Gürcüce Meal — Rowad Tercüme Merkezi — Hud 11:1 – Nahl 16:128

ალიფ. ლამ. რა. წიგნი, რომლის აიათებიც (სრულყოფილად) დადგენილია, ხოლო შემდეგ ნათლად განმარტებული ბრძენის, ყოვლისმცოდნის მიერ.

რომ არ ეთაყვანოთ არავის, გარდა ალლაჰისა. ჭეშმარიტად, მე თქვენთვის მისგან გამაფრთხილებელი და მახარობელი ვარ.

და რომ შესთხოვოთ პატიება (ცოდვებისთვის) თქვენს უფალს, შემდეგ მოინანიოთ მის წინაშე, ის მოგანიჭებთ თქვენ მშვენიერ სარჩოს დათქმულ დრომდე და მიაგებს ყოველ ღირსეულს თავის ღირსებას. ხოლო თუ პირს იბრუნებთ, მაშინ მე მეშინია თქვენთვის დიდი დღის სასჯელის.

ალლაჰთანაა თქვენი დაბრუნება და იგია ყოვლისშემძლე.

დიახ! ჭეშმარიტად, ისინი [როცა კითხულობს ყურანს], მკერდებს მუცელზე იჭერენ, თითქოს არ ესმით ალლაჰის შეგონება და სურთ დამალონ თავიანთი ურწმუნოება მისგან. მაგრამ არა! მაშინაც კი, როცა (ღამით) თავიანთი ტანსაცმლით იფარებიან, ალლაჰმა იცის, რას მალავენ მათ სულებში და რას სჩადიან ღიად (დღისით). ჭეშმარიტად, მან — უწყის ის, რაც გულებშია.

არ არსებობს დედამიწაზე არც ერთი ცოცხალი არსება, რომლის საზრდოც ალლაჰთან არ იყოს. მან იცის მისი საცხოვრებელი ადგილი (სიცოცხლის განმავლობაში) და მისი განსვენების ადგილი (სიკვდილის შემდეგ). ეს ყოველივე ალლაჰთან არის ჩაწერილი ნათელ წიგნში [დაცულ ფირფიტაზე].

ის არის, რომელმაც შექმნა ცანი და მიწა ექვს დღეში და მისი ტახტი წყალზე იყო, რათა გამოგცადოთ, თუ რომელი თქვენგანი იქნება უკეთესი საქმით. და თუ შენ ეტყვი: «ჭეშმარიტად, თქვენ აღდგენილნი იქნებით სიკვდილის შემდეგ», უეჭველად იტყვიან ისინი, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი: «ეს (ყურანი) სხვა არაფერია, თუ არა ცხადი ჯადოქრობა».

და თუ ჩვენ გადავუვადებთ მათ სასჯელს განსაზღვრულ დრომდე, უთუოდ იტყვიან: «რა აკავებს მას [სასჯელს]?» ვაი, იმ დღეს, როცა ის მათ ეწვევა, არ იქნება მათგან არიდებული და გარს შემოერტყმებათ მათ ის (ტანჯვა-წამება), რასაც ისინი დასცინოდნენ.

და თუ ჩვენ ადამიანს ვაგრძნობინებთ წყალობას ჩვენგან, შემდეგ კი წავართმევთ მას, უეჭველად, იგი სასოწარკვეთილი და უმადურია.

და თუ ჩვენ მას (ადამიანს) ვაგრძნობინებთ სიკეთეს გაჭირვების შემდეგ, რომელიც მას შეეხო, უეჭველად იტყვის: «უბედურებანი გამშორდა!» (ალლაჰს კი მადლობას არ უძღვნის) ჭეშმარიტად, იგი გახარებულია და ამაყი.

გარდა იმათ, რომელთაც მოითმინეს და ჰქმნეს კეთილი საქმენი. მათთვისაა შენდობა და დიდი საზღაური.

იქნებ შენ (ო, მოციქულო) მიატოვო ნაწილი იმისა, რაც შენ გეცხადება და ამის გამო შენი გული შევიწროებულია, რომ ისინი ამბობენ: «ნუთუ არ გარდმოევლინა მას საგანძური ან ანგელოზი არ მოჰყვა?!» შენ კი მხოლოდ შემგონებელი ხარ. ხოლო ალლაჰი ყოველივეს მფარველია.

ან იქნებ ისინი [მექქის მრავალღმერთიანები] ამბობენ: «მუჰამმადმა თვითონვე მოიგონა იგი [ყურანი]». უთხარი მათ (ო, შუამავალო): «(თუ ეს ასეა,) მოიტანეთ ათი მოგონილი სურა, მსგავსი მისისა [ყურანისა], და მოუხმეთ, ვისაც შეძლებთ, გარდა ალლაჰისა, თუ მართალნი ხართ».

ხოლო თუ არ გიპასუხებენ, მაშინ იცოდეთ, რომ იგი ალლაჰის ცოდნითაა ზემოვლენილი და რომ არ არსებობს ღვთაება, გარდა მისი. მაშ, არ გახდებით მორჩილნი (მუსლიმები) მისი?

ვისაც ამქვეყნიური ცხოვრება და მისი სილამაზე (სიტკბოება) სურს, ჩვენ სრულად მივუზღავთ მათ თავიანთი საქმეებისთვის მასში და არაფერი დააკლდებათ.

აი, ისინი არიან, რომელთაც საიქიოში ცეცხლის გარდა არაფერი ელით. და ამაო იქნება, რაც იქ მოიმოქმედეს, და ფუჭია, რასაც აკეთებდნენ.

განა ის, ვინც თავისი უფლისგან მოცემულ ცხად სასწაულს [დამადასტურებელ მტკიცებულებას] ეყრდნობა [ნაგულისხმებია შუამავალი], და მას მოჰყვება მოწმე [ჯიბრილი] მისი მხრიდან [ალლაჰისგან], და მასზე წინ მუსას წიგნიც [თორა], როგორც გზამკვლევი და წყალობა, შეიძლება იყოს მსგავსი ურწმუნოსი? მართლაც, იმათ სწამთ მისი [ყურანის]. ხოლო ვინც მას [ყურანს] უარყოფს სხვადასხვა ჯგუფთაგან, ცეცხლი არის მათი დანიშნული ადგილი. ამიტომ ნუ იქნები მასში [ყურანში] ეჭვმიტანილი, რადგან ჭეშმარიტად, იგი [ყურანი] ჭეშმარიტებაა შენი უფლისგან, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობას არ სწამს.

და ვინ არის იმაზე უსამართლო, ვინც ალლაჰს სიცრუეს მიაწერს? ისინი წარდგებიან თავიანთი ღმერთის წინაშე და მოწმეები იტყვიან: «აი, ისინი, რომელთაც იცრუეს თავიანთ ღმერთზე. უეჭველად, დაე (იყოს) ალლაჰის წყევლა უსამართლოებზე [მრავალღმერთიანებზე]».

ისინი, რომელნიც აცდენდნენ სხვებს ალლაჰის გზიდან [მისადმი მორჩილებისგან ], და ცდილობდნენ ამ გზის დამახინჯებას, და არ სწამდათ მარადიული ცხოვრება,

ასეთები (ურწმუნოები) ვერასოდეს შეასუსტებენ ალლაჰის სასჯელს დედამიწაზე (ვერ გაექცევიან მას), და არ ჰყავთ მათ ალლაჰის გარდა მფარველები (ვინც შეძლებდა მათ დაცვას მისი სასჯელისგან). გაორმაგებული იქნება მათთვის სასჯელი. მათ არ შეეძლოთ მოსმენა და ვერც ხედავდნენ.

ასეთები არიან ისინი, რომელთაც საკუთარი თავები წააგეს, და დაეკარგათ მათ ის, რაც მოიგონეს [ცრუ ღმერთები, რომელთა შუამდგომლობასაც იმედოვნებდნენ].

ეჭვგარეშეა, რომ საიქიოში სწორედ ისინი იქნებიან ყველაზე მეტად წაგებულნი.

უეჭველად, რომელთაც ირწმუნეს, და კეთილი საქმეები აკეთეს, და მორჩილნი იყვნენ თავიანთი ღმერთის წინაშე, სწორედ ისინი არიან სამოთხის მკვიდრნი. ისინი იქ სამუდამოდ დარჩებიან.

მაგალითი ორივე ჯგუფისთვის ბრმა და ყრუ [ურწმუნოს მაგალითი] და მხედველი და მსმენელი [მორწმუნის მაგალითი]. ნუთუ ისინი ტოლნი არიან ერთმანეთის მაგალითით? ნუთუ არ შეიგონებთ?

და ჩვენ წარვგზავნეთ ნუჰი (ნოე) თავის ხალხთან (მან უთხრა მათ): «მე თქვენთვის ცხადი შემგონებელი ვარ,

რომ არ ეთაყვანოთ არავის, გარდა (ერთადერთი) ალლაჰისა. ჭეშმარიტად, მე მეშინია თქვენთვის მტანჯველი დღის სასჯელის».

და თქვეს მისმა ხალხმა, რომელთაც უარყვეს: «ჩვენ ვერ გხედავთ სხვას, გარდა ჩვენნაირი ადამიანისა, და ვერ ვხედავთ, რომ ვინმე მოგყვება, გარდა ჩვენს შორის ყველაზე უბადრუკებისა. და ვერ ვხედავთ თქვენში რაიმე უპირატესობას ჩვენზე. პირიქით ჩვენ ვფიქრობთ, რომ თქვენ მატყუარები ხართ».

თქვა (შუამავალმა ნუჰმა): «ჰეი, ჩემო ხალხო! რას იტყვით, თუ მე ჩემი ღმერთისგან ცხად მტკიცებულებაზე ვარ და მან თავისი წყალობა მომმადლა, მაგრამ ის თქვენთვის დაფარული დარჩა? განა გაიძულებთ მის მიღებას, მაშინ, როცა თქვენ იგი გძულთ?

ჰეი, ჩემო ხალხო! მე (ნუჰი) არ გთხოვთ თქვენ ამისთვის ქონებას. ჩემი საზღაური მხოლოდ ალლაჰზეა. და მე არ განვდევნი მათ, რომელთაც ირწმუნეს. ჭეშმარიტად, ისინი შეხვდებიან თავიანთ ღმერთს, მაგრამ მე გხედავთ თქვენ, როგორც უმეცარ ხალხს.

ჰეი, ჩემო ხალხო! ვინ დამიცავს ალლაჰისგან, თუ მე მათ (მორწმუნეებს) განვდევნი? ნუთუ არ დაფიქრდებით?

და არ გეუბნებით თქვენ, რომ ჩემთანაა ალლაჰის საგანძურები, და არც დაფარული ვიცი, და არც იმას ვამბობ, რომ ანგელოზი ვარ. და არც ვეტყვი იმათზე, ვისაც თქვენი თვალები შეურაცხყოფით უყურებენ [საწყალ და სუსტ მორწმუნეებს], რომ ალლაჰი მათ სიკეთეს არ მიაგებს. ალლაჰმა უკეთ იცის, რაც მათ სულებშია. მაშინ, მე უსათუოდ უსამართლოთაგანი ვიქნებოდი».

უთხრეს [ცნობილმა ხალხმა]: «ჰეი, ნუჰ! შენ გვეკამათებოდი და გაახშირე ჩვენი კამათი. მაშ, მოგვივლინე ის, რითაც გვემუქრები, თუკი მართალთაგანი ხარ».

უთხრა (ნუჰმა): «მას მხოლოდ ალლაჰი მოგივლენთ, თუ ინებებს, და თქვენ ვერ დააღწევთ თავს.

და არ გამოგადგებათ ჩემი რჩევა, თუნდაც რომ მინდოდეს თქვენთვის რჩევის მოცემა, თუ ალლაჰს თქვენი გზააბნევა სურს (თქვენი ურჩობისა და ჯიუტობის გამო). იგია თქვენი ღმერთი და მასთან იქნებით დაბრუნებულნი».

(მრავალღმერთანები შენი ხალხისგან იტყვიან ო, შუამავალო მუჰმმად) ან იტყვიან: «მან (მუჰამმადმა) შეთხზა (ყურანი)». უთხარი: «თუ მე შევთხზე, ჩემზე იყოს ჩემი ცოდვა, და მე თავისუფალი ვარ იმისგან, რაშიც თქვენ სცოდავთ [თქვენი ურწმუნოებისაგან]».

და შთაეგონა ნუჰს, რომ შენი ხალხიდან არავინ ირწმუნებს, გარდა იმათი, რომელთაც უკვე ირწმუნეს. ამიტომ ნუ დამწუხრდები იმის გამო, რასაც ისინი სჩადიოდნენ.

ააგე კიდობანი ჩვენი მეთვალყურეობითა და შთაგონებით, და ნუღარაფერს მეტყვი უსამართლოთა შესახებ, რადგან ისინი უნდა დაიხრჩონ.

და აგებდა კიდობანს. და ყოველთვის, როცა მის გვერდით ჩაივლიდნენ მისი ხალხის წარჩინებულნი, დასცინოდნენ მას. მან თქვა: «თუ თქვენ დაგვცინით, ჩვენც დაგცინებთ თქვენ, ისევე, როგორც თქვენ დაგვცინით.

მალე გაიგებთ, ვის მოევლინება დამამცირებელი სასჯელი და ვის დაატყდება თავს მარადიული სასჯელი».

და როცა მოვიდა ჩვენი ბრძანება (ურწმუნოთა დაღუპვის შესახებ) და ადუღდა (წყლით) თონე, ვუთხარით: «შეიყვანე მასში [გემში] ყოველი სახეობიდან თითო წყვილი [მამრობითი და მდედრობითი], აგრეთვე შენი ოჯახი, გარდა მათისა, რომელთაც უკვე შეეხო სიტყვა [გარდა შენი შვილისა და ცოლისა], და (შეიყვანე გემში) ისინი, რომელთაც ირწმუნეს». მაგრამ მასთან ერთად [ნუჰთან] მხოლოდ მცირედმა ირწმუნეს.

და უთხრა (ნუჰმა) (მორწმუნეებს): «ჩასხედით მასში, ალლაჰის სახელითაა მისი სვლაც და მისი გაჩერებაც. უეჭველად, ჩემი ღმერთი მიმტევებელი, შემწყალებელია».

და მიედინებოდა იგი [გემი] მათთან ერთად ტალღებზე, რომლებიც მთებს ჰგავდა. და მიმართა ნუჰმა თავის შვილს, რომელიც განცალკევებით იყო [მორწმუნეთაგან]: «ო, შვილო ჩემო, ამოდი ჩვენთან ერთად (გემში) და ნუ იქნები ურწმუნოებთან (რომლებიც ყველა დაიხრჩვებიან)».

[შვილმა უთხრა] (შუამავალ ნუჰს): «მთას შევეფარები, რომელიც დამიცავს წყლისგან». უთხრა: «დღეს არ არსებობს დამცველი ალლაჰის ბრძანებისგან, გარდა იმისა, ვისაც ის შეიწყალებს». და მათ შორის ტალღა ჩადგა და ის იყო ერთ-ერთი დახრჩობილთაგანი.

და ითქვა (ალლაჰის მიერ), მას შემდეგ რაც ყველა ურწმუნო დაიხრჩო: «ო, მიწავ! შთანთქე შენი წყალი! და ო, ცაო! შეჩერდი [გააჩერე წვიმა]!» და წყალი დაეცა (დაიწია), და აღსრულდა ალლაჰის ბრძანება, და [გემი] გაჩერდა ალ-ჯუდის მთაზე. და ითქვა: «შორს [ალლაჰის წყალობისგან] უსამართლონი [ურწმუნონი]!»

და მოუხმო ნუჰმა თავის ღმერთს და უთხრა: «ღმერთო ჩემო! ჭეშმარიტად, ჩემი შვილი ჩემი ოჯახიდანაა, და შენი აღთქმა ჭეშმარიტია, და შენ ხარ ყველაზე ბრძენი მსაჯულთაგან».

ბრძანა (დიდებულმა ალლაჰმა): «ჰეი, ნუჰ! ის შენი ოჯახიდან არ არის. უეჭველად, ის არასწორი საქმეა (ეს შენი თხოვნა არა სწორია იმიტომ, რომ ის ურწმუნო შენი ოჯახიდან არ ითვლება). ამიტომ ნუ მთხოვ იმას, რის შესახებაც ცოდნა არ გაგაჩნია. მე გარიგებ შენ, რათა არ იყო უმეცართა შორის».

თქვა (ნუჰმა): «უფალო ჩემო! მე შენ შემოგფარებივარ, რათა არ გთხოვო ის, რის შესახებაც ცოდნა არ გამაჩნია. და თუ არ მომიტევებ და არ შემიწყალებ, ვიქნები წაგებულთა შორის».

თქვა (ალლაჰმა): «ო, ნუჰ! ჩამოდი (გემიდან) ჩვენგან მშვიდობით და ბარაქით შენზე და მათზე, ვინც შენთან ერთად არის, მაგრამ იქნებიან ისეთი თემებიც, რომლებსაც ჩვენ მივცემთ სიკეთეებს (მხოლოდ ამ წუთისოფელში), ხოლო შემდეგ მათ მოეწევათ ჩვენგან მტანჯველი სასჯელი».

ეს [რასაც ჩვენ გიამბეთ] იმ უხილავი ამბებათაგანია, რომლებიც ჩვენ შთაგონებით გიცხადეთ, (ო, მოციქულო) არც შენ და არც შენმა ხალხმა იცოდით ისინი აქამდე. მაშ, მოითმინე (ის ტანჯვა და ზიანი), რასაც შენი ხალხი გაყენებს! ჭეშამრიტად, კარგი დასასრული ღვთისმოშიშთათვისაა.

ადიელებთან (წარვგზავნეთ ჩვენ) მათი ძმა ჰუდი. უთხრა (შუმავალმა ჰუდმა): «ჰეი, ხალხო ჩემო! თაყვანი ეცით (მხოლოდ) ალლაჰს! თქვენთვის არ არსებობს სხვა ღვთაება, გარდა მისი. თქვენ მხოლოდ ცილისმწამებლები ხართ (ალლაჰის გარდა ცრუდ ღმერთებს რომ იგონებთ).

ჰეი, ჩემო ხალხო! არ გთხოვთ ამაზე საზღაურს. ჩემი საზღაური მხოლოდ მასზეა (ალლაჰზე), ვინც შემქმნა. ნუთუ ვერ ხვდებით?

ო, ჩემო ხალხო! ითხოვეთ შენდობა თქვენი უფლისაგან (თქვენი ურწმუნოებისთვის), შემდეგ კი მოინანიეთ მის წინაშე თქვენი ცოდვები და (თუ ასე მოიქცევით) ის გამოგიგზავნით ციდან უხვ ნალექს და შეგმატებთ ძალას თქვენს ძალაზე (გაგამრავლებთ და გაგაძლიერებთ), და ნუ გაემიჯნებით (იმ მოწოდებას, რისკენაც გიწვევთ), მეამბოხედ [ურწმუნოდ]».

მათ უთხრეს: «ჰეი, ჰუდ! შენ ჩვენთვის არანაირი ცხადი მტკიცებულება არ მოგიტანია, და ჩვენ არ მივატოვებთ ჩვენს ღმერთებს შენი სიტყვის გამო, და ჩვენ შენი არ გვწამს.

ჩვენ მხოლოდ იმას ვამბობთ, რომ ზოგიერთმა ჩვენმა ღვთაებამ ბოროტებით შეგეხო შენ». მან თქვა: «მე ვამოწმებ ალლაჰს და თქვენც დაამოწმეთ, რომ მე შორს ვარ იმისგან, რასაც თქვენ თანაზიარად უდგენთ მას (ალლაჰს),

მის (ალლაჰის) გარდა. მაშ, მტრულად მომექეცით ყველანი ერთად [თქვენ და თქვენი ცრუ ღვთაებები] და შემდეგ ნუ მომცემთ დროს [ნუ დამაცდით]!

მე ალლაჰს მივენდე, ჩემს ღმერთს და თქვენს ღმერთს. არ არსებობს არც ერთი ცოცხალი არსება, რომელიც არ იყოს მის ხელში [მისი ძალაუფლების ქვეშ]. ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი არის სწორ გზაზე [ის სამართლიანია თავის გადაწყვეტილებებში და სიკეთეს სიკეთითვე აჯილდოებს, და ის მე დამიცავს თგვენგან],

ხოლო თუ ზურგს შეაქცევთ, მე უკვე გამცნეთ ის, რითაც მოვლინებული ვიყავი თქვენთან. და ჩემი ღმერთი თქვენს ნაცვლად სხვა ხალხს მოიყვანს და თქვენ მას ვერაფერს ავნებთ. ჭეშმარიტად, ჩემი ღმერთი ყოვლისმფარველია».

და როცა მოვიდა ჩვენი ბრძანება, გადავარჩინეთ ჰუდი და რომელთაც ირწმუნეს მასთან ერთად, ჩვენი წყალობით, და ვიხსენით ისინი სასტიკი სასჯელისგან.

და აი, ადელები, რომლებმაც უარყვეს თავიანთი ღმერთის სასწაულები, არ დაემორჩილნენ მის შუამავლებს და გაჰყვნენ ყოველი ჯიუტი ტირანის ბრძანებას.

და დაედევნათ მათ ამქვეყნად წყევლა და აღდგომის დღესაც. ჭეშმარიტად, ადის ტომი გახდა ურწმუნო თავისი ღმერთის! დაე, დაშორდნენ [ალლაჰის წყალობას] ადელები, ჰუდის ხალხი!

და სამუდის ხალხს (გავუგზავნეთ) მათი ძმა საალიჰი. მან უთხრა: «ჰეი, ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით ალლაჰს. თქვენთვის არ არსებობს სხვა ღვთაება, გარდა მისი. მან გაგაჩინათ თქვენ მიწისგან და დაგასახლათ მასზე. მაშ, სთხოვეთ მას შენდობა, შემდეგ კი მოინანიეთ მის წინაშე. ნამდვილად, ჩემი უფალი ახლოსაა და პასუხობს (ვედრებას)!»

უთხრეს (სამუდელებმა): «ჰეი, საალიჰ! შენ ჩვენ შორის იმედის მომცემი იყავი (პატივისცემას იმსახურებდი, ჭკვიანი და საღი აზრის მქონე იყავი) ამაზე წინ. ნუთუ გვიკრძალავ, რომ ვეთაყვანოთ იმას, რასაც ჩვენი მამები ეთაყვანებოდნენ? და ჭეშმარიტად, ჩვენ ღრმა ეჭვში ვართ იმის შესახებ, რისკენაც შენ გვიხმობ».

(საალიჰმა) უთხრა: «ჰეი, ჩემო ხალხო! აბა, დაფიქრდით, თუ მე ჩემი ღმერთისგან ცხად მტკიცებულებაზე ვარ და მან თავისი წყალობა მომმადლა, ვინ დამიცავს ალლაჰისგან, თუ მე მას ვეურჩები? თქვენ კი ზარალის მეტს ვერაფერს შემმატებთ.

ჰეი, ხალხო ჩემო! ეს ალლაჰის (დედალი) აქლემია, თქვენთვის სასწაულად. მიუშვით, ძოვოს ალლაჰის მიწაზე და ბოროტად არ შეეხოთ მას, თორემ მოგევლინებათ ახლო სასჯელი».

მაგრამ მათ დაკლეს იგი. მაშინ მან (შუამავალმა საალიჰმა) უთხრა მათ: «ისიამოვნეთ თქვენს სახლებში სამი დღე. ეს არის აღთქმა (იმ უბედურებისა რაც თავს დაგატყდებათ), რომელიც არ იქნება ცრუ».

და როცა მოვიდა ჩვენი ბრძანება, ჩვენი წყალობით ვიხსენით საალიჰი და მასთან ერთად მორწმუნენი, და იმ დღის სირცხვილისგან. ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი ყოვლადძლიერი, ძლევამოსილია.

და უსამართლოებს მოევლინათ ძლიერი ხმა და (რის შედეგადაც) აღმოჩნდნენ ისინი თავიანთ საცხოვრებლებში დაგდებულნი [მკვდარნი].

თითქოს არც კი უცხოვრიათ იქ. უეჭველად, სამუდის ხალხი გახდა ურწმუნო თავისი უფლის მიმართ. დაე, იყვნენ შორს (ალლაჰის წყალობას) სამუდელები!

და ჩვენი მოციქულები (ანგელოზები) ეახლნენ იბრაჰიმს სასიხარულო ცნობით. მათ უთხრეს: «მშვიდობა!» მანაც უპასუხა: «მშვიდობა!» და არ დააყოვნა, რომ მოეტანა შემწვარი ხბო (ის ვერ მიხვდა, რომ ისინი ანგელოზები იყვნენ ადამიანური გარეგნობით).

და როცა მან (იბრაჰიმმა) დაინახა, რომ მათი [ანგელოზები, რომლებიც ადამიანების სახით მოვიდნენ] ხელები არ მიეკარებოდა მის [საპატივცემულო საჭმელს], ვერ იცნო ისინი (დაეჭვდა მათში) და შიში იგრძნო მათგან (იფიქრა, რომ მტრები ან ქურდები იყვნენ), (როცა დაინახეს, რომ შიშმა მოიცვა იგი, ანგელოზებმა) უთხრეს: «ნუ გეშინია! ჩვენ მოსული ვართ ლუტის ხალხთან (იმისათვის, რომ დავასჯათ ისინი)».

და მისი ცოლი [სარა] იდგა (ესმოდა ეს საუბარი) და გაიცინა და ჩვენ ვახარეთ მას ისჰააყის შესახებ [რომ იგი შობს ძეს, რომელსაც დაარქმევენ ისჰააყს], და ისჰააყის შემდეგ იაყუბის შესახებ [რომ ისჰააყს შეეძინება ძე იაყუბი].

(ამ ამბავით გაკვირვებულმა სარამ) თქვა: «ვაი ჩემდა სიმწარე! ნუთუ მე შვილი შემეძინება მაშინ, როცა უკვე მოხუცი ვარ, და ეს ჩემი ქმარი ბერიკაცია? ნამდვილად, ეს საოცარი რამ არის!»

(ანგელოზებმა) უთხრეს: «განა ალლაჰის ბრძანება გაკვირვებს? ალლაჰის წყალობა და მისი კურთხევა იყოს თქვენზე, ო, ამ სახლის [შუამავლების ოჯახის] ბინადარნო! ნამდვილად, ის (ალლაჰი) ქებული, დიდებულია!»

როცა იბრაჰიმს შიშმა გაუარა და სასიხარულო ამბავი ეუწყა, ლუტის ხალხის გამო დაგვიწყო დავა (იქნება და გადაათქმევინოს მათი განადგურება).

ჭეშმარიტად, იბრაჰიმი იყო უეჭველად მოთმინებით სავსე [სასჯელს არ აჩქარებდა], მორჩილი (ალლაჰის წინაშე) და მუდამ მომნანიე.

(ანგელოზებმა უთხრეს): «ჰეი, იბრაჰიმ, თავი დაანებე ამას! რამეთუ, უკვე მოვიდა შენი უფლის ბრძანება და უეჭველად, მათ გარდაუვალი სასჯელი ეწევათ».

და როცა მოვიდნენ ჩვენი მოციქულნი [ანგელოზები] ლუტთან, დამწუხრდა ის მათ გამო (რადგან არ იცოდა, რომ ისინი ანგელოზები იყვნენ და შეეშინდა, რომ მისი ხალხი მათ ცუდი მიზნებით მიადგებოდა), და იგრძნო უძლურება [ვერაფრით შეეძლო თავისი სტუმრების დაცვა], და თქვა: «ეს მძიმე დღეა!»

და მივიდა მასთან [ლუტთან] მისი ხალხი, სწრაფად და აჩქარებით (იმისთვის, რომ მისი სტუმრები სიბილწისკენ წაეხელებინათ) და მანამდე ისინი ჩადიოდნენ ბოროტ საქმეებს [მამაკაცებთან სქესობრივ კავშირს]. უთხრა (შუამავალმა ლუტმა) თავის ხალხს: «ო, ჩემო ხალხო! აი, ესენი ჩემი ქალიშვილები [თქვენი ქალები], ისინი უფრო წმიდანი არიან თქვენთვის (თუ გსურთ ქორწინება), ვიდრე ის სიბილწე, რასაც აპირებთ. გეშინოდეთ ალლაჰის (და მოშორდით იმას, რაც მან აკრძალა), და ნუ შემარცხვენთ ჩემს სტუმართა წინაშე. ნუთუ თქვენს შორის არც ერთი გონიერი ადამიანი არ მოიძებნება, ვინც შეგაჩერებთ ამ ბოროტებისგან?»

მათ თქვეს: «შენ ხომ იცი (ო, ლუტ), რომ ჩვენ არავითარი სურვილი არ გვაქვს შენი ქალიშვილების მიმართ [და საერთოდ ქალების მიმართ], და შენ ნამდვილად იცი, რაც ჩვენ გვსურს».

თქვა: «ნეტავ მქონდეს თქვენს წინააღმდეგ ძალა, ან თავი შევაფარო მტკიცე საყრდენს [ნათესავებს] (აუცილებლად შეგაჩერებდით)»

უთხრეს: «ჰეი, ლუტ! ჭეშმარიტად, ჩვენ შენი ღმერთის მოციქულები (ანგელოზები) ვართ. ისინი შენ ვერაფერს დაგაკლებენ. გაიყვანე შენი ოჯახი ღამის ერთ ნაწილში და არც ერთმა თქვენგანმა უკან არ მოიხედოს, შენი ცოლის გარდა. ჭეშმარიტად, მასაც იგივე ეწევა, რაც მათ. ჭეშმარიტად, მათი დათქმული დრო დილაა. განა დილა ახლოს არ არის?»

ხოლო როცა მოვიდა ჩვენი ბრძანება, ჩვენ გადავაქცევინეთ მისი [მათი ქალაქის] ზემო ნაწილი ქვემოდ და გავაწვიმედ მასზე გამომწვარი თიხის ქვები, ფენა-ფენად დაწყობილი (ერთიმეორეზე მიყოლებით).

(და ეს ქვები იყო) შენს უფალთან ნიშანდებული [ეს არ იყო უბრალო ქვები]. და ისინი [ასეთი ქვები] შორს არ არიან უსამართლოთა [ურწმუნოთაგან, რომლებიც შენს შუამავლობას არ აღიარებენ, ო, მუჰამმად]!

და მადიანში (ჩვენ წარგვზავნეთ) მათი ძმა შუ'აიბი. მან უთხრა: «ჰეი, ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით ალლაჰს! თქვენ არ გყავთ სხვა ღვთაება, გარდა მისი. და ნუ დააკლებთ საწყაოსა და სასწორს. უეჭველად, მე გხედავთ თქვენ კეთილდღეობაში და უეჭველად, მე მეშინია თქვენთვის ყოვლისმომცველი დღის სასჯელისა.

ჰეი, ჩემო ხალხო! სრულად დაიცავით ზომა და წონა სამართლიანად [იყავით მართალნი ამ საქმეში], და ნუ დააკლებთ ხალხს თავიანთ კუთვნილს, და ნუ ივლით მიწაზე უწესრიგობის თესვით [ნუ გააკეთებთ იმას, რაც ალლაჰმა აკრძალა].

ის, რაც ალლაჰმა დაგიტოვათ [ნებადართული მოგება], უკეთესია თქვენთვის, თუკი მორწმუნენი ხართ. და მე თქვენზე მცველი როდი ვარ.

მათ უთრეს: «ჰეი, შუ'აიბ! განა შენი ლოცვა გიბრძანებს, რომ მივატოვოთ ის, რასაც ჩვენი მამა-პაპა ეთაყვანებოდა, ან ჩვენს ქონებას ისე არ მოვექცეთ, როგორც ჩვენ გვსურს? ჭეშმარიტად, შენ ხარ მომთმენი, გონიერი!» (ეს თქვეს ირონიის სახით. იხ. იბნ ქასიირის განმარტება)

(შუამავალმა შუ'აიბმა) უთხრა: «ჰეი, ჩემო ხალხო! თუ გიფიქრიათ, თუ მე ჩემი ღმერთისგან ცხად მტკიცებულებაზე ვარ და მან მომცა თავისგან მშვენიერი სარჩო? და არ მსურს, რომ შეგეწინააღმდეგოთ იმაში, რასაც გიკრძალავთ. მე მხოლოდ გამოსწორება მსურს, რამდენადაც შემიძლია. და ჩემი წარმატება მხოლოდ ალლაჰისგანაა. მასზე ვარ მინდობილი და მხოლოდ მას მივმართავ (მონანიებით).

ჰეი, ჩემო ხალხო, ჩემთან უთანხმოებამ არ გაიძულოთ, რომ თქვენც იგივე გეწიოთ, რაც ეწია ნუჰის ხალხს, ან ჰუდის ხალხს, ან საალიჰის ხალხს. და ლუტის ხალხი ხომ თქვენგან შორს არ არის (დიდი ხნის წინ არ იყვნენ).

სთხოვეთ პატიება თქვენს უფალს (იმ ცოდვებისთვის, რომლებიც უკვე ჩაიდინეთ), შემდეგ კი მოინანიეთ მის წინაშე. ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი შემწყალებელი, მოყვარულია (იმათ მიმართ, ვინც მას მონანიებით მიმართავს).

მათ უთხრეს: «ჰეი, შუ'აიბ! ჩვენ ვერ ვიგებთ ბევრს, რასაც შენ ამბობ. და ჩვენ ნამდვილად გხედავთ ჩვენს შორის სუსტად. და რომ არა შენი გვარეულობა, უთუოდ ჩაგქოლავდით. და შენ ჩვენთვის ძვირფასი არ ხარ».

(შუამავალმა შუ'აიბმა) უთხრა: «ჰეი, ჩემო ხალხო! ნუთუ ჩემი საგვარეულო უფრო ძვირფასია თქვენთვის, ვიდრე ალლაჰი? და თქვენ ის ზურგს უკან მიატოვეთ. უეჭველად, ჩემი ღმერთი ყოვლისმომცველია იმისა, რასაც თქვენ სჩადიხართ!

ჰეი, ჩემო ხალხო! იმოქმედეთ თქვენი შესაძლებლობებისამებრ, მეც ვიმოქმედებ. მალე გაიგებთ, ვის მოევლინება სასჯელი, რომელიც შეარცხვენს მას, და ვინ არის მატყუარა. დაელოდეთ, მეც თქვენთან ერთად დაველოდები».

და როცა მოვიდა ჩვენი ბრძანება, ჩვენი წყალობით ვიხსენით შუ'აიბი და მასთან ერთად მორწმუნენი. ხოლო უსამართლონი შეიპყრო საზარელმა ხმამ და ისინი თავიანთ სახლებში პირქვე დამხობილნი აღმოჩნდნენ.

ისე, თითქოს ისინი იქ არასოდეს ყოფილან. ო, დიახ! დაე, დაშორდნენ (ალლაჰის წყალობას) მადიანელები, ისე როგორც დაშორდნენ სამუდელები.

და ვფიცავ, ჩვენ წარვგზავნეთ მუსა ჩვენი სასწაულებითა[1] და ცხადი ხელმწიფებით ——— [1]ცხრა სასწაული-ნიშანი, რომლებითაც ალლაჰმა შუამავალი მუსა ფირაუნთან გაგზავნა: კვერთხი; თოვლივით თეთრი ხელი; ზღვის გაპობა; მოუსავლიანობის წლები; წარღვნა, რომელმაც დატბორა მათი მინდვრები და ბაღები; კალია, რომელმაც შეჭამა მათი ნათესები, სახლების კარები და სახურავები, ასევე მათი ტანსაცმელი; მწერები, რომლებმაც მათი პირუტყვი გაანადგურეს; ბაყაყები, რომლებიც მათ საკვებში, ჭურჭელსა და საწოლებში ჩნდებოდნენ; და სისხლი, რადაც გადაიქცა წყალი მათ მდინარეებსა და ჭებში.

ფარაონთან და მის დიდებულებთან. და ისინი დაემორჩილნენ ფარაონის ბრძანებას, და ფარაონის ბრძანება არ იყო სწორი.

ის თავის ხალხს გაუძღვება აღდგომის დღეს და ცეცხლში მიიყვანს მათ. და რა საზარელია ის ადგილი, სადაც მიიყვანეს!

და თან სდევდათ წყევლა ამქვეყნადაც და აღდგომის დღესაც. და რა საშინელია ის ბოძებული ჯილდო, რომელიც მათ ეძლევათ! (წყევლა ამქვეყნადაც და იმქვეყნადაც)

ეს იმ დასახლებათა ამბებიდანაა, რომელსაც გიამბობთ შენ (ო, შუამავალო). ზოგი მათგანი კვლავ დგას, ზოგი კი განადგურებულია.

ჩვენ არ დაგვიჩაგრავს ისინი, არამედ მათ თავიანთი თავები დაჩაგრეს. და ვერაფრით უშველეს მათ თავიანთმა (ცრუ) ღვთაებებმა, რომლებსაც ალლაჰის გარდა უხმობდნენ, როცა შენი ღმერთის ბრძანება მოვიდა. და არაფერი შემატეს მათ, გარდა დაღუპვისა.

ასეთია შენი ღმერთის სასჯელი, როცა ის სჯის უსამართლო სოფლებს. უეჭველად, მისი სასჯელი მტანჯველი, მკაცრია!

ჭეშმარიტად, ამაშია სასწაული იმისთვის, ვისაც ეშინია იმქვეყნიური სასჯელის. ეს ის დღეა, როცა შეკრებილი იქნება ხალხი, და ეს არის დღე, რომელსაც ყველა იხილავს.

და ჩვენ მას არ გადავდებთ, გარდა დათქმულ ვადამდე.

იმ დღეს, როცა ის (განკითხვის დღე) დადგება ვერც ერთი სული ვერ ილაპარაკებს, გარდა მისი ნებართვით. მათ შორის იქნებიან უბედურნი და ბედნიერნი.

ხოლო უბედურნი ცეცხლში იქნებიან, და იქ მათთვის იქნება მოთქმა [ტანჯვის კვნესა] და ღრიალი.

მარადიულად იქნებიან იქ, სანამ იარსებებს ცა და მიწა, გარდა იმისა, თუ შენი უფალი ინებებს (სხვაგვარად)[1] ვინაიდან, ნამდვილად, შენი უფალი აღასრულებს ყველაფერს, ინებებს რასაც! ——— [1]რადგან ჯოჯოხეთიდან გამოიყვანს ყველა მორწმუნეს, ვის გულშიც თუნდაც მტვრის წილზე მცირე რწმენა ჰქონდათ.

ხოლო ბედნიერნი სამოთხეში იქნებიან, სამუდამოდ დამკვიდრდებიან იქ, ვიდრე იარსებებენ ცანი და მიწა, გარდა იმისა, რასაც ინებებს შენი ღმერთი. ეს არის ჯილდო, რომელიც არასოდეს შეწყდება.

ნუ იქნები (ო, მოციქულო) ეჭვში იმის შესახებ, რასაც ესენი [მრავალღმერთიანები] თაყვანს სცემენ, ისინი თაყვანს სცემენ მხოლოდ ისე, როგორც მათი მამები [წინაპრები] სცემდნენ მანამდე. ნამდვილად, ჩვენ სრულად მივაგებთ მათ მათ წილს შემცირების გარეშე!

ჩვენ ნამდვილად მივეცით (შუამავალ) მუსას წიგნი [თორა], და მის ხალხში გაჩნდა უთანხმოება მის შესახებ [თორას შინაარსისა და კანონების მიმართ]. [ზოგმა ირწმუნა თორა, ხოლო სხვებმა უარყვეს იგი.] (იგივე გზა აირჩია შენმა ხალხმაც, ო, მუჰამმად, ყურანის მიმართ.) და რომ არა შენი უფლის სიტყვა (მისი წინასწარ დადგენილი განჩინება, რომ არ აჩქარებს სასჯელს), აუცილებლად უკვე გადაწყდებოდა მათ შორის [ურწმუნონი დაისჯებოდნენ, ხოლო მორწმუნენი გადარჩებოდნენ]. თუმცა ისინი [ურწმუნო იუდეველები და მრავალღმერთიანები] ნამდვილად იმყოფებიან დაბნეულ და შემაძრწუნებელ ეჭვში ამასთან დაკავშირებით [ყურანთან].

და უეჭველად, შენი ღმერთი ყველას სრულად მიუზღავს თავიანთი ნამოქმედარისთვის. ჭეშმარიტად, მან უწყის, რასაც ისინი სჩადიან.

მაშ, იდექი სწორად (სწორ გზაზე), როგორც ნაბრძანები გაქვს, შენ და ვინც შენთან ერთად მოინანია. და ზღვარს ნუ გადახვალთ. უეჭველად, იგი ხედავს იმას, რასაც თქვენ აკეთებთ.

და ნუ დაეყრდნობით მათ, რომლებიც უსამართლობას სჩადიან [ნუ გადაიხრებით მათკენ სიყვარულით], რადგან ამის გამო შეიძლება ცეცხლი შეგეხოთ. და თქვენ არ გყავთ ალლაჰის გარდა არც დამხმარეები და არც მფარველები. შემდეგ კი, ვერავინ დაგიცავთ!

და აღასრულე ლოცვა დღის ორივე მხარეს [განთიადზე და ორი ლოცვა დღის მეორე ნახევარში] და ღამის ახლო საათებში [საღამოს და ღამის ლოცვა]. ჭეშმარიტად, კარგი საქმეები შლის ცუდ საქმეებს! ეს შეხსენებაა მათთვის, ვინც იხსენებს [ვისთვისაც შეგონება სასარგებლოა].

და მოითმინე (ო, შუამავალო) (ის ტკივილი და შეურაცხყოფა, რასაც მრავალღმერთიანები გაყენებენ), რადგან ალლაჰი არ აქარწყლებს ჯილდოს საზღაურს გულწრფელად კეთილისმოქმედთ!

ო, ნეტავ ყოფილიყვნენ თქვენამდე მცხოვრებ თაობებში ისეთი ადამიანები, რომლებიც რწმენითა და გონიერებით იქნებოდნენ გამორჩეულნი, და რომლებიც შეაკავებდნენ ხალხს ბოროტებისგან მიწაზე [ურწმუნოებისგან და ცოდვისგან]! მაგრამ ასეთი ადამიანები ცოტანი აღმოჩნდნენ მხოლოდ მცირედნი მათგან, ვისაც ჩვენ გადავარჩინეთ. (მათგან კი ცოტანი უსმენდნენ, და კიდევ უფრო ცოტანი მისდევდნენ მათ), ხოლო ვინც უსამართლობას სჩადიოდნენ, მიჰყვნენ იმ ფუფუნებას, რომლითაც იყვნენ დაჯილდოებულნი და გახდნენ ბოროტმოქმედნი [ურწმუნონი].

და არ არის შენი უფალი ისეთი, რომ გაანადგუროს ქალაქები უსამართლოდ, როცა მათი მცხოვრებნი კეთილისმქმნელნი არიან.

შენს უფალს რომ ნდომებოდა, იგი ყველა ადამიანს ერთ თემად აქცევდა, მაგრამ ისინი კვლავაც აზრთა სხვადასხვაობაში არიან,

გარდა იმათი, ვინც შეიწყალა შენმა უფალმა. და ამისთვის გააჩინა ისინი. და აღსრულდა შენი უფლის სიტყვა: აუცილებლად ავავსებ ჯოჯოხეთს ჯინებითა და ადამიანებით ყველანით ერთად [მათ, რომელნიც სატანას მიჰყვებიან]

და ყოველივეს, რასაც გიამბობთ შუამავალთა ამბებიდან (ო, შუამავალო), იმისთვისაა, რომ განგიმტკიცოთ გული. და მოვიდა შენთან ამ [სურაში] ჭეშმარიტება, დარიგება და შეგონება მორწმუნეთათვის.

და უთხარი (ო, შუამავალო) მათ, რომელთაც არ სწამთ: «იმოქმედეთ თქვენი ძალისამებრ [როგორც თვლით სწორად], და, უეჭველად, ჩვენც ვიმოქმედებთ (როგორც გვიბრძანა ჩვენმა უფალმა),

და დაელოდეთ (და ნახავთ, როგორ დასრულდება ჩვენი საქმე), და ჩვენც დაველოდებით (თუ როგორ დასრულდება თქვენი საქმე)».

და ალლაჰს ეკუთვნის ცათა და მიწის უხილავი, და მასთან ბრუნდება ყოველი საქმე. მაშ, თაყვანი ეცი (მხოლოდ) მას და (მხოლოდ) მას მიენდე. შენი უფალი არ არის უყურადღებო იმის მიმართ, რასაც თქვენ აკეთებთ.

ალიფ. ლამ. რა [1] ეს ცხადი წიგნის აიათებია. ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ჭეშმარიტად, ჩვენ გარდმოვავლინეთ იგი არაბულ ყურანად, რათა დაფიქრდეთ (მის მნიშვნელობაზე).

ჩვენ მოგითხრობთ შენ (ო, შუამავალო) საუკეთესო ამბავს იმით, რაც შთაგაგონეთ შენ ამ ყურანით, და უეჭველად, შენ იყავი უგულისხმოთა [ვინც არ იცოდა მასში არსებული დარიგება და აშკარა სასწაულები] შორის.

აჰა, უთხრა იუსუფმა თავის მამას: «ჰეი, მამაჩემო! მე ვნახე თერთმეტი ვარსკვლავი და მზე და მთვარე. ვნახე, ისინი საჯდაში ჩემს წინაშე[1]». ——— [1]სიზმარში ნახა რომ, ისინი მის წინაშე მიწაზე თავს დებდნენ.

უთხრა (იაყუბმა): «შვილო ჩემო, არ უამბო შენი სიზმარი შენს ძმებს, თორემ მახეს დაგიგებენ. უეჭველად, ეშმაკი ადამიანისთვის ცხადი მტერია».

ასე გამოგარჩევს შენი ღმერთი, გასწავლის სიზმრების ახსნას და სრულყოფს თავის წყალობას შენზე და იაყუბის შთამომავლობაზე, როგორც სრულყო იგი უწინ შენს ორ მამაზე იბრაჰიმსა და ისჰაყზე. უეჭველად, შენი ღმერთი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

ჭეშმარიტად, იუსუფსა და მის ძმებში იყო სასწაულები მკითხველთათვის.

და აი, თქვეს: «იუსუფი და მისი ძმა მამაჩვენისთვის ჩვენზე უფრო საყვარელნი არიან, მაშინ როცა ჩვენ ძლიერი ჯგუფი ვართ. უეჭველად, მამაჩვენი აშკარა გზააბნეულობაშია.

მოკალით იუსუფი ან გადააგდეთ იგი შორეულ მიწაზე, რათა მამათქვენის სახე მხოლოდ თქვენ გეკუთვნოდეთ და ამის შემდეგ კეთილმსახურნი გახდით (მოინანიებთ ალლაჰთან და მამასაც პატიებას სთხოვთ)».

ერთმა მათგანმა თქვა: «ნუ მოკლავთ იუსუფს, არამედ ჩააგდეთ იგი ჭის სიღრმეში, და აიყვანს მას რომელიმე გამვლელი ქარავანი (და ისინი შორს წაიყვანენ მას თქვენგან და მამისგან), თუ უკვე გადაწყვიტეთ ამის გაკეთება».

მათ თქვეს: «ჰეი, მამაჩვენო! რატომ არ გვანდობ იუსუფს, და ჩვენ ხომ მისი კეთილისმსურველნი ვართ?!

ხვალ ჩვენთან ერთად გამოუშვი, რათა დატკბეს (გემრიელი ხილითა და კენკრებით) და ითამაშოს, და უეჭველად, ჩვენ მისი მცველები ვიქნებით».

თქვა (იაყუბმა): «ჭეშმარიტად, მამწუხრებს, რომ წაიყვანთ მას და მეშინია, რომ მგელმა არ შეჭამოს იგი მაშინ, როცა თქვენ უყურადღებოდ იქნებით მის მიმართ».

მათ თქვეს: «თუკი მას მგელი შეჭამს, როცა ჩვენ ასეთი ძლიერი ჯგუფი ვართ, მაშინ ხომ წაგებულები ვიქნებით».

და როცა წაიყვანეს იგი და გადაწყვიტეს, რომ ჭის სიღრმეში ჩაეგდოთ, ჩვენ შთავაგონეთ მას: «შენ უთუოდ ამცნობ მათ მათი ამ საქციელის შესახებ, მაშინ, როცა ისინი ვერც კი მიხვდებიან».

და საღამო ხანს მოვიდნენ მამასთან ატირებულნი.

მათ უთხრეს: «ჰეი, მამაჩვენო! ჩვენ წავედით, რომ შევჯიბრებოდით და იუსუფი ჩვენს ნივთებთან დავტოვეთ, და იგი მგელმა შეჭამა. შენ კი არ დაგვიჯერებ, თუნდაც სიმართლეს ვამბობდეთ».

და მოიტანეს მისი პერანგი ცრუ სისხლით. თქვა (იაყუბმა): «არა, თქვენმა სულებმა შეგილამაზათ ეს საქმე. ამიტომ, მშვენიერია მოთმინება. ალლაჰს უნდა ვთხოვო დახმარება (იმასთან დაკავშირებით), რასაც თქვენ აღწერთ».

და მოვიდნენ (ჭასთან) მგზავრები [ქარავანი, რომელიც ეგვიპტისკენ მიემართებოდა]. მან ჩაუშვა თავისი ვედრო და თქვა: «ო, სასიხარულო ამბავია! აჰა, ყმაწვილი!» და დამალეს იგი, როგორც საქონელი. და ალლაჰი ყოვლისმცოდნეა იმისა, რასაც ისინი სჩადიან.

და გაყიდეს იგი (ეგვიპტეში) ძალიან მცირე ფასად, დათვლილ დირჰემებად, რადგან სურდათ (უბრალოდ) თავიდან მოეშორებინათ იგი.

და უთხრა იმან, ვინც იყიდა ის ეგვიპტიდან, თავის ცოლს: «პატივი ეცი მის სადგომს, იქნებ სარგებელი მოგვიტანოს ან შვილად ავიყვანოთ». და ასე დავამკვიდრეთ იუსუფი იმ (ეგვიპტის) მიწაზე, რათა გვესწავლებინა მისთვის სიზმრების ახსნა. ხოლო ალლაჰი სრულყოფილად აღასრულებს თავის საქმეს, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობამ არ იცის.

და როცა მან მიაღწია სრულყოფილების ასაკს, ჩვენ მას მივანიჭეთ სიბრძნე და ცოდნა. და ასე მივაგებთ ჩვენ კეთილისმქმნელთ.

და ქალმა [ეგვიპტელი ვეზირის ცოლი], რომლის სახლშიც ის იყო, მისი ცდუნება განიზრახა, ჩაკეტა კარები და უთხრა: «მოდი ჩემთან (მე უკვე მოვემზადე შენთვის!)!» მან (იუსუფმა) უთხრა: «ღმერთს შევაფარებ თავს! ჭეშმარიტად ის ჩემი ბატონია, რომელმაც კეთილად მიმიღო. უსამართლონი ვერასდროს მიაღწევენ ბედნიერებას».

და უეჭველად, ქალს ვნება აღეძრა მის მიმართ და მასაც აღეძვრებოდა ვნება მის მიმართ, რომ არ ეხილა თავისი უფლის ნათელი მტკიცებულება. აი, ასე, რათა აგვერიდებინა მისთვის ბოროტება და გარყვნილება. უეჭველად, იგი ჩვენს რჩეულ მსახურთაგან იყო.

და ორივენი კარისკენ გაიქცნენ, და ჩამოახია მან (ქალმა) პერანგი მისი ზურგიდან (როცა იუსუფის შეჩერება სცადა). და კართან თავიანთ ბატონს წააწყდნენ. თქვა (ქალმა): «რა არის სასჯელი იმ ადამიანისთვის, ვინც ბოროტება ინდომა შენი ოჯახის მიმართ, გარდა ციხისა ან მტკივნეული სასჯელისა?»

(მისმა ქმარმა უთხრა: ო, იუსუფ! შენ დააპირე უკეთურება ჩემს ოჯახზე, მომატყუე და მზაკვრობა იხმარე, თითქოს სიკეთისმქნენლთაგანი იყო) (იუსუფი გაღიზიანდა და) თქვა: «მან მე შემაცდინა». და (ერთმა) მოწმემ მისივე (ქალის) ოჯახის მხრიდან დაადასტურა: «თუ მისი (იუსუფის) სამოსი წინიდანაა დახეული, მაშინ ეს (ქალი) მართალია, ხოლო ის მატყუართაგანია,

ხოლო თუ მისი (იუსუფის) პერანგი ზურგიდანაა ჩამოხეული, მაშინ ეს ცრუობს და იგი (იუსუფი) მართალთაგანია.

როცა მან (ქმარმა) დაინახა, რომ მისი (იუსუფის) პერანგი ზურგიდან იყო გახეული, უთხრა (ცოლს): «ჭეშმარიტად, ეს თქვენი მზაკვრობაა! ჭეშმარიტად, თქვენი მზაკვრობა დიდია!

იუსუფ, თავი დაანებე ამას [არავინ არ გაიგოს ამის შესახებ]! შენ კი შენდობა ითხოვე შენი ცოდვისთვის. უეჭველად, შენ ცოდვილთაგანი ხარ».

და ქალაქში ქალებმა თქვეს: «ვეზირის ცოლი თავის ყმას აცდუნებს. უეჭველად, მისდამი სიყვარულმა მისი გული შეიპყრო. ჭეშმარიტად, ჩვენ მას აშკარა გზააბნევაში ვხედავთ».

როცა გაიგო მათი მზაკვრობის შესახებ, გაუგზავნა მათ (ხალხი), მოუხმო მათ და გაუმზადა მათ ნადიმი, და თითოეულ მათგანს (ქალს) დანა მისცა და უთხრა (იუსუფს): «გამოდი მათ წინაშე!» როცა (ქალებმა) დაინახეს, განადიდეს იგი და ხელები დაიჭრეს და თქვეს: «ღმერთო დიდებულო! ეს ადამიანი არ არის. ეს მხოლოდ წმინდა ანგელოზია».

(როცა ის ქალები გონზე მოვიდნენ და დაინახეს, რომ თავიანთი ხელები თვითონვე დაუჭრიათ,) მან თქვა [მთავრის ცოლმა]: «აი, ეს არის ის, ვის გამოც მსაყვედურობდით. და მე ვცდილობდი მის შეცდენას, მაგრამ მან თავი შეიკავა. და თუ ის არ გააკეთებს, რასაც მე ვუბრძანებ, უეჭველად, საპყობილეში იქნება ჩასმული, და უსათუოდ იქნება დამცირებულთა შორის».

თქვა (იუსუფმა): «ღმერთო ჩემო! საპყრობილე უფრო სასურველია ჩემთვის, ვიდრე ის, რისკენაც მიხმობენ. და თუ შენ არ ამარიდებ მათ მზაკვრობას, მე მათკენ გადავიხრები და უგუნურთაგან ვიქნები».

მაშინ შეისმინა მისი ვედრება უფალმა და განარიდა მას მათი მზაკვრობა. ჭეშმარიტად, ის ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

მას შემდეგ, რაც იხილეს ნიშნები (არგუმენტები იუსუფის უდანაშაულობის), მათ გადაწყვიტეს, რომ იგი გარკვეული დროით ჩაესვათ ციხეში.

და მასთან ერთად საპყრობილეში შევიდა ორი ჭაბუკი. ერთმა მათგანმა თქვა: «მე ვიხილე, რომ ღვინოს ვწურავდი». მეორემ კი თქვა: «მე ვიხილე, რომ თავზე პური მედო, რომელსაც ფრინველები ჭამდნენ. გვაუწყე ჩვენ ამის ახსნა. უეჭველად, ჩვენ გხედავთ შენ კეთილისმქმნელთა შორის».

უთხრა (იუსუფმა): «არ მოგივათ საჭმელი, რომელიც გერგებათ, რომ არ გამცნოთ მისი ახსნა, ვიდრე თქვენამდე მოაღწევდეს. ეს იმისგანაა, რაც ჩემმა ღმერთმა მასწავლა. მე მივატოვე იმ ხალხის სარწმუნოება, რომელთაც არ სწამთ ალლაჰი და რომლებიც იმქვეყნიურ ცხოვრებას უარყოფენ.

და მე მივყევი ჩემს მამა-პაპათა სარწმუნოებას იბრაჰიმის, ისჰაყისა და იაყუბისას. ჩვენთვის დაუშვებელია, რომ ალლაჰს რაიმე გავუთანაბროთ. ეს ალლაჰის წყალობაა ჩვენდამი და ადამიანებისადმი, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობა უმადურია.

ო, ჩემო ციხის მეგობრებო! მრავალი სხვადასხვა ღმერთი სჯობს თუ ერთადერთი, ყოვლისმპყრობელი ალლაჰი?

თქვენ კი მის გარდა [ალლაჰის გარდა] მხოლოდ სახელებს სცემთ თაყვანს (გამოგონილ "ღმერთებს"), რომლითაც თქვენ და თქვენი მამები უწოდებთ მათ. ალლაჰს არ გამოუგზავნია მათზე არანაირი მტკიცებულება (რომ მათ უნდა ეწოდოს ღმერთები და მათ უნდა ემსახურებოდეთ). განკარგულება ეკუთვნის მხოლოდ ალლაჰს [მხოლოდ ის წყვეტს, ვის უნდა ეთაყვანონ]. მან ბრძანა, რომ არ ეთაყვანოთ არავის, მის გარდა. ეს არის სწორი რწმენა (და სწორი გზა), მაგრამ ადამიანთა უმეტესობამ ეს არ იცის.

ო, ჩემო ციხის ორო მეგობარო! (აი თქვენი სიზმრების ახსნა): «თქვენგან ერთ-ერთი თავის ბატონს (მეფეს) დაალევინებს ღვინოს, ხოლო მეორე გაკრული იქნება (ჯვარზე) და ფრინველები დაუკორტნიან თავს. დასრულებულია (აუცილებლად აცხადდება) ის საქმე, რასაც თქვენ კითხულობდით».

და უთხრა (იუსუფმა) მათგან იმ ერთს, ვისზეც იცოდა, რომ გადარჩებოდა: «მომიხსენიე შენი მეფის წინაშე!» მაგრამ ეშმაკმა დაავიწყებინა მას ამის გახსენება თავის ბატონთან, და იუსუფი დარჩა ციხეში რამდენიმე წლის განმავლობაში.

და (ერთ დღეს) თქვა (ეგვიპტის) მეფემ: «ჭეშმარიტად, მე ვხედავ (სიზმარში) შვიდ მსუქან ძროხას, და შვიდ გამხდარ ძროხას, რომლებიც მათ ჭამენ (გამხდრები მსუქნებს ჭამენ); და შვიდ მწვანე თავთავს, და სხვას — შვიდ გამხმარ თავთავს. ო, ჩემო დიდებულნო! ამიხსენით ჩემი ხილვა, თუ შეგიძლიათ ხილვების (სიზმრების) ახსნა!»

მათ თქვეს: «ეს არეული სიზმრებია და ჩვენ სიზმრების ახსნაში მცოდნენი არა ვართ».

და თქვა მათგან იმ ერთმა (მეფის მსახურთაგან), რომელიც გადარჩა, იუსუფი რომ გაიხსენა (მისი თხოვნა გაიხსენა) დიდი ხნის შემდეგ: «მე მოგითხრობთ ამ სიზმრის ახსნას, გამმგზავნეთ (მასთან, ვინც შეძლებს მის ახსნას)!»

(ღვინის მსხმელი წავიდა იუსუფთან და უთხრა მას): «ო, იუსუფ! ო, სიმართლის მატარებელო! აგვიხსენი (ეს სიზმარი) იმ შვიდ მსუქან ძროხაზე, რომლებსაც შვიდი გამხდარი ძროხა ჭამს, და შვიდ მწვანე თავთავზე და სხვებზე — (კიდევ შვიდ) გამხმარ თავთავზე, რათა დავბრუნდე ხალხთან [მეფესთან, მის გარემოცვასთან და სწავლულებთან], რომლებიც შეიკრიბნენ სიზმრის ახსნისთვის, და რათა მათ იცოდნენ (მისი მნიშვნელობა და აღიარონ შენი ღირსება)».

(იუსუფმა) უთხრა: «(აი, ამ სიზმრის ახსნა): თქვენ დათესავთ (ხორბალსა და ქერს) შვიდი წლის განმავლობაში, გულმოდგინედ შრომით. რასაც მოიმკით, დატოვეთ თავთავში [შეინახეთ მოსავალი თავთავებიანად, რათა უკეთ შეინახოს], გარდა იმ მცირე ნაწილისა, რასაც თავად შეჭამთ.

(ამ მოსავლიანი წლების) შემდეგ მოვა შვიდი მძიმე [უმოსავლო] წელი, რომლებიც შეჭამენ ყველაფერს, რაც მათთვის წინასწარ მოიმარაგეთ, გარდა იმ მცირე ნაწილისა, რასაც დატოვებთ (თესლისთვის).

ამის შემდეგ მოვა წელი, როცა ხალხს უხვი წვიმა მოევლინება და ისინი გამოწურავენ (ყურძენს, ზეთს და სხვა ნაყოფებს)».

(ღვინის მსხმელი დაბრუნდა მეფესთან და უამბო მას, თუ როგორ აუხსნა იუსუფმა ეს სიზმარი). მეფემ მისაღებად ჩათვალა ეს განმარტება და თქვა: «მომიყვანეთ იგი! [ის, ვინც ჩემი სიზმარი განმარტა]». როცა მასთან [იუსუფთან] მოვიდა მეფის გზავნილი და გადასცა მისი მოწოდება, იუსუფმა არ მოისურვა აჩქარება და გადაწყვიტა ლოდინი, სანამ მისი უდანაშაულობა დამტკიცდებოდა. იუსუფმა უთხრა მოციქულს: «დაუბრუნდი შენს ბატონს [მეფეს] და ჰკითხე მას: ‘რა მოუვიდა იმ ქალებს, (ვის გვერდითაც ეგვიპტის ვეზირის ცოლმა მოუწოდა და) რომლებმაც ხელები გაიჭრეს?’ — რადგან ჭეშმარიტად, ჩემმა უფალმა იცის მათი ხრიკები!»

(მეფემ მოუხმო იმ ქალებს, მათ შორის — ვეზირის ცოლს, და) უთხრა მათ: «რა იყო თქვენი საქმე? [რა მოხდა მაშინ], როცა იუსუფის შეყოლეიბას ცდილობდით (მის შეცდენას და ცოდვისკენ წაყვანას)?» მათ თქვეს: «ალლაჰმა დაგვიფაროს, ჩვენ მასში არაფერი ცუდი არ შეგვიმჩნევია». ვეზირის ცოლმა თქვა: «ახლა გამოაშკარავდა ჭეშმარიტება: მე ვიყავი ის, ვინც სცადა მისი შეცდენა, (მაგრამ ის მტკიცედ დადგა და დარჩა მართალი). და ის ნამდვილად მართალთაგანია».

(იმის შემდეგ, რაც ღვინის მსხმელი დაბრუნდა ციხეში, იუსუფმა თქვა): «ეს [ჩემი უარი ციხიდან გამოსვლაზე] იმისთვისაა, რომ (ვეზირმა) იცოდეს, რომ მე არ შემიცდენია იგი მის ზურგს უკან, და რომ ალლაჰი არ მიუძღვება სწორ გზაზე მოღალატეთა ხრიკებს».

(იუსუფმა თქვა): «და არ ვამართლებ ჩემს სულს [არ ვამბობ, რომ ჩემი სული დაცულია შეცდომისა და ცოდვისგან], რადგან სული უბიძგებს ბოროტებისკენ [ადამიანის სული ბუნებით მიდრეკილია ბოროტებისკენ, ადვილად ემორჩილება ცდუნებას და ამკობს ცუდს], თუ არა ჩემი უფლის წყალობა [გარდა იმათისა, ვისაც ალლაჰი შეიწყალებს და დაიცავს ბოროტებისა და ცოდვისგან]. ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი მაპატიებელი, შემწყალებელია».

(როცა იუსუფის უდანაშაულობა გამოაშკარავდა, მეფემ უბრძანა, მისთვის მიეყვანათ იგი, რადგან გადაწყვიტა, რომ ერთ-ერთ თავის ნდობით მოსილ ადამიანად დაენიშნა) და თქვა მეფემ: «მომიყვანეთ იგი! მე მას ჩემთვის ავიყვან». და როცა მან [მეფემ] იუსუფს ესაუბრა, უთხრა: «ჭეშმარიტად, დღეს შენ ჩვენთვის პატივცემული და სანდო ადამიანი ხარ».

იუსუფმა თქვა: «დამაყენე ქვეყნის საუნჯეებზე [სახელმწიფოს მარაგებსა და განძეულებზე] ზედამხედველად, რადგან მე ვარ დამცველი [შემიძლია საუკეთესო ფორმით დავიცვა და შევინახო ქონება] და მცოდნე».

(მეფემ დანიშნა იუსუფი მინისტრად). ამგვარადვე გავამყარეთ იუსუფის მდგომარეობა ამ ქვეყანაში, რათა ეცხოვრა იქ, სადაც ისურვებდა, ჩვენ ვუნაწილებთ ჩვენს მოწყალებას ვისაც ვინებებთ, და არ ვკარგავთ კეთილისმქმნელთა ჯილდოს.

და უეჭველად, საიქიოს საზღაური უკეთესია მათთვის, რომელთაც ირწმუნეს და ღვთისმოშიშნი იყვნენ.

და მივიდნენ იუსუფის ძმები [1] და შევიდნენ მასთან. მან (იუსუფმა) იცნო ისინი, მათ კი ვერ იცნეს იგი [2]. ——— [1] ეგვიპტის მეზობელ ქვეყნებში გვალვის გამო შიმშილობა დაიწყო. ადამიანები ეგვიპტეში მიემართებოდნენ, რადგან იცოდნენ, რომ იქ სურსათის მარაგები იყო. იქვე გაგზავნა იაყუბმა თავისი ვაჟებიც სურსათის მოსატანად, მაგრამ იუსუფის ღვიძლი ძმა — ბინიამინი — თავისთან დატოვა, რადგან არ სურდა მასთან განშორება. როდესაც ძმები ეგვიპტეში ჩავიდნენ, მაშინვე მინისტრთან [იუსუფთან] გაემართნენ. [2] მას შემდეგ, რაც ეგვიპტის მმართველმა იუსუფს ქვეყნის საქმეები ჩააბარა, ადამიანებმა იუსუფის მხრიდან მათდამი კეთილი დამოკიდებულება იგრძნეს. იუსუფი განუწყვეტლივ მოუწოდებდა ხალხს, ეღიარებინათ ალლაჰი და მიეღოთ მისი სიტყვა. ბევრმა ადამიანმა ირწმუნა ალლაჰი და შეიყვარა მისი წინასწარმეტყველი. მას შემდეგ, რაც გვალვა დაიწყო, მან ქანაანის ქვეყანასაც მიაღწია. წინასწარმეტყველმა იაყუბმა თავისი ვაჟები სურსათის მოსატანად გაგზავნა. იუსუფის სამართლიანობისა და სიკეთის ამბავი ეგვიპტის საზღვრებს შორს გასცდა. იაყუბმა თავის ვაჟებს უთხრა: "ო, ჩემო შვილებო! ჩემამდე მოვიდა ამბავი, რომ ეგვიპტის მმართველი მართალი ადამიანია. წადით მასთან, გადაეცით ჩემგან მშვიდობის სალამი და გაიცანით იგი". ისინიც წავიდნენ მასთან და წარდგნენ მის წინაშე. მან იცნო ისინი, ხოლო მათ ვერ იცნეს იგი. მან ჰკითხა მათ: "საიდან მოხვედით?" მათ უპასუხეს: "ქანაანის მიწიდან. ჩვენი მამა მოხუცი ადამიანია და მას იაყუბი ჰქვია. მან თქვენ მშვიდობის სალამი გადმოგცათ". ეს რომ გაიგონა, იუსუფმა ატირდა. შემდეგ თქვა: "იქნებ მზვერავები ხართ და ჩვენი ქვეყნის დაუცველ ადგილებს აკვირდებით?" ძმებმა თქვეს: "არა, ალლაჰს ვფიცავთ, არა. ჩვენ მართლაც ქანაანიდან მოვედით და ახლა გაჭირვებულ მდგომარეობაში ვართ. მამამ გვიბრძანა თქვენთან მოსვლა, რადგან თქვენ შესახებ კეთილი ადამიანის ამბავი მოისმინა". იუსუფმა ჰკითხა მათ: "რამდენი ძმა ხართ?" მათ უპასუხეს: "თერთმეტი ვართ, ხოლო ადრე თორმეტი ვიყავით, მაგრამ ერთი ძმა მგელმა შეჭამა". მან უთხრა მათ: "თქვენი სიმართლის დასადასტურებლად მოიყვანეთ ის ძმა, რომელიც სახლში დარჩა". (იბნ აბბასისგან, თაფსირი "ზად ალ-მასირ")

როცა მან [იუსუფმა] აღჭურვა ისინი სურსათით [თითოეულ მათგანს აქლემზე ჩაულაგა წილი], უთხრა: «მომიყვანეთ თქვენი ძმა მამიდან (ბინიამინი). განა ვერ ხედავთ, რომ მე სრულად გაძლევთ წილს [ზუსტად მოგცემთ საზომს და არ გატყუებთ] და მე საუკეთესო ვარ მიმღებთა შორის [საუკეთესო მასპინძელი ვარ]?

თუ არ მოიყვანთ მას ჩემთან, მაშინ თქვენ აღარ გექნებათ ჩემთან წილი [არ მიიღებთ ჩემგან სურსათს], და აღარ მომიახლოვდეთ».

(ძმებმა) უთხრეს: «ჩვენ დაჟინებით ვთხოვთ მამას მის გამო (რათა გამოგვაყოლოს იგი ჩვენ), და უეჭველად ასე მოვიქცევით».

(იუუსუფმა) უთხრა თავის მსახურებს: «დაუბრუნეთ მათი საქონელი (რაც მათ სურსათისთვის გადაიხადეს) მათვე ბარგში, რათა იცოდნენ, როცა დაბრუნდებიან თავიანთ ოჯახთან, და რათა ისევ დაბრუნდნენ (დარწმუნებულნი იმაში, რომ მე ვასრულებ ჩემს დაპირებებს)».

და როცა (ძმები) დაბრუნდნენ მამასთან, უთხრეს: «ო, მამაჩვენო! (შემდეგში) აგვეკრძალება წილი [სურსათს არ მოგვცემენ],[თუ ეგვიპტეში მის გარეშე მივალთ]. გამოგზავნე ჩვენი ძმა ჩვენთან ერთად, და მაშინ მივიღებთ ჩვენს წილს. და, ნამდვილად, ჩვენ აუცილებლად დავიცავთ მას».

(იაყუბმა) თქვა: «როგორ განდოთ იგი თქვენ, განა ისე ხომ არა, როგორც ერთხელ უკვე განდეთ მისი ძმა? [როგორ დაგიჯეროთ ახლა, როცა ერთხელ თქვენ უკვე ვერ დაიცავით მისი ძმა?] ხოლო ალლაჰი საუკეთესო მცველია, და იგი მოწყალეთაგან ყველაზე მოწყალეა».

და როდესაც მათ გახსნეს საკუთარი ქონება [ბარგი], ნახეს, რომ მათი საქონელი (რაც მათ სურსათისთვის გადაიხადეს) მათვე დაუბრუნეს. და თქვეს: «ო, მამაჩვენო! რაღა უნდა ვისურვოთ? აი, ჩვენი საქონელი, ჩვენვე დაგვიბრუნდა, მოვამარაგებთ ჩვენს ოჯახს, დავიცავთ ჩვენს ძმას და დავუმატებთ კიდევ ერთი აქლემის წილს. ეს — ადვილი წილია[1]». ——— [1]თითოეულ მოსულს აძლევდნენ მხოლოდ ერთი აქლემის ტვირთის საზომს, ამიტომ ძმის წაყვანა ზრდიდა სურსათის რაოდენობას ერთი აქლემის ტვირთით.

(იაყუბმა) თქვა: «არ გავუშვებ მას თქვენთან ერთად, სანამ ალლაჰის სახელით დადებულ ფიცს არ მომიტანთ, რომ აუცილებლად დამიბრუნებთ მას, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ რამე უბედურება დაგატყდებათ». როცა მათ [ძმებმა] მის წინაშე დადეს ეს ფიცი, მან (იაყუბმა) თქვა: «ალლაჰია ჩვენი სიტყვების მოწმე!»

და თქვა (იაყუბმა): «ო, შვილებო! ნუ შეხვალთ (ეგვიპტეში) ერთი კარიდან; შედით სხვადასხვა კარიდან (რომ არ მიიქციოთ ადამიანთა ყურადღება, რომლებმაც ზიანი შეიძლება მოგაყენონ). მე ვერაფრით დაგიხსნით ალლაჰისგან. გადაწყვეტილება მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის. მხოლოდ მას ვენდობი, და დაე, მხოლოდ მას მიენდონ მინდობილნი».

და როცა ისინი შევიდნენ ისე, როგორც მათ მამამ უბრძანა [სხვადასხვა კარით], ეს ვერაფერში ვერ იხსნიდა მათ ალლაჰისგან [ვერაფერს შეცვლიდა ალლაჰის ნაბრძანებიდან], არამედ ეს მხოლოდ იმ სურვილის დაკმაყოფილება იყო, რაც იაყუბს გულში ჰქონდა – და გადაწყვეტილება, რომელიც თავად მიიღო. რადგან იაყუბი ფლობდა ცოდნას იმ წყალობით, რაც ჩვენ მივანიჭეთ მას, მაგრამ ადამიანების უმრავლესობამ არ იცის.

და როცა ისინი მოვიდნენ იუსუფთან (და იუსუფმა კეთილად მიიღო ისინი) და მან თავისთან მიიყვანა თავისი ძმა (ბინიამინი), უთხრა მას: «ნამდვილად, მე შენი ძმა ვარ; ამიტომ აღარ დაგწყდეს გული იმაზე, რასაც ისინი სჩადიოდნენ (ჩვენ მიმართ)».

და მაშინ, როცა (იუსუფმა) მოამზადა ისინი და უზრუნველყო საჭირო სურსათით, მან თავისი ძმის ტვირთში ჩადო სასმისი. შემდეგ მაცნემ ხმამაღლა მოუწოდა: «ო, ქარავანო! თქვენ, ნამდვილად, ქურდები ხართ!»

(იუსუფის ძმებმა) თქვეს, როცა მათთან მივიდნენ: «რა დაგეკარგათ?»

(მსახურებმა) თქვეს: «ვერ პოულობთ მმართველის სასმისს; ვინც მოგვიტანს იმას – (მიეცემა ჯილდოდ) ერთი აქლემის ტვირთი. და მე ვიღებ პასუხისმგებლობას ამ დაპირებაზე».

(იუსუფის ძმებმა) თქვეს: «ვფიცავთ ალლაჰს! თქვენ კარგად იცით, რომ ჩვენ არ მოვსულვართ ბოროტების ჩასადენად ამ მიწაზე, და ჩვენ არ ვყოფილვართ ქურდები».

უთხრეს: «მაშ, რა იქნება მისი სასჯელი, თუკი მატყუარები ხართ?»

(იუსუფის ძმებმა) თქვეს: «სასჯელი იმ ადამიანს, რომლის ტვირთშიც იგი (სასმისი) აღმოჩნდება — თვითონვე იქნება [ანუ ის თვითონ დარჩება]. ასე ვსჯით ჩვენ ბოროტმოქმედებს!»

(მაცნემ ძმები იუსუფთან მიიყვანა, რათა მისი თანდასწრებით მათი ტომრები გაეჩხრიკათ). და მან დაიწყო მათი ტომრებიდან მისი ძმის ტომრამდე [ბინიამინის ტომრამდე] მისვლამდე. შემდეგ კი ეს [სასმისი] მისი ძმის ტომრიდან ამოიღო. ასე მოვუწყვეთ ჩვენ იუსუფს [ალლაჰი დაეხმარა იუსუფს, რომ თავისი ძმა მასთან დაეტოვებინა]. (იუსუფს) არ შეეძლო თავისი ძმის დატოვება ეგვიპტის მმართველის კანონის მიხედვით, რომ არა ალლაჰის ნება. ჩვენ ხარისხებით ვამაღლებთ იმას, ვისაც ვისურვებთ; და ყოველი მცოდნის ზემოთ არის უფრო მცოდნე.

(ძმებმა, თავის გასამართლებლად) თქვეს: «თუ ის [ბინიამინმა] მოიპარა, მაშინ ადრე მისმა ძმამაც (რომელთაც მამა და დედა ერთნი ჰყავდათ იუსუფმა) მოიპარა[1]». იუსუფმა ეს სიტყვები გულში დამალა და არ აჩვენა მათ. თვითონ კი (თავისთვის) თქვა: «ცუდ მდგომარეობაში ხართ თქვენ იმაზე მეტად, ვიდრე ვისაც აბრალებთ და ალლაჰმა უკეთ იცის ის, რას აღწერთ». ——— [1]იუსუფის ბავშვობაში მოხდა შემთხვევა, როცა იგი შეცდომით ქურდად ჩათვალეს.

(ძმებმა) უთხრეს: «ო, დიდებულო! მას ხომ მოხუცი, ხანდაზმული მამა ჰყავს, ამიტომ ერთ-ერთი ჩვენგანი დაიტოვე მის (ბენიამინის) ნაცვლად. მართლაც, ჩვენ გხედავთ, რომ შენ ხარ კეთილისმქმნელთაგანი».

მან თქვა: «ალლაჰმა დაგვიფაროს იმისგან, რომ ავიყვანოთ ვინმე, გარდა იმისა, ვისთანაც ჩვენი ნივთი ვიპოვეთ. მაშინ ჩვენ, უეჭველად, უსამართლონი ვიქნებოდით».(თუ უდანაშაულოს დავსჯიდით)

და როცა მათ იმედი გადაეწურათ მასზე [ძმაზე, რომ გაათავისუფლებდნენ], განცალკევდნენ (ერთმანეთში) სათათბიროდ. მათმა უფროსმა თქვა: «ნუთუ არ იცით, რომ მამამ თქვენგან აიღო ალლაჰის წინაშე აღთქმა? და მანამდე თქვენ უსამართლოდ მოიქეცით იუსუფთან. მე არ დავტოვებ ამ მიწას [ეგვიპტეს], სანამ მამა არ დამრთავს (დაბრუნების) ნებას, ან სანამ ალლაჰი არ დამრთავს ნებას (ძმის გათავისუფლებით). და ხომ იცით, რომ სწორედ იგი – უზენაესი – არის საუკეთესო განმსჯელი, და ის – ყველაზე სამართლიანია».

«დაბრუნდით თქვენს მამასთან (და მოუყევით მას, რაც მოხდა) და უთხარით: "ო, მამაჩვენო! შენი ვაჟი [ბინიამინი] ქურდობაში დაადანაშაულეს; ჩვენ მხოლოდ იმას ვადასტურებთ, რაც ვიცით[1]; ჩვენ არ ვართ საიდუმლოს დამფარავნი (ცოდნის)». ——— [1]ჩვენ არ გვინახავს, როგორ მოხდა ეს, მხოლოდ ის ვიხილეთ, რომ მის ტვირთში თასი აღმოაჩინეს.

«(ო, მამაჩვენო,) ჰკითხე იმ სოფლის (ხალხს), სადაც ვიყავით [ეგვიპტეში], და იმ ქარავანს, თან რომ მოვდიოდით[1]; და ნამდვილად, ჩვენ — უეჭველად — მართალნი ვართ (იმაში, რაც მოგიყევით)». ——— [1]ქანაანელებს, რომლებთანაც ერთ ქარავანში ვიყავით.

თქვა (იაყუბმა): «არა, თქვენმა სულებმა შეგილამაზეს ეს საქმე. ამიტომ, მე (მმართებს) მშვენიერი მოთმინება! იმედია, ალლაჰი ყველა მათგანს ერთად დამიბრუნებს. ჭეშმარიტად, ის ყოვლისმცოდნე, ბრძენია».

და ზურგი აქცია მათ და თქვა: «ვაი, ჩემს მწუხარებას იუსუფის გამო!» და თვალები გაუთეთრდა (დაუბნელდა) მწუხარებისგან, და ის იკავებდა თავის დარდს.

(იაყუბის ძეებმა) თქვეს: «ვფიცავთ ალლაჰს, თუ შენ არ შეწყვეტ იუსუფის გახსენებას, შენი მწუხარება მხოლოდ გაიზრდება და ამის გამო ან ძალას დაკარგავ [დაავადდები], ან კიდევ დაღუპულთა შორის აღმოჩნდები [გარდაიცვლები]!»

მან [იაყუბმა] მათ უპასუხა: «მე ჩემს მწუხარებას და ტკივილს მხოლოდ ალლაჰს ვუჩივი. ჭეშმარიტად, მე ალლაჰისგან ვიცი ის, რაც თქვენ არ იცით [რომ იუსუფის ის სიზმარი ჭეშმარიტი იყო და ამიტომ ის ცოცხალია]!»

«ო, ჩემო შვილებო! წადით (უკან ეგვიპტეში) და გამოიკვლიეთ იუსუფისა და მისი ძმის შესახებ და ნუ დაკარგავთ იმედს ალლაჰის წყალობის მიმართ. ჭეშმარიტად, ალლაჰის წყალობის იმედს მხოლოდ ურწმუნო ხალხი კარგავს (ვისაც არ სწამს, რომ მას ყოველგვარი ძალა აქვს)!»

(და ძმები კვლავ გაეშურნენ ეგვიპტეში.) როდესაც ისინი მივიდნენ მასთან [იუსუფთან], უთხრეს: «ო, აზიზო(ვეზირო)! ჩვენ და ჩვენს ოჯახს უბედურება დაგვატყდა [გვალვისა და შიმშილის გამო]. ჩვენ მოვედით მცირე და არამნიშვნელოვანი საქონლით (რომელიც ცოტაა და უხარისხო). მოგვიღე სრული წილი და გვიბოძე ჩვენ მოწყალება. ნამდვილად, ალლაჰი მიაგებს მოწყალე ადამიანებს».

მან [იუსუფმა], [მათი შებრალებით], თქვა: «იცით თუ არა, რა გაუკეთეთ იუსუფს და მის ძმას [ბინამიანს] (და რა მოუვიდათ ბოლოს), როცა უმეცარნი იყავით?»

მათ [ძმებმა] თქვეს: «ნუთუ მართლა შენ ხარ იუსუფი?» იუსუფმა თქვა: «მე ვარ იუსუფი, და ეს არის ჩემი ძმა. ალლაჰმა მოგვმადლა წყალობა. ნამდვილად, ვინც ერიდება [ცოდვებს] და ითმენს… ალლაჰი არ დაკარგავს კეთილმოქმედთა საზღაურს!»

მათ თქვეს: «ვფიცავთ ალლაჰს! უეჭველად, ალლაჰმა უპირატესობა მოგანიჭა ჩვენზე (მოგანიჭა სიმდიდრე, ცოდნა და ძალა). და ჭეშმარიტად, ჩვენ შემცდართა შორის ვიყავით (შევცდით შენს წინაშე)».

(იუსუფმა) უთხრა: «დღეს თქვენზე არ იქნება საყვედური! ალლაჰმა მოგიტევოთ, – რადგან ნამდვილად, იგი არის ყველაზე მოწყალე მოწყალეთაგან!» [1] ——— [1]განსაკუთრებით მათ მიმართ, ვინც მოუბრუნდება მას, მოინანიებს ჩადენილ ცოდვებს და ცდილობს სრულად დაემორჩილოს მას.

(შემდეგ მან ჰკითხა მათ მამაზე, და მათ უთხრეს, რომ ის იუსუფზე ტირილით დაბრმავდა), იუსუფმა თქვა: «წადით [დაბრუნდით] ჩემი ამ პერანგით და დააფარეთ იგი მამაჩემს სახეზე — და მას დაუბრუნდება თვალის ჩინი. შემდეგ კი მოდით ჩემთან თქვენი მთელი ოჯახით ([ქალებით, შვილებით და შვილიშვილებით], რათა გათავისუფლდეთ მძიმე ცხოვრებისგან)».

და როცა ქარავანი გაეშურა (ეგვიპტიდან), მათმა მამამ [იაყუბმა, რომელიც პალესტინაში იმყოფებოდა], გარშემომყოფებს უთხრა: «ჭეშმარიტად, მე ვგრძნობ იუსუფის სურნელს. ნეტავ, თქვენ არ გეგონოთ, რომ მე გონება დამეკარგა (და რაც არ ვიცი იმას ვლაპარაკობ)!»

თქვეს: «ალლაჰს ვფიცავთ, მართლაც, შენ შენს ძველ გზააბნევაში ხარ».

როცა მოვიდა სასიხარულო უწყების მომტანი, მან იუსუფის მოცემული პერანგი მამას სახეზე დააფარა, და ის კვლავ თვალხილული გახდა. იაყუბმა თქვა: «ნუთუ არ გეუბნებოდით, რომ ალლაჰისგან ვიცი ის [რომ მისი წყალობა შეუზღუდავია], რაც თქვენ არ იცით?»

(იაყუბის შვილებმა) თქვეს: «ო, მამაჩვენო! სთხოვე ალლაჰს, რომ მოგვიტევოს ჩვენი ცოდვები. ნამდვილად, ჩვენ მართლაც ცოდვილები ვიყავით».

თქვა: «ჩემს უფალს შევევედრები თქვენთვის პატიებას. ჭეშმარიტად, ის მიმტევებელი, მწყალობელია».

და როცა ისინი (ეგვიპტეში ჩასული) იუსუფთან შევიდნენ, მან თავისი მშობლები მიიღო თავისთან და უთხრა: «შემოდით ეგვიპტეში, თუ ალლაჰი ინებებს, უსაფრთხოდ (ყველა ამქვეყნიური სირთულისგან დაცულნი)!»

და აიყვანა თავისი მშობლები ტახტზე და ისინი მის წინაშე მუხლებზე დაემხნენ. და მან თქვა: «ჰეი, მამაჩემო! ეს არის ჩემი ძველი სიზმრის ახსნა. ჩემმა ღმერთმა ის ჭეშმარიტებად აქცია. და მან სიკეთე მიყო, როცა საპყრობილიდან გამომიყვანა და უდაბნოდან თქვენც მოგიყვანათ, მას შემდეგ, რაც სატანამ მე და ჩემს ძმებს შორის შუღლი ჩამოაგდო. ჭეშმარიტად, ჩემი ღმერთი მოწყალეა, იმის მიმართ, რასაც ინებებს. ჭეშმარიტად, ის ყოვლისმცოდნე, ბრძენია».

۞ «უფალო ჩემო! შენ მიბოძე მე ძალაუფლება და მასწავლე სიზმრების ახსნა. ცათა და მიწის შემოქმედო! შენა ხარ ჩემი მფარველი ამქვეყნადაც და იმქვეყნადაც. მიმიბარე მუსლიმად (შენდამი მორჩილად) და შემაერთე მართალთა რიცხვს».

ეს [წინასწარმეტყველ იუსუფის (იოსების) ამბავი] არის უხილავის ამბებიდან ერთ-ერთი (რომელიც მხოლოდ ალლაჰმა იცის), (და) რომლითაც ჩვენ შენ (ო, მოციქულო) შთაგაგონებთ. და შენ (ო, მუჰამმად) არ ყოფილხარ მათთან [იუსუფის ძმებთან] ერთად, როდესაც მათ თავიანთი გეგმა შეიმუშავეს, მაშინ, როცა იუსუფის წინააღმდეგ ხრიკებს აწყობდნენ.

და შენი ერის უმეტესობა, თუნდაც შენ (ო, შუამავალო) დიდ ძალისხმევას იჩენდე, მორწმუნენი არ არიან! (ამიტომ მათი ურწმუნოება ნუ გაგამწარებს.)

და შენ (ო, შუამავალ) მათგან [ადამიანებისგან] ამის [სარწმუნოებისკენ მოწოდების] სანაცვლოდ არაფერს ითხოვ. ეს [ყურანი] მხოლოდ შეხსენებაა სამყაროებისთვის.

და რამდენი სასწაულია ცაში და დედამიწაზე (რომლებიც ალლაჰის სიდიადეზე მიუთითებენ), რომლებსაც ისინი (დაუფიქრებლად) უგულებელყოფენ და ზურგს აქცევენ!

და მათ უმეტესობას [მათგან, ვინც ზურგს აქცევს] არ სწამს ალლაჰი ისე, რომ მას თანაზიარი არ დაუდგინოს!

ნუთუ ისინი უსაფრთხოდ არიან იმისგან, რომ ალლაჰის სასჯელი დაატყდებათ, ან ის საათი (და სასამართლო დღე) მოულოდნელად დაატყდებათ ისე, რომ ვერც კი შეამჩნევენ?

თქვი (ო, შუამავალო): «ეს არის ჩემი გზა (რომელსაც მივყვები) ალლაჰისკენ მოწოდებაში, მაქვს ცხადი მტკიცებულება (ალლაჰისგან) – მე და ჩემს მიმდევრებს (ამ გზაზე). და ალლაჰი დიდებულია/უნაკლოა, და მე არ ვარ მრავალღმერთიანთაგანი!»

და შენამდე (ო, მუჰამმად) ჩვენ მხოლოდ კაცები (და არა ანგელოზები) გამოვგზავნეთ (სოფლებისა და) ქალაქების მცხოვრებთაგან (და არა უდაბნოებიდან), რომლებსაც ჩვენ ჩამოვუვლინეთ ზეშთაგონება [ალლაჰისგან]. განა არ იმოგზაურეს მათ [მექქის ურწმუნოებმა და სხვებმა] დედამიწაზე [განა არ იყვნენ ისინი იემენსა და შამში] და არ იხილეს, რა ბოლო ეწიათ მათ [ხალხებს, რომლებიც არ ემორჩილებოდნენ ალლაჰს], ვინც მათ წინ იყო? და ჭეშმარიტად, საუკუნო საცხოვრებელი [სამოთხე] უკეთესია მათთვის, ვინც ფრთხილობდა (ალლაჰის სასჯელს). ნუთუ არ გესმით?

(ურწმუნოებმა ასევე უარყვეს წინა წინასწარმეტყველები და შუამავლები, და საქმე იქამდე მივიდა, რომ) როდესაც (წინა) შუამავლები (უკვე) სასოწარკვეთილნი (რომ ხალხი, რომელსაც მოუწოდებდნენ, დაიჯერებდა) და ფიქრობდნენ, რომ უარყოფილნი იყვნენ [მოციქულები დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მათ ხალხს არ სურდა ურწმუნოების დატოვება], (მხოლოდ მაშინ) მიიღეს [მოციქულებმა] ჩვენი დახმარება [სასჯელი მათთვის, ვინც ურწმუნოებაში დაჟინებით რჩებოდა, და ხსნა მორწმუნეებისთვის] და ისინი, ვინც ჩვენ გვსურდა [წინასწარმეტყველები და ისინი, ვინც მათ ჭეშმარიტებით მიჰყვნენ], გადარჩნენ. და ჩვენი სასჯელი ვერ იქნება მოგერიებული ურწმუნოების მიერ.

მათ შესახებ ამბავში [იუსუფისა და მისი ძმების] არის გაკვეთილი გონიერთათვის; ეს არ იყო გამოგონილი ამბავი, არამედ (ეს ამბავი იქნა მოვლენილი) იმ სიმართლის დასადასტურებლად, რაც (მოვლენილი იყო) მის წინ (წინა წერილებში), რათა განემარტა (მსახურთათვის) ყოველივეს შესახებ, სახელმძღვანელო (გზასაცდენისგან თავის დასაღწევად) და წყალობა მათთვის, ვინც ირწმუნებს.

ალიფ. ლამ. მიმ. რა [1] ეს [არის ის, რაც იკითხება] – წიგნის (ალლაჰის) აიათები. და ის, რაც შენ გარდმოგევლინა (ო, შუამავალო) შენი უფლისგან [ყურანი], არის ჭეშმარიტება, მაგრამ ადამიანთა უმეტესობას არ სწამს. ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ალლაჰი – არის იგი, ვინც ზეცები აღამაღლა [შვიდი ზეცა] სვეტების გარეშე, როგორც ხედავთ. შემდეგ ამაღლდა 'არშზე (როგორც ეს მხოლოდ მის სიდიადეს შეშვენის) და დაიმორჩილა მზე და მთვარე: თითოეული მათგანი [მზე და მთვარე] მოძრაობს დანიშნულ ვადამდე [განკითხვის დღემდე, როდესაც ეს სამყარო არსებობას შეწყვეტს]. ის განაგებს [ყოველივე არსებულის საქმეებს] (თავისი სიბრძნისამებრ), ხსნის (ხალხისთვის) (თავის) ნიშნებს (რომლებიც მიუთითებს მის ძალასა და იმაზე, რომ მხოლოდ ის არის ჭეშმარიტი ღმერთი), რათა დარწმუნდეთ თქვენს უფალთან შეხვედრაში!

და ის [ალლაჰი] არის ის, ვინც გაშალა მიწა [გახადა იგი სიცოცხლისთვის შესაფერისი] და აღმართა მასზე მყარი მთები და მდინარეები, და ყოველი სახის ხილიდან მასზე [მიწაზე] ორი სახეობა [მამრი და მდედრი]. ის დღეს ღამით [მისი სიბნელით] ფარავს. ჭეშმარიტად, ამაში ნიშნებია მათთვის, ვინც ფიქრობს!

მიწაზე არიან ერთმანეთის მეზობლად მდებარე ნაკვეთები (ისეთი, რომ ერთზე მცენარეები იზრდება, ხოლო მეორეზე, რომელიც მარილიანი ან კლდოვანია, არაფერი იზრდება), და (ასევე მასზეა) ვენახები, და მოსავალი, და (ისეთი) პალმები (რომლებიც ერთ ჯგუფად იზრდებიან) ერთი ფესვიდან და (ისეთი პალმები, რომლებიც) არა ერთი ფესვიდან [ცალ-ცალკე იზრდებიან], რომლებსაც ერთი წყლით რწყავენ. და ზოგიერთ მათგანს [ამ მცენარეებს] ჩვენ საკვებად სხვებზე უკეთესს ვქმნით [ვანიჭებთ მათ უკეთეს გემოს, სურნელს, გარეგნობას, ...]. ჭეშმარიტად, ამაში [ტერიტორიებს, ხილისა და მისი სხვა თვისებების განსხვავებულობაში] – ნათელი სასწაულებია გონიერი ხალხისთვის!

და თუ შენ (ო, შუამავალო) გაოცებული ხარ (იმით, რომ ამ არგუმენტებისა და მტკიცებულებების შემდეგ არ სურთ ირწმუნონ), მაშინ (კიდევ უფრო) გასაოცარია ურწმუნოთა სიტყვები: "როდესაც (სიკვდილის შემდეგ) ჩვენ მიწად ვიქცევით [სრულიად გახრწნილნი], ნამდვილად აღვდგებით ახალ ქმნილებაში [მკვდრეთით აღმდგარნი]?!" ასეთები [ისინი არიან], ვინც არ ირწმუნა თავისი უფლის (რომელმაც ისინი შექმნა). და ისინი (არიან), ვისაც (განკითხვის დღეს) (ცეცხლოვანი) ბორკილები ექნებათ კისრებზე. და ისინი – (არიან) ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] მკვიდრნი, (და) ისინი იქ მარადჟამს დარჩებიან.

ისინი [ურწმუნოები] გიბიძგებენ (ო, შუამავალო) უბედურების დაჩქარებით [ირონიით, ითხოვენ, რომ დაატეხო მათ თავს სასჯელი, რომელიც მათ ურწმუნოების გამო ემუქრებათ] სიკეთემდე [იმის ნაცვლად, რომ ირწმუნონ და ამით გადაარჩინონ თავი]. და ჭეშმარიტად, მათზე წინ უკვე იყო საყურადღებო სასჯელები. და ჭეშმარიტად, თქვენი უფალი ნამდვილად მიმტევებელია ადამიანებისადმი (როდესაც ისინი მოინანიებენ), მიუხედავად მათი უსამართლობისა! და ნამდვილად, თქვენი უფალი სასტიკსასჯელიანია!

ხოლო ურწმუნონი ამბობენ: «რატომ არ გამოუგზავნეს მას [მუჰამმადს] მისი უფლისგან (ხილული) სასწაული (როგორიცაა მოსეს ჯოხი ან სალიჰის აქლემი)?» (მაგრამ სასწაულებს შენ კი არ ახდენ, ო, შუამავალ, არამედ მხოლოდ ალლაჰი) ჭეშმარიტად, შენ (ო, შუამავალო) მხოლოდ გამაფრთხილებელი ხარ და ყოველ ხალხს ჰყავს მეგზური (რომელიც მათ ალლაჰის კმაყოფილების გზას უჩვენებს)!

ალლაჰმა იცის, რას ატარებს ყოველი ქალი (საშვილოსნოში) [მამაკაცს თუ ქალს, ბედნიერი იქნება თუ უბედური] (და მხოლოდ მან იცის), რამდენად იკუმშება და რამდენად ფართოვდება საშვილოსნო [მოხდება მუცლის მოშლა, ნაადრევად იმშობიარებს ან ვადაზე გააჩენს შვილს]. რადგან მასთან ყველაფერს აქვს თავისი საზღვარი და თავისი ვადა.

(ის) – უხილავისა და ხილულის მცოდნე, დიადი (თავის არსებაში, სახელებსა და თვისებებში), უზენაესი (რომელიც თავისი არსებითა და ძალით ყველა თავის ქმნილებაზე მაღლა დგას)!

თქვენ შორის (ადამიანებს შორის) თანასწორნი არიან: ისინი, ვინც დამალავს საუბარს და ის, ვინც ღიად საუბრობს, და ისიც, ვინც (თავის საქმეებს) ღამით მალავს და დღისით ღიად მოქმედებს (ფარულიც და აშკარაც ალლაჰის წინაშე ერნაირია).

მას [ალლაჰს] ჰყავს (ანგელოზები), რომლებიც პირდაპირ მის [კაცის] წინ და უკან მიჰყვებიან და ალლაჰის ბრძანებით აღრიცხავენ მის (საქმეებს). ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ ცვლის (მდგომარეობას), (რომელშიც ადამიანები იმყოფებიან) სანამ ისინი თვითონვე არ შეცვლიან იმას, რაც მათთანაა [მდგომარეობას, რომელშიც იმყოფებიან] (კარგისკენ, ან ცუდისკენ). და თუ ალლაჰმა მოისურვა რომელიმე ხალხისთვის უბედურება (სასჯელის სახით), მაშინ ვერაფერი შეძლებს მის მოგერიებას, და მათ მის გარდა არავითარი მფარველი არ ჰყავთ!

ის [ალლაჰი] არის ის, ვინც გაჩვენებთ ჭექა-ქუხილს (როგორც თავის ერთ-ერთ ნიშანს) (და თქვენ ხედავთ მას) შიშით (რომ ის დაგარტყამთ) და იმედით (რომ წვიმა მოვა). და ის [ალლაჰი] წარმოშობს მძიმე ღრუბლებს (რომლებიც თქვენს სასიკეთოდ წვიმა მოაქვთ).

და ქუხილი განადიდებს მას [ალლაჰს], და ანგელოზები (განადიდებენ მას) მისი შიშით. და ის გზავნის მეხებს და ურტყამს მათ, ვისაც ინებებს. და ისინი [ურწმუნონი] კამათობენ ალლაჰის შესახებ, მაგრამ იგი ძლევამოსილია ძალით.

და ჭეშმარიტი ვედრება მას ეკუთვნის. და ისინი (ღვთაებები), რომლებსაც უხმობენ მის გარდა [ვედრებით მიმართავენ], არაფრით არ პასუხობენ მათ. გარდა იმისა, რომ ისინი იმ [მწყურვალის] მსგავსნი არიან, რომელიც ხელს შორს, წყლისკენ იწვდის, რათა პირთან მიიტანოს, მაგრამ [წყალი] მის [პირს] ვერ აღწევს. და ნამდვილად, ურწმუნოთა ვედრება მხოლოდ გზააბნეილობაშია!

და ალლაჰის წინაშე საჯდას ასრულებენ (თავიანთი მორჩილების გამოსახატავად) ისინი, ვინც ზეცაში არიან [ანგელოზები] და ისინი, ვინც დედამიწაზე არიან, (და სიმდაბლით იხრებიან მის წინაშე) ნებაყოფლობით (მორწმუნეები) და უნებლიეთ (ურწმუნოები და თვალთმაქცები), და მათი ჩრდილები [არსებების] დღის დასაწყისსა და მის ბოლოს.

თქვი (ო, შუამავალო): «ვინ არის ცათა და მიწის უფალი?» უთხარი მათ (მრავალღმერთიანებს): «ალლაჰი!» თქვი: «ნუთუ მის გარდა სხვა მფარველები აიყვანეთ, რომელთაც არ ძალუძთ არც სარგებლის მოტანა და არც ზიანის მიყენება თავიანთი თავისთვის?» თქვი: «განა ბრმა და თვალხილული ერთია? განა სიბნელე და სინათლე ერთია? ან იქნებ ალლაჰს მოზიარეები დაუდგინეს, რომელთაც შექმნეს ისევე, როგორც მან შექმნა, და მათთვის ქმნილება ერთმანეთს დაემსგავსა?» თქვი: «ალლაჰია ყოველივეს შემქმნელი. და იგია ერთადერთი, ყოვლისშემძლე».

მან გარდმოავლინა წყალი [წვიმა] ციდან – და ველები აივსო [წყლით] თავისი ზომის შესაბამისად. და (ამ) წყალდიდობამ წაიღო ქაფი, რომელიც (ზედაპირზე) ამოვიდა [1]. და იმ [ოქრო, ვერცხლი, სპილენძი]-დან, რომელსაც ისინი [ადამიანები] ცეცხლში აცხელებენ (როდესაც ადნობენ), სამკაულებისა და იარაღების გასაკეთებლად (ასევე ჩნდება) ასეთი ქაფი [2]. ამგვარად, ალლაჰი წარმოაჩენს ჭეშმარიტებასა და სიცრუეს. რაც შეეხება ქაფს, ის გადაიგდება, ხოლო ის, რაც სასარგებლოა ხალხისთვის [წყალი და ლითონი], დედამიწაზე რჩება. ასე იძლევა ალლაჰი მაგალითებს. ——— [1] ამ მაგალითში, წყალი ჭეშმარიტებაა, ქაფი — სიცრუე, ხოლო ხეობები — ადამიანთა სულები. [2] ამ მაგალითში, ლითონი არის ჭეშმარიტება, ხოლო ქაფი — სიცრუე.

მათ, ვინც თავიანთ უფალს უპასუხეს – საუკეთესო [სამოთხე], და მათ, ვინც მას არ უპასუხეს [ურწმუნოები], თუნდაც მათ მიწაზე ჰქონოდათ ყველაფერი [მთელი სიმდიდრე] და კიდევ იმდენივე, (მაშინ) ისინი (სასამართლო დღეს) უეჭველად გამოისყიდიდნენ თავს ამით (გეენის სასჯელისგან). ასეთთათვის საშინელი ანგარიში იქნება და (მარადიული) თავშესაფარი — გეენა, და (რა) საშინელია ის (მხურვალე) საწოლი!

განა ის, ვინც იცის, რომ შენთვის (ო, შუამავალო) შენი უფლისგან გამოცხადებული ჭეშმარიტებაა (და სჯერა მისი), იგივეა, რაც ის, ვინც ჭეშმარიტებისთვის ბრმაა [ვინც მას ვერ ხედავს და, შესაბამისად, არ სჯერა მისი]? მაგრამ მხოლოდ გონიერნი ისმენენ (გაფრთხილებებს),

რომლებიც ალლაჰის აღთქმას [მასთან შეთანხმებას] ერთგულად იცავენ და არ არღვევენ თავიანთ პირობებს.

და ისინი, ვინც იმას აერთიანებენ, რაც ალლაჰმა დააკავშირა [ინარჩუნებენ ოჯახურ კავშირებს და კარგად ექცევიან ღარიბებს], და ეშინიათ თავიანთი უფლის, და ეშინიათ ცუდი ანგარიშსწორების (განკითხვის დღეს); და ისინი, ვინც მოწყალებას გასცემენ მხოლოდ ალლაჰის კმაყოფილების საძიებლად და ვისი გულებიც შფოთავენ [თავიანთი ცოდვების გამო],

და ისინი, ვინც მოთმინებას იჩენდნენ (ალლაჰის მორჩილებაში, ცოდვებისგან თავის შეკავებასა და გასაჭირში), ეძებდნენ თავიანთი უფლის სახეს [მის კმაყოფილებას], და აღასრულებდნენ (სავალდებულო) ლოცვას (სათანადოდ) [დროულად, მოკრძალებით უფლის წინაშე], და გასცეს (სავალდებულო და ნებაყოფლობითი მოწყალება) იმისგან, რაც ჩვენ მივეცით მათ, ფარულად და ღიად, და მოიგერიეს ბოროტება სიკეთით. მათთვისაა საბოლოო (საქებარი) სამყოფელი.

(სამოთხის) ედემის ბაღები, რომლებშიც ისინი შევლენ თავიანთი მამების [მშობლების], მეუღლეებისა და შთამომავლების მართლებთან ერთად (იმ ნათესავებთან ერთად რომელნიც სწორ გზას გაჰყვნენ). და ანგელოზები (სამოთხეში) მათ ყველა კარიდან მიუდგებიან (და ეტყვიან):

«მშვიდობა თქვენდა იმისათვის, რაც მოითმინეთ (ალაჰისადმი მორჩილების გამოჩენისას)!» და რა მშვენიერია (ეს) უკანასკნელი სამყოფელი!

და ისინი, რომელნიც არღვევენ თავიანთ აღთქმას ალლაჰთან ერთგულების პირობის დადების შემდეგ[1] და წყვეტენ იმას, რისი გამყარებაც ალლაჰმა ბრძანა [ისინი წყვეტენ მორწმუნეებს შორის ნათესაურ კავშირებს], და თესავენ არეულობას [ცოდვებს] დედამიწაზე, ასეთთათვის (აღთქმულია) წყევლა და მათთვის არის ცუდი საცხოვრებელი [ჯოჯოხეთი]! ——— [1]რომელიც ადამიანთა სულებმა დადეს ალლაჰთან ამქვეყნად მოსვლამდე, რომ მხოლოდ ალლაჰს აღიარებდნენ თავიანთ ღმერთად.

(მხოლოდ) ალლაჰი აფართოებს [ზრდის] საზრდოს იმისთვის, ვისთვისაც მოისურვებს, და ზღუდავს (ვისთვისაც მოისურვებს). და ისინი [ურწმუნოები] ხარობენ ამქვეყნიური ცხოვრებით, მაგრამ ამქვეყნიური ცხოვრება მხოლოდ (დროებითი) სიამოვნებაა იმასთან შედარებით, რაც მომავალ ცხოვრებაშია!

ხოლო ურწმუნონი [მექქის მრავალღმერთიანნი] ამბობენ: «რატომ არ ჩამოევლინა [მუჰამმედს] თავისი უფლისგან (ხილული) სასწაული (ისეთი, როგორიც მოციქულმა მოსემ და იესომ, მოიტანეს)?» (შენ) უთხარი (მათ): «ალლაჰი გზას აუბნევს, ვისაც მოისურვებს (და სასწაულის ხილვა არ დაეხმარება), ხოლო მისკენ (ალლაჰისკენ მიმავალ) ჭეშმარიტ გზაზე მიუძღვება მათ, ვინც მას (ალლაჰს) მიუბრუნდება (ცოდვების მონანიებით)!»

(და ის ჭეშმარიტ გზაზე მიუძღვება) მათ, ვინც ირწმუნებს და ვისი გულებიც ალლაჰის ხსენებით სიმშვიდეს პოულობენ. დიახ! რადგან გულები ალლაჰის ხსენებით პოულობენ სიმშვიდეს.

ხოლო ვინც ირწმუნა და კეთილი საქმეები გააკეთა[1] – მათ ექნებათ კეთილი ცხოვრება [ბედნიერება და სიმშვიდე] და ულამაზესი საუკუნო სამყოფი [სამოთხე]. ——— [1]აკეთებდა იმას, რასაც ალლაჰი უბრძანებდა და თავს არიდებდა იმას, რასაც კრძალავდა.

ასე რომ [როგორც წინ წავგზავნეთ შუამავლები] ჩვენ შენ (ო, მუჰამმად) გამოგგზავნეთ საზოგადოებაში, რომელთა წინაც უკვე იყვნენ (სხვა ბევრი) საზოგადოება, რათა შენ (ო, შუამავალო) წაუკითხო მათთვის [ამ საზოგადოებისთვის] ის, რაც ჩვენ შთაგაგონეთ [ყურანი], როდესაც მათ ურწმუნოება გამოავლინეს შემწყნარებლის მიმართ. უთხარი (მათ) (ო, შუამავალო): «ის [მოწყალე ალლაჰი] ჩემი უფალია! არ არსებობს ღმერთი [თაყვანისცემის ღირსი] მის გარდა. მას ვენდობი და მასთანაა ჩემი დაბრუნება!»

და რომ ყოფილიყო რაიმე წიგნი, რომლის წაკითხვისასაც მთები დაიძვრებოდნენ, ან მიწა გაიხსნებოდა (და მასში წყაროები ამოხეთქავდნენ) (როგორც ეს იყო მოსეს ჯოხის შემთხვევაში), ან მკვდრები ილაპარაკებდნენ (აღდგომის შემდეგ) (როგორც ეს იყო იესოს შემთხვევაში) (მაშინ ასეთი წიგნი ნამდვილად ყურანი იქნებოდა). (მაგრამ თუ ურწმუნოებზე არ მოქმედებს ეს ყურანი, რომელიც თავისთავად სასწაულია, მაშინ ისინი არ ირწმუნებენ, თუნდაც სხვა სასწაულები იხილონ). მაგრამ ალლაჰს ძალუძს ყოველივე! [თუკი სასწაული ხდება, ის მხოლოდ მისი ნებით ხდება.] განა არ იციან მორწმუნეებმა, რომ ალლაჰს რომ ენება, მას შეეძლო ყველა ადამიანი ჭეშმარიტ გზაზე მოეყვანა (სასწაულების გარეშეც კი)? და ურწმუნოთა უბედურება არ წყდება იმის გამო, რაც მათ [თავიანთი ურწმუნოების გამო] ჩაიდინეს, ან ის [უბედურება] მათ სახლებთან ახლოს შეჩერდება, ვიდრე არ აღსრულდება ალლაჰის აღთქმა. ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ ცვლის (საკუთარ) აღთქმას!

და უკვე (წარსულში ასე იყო, რომ) ისინი დასცინოდნენ შენამდე (ო, მუჰამმად) მოსულ შუამავლებს (ისევე, როგორც შენი ხალხი დასცინის იმ ჭეშმარიტებას, რომელსაც მათ აწვდი), და მე გადავუვადე იმათ, ვინც ურწმუნო გახდა. შემდეგ მე დავსაჯე ისინი (ჩემი სასჯელით), და როგორი იყო ჩემი სასჯელი?

განა ის, ვინც ხედავს ყოველი სულის ნამოხვეჭარს [რაც გააკეთა]? და (თავიანთ უმეცრებაში) მათ ალლაჰს მიუწერეს თანაზიარები (რომლებსაც თაყვანს სცემენ). თქვი (ო, შუამავალ): «დაასახელეთ ისინი (მახასიათებლები, რომლებიც მათ ღმერთებად მიჩნევის ღირსს გახდიდა)! თუ შეატყობინებთ მას რამეს [თითქოს სხვა ღმერთებიც არსებობენ] დედამიწაზე, რაც მან არ იცის, თუ ეს მხოლოდ ცარიელი სიტყვებია?» დიახ, (სატანამ) მორთო ურწმუნოთა მზაკვრობა და ისინი გზას ააცდინა! ხოლო ვისაც ალლაჰი გზას ააცდენს, მას არ ჰყავს სწორ გზაზე დამყენებელი!

მათ [ურწმუნოებს] ამქვეყნად სასჯელი ელით, ხოლო აღდგომის დღის სასჯელი უეჭველად, უფრო მძიმე იქნება. და მათ ალლაჰისგან ვერავინ დაიცავს!

۞ (სამოთხის) ბაღის მაგალითი, რომელიც (ალლაჰისგან) აღთქმულია მათთვის, ვისაც (ალლაჰის) ეშინია: მათ(სამოთხის) ქვეშ მდინარეები მიედინება, მისი (სამოთხის) საჭმელი (სასმელიც და ხილეულიც) მუდმივია და მისი ჩრდილიც (მუდმივია) (რომელიც არ ქრება და არ მცირდება). ეს არის საზღაური მათთვის, ვინც ფრთხილობდა (ალლაჰის სასჯელს), ხოლო ურწმუნოთა საზღაური არის ცეცხლი.

ხოლო ისინი, ვისაც ჩვენ წიგნი მივეცით, ხარობენ იმით, რაც შენ (ო, მუჰამმად) გარდმოგევლინა (ყურ'ანი) (რადგან მასში პოულობენ დადასტურებას იმისა, რაც მათ წიგნებშია დაწერილი). მაგრამ ჯგუფებს [იუდეველებსა და ქრისტიანებს] შორის არიან ისეთები, რომლებიც უარყოფენ მის (ყურანის) ნაწილს. უთხარი (მათ): «მე ბრძანება მომეცა, რომ ვემსახურო მხოლოდ ალლაჰს და არ დავუდგინო მას თანაზიარი. მე მისკენ (ალლაჰისკენ) მოვუწოდებ (ხალხს) და მისკენ არის დაბრუნება!»

და ამგვარად, ჩვენ ის [ყურანი] გარდმოვავლინეთ (ალლაჰის) ბრძანებათა კრებულად არაბულ ენაზე. თუ შენ (ო, შუამავალო) მიჰყვები მათ [მრავალღმერთიანთა] სურვილებს, მას შემდეგ, რაც (ჭეშმარიტი) ცოდნა (ალლაჰისგან) მოგეცა, შენ არ გეყოლება არც დამხმარე და არც მფარველი ალლაჰისგან!

(მრავალღმერთიანები ამბობენ: "თუ შენ ალლაჰის შუამავალი ხარ, რატომ ირთავ ცოლს?") მაგრამ ჩვენ შენამდე (ო, მუჰამმად) გამოვგზავნეთ შუამავლები (კაცთაგან) და ვუბოძეთ მათ მეუღლეები [ცოლები] და შთამომავლობა [შვილები]. (და მრავალღმერთიანები ასევე ამბობენ: "თუ შენ ალლაჰის შუამავალი ხარ, მაშინ რატომ არ გვიჩვენებ იმ სასწაულებს, რომლებსაც შენგან ვითხოვთ?") მაგრამ არ ყოფილა, რომ რომელიმე შუამავალს ალლაჰის ნებართვის გარეშე სასწაული მოეტანა. ყოველი განსაზღვრული ვადა [მოვლენა] – (დადგენილია ალლაჰის მიერ) – თავის წიგნშია [თავის დროშია].

ალლაჰი შლის [აუქმებს] იმას, რასაც ნებავს, და ამტკიცებს (იმას, რასაც ნებავს); და მასთან არის დედა წიგნი [დაცული დაფა].

ჩვენ (ო, შენ, შუამავალო) რომ გიჩვენოთ მისი (სასჯელის) ნაწილი, რომელიც ჩვენ მათ ვპირდებით [მრავალღმერთიანებს], ან მოგაკვდინოთ (მისი ნახვის წინ), მაშინ შენი მოვალეობა მხოლოდ (ჭეშმარიტებისკენ მოწოდების) მიტანაა, ხოლო ჩვენთანაა ანგარიშსწორება (და საზღაური)!

ნუთუ არ დაინახეს, რომ ჩვენ დედამიწას ვადგებით და მის საზღვრებს ვამცირებთ? და ალლაჰი იღებს გადაწყვეტილებას და ვერავინ გააუქმებს მის გადაწყვეტილებას, და ის სწრაფია ანგარიშსწორებაში!

და მათზე ადრე მყოფნიც ხრიკებს მიმართავდნენ, მაგრამ ყველა ხრიკი ალლაჰს ეკუთვნის. მან იცის, რას მოიხვეჭს ყოველი სული. და ურწმუნონი მალე გაიგებენ, ვისია საბოლოო (კარგი) სამყოფელი.

ხოლო ურწმუნოები ამბობენ: «შენ (ო, მუჰამმად) არ ხარ (ალლაჰის) მიერ წარგზავნილი!» უთხარი (მათ) (ო, შუამავალო): «ალლაჰი საკმარისია მოწმედ ჩემსა და თქვენს შორის, და (ასევე) საკმარისია მოწმედ ისინი (იუდეველნი და ქრისტიანები), ვისაც ცოდნა აქვს წიგნის[1]!» ——— [1]ისინი, ვინც თავიანთი წიგნებიდან იციან უკანასკნელი წინასწარმეტყველისა და შუამავლის შესახებ.

ალიფ. ლამ. რა [1] წიგნი [ყურანი], რომელიც ჩვენ შენ გარდმოგივლინეთ (ო, შუამავალო), რათა ხალხი გამოიყვანო სიბნელიდან (უცოდინრობა და ურწმუნოება) ნათელში (ჭეშმარიტება და რწმენა) მათი უფლის ნებით, ყოვლად დიდებულის და საქებარის გზისკენ, ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ალლაჰის (გზისკენ), რომლის საკუთრებაც არის (ყველაფერი), რაც ცათა შინა და რაც ქვეყანაზეა. და უბედურება [მკაცრი სასჯელი] (ელის) ურწმუნოთა მტკივნეული სასჯელისგან,

რომლებსაც ამქვეყნიური ცხოვრება მარადიულზე მეტად უყვართ და (ხალხს) ალლაჰის გზიდან აცდენენ, ცდილობენ, დაამახინჯონ იგი [ალლაჰის გზა]! ასეთი (ხალხი) შორ ცდომილებაშია.

და ჩვენ შუამავალნი მხოლოდ თავიანთი ხალხის ენაზე გამოვგზავნეთ, რათა მათ ეს (ალლაჰის რელიგია) მათთვის ნათლად განემარტათ. ალლაჰი გზას უცდენს, ვისაც მოისურვებს, და გზას უჩვენებს, ვისაც მოისურვებს. და (ჭეშმარიტად) იგია დიდებული, ბრძენი!

და (აჰა) ჩვენ უკვე გამოვგზავნეთ მოსე (ისრაელის შთამომავლობასთან) (და გავაძლიერეთ იგი) ჩვენი სასწაულებით: გამოიყვანე შენი ხალხი სიბნელიდან სინათლეზე (ჭეშმარიტებისა და რწმენის) და შეახსენე მათ ალლაჰის დღეები[1]. ჭეშმარიტად, ამაში [ალლაჰის დღეების გახსენებაში] ნათელი სასწაულებია ყოველი მომთმენი (და) (ალლაჰისადმი) მადლიერი ადამიანისთვის. ——— [1]დღეები, როდესაც ალლაჰმა მათ სიკეთით სავსე ცხოვრება უბოძა და დღეები, როდესაც წინა თემები ალლაჰის სასჯელით იტანჯებოდნენ.

და (გაიხსენე ო, შუამავალო, იმის შესახებ), თუ როგორ უთხრა მუსამ თავის ხალხს [ისრაელის შთამომავლებს]: «გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობა (რომელიც მოგაგოთ), როდესაც მან გიხსნათ ფარაონის ჯარისგან [ფარაონისა და მისი მსახურებისგან], (როდესაც ისინი ზღვაში დაახრჩო), (რომელმაც) მკაცრი სასჯელი დაგაკისრათ [საშინლად გაგწირათ], ხოცავდა თქვენს ვაჟებს და ტოვებდა ცოცხლად თქვენს ქალებს (რათა მომსახურეებად გამოეყენებინათ). და (ამაში) იყო თქვენთვის დიდი განსაცდელი თქვენი უფლისგან!»

და ასე გამოაცხადა თქვენმა უფალმა: «თუ მადლიერი იქნებით (იმ წყალობებისთვის, რაც მე გიბოძეთ), მე უთუოდ გავამრავლებ მათ თქვენთვის; მაგრამ თუ უმადურნი იქნებით... ჭეშმარიტად, ჩემი სასჯელი მკაცრია».

და უთხრა მოსემ (ისრაელის შთამომავლობას): «თუ თქვენ და ყოველივე ამქვეყნიურნი უმადურნი გახდებით, მაშინ ჭეშმარიტად, ალლაჰი თვითკმარი, [მას არავინ და არაფერი სჭირდება] (და) ყოვლადქებულია!»

განა არ მოაღწია თქვენამდე (ო, მუჰამმადის საზოგადოებავ) – ნოეს, ადის, სამუდისა და მათ შემდეგ მოსულთა შესახებ? მათი რიცხვი, ალლაჰის გარდა, არავინ იცის. მათი შუამავლები მივიდნენ მათთან [იმ ხალხებთან] ცხადი ნიშნებით [ალლაჰის გამოცხადებითა და მტკიცებულებებით], მაგრამ მათ პირში ხელები ჩაიწყვეს და უთხრეს (თავიანთ შუამავლებს): «ჭეშმარიტად, ჩვენ არ გვწამს ის, რაც შენ გამოგეგზავნა, და (ნამდვილად) ჩვენ აშკარად დამაბნეველ ეჭვში ვართ იმის მიმართ, რისკენაც მოგვიწოდებ».

მათმა შუამავლებმა უთხრეს: «ნუთუ ეჭვი გეპარებათ ალლაჰში, ცათა და მიწათა შემოქმედში?» ის [ალლაჰი] გიხმობთ, რომ მოგიტევოთ ზოგიერთი თქვენი ცოდვა [ის, რაც რწმენამდე ჩაიდინეთ] და გადადოს თქვენი [სიკვდილი] განსაზღვრულ დრომდე. მათ თქვეს: «თქვენ მხოლოდ ჩვენნაირი ადამიანები ხართ. თქვენ გსურთ, რომ უარვყოთ ის, რასაც ჩვენი მამები სცემდნენ თაყვანს. მოგვიტანეთ ცხადი მტკიცებულება (რომ თქვენ მართლაც ალლაჰის შუამავლები ხართ)!»

(ამის გაგონებისას) მათმა შუამავლებმა უთხრეს მათ: «(დიახ, ნამდვილად) ჩვენც თქვენნაირი ადამიანები ვართ, მაგრამ ალლაჰი თავის წყალობას ანიჭებს, ვისაც მოისურვებს (და ირჩევს მას თავის შუამავლად). და ჩვენ არ შეგვეძლო არანაირი არგუმენტის წარდგენა ალლაჰის ნებართვის გარეშე. და დაე, მორწმუნეებმა (მხოლოდ) ალლაჰს მიენდონ!»

და რა უფლებით არ უნდა მივენდოთ ალლაჰს, როცა მან გვიჩვენა ჩვენი გზები? და ჩვენ უთუოდ მოვითმენთ იმ ზიანს, რომელსაც თქვენ გვაყენებთ. დაე, ალლაჰს მიენდონ მინდობილნი.

და ურწმუნოებმა უთხრეს თავიანთ შუამავლებს: «აუცილებლად გამოგასახლებთ ჩვენი მიწიდან, ან დაუბრუნდებით ჩვენს რწმენას». და მათმა უფალმა შთააგონა მათ [მოციქულებს]: «ჩვენ უთუოდ გავანადგურებთ უსამართლოებს (მჩაგვრელებს)».

და ჩვენ ნამდვილად დაგამკვიდრებთ თქვენ (ო, შუამავლო, შენ და შენი მიმდევრები) მათ შემდეგ ამ მიწაზე [მას შემდეგ, რაც ურწმუნოებს გავანადგურებთ]. ეს (დამკვიდრებული გადაწყვეტილებაა) მათთვის, ვინც ჩემს წინაშე (განკითხვის დღეს) დგომის და ჩემი [სასჯელის] მუქარის ეშინია!

და მათ [მოციქულებმა] სთხოვეს (თავიანთ უფალს) გამარჯვება (მტრებზე), და დამარცხდა ყოველი ჯიუტი მჩაგვრელი.

მის [ურწმუნოს] წინ ჯოჯოხეთი უდევს და მას სასმელად ჩირქს მისცემენ (რომელიც ჯოჯოხეთში ტანჯული სულების სხეულებიდან გამოდის).

ის მას ყლუპებით დალევს, მაგრამ ძლივს გადაყლაპავს, და სიკვდილი ყოველი მხრიდან მოევლინება, მაგრამ არ მოკვდება (ამ სატანჯველებისგან გათავისუფლებისთვის), და მის წინ მწვავე სასჯელი ელის.

მათ, ვინც თავიანთი უფლის არ ირწმუნა, მათი საქმეები ჰგავს ფერფლს, რომელსაც ქარიან დღეს ძლიერი ქარი დაფანტავს. ისინი [ურწმუნოები] ვერაფერს მოიპოვებენ იმისგან, რაც მოიხვეჭეს. აი, ის არის შორეული გზააბნეულობა!

განა არ გინახავთ , რომ ალლაჰმა შექმნა ცანი და მიწა (და ყველაფერი მათში) ჭეშმარიტებით [სრულყოფილი სახით]; თუ ის მოისურვებს, წაგართმევთ და მოიყვანს ახალ ქმნილებას [სხვებს, რომლებიც მას სრულიად დაემორჩილებიან].

და ეს ალლაჰისთვის ძნელი არ არის.

და (განკითხვის დღეს) ისინი ღვთის წინაშე წარსდგებიან. და უძლურნი ეტყვიან მათ, ვინც [თავიანთი წინამძღოლების მიმართ] ამპარტავნობდნენ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ თქვენი მიმდევრები ვიყავით, ახლა ხომ გვიხსნით ალლაჰის სასჯელისგან (როგორც გპირდებოდით) თუნდაც მცირედით?» ისინი [გზასაცდენილთა წინამძღოლები] იტყვიან: «ალლაჰს რომ (ჭეშმარიტ) გზაზე [რწმენაზე] დავეყენებინეთ, ჩვენ ნამდვილად დაგაყენებდით თქვენც. ჩვენთვის ერთია, ვიგლოვოთ თუ ვიტანჯოთ - ჩვენთვის (ალლაჰის სასჯელისგან) თავის დაღწევის გზა არ არსებობს».

და თქვა სატანამ, როდესაც საქმე გადაწყდა[1]: «ჭეშმარიტად, ალლაჰმა მოგცათ ჭეშმარიტი აღთქმა (რომ იქნება აღდგომა და საზღაური), მე კი მოგეცით აღთქმა (რომ არაფერი იქნება ასეთი), მაგრამ მე მოგატყუეთ [თქვენთვის ცრუ აღთქმა გავეცი]. და არ მქონდა ძალა თქვენზე, გარდა იმისა, რომ მოგატყუეთ. და მე არ მქონდა თქვენზე ძალაუფლება, გარდა იმისა, რომ მე მოგიხმეთ (ურწმუნოებასა და გზასცდენილებაში), და თქვენც შემომიერთდით. ამიტომ, ნუ დამადანაშაულებთ, არამედ დაადანაშაულეთ საკუთარი თავი (თქვენი ცოდვების გამო). მე ვერ დაგეხმარებით (ალლაჰის სასჯელისგან თავის დაღწევაში), თქვენც ვერ დამეხმარებით. ჭეშმარიტად, უარვყოფ იმას, რასაც [ამქვეყნად] თანაზიარად (ალლაჰთან) გამხადეთ. ჭეშმარიტად, უსამართლოები ისინი არიან, რომლებსაც ელით მტკივნეული სასჯელი!». ——— [1]მას შემდეგ, რაც ალლაჰმა თავისი ანგარიში გაასწორა და თავისი მსახურები სამოთხეში და ჯოჯოხეთში შეუშვა.

ხოლო ისინი, ვინც ირწმუნეს და სიკეთე ქმნეს, შეყვანილნი იქნებიან სამოთხის ბაღებში, (სადაც) მათ ქვემოთ მდინარეები მიედინება, და ისინი იქ დაბინავდებიან მარად [სამოთხის ბაღებში] თავიანთი უფლის ნებართვით. მათი მისალმება იქ [სამოთხეში] იქნება: "სალაამ" (მშვიდობა!)

განა არ იცოდი (ო, შუამავალო), როგორ მოჰყავს ალლაჰს მაგალითად კეთილი სიტყვა (არ არსებობს ღმერთი [თაყვანისცემის ღირსი] ალლაჰის გარდა)? ის [სიტყვა] ჰგავს კარგ ხეს [პალმას]: მისი ფესვი მტკიცეა, ხოლო მისი ტოტები ცაშია.

ის [ხე] თავისი ნაყოფს ყოველ წამს ღვთის ნებით ისხამს. და ალლაჰი მაგალითებს იძლევა ხალხისთვის, რათა მათ გაიხსენონ!

ხოლო ბოროტი სიტყვის მაგალითი ბოროტ ხეს ჰგავს (რომლის ნაყოფიც მწარეა), რომლის ამოძირკვაც შესაძლებელია დედამიწის პირისგან – მას არ აქვს სიმყარე [ღრმა ფესვები] (და არც ტოტები, რომლებიც ცას სწვდება).

ალლაჰი განამტკიცებს მორწმუნეებს მტკიცე სიტყვით [წმინდა სიტყვით: "არ არსებობს ღმერთი [თაყვანისცემის ღირსი] ალლაჰის გარდა და მუჰამმადი ალლაჰის შუამავალია"] ამქვეყნად და საიქიოში [სიკვდილისას და საფლავში ანგელოზების მიერ კითხვების დასმისას]. და ალლაჰი გზას აუბნევს უსამართლოებს, და ალლაჰი აკეთებს იმას, რაც ნებავს.

განა არ გინახავს ისინი, რომლებმაც ალლაჰის წყალობა ურწმუნოებაზე გაცვალეს, და თავიანთი ხალხი დაღუპვის სავანეში დაასახლეს.

ჯოჯოხეთი, რომელშიც ისინი დაიწვებიან? და (რა) საშინელი იქნება ის სამყოფელი!

და დაუდგინეს ალლაჰს თანასწორნი, რათა (ადამიანები) მისი გზიდან ააცდინონ. უთხარი: «იგემეთ (ამ თქვენი ცხოვრებით), რადგან თქვენი დაბრუნება ცეცხლთან [ჯოჯოხეთთან] არის!»

უთხარი (ო, შუამავალო) ჩემს მორწმუნე მსახურებს, რომ აღასრულონ ლოცვა (სათანადოდ) [დროულად, მოკრძალებით] და (რომ) გასცენ იმისგან, რაც ჩვენ მათ მივანიჭეთ, სანამ მოვა დღე [განკითხვის], როდესაც არ იქნება არც ვაჭრობა [ვინმე ვერ შეძლებს სასჯელის გამოსყიდვას] და არც მეგობრობა [არანაირი მეგობრული კავშირი არ უშველის].

ალლაჰი – ის არის, ვინც შექმნა ცანი და მიწა, და ჩამოავლინა წყალი [წვიმა] ციდან, და მისით გამოიღო [სხვადასხვა] ნაყოფი თქვენთვის საზრდოდ, და დაგიმორჩილათ გემები, რათა მათ იმოძრაონ ზღვაში მისი ბრძანებით, და დაგიმორჩილათ მდინარეები,

და დაგიმორჩილათ თქვენთვის მზეც და მთვარეც, მუდმივი მოძრაობით, და დაგიმორჩილათ თქვენთვის ღამე (რათა მასში მოისვენოთ) და დღე (რათა ეძიოთ მისგან ბოძებული სიკეთეები და ირჩინოთ თავი).

და მან მოგცათ ყველაფერი, რაც კი სთხოვეთ, და თუ ალლაჰის წყალობებს დაითვლით, ვერ ჩამოთვლით მათ. ჭეშმარიტად, ადამიანი უთუოდ უსამართლოა (საკუთარი თავის მიმართ) და უმადურია (თავისი უფლის მიმართ).

და (გაიხსენე) (ო, შენ, შუამავალო) როდესაც იბრაჰიმმა (თავისი ვაჟი ისმაილი და მისი დედა ჰაჯარი მექქის ველზე დაასახლა) თქვა: «ჩემო უფალო! აქციე ეს ქალაქი [მექქა] უსაფრთხოდ და დამიცავი მე და ჩემი შვილები კერპთა თაყვანისცემისგან».

უფალო! ჭეშმარიტად, მათ [კერპებმა] ბევრი ადამიანი აცდუნეს, ხოლო ვინც ჩემს გზას მიჰყვება, ნამვილად ის ჩემგანია. ხოლო ვინც მე არ მემორჩილება (მიუხედავად იმისა, რომ მორწმუნეა)... მაშინ უეჭველად, შენ ხომ მიმტევებელი (და) მოწყალე ხარ!

ჩვენო უფალო! ნამდვილად, მე დავასახლე ჩემი შთამომავლობის ნაწილი უნაყოფო ხეობაში (მექქაში), სადაც არც ერთი ნათესებიანი ყანა არ არის და წყალიც არ არის, შენი წმინდა სახლის მახლობლად. ჩვენო უფალო! (ეს შენი ბრძანებით გავაკეთე), რათა მათ ლოცვა აღასრულონ. და ხალხის გულები [მორწმუნეების] მათდამი კეთილგანწყობილნი გახადე და ეს ადგილი ნაყოფით უზრუნველყავი, რათა შენდამი მადლიერნი იყვნენ!

ჩვენო უფალო! ნამდვილად, შენ იცი, რასაც ჩვენ ვმალავთ (ჩვენს გულებში) და რასაც ჩვენ ვაცხადებთ [ღიად]. და არაფერია მიწაზე და ზეცაში, რაც ალლაჰისთვის ფარულია!

ქება-დიდება ალლაჰს, რომელმაც სიბერეში მაჩუქა ისმაილი და ისჰაყი! ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი ისმენს ვედრებას!

ო, უფალო! გამხადე ის, ვინც ლოცულობს (მუდმივად და სწორად), და ჩემი შთამომავლობიდანაც. ჩვენო უფალო! და მიიღე ჩემი ვედრება.

ჩვენო უფალო! მომიტევე მე, ჩემს მშობლებს და (ყველა) მორწმუნეს იმ დღეს [განკითხვის დღეს], როდესაც დადგება ანგარიშსწორების დღე!

და არ გეგონოს (ო, შუამავალო), რომ ალლაჰი უყურადღებოა იმის მიმართ, თუ რას აკეთებენ უსამართლოები [ურწმუნოები]. ის მხოლოდ აყოვნებს მათ [სასჯელს] იმ დღემდე, როდესაც (შიშისგან) თვალები გაუცეცდებათ.

(და აღმდგარნი) გაიჩქარებენ (შეკრების ადგილას) [არაფერს აქცევენ ყურადღებას] თავაწეულები. მათი თვალები მათ არ უბრუნდებათ (თვალებგაშეშებულნი შიშისგან), და მათი გულები ცარიელია [შიშისგან].

და გააფრთხილე (ო, შუამავალო) (ისინი), ვისთანაც შენ ხარ წარგზავნილი, იმ დღის შესახებ, როდესაც სასჯელი დაატყდებათ თავს! და უსამართლოდ მოპყრობილნი (საკუთარი თავის მიმართ) იტყვიან (როდესაც სასჯელს იხილავენ): «ჩვენო უფალო! მოგვეცი მცირედი გადადება, რათა ვუპასუხოთ შენს მოწოდებას, დავიჯეროთ შენი და გავყვეთ შენს შუამავლებს». (და ეთქმებათ მათ): «განა არ იფიცებოდით, რომ თქვენთვის არ იქნებოდა აღდგომა?»

და თქვენ დასახლდით მათ საცხოვრებლებში, ვინც საკუთარ თავს უსამართლოდ მოექცა [წინა თაობათა ურწმუნოებს], და თქვენთვის ცხადი გახდა, თუ როგორ მოვექეცით მათ [ჰუდის და სალიჰის ხალხს], და ჩვენ მოგეცით მაგალითები (ყურანში), (მაგრამ თქვენ არ გაითვალისწინეთ).

და ამგვარად მათ მოიფიქრეს ხრიკი (ალლაჰის შუამავლის მოკვლა ან მისი დაზიანება), მაგრამ (ჭეშმარიტად) ალლაჰთანაა მათი მთელი ხრიკები [მათ წინააღმდეგ მიაქცია], თუნდაც, რომ მათი ხრიკები ისეთი იყოს, რომ მთებსაც კი დაძრავდა.

და სულაც ნუ იფიქრებ (ო, შუამავალო), რომ ალლაჰი დაარღვევს თავის (მიცემულ) აღთქმას თავის შუამავლებთან, (რადგან) ჭეშმარიტად, ალლაჰი დიდებული, შურისმგებელია (თავისი მტრების წინააღმდეგ).

იმ დღეს, როცა მიწა სხვა მიწად შეიცვლება და ცანიც. და წარსდგებიან ისინი ალლაჰის, ერთადერთის, ყოვლისმპყრობელის წინაშე.

და იხილავ ცოდვილებს იმ დღეს, ბორკილებში გადაბმულთ.

მათი სამოსელი ფისისგანაა და მათ სახეებს ცეცხლი ფარავს.

რათა ალლაჰმა ყოველ სულს მიუზღოს ის, რაც მან მოიხვეჭა. უეჭველად, ალლაჰი სწრაფია ანგარიშსწორებაში.

ეს [ყურანი] განცხადებაა (გაცნობიერებაა) ხალხისთვის, და რათა მისით იქნენ გაფრთხილებულნი, და რათა იცოდნენ, რომ ის ერთადერთი ღმერთია, და რათა გონიერებმა ყურადღება მიაქციონ [და სარგებელი მიიღონ მისგან]!

ალიფ. ლამ. რა [1] ეს არის წიგნის და ცხადი ყურანის აიათები. ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

შეიძლება ისურვონ მათ, რომელნიც ურწმუნონი გახდნენ, რომ მორჩილნი [მუსლიმები] ყოფილიყვნენ[1]. ——— [1]მათი ეს ამაო ნატვრა იქნება განკითხვის დღეს, როცა დარწმუნდებიან იმაში, რომ მათმა ურწმუნოობამ ისინი დაღუპა.

მიატოვე ისინი! ჭამონ და დატკბნენ და ამაო იმედმა გაიტაცოს ისინი, ხოლო მალე შეიტყობენ. [როცა ალლაჰის წინაშე წარსდგებიან]

და არ გაგვინადგურებია ჩვენ არც ერთი დასახლება, გარდა იმისა, რომ მას ჰქონდა დადგენილი ვადა [ანუ ყველას თავისი დრო ჰქონდა განსაზღვრული, თუ როდის იქნებოდა განადგურებული].

ვერც ერთი თემი ვერ გაუსწრებს საკუთარ განსაზღვრულ დროს და ვერც შეაყოვნებს მას.

და თქვეს: «ჰეი, შენ, ვისზეც იქნა გარდმოევლენილი შეხსენება, ჭეშმარიტად, შენ შეშლილი ხარ!

რატომ არ მოგვიყვან ანგელოზებს, თუ მართალთაგანი ხარ?»

ჩვენ არ გარდმოგვივლენია ანგელოზნი, თუ არა ჭეშმარიტებით, და მაშინ მათ [მექქელებს, რომლებმაც ანგელოზების გარდმოვლენა მოითხოვეს] არ მიეცემათ გადავადება [არამედ განადგურდებიან, თუ მანამდე არ ირწმუნებენ].

ჭეშმარიტად, ჩვენ [ალლაჰი] გარდმოვავლინეთ შეგონება [ყურანი] და, ჭეშმარიტად, ჩვენ ვართ მისი დამცველნი[1]. ——— [1]მის შეცვლას, მასში რაიმეს დამატებას ან დაკლებას ვერ შეძლებენ, რადგან ის ალლაჰმა დაიცვა. ეს გამოწვევა ძალაშია მანამდე, სანამ ყურანი ამქვეყნად იარსებებს.

ჭეშმარიტად, ჩვენ შენამდეც წარვგზავნეთ წინანდელთა თემებში [ანუ შენამდეც ბევრი შუამავალი იქნა ცრუდ შერაცხული].

და არ მოსულა მათთან [წინანდელ საზოგადოებებთან] არც ერთი მოციქული, რომ ისინი [ურწმუნოები] მასზე არ დასცინოდნენ.

ასე ვაგდებთ მას [ურწმუნოებას] ბოროტმოქმედთა [მრავალღმერთიანთა] გულებში!

არ იწამებენ ისინი მას [ყურანს], მაშინ როცა უკვე განვლო მაგალითი წინანდელთა (საზოგადოებების რომელნიც ურწმუნოობის გამო გავანადგურეთ).

და თუნდაც ჩვენ გაგვეღო მათთვის [ურწმუნოებისთვის] ცის კარი და რამდენიც არ უნდა ასულიყვნენ იქ,

აუცილებლად იტყოდნენ: «ჩვენი თვალები მხოლოდ შეპყრობილია [მოჯადოებულია], და უფრო მეტიც — ჩვენ ვართ მოჯადოებული ხალხი (მუჰამმადის მიერ)!»

და უკვე მოვაწყვეთ ცაში კოშკები [თანავარსკვლავედები] და შევამკეთ ისინი (ვარსკვლავებით) მაყურებელთათვის.[რათა ვარსკვლავებით გაიკვლიონ გზა, და ღამით ცას სილამაზესაც აძლევენ]

და ჩვენ დავიცავით იგი [ცა] ყოველი ჩაქოლილი სატანისგან [რომელიც ალლაჰის წყალობას არის დაშორებული],

გარდა მხოლოდ იმისა, ვინც მოისმენს (ანგელოზთა საუბარს) ფარულად. მაგრამ (შემდეგ) მის კვალდაკვალ დაედევნება ცხადი, მოელვარე ალი [და კლავს ან წვავს სატანას].

და მიწა გავფინეთ [გავხადეთ იგი საცხოვრებლად გამოსადეგად], და დავამყარეთ მასზე მტკიცე მთები (რომლებიც ამაგრებენ მას), და აღმოვაცენეთ მასზე ყოველგვარი რამ [მცენარეები] განსაზღვრული ზომით (და წონით).

და მოვაწყეთ თქვენთვის მასზე [მიწაზე] საარსებო საშუალებები, და ასევე მათთვის [თქვენი შვილებისთვის, მონებისთვის და პირუტყვისთვის], რომლებსაც თქვენ არ აძლევთ საზრდოს (არამედ ალლაჰი უზრუნველყოფს მათ საზრდოთი).

და არ არის არც ერთი რამ, გარდა იმისა, რომ ჩვენთან არ იყოს მისი საგანძური, და ჩვენ ვაწვდით მას [იმ სიკეთეს] მხოლოდ განსაზღვრული ზომით [რამდენსაც ჩვენ მოვისურვებთ],

და წარმოვგზავნეთ ქარები განმანაყოფიერებლად, და გარდმოვავლინეთ ზეციდან წყალი და გასვით ის, თქვენ კი არ ხართ მისი შემნახველნი.

და ჭეშმარიტად, ნამდვილად ჩვენ ვაცოცხლებთ და ვაკვდინებთ, და ჩვენ ვართ მემკვიდრენი (დედამიწის და იმის, რაც მასზეა),

და ჩვენ ხომ ვიცით თქვენგან ისინი, ვინც წინასწარ წავიდა [უკვე გარდაცვლილნი], და ჩვენ ვიცით ისინი, ვინც ჩამორჩა [ვინც ცოცხალია და ვინც იცოცხლებს],

და ჭეშმარიტად, შენი უფალია ის, ვინც შეკრებს მათ [განკითხვის დღეს]. ჭეშმარიტად, ის ბრძენი, ყოვლისმცოდნეა.

და ჭეშმარიტად, ჩვენ შევქმენით ადამიანი მშრალი [ხმოვანი] თიხისგან სველი და შეცვლილი (ფერისა და სუნის მხრივ) თიხიდან,

და ჯინები შევქმენით უფრო ადრე [ადამის შექმნამდე] უკვამლო [ძალიან ცხელი] ცეცხლისგან,

და (შეახსენე მათ) (ო, მოციქულო) (ის ამბავი), როცა შენმა უფალმა უთხრა ანგელოზებს: «ჭეშმარიტად, მე შევქმნი ადამიანს მშრალი [ხმოვანი და შეცვლილი სუნის მქონე] თიხისგან».

ხოლო როდესაც მე მას სრულყოფილ გამოსახულებას მივცემ და ჩავბერავ მასში ჩემი სულიდან, მაშინ დაემხეთ მის წინაშე პირქვე [პატივისცემის ნიშნად],

და უმალ პირქვე [საჯდაზე] დაემხნენ ანგელოზები, ყველანი ერთიანად.

გარდა იბლისისა, (რომელმაც) უარი თქვა, რომ ყოფილიყო მუხლმოყრილებთან ერთად. [ეურჩა ალლაჰს]

უთხრა (ალლაჰმა): «ჰეი, იბლის! რა დაგემართა, რომ არ ხარ მუხლმოყრილებთან ერთად?»

მიუგო: «პირქვე (საჯდაზე) არ დავემხობი ადამიანისთვის, რომელიც მშრალი და შავი შეცვლილი ტალახისგან გააჩინე».

(ალლაჰმა) უთხრა: «გადი იქიდან [სამოთხიდან]! უეჭველად, შენ ხარ ქვით ჩასაქოლი [დაწყევლილი და გაგდებული]

და უეჭველად, შენზეა წყევლა განკითხვის დღემდე». [ალლაჰის წყალობას დაშორებული]

უთხრა (იბლისმა): «უფალო ჩემო! მიბოძე გადავადება იმ დღემდე, როცა ისინი [შენი მორჩილნი] აღდგებიან [განკითხვის დღეს]».

(ალლაჰმა) უთხრა: «ჭეშმარიტად, შენ ხარ მათ შორის, ვისაც გადავადება მიენიჭა

იმ დღემდე, რომლის დრო (დადგომა) ცნობილია [ალლაჰისთვის]!»

უთხრა (იბლისმა): «უფალო ჩემო! იმის გამო, რომ შენ მე გზას ამაცდინე, აუცილებლად შევულამაზებ მათ [ადამის შვილებს] მიწიერ ცოდვებს და უეჭველად, ყველა მათგანს შევაცდენ ჭეშმარიტი გზიდან,

გარდა შენი მონებისა მათგან, რჩეულთა [ვინც მხოლოდ შენ გაღიარებს ღმერთად]!»

(ალლაჰმა) ბრძანა: «ესაა ჩემამდე მომყვანი სწორი გზა

ჭეშმარიტად, შენ არანაირი ძალაუფლება არ გაგაჩნია ჩემს მონებზე, გარდა იმათი, ვინც შენ გამოგყვა გზააბნეულთაგან.

და ჭეშმარიტად, ჯოჯოხეთი ყველა მათგანის აღთქმული ადგილია».

მას [ჯოჯოხეთს] შვიდი კარიბჭე აქვს, და თითოეული კარიბჭესათვის მათგან [იბლისის მიმდევართაგან] დადგენილია გარკვეული ნაწილი (მათი საქმის შესაბამისად).

ჭეშმარიტად, ღვთისმოშიშნი იქნებიან სამოთხის ბაღებში და წყაროებთან. [ისინი ამქვეყნად ალლაჰის მორჩილნი იყვნენ]

(მათ ეთქმებათ): «შედით მასში [სამოთხეში] მშვიდობით და (სრულ) უსაფრთხოებაში!»

და ჩვენ ამოვხადეთ ყველაფერი, რაც მათ [სამოთხის მაცხოვრებელთა] გულებში იყო ბოროტებიდან [სიძულვილი]. (და ისინი ცხოვრობენ სამოთხეში) ძმებად, (მოჩუქურთმებულ) სარეცელებზე, ერთმანეთის პირისპირ (საუბრობენ).

იქ არც დაღლილობა შეეხებათ მათ და არც [არასდროს] იქნებიან იქიდან განდევნილნი.

აცნობე [ო, მოციქულო] ჩემს მსახურებს, რომ მე, ჭეშმარიტად, მიმტევებელი, შემწყალებელი ვარ.

და რომ ჩემი სასჯელი — მტანჯველი სასჯელია!

და აუწყე მათ იბრაჰიმის სტუმრების [ანგელოზების] შესახებ.

აჰა, მოვიდნენ ისინი [ანგელოზები] მასთან [იბრაჰიმთან] და თქვეს: «სალამი/მშვიდობა!» (და როცა იხილა, რომ ისინი არ ჭამდნენ შეთავაზებულ სუფრას, იბრაჰიმმა გულის სიღრმეში შიში იგრძნო მათ მიმართ და) თქვა: «ჭეშმარიტად, ჩვენ თქვენი გვეშინია!»

თქვეს: «ნუ გეშინია! (ვინაიდან ჩვენ ვართ ანგელოზები, რომლებიც ალლაჰმა გაგვაგზავნა). ჭეშმარიტად, ჩვენ გახარებთ (ახალ ამბავს) მცოდნე ჭაბუკზე [იმით, რომ შენი ცოლი სარა შეგიძენს ძეს — ისჰაყს, რომელიც მცოდნე იქნება ალლაჰისა და მისი შარიათის შესახებ]».

თქვა (იბრაჰიმმა): «ნუთუ მახარებთ მაშინ, როცა სიბერე შემეხო? მაშ, რაღას მახარებთ?»

თქვეს (ანგელოზებმა): «ჩვენ გახარებთ ჭეშმარიტებით, მაშ, ნუ იქნები სასოწარკვეთილთაგან (იმაში, რომ შენ შეგეძინება შვილი)!»

(იბრაჰიმმა) თქვა: «და ვინ კარგავს იმედს თავისი უფლის წყალობისგან, გარდა (მხოლოდ) გზააბნეულთა?»

(იბრაჰიმმა) უთხრა: «რაშია თქვენი საქმე [მოგზაურობის მიზანი] ო, მოგზავნილნო?»

თქვეს [ანგელოზებმა]: «ჭეშმარიტად, ჩვენ წარგზავნილნი ვართ ბოროტმოქმედ [ცოდვილ] ხალხთან [ლუტის ხალხთან, რომლებმაც უარყვეს ალლაჰის კანონი],

გარდა ლუტის ოჯახისა - უეჭველად, ჩვენ მათ ყველას გადავარჩენთ,

გარდა მისი ცოლისა, (ვის შესახებაც) ჩვენ განვაწესეთ, რომ იგი უეჭველად აღმოჩნდება (რიცხვში) დარჩენილთა [დაღუპულთა] (იმიტომ, რომ იგი კმაყოფილი იყო იმ საძაგელი საქმეებით, რასაც მისი ხალხი სჩადიოდა, და მათ ამაში ეხმარებოდა)».

ხოლო როცა ლუტის ოჯახთან მივიდნენ გზავნილები [ანგელოზები],

(მან) უთხრა: «უეჭველად, თქვენ უცნობი ხალხი ხართ».

თქვეს: «პირიქით, ჩვენ მოვედით შენთან იმით [სასჯელით], რის მიმართაც ისინი [შენი ხალხი] ეჭვობდნენ.

და მოგიტანეთ შენ ჭეშმარიტება და, ჭეშმარიტად, ჩვენ მართალნი ვართ.

გაუდექი გზას შენს ოჯახთან ერთად ღამის ნაწილის (გასვლის) შემდეგ და (შენ) (თვითონ) იარე მათ უკან. და თქვენგან არავინ მოიხედოს უკან. და წადით (იმ ადგილას), სადაც თქვენთვის არის ნაბრძანები (ალლაჰის მიერ) (იმისათვის, რომ მიაღწიოთ უსაფრთხო ადგილს)».

და შევატყობინეთ ჩვენ მას [მოციქულ ლუტს] ეს საქმე, რომ დილით ისინი სრულიად გაწყვეტილნი იქნებიან.

და მოვიდნენ ქალაქის მკვიდრნი (წინასწარმეტყველ ლუტთან), სიხარულით (როდესაც გაიგეს, რომ მის სახლში გაჩერდნენ მოგზაურები).

მან თქვა: «ესენი ჩემი სტუმრები არიან, და ნუ შემარცხვენთ,

და გეშინოდეთ ალლაჰისა და ნუ დამამცირებთ [თქვენი უზნეო საქმით]».

თქვეს: «ნუთუ ჩვენ არ აგიკრძალეთ შენ (სტუმრად მიგეღო) ადამიანები?»

(ლუტმა) უთხრა: «აჰა, ესენი – ჩემი ქალიშვილები[1] (დაქორწინდით მათზე), თუ უკვე თქვენ სჩადიხართ (ამას)» ——— [1]შუამავალმა ლუტმა ქალები თავის ქალიშვილებად მოიხსენია, რადგან ყოველი წინასწარმეტყველი თავისი თემისთვის (უმმისთვის) მამასავითაა. (მაგალითად, მოციქული მუჰამმადის ცოლები მორწმუნეთა დედებად ითვლებიან, როგორც ეს მოხსენიებულია სურა ალ-აჰზაბის 6-ე აიათში.)

(მე, ალლაჰი) ვფიცავ შენს სიცოცხლეს (ო, მუჰამმად)! ჭეშმარიტად, ისინი [ლუტის ხალხი] უეჭველად, ბრმად დაეხეტებიან თავიანთი თრობაში [გზააბნეულობაში].

და საშინელმა ხმამ შეიპყრო ისინი [ლუტის ხალხი] მზის ამოსვლისას.

და ჩვენ მისი ზედა ქვედად ვაქციეთ და დავამხეთ მათზე ქვები გამომწვარი თიხისგან.

ჭეშმარიტად, ამაში თვალსაჩინო სასწაულებია გამჭრიახთათვის.

და, ჭეშმარიტად, იგი [სოფელი, სადაც ცხოვრობდა წინასწარმეტყველი ლუტი] (მდებარეობს) სწორ გზაზე (რომლითაც დადიან მგზავრები ჰიჯაზიდან შამში)!

ჭეშმარიტად, ამაში თვალსაჩინო სასწაულია მორწმუნეთათვის.

და, ჭეშმარიტად, ალ-აიქათის მაცხოვრებელნი [წინასწარმეტყველ შუა'იბის ხალხი] იყვნენ უსამართლონი,

და ჩვენ სამაგიერო მივუზღეთ მათ [დავსაჯეთ] და ორივე ისინი [ლუტის სოფელი და შუა'იბის სოფელი] უეჭველად (მდებარეობენ) აშკარა გზაზე (რომლითაც დადიან მოგზაურები და შეუძლიათ იხილონ, რაც მათგან დარჩა).

და უკვე ალ-ჰიჯრის მაცხოვრებლებმა [სამუდელებმა] უარყვეს მათთან გამოგზავნილნი [წინასწარმეტყველი სალიჰი],

და მოვუვლინეთ ჩვენ მათ [სამუდელებს] ჩვენი ნიშნები, ხოლო ისინი [ამ ნიშნებისგან] ზურგს აქცევდნენ.

და ისინი [სამუდელები] მთებში გამოკვეთდნენ სახლებს (და ცხოვრობდნენ მათში) უსაფრთხოდ.

და მიეწიათ მათ [ურწმუნო სამუდელებს] (მომაკვდინებელი) ხმაური განთიადზე.

და ვერ იხსნა ისინი (ალლაჰის სასჯელისგან) მათმა მონახვეჭმა [მათმა ქონებამ და ციხესიმაგრეებმა მთებში],

და ჩვენ არ შევქმენით ცანი და მიწა და ის, რაც მათ შორისაა, გარდა ჭეშმარიტებით [ზუსტ და სრულყოფილ სახედ, თავისი სიბრძნით, განსაზღვრული მიზნისთვის], და ჭეშმარიტად, საათი უეჭველად მოვა [სასამართლოს დღე], (და მაშინ ისინი, ვინც არ ირწმუნეს ალლაჰის სიტყვა და არ აღიარეს მისი მოციქული, მიიღებენ სრულ სასჯელს). (ამიტომ) აპატიე (ო, მოციქულო) მათ (მრავალღმერთიანთ) ლამაზი პატიებით. [ნუ ისურვებ ურწმუნოთათვის სასჯელის დაჩქარებას ].

ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი – იგია ყოვლისგამჩენი, ყოვლისმცოდნე.

და აჰა, ჩვენ უკვე გიბოძეთ შენ (ო, მოციქულო) შვიდი (ხშირად) განმეორებადი (აიათი) [სურა «ალ-ფათიჰა»] და დიდებული ყურანი.

და ნუ მიაპყრობ შენს თვალებს იმაზე, რაც ჩვენ მივანიჭეთ ზოგიერთ მათგანს [მრავალღმერთიანებს] და ნუ დამწუხრდები მათზე [იმით, რომ ისინი ურწმუნონი არიან] და დახარე შენი ფრთა [იყავი თავმდაბალი] მორწმუნეთა წინაშე.

და უთხარი: «ჭეშმარიტად, მე ცხადი გამაფრთხილებელი [შემგონებელი] ვარ [ცხადი სასჯელისგან]».

[გაფრთხილებთ ისეთი სასჯელისგან] როგორიც გარდმოვავლინეთ გამყოფებზე [იუდეველებსა და ქრისტიანებს და სხვებზე, რომლებმაც ალლაჰის წიგნები ზოგი ირწმუნეს და ზოგი უარყვეს],

რომელთაც ყურანი ნაწილებად გახადეს [ირწმუნეს ზოგიერთი ნაწილი, რომელიც შეესაბამებოდა მათ წიგნებს, ხოლო დანარჩენი ნაწილი უარყვეს. ხან ამბობდნენ ურწმუნო მექქელები ყურანზე: ჯადოაო, ან მკითხაობააო, ან პოეზიააო].

შენს ღმერთს ვფიცავ, უთუოდ მოვკითხავთ მათ ყველას.

იმის შესახებ, რასაც ისინი სჩადიოდნენ [ამქვეყნად ურწმონოობასა და ცოდვებს].

მაშ, გამოაქვეყნე ის, რაც გებრძანა და განერიდე მრავალღმერთიანთ [ნუ მიაქცევ ყურადღებას მათ სიტყვებს]!

ჭეშმარიტად, ჩვენ დაგიხსენით შენ (ო, მოციქულო) დამცინველთაგან (ყურაიშელებისგან).

რომლებიც ქმნიან (თავისთვის) (ალლაჰთან ერთად) სხვა ღმერთს, და მალე ისინი შეიტყობენ (თავიანთი საქმის შედეგს).

და ჭეშმარიტად ვიცით, რომ გული გეკუმშება იმის გამო, რასაც ისინი ამბობენ. [მათი მხრიდან ურწმუნოობა, და სიტყვიერი შეურაცხყოფა]

მაშ, განადიდე შენი ღმერთი და იყავი პირქვე [საჯდაზე] დამხობილთა შორის. [რათა ჰპოვო სულიერი სიმშვიდე]

და თაყვანი ეცი შენს უფალს (მთელი სიცოცხლის განმავლობაში), სანამ არ მოგივა უეჭველი [სიკვდილი]!

მოვიდა ალლაჰის ბრძანება, ნუ დააჩქარებთ მას; დიდება მას! მაღლაა იგი იმაზე, რასაც თანაზიარად უდგენენ.

გარდმოავლენს თავისი ბრძანებით ანგელოზებს სულით [გამოცხადებით], ვისზეც ინებებს თავის მსახურთაგან, რათა გააფრთხილონ [ხალხი], რომ არ არსებობს ღვთაება ალლაჰის გარდა, ამიტომ გეშინოდეთ ჩემი [დაემორჩილეთ ჩემს ბრძანებებს და აკრძალვებს].

გააჩინა ცანი და დედამიწა ჭეშმარიტებით. ამაღლებულია იმაზე, რასაც თანაზიარად უდგენენ.

მან (ალლაჰმა) შექმნა ადამიანი წვეთისგან (სპერმისგან) და აი, იგი – აშკარად პრეტენზიულია, [ჯიუტად დაობს] (ამტკიცებს, რომ აღდგომა შეუძლებელია)!

და პირუტყვიც მან (ალლაჰმა) შექმნა; თქვენთვის (ო, ხალხო) მასში [პირუტყვში] (არის) სითბო [მის ბეწვში] და (სხვა) სარგებელი [რძეში და ტყავის გამოყენებაში], და მათით იკვებებით.

და თქვენთვის მათში [პირუტყვში] არის სილამაზე, როდესაც საღამოობით [ასვენებთ] მათ და როდესაც [დილით] უშვებთ [საძოვარზე].

და ზიდავენ თქვენს ტვირთს ისეთ ქვეყანაში, რომელსაც ვერ მიაღწევდით, უდიდესი წვალების გარეშე. უეჭველად, თქვენი ღმერთი მართლაც შემწყნარებელი, მწყალობელია.

და გააჩინა ცხენები, ჯორები და ვირები, რათა ამხედრდეთ მათზე და სამშვენისად. და ქმნის იმას, რაც თქვენ არ იცით.

ალლაჰზეა (ვალდებულება) (ხალხისთვის განმარტოს) სწორი გზა [პირდაპირი გზა] (რათა ისინი ჭეშმარიტ გზაზე იყვნენ). მაგრამ (ასევე) არსებობს (გზები), რომლებიც გადაუხვევენ მას [პირდაპირი გზიდან]. და თუ ის [ალლაჰი] ისურვებდა, უეჭველად წარუძღვებოდა ჭეშმარიტ გზაზე თქვენ ყველას [გახდიდა მორწმუნეებად].

იგია, რომელმაც ზეციდან წყალი ჩამოავლინა; მისგან გაქვთ სასმელი [წყალი] და (ის აღმოაცენს) მისგან (მცენარეებსა და) ხეებს, სადაც თქვენ მწყემსავთ (თქვენს პირუტყვს).

მისით აღმოგიცენებთ ყანებს, ზეთისხილს, ფინიკს, ყურძენს და ყოველგვარ ნაყოფს. ჭეშმარიტად, ამაში მართლაც სასწაულია მოაზროვნე ხალხისთვის.

და დაგიმორჩილათ ღამე და დღე, მზე და მთვარე. და ვარსკვლავებიც დამორჩილებულნი არიან მისი ბრძანებით. ჭეშმარიტად, ამაში სასწაულებია გონიერი ხალხისთვის.

და (ასევე დაგიმორჩილათ) ის, რაც თქვენთვის შექმნა მიწაზე სხვადასხვა ფერებში [ცხოველები, ნაყოფი და სასარგებლო წიაღები]. რა თქმა უნდა, ამაში [ფერების მრავალფეროვნებასა და სარგებლის სიუხვეში] — უეჭველად არის ნიშანი [ცხადი მტკიცებულება] იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც შეიგონებენ (გაფრთხილებებს)!

და იგია, ვინც დაგიმორჩილათ ზღვა, რათა მისგან ჭამოთ ნედლი ხორცი და მოიპოვოთ სამკაული, რომელსაც ატარებთ; და შენ ხედავ გემებს, რომლებიც კვეთენ მას [ზღვის ზედაპირს], და რათა თქვენ მიიღოთ მისი წყალობისაგან [ყველა სასარგებლო რამ, რაც კი გემის მფლობელს შეუძლია გააკეთოს], რათა თქვენ იყოთ მადლიერნი [უზენაესის) (მისი დიდი წყალობებისათვის თქვენზე]!

და მან დაადგინა მიწაზე მტკიცე [მთები], რათა ის არ შეირყეს (თქვენთან ერთად), და (მან შექმნა მასზე) მდინარეები და გზები, რათა თქვენ შეძლოთ (ამ გზებით) მიჰყვეთ სწორ გზას (იმ ადგილებისკენ, საითკენაც მიდიხართ).

და (ასევე მან შექმნა) ნიშნები (რომლებიც გზებზეა, და რომლითაც თქვენ განსაზღვრავთ გზას), ხოლო ვარსკვლავით [ვარსკვლავებით] ისინი პოულობენ გზას (ღამით).

განა შემოქმედი [ამ ყველაფრისა] იმის მსგავსია, ვინც არ ქმნის? ნუთუ არ დაფიქრდებით [ალლაჰის სიდიადეზე და მის ყოვლის შემძლეობაზე, და იმას რომ მისი თანასწორები არ არიან ცრუ ღმერთები, რომელნიც არაფერს არ ქმნიან]?!

და თუ დაითვლით ალლაჰის წყალობას, ვერ აღრიცხავთ. ჭეშმარიტად, ალლაჰი მიმტევებელი, მწყალობელია!

ხოლო ალლაჰმა იცის ყველაფერი, რასაც მალავთ და რასაც ავლენთ [ის, რასაც აშკარად აკეთებთ].

ხოლო მათ, რომელთაც ისინი [მრავალღმერთიანები] ალლაჰის გარდა ევედრებიან, არაფერი შეუქმნიათ, არამედ თვითონ არიან შექმნილნი.

[ყალბი ღმერთები] – ისინი მკვდარნი არიან, არ არიან ცოცხლები და მათ არ იციან, როდის აღდგებიან [ისინი, ვინც თაყვანს სცემდნენ მათ].

ღმერთი თქვენი – ერთი ღმერთია. ხოლო ისინი, ვისაც არ სწამთ საიქიოსი, მათი გულები უარმყოფელია და ისინი ამპარტავნები არიან.

ეჭვგარეშეა, რომ ალლაჰმა იცის, რასაც მალავენ და რასაც აცხადებენ. ჭეშმარიტად, მას [ალლაჰს] არ უყვარს ამპარტავნები.

და როდესაც ეკითხებიან მათ [მრავალღმერთიანებს] [ყურანის შესახებ]: «რა გარდმოავლინა თქვენმა უფალმა?» – ისინი პასუხობენ: «ძველი ხალხების [გამოგონილი] ლეგენდები!»

(და თქვეს ეს სიცრუე), რათა იტვირთონ თავიანთი ტვირთები [ცოდვები] სრულად აღდგომის დღეს და ტვირთები [ცოდვები] მათი, ვინც მათ შეცდომაში შეიყვანეს [თავიანთი მიმდევრები] ყოველგვარი (ცოდნის) გარეშე. რა ამაზრზენია ის, რასაც ისინი იტვირთავენ!

უკვე ხრიკებს აწყობდნენ (თავიანთი წინასწარმეტყველების წინააღმდეგ) ისინი (ურწმუნონი), რომლებიც მათამდე იყვნენ [ამ მრავალღმერთიანებამდე], და ალლაჰმა მოგლიჯა მათი შენობა საფუძვლიდან. და დაეცა მათ ზემოდან სახურავი, და მოაღწია მათ სასჯელმა იქიდან, საიდანაც ისინი არც კი გრძნობდნენ [ვერც კი მოელოდნენ].

შემდეგ, აღდგომის დღეს, მათ შეარცხვენს და ეტყვის: «სად არიან ჩემი თანაზიარნი, რომელთა გამოც ურჩობას იჩენდით?» იტყვიან ცოდნის მქონენი: «ჭეშმარიტად, სირცხვილი და ბოროტება ამ დღეს ურწმუნოთა თავსაა».

ისინი, რომელთაც მიიბარებენ ანგელოზები, [იმ მდგომარეობაში] როცა თავიანთი სულების მიმართ უსამართლონი არიან [თავიანთი ურწმუნოებით], [სიკვდილის დანახვისას] მორჩილებას გამოხატავენ [და იტყვიან]: «ჩვენ არანაირ ბოროტებას არ ჩავდიოდით». [მათ ეტყვიან]: «პირიქით! ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმცოდნეა იმისა, რასაც თქვენ სჩადიოდით».

«შედით ჯოჯოხეთის კარიბჭეებში, სადაც მარადჟამს დარჩებით! რა საზარელია ამპარტავანთა სამყოფელი!»

და შეეკითხებიან ღვთისმოშიშთ: «რა გარდმოავლინა თქვენმა ღმერთმა?» მიუგებენ: «სიკეთე». კეთილისმქმნელთათვის ამქვეყნად სიკეთეა, ხოლო იმქვეყნიური სამყოფელი უკეთესია. და რაოდენ მშვენიერია სამყოფელი ღვთისმოშიშთა.

ედემის სამოთხეები, რომელშიც შევლენ, და რომელთა ქვეშაც მიედინებიან მდინარენი; იქ ექნებათ, რასაც ინებებენ. ასე მიაგებს საზღაურს ალლაჰი ღვთისმოშიშთ.

იმ კეთილებს [ურწმუნოებისგან სუფთა], რომელთაც ანგელოზები მიიბარებენ, ეტყვიან: «მშვიდობა თქვენ! შედით სამოთხეში იმის გამო, რასაც აკეთებდით».

ნუთუ მხოლოდ იმას ელოდებიან [ეს კერპთაყვანისმცემლები], რომ ანგელოზები მივიდნენ მათთან [რათა სულები ახადონ მათ ცემით], ან შენი ღმერთის ბრძანება მოვიდეს [მრავალღმერთიანთა გასანადგურებლად]? ასევე მოიქცნენ ისინი, ვინც მათზე უწინ იყვნენ [მექქელ ურწმონოებზე წინ]. და ალლაჰი უსამართლოდ არ მოქცევია მათ [როცა მათ უბედურებას დაატეხს თავს, მათი განადგურებით], არამედ თავიანთ თავს ექცეოდნენ უსამართლოდ.

და მათ თავს დაატყდათ თავიანთი ნამოქმედარის სიავე და იმითვე იქმნენ შეპყრობილნი [სასჯელით რომლისაც არ სწამდათ], რასაც აბუჩად იგდებდნენ.

და თქვეს მრავალღმერთიანებმა: «თუ ალლაჰს მოესურვებოდა, არც ჩვენ და არც ჩვენი მამები მის გარდა არაფერს არ ვცემდით თაყვანს, და მისი ნებართვის გარეშე არაფერს არ ავკრძალავდით». სწორედ ასე იქცეოდნენ ისინი, ვინც მათამდე [მექელ ურწმონოების წინ] იყვნენ. ნუთუ მოციქულებს ეკისრებათ რამე სხვა, გარდა ნათელი უწყების გადმოცემისა?

და ჩვენ უკვე მივავლინეთ ყოველი თემისათვის (ვინც იყო ადრე) (თავისი) მოციქული (მივეცით მას ბრძანება, რომ ეთქვა მათთვის): «თაყვანი ეცით (მხოლოდ ერთ) ალლაჰს და ერიდეთ ცრუ ღვთაებებს [ტაღუთს] [ნუ სცემთ თაყვანს კერპებს, მკვდრებს და არავის და არაფერს, გარდა ალლაჰისა]». და მათ შორის იყვნენ ისინი, ვისაც ალლაჰმა წარუძღვა (ჭეშმარიტ გზაზე), და მათ შორის იყვნენ ისინი, ვისაც დაეწერა გზა შეცდომისა [ვინც აჩვენეს ქედმაღლობა და ზურგი უბრუნეს ჭეშმარიტებას]. მაშ, იმოგზაურეთ მიწაზე და შეხედეთ [მიიღეთ შეგონება], როგორი იყო დასასრული [რა სასჯელი მოუწია] სიცრუის მომგონებლებს!

შენ რომც ეცადო მათ სწორ გზაზე დაყენებას [ო, მოციქულო], ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ დაადგენს სწორ გზაზე იმას, ვისაც ის აუბნევს გზას, და მათ არ ეყოლებათ შემწეები.

და დაიფიცეს ალლაჰს მათ [მრავალღმერთიანებმა] ყველაზე ძლიერი ფიცით, რომ ალლაჰი არ აღადგენს იმას, ვინც მოკვდა. პირიქით, (ის აღადგენს მკვდრებს) თავისი ჭეშმარიტი აღთქმის მიხედვით, მაგრამ ადამიანთა უმეტესობამ არ იცის.

რათა ცხადად განუმარტოს მათ ის, რაშიც ვერ თანხმდებოდნენ და რათა იცოდნენ მათ, ვინც არ ირწმუნეს, რომ ისინი მატყუარები იყვნენ.

ჩვენი სიტყვა (იმისთვის, რომ შევქმნათ) რაიმე, როცა ჩვენ ვინებებთ (რომ) ის (შეიქმნას), არის მხოლოდ ის, რომ ვამბობთ მას (ერთჯერ): «იყავ» – და ის (მაშინვე) იქმნება [მოხდება].

ხოლო ისინი, ვინც გადასახლდნენ ალლაჰის გზაზე, მას შემდეგ, რაც ჩაგრულ იქნენ, უეჭველად, ჩვენ მათ ვუბოძებთ კეთილ სამყოფელს ამქვეყნად; ხოლო იმქვეყნიური საზღაური უფრო დიდია, რომ იცოდნენ,

[ალლაჰისთვის გადასახლებულნი ისინი არიან] რომლებმაც მოითმინეს და რომლებიც საკუთარ უფალს ეყრდნობიან [სრულიად მასზე იმედოვნებენ].

და შენამდე (ო, მოციქულო) ჩვენ მივავლინეთ (წინათ არსებულ თემებს) მხოლოდ მამაკაცები (და არა ქალები ან ანგელოზები), რომლებსაც ვაძლევდით გამოცხადებას. ჰკითხეთ (ო, მრავალღმერთიანებო) შეგონების ადამიანებს [მათ, ვისაც აქვს ცოდნა თორადან და ინჯილიდან], თუ თქვენ თვითონ არ იცით (ამის შესახებ).

[წარმოვაგზავნეთ წინა მოციქულები] ცხადი მტკიცებულებებითა და წერილებით. და გარდმოგივლინეთ შენ შეხსენება [ყურანი], რათა განუმარტო ხალხს ის, რაც გარდმოევლინათ მათ [რათა ყურანი განუმარტო ხალხს ყურანითვე], და ეგების ისინი დაფიქრდნენ.

ნუთუ დარწმუნებულნი არიან ისინი, რომლებიც აწყობდნენ ბოროტ ინტრიგებს (მოციქულის წინააღმდეგ), რომ ალლაჰი არ აიძულებს მიწას შთანთქას ისინი, ან არ მოაწევს მათ სასჯელი იქიდან, საიდანაც ისინი არც გრძნობენ [არ ელიან]?

ან შეიპყროს ისინი მათი მიმოსვლისას, და ისინი ვერასგზით ვერ დააღწევენ თავს.

ან შეიპყრობს მათ შიშის ჟამს, რამეთუ, ჭეშმარიტად, თქვენი უფალი ლმობიერია, მწყალობელია [და არ ჩქარობს საჯელით, ეგების მოინანიონ, და გახდნენ მორწმუნენი].

ნუთუ არ უნახავთ მათ [უღმერთოებს], რომ იმას, რასაც ალლაჰი ქმნის [მთებს, ხეებს…], მათი ჩრდილი გადაიხრება (ერთი დროის განმავლობაში) მარჯვნივ და (სხვა დროის განმავლობაში) მარცხნივ, დამხობილნი [საჯდაზე] და მორჩილნი ალლაჰის წინაშე?

ალლაჰის წინაშე ქედს იხრის ცაში არსებული ყოველივე და მიწაზე ყოველი მოძრავი არსება [ცხოველი], და ანგელოზნიც; და ისინი არ ამპარტავნობენ.

ეშინიათ [ანგელოზებს[ თავიანთი უფლის, რომელიც მათ ზემოთაა, და აკეთებენ იმას, რაც მათ ებრძანათ ۩.

და თქვა ალლაჰმა: «არ გაიჩინოთ ორი ღვთაება; ჭეშმარიტად, იგია ერთადერთი ღვთაება, და ამიტომ მხოლოდ ჩემი გეშინოდეთ!»

და მას [ალლაჰს] ეკუთვნის ის, რაც ცაშია და მიწაზე [ის არის ყველაფრის შემოქმედი, მფლობელი და ღმერთი], და მისია (მას უნდა ეძღვნებოდეს) თაყვანისცემა განუწყვეტლად. ნუთუ ვინმესგან, ალლაჰის გარდა, შეგეშინდებათ?

და როგორი წყალობაც არ უნდა გქონდეთ (იქნება ეს რწმენა, ჯანმრთელობა, სიუხვე, შვილები,…), (ეს) – (მხოლოდ) ალლაჰისგანაა. შემდეგ, როდესაც უბედურება [სენი, შიმშილი,…] შეგეხებათ, მაშინ (მხოლოდ) მას მიმართავთ მუდარით.

შემდეგ კი, როცა უბედურებას მოგაშორებთ, მაშინ თქვენგან ნაწილი [ხელახლა] თავიანთ უფალს თანაზიარს უჩენს.

იმისთვის, რომ უარყონ (აღიარება) იმისა, რაც ჩვენ მივეცით მათ. (ჯერ-ჯერობით) ისარგებლეთ (ამ წუთისოფლით), მერე კი შეიტყობთ (თქვენი ურწმუნოების შედეგს)!

და იმას, რაც არ იციან, წილს უნაწილებენ იმისგან, რითიც ჩვენ ვასაზრდოეთ. ალლაჰს ვფიცავ, აუცილებლად მოგეკითხებათ [განკითხვის დღეს] იმის გამო, რასაც თხზავდით [ალლაჰის წინააღმდეგ].

და ისინი [ურწმუნონი] ალლაჰს მიაწერენ ქალიშვილებს [ამბობენ, რომ თითქოს ანგელოზები ალლაჰის ქალიშვილები არიან]. უზენაესია ის [ალლაჰი არის ამაღლებული იმათზე, რასაც ისინი მის შესახებ ამბობენ]! ხოლო მათთვის იმას, რასაც ისინი ისურვებენ [მათთვის ასულები სირცხვილია, და საკუთარ თავს ძეებს მიაწერენ].

და როცა რომელიმე მათგანს ასულს ახარებენ, სახე უშავდება და ის მწუხარებით ივსება [რაც ალლაჰს აკადრეს, თავისთვის სასირცხვილოდ მიიჩნიეს],

იმალება ხალხისგან იმ სევდის გამო, რითაც გაახარეს [ახალი ამბით, რომ მას ქალიშვილი შეეძინა]: შეინარჩუნოს ეს [ის, რითაც გაახარეს] დამცირებით [შერცხვენილად იგრძნეს თავი თანამოძმეებს შორის] თუ დამალოს [დამარხოს] იგი (ცოცხალი) მიწაში? ო, რა ამაზრზენად მსჯელობენ ისინი (ალლაჰს ქალიშვილებს მიაწერენ, ხოლო საკუთარ თავს ძეებს)!

ვისაც არ სწამს საიქიო ცხოვრების, (მათთვის არის) ცუდი აღწერა, ხოლო ალლაჰს ეკუთვნის უმაღლესი აღწერა ცაში და მიწაზე [ის არის ამაღლებული ყველაფერზე თავისი არსებით, თავისი სახელებითა და აღწერილობებით]. და ის არის დიდებული, ბრძენი!

და თუ ალლაჰი შეიპყრობდა ადამიანებს [ურწმუნოებსა და ურჩებს] მათი ბოროტების გამო [ურწმუნოებისა და ალლაჰზე ცრუ ამბების შეთხზვის გამო], მაშინ არ დატოვებდა მასზე [მიწაზე] არც ერთ ცხოველს [ურწმუნოს]. მაგრამ ის აძლევს მათ გადავადებას გარკვეულ ვადამდე. ხოლო როცა მოვა მათი ვადა (რომელიც ალლაჰმა განუსაზღვრა), ისინი ვერ დაიგვიანებენ (ამ ვადაზე) არც ერთი საათით [არ მიეცემათ გადავადება] და ვერ დააჩქარებენ (ვადას ერთი საათითაც კი) [ის არ დადგება უფრო ადრე, ვიდრე დადგენილია].

და ისინი ალლაჰს მიაწერენ იმას, რასაც თვითონ სძულთ [ქალიშვილებს], და მათი ენები აღწერენ სიცრუეს, რომ მათთვის (მზად არის) საუკეთესო [მშვენიერი დასასრული]. უეჭველად, მათთვისაა ცეცხლი. და ისინი იქ მიტოვებულნი [დავიწყებულნი] იქნებიან!

ვფიცავ ალლაჰს, ნამდვილად ჩვენ გავგზავნეთ (შუამავლები და მოციქულები) თემებთან, რომლებიც შენამდე იყვნენ (ო, მუჰამმად), და სატანამ შეულამაზა მათ მათი საქმეები [ურწმუნოება, მრავალღმერთიანობა და მოციქულებთან მტრობა]. და ის [სატანა] არის მათი მფარველი დღეს [ამქვეყნად], ხოლო მათთვისაა მტანჯველი სასჯელი!

და არ გარდმოგვივლენია შენზე წიგნი, თუ არა იმისთვის, რომ განუმარტო მათ ის, რაზეც იდავეს, ხელმძღვანელობად და წყალობად მორწმუნე ხალხისთვის.

და ალლაჰმა გარდმოავლინა ციდან წყალი, და გააცოცხლა მასით [წყლით] მიწა მას შემდეგ, რაც იგი მკვდარი იყო. ჭეშმარიტად, ამაში უეჭველად სასწაულია იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც ისმენენ (და შემდეგ ფიქრობენ, ემორჩილებიან ალლაჰს და უფრთხილდებიან მის სასჯელს)!

და, ჭეშმარიტად, თქვენთვის თქვენს პირუტყვებში ერთმნიშვნელოვნად არის შეგონება. ჩვენ გასმევთ იმიდან, რაც მათ მუცლებში წარმოიქმნება, შიგთავსსა და სისხლს შორის, – რძეს სუფთას, სასიამოვნოს მსმელთათვის.

და ფინიკისა და ვაზის ნაყოფისგან იღებთ [აკეთებთ] მათრობელა სასმელს და კეთილ საზრდოს. ჭეშმარიტად, ამაში მართლაც სასწაულია გონიერი ხალხისთვის.

და შთააგონა შენმა უფალმა ფუტკარს: «დაიდე საცხოვრებელი მთებში, ხეებსა და იმაში, რასაც ისინი [ადამიანები] აშენებენ.

შემდეგ იკვებე ყველანაირი ნაყოფით და იარე შენი უფლის გზებზე მორჩილად». მათი [ფუტკრების] მუცლებიდან გამოდის სხვადასხვა ფერის სასმელი, რომელშიც განკურნებაა ხალხისთვის. ჭეშმარიტად, ამაში სასწაულია მოაზროვნე ხალხისთვის.

ალლაჰმა გაგაჩინათ თქვენ, შემდეგ კი მოგაკვდინებთ. და თქვენს შორის არიან ისეთნიც, ვისაც დააბრუნებენ უძლურ ცხოვრებაში [ღრმა სიბერეში], რათა აღარ იცოდეს [მას შემდეგ რაც ჰქონდა (ახალგაზრდობისას) გარკვეული ცოდნა] არაფერი. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, ყოვლისშემძლეა.

და ალლაჰმა მიანიჭა უპირატესობა ზოგიერთ თქვენგანს სხვებზე (სასიცოცხლო) საზრდოში [ზოგი გაამდიდრა, ხოლო სხვები გააღარიბა; ზოგი მფლობელი გახადა, ხოლო სხვები მონებად აქცია]. და სწორედ ისინი, ვისაც უპირატესობა მიენიჭათ, არ აბრუნებენ საკუთარ საზრდოს [არ აძლევენ იმას, რაც ალლაჰმა უბოძა მათ] მათ, ვინც დაიპყრო მათმა მარჯვენაა [საკუთარ მონებს], რომ ისინი (შემდეგ) ამაში გათანაბრებულიყვნენ [სიმდიდრეში]. ნუთუ ისინი უარყოფენ ალლაჰის [მათთვის ნაბოძებ] წყალობას?

და ალლაჰმა შექმნა თქვენთვის მეუღლეები თქვენგანვე და გიბოძათ თქვენი მეუღლეებისგან შვილები და შვილიშვილნი და დაგაპურათ სიკეთენით. ნუთუ სიცრუეს [ურწმუნოებას] ირწმუნებენ, ხოლო ალლაჰის წყალობას [ნამდვილ რწმენას] უარყოფენ?!

და ისინი [მრავალღმერთიანები] თაყვანს სცემენ ალლაჰის გარდა იმას [კერპებსა და სხვა ცრუ ღვთაებებს], რაც არაფრით არ ფლობს მათთვის (სასიცოცხლო) საზრდოს (იმისათვის, რომ მისცენ მათ) ზეციდან [არ შეუძლიათ წვიმის მოვლენა] და მიწიდან [არ შეუძლიათ ნათესი გაზარდონ], და არ ძალუძთ მათ (არაფრის გაკეთება) (თუნდაც რომ მოისურვონ).

(ჰეი, ადამიანებო,) ნუ უტოლებთ ალლაჰს [ნუ აყენებთ მას რომელიმე მის ქმნილებასთან თანასწორად] (მსახურებითა და თაყვანისცემით მასთან ერთად). ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის (რასაც თქვენ აკეთებთ), ხოლო თქვენ არ იცით (რა ცოდვას სჩადიხართ ამით და რა სასჯელი გეკუთვნით ამის გამო)!

ალლაჰს იგავად მოჰყავს მონა, რომელიც სხვის საკუთრებაშია და არაფრის ძალა არ შესწევს [უფლება შეზღუდული], და ის, ვისაც ჩვენ ვუბოძეთ კეთილი სარჩო, საიდანაც იგი ხარჯავს ფარულად და ცხადად. განა თანასწორნი არიან? ქება-დიდება ალლაჰს! მაგრამ მათგან უმეტესობამ არ იცის.

და ალლაჰს მოჰყავს იგავი ორ კაცზე: ერთი მათგანი მუნჯია, რომელსაც არაფერი ძალუძს და ტვირთად აწევს თავის პატრონს; სადაც არ უნდა გაგზავნოს, სიკეთეს არ მოიტანს. განა თანასწორია იგი იმასთან, ვინც სამართლიანობას ბრძანებს და თავადაც სწორ გზაზე დგას?

ალლაჰს ეკუთვნის დაფარული [ცოდნა] ზეცაში და მიწაზე. ხოლო შეკითხვა საათის შესახებ [როდის დადგება სამსჯავროს დღე] – (ის მოხდება ისეთივე სისწრაფით,) როგორც თვალის დახამხამება, ან კიდევ უფრო ახლოს [უფრო სწრაფად]. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოველი საქმის ძალმოსილია.

ალლაჰმა გამოგიყვანათ თქვენ დედათა მუცლებიდან მაშინ, როცა არაფერი გაგეგებოდათ, მან კი მოგცათ სმენა, მხედველობა და გულნი, რათა ეგების მადლიერნი იყოთ.

ნუთუ ისინი [ურწმუნონი] ვერ ხედავენ ფრინველებს, (რომლებიც) დამორჩილებულნი არიან (ალლაჰის მიერ) (იმისათვის, რომ იფრინონ) ციურ ჰაერში? არავინ იკავებს მათ (ჰაერში), გარდა ალლაჰისა. ჭეშმარიტად, ამაში უდაოდ, სასწაულებია მორწმუნე ხალხისთვის!

და ალლაჰმა შეგიქმნათ თქვენთვის თქვენს სახლებში სამყოფელი [ადგილი, სადაც ისვენებთ თქვენს ოჯახთან ერთად]. და (აგრეთვე) მან შეგიქმნათ თქვენთვის პირუტყვის ტყავებიდან სახლები [კარვები და ბანაკის საცხოვრებლები], რომლებიც იოლია თქვენთვის (რათა გადაიტანოთ ისინი) თქვენი გასვლის დღეს (გზაში) და თქვენი გაჩერების დღეს. (და მოგიმზადათ მან თქვენთვის) მათი მატყლიდან, მათი ბალნიდან და მათი ბეწვიდან (სასარგებლო) ნივთები [ტანსაცმელი, საწოლი, სამკაული…] და სარგებლობა (ამით) განსაზღვრული დროის განმავლობაში [მანამ, სანამ ისინი არ გაცვდება].

და ალლაჰმა გაგიჩინათ ჩრდილები იმისგან, რაც შექმნა [ხეებიდან, მთებიდან..], და გაგიჩინათ მთებში თავშესაფრები, და გაგიჩინათ სამოსელი, რომელიც გიცავთ სიცხისგან და მოგიმზადათ თქვენთვის სამოსელი [სამხედრო ჯავშნები], რომელიც გიცავთ თქვენივე [ადამიანური] რისხვისგან. ამგვარად სრულყოფს იგი თავის წყალობას თქვენადმი, ეგების თქვენ დაემორჩილოთ.

ხოლო თუ პირი იბრუნეს, ჭეშმარიტად, შენი მოვალეობა [ო, მოციქულო] მხოლოდ ცხადი გზავნილის მიტანაა [მათამდე].

ისინი [მრავალღმერთიანები] ცნობენ (უამრავ) წყალობას ალლაჰისას, ხოლო შემდეგ უარყოფენ მას, და მათი უმრავლესობა ურწმუნონი არიან [კვდებიან ურწმუნოებად].

და იმ დღეს [სასჯელის დღეს] ჩვენ გამოვგზავნით [გამოვიყვანთ] ყოველი თემიდან მოწმედ [მათ შუამავალს], (რომელიც დაამოწმებს მორწმუნეთა რწმენას და ურწმუნოთა ურწმუნოებას). შემდეგ კი არ მიეცემა ნებართვა იმათ, ვინც გახდა ურწმუნო, (რათა თავი იმართლოს) და არ მოითხოვენ მათგან გამართლებას.

და როცა იხილავენ ისინი, რომლებმაც ჩაიდინეს უსამართლობა [ურწმუნოება], ალლაჰის სასჯელს (მარადიულ ცხოვრებაში), ის არ შეემსუბუქებათ მათთვის და არ მიეცემათ მათ გადავადება (სასჯელის).

და როცა იხილავენ ისინი, რომლებმაც ჩაიდინეს მრავალღმერთიანობა, თავიანთ თანამონაწილეებს [ცრუ ღვთაებებს], იტყვიან: «მოგვხედე, უფალო! აი – ჩვენი თანამონაწილეები [ღმერთები], რომელთაც ვუხმობდით [ვეთაყვანებოდით] შენს გარდა». მაგრამ ისინი [ღმერთებად მიჩნეულნი] მოისროლებენ მათ [მრავალღმერთიანებს] სიტყვას (და ეტყვიან): «ჭეშმარიტად, თქვენ – უეჭველად, მატყუარები ხართ!» (ვინაიდან ჩვენ არ გიბრძანებდით, რომ თაყვანი გეცათ ჩვენთვის ალლაჰთან ერთად და არც ვამტკიცებდით, რომ ჩვენ ვიმსახურებდით თაყვანისცემას)

იმ დღეს ისინი ალლაჰს მორჩილებას გამოუცხადებენ და გაუქრებათ ყოველივე, რასაც თხზავდნენ.

ვინც არ ირწმუნეს და (სხვებსაც) აბრკოლებდნენ ალლაჰის გზაზე, სასჯელს სასჯელზე დავუმატებთ, რადგანაც უკეთურებას სჩადიოდნენ.

და იმ დღეს [სასჯელის დღეს], როდესაც ჩვენ გამოვგზავნით ყოველი თემისათვის მოწმედ (რომელიც დაამოწმებს მათ სასარგებლოდ, თუ მათ ირწმუნეს, და) მათ წინააღმდეგ (თუ ისინი გახდნენ ურწმუნონი) რომელიც იქნება მათგანვე [ეს იქნება მათთან გამოგზავნილი შუამავალი], და მოგიყვანთ შენ (ო, მუჰამმედ) მოწმედ მათზე [შენი თემის]. და ჩვენ გარდმოგივლინეთ წიგნი [ყურანი], რათა განუმარტო ყველაფერი და იყოს მართალი გზამკვლევი, წყალობა და სასიხარულო უწყება მორჩილთათვის.

ჭეშმარიტად, ალლაჰი მოგიწოდებთ სამართლიანობას, სიკეთესა და ქველმოქმედებას ახლობელთა მიმართ, და გიკრძალავთ მრუშობას, გასაკიცხ ქმედებასა და შურს, ის შეგაგონებთ თქვენ, რათა გახსოვდეთ (ალლაჰის ბრძანებები) (და შეასრულოთ ისინი)!

და მტკიცედ შეასრულეთ აღთქმა ალლაჰთან, როცა თქვენ (ჰეი, ადამიანებო) იგი დადეთ, და ნუ დაარღვევთ ფიცებს მას შემდეგ, რაც მათ დაადასტურებთ, ვინაიდან თქვენ ალლაჰი გაიხადეთ თქვენს ზედამხედველად. ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის, რასაც თქვენ აკეთებთ!

და (თქვენი აღთქმების დარღვევით) ნუ იქნებით იმ (გონებაშეზღუდულ) ქალივით, რომელმაც დაშალა [გახსნა] თავისი ძაფი მას შემდეგ, რაც ის მტკიცე ქსოვილად იყო შეკრული. აქცევდით რა თქვენს ფიცებს მოტყუებად ერთმანეთშორის, (როდესაც) ერთი ჯგუფი უფრო მრავალრიცხოვანია ვიდრე მეორე [როდესაც ეყრდნობიან თავიანთ სიმრავლეს]. ალლაჰი მხოლოდ გამოგცდით ამით [ბრძანებით, რომ დაიცვათ აღთქმები], და აუცილებლად განგიმარტავთ თქვენ აღდგომის დღეს იმას, რაზეც თქვენ სხვადასხვაგვარად ფიქრობდით.

და რომ ალლაჰს ესურვა, ჭეშმარიტად, ერთ თემად გაგხდიდათ [ერთიან რწმენაზე და ერთსა და იმავე კანონზე]. თუმცა, იგი აცილებს გზიდან, ვისაც ისურვებს [ვინც ურწმუნოებას აირჩევს] და წარუძღვება სწორ გზაზე, ვისაც ისურვებს [ვინც რწმენას აირჩევს]. და თქვენ (ყველანი), უეჭველად, (სასჯელის დღეს) გამოეკითხებით იმაზე, რასაც სჩადიოდით.

და ნუ გამოიყენებთ თქვენს ფიცებს ერთმანეთის მოსატყუებლად, თორემ დაგიცდებათ ფეხი გამყარების შემდეგ და იგემებთ ბოროტებას იმის გამო, რომ (ხალხს) აცდენდით ალლაჰის გზიდან; და თქვენთვისაა სასჯელი უდიდესი.

და ნუ იყიდით ალლაჰთან დადებული აღთქმით უმნიშვნელო ფასს [ნუ გაცვლით ათქმას, ფიცს, ხელშეკრულებას დროებით მიწიერ სარგებელზე]! ჭეშმარიტად, ის, რაც ალლაჰთანაა, უკეთესია თქვენთვის, თქვენ რომ იცოდეთ!

რაც თქვენთანაა, წარმავალია, ხოლო რაც ალლაჰთანაა, მარადიულია. და ჩვენ, უეჭველად, მივაგებთ მათ, ვინც ითმენდა მათ საზღაურს საუკეთესოდ იმაზე, რასაც აკეთებდნენ.

ვინც კარგი საქმე აკეთა, კაცმა თუ ქალმა, და თან მორწმუნეც იყო, უსათუოდ ვაცხოვრებთ მათ კეთილი ცხოვრებით, და მივაგებთ ჯილდოს იმაზე უკეთესს, რასაც აკეთებდნენ.

და როცა წაიკითხავ ყურანს შეეფარე ალლაჰს ქვით ჩაქოლილი სატანისგან [მისი ბოროტებისგან].

ჭეშმარიტად, მას [სატანას] არ აქვს ძალაუფლება მათზე, რომელთაც ირწმუნეს და თავიანთ ღმერთს მიენდობიან.

ჭეშმარიტად, მისი [სატანის] ძალაუფლება მხოლოდ იმათზეა, ვინც აირჩია იგი მფარველად და ვინც მის გამო არიან მრავალღმერთიანნი.

და როდესაც ჩვენ ვცვლით (ყურანში) ერთ აიათს მეორით (როდესაც გაუქმდება ერთი აიათის კითხვა ან დებულება), – ხოლო ჭეშმარიტად ალლაჰმა უკეთ იცის, რას ავლენს [მან იცის, რა არის უკეთესი მისი მონებისთვის], – ისინი [ურწმუნონი] ამბობენ: «შენ (ო, მუჰამმად) მხოლოდ მომგონებელი ხარ (რომელიც იგონებს იმას, რაც ალლაჰს არ უთქვამს)!» (მაგრამ) მათმა უმრავლესობამ არ იცის [ალლაჰმა კი იცის ამ ცვლილების მიზეზი და სიბრძნე]!

უთხარი: «ჩამოავლინა იგი წმინდა სულმა შენი უფლისგან ჭეშმარიტებით, მორწმუნეთა განსამტკიცებლად, ხელმძღვანელობად და სამახარობლოდ მუსლიმთათვის».

და ჩვენ უკვე ვიცით, რომ ისინი [მრავალღმერთიანები] ამბობენ: «მართლაც, მას [მოციქულს] ასწავლის (ყურანს) (მხოლოდ) (ჩვეულებრივი) ადამიანი». თუმცა, ენა იმისა (ადამიანისა), ვისზეც ისინი [მრავალღმერთიანები] მიუთითებენ, უცხოა [არაბული არ არის], ხოლო ეს [ყურანის ენა] – ცხადი არაბული ენაა.

ჭეშმარიტად, მათ, ვისაც არ სწამთ ალლაჰის აიათები, ალლაჰი არ უწინამძღვრებს და მათთვისაა მწარე სასჯელი.

სიცრუეს მხოლოდ ისინი თხზავენ, რომელთაც არ სწამთ ალლაჰის აიათები, და სწორედ ისინი არიან ცრუმეტყველნი. [და არა მუჰამედი ალლაჰის მოციქული]

ვინც უარყოფს ალლაჰს, მას შემდეგ, რაც ირწმუნა, – გარდა იმისა, ვინც იძულებული იყო, გული კი რწმენით ჰქონდა დამშვიდებული, – ხოლო ვინც ურწმუნოებას გაუხსნის გულს, მათზეა ალლაჰის რისხვა და მათთვისაა დიდი სასჯელი.

ეს იმიტომ, რომ მათ ამქვეყნიური ცხოვრება ამჯობინეს იმქვეყნიურს და რომ ალლაჰი არ დაადგენს სწორ გზაზე ურწმუნო ხალხს.

აი, ისინი, რომელთა გულები, სმენა და მხედველობა დაბეჭდა ალლაჰმა; და სწორედ ისინი არიან უგულისყურონი.

ეჭვგარეშეა, რომ საიქიოში სწორედ ისინი იქნებიან წაგებულნი.

შემდეგ, ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი მათთვის ვინც გადასახლდენენ მას შემდეგ, რაც გამოიცადნენ [გადაიტანეს წამება] (მრავალღმერთიანთა მხრიდან), შემდეგ იბრძოლეს და მოითმინეს, – ჭეშმარიტად, შენი უფალი ამის შემდგომ უსაზღვროდ მპატიებელი, მწყალობელია.

იმ დღეს, როცა ყოველი სული მოვა და საკუთარ თავს გამოესარჩლება, და სრულად მიეზღვება ყოველ სულს, რაც უქმნია, და მათ არ შეეხებათ უსამართლობა.

და ალლაჰს მოჰყავს მაგალითად სოფელი (ანუ მექქა), რომელიც იყო უსაფრთხო, მშვიდი; მოდიოდა მასთან მისი საზრდო უსაფრთხოდ [უხვად და იოლად] ყველა მხრიდან, მაგრამ ისინი [ამ სოფლის მცხოვრებნი] არ ცნობდნენ ალლაჰის წყალობებს (რომლითაც ის ანიჭებდა მათ) (უთანაზიარებდნენ ალლაჰს თანამონაწილეებს და არ გამოხატავდნენ მადლიერებას), და მაშინ ალლაჰმა დააგემოვნებინა მას [მექქას მცხოვრებთ] შიმშილის სამოსი და შიში (იმის გამო, რომ მათ ქარავნებზე, რომლებიც მიდიოდნენ შამში, ალლაჰის მოციქულის რაზმები დაესხმებოდნენ თავს) იმის გამო, რასაც ისინი [მექქელები] სჩადიოდნენ [მათი ურწმუნოებისა და მტრობის გამო].

უეჭველად, მათ მიუვიდათ შუამავალი მათგანვე, მაგრამ მათ ცრუდ შერაცხეს იგი, და მოიცვა ისინი სასჯელმა [შიმშილმა, შიშმა, მათი წინამძღოლების დაღუპვამ ბადრში…], და იყვნენ ისინი უსამართლონი (თავიანთივე თავების მიმართ).

მაშ, მიირთვით იქიდან, რაც ჰალალ და სუფთა საზრდოდ გიწყალობათ ალლაჰმა და მადლიერნი იყავით ალლაჰის წყალობისა, თუკი მხოლოდ მას ეთაყვანებით.

მან თქვენთვის აკრძალა მხოლოდ ლეში [ის ცხოველი, რომელიც მოკვდა და არაა დაკლული], და (ცხოველიდან გამოღვრილი) სისხლი, და ღორის ხორცი, და იმ ცხოველის ხორცი, (რომელიც) დაკლულია ალლაჰის გარდა სხვისთვის. ხოლო ვინც იძულებული გახდება (შიმშილის დროს, რათა არ მოკვდეს), სურვილისა და ზედმეტობის გარეშე [არ განიცდის სიამოვნებას და არ ნაყრდება], – მაშინ (ჭეშმარიტად) ალლაჰი მპატიობელი, შემწყალებელია!

და ნუ იტყვით იმაზე, რასაც თქვენი ენები აღწერს, სიცრუეს: «ეს [რაც ალლაჰმა აკრძალა] – ნებადართულია, ხოლო ეს [რაც ალლაჰმა ნებადართული გახადა] – აკრძალულია», რათა (ამით) ალლაჰზე სიცრუე მოიგონოთ. ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ალლაჰზე იგონებს სიცრუეს, ვერ მიაღწევენ წარმატებას (არც ამქვეყნად და არც მარადიულ ცხოვრებაში)!

(ეს არის მხოლოდ) მცირე სარგებლობა (ამქვეყნიურ ცხოვრებაში), ხოლო მათთვის (მარადიულ ცხოვრებაში) (მომზადებულია) მტანჯველი სასჯელი.

და მათ, ვინც გახდა იუდეველი, ჩვენ ავუკრძალეთ ის, რაც უკვე გიამბეთ შენ (ო, მოციქულო) ადრე [იხ. სურა ალ-ან'აამ: 146]. და არ მოვქცეულვართ ჩვენ უსამართლოდ მათ მიმართ, არამედ ისინი თვითონ მოიქცნენ უსამართლოდ თავიანთივე თავების მიმართ (ურწმუნოებითა და ბოროტებით, რითაც დაიმსახურეს ეს აკრძალვა).

შემდეგ, ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი იმათთვის, რომელთაც უმეცრებით ჩაიდინეს უკეთურება, მერე კი მოინანიეს ამის შემდგომ და გამოასწორეს, - ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი ამის შემდგომ უსაზღვროდ მპატიებელი, მწყალობელია.

ჭეშმარიტად, იბრაჰიმი იყო წინამძღოლი, ღვთისმოშიში [სრულიად დამორჩილებული და მორჩილი] ალლაჰის წინაშე, ჰანიფი [ერთი ღმერთის მორწმუნე], და არ ყოფილა იგი მრავალღმერთიანთაგან.

მადლიერი მისი წყალობებისთვის; მან აირჩია იგი (რათა ყოფილიყო ერთ-ერთი მოციქულთაგანი) და დააგინა იგი სწორ გზაზე.

და ვუბოძეთ მას ამქვეყნად სიკეთე, და ჭეშმარიტად, იგი საიქიოს მართალთაგან იქნება.

შემდგომ ზეშთაგაგონეთ შენ [მოციქულო მუჰამმად], რომ გაჰყოლოდი ჰანიფი იბრაჰიმის რელიგიას, და იგი არ ყოფილა წარმართთაგანი.

შაბათი განისაზღვრა მხოლოდ მათთვის [იუდეველთათვის], რომლებმაც უთანხმოება გამოავლინეს მასთან დაკავშირებით (და აირჩიეს ეს დღე პარასკევის ნაცვლად). და, ჭეშმარიტად, შენი უფალი განიკითხავს მათ აღდგომის დღეს იმასთან დაკავშირებით, რაშიც [რწმენის საკითხებში] ისინი განასხვავდნენ.

მოუწოდე შენი ღმერთის გზისკენ სიბრძნითა და კეთილი შეგონებით, და ეკამათე მათ იმით, რაც უკეთესია [რბილად და კეთილგანწყობით]. ჭეშმარიტად, შენმა ღმერთმა უკეთ იცის, თუ ვინ აცდა მის გზას, და მან უკეთ უწყის ჭეშმარიტ გზაზე მყოფნი.

და თუ სამაგიეროს მიაგებთ, მიაგეთ იმის მსგავსად, რითაც დაისაჯეთ. ხოლო თუ მოითმენთ, ეს უთუოდ უკეთესია მომთმენთათვის.

მოითმინე და შენი მოთმინება მხოლოდ ალლაჰისგანაა. ნუ დამწუხრდები მათ გამო და ნურც შევიწროვდები იმისგან, რასაც ისინი მზაკვრობენ.

ჭეშმარიტად, ალლაჰი იმათთანაა, ვისაც ღმერთის შიში აქვს და ვინც არიან სიკეთისმქნელნი.