчыны, тым, якія паверылі: «Пачакайце, мы пазычым у вас святло!» Скажуць ім: «Вяртайцеся назад i шукайце святло». Пабудуюць паміж імі сцяну з варотамі, унутры якое лiтасць, а вонкі – пакаранне.

Будуць яны казаць: «Хіба мы не былі з вамі?» Скажуць ім: «Так, але вы самі спакушалі адно аднаго – вы чакалі, i вы вагаліся, i заахво¬чвалiся ілжывымі надзеямі, пакуль не з’явіўся загад Аллага; i спаку¬шаў вас супраць Аллага спакуснік.

Сёння не прымуць ад вас выкуп, i ад тых, якія не паверылi; ваш прытулак – агонь, які возьме ў палон вас. Агідны ж гэты прытулак!»

Хіба не час для тых, якія паверылі, упакорыць сэрцы свае для згадвання Аллага і таго, што падаравана з праўды, і не быць падобным да тых, каму было дадзена Пісанне раней, i чые сэрцы пачарсцвелi з часам, i большасць якіх – непакорныя?

дык ведайце, што Аллаг адраджае зямлю пасля ейнага сканан¬ня! Мы тлумачым знакi для вас – магчыма, зразумееце вы.

Сапраўды, тым мужчынам i жанчынам, якія даюць міласціну i якія пазычылi Аллагу добрую пазыку – падвоіцца яна ім i будуць яны ўзнагароджаныя шчодра.

I тым, якія паверылі ў Аллага і Ягонага Пасланцанага – праўд¬зівым i сведкам перад Госпадам iхным – на іх чакае ўзнагароджанне і святло, а тыя, якія не паверылі і адкідвалі знакi Нашыя, яны – жыха¬ры пекла.

Ведайце, што жыццё ў гэтым свеце – толькі гульня і забава, упры¬гажэнні і хвальба паміж вамі, спаборніцтвы ў павелічэнні маёмасці і дзяцей – падобна яно да дажджу, пасля якога пасевы здзіўляюць сей¬біта; далей ты бачыш іх жоўтымі, а потым яны каржавеюць. А ў бу¬дучым жыцці – пакаранне моцнае альбо прабачэнне ад Аллага і Яго¬нае задавальненне. I жыццё ў гэтым свеце – нішто іншае, як даброты прывідныя.

Iмкніцеся ж [папярэджваючы] адно аднаго ў атрыманні пра¬бачэння ад Госпада вашага і раю, працягнутага на разлегласць неба і зямлі; прыгатаваны ён тым, якія паверылі ў Аллага і Ягоных паслан¬цоў; гэта – шчодрасць Аллага, дорыць Ён яе, каму пажадае, i Аллаг – Уладар вялікай шчодрасці.

Не адбудзецца ніякага лiха ні на зямлі, ні ў вас саміх, калі яго не было ў Пісанні яшчэ да таго, як Мы створым гэтае. Сапраўды, латва гэта для Аллага!

Каб не смуткавалі вы праз тое, што вас абмінула, i не цешыліся таму, што Мы далі. Аллаг не любіць усялякага ганарліўца і самахвала,

якія хцівыя і прымушаюць людзей быць хцівымі. А калі хто ад¬хінаецца, дык, сапраўды, Аллаг – заможны, Пахвальны.

Пасылалі Мы пасланцоў нашых са знакамі выразнымі, i пасылалі Мы з імі Пісанне і Вагi для таго, каб прытрымліваліся людзі слушнас¬ці; паслалі Мы жалеза, у якім вялікая моц i карысць для людзей – каб ведаў Аллаг, хто таемна дапамагае Яму і Ягоным пасланцам. Аллаг – Моцны, Велічны.

І, праўдзіва, пасылалі Мы Нуха і Ібрагіма, i ўсталявалi сярод на¬шчадкаў iхных прароцтва і Пісанне. Былі сярод іх тыя, хто ішоў про¬стым шляхам, але шмат хто з іх – непакорлiвыя.

Потым паслалі Мы ўтроп іх Iсу, сына Мар’ям, i далi Мы яму Iн¬джыл, i ўсялілі ў сэрцы тых, хто ішоў за ім, спагаду і лiтасць. А мана¬ства яны прыдумалі самі, бо Мы не прыпісвалі яго ім, хіба як прагну¬ць яны задаволенасці Аллага. Але не выканалі яны яго належным чынам. I даравалi Мы тым сярод іх, якія верылi, узнагароджанне, але шмат хто з іх – непакорлiвыя.

о вы, якія паверылі! Палохайцеся Аллага і паверце ў Ягонага Пасланца, і тагды Ён абдорыць вас удубальт са Сваёй лiтасцi, дасць вам святло, з якім вы будзеце ісці; і прабачыць вас, i Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Няхай ведаюць людзі Пісання, што яны не маюць улады над шчодрасцю Аллага, што шчодрасць – у Ягонай уладзе, i дае Ён яе таму, каму пажадае, i Аллаг – Уладар вялікай шчодрасцi.

Аллаг пачуў словы той, якая спрачалася з табою пра свайго мужа, i скардзілася Аллагу. Аллаг пачуў вашу размову, бо, сапраўды, Аллаг – Усечуючы, Усебачачы.

Тыя, якія называюць сваіх жонак хрыбетнікамi маці, хоць на са¬мой справе тыя не з’яўляюцца маці iхнымi, бо іхныя маці – тыя, якія нарадзілі іх, кажуць словы ганьбавальныя і хлуслівыя. Сапраўды, Ал¬лаг – Пагадлівы, Прабачаючы.

Тыя, якія называюць сваіх жонак хрыбетнікамi маці, а потым ад¬маўляюцца ад сказанага, няхай адпусцяць аднаго раба перад тым, як да- крануцца адно да аднаго. Павучаюць вас гэтым, i Аллаг ведае, што вы робіце.

А хто не мае раба, дык няхай посцiць на працягу двух месяцаў без перапынку, перад тым, як дакрануцца да жонкі. А хто не прымее зрабіць гэтага, дык няхай накорміць шэсцьдзесят бедакоў. Усё гэта – для таго, каб паверылі вы ў Аллага і Ягонага Пасланца. Такія абмежа¬ванні Аллага, а нявернiкаў чакае пакутлівае пакаранне!

Тыя, якія варагуюць з Аллагам і Ягоным Пасланцом, будуць раз¬бітыя таксама, як былі разбітыя тыя, якія жылі раней за іх. Мы вы-правілі выразныя знакі, а нявернiкаў чакае зневажальнае пакаранне,

у дзень, калі Аллаг адродзіць іх усіх i раскажа ім пра іхныя ўчынкі. Падлічыў іх Аллаг, а яны забыліся на іх, і Аллаг – кожнай рэчы Сведка.

Хiба ты не бачыш, што Аллаг ведае тое, што на нябёсах i тое, што на зямлі? Не бывае таемнае размовы паміж трыма, дзе Ён не быў бы чацвёртым, паміж пяццю, дзе Ён не быў бы шостым, ці ж менш альбо больш за гэтае, без таго, каб Ён не быў з імі [веданнем], дзе б яны ні былі Потым, у дзень Адраджэння, Мы паведамім ім пра іхныя ўчынкі. Аллаг – пра кожную рэч дасведчаны.

Хiба не бачыў ты тых, якім была забароненая таемная гутарка? Потым усе яны павярталіся да таго, што было забаронена ім, змовілі¬ся аб граху, непрыхільнасці i няпослуху супраць Пасланца. Калі яны прыходзяць да цябе, дык вітаюцца з табою не так, як вітае цябе Аллаг, і кажуць самі сабе: «Чаму не скарае нас Аллаг за тое, што мы кажам?» дастаткова ім пекла. Туды будуць змешчаны яны, i агіднае ж гэта месца!

о вы, якія паверылі! Калі гутарыце таемна, дык не размаўляйце пра грэх, непрыхільнасць альбо няпослух у адносінах да Пасланца. Размаўляйце ж пра багабойнасць і збожнасць, і палохайцеся Аллага, перад якім вы будзеце згуртаваныя.

Сапраўды, таемная гутарка – ад шатана, які прагне суму для тых, якія паверылі. Але яна не прынясе ім ніякай шкоды, апроч як з дазво¬лу Аллага. I на Аллага ўскладаюць надзеі вернікі.

о вы, якія паверылі! Калі вам кажуць на сходах: «Саступіць!» – дык саступіць. I надзяліў вас Аллаг яшчэ лепшым месцам. А калі вам кажуць: «Устаньце!» – дык уставайце. Аллаг даруе перавагу тым з вас, якія паверылі і тым, каму дадзена веданне. I Аллаг ведае, што вы робіце.

о вы, якія паверылі! Калі вы размаўляеце з пасланцам таемна, ня¬хай міласціна папярэднічае вашай гутарцы. Гэта – лепш для вас і чыс¬цей. А калі нічога не знойдзеце, дык Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Няўжо вы палохаецеся, каб міласціна папярэднічала вашай та¬емнай гутарцы? Калі вы не зрабілі гэтага, і Аллаг прыняў вашае каян¬не, дык рабіце малітву, давайце закят, падпарадкоўвайцеся Аллагу і Яго Пасланцу. Аллаг ведае тое, што вы робіце.

Хiба ты не бачыў тых, якія сябруюць з людзьмі, на якіх угнявiў¬ся Аллаг? Яны – i не з вамі, i не супраць вас, яны свядома даюць хлуслі¬выя кляцьбы.

Аллаг падрыхтаваў для іх жорсткае пакаранне! Сапраўды, дрэн-на тое, што яны робяць.

Яны зрабілі свае кляцьбы шчытом, і збіваюць са шляху Аллага. На іх чакае зневажальнае пакаранне!

Не дапаможа ім перад Аллагам нiчым ні іхная маёмасць, ні іх¬ныя дзеці. Яны – жыхары пекла i будуць там павек.

У той дзень Аллаг адродзіць іх усіх. I яны давацьмуць кляцьбы перад Ім, як давалі кляцьбы вам, і думаць, што гэта чымсьці дапамо¬жа ім. Сапраўды, яны – хлусы.

Перамог іх шатан i прымусіў забыцца нават згадваць Аллага. Яны – прыхільнікі шатана, а сапраўды, прыхільнікі шатана – гэта тыя, якія маюць страты.

Сапраўды, тыя, якія варагуюць з Аллагам і Яго Пасланцом, апы¬нуцца сярод зняважаных.

Аллаг напісаў: «Абавязкова перамогу атрымаю Я і Мае пасланцы!»

Ты не знойдзеш людзей, якія вераць у Аллага і Апошні дзень, але адначасова сябруюць з тымі, хто варагуе з Аллагам і Яго Паслан¬цом – нават калі гэта будуць іх бацькі, сыны, браты альбо іншыя сва¬які. Аллаг дараваў сэрцам iхнiм веру і ўмацаваў іх духам ад Сябе. Ён увядзе іх у сады, дзе цурчаць рэкі, i будуць яны там павек. Аллаг зада¬волены імі, i яны задаволеныя Ім. Гэта – прыхільнікі Аллагаi, сапраў¬ды, прыхільнікі Аллага маюць поспех.

Услаўляе Аллага тое, Што на нябёсах, i тое, Што на зямлі, а Ён – Велiчны, Мудры.

Ён – Той, Хто вывеў нявернікаў з людзей Пісання з жытла іхнага падчас першага выгнання. Вы і не думалі, што яны пойдуць, а яны ду¬малі, што іхныя фартэцы абароняць іх ад Аллага. І Аллаг скараў іх з іншага боку, з якога яны і не чакалі. Ён напоўніў сполахам iхныя сэр¬цы. Таму яны разбуралі ўласныя хаты сваімі рукамі і рукамі вернікаў. Няхай гэта будзе павучаннем вам, тым, хто мае вочы!

Калі б не загадаў ім Аллаг выгнання, дык скараў бы скананнем іх у зямным жыцці. А ў наступным жыцці на іх чакае вогненнае пакаранне.

Гэта – за тое, што яны паўсталі супраць Аллага і Ягонага Паслан¬ца. да таго, хто паўстае супраць Аллага, Ён суворы ў пакаранні.

Тое, што вы ссеклі пальмы ці пакінулі іх i далей далі стаяць на іх¬ных каранях, – гэта толькі з дазволу Аллага і дзеля ганьбы непакорлiвым.

I вы не скакалі на конях альбо вярблюдах да той здабычы, якую дараваў Аллаг Свайму Пасланцу, але гэта Аллаг дае ўладу пасланцам Сваім над тымі, над кім пажадае Ён. Аллаг здольны на кожную рэч.

Тое, што Аллаг дараваў Свайму Пасланцу ад жыхароў паселiш¬чаў, належыць Аллагу, Пасланцу і ягоным сваякам, сiрацiнам, бедакам i падарожнікам; i каб не дасталося яно заможным сярод вас. Таму вазь¬міце тое, што даў вам Пасланец, але не чапайце таго, што ён забараніў вам. Сапраўды, Аллаг – суворы ў пакаранні.

[Маёмасць належыць таксама] незаможным перасяленцам, якія былі выгнаныя з жылля свайго i страцілі сваю маёмасць, імкнучыся да лiтасцi Аллага і Ягонага задавальнення, дзеля дапамогі Аллагу і Яго¬наму Пасланцу. Яны i з’яўляюцца шчырымi.

Тыя, якія жылі ў Мэдыне раней і паверылі раней, любяць тых, хто перабраўся да іх. У іх сэрцах няма зайздрасці да таго, што атрымалі тыя. Яны прызнаюць іх перавагу, хоць і самі знаходзяцца ў патрэбе. Хто перамог сваю хцівасць, той дасягнуў поспеху.

Тыя, якія прыйдуць пасля іх, скажуць: «Госпадзе наш! Прабач нас і братоў нашых, якія паверылі раней за нас! I не дай сэрцам нашым споўніцца нянавісцю да тых, хто паверыў раней! Госпадзе наш! Ты – Спачувальны, Міласэрны!»

Ці не бачыў ты крывадушнікаў, якія кажуць сваім братам нявер¬нiкам сярод людзей Пісання: «Калі выганяць вас, дык мы абавязкова пойдзем разам з вамі, i мы не падпарадкуемся наказу ваяваць супра¬ць вас. А калі нехта будзе змагацца супраць вас, дык мы дапаможам вам». І Аллаг сведчыць, што яны хлусяць.

Калі тыя і будуць выгнаныя, дык яны не пойдуць разам з імі, а калі супраць іх пачнецца змаганне, дык яны таксама не дапамогуць ім, адхiнуўшыся назад. Не дапаможа ім ніхто.

Сапраўды, яны палохаюцца вас у сэрцах мацней за Аллага, бо яны – людзі, якія не разумеюць.

Усе разам яны не пачнуць змаганне супраць вас, хіба як у ўма¬цаваннях альбо за сценамі іхнымі. І баявы запал іх з’яўляецца моцным толькі паміж імі самімі. Ты лічыш, што яны – адзіныя, але іхныя сэр¬цы раз’яднаныя. Гэта так, бо яны – людзі неразумныя.

Падобныя яны да тых, якія жылі неўзабаве перад імі. Тыя ж ад¬чулі наступствы дзей сваіх, і на іх чакае пакутлiвае пакаранне.

Падобныя яны да шатана, калі сказаў ён чалавеку: «Не вер!» І калі той стаў нявернiкам, ён сказаў: «А я выракаюся ад цябе, бо я па¬лохаюся Аллага, Госпада светаў».

Канец i тых, і іншых – пекла, дзе яны будуць павек. Гэта ўзнага¬роджанне прыгнятальнiкам.

о вы, якія паверылі! Палохайцеся Аллага, і няхай падумае кож¬ны пра тое, што падрыхтаваў ён сабе на заўтра. Палохайцеся Аллага, бо Аллаг ведае пра тое, што вы робіце!

Не будзьце ж такімі як тыя, хто забыўся на Аллага. Ён прымусіў іх забыцца на саміх сябе. Яны i з’яўляюцца непакорлівымі.

Не роўныя жыхары пекла і жыхары раю, бо менавіта жыхары раю будуць мець поспех.

Калі б Мы паслалі гэты Каран гары, дык ты ўбачыў бы яе пакор¬ліва расколатаю ад сполаху перад Аллагам. Гэта – прыпавесці, якія Мы прыводзім людзям; магчыма, падумаюць яны.

Ён – Аллаг; апроч Яго няма бога. Ён ведае таемнае і адкрытае, i ён – Лiтасцiвы, Міласэрны.

Ён – Аллаг; апроч Яго няма бога. Уладар, Прасвяты, Мірны, Вер¬ны, Ахоўнік, Велічны, Усеўладны, Узняты. Усячысты Аллаг ад тых, каму пакланяюцца разам з Ім!

Ён – Аллаг; Стваральнік, Творца, даруючы аблічча. Яму нале-жаць выдатныя імёны, услаўляе Яго тое, што на нябёсах i на зямлі, а Ён – Велічны, Мудры.

о вы, якія паверылі! Не бярыце сабе сябрамі Маіх ворагаў i вора¬гаў вашых! Вы сустракаеце іх з любоўю, тагды як яны не вераць у праў¬ду, што прыйшла да вас, выганяюць Пасланца і вас саміх за тое, што ве¬рыце вы ў Аллага, Госпада вашага. I калі вы выйдзеце змагацца на Маім шляху і шукаць Маёй лiтасцi, дык не хавайце сваю любоў да іх. Я ж бо ведаю тое, што вы хаваеце і тое, што вы кажаце адкрыта. I хто з вас зра¬біў гэтае, той сышоў са шляху праўдзівага.

Калi ж стануць на шляху вашым, дык будуць вам ворагамі, і будуць шкодзіць вам сваімі рукамі і словамі, жадаючы, каб вы сталі нявернiкамi.

Не дапамогуць вам ні сваякі вашыя, ні дзеці вашыя. У дзень Адраджэння Ён разважыць паміж вамі. I Аллаг бачыць тое, што вы робіце.

I добры прыклад для вас Ібрагім i тыя, хто з ім, калі сказалі яны народу свайму: «Мы выракаемся ад вас і ад таго, чаму вы пакланяеце¬ся заміж Аллага! Мы адхіляем вас i будзе паміж намі і вамі непрыхіль¬насць і нянавісць, пакуль не паверыце вы ў адзінага Бога!» Толькі ска¬заў Ібрагім бацьку свайму: «Я буду прасіць прабачэння для цябе, хоць і не маю для гэтага ўлады над тым, што належыць Аллагу. Госпадзе наш! На Цябе спадзяемся мы, i да Цябе – вяртанне.

Госпадзе наш! Не рабі нас выпрабаваннем для тых, якія сталі нявернікамi! даруй нам, Госпадзе наш, сапраўды, Ты – Велічны, Мудры!»

Сапраўды, яны былі добрым прыкладам для вас, для тых, хто спадзяецца на вяртанне да Аллага і Апошні дзень. А калі хто завер¬нецца, дык Аллаг – заможны, Пахвальны.

Магчыма, Аллаг злучыць любоўю вас i тых, з кім вы варагуеце. I Аллаг – Усемагутны, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Аллаг не забараняе вам быць прыязнымi і бесстароннымi да тых, хто не змагаўся з вамі праз вашу веру і не выганяў вас з вашага жыл¬ля. Сапраўды, Аллаг любіць бесстаронных.

Аллаг забараняе вам сябраваць толькі з тымі, якія змагалiся з вамі праз веру, выганялі вас з вашага жылля і спрыялі выгнанню вашаму. А хто сябруе з імі, тыя – прыгнятальнiкi.

о тыя, якія паверылі! Калі прыходзяць да вас верніцы, якія пе¬рабралiся, дык выпрабоўвайце іхную веру. Аллаг лепш ведае, якая іх¬ная вера. Калі ж пераканаецеся вы ў тым, што яны – верніцы, дык не вяртайце іх нявернiкам, бо тым забаронена браць шлюб з верніцамі, а ім – браць шлюб з нявернікамі. Таму сплаціце ім тое, што яны выдат¬кавалі. Няма граху вам у тым, што вы возьмеце шлюб з [верніцамі] пас¬ля сплаты належнага. І не трымайцеся за [шлюбныя] повязі з няверні¬цамі і прасіце [ў паганаў] тое, што вы выдаткавалі. I нявернікі няхай патрабуюць тое, што яны выдаткавалі. Гэта так вырашыў для вас Ал¬лаг, Ён вырашае паміж вамі, i Аллаг – Усеведаючы, Мудры.

І калі якая-небудзь з вашых жонак сышла да нявернiкаў, а по¬тым захапілі вы здабычу, дык дайце тым, каго пакінулі жонкі, столькі ж, колькі тыя сплацілі ім. I палохайцеся Аллага, у Якога вы верыце!

о Прароча! Калі прыйдуць да цябе няверніцы і паклянуцца ў тым, што не будуць пакланяцца нікому, апроч Аллага, не будуць крас¬ці, пералюбнічаць, забіваць сваіх дзяцей, мець дзяцей ад іншых, упарта трымацца хлусні, і не будуць чыніць табе няпослух, калі заклiкацьмеш іх да таго, што заахвочваецца, дык ты прымі іхныя кляцьбы і прасі для іх прабачэння ў Аллага. Сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

о тыя, якія паверылі! Не бярыце сабе сябрамі людзей, на якіх угневаўся Аллаг! Яны ўжо страцілі надзею на наступнае жыццё, як страцілі яго нявернiкi, якія ляжаць у магілах.

Услаўляюць Аллага тыя, што на нябёсах, i тыя, што на зямлі, а Ён – Велiчны, Мудры.

о вы, якія паверылі! Чаму кажаце тое, чаго не робіце?

Вялікая непрыязнасць у Аллага тагды, калі вы кажаце, а не робіце!

Сапраўды, Аллаг любіць тых, якія вядуць змаганне на Ягоным шляху шэрагамi, падобнымі да моцнай пабудовы.

Вось Муса сказаў народу свайму: «о, народ мой! Чаму робіце дрэнна мне, хоць сапраўды ведаеце, што я – пасланец Аллага да вас?» I калі збіліся яны з простага шляху, то адхіліў Аллаг сэрцы іхныя, бо Аллаг не вядзе простым шляхам непакорлівых.

I калі сказаў Iса, сын Мар’ям: «о сыны Iсраiла! Я – пасланец Ал¬лаг да вас, які пацвярджае тое, што было да мяне ў Таўраце, і паведам¬ляе добрую вестку пра пасланца, які з’явіцца пасля мяне. Імя яго – Ах¬мад». А калі гэты пасланец прыйшоў з выразнымі доказамі, сказалі: «Гэта – відавочнае чараўніцтва».

Але хто ж большы прыгнятальнiк, чым той, хто паклёпнічае на Аллага, калі яго заклікаюць да ісламу? Аллаг не вядзе простым шля¬хам прыгнятальнiкаў.

Жадаюць яны патушыць святло Аллага сваімі вуснамі, але Аллаг даносіць святло сваё, як бы не было б гэта праціўна нявернiкам.

Ён – Той, Хто паслаў Пасланца Свайго з кіраўніцтвам і праўдзіваю вераю, каб перасягнула яна ўсе іншыя веранні, як бы не было б гэта праціўна паганым.

о вы, якія паверылі! Цi паказаць вам на справу, якая выратуе вас ад пакарання пакутлiвага?

Паверце ў Аллага і Ягонага Пасланца і змагайцеся на шляху Ал¬лага сваёй маёмасцю i жыццём. Гэта лепш для вас, калі вы разумееце.

даруе Ён вам грахі вашыя і ўвядзе ў сады, дзе цурчаць рэкі, i ў выдатнае жыллё ў садах Эдэну. Гэта – поспех вялікі!

Яшчэ ёсць і іншае, што вы любіце – дапамога ад Аллага і блізкая перамога; таму пацеш вернікаў добраю весткаю.

о вы, якія паверылі. Будзьце памагатымі Аллага, як сказаў Iса, сын Мар’ям, вучням сваім: «Хто мае памагатыя на шляху да Аллага?» Сказалі вучні: «Мы – памагатыя Аллага!» І паверыла адна частка з на¬шчадкаў Iсраiла, а іншая частка не паверыла. Падтрымалі Мы тых, якія паверылі, i перамаглі яны ворагаў сваіх.

Услаўляюць Аллага тыя, што на нябёсах, i тыя, што на зямлі – Ула¬дара, Святога, Велiчнага, Мудрага.

Ён – Той, Хто адаслаў да непісьменных пасланца з асяродзьдзя іх саміх. Чытае ён Ягоныя знакі, ачышчае іх, вучыць іх Пісанню і мудрас¬ці, хоць раней яны знаходзіліся ў сапраўднай аблудзе.

І іншых сярод тых, якія яшчэ не далучыліся да іх, а Ён – Велiчны, Мудры.

Гэта – шчодрасць Аллага, дорыць Ён яе, каму пажадае, а Аллаг валодае шчодрасцю вялiкаю.

Тыя, якім загадана трымацца Таўрата – але потым не выканалі яны гэтага – падобныя да асла, нагружанага кнігамі. Якім жа дрэнным з’яўляецца прыклад людзей, якія лічаць хлуснёю знакі Аллага! Аллаг не вядзе простым шляхам прыгнятальнікаў.

Скажы: «о вы, якія зрабіліся юдэямі! Калі сцвярджаеце, што вы прыхільнікі Аллага апроч іншых людзей, дык пажадайце сабе сканан¬ня, калі вы праўдзівыя».

Але не пажадаюць яны яе ніколі праз тое, што рабiлi рукі іх. Ал¬лаг ведае прыгнятальнікаў.

Скажы: «Сапраўды, скананне, ад якога ўцякаеце вы, праўдзіва су¬стрэне вас. Потым паварочаецеся вы да Таго, хто ведае таемнае і віда¬вочнае, i паведаміць Ён вам пра тое, што вы рабілі».

о вы, якія паверылі! Калі заклікаюць вас да малітвы ў пятніцу, дык звярніцеся да згадвання Аллага i пакiньце справы гандлёвыя. Гэта лепш для вас, калі вы разумееце.

I калі малітва скончыцца, дык разыходзьцеся па зямлі, шукаючы лiтасць Аллага, i памінайце Аллага часта, магчыма, мецьмяце поспех.

Але калі бачаць яны гандаль ці забавы, спяшаюцца яны да гэта¬га, пакідаючы цябе стаяць [у мячэці]. Скажы: «Тое, што ў Аллага, лепш за забавы і гандаль, і Аллаг – лепшы з тых, хто надзяляе!»

Калі прыходзяць да цябе крывадушнікі, яны кажуць: «Сапраўды, ты пасланец Аллага!» Аллаг ведае, што ты, сапраўды, Ягоны Пасланец, і Аллаг сведчыць, што крывадушнікі – хлусы.

І зрабілі кляцьбы сваёй заслонаю і збiваюць са шляху Аллага. Са¬праўды дрэнна тое, што яны робяць!

Гэта таму, што яны спачатку паверылi, а потым – не. запячата¬ныя iхныя сэрцы, i яны не разумеюць.

Калі ты глядзіш на іх, прыгажосць іхных целаў захапляе цябе, і калі яны кажуць, дык ты слухаеш іх. Але яны падобныя да бярвёнаў, якiя прыхіленыя да сцяны, і кожны крык успрымаюць як пагрозу для сябе. Яны ворагі, таму пільнуйся іх. Няхай згубіць іх Аллаг! Як жа яны падалiлiся!

Калі кажуць ім: «Прыходзьце, каб папрасіў прабачэння для вас Пасланец Аллага!» – дык яны толькі віхраць сваiмi галавамi, і ты бачыш, што яны адхінаюцца, напоўненыя гонарам.

Усё адно для іх, прасіцьмеш прабачэння за іх, ці не. Аллаг ніколі не прабачыць іх, бо Аллаг не вядзе простым шляхам людзей непакор¬лівых.

Яны – тыя, хто кажа: «Не ахвяруйце для тых, хто з Пасланцом Ал¬лага, пакуль не пакінуць яны яго!» І Аллагу належаць скарбы нябёсаў i зямлі, хоць крывадушнікi гэтага і не разумеюць.

Яны кажуць: «Калі мы паварочаемся ў Мэдыну, дык моцныя ся¬род нас выганяць адтуль кволых». Моц жа належыць Аллагу, Паслан¬цу і вернікам, хоць крывадушнiкi гэтага і не ведаюць.

о вы, якія паверылі! Няхай не адцягвае вас маёмасць вашая і дзеці вашыя ад згадкі імя Аллага, бо тыя, якія робяць так, выпрабуюць страты.

Выдаткоўвайце з таго, чым Мы надзялілі вас, раней за прыбыц¬цё да кагосцi з вас сканання. Бо тагды ён скажа: «Госпадзе! Калі б ты адтэрмінаваў мне ненадоўга, дык я даваў бы міласціну і быў бы сярод праведных!»

Аллаг ніколі не адтэрміноўвацьме тым, чый час прыйшоў. I Ал¬лаг ведае, што вы робіце.

Услаўляе Аллага тое, што на нябёсах, i тое, што на зямлі. Яму на¬лежыць улада, яму належыць моц, i Ён – над кожнай рэччу Ўсемагутны.

Ён – Той, Хто стварыў вас. Ёсць сярод вас нявернікі, i ёсць сярод вас вернікі. I Аллаг бачыць тое, што вы робіце.

Ён стварыў нябёсы і зямлю ў праўдзе, надаў вам аблічча i зрабіў вашае аблічча выдатным. I да Яго – вяртанне.

Ён ведае, што на нябёсах i на зямлі; Ён ведае тое, што вы хаваеце і тое, што адкрываеце. I Аллаг ведае тое, што ў сэрцах.

Хіба не даходзілі да вас весткі пра тых, якія не верылi ў мінулым і паспрабавалі на смак наступствы дзей сваіх?

Гэта – таму, што калі прыходзілі да іх пасланцы з выразнымі зна¬камі, дык яны казалі ім: «Няўжо такія ж людзі павядуць нас шляхам простым?» Таму яны не паверылі і адхiнулiся. І Аллаг не мае патрэбы ў іх; сапраўды, Аллаг – заможны, Пахвальны.

Нявернiкi думаюць, што яны ніколі не адродзяцца. Скажы: «Не! Клянуся Госпадам маім, вы адродзіцеся, а потым, сапраўды, паведамя¬ць вам пра ўчынкі вашыя. Гэта для Аллага латва!»

Паверце жа ў Аллага, Ягонага Пасланца i святло, якое паслалi Мы! I Аллаг ведае тое, што вы робіце.

У той дзень Ён згуртуе вас для дня Сходу. Гэты дзень будзе днём узаемнае хлусні. I тым, хто верыў у Аллага і рабіў дабро, будуць дара-ваныя ягоныя ліхія ўчынкі, i ўвядуць яго ў сады, дзе цурчаць рэкі. Бу¬дуць яны там павек, i гэта – вялікі поспех!

Тыя, што не паверылі і лічылі знакі Нашыя хлуснёю, яны – жы¬хары пекла. Будуць яны там павек i жахлівы ж гэты канец!

Бяздолле не спасцігае без дазволу Аллага. I для сэрца таго, хто паверыў у Аллага, Ён пакажа верны шлях. Аллаг – пра кожную рэч да-сведчаны.

І Падпарадкуйцеся Аллагу, і падпарадкуйцеся Пасланцу! А калі вы адхіліцеся, дык Пасланцу належыць толькі перадаць адкрыццё.

Аллаг! Няма бога, апроч Яго, i няхай на Аллага ўскладаюць над¬зеі вернікі!

о вы, якія паверылі! Сапраўды, сярод жанчын вашых i дзяцей вашых ёсць вашыя непрыхільнікі. Пільнуйцеся ж іх! А калі вы пра¬бачыце іх, злітуецеся над імі і даруеце ім, дык Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Вашы дзеці і вашая маёмасць – толькі спакуса. А ў Аллага – вялікае ўзнагароджанне.

Палохайцеся Аллага, наколькі здолееце, слухайце і падпарад¬коўвайцеся, i ахвяруйце дзеля сваёй жа даброты! Перамаглi тыя, якія захавалі сябе ад хцівасці.

I калі дасце вы Аллагу добрую пазыку, дык Ён верне вам яшчэ большую, і даруе вам. А Аллаг – Удзячны, Стрыманы.

Ведаючы таемнае і адкрытае, Велічны, Мудры.

о Прароча! Калі разжэньваецеся вы з жанчынамі, дык разжэньвайцеся з імі ў адпаведнасці з усталяваным перыядам, прытрымлівай¬цеся яго і палохайцеся Аллага, Госпада вашага. Не выганяйце іх з жылля іхнага, і няхай i яны не выходзяць з яго, хіба як учыняць яны распусту відавочную. Такія абмежаванні Аллага. Хто парушае абмежаванні Ал¬лага, той робіць няслушна ў адносінах да самога сябе. Ты не ведаеш – а раптам Аллаг вырашыць потым інакш?

Калі ж прыйдзе ўстаноўлены тэрмін, дык пакіньце іх у сябе з мірам альбо разыдзіцеся з імі мiрам. Паклічце для гэтага сведкамі двух слуш¬ных мужоў з вас і прынясіце сведчанне перад Аллагам. Гэтыя навучан¬ні для таго, хто верыць у Аллага і Апошні дзень. Хто палохаецца Ал¬лага, таму Ён дае выхад,

і надзяляе адтуль, адкуль той i не чакае. Таму, хто ўскладае над¬зеі на Аллага, дастаткова Яго. Аллаг даводзіць да канца выкананне за¬гаду Свайго i Ён для кожнай рэчы стварыў ейную меру.

для тых з вашых жонак, у каго спыніліся аплавы, у выпадку ва¬ганняў вашых – тэрмін у тры месяцы. Гэта таксама для тых, якія не дасягнулі ўзросту аплаў. У цяжарных жа ён займае час да родаў iхных. А таму, хто палохаецца Аллага, таму Ён палацвіць справы.

Гэта – загад Аллага, які Ён даў вам. I хто палохаецца Аллага, таму Ён даруе грахі ягоныя і павялічыць яму ўзнагароджанне.

Мясціце іх там, дзе жывяце самі, наколькі вам дазваляе ваш пры¬бытак. Не рабіце ім шкоды, каб не рабіць яшчэ цяжэй. Калі ж цяжар¬ныя яны, дык утрымлівайце іх да тых часоў, пакуль не народзяць яны. Калі ж жывяць яны грудзямі дзяцей вашых, дык давайце ім узнага¬роджанне іхнае і райцеся паміж сабою па- добраму. Калі ж гэта будзе цяжка для вас, дык запрашайце карміцельку.

Няхай уладальнік дастатку выдаткоўвае ў адпаведнасці з дастат¬кам сваiм; а каму цяжка гэта, дык няхай выдаткоўвае з дадзенага яму Аллагам. Бог не патрабуе з чалавека больш ад таго, што Ён даў яму. I Аллаг даруе палёгку пасля цяжкасцяў.

о колькі жа паселішчаў не паслухаліся загаду іхнага Госпада і Яго¬ных! Мы адплацілі ім жорсткаю адплатаю, і скаралі іх цяжкім пака-раннем!

Яны адчулі наступствы сваіх учынкаў. Iхныя ўчынкі сталі страт¬нымі.

Аллаг падрыхтаваў ім жорсткае пакаранне. Таму палохайцеся Аллага, о вы, якія маюць розум, якія паверылі! Аллаг дараваў вам на¬памін

праз Пасланца, які чытае выразныя знакі Аллага вам, каб вывес¬ці тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, з цемры да святла. Хто паверыць у Аллага і рабіцьме дабро, той увойдзе ў сады, дзе цурча¬ць рэкі. Яны будуць там павек! Аллаг ужо дараваў ім выдатную долю.

Аллаг – Той, Хто стварыў сем нябёсаў i столькі жа зямель. Узы¬ходзіць паміж імі загад для таго, каб вы ведалі, што Аллаг здольны на кожную рэч, i што Ён ахоплівае кожную рэч веданнем.

о Прароча! Чаму ты, імкнучыся дагадзіць сваім жонкам, забара¬няеш тое, што дазволіў табе Аллаг? Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны.

Праўдзіва, усталяваў Аллаг вам шлях адступлення ад кляцьбаў вашых. Аллаг – Абаронца ваш, Усеведаючы, Мудры.

I калі паведаміў таемна Прарок адной са сваіх жонак навіну, дык яна распавяла гэта іншай. Але адкрыў Аллаг яму гэта. Распавёў ёй част¬ку Прарок, а частку схаваў. I калі распавёў ёй гэта, яна спытала: «Хто паведаміў табе гэта?» Сказаў ён: «Паведаміў Усеведаючы i дасведчаны».

Калі абедзве вы павініцеся перад Аллагам, дык гэта будзе лепш – так падалілiся вашыя сэрцы. А калі аб’яднаецеся вы супраць яго, то, сапраўды, Аллаг ягоны Абаронца, i джыбрыл, i праведныя вернікі, а пасля гэтага – анёлы.

Магчыма, калі разлучыцца ён з вамі, дык Госпад заменіць вас жон¬камі, лепш за вас – адданых Аллагу, вернiцамi, пакорлівымi, тымі, якія віняцца, пакланяюцца, посцяць – як тымі, што былі ў шлюбе, так i цнатлівымі.

о вы, якія паверылі! Беражыце сябе i сем’і свае ад пекла, палівам якога з’яўляюцца людзі і камяні, над якімі анёлы – суворыя і моцныя, якія не ўхіляюцца ад таго, што Аллаг загадаў ім.

о вы, якія не паверылi! Не апраўдвайцеся сёння, адплацяць вам толькі за тое, што вы рабілі.

о, якія паверылі! Павініцеся перад Аллагам каяннем шчырым! Магчыма, Госпад адпусціць вам грахі вашыя і ўвядзе вас у сады, дзе цурчаць рэкі. У той дзень Бог не прынізіць Прарока і тых з іх, якія па¬верылі. Святло іхнае плыве наперадзе іх i справа ад іх. «дай нам цал¬кам святло нашае і даруй нам, сапраўды, Ты здольны на кожную рэч».

о Прароча! Вядзі змаганне з нявернiкамi і крывадушнікамi, будзь жорсткім з імі! домам іхным будзе пекла, i жахлівым ёсць такі канец.

Прывёў Аллаг прыклад тых, якія не паверылi: жонку Нуха i жон¬ку Лута. Яны былі за двума Нашымі праведнымі рабамі. Але яны здрад¬ зілі іх, таму не пазбавілі мужчыны іх на пакаранне Аллага, i сказана ім: «Увайдзіце ў пекла разам з іншымі!»

I прывёў Аллаг прыклад тых, якія паверылі – жонку Фараона, калі яна сказала: «Госпадзе! звядзі мне каля цябе дом у Раі! I выратуй мяне ад Фараона і ягоных учынкаў! I выратуй мяне ад народа прыгня¬тальнага!»

I Мар’ям, дачка Iмрана, якая захавала некранутасць улоння свай¬го, і ўдыхнулі Мы ў яго ад духа Нашага; успрыняла як праўду яна сло¬вы Госпада ейнага і Пісанне Ягонае, i была яна з асяроддзя адданых.

Бласлаўлёны Той, у Якога знаходзіцца ўлада – Ён здольны на кож¬ную рэч! –

Той, Хто стварыў жыццё i скананне, каб выпрабаваць вас – чые ўчынкі будуць лепшымi? А Ён – Велiчны, Прабачаючы,

Той, Хто стварыў сем нябёсаў – адно над адным. Ты не ўбачыш у тварэнні Літасцівага неадпаведнасці. Паглядзі яшчэ раз – бачыш хоць нейкую расколіну?

Паглядзі яшчэ раз i яшчэ раз; знясіліўшы, твой погляд стомлена вернецца да цябе.

Мы ўпрыгожылі ніжняе неба свяцільнямі і пабіваючы імі камя¬нямі шатанаў. Мы падрыхтавалі для іх пякельнае пакаранне.

I для тых, хто не паверыў у Госпада свайго, Мы падрыхтавалі па-каранне пеклам. Брыдкае ж гэта месца для вяртання!

Калі іх кінуць туды, яны пачуюць грукат ад ейнага кіпення.

Яна ледзь не разрываецца ад лютасці. Кожны раз, калі туды ўкідва-юць натоўп, ейныя вартавыя будуць пытацца: «Няўжо да вас не пры¬ходзіў засцерагальны?»

Тыя скажуць: «Так, прыходзіў. Але мы прынялі яго за хлуса і ска¬залі: «Аллаг нічога не пасылаў, а вы трапілі ў глыбокую хлусню!»

I яшчэ скажуць: «Калі б мы хацелі пачуць ці зразумець, дык не былі б сярод жыхароў полымя!»

Яны прызнаюць свой грэх. Няхай адыйдуць жыхары пекла!

Сапраўды, на тых, якія таемна палохаюцца свайго Госпада, ча¬кае прабачэнне і вялікае ўзнагароджанне.

Ці схаваеце вы свае словы, альбо прамовіце іх адкрыта – Ён бу¬дзе ведаць, што ў грудзях.

Няўжо гэтага не ведацьме Той, Хто ўсё стварыў, Праніклівы, да¬сведчаны?

Ён – Той, Хто зрабіў зямлю пакорлівай для вас. Хадзіце ж роз-нымі бакамі і ежце з Ягонае долi; да Яго паварочаецеся вы.

Хіба вы ў бяспецы ад таго, што Аллаг Усявышні не прымусіць зямлю раптоўна скалануцца і паглынуць вас?

Няўжо вы ў бяспецы ад таго, што Аллаг Усявышні не нашле на вас віхор, які асыпле вас камянямі? Тагды вы даведаецеся, якою была засцярога!

Тыя, якія жылі раней за іх, успрынялі гэта як хлусню. Якая ж была адплата!

Няўжо яны не бачылі птушак, якія разгортваюць і складаюць крылы? Толькі Лiтасцiвы ўтрымлівае іх. Сапраўды, Ён бачыць кожную рэч.

Хто прымее быць вашым войскам і дапамагчы вам заміж Літа¬сцівага? Сапраўды, спакусілі нявернiкаў.

Хто прымее надзяліць вас, калі Ён утрымае Сваю долю? дык не! Яны застаюцца ў спрэчцы і адхінаюцца.

Хто на правільным шляху – той, хто апусціў галаву ці той, хто ідзе простым шляхам, трымаючы выправу?

Ён – Той, Хто выгадаваў вас i дараваў вам слых, зрок i сэрца; мала вы дзякуеце!

Скажы: «Ён – Той, Хто парассяляў вас на зямлі і да каго вы бу¬дзеце згуртаваныя.

Яны пытаюцца: «Калі наступіць абяцанае, калі вы кажаце праў¬ду?»

Скажы: «Сапраўды, веданне – толькі ў Аллага. А я толькі нясу ад Яго да вас выразную засцярогу».

Калі яны ўбачаць гэта побач з сабою, дык іхныя твары зробяц¬ца маркотнымі. Ім скажуць: «Вось – тое, што вам абяцалі».

Скажы: «Як вы думаеце, а калі Аллаг знішчыць мяне і тых, хто са мною, ці злітуецца над намі, дык хто выратуе нявернікаў ад пакут¬лівага пакарання?»

Скажы: «Ён – Літасцiвы! У Яго мы паверылі і на Яго мы ўскла-даем надзеі. Хутка вы даведаецеся, хто апынуўся ў сапраўднай хлусне».

Скажы: «А калі вашая вада пойдзе ўглыб зямлі, дык хто даруе вам крынічную ваду?»

Нун. Клянуся калямам i тым, што пішуць!

Ты не з’яўляешся апантаным па літасці Госпада твайго.

Сапраўды, на цябе чакае невычэрпная ўзнагароджанне!

I, сапраўды, ты – добрага звычаю.

Убачыш i ты, убачаць i яны,

каго менавіта зачаравалі.

Сапраўды, твой Госпад лепш ведае тых, хто збіўся з Ягонага шля¬ху, i Ён лепш ведае тых, хто ідзе простым шляхам.

Не падпарадкоўвайся тым, хто абвінавачвае цябе ў хлусні.

Яны жадаюць, каб ты ішоў на саступкі, тагды пайшлі б на саступ¬кі і яны.

Не падпарадкоўвайся ўсякаму мярзотніку, які дае шмат кляцьбаў;

ганьбавальнік, які распаўсюджвае плёткі;

прагнаму да дабротаў, парушальніку, грэшніку,

жорсткаму, які яшчэ і ўсхваляе сябе,

нават калі ў яго будзе багацце і дзеці.

Калі яму чытаюць Нашыя знакі, ён кажа: «Казкі старажытных народаў!»

Мы затаўруем ягоны грубы нос!

Сапраўды, Мы выпрабавалі іх так, як выпрабавалі ўладальнікаў саду, калі тыя пакляліся, што раніцай абавязкова сарвуць плён,

але не сказалі абмоўкі.

Але ноччу, калі яны спалі, сад паразіла пакаранне твайго Госпада.

I раніцай сад быў падобны да цёмнай ночы.

На досвітку яны пачалі крычаць адно аднаму:

«Хадзіце на вашае поле, калі вы жадаеце сабраць плён!»

Вось яны рушылі туды, шэпчучы адно аднаму:

«Не ўпускайце туды сёння ніводнага бедака».

Яны ішлі туды з намерам, упэўненыя ў сваёй моцы.

Але калі яны ўбачылі сад, сказалі: «Няўжо мы заблукалі?

дык не! Мы панеслі страты!»

Самы кемлівы сярод іх сказаў: «Няўжо я не казаў вам, што трэ¬ба было праславіць Аллага?»

А тыя адказалі: «Прыслаўны Госпадзе наш! Мы былі няслушнымі!»

Яны звярнуліся адно да аднаго, кажучы:

«Гора нам! Мы былі парушальнікамі!

Магчыма, наш Госпад даруе нам нешта лепшае за гэтае. Сапраў¬ды, Мы звяртаемся да Госпада свайго!»

Вось такое пакаранне, а ў наступным жыцці пакаранне будзе яшчэ мацней! Калі б яны толькі ведалі!

Сапраўды, збожных у іхнага Госпада чакаюць сады асалоды.

Няўжо Мы прыраўноўваем адданых да грэшнікаў?

Што з вамі? Як вы судзіце?

Няўжо ў вас ёсць пісанні, адкуль вы вывучылі,

што мецьмяце сабе ўсё, што пажадаеце?

Няўжо ў вас ёсць Нашыя кляцьбы – працягласцю да дня Адраджэння! – што вы мецьмяце сабе ўсё, што вырашыце?

Спытай у іх, хто здолее за гэта паручыцца.

Няўжо ў іх ёсць саўдзельнікі? Няхай прывядуць сваіх саўдзель¬нікаў, калі яны кажуць праўду.

У той дзень, калі «стане відаць галёнку», іх заклічуць упасцi ні¬цма, але яны не здолеюць гэтага зрабіць.

Iхныя погляды панурацца ўніз; іх паразіць знявага. Але іх за¬клiкалi да паклону яшчэ тагды, калі яны былі ў бяспецы.

Пакінь Мяне з тымі, хто лічыць гэты аповяд хлуснёю. Мы па¬ступова зацягнем іх у пакаранне так, што яны гэтага і не адчуюць.

Я даў ім адтэрміноўку; сапраўды, пакаранне, якое Я падрыхта¬ваў для іх, непахіснае!

Няўжо ты просіш у іх узнагароджання, а яны абцяжараныя па¬зыкамi?

Няўжо побач з імі – схаванае, якое яны запісваюць?

Трывай жа, пакуль не прыйдзе пастанова Госпада твайго! Не бу¬дзь падобным да чалавека ў рыбе, якi клікаў Госпада, стрымліваючы смутак.

Калі б яго не дасягнула лiтасць ад Госпада, яго выкінула б на пу¬стынную зямлю, і ён быў бы варты папроку.

Але Госпад абраў яго і зрабіў адным з праведных.

Нявернікі ахвочыя збіць цябе сваім поглядам, калі чуюць на¬памін. І кажуць: «Сапраўды, ён – вар’яты!»

Але гэта – толькі напамін для жыхароў светаў.

Непазбежнае.

Што такое непазбежнае?

А адкуль табе ведаць, што такое непазбежнае?

Самудыты і адыты лічылі ліха хлуснёю.

Самудыты былі знішчаныя крыкам.

Адыты былі знішчаныя лютым марозным ветрам.

Ён прымусіў яго бесперапынна працягвацца сем начэй і восем дзён. Ты прымеў бы ўбачыць людзей, скінутых на зямлю – як павале¬ныя гнілыя пальмы.

Цi бачыш ты хоць нейкі след ад іх?

I Фараон, i тыя, якія жылі раней яго, i перакінутыя паселішчы – усе былі [ўпартымi) грэшнікамі.

Яны не паслухалі пасланца свайго Госпада, і Ён пакараў іх мац¬ней [за іншых].

Сапраўды, калі вада выйшла з берагоў, Мы панеслі вас у караблі,

каб гэта было напамінам для вас i каб да гэтага прыслухалася вуха таго, хто здольны запомніць.

А калі трубяць у рог, усяго адзін раз,

калі зямля і горы ўзнімуцца, адначасова разрываючыся на ка¬валкі,

у той дзень здарыцца Падзея.

I расколецца неба, якое будзе ў той дзень кволым.

Па ягоных краях будуць анёлы. У той дзень восем панясуць над сабою Трон твайго Госпада.

У той дзень вы станеце перад Ім, i ніводная з вашых тайн не бу¬дзе схаваная.

Той, хто атрымае сваю кнігу ў руку, скажа: «Вось! Чытайце маю кнігу!

Я ведаў, што атрымаю сваю адгоду».

Ён мецьме жыццё, якім будзе задаволены,

у высокім райскім садзе,

плады якога схіляюцца нізка.

Ежце і піце на ўцеху – за тое, што вы рабілі ў папярэднія дні.

Той, хто атрымае сваю кнігу ў левую руку, скажа: «Лепш бы мне не давалі гэтай кнігі,

тагды я не ведаў, што такое адплата.

Лепш бы гэта быў канец!

Не дапамагло мне багацце маё!

Страціў я сваю ўладу!»

Схапiце яго і закуйце ў кайданы!

А потым кіньце яго ў пекла!

Пасадзіць яго на ланцуг даўжынёй у семдзесят локцяў!

Ён не верыў у Вялікага Аллага,

не заклікаў жывіць бедака.

Сёння ў яго няма блізкага сябра,

i, апроч бруду, няма ежы.

Яго спажываюць толькі [ўпартыя) грэшнікі.

дык не! Клянуся тым, што вы бачыце

i тым, чаго не бачыце,

што гэта – словы слаўнага пасланца,

а не словы паэта. Мала ж вы веруеце!

I не словы вешчуна. Мала ж вы задумляецеся!

дар ад Госпада светаў.

Калі б Ён загадаў нам нейкія словы,

Мы схапілі б яго за правіцу,

а далей перарэзалі б яму сардэчную жылу,

i ніхто з вас не абараніў бы яго.

Сапраўды, гэта – напамін для збожных,

але Мы ведаем, што сярод вас ёсць тыя, хто ўспрымае праўду як хлусню.

Сапраўды, гэта – гора для нявернiкаў.

Сапраўды, гэта – безумоўная праўда.

Так услаўляй жа імя твайго Вялікага Госпада!

Нехта спытаў пра пакаранне, якое спасцігае

нявернiкаў. Ніхто не здолее адцягнуць яго

насуперак Аллагу, Уладару ўсходаў.

Анёлы i дух узыходзяць да Яго на працягу дня, які доўжыцца пя¬цьдзесят тысяч год.

Праяўляй жа годнае трыванне!

Яны бачаць яе далёкай,

а Мы бачым яе блізкай.

У той дзень неба стане падобным на алейны асадак,

а горы – на воўну.

Блізкі сябар не звернецца да блізкага сябра,

хоць яны і бачаць адно аднаго. У той дзень беззаконнік захоча адкупіцца ад пакарання сваімі сынамі,

сваёй жонкаю і братам,

і родам, які даваў яму прытулак,

і ўсімі жыхарамі зямлі – толькі для таго, каб потым выратавацца.

Не! Гэта – полымя,

якое здзірае скуру з галавы.

Яно пакліча тых, хто адварочваўся і сыходзіў,

хто назапашваў i хаваў.

Сапраўды, чалавек створаны нетрывучым.

Калі закране яго ліха, дык ён упадае ў неспакой,

а калі закране дабро, дык робіцца хцівы,

апроч малельнікаў,

якія сталыя ў сваіх малітвах,

якія аддаюць са сваёй маёмасці вядомую долю

беспатольнаму i бяздольнаму,

якія вераць у Судны дзень

i якія дрыжаць перад пакараннем свайго Госпада, –

сапраўды, не адшукаць бяспекі ад пакарання Госпада! –

якія закрываюць сваю галізну ад усіх,

апроч жонак i тых, кім авалодалі iхныя правіцы; ім не будзе па¬проку за гэтае! –

а хто хоча большага, тыя – парушальнікі.

Якія захоўваюць давераная ім і пагадненні,

якія трымаюцца сваіх паказанняў

i якія ўважлівыя да сваіх малітваў.

Менавіта на іх чакае павага ў райскіх садах.

А што будзе з тымі, якія не паверылі і бягуць наперадзе цябе

натоўпамі – справа і злева?

Няўжо кожны з гэтых людзей прагне, каб яго ўвялі ў сад асалоды?

Не! Мы стварылі іх з таго, пра што вы ведаеце.

Не! Клянуся Госпадам усходу і захаду, што Мы здольныя

падмяніць іх на лепшых, i ніхто Нас не пераважыць!

Пакінь іх сам-насам, няхай займаюцца сваімі размовамі і заба¬вамі – да таго часу, пакуль яны не сустрэнуць той свой дзень, які ім абяцаны.

дзень, калі яны хутка выйдуць з магіл, нібы спяшаючыся да сваіх ахвярнікаў.

Iхныя погляды будуць апушчаныя; іх напаткае прыніжэнне. Такім будзе дзень, які ім абяцаны.

Сапраўды, паслалі Мы Нуха да ягонага народа: «засцерагай на¬род свой, пакуль не паразіць яго пакаранне хваравітае!»

Ён сказаў: «о народзе мой! Сапраўды, я на самой справе той, хто засцерагае вас».

Пакланяйцеся Аллагу, палохайцеся Яго, i скарайцеся мне,

каб дараваў Ён вам грахі вашыя, i адтэрмінаваў вам на пэўны час. Сапраўды, калі абяцаны Аллагам час наступіць, дык не будзе ўжо ад¬тэрміноўкі. Калі б вы толькі ведалі!»

Сказаў Нух: «Госпадзе! Сапраўды, заклікаў я народ свой ноччу і днём.

Але заклік мой прывёў толькі да іхных уцёкаў.

I, сапраўды, кожны раз, калі я заклікаў іх дзеля таго, каб Ты пра¬бачыў іх, яны ўкладвалі ў свае вушы пальцы і ўкрывалiся вопраткаю, настойліва трымаліся свайго і паводзілі сябе напышліва.

Потым я заклікаў іх адкрыта,

нанова заклікаў іх публічна, i меў зносіны з імі таемна,

кажучы: «Прасіце прабачэння ў Госпада вашага, сапраўды, Ён – Прабачаючы!

Пашле Ён з неба вам шчодры дождж,

дапаможа вам багаццем i сынамі; i надзеліць вас садамі, i над¬зеліць вас рэкамі.

дык чаму ж не паважаеце веліч Аллага,

калі ствараў Ён вас паступова?

Ці не бачыце Вы, як стварыў Аллаг сем нябёсаў – адно над адным?

I зрабіў Ён месяц святлом, а сонца – свяцілам.

I Аллаг выгадаваў вас з зямлі, нібы расліны,

а потым верне вас туды і выведзе вас адтуль.

I Аллаг зрабіў для вас зямлю дываном,

каб хадзілі вы па ёй шляхамі разлеглымі».

Сказаў Нух: «Госпадзе мой! Яны не паслухаліся мяне, і пайшлі за тым, чыё багацце і дзеці не павялічаць ім нічога, апроч стратаў.

I задумалі яны цяжкую змову.

I сказалі: не пакідайце багоў сваіх – не пакідайце нi Вадда, ні Сува, ні Ягуса, ні Яўка, ні Насра.

Шмат каго яны збілі са шляху праўды. Таму не памнажай прыг¬нятальнікам нічога, апроч хлуснi!»

за свае грахі патанулі яны i былі апушчаны ў агонь, i не знайшлі яны сабе памагатых заміж Аллага.

I сказаў Нух: «Госпадзе мой! Не пакінь на зямлі ніводнага нявер¬нiка!

Сапраўды, калі Ты пакінеш іх, дык саб’юць яны са шляху праў¬ды рабоў Тваіх, i толькі памножаць колькасць грэшных нявернiкаў.

Госпадзе Мой! Прабач мяне i бацькоў маіх, а таксама тых, хто ўваходзіў у мой дом вернікам; i вернікаў, i верніц. Не павялічвай прыг¬нятальнікам нічога, апроч як гібелі!»

Скажы: «Мне адкрыта, што некалькі джынаў пачулі гэта і сказалі: сапраўды, мы слухалі дзіўны Каран,

які паказвае на дарогу простую; мы паверылі ў яго і не станем да¬даваць нашаму Госпаду нікога ў пакланеннi.

Наш Госпад вышэй за ўсё; Ён не браў сабе ні жонкі, ні дзіцяці.

Неразумны сярод нас казаў пра Аллага празмернае,

а мы думалі, што ні людзі, ні джыны не будуць узводзіць намову на Аллага.

Мужчыны сярод людзей шукалі абарону ў джынаў-мужчын, але тыя толькі павялічвалi iхны грэх.

Яны думалі таксама, як i вы, што Аллаг нікога не адродзіць.

Мы дасягнулі неба, але ўбачылі, што яно запоўнена суворымі вар-тавымі і палаючымі свяціламi.

Раней мы сядзелі ў засадзе, каб падслухоўваць. Але хто падслу¬хае цяпер, той знойдзе, што на яго чакае палаючае свяціла.

Мы не ведаем, ці жадалася ліха для тых, хто на зямлі, ці iхны Го¬спад пажадаў ім простага шляху.

Ёсць сярод нас праведныя, а таксама іншыя. Мы ідзём рознымі шляхамі.

Мы ведаем, што не здолеем выратавацца ад Аллага на зямлі, i што не здолеем уцячы ад Яго.

Калі мы пачулі пра шлях просты, дык паверылі ў яго. А хто ве¬рыць у Госпада свайго, той не палохаецца ні стратаў, ні прыгнёту.

Ёсць сярод нас як адданыя Аллагу, так i тыя, якія адхіліліся. А хто звярнуўся да ісламу, той накіраваўся простым шляхам.

Тыя, якія адхіліліся, будуць палівам для пекла».

Калі б яны неадчэпна трымаліся шляху, дык Мы далі б ім досы¬ць вады,

каб гэтым выпрабаваць іх. А таго, хто адхінаецца ад напаміну Госпада свайго, Ён вядзе да цяжкага пакарання.

Месцы пакланення належаць Аллагу, таму не клічце побач з Ал¬лагам нікога!

Калі раб Аллага падняўся і заклікаў Яго, яны згуртаваныя вакол яго.

Скажы: «Я заклікаю Аллага i не дадаю Яму нікога ў пакланеннi!»

Скажы: «Я не маю ўлады ні прычыніць вам шкоду, ні накірава¬ць вас на просты шлях».

Скажы: «Ніхто не абароніць мяне ад Аллага, i я не знайду пры¬тулак ні ў каго іншага.

Я толькі прынёс тое, што перадае Аллаг, а таксама Ягонае паслан¬не. А хто не паслухаецца Аллага і Ягонага Пасланца, на тых чакае агонь пекла, дзе яны будуць павек».

Калі яны ўбачаць тое, што ім абяцана, дык даведаюцца, чые па¬магатыя кволыя і малыя па колькасці.

Скажы: «Я не ведаю, блізка тое, што вам абяцана, альбо Госпад адтэрмінаваў яго».

Ён ведае таемнае і не адкрывае яго нікому,

апроч тых пасланцоў, якімі Ён задаволены і да якіх прыстаўляе варту – спераду і з тылу,

каб даведацца, ці данеслі яны пасланне Госпада свайго. Ён спас¬цігае ўсё, што здараецца з імі, Ён палічыў кожную рэч.

о загорнуты!

здзяйсняй малітву ўсю ноч, апроч нейкага часу –

палову ночы, трохі менш за гэтае,

альбо больш. Чытай Каран мерна!

Мы абавязкова дамо табе важкае слова!

Сапраўды, малітва ноччу больш моцная і больш выразная.

Сапраўды, днём ты доўга заняты іншым.

згадвай жа імя Госпада твайго і цалкам аддай сябе Яму!

Госпад усходу і захаду; няма бога, апроч Яго. Вазьмі ж Яго сваім Абаронцам!

Праяўляй трыванне да іх словаў і годна пазбягай іх.

Пакінь Мяне з тымі, якія лічаць праўду хлуснёю i насалоджва-юцца дабротамі; дай ім невялікую адтэрміноўку.

Сапраўды, мы маем кайданы і пекла,

ежа, якая храсне ў горле, а таксама пакутлiвае пакаранне.

У той дзень зямля і горы здрыгануцца, а самі горы стануць як пагоркі з сыпкага пяску.

Мы выправілі да вас пасланца як сведку супраць вас – таксама, як Мы выпраўлялі пасланца да Фараона.

Але Фараон не пачуў пасланца, і Мы моцна схапілі яго.

Як жа вы выратуецеся – калі не паверыце – у той дзень, калі ста¬нуць сівымі малыя дзеці?

Тагды расчыніцца неба і абяцанка будзе выкананая.

Сапраўды, гэта – напамін. I хто пажадае, той стане на шлях да свайго Госпада.

Сапраўды, твой Госпад ведае, што і ты, і тыя, хто з табою, здзяй¬сняеце малітву на працягу дзьвух трацін ночы, паловы альбо траціны. Аллаг вызначае ноч i дзень. Ён ведае, што вы не здолееце злічыць гэ¬тага, і прымае вашае каянне. Чытайце з Карана тое, што лягчэй! Ён ве¬дае, што некаторыя з вас хварэюць, некаторыя падарожнічаюць зям¬лёю, шукаючы ласкі Аллага, а іншыя вядуць змаганне. Чытайце з яго тое, што лягчэй! Рабіце малітву, давайце закят i давайце Аллагу до¬брую пазыку! Якое б дабро вы ні згатавалі сабе, знойдзеце яго ў Алла¬га як найлепшае і вялікае ўзнагароджанне. Прасіце ж прабачэння ў Аллага; сапраўды, Аллаг – Прабачаючы, Міласэрны!

о захутаны!

Уставай і засцерагай!

Узвялічвай Госпада свайго,

ачысці сваю вопратку,

пазбягай брыдоты

і не выяўляй лiтасцi, маючы надзею атрымаць яшчэ больш.

дзеля Госпада свайго будзь трывучым!

Калі трубяць у рог –

той цяжкі дзень

не будзе латвым для нявернiкаў.

Пакінь Мяне з тым, каго Я стварыў адзінцом,

каму дарыў разлеглае багацце

і сыноў, якія знаходзяцца побач з ім,

для каго раскрыў усё.

Але ён жадае, каб я даў яму яшчэ больш.

Не! Ён адмаўляе Нашыя знакi,

таму Я ўскладню ягоны шлях.

Ён усё разважыў і разлічыў.

Няхай ён сканае – як ён усё разлічыў!

Няхай ён сканае яшчэ раз – як ён усё разлічыў!

Потым ён задумаўся,

далей схмурнеў і насупіўся,

а потым адхiнуўся і ўявіў.

I сказаў: «Гэта – толькі пераказанае чараўнiцтва.

Гэта толькі слова чалавека».

Мы кінем яго ў пякельнае полымя!

А адкуль табе ведаць, што такое пякельнае полымя?

Яно не абыходзіць і не пакідае,

спальваючы скуру.

Над ім – дзевятнаццаць.

Вартавымi пекла Мы зрабілі толькі анёлаў, а іхную колькасць ператварылі ў выпрабаванне для тых, якія не паверылі – каб тыя, каму дадзена Пісанне, былі ўпэўненыя; каб дадаць веры тым, якія паверылі, i каб не вагаліся тыя, каму дадзена Пісанне і вернікі; i каб спыталі тыя, у чыіх сэрцах хвароба і нявернiкi: «Што Аллаг імкнуўся данесці гэтаю прыпавесцю?» Вось так Аллаг збівае са шляху, каго пажадае і вядзе, каго пажадае, шляхам простым. Войска Госпада твайго вядомае толь¬кі Яму! А гэта – толькі напамін для людзей.

Не! Клянуся месяцам!

Клянуся ноччу, калі яна адыходзіць!

Клянуся золакам, калі ён займаецца!

Сапраўды, гэта – адна з велiчэзных справаў,

якая засцерагае чалавецтва,

тых сярод вас, хто жадае ісці наперад ці адступаць назад.

Кожная душа з’яўляецца закладніцаю таго, што яна сабе атрымала,

апроч людзей, якія справа,

якія ў райскіх садах распытваюць адно аднаго

пра беззаконнікаў:

«Што прывяло вас у пякельнае полымя?»

Тыя скажуць: «Мы не былі сярод людзей, якiя малiлiся,

не жывілі бедака

і разам з іншымі звярталіся да пустаслоўя.

Мы лічылі Судны дзень хлуснёю,

пакуль не прыйшла да нас упэўненасць».

Iм не дапаможа абарона заступнiкаў.

Чаму ж яны адварочваюцца ад напамiну,

як перапалоханыя аслы,

якія ўцякаюць ад лева.

Але кожны з іх імкнецца атрымаць разгорнутыя скруткі.

Не! Яны не маюць сполаху перад наступным жыццём.

Не! Сапраўды, гэта – напамін.

I хто пажадае, той узгадае Яго.

Але яны не згадаюць яго, калі гэтага не пажадае Аллаг. Годны Ён збожнасцi, годны дараваць прабачэнне.

Не! Клянуся днём Адраджэння!

Не! Клянуся душою, якая ўпікае!

Няўжо чалавек мяркуе, што Мы не збяром ягоных костак?

дык не! Мы здолеем выпрастаць нават пальцы ягоныя.

дык не! Чалавек жадае грашыць і ў далейшым.

Пытаецца, калі наступіць дзень Адраджэння.

Калі закоцяцца вочы,

месяц накрые цемру,

а месяц з’яднаецца з сонцам.

У той дзень чалавек скажа: «Куды ўцякаць?»

дык не, няма тайніка!

У той дзень прытулак будзе каля твайго Госпада.

У той дзень чалавеку паведамяць пра тое, што Ён сабе падрых¬таваў і што пакінуў пасля сябе.

Але чалавек сам будзе сведкам супраць сябе,

хоць бы i намагаўся апраўдацца.

Не паўтарай яго, намагаючыся хутчэй запомніць.

Нам трэба будзе сабраць яго і прачытаць.

Калі Мы прачытаем яго, дык чытай яго і ты.

А далей Нам трэба будзе пастлумачыць яго.

дык не! Вы любіце скарацечнасць,

i грэбуеце жыццём наступным.

Некаторыя твары ў той дзень будуць зіхатлівымі,

Гледзячы на Госпада свайго.

А іншыя твары ў той дзень будуць засмучанымі,

думаючы, што з імі здарыцца бяда.

дык не! Калі падступiць скананне,

дык скажуць: «Ці знойдзецца лекар?»

чалавек зразумее, што прыйшло развітанне.

Нага сыдзецца з нагою.

У той дзень чалавека прыгоняць да Госпада твайго.

Ён не верыў і не маліўся,

успрыняў праўду як хлусню і адхiнуўся,

а далей ганарліва накіроўваўся да сваёй сям’і.

Гора табе, гора!

I яшчэ раз: гора табе, гора!

Няўжо чалавек думае, што ён пакінуты без нагляду?

Няўжо ён не быў кропляй насення, што льецца?

А потым – крывяным згусткам; Мы стварылі Яго і размеркавалi,

зрабіўшы з яго пару: мужчыну і жанчыну.

дык няўжо Ён не здольны адрадзіць нежывых?

Ці не прайшоў для чалавека той час, калі ён быў рэччу, не годнай згадкі?

Сапраўды, Мы стварылі чалавека са змяшанай кроплі насення, выпрабоўваючы яе, а потым падараваўшы яму слых i зрок.

Сапраўды, Мы павялі яго шляхам, будзе ён удзячным альбо неўд¬зячным.

Мы падрыхтавалі для нявернікаў ланцугi, кайданы і полымя.

Сапраўды, праведнікі піцьмуць з келіха напой, змешаны з кам¬фараю.

Рабы Аллага будуць піць з крыніцы, накіроўваючы ейны паток туды, куды пажадаюць.

Яны выконваюць абяцанкі і палохаюцца дня, ліха якога ахопіць усё.

Яны даюць ежу незаможнаму, сiрацiне і палоннаму, хоць і самі хочуць яе.

«Мы кормім вас толькі дзеля Аллага; мы не маем патрэбы ў ва¬шай адплаце альбо ўдзячнасцi.

Мы палохаемся дня, які прыйдзе ад нашага Госпада і будзе змрочным i строгім».

Аллаг абароніць іх ад зла таго дня і дапаможа сустрэць ззянне і ўцеху,

узнагародзіць іх райскім садам i ядвабам – за тое, што яны былі трывучымi.

Лежачы на ложках, яны не ўбачаць там ні сонца, ні марозу.

Iхныя цені стануць блізкімі, а плён будзе падпарадкаваны цалкам.

Абыходзіць іх будуць з посудам са срэбра і кубкамі з крышталю,

са срэбрам i крышталём належных памераў.

Паіць іх будуць з келіха напоем, змяшаным з імбірам.

з крыніцы, якая мае назву Сальсабiль.

Iх будуць абыходзіць павек маладыя юнакі; зірнуўшы на іх, ты прымеш іх за рассыпаныя жамчужыны.

зірнуўшы, ты ўбачыш там дабро і вялікую ўладу.

На іх будзе зялёная вопратка з атласу і парчы; упрыгожаныя яны будуць бранзалетамі са срэбра, а Госпад напоіць іх чыстым напоем.

Такой будзе адгода для вас; аддзячыўшы вашыя намаганні.

Сапраўды, Мы паслалi табе Каран часткамі.

Трывай жа, пакуль не прыйдзе пастанова Госпада твайго; не пад¬парадкоўвайся жа грэшнікам i нявернiкам сярод іх.

згадвай імя свайго Госпада раніцай i ўвечары,

а таксама ўначы! Пакланяйся Яму і ўслаўляй Яго на працягу доў¬гай ночы!

Сапраўды, гэтыя людзі любяць скарацечнасць і грэбуюць цяж¬кім днём.

Мы стварылі іх і ўмацавалі iхныя косткі. Але калі мы пажадаем, дык заменім іх іншымі людзьмі.

Сапраўды, гэта – напамін. I хто пажадае, той стане на шлях да Госпада свайго.

Але вы не пажадаеце гэтага, калі не пажадае Аллаг. Сапраўды, Аллаг – Усеведаючы, Мудры,

уводзіць у Сваю лiтасць, каго пажадае; а для няслушных Мы па¬дрыхтавалі хваравітае пакаранне.

Клянуся добрымі веснiкамi,

якія моцна веюць,

якія імкліва распаўсюджваюцца,

якія ўпэўнена адрознiваюць,

якія прыносяць напамін –

для апраўдання ці засцярогі!

Абяцанае вам абавязкова збудзецца.

Калі зоркі згаснуць,

калі неба трэсне,

калі горы развеюцца,

калі пасланцам будзе ўсталяваны тэрмін –

на які ж дзень гэта прызначана?

На дзень Адрознівання!

А адкуль табе ведаць, што такое дзень Адрознівання?

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Няўжо Мы не знішчылі старажытныя народы?

Потым за імі пойдуць яшчэ і іншыя.

Вось так Мы абыходзімся з беззаконнікамі!

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Няўжо Мы не стварылі вас з мізэрнае вадкасцi,

змясцiўшы яе ў надзейным месцы,

да пэўнага тэрміну?

Мы вызначылі меру; як жа выдатна Мы вызначаем меру!

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Хіба Мы не зрабілі зямлю ёмiшчам

жывых i нежывых,

хіба не ўсталявалі там непахісныя і высокія горы, няўжо не да¬рылі вам для пітва прэснай вады?

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Ідзіце ж да таго, што вы лічылі хлуснёю!

Ідзіце ж у імглу з трыма галінамі,

якая не дорыць цені і не закрывае ад полымя,

сыпле іскры, як фартэца,

падобная да жоўтых вярблюдаў!

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

У той дзень яны не будуць размаўляць,

i не дазволяць ім шукаць апраўданняў.

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Вось ён – дзень Адрознівання! Мы згуртавалі і вас, i тых, хто жыў раней.

Калі ёсць нейкае мудрагельства, то паспрабуйце мудрагеліць су¬праць Мяне.

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Сапраўды, збожныя будуць знаходзiцца сярод цені, крыніц

i плёну – тых, якія пажадаюць.

Ежце і пiце здарова – за тое, што зрабілі вы.

Вось так Мы заахвочваем робячых дабро!

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Ежце і атрымлівайце асалоду, але нядоўга, бо вы – беззаконнікі.

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

Калі кажуць ім: «Пакланіцеся!» – яны не паклоняцца.

Горам будзе гэты дзень для тых, хто адмаўляе праўду!

У які ж аповяд пасля гэтага яны не павераць?

Пра што гэта распытваюць яны адно аднаго?

Пра вялікую вестку,

наконт якое адрозніваюцца іхныя думкі.

дык не, пазнаюць яны!

I яшчэ раз: не! Пазнаюць яны!

Хіба не зрабілі Мы зямлю – ложкам,

а горы – падпораю?

I стварылі Мы вас парамі,

i зрабілі Мы сон ваш адпачынкам,

i зрабілі Мы ноч покрыўкаю,

i зрабілі Мы дзень часам для атрымання ежы.

I пабудавалі Мы над вамі сем цвярдынь.

I ўсталявалі Мы зіхатлівае свяціла.

I звялi з аблокаў ваду дажджавую,

каб прарасціць ёй збожжа і расліны.

I сады густыя.

Сапраўды, дзень адрознівання ўжо прызначаны.

У той дзень трубяцьмуць у трубу, i прыйдзеце вы натоўпамі.

I расчыніцца неба, i стане брамаю.

I скрануцца горы, i стануць марывам.

Сапраўды, пекла – пастка.

Жыллё для няслушных.

Будуць яны там доўгія гады,

не смакуючы ні прахалоды, ні пітва,

апроч кіпеню і бруду.

Годная гэта адплата ім.

Яны ж не чакалі такога разліку

і адмаўлялі Нашыя знакi!

Але нават кожную рэч Мы падлічылі і запісалі.

Паспрабуйце жа! Не дадамо Мы вам нічога, апроч пакарання.

Сапраўды, на збожных чакае поспех,

сады і вінаграднікі,

паўнагрудыя равеснiцы

і поўныя келіхі!

Не пачуюць яны там ні пустаслоўя, ні хлуснi.

Гэта – узнагароджанне ад Госпада твайго, дар сплачаны.

Госпада нябёсаў i зямлі, і таго, што паміж імі, Лiтасцiвага; яны не здолеюць сказаць словы да Яго.

У дзень, калі стануць дух i анёлы шэрагамi, не будзе размаўля¬ць ніхто, апроч як з дазволу Лiтасцiвага, i скажа ён толькі праўду.

Гэта – дзень праўды i, хто пажадае, знойдзе шлях да Госпада свайго.

Мы засцерагалi вас ад пакарання блізкага. У той дзень убачыць чалавек учынкі рук сваіх, i скажа нявернiк: «о, лепш я быў бы пора¬хам зямным!»

Клянуся тымi, што выдзіраюць сілком!

Клянуся тымi, што атрымліваюць пяшчотна!

Клянуся тымі, што плывуць плыўна!

Клянуся тымі, што папярэджваюць імкліва,

i тымі, што выконваюць загады!

У дзень той здрыганецца тое, што ўздрыгвае,

рушыць утроп яго яшчэ адзін,

сэрцы ў дзень той задрыжаць,

погляды ўпадуць уніз.

Кажуць яны: «Няўжо мы станем такімі, як былі,

пасля таго, як будзем косткамі тленнымi?!»

Сказалі яны: «Калі гэта так, дык гэта – вяртанне са стратаю».

Але вось толькі адзін голас –

i яны апынуцца на паверхні зямлі.

Ці дайшоў да цябе аповяд пра Мусу?

Калі Госпад заклікаў яго ў святыя далiны Тува:

«Ідзі да Фараона, бо, сапраўды, парушыў ён.

I скажы: ці не варта табе ачысціцца?

Я пакажу табе шлях да Госпада твайго, таму станеш ты збожным».

[Муса] паказаў яму велiзарны знак.

Але той адкінуў яго і не паслухаў.

А потым адхiнуўся, спяшаючыся.

I згуртаваўшы натоўп, заклікаў да яго,

кажучы: «Я – Госпад ваш Усявышні!»

Так скараў яго Аллаг у жыцці наступным і цяперашнім.

Сапраўды, у гэтым – прыклад для збожных.

Вас цяжэй стварыць – ці неба? Пабудаваў Ён яго,

падняў схілы і зраўнаваў яго,

зрабіў змрочным яго ноччу, і вывеў світанак.

I зямлю пасля гэтага працягнуў Ён,

вывеў з яе ваду і пашы.

I горы зацвердзіў Ён –

на карысць вам i худобе вашае.

Таму калі прыйдзе бяда велiзарная,

у дзень той прыгадае чалавек, у чым спяшаўся ён.

I пакажуць пекла тым, хто бачыць,

а таму, хто парушаў,

i аддаваў перавагу жыццю сёлетняму,

таму, сапраўды, пекла будзе прытулкам.

А таму, хто палохаўся ўстаць перад Госпадам сваім i ўтрымліваў сябе ад запалу,

таму, сапраўды, рай будзе прытулкам!

Пытаюцца цябе пра Час той: «Калі прыйдзе ён?»

І навошта табе згадваць пра гэта?

Толькі Госпад твой ведае пра Час.

Сапраўды, ты – усяго толькі засцерагаеш тых, хто палохаецца Яго.

У дзень, калі ўбачаць Яны Час той, будзе здавацца ім, што пра¬былі яны толькі вечар ці раніцу.

Схмурнеў і адхiнуўся ён,

бо падышоў да яго невідушчы.

А адкуль табе ведаць, магчыма, ачысціўся бы ён?

Ці запомніў бы навучанне, i яно было б карысна яму.

А таму, хто заможны,

ты яму ўдзяляеш увагу.

Хоць не табе адказваць за тое, што не ачысціцца ён.

А хто прыходзіць да цябе, спяшаючыся,

ды яшчэ і са сполахам,

дык ты пагарджаеш ім.

дык не! Сапраўды, гэта – напамін.

I хто жадае, той узгадае яго.

У скрутках шанаваных,

узнятых i ўсячыстых,

у руках пiсараў,

шляхетных i адданых.

Няхай згіне чалавек! Як жа няўдзячны ён!

з чаго стварыў Ён яго?

з кроплі насення стварыў Ён яго і размеркаваў.

Потым палацвіў Ён шлях ягоны,

пасля зрабіў яго безжыццёвым i пахаваў яго,

потым, калі пажадае, адродзіць яго.

дык не! Не выконвае ён таго, што загадаў Ён яму.

Няхай паглядзіць чалавек на ежу сваю!

Пралiваем Мы дажджы залевамі,

потым расколваем Мы зямлю расколінамі,

i прарошчваем на ёй збожжа,

вінаград i травы,

i алеі, i пальмы,

i сады густыя,

i плён, i пашы –

на карысць вам i худобе вашае.

I калі прагучыць голас,

у дзень той чалавек пакіне свайго брата,

i маці, i бацьку,

i жонку, i дзяцей сваіх,

у кожнага чалавека ў той дзень свая справа, якая цалкам захо¬піць яго.

Твар адных у той дзень ззяцьме,

дзівячыся і цешачыся,

а на твары іншых у дзень той будзе пыл,

які атуліць іх чарнатою.

Вось яны, грэшныя нявернiкi.

Калі сонца згорнецца,

калі зоркі пасыплюцца,

i калі горы скрануцца,

i калі вярблюдзiцы на дзесятым месяцы цяжарнасці застануцца без нагляду,

i калі дзікія звяры збяруцца,

i калі моры запаляцца,

i калі душы злучацца,

калі пахаваную жыўцом спытаюць,

за які грэх яе забілі.

I калі скруткі разгорнуцца,

i калі неба будзе сарванае,

i калі пекла запаліцца,

i калі рай наблізіцца –

пазнае душа, што падрыхтавала сабе яна.

дык не! Клянуся свяцiламi адыходзячымі,

што хутка плывуць i знікаюць!

I ноччу, што рассейваецца,

i свiтанкам, калі займаецца ён!

Сапраўды, гэта – словы пасланца шляхетнага!

Уладара моцы каля Ўладара Трона, Магутнага,

якога слухаюцца, пэўнага.

I што ваш таварыш не вар’яты,

сапраўды, бачыў ён яго на выразным небасхіле.

I што ён не хцівы на пераказванне таемнага,

i што гэта – не словы праклятага шатана.

Куды ж вы ідзяце?

Сапраўды, гэта толькі напамін светам,

тым з асяроддзя вас, хто жадае ісці простым шляхам.

Але не пажадаеце вы гэтага, калі не пажадае Аллаг, Госпад све-таў.

Калі неба расколецца,

i калі зоркі пасыплюцца,

i калі моры зліюцца,

i калі магілы перакінуцца –

пазнае душа, што яна зрабіла і чаго не зрабіла.

о чалавек! Што ж спакусіла цябе адносна Госпада твайго Шчодрага,

Які стварыў цябе і размеркаваў аблічча тваё i ўпарадкаваў цябе

у такім выглядзе, у якім пажадаў Госпад твой?

Але не! Вы ўсё ж адмаўляеце Суд.

І, сапраўды, над вамі ёсць наглядчыкі –

гожыя пiсары,

якія ведаюць, што вы робіце.

Сапраўды, багабойныя апынуцца ў шчасці.

А грэшнікі, сапраўды, апынуцца ў пекле.

Увойдуць яны туды ў Судны дзень.

I не здолеюць яны пазбегнуць гэтага.

Адкуль табе ведаць пра тое, што такое Судны дзень?

I яшчэ раз: адкуль табе ведаць пра тое, што такое Судны дзень?

Гэта – дзень, калі ніводная душа не здолее дапамагчы іншаму, а пастанова ў той дзень будзе належыць Аллагу.

Гора абважваючым!

Прымаючы поўнасцю, калі адмераюць людзі ім.

А калі самі мераюць альбо ўзважваюць, дык наносяць стратаў ін¬шым.

Хіба не думаюць яны, што адродзяцца?

У дзень вялікі,

дзень, калі з’явяцца людзі перад Госпадам светаў.

Але не! Сапраўды, кніга грэшнiкаў знаходзіцца ў Сiджыне.

А адкуль табе ведаць, што такое Сiджын?

Гэта – кніга напісаная.

Гора ў той дзень тым, якія не прызнаюць –

якія не прызнаюць Суднага дня.

Не прызнае яго толькі ўсялякi злачынец, грэшнік.

Калі чытаюць яму Нашыя знакi, кажа ён: «Казкі старажытных!»

Але не! Пакрытыя іхныя сэрцы тым, што яны робяць.

У той дзень будуць яны выдаленымі ад Госпада свайго.

I потым абавязкова ўвойдуць да пекла.

А пасля таго скажуць ім: «Вось тое, што вы адмаўлялі!»

дык не! Сапраўды, кніга багабойныя знаходзіцца ў Iлліюне.

А адкуль табе ведаць, што такое Iллiюн?

Гэта – кніга напісаная.

Сведчаць пра яе набліжаныя.

Сапраўды, багабойныя будуць шчаслівыя,

лежачы на ложках, сузіраючы.

На тварах iхных убачыш ты святло асалоды.

Паіць іх будуць вытрыманым віном,

да якога дададзены мускус. Няхай змагаюцца дзеля гэтага.

змяшана віно з Таснiмам,

адкуль п’юць набліжаныя.

Сапраўды, тыя, якія робяць грэх, кпілі з тых, якія паверылі.

I калі праходзілі міма, дык падмігвалi адно аднаму.

Калі ж вярталіся яны да сваіх сем’яў, дык кпілі з вернікаў,

а ўбачыўшы iх, казалі яны: «Сапраўды, гэтыя – заблукалі!»

Але не былі яны дасланыя да іх наглядчыкамі.

У дзень той будуць кпіць вернікі з нявернiкаў,

лежачы на ложках, сузіраючы.

Хіба не адплацяць нявернiкам за тое, што рабілі яны?

Калі неба разарвецца,

i будзе слухацца Госпада свайго як след

i калі зямля расцягнецца,

i выверне з сябе тое, што ў ёй ёсць, і спусташыцца,

i будзе слухацца Госпада свайго як след.

о чалавеча! Сапраўды, ты настойліва імкнешся да Госпада свай¬го, і сустрэнеш Яго.

I той, каму дадзена будзе кніга ягоная ў правіцу,

атрымае разлік латвы.

Ці вернецца ён да сям’і сваёй, цешася.

А той жа, каму дадзена будзе кніга ягоная з-за спіны,

наклікацьме сабе загубу,

i ўвойдзе ў вогненнае полымя.

Ён цешыўся, калі быў з сям’ёй сваёй,

i, сапраўды, лічыў, што не вернецца.

Але, сапраўды, Госпад ягоны назіраў за ім!

Не! Клянуся золакам вячэрнiм,

i ноччу, i тым, што абдымае яна,

i месяцам, калі поўны ён,

што вы будзеце пераходзіць з аднаго становішча ў іншае!

дык чаму ж яны не павераць?

I, калі чытаюць ім Каран, не пакланяюцца нізка?

дык не! Тыя, якія не вераць, лiчаць яго хлуснёю!

І Аллаг лепш ведае, што хаваюць яны.

дык вось пацеш іх пакараннем пакутлівым!

Апроч тых, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, ім – уз-нагароджанне невычэрпнае!

Клянуся небам, уладальнікам вежаў!

Клянуся днём абяцаным!

Клянуся сведкам i пасведчаным!

Няхай згінуць згуртаваныя каля рова,

вогненнага, распаленага палівам,

калі селi яны каля яго,

будучы сведкамі таго, як яны робяць з вернікамі.

I яны помсцілі ім толькі за тое, што тыя паверылі ў Аллага, Велiч¬нага, Пахвальнага.

Якому належыць улада над нябёсамі і зямлёю, і Аллаг – усяму існаму Сведка.

Сапраўды, тым, якія сеялі калатню супраць вернікаў, мужчын i жанчын, а потым не павініліся, ім – пакаранне пеклам, ім – пакаран¬не вогненнае.

Сапраўды, тым, якія паверылі і здзяйснялі добрыя справы, ім – сады, дзе цурчаць рэкі. Гэта – поспех вялікі!

Сапраўды, пакаранне твайго Госпада – жорсткае!

Сапраўды, Ён пачынае і паўтарае!

I Ён – Прабачаючы, Любячы,

Уладар Трона, Прыслаўны!

Ён чыніць тое, што пажадае!

Ці дайшоў да цябе аповяд пра войскі

Фараона і самудытаў?

Хоць нявернiкi і адмаўляюць гэта,

і Аллаг ахоплівае іх адусюль.

А гэта – слаўны Каран,

які змяшчаецца ў Скрыжалi Абароненай!

Клянуся небам і падарожнiкам!

Адкуль табе ведаць, хто такі падарожнік?

Гэта – зорка зіхатлівая.

I няма душы, побач з якою не было б вартаўніка.

Няхай паглядзіць чалавек, з чаго ён створаны.

Створан з вадкасці, якая льецца,

якая выходзіць паміж хрыбетнікам і грудзямі.

Сапраўды, Ён здольны вяртаць яго.

У той дзень будуць выпрабаваныя таямніцы,

таму не будзе ў чалавека ні моцы, ні памагатага.

Клянуся небам, якое аднаўляе дажджы!

Клянуся зямлёю, якая расколваецца,

што гэта – Слова адрозніваючае!

Яно не з’яўляецца забаўкаю.

Яны задумляюць мудрагельства,

а Я маю моцны задум супраць iхнага мудрагельства,

таму дай нявернiкам адтэрміноўку нядоўгую.

Услаўляй імя Госпада твайго Ўсявышняга,

Якi стварыў ды размеркаваў,

Якi прызначыў, паказаў шлях,

Які выгадаваў пашы,

зрабіўшы іх потым сухімі і счарнелымi.

Мы дамо табе прачытаць Каран i ты не забудзеш нічога,

апроч таго, чаму аддае перавагу Аллаг. Ён ведае вiдавочнае і та¬емнае.

Мы палацвім табе шлях да найлягчэйшага,

таму нагадвай людзям, калі нагадка дапаможа.

Узгадае той, хто збожны.

А адхіліцца самы няшчасны,

які ўвойдзе ў агонь найбуйнейшы.

I пасля таго і не сканае ён там, i не застанецца ў жывых.

Выйграў той, хто ачысціўся,

згадваў свайго Госпада і маліўся.

Але вы аддаеце перавагу жыццю зямному,

хоць жыццё наступнае – найлепшае і векаістае.

Сапраўды, гэта змяшчаецца ў скрутках старажытных,

скрутках Ібрагіма і Мусы!

Ці дайшоў да цябе аповяд пра тое што пакрывае?

Твары адных у той дзень будуць прыніжаныя,

знясіленыя, стомленыя,

увойдуць яны ў пякельны агонь,

i паіць іх будуць з крыніцы кіпячай,

не будзе ім там ежы, апроч калючак,

ад якіх не грубеюць, i якія не спатольваюць голаду.

Твары іншых у дзень той будуць уцешнымі,

намаганнямі сваімі задаволеныя,

у садах высокіх.

Не пачуюць там марнаслоўя,

там – крыніца праточная,

там – ложкі ўзведзеныя,

келіхі расстаўленыя,

узгалоўкі раскладзеныя,

дываны разасланыя.

Няўжо яны не паглядзяць на вярблюдаў – як створаныя яны?

Як узнята неба,

I ў горы – як узнятыя яны?

I на зямлю – як распасцёрта яна?

Нагадвай жа, бо ты – настаўнік.

I ты не маеш улады над імі.

А тых, хто адхiнуўся i не верыў,

Аллаг скарае найбольшай караю!

Сапраўды, да Нас паварочаюцца яны.

Потым Нам належыцьме разлік з імі!

Клянуся золакам!

Клянуся дзесяццю начамі!

Клянуся парным i няцотным!

Клянуся ноччу, калі праходзіць яна!

Хіба не дастаткова гэтай кляцьбы для чалавека разумнага?

Няўжо ты не бачыў, як зрабіў Госпад твой з aдытaмi?

з Iрамом, уладальнікам каланад,

падобных да якіх не было створана ва ўсіх землях?

з самудытамi, якія расціналі скалы ў далінах?

з Фараонам, уладальнікам копій?

Яны парушалі дазволенае на землях

i павялічвалi на іх знявагу.

дык вось праліў на іх Госпад твой строгасць пакарання Свайго.

Сапраўды, Госпад твой – на варце!

Калі выпрабуе чалавека Госпад ягоны, ушаноўваючы і надзяля¬ючы дабротамi, дык ён кажа: «Госпадзе мой!»

I калі выпрабуе Ён яго, абмяжоўваючы яму даброты Свае, кажа ён: «Госпад мой прынізіў мяне!»

дык не! Гэта вы самі не шануеце сірацiнаў.

I не заклікаеце адно аднаго пажывіць бедака,

прагавіта паглынаеце спадчыну,

i любіце багацце любоўю моцнаю!

дык не! Калі рассыплецца зямля ў пыл,

i прыйдзе Госпад твой з анёламі, якія стануць шэрагамi –

наблізяць у дзень той пекла. I ў той дзень згадае чалавек. Але навошта яму гэтыя згадкі?

I скажа: «о, калі б я яшчэ раней падрыхтаваўся да жыцця свай¬го будучага!»

Таму ў дзень той ніхто не скарае так, як скарае Ён.

I не скуе ніхто так, як скуе Ён.

о ты, душа, што супакоілася!

Вяртайся да Госпада твайго, атрымаўшы задавальненне і ласку!

I ўвайдзі да рабоў Маіх!

I ўвайдзі ў рай Мой!

Клянуся гэтым горадам!

А ты – жыхар гэтага горада.

Клянуся прабацькам і тым, каго ён спарадзіў!

Сапраўды, стварылі Мы чалавека з цяжарамi!

Няўжо думае ён, што ніхто не пераможа яго?

Кажа ён: «Выдаткаваў я багацце невымерна».

Няўжо думае ён, што ніхто не бачыў яго?

Ці ж не стварылі Мы яго ўладальнікам двух вачэй,

мовы і вуснаў?

Хіба Мы не паказалі яму на дзве вяршыні?

Але не стаў ён пераадольваць перашкоды.

Адкуль табе ведаць, што такое перашкоды?

Гэта – вызваліць раба,

пажывіць у дзень голаду

сірацiну з асяроддзя сваякоў,

ці прыгнечанага цяжкасцямі.

А пасля гэтага быць сярод тых, якія паверылі і наказалi адно ад¬наму трыванне, наказалi адно аднаму міласэрнасць.

Гэта – людзі, якія справа.

тыя, якія не паверылі ў знакі Нашыя, яны – людзі, якія злева.

Яны будуць аточаныя агнём!