Gürcüce Meal — Rowad Tercüme Merkezi — İsra' 17:1 – Hacc 22:78

დიდებულია ის, ვინც ღამით გადაიყვანა თავისი მონა [შუამავალი მუჰამმადი (სულით დ სხეულით) მასჯიდ ალ-ჰარამიდან (რომელიც მდებარეობს მექქაში) მასჯიდ ალ-აყსაში რომელიც მდებარეობს იერუსალიმში), რომლის გარშემოც დავლოცეთ, რათა გვეჩვენებინა მისთვის ზოგი ჩვენი სასწაული, ჭეშმარიტად, იგი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმხედველია.

და (ასევე) მივეცით [შუამავალ] მუსას წიგნი [თორა] და დავუდგინეთ იგი ჭეშმარიტ გზად ისრაელის შვილებს (რომელშიც ნათქვამია): «არ დაიდგინოთ მფარველად ჩემს გარდა არავინ».

ჰეი, შთამომავალნო მათი, რომელიც გადავიყვანეთ [გადავარჩინეთ](კიდობანში) ნუჰთან ერთად. ჭეშმარიტად, ის მადლიერი მსახური იყო.

და დავადგინეთ [ვაცნობეთ] ისრაელის [შუამავალი იაყუბი] შვილებს [თორაში]: «ორჯერ ჩაიდენთ[1] არეულობას ქვეყანაზე [პალესტინაში] და ქედმაღლობით გამედიდურდებით». ——— [1]გადმოცემულია იბნ აბბასისგან, რომ პირველი იყო წინასწარმეტყველ ზაქარია-ს მკვლელობა, ხოლო მეორე — წინასწარმეტყველ იაჰია-ს მკვლელობა.

როცა მოვიდა აღთქმა, ორიდან პირველი, ჩვენ წარმოვგზავნეთ თქვენზე ჩვენი მსახურნი [ძალის მქონენი], ამგვარად მათ შემოიჭრნენ სახლებამდე (გეძებდნენ და გკლავდნენ ). და გახდა (ეს) დაპირება შესრულებული.

შემდგომ (თქვენი მონანიების შემდეგ) კვლავ დაგიბრუნეთ თქვენ (ო, ისრაილის შთამომავალნო) მათ წინაშე. და გაგაძლიერეთ თქვენ ქონებითა და ძეებით და გქმენით უფრო მრავალრიცხოვანი (და ეს ყველაფერი თქვენი გულწრფელობისა და თავმდაბლობის გამო ალლაჰის მიმართ).

თუ თქვენ (ისრაელის შთამომავლებო) სიკეთეს აკეთებთ, ამას საკუთარი თავისთვის აკეთებთ (რადგან ამისთვის ჯილდო მოგენიჭებათ), ხოლო თუ ბოროტებას სჩადიხართ, ისიც თქვენსავე თავს დაუბრუნდება [ამ ბოროტების შედეგი თქვენვე დაგიბრუნდებათ]. ხოლო როდესაც აღსრულდა უკანასკნელი აღთქმა, მაშინ ჩვენ კვლავ მოვავლინეთ თქვენზე თქვენი მტრები, რათა დაემცირებინეთ და ეს დამცირება თქვენს სახეებზე ასახულიყო; და რათა შესულიყვნენ ისინი მეჩეთში [იერუსალიმის ტაძარში], როგორც პირველად შევიდნენ, და მთლიანად გაენადგურებინათ ყველაფერი, რასაც დაეუფლებოდნენ [ყველაფერი, რაც მათ ხელში ჩაუვარდებოდათ].

ეგებ შეგიწყალოთ (ო, ისრაელის შთამომავალნო) თქვენმა ღმერთმა (მას შემდეგ, რაც შური იძია თქვენზე, თუ მოინანიებთ და გამოასწორებთ თქვენს ქმედებებს). ხოლო თუ დაბრუნდებით (ბოროტების და უწესრიგობის ჩადენისკენ), ჩვენც დავბრუნდებით (თქვენი დასჯითა და დამცირებით). ჯოჯოხეთს ურწმუნოებისთვის სამუდამო საპყრობილედ ვაქცევთ.

ჭეშმარიტად, ეს ყურანი უწინამძღვრებს (ადამიანებს) ყველაზე სწორი გზისკენ (და ეს არის სრული დამორჩილება ალლაჰზე) და ახარებს მორწმუნეებს, რომელნიც აკეთებენ კეთილ საქმეებს (ასრულებენ ალლაჰის ბრძანებებს და თავს იკავებენ მისი აკრძალული საქმისგან), რომ სწორედ მათთვისაა უდიდესი ჯილდო.

და იმათ კი, რომელთაც არ სწამთ საიქიო (განკითხვის დღე, ჯოჯოხეთი და სამოთხე), გავამზადეთ მათთის მტანჯველი სასჯელი (ჯოჯოხეთი).

ადამიანი მოუწოდებს ბოროტებას (იწვევს წყევლას საკუთარ თავზე, შვილზე ან საკუთრებაზე). იმგვარად, (გაბრაზების დროს) როგორც უნდა მოუწოდებდეს სიკეთეს, და ჭეშმარიტად, ადამიანი სულსწრაფია.

დავადგინეთ ღამე და დღე ორ სასწაულად (რაც ალლაჰის ერთადერთობასა და ყოვლისშემძლეობაზე მიუთითებს), დავფარეთ ღამის სასწაული (მთვარით) და საჩინო ვყავით დღის სასწაული (მზით), რათა ითხოვოთ მადლი თქვენი ღმერთისგან, რათა შეიტყოთ წელთაღრიცხვა და ანგარიში. და ყოველივე ცხადად განვმარტეთ.

და ყოველ ადამიანს ჩამოვკიდეთ კისერზე თავისი ბედი (ის აგებს პასუხს მხოლოდ თავისი ქმედებებისთვის) და განკითხვის დღეს წარვუდგენთ მას წიგნს (რომელშიც მისი ყველა საქმე იქნება ჩაწერილი), რომელიც დახვდება გადაშლილი:

«წაიკითხე შენი წიგნი! დღეს საკმარისია, რომ შენ თვითონ განსაჯო შენი ქმედებები!»

ვინც წავიდა ჭეშმარიტი გზით [ალლაჰის გზით], მხოლოდ თავის სასიკეთოდ დაადგა ამას და ვინც აცდა, მხოლოდ თავის საწინააღმდეგოდ აცდა. და არც ერთი მტვირთველი არ იტვირთავს სხვის ტვირთს, და ჩვენ არ დაგვისჯია ვინმე, ვიდრე არ წარვაგზავნიდით მასთან შუამავალს (სანამ მათამდე არ მივიდა მტკიცებულება)!

ხოლო როცა ვინებეთ დაგვეღუპა რომელიმე სოფელი (იმ ბოროტებებისთვის, რაც მათ ჩაიდინეს), ვუბრძანეთ ფუფუნებით განებივრებულ მის ბინადრებს[1], მაგრამ ურჩობდნენ მასში და აუხდათ მათ ნათქვამი და გავანადგურეთ განადგურებით. ——— [1]ჩაძირულნი ვნებებსა და ცრუ გართობაში [რათა გულწრფელად ირწმუნონ ალლაჰი, იყვნენ მორჩილნი მისადმი და აღიარონ მისი მოციქულები და მათი მეშვეობით სხვებმაც იპოვონ ჭეშმარიტება და მიჰყვნენ მას]

და რამდენი თაობა დავღუპეთ (შუამავალი) ნუჰის შემდგომ; შენი ღმერთი კი საკმარისია თავის მონათა ცოდვების მცოდნედ და დამნახველად.

იმას, ვისაც წუთისოფელი სურდა, დავუჩქარეთ მას იქ, რასაც ვინებეთ და ვისთვისაც ვინებეთ. მერე კი დავუდგინეთ მას ჯოჯოხეთი, რათა დაიწვას იგი შერაცხული და დამცირებული.

ხოლო იმან, ვინც ისურვა მარადიული ცხოვრება, იღვაწა მისთვის (ალლაჰისადმი მორჩილებით) და მორწმუნე იყო, დაფასებულ იქნება მათი ღვაწლი.

სრულად მივაგებთ ამათაც და იმათაც შენი ღმერთის საზღაურს, და შენი ღმერთის საზღაური არ არის შეზღუდული[1]. ——— [1]არ არის აკრძალული არც მორწმუნეთათვის და არც ურწმუნოთათვის

შეხედე (ო, შუამავალო), როგორ ვამჯობინეთ ისინი (ადამიანები) ერთი მეორეს (საზრდოსა და საქმეებში). საიქიო (მორწმუნეთათვის) უფრო მაღალია ხარისხით და უფრო აღემატება ღირსებით.

ნუ დაიდგენ (ო, ადამიანო) ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაებას (არ ჩაიდინო მრავალღმერთიანობა), თორემ დარჩები (ალლაჰის დახმარების გარეშე) განკიცხული, დაკნინებული.

და დაგიდგინა (ბრძანა) შენმა ღმერთმა, რომ არ ეთაყვანოთ (ო, ადამიანნო) არავის მის გარდა, და კეთილად მოექცეთ მშობლებს. თუკი ორივე ან ერთ-ერთი მიაღწევს სიბერეს, არ უთხრა მათ: «უფფ!» - არ უყვირო მათ და უთხარი კეთილი სიტყვა.

მათდამი სიკეთით დახარე (თქვენს მშობლებთან) მოწყალების ფრთები (დამორჩილდი და რბილად მოექეცი მათ) და თქვი: «ღმერთო ჩემო, წყალობა უყავ მათ ისევე, როგორც მე აღმზარდეს (როცა ვიყავი) პატარა».

თქვენმა ღმერთმა უკეთ იცის, რაც თქვენს (ო, ადამიანნო) გულებშია (ის, რისკენაც ისწრაფვით), თქვენ რომ მართალნი ყოფილიყავით, და ჭეშმარიტად, იგი არის მომნანიეთა მიმართ მიმტევებელი.

და მიეცი (მორწმუნე) ახლობელს თავისი კუთვნილი (შეინარჩუნე ნათესაური კავშირი) ასევე (გაიღე ზაქათისა და ნებაყოფლობითი ქველმოქმედებისგან) ღატაკსა და მგზავრზე, და ნუ გაფლანგავ გადაჭარბებულად.

რამეთუ მფლანგველები ეშმაკის ძმები არიან. ეშმაკი კი თავისი ღმერთის მიმართ უმადურია.

და თუ შეაქცევ ზურგს მათ [ისეთებისგან, ვისზეც ნაბრძანები გაქვს, რომ გასცე ქონება] (საკუთარი სახსრების არქონის გამო), შენი ღმერთის იმ მოწყალების წადილით, რასაც იმედოვნებ, და უთხარი მათ ტკბილი სიტყვა[1]. ——— [1]მიმართე ალლაჰს ვედრებით, რომ გაამდიდროს ისინი და გააფართოვოს მათი საზრდო, და როცა ალლაჰი მოგანიჭებს შენ საზრდოს, შენ, უეჭველად, გაუზიარებ მათ მისგან.

და ნუ იქნები (თითქოსდა) ხელმომჭირნე [ნუ დაიშურებ ხარჯვას სიკეთისთვის] და ნურც გაშლი [ხელს] მას მთლიანად [ნუ დახარჯავ გადაზედმეტებულად], რათა არ დარჩე განკიცხული, გაღატაკებული.

ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი გულუხვად აძლევს სარჩოს, ვისაც ინებებს და უმცირებს [ვისაც ინებებს]. ჭეშმარიტად, იგი თავის მსახურთა მცოდნეა, მხედველია.

და ნუ დახოცავთ [ო, ადამიანნო] საკუთარ შვილებს გაღატაკების შიშით. ჩვენ ვაძლევთ სარჩოს მათაც და თქვენც. ჭეშმარიტად, მათი [შვილების] მოკვლა დიდი ცოდვაა.

და ნუ მიუახლოვდებით მრუშობას! [თავი შეიკავეთ იმ მიზეზებისგანაც კი, რომლებმაც შესაძლოა იქამდე მიგიყვანოთ] რადგან იგი ზნედაცემულობა და ცუდი გზაა.

და ნუ მოკლავთ სულს, რაც აკრძალა ალლაჰმა [მოკვლა], თუ არა - მხოლოდ სამართლიანობის აღსადგენად [1], და ვინც მოიკლა უსამართლოდ, ჩვენ დავუდგინეთ მის ახლობელს [მემკვიდრეს ან მმართველს] უფლება (შურისგებისა) [რათა მოითხოვოს მკვლელის სიკვდილით დასჯა ან დააკისროს მას სისხლის გამოსასყიდის გადახდა] და ზღვარს ნუ გადავა მკვლელობაში, და ჭეშმარიტად, იგი შეწევნილ იქნება [2]. ——— [1] მკვლელობა როგორც შურისგება მკვლელობისთვის, მეუღლეობაში მყოფი მეძავების სიკვდილით დასჯა, რელიგიიდან გასვლის გამო სიკვდილით დასჯა და სხვ. [2] იმაში, რომ მან მისცა შურისგების აღსრულების შესაძლებლობა.

და ნუ მიუახლოვდებით ობლის ქონებას, თუ არა [მხოლოდ] სიკეთით, ვიდრე იგი სრულწლოვანებას მიაღწევდეს [გონებრივ და ფიზიკურ], და უერთგულეთ თქვენს აღთქმას, უეჭველად, აღთქმაზე მოგეკითხებათ.

და სრულად დაიცავით საზომი, [როცა სხვებისთვის ზომავთ] და აწონეთ სწორი სასწორით. ეს უკეთესია თქვენთვის.

არ მისდიო [ო, ადამიანნო] იმას, რისი ცოდნაც არ გაქვს [ნუ იტყვი, რომ ნახე, თუ არ გინახავს და ნუ იტყვი, რომ მოისმინე, თუ არ მოგისმენია]. უეჭველად, ყურის, თვალის და გულისგან, ყველასგან [განკითხვის დღეს] პასუხი მოეკითხება!

და ნუ ივლი ქვეყანაზე ამაყად, შენ ვერ გახვრეტ დედამიწას (მასზე სიარულით) და ვერ აწვდები მთებს სიმაღლით.

ყოველივე ეს შენი ღმერთის წინაშე უკეთური, საძულველია.

ეს არის ზეშთაგონება, რაც ზეშთაგეგონა შენი ღმერთისგან [ო, შუამავალო] და ნუ დაიდგენ ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაებას, თორემ ჩაგდებულ იქნები ჯოჯოხეთში განკიცხული და დამცირებული.

ნუთუ თქვენმა უფალმა, [ო, მრავალღმერთიანნო] თქვენ ვაჟებით დაგაჯილდოვათ, ხოლო თავისთვის ანგელოზთაგან ქალიშვილები აირჩია?! უეჭველად, თქვენ დიდ სიტყვას ამბობთ!

ჩვენ უკვე განვმარტეთ ამ ყურანში (დადგენილებები, მაგალითები და შეგონებები), რათა მათ [ადამიანებმა] შეგონება მიიღონ, მაგრამ მხოლოდ კიდევ უფრო ზრდის მათ ზიზღს (რწმენისადმი).

უთხარი [ო, შუამავალო]: «რომ ყოფილიყვნენ მასთან [ალლაჰთან] ერთად [სხვა] ღვთაებები - როგორც ამბობენ [მრავალღმერთიანნი], უსათუოდ ისურვებდნენ ისინი [ღვთაებები] ტახტრევნის მფლობელისკენ სავალ გზას».

დიდებულია იგი და უზენაესი იმ ყველაფერზე, რასაც მის შესახებ [წარმართები] ამბობენ.

განადიდებენ მას [ალლაჰს] შვიდი ზეცა, მიწა და ყოველივე, რაც მასშია. და არ არის რაიმე მას რომ ქებას არ აღუვლენდეს, მაგრამ თქვენ [ო, ადამიანნო] არ გესმით მათი ქება-დიდება. ჭეშმარიტად, იგი სათნო, მიმტევებელია.

და როცა შენ [ო, შუამავალო] წაიკითხე ყურანი [და მას ისმენდნენ მრავალღმერთიანნი], ჩვენ დავადგინეთ უხილავი ფარდა შენსა და მათ შორის, რომელთაც არ სწამთ საიქიო.

და ჩვენ დავფარეთ მათი გულები საფარით, რათა ვერ გაეგოთ იგი [ყურანი], და მათ ყურებში სიყრუე. და როდესაც შენს უფალს ახსენებ ყურანში, შენი ღმერთის ერთადერთობას [როდესაც ამბობ, რომ ღმერთი მხოლოდ ალლაჰია] ისინი ზიზღით ზურგს იბრუნებენ.

ჩვენ უკეთ ვიცით, რასაც ისინი [მრავალღმერთიანების მმართველნი] ისმენენ, [რა მიზანი აქვთ] როცა შენ გისმენენ [ო, შუამავალო][ისინი მხოლოდ იმისთვის ისმენენ, რომ დაგცინონ], [ასევე ჩვენ ვიცით] და როცა ისინი საიდუმლოდ თათბირობენ, აჰა, ამბობენ უსამართლონი: «თქვენ მიჰყვებით მხოლოდ მონუსხულ კაცსო [ვისზეც ჯადომ მოახდინა ზემოქმედება და გონება შეერყა]!»

შეხედე [ო შუამავალო], როგორ მოაქვთ შენთვის იგავები [შენზე ისეთ ტყუილს ამბობენ, რომელიც თავისი სიყალბით მხოლოდ ზღაპრულ იგავებს წააგავს]. (ისინი) ჭეშმარიტ გზას ასცდებიან და გზის პოვნას ვეღარ შეძლებენ.

თქვეს [მრავალღმერთიანებმა]: «თუკი ძვლებად და ფერფლად ვიქცევით, ნუთუ მართლაც აღდგენილ ვიქნებით ახალ ქმნილებად?!»

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ქვადაც რომ იქცეთ ან რკინად,

ანდა, [ისეთ] ქმნილებად, რომელიც დიდია თქვენს მკერდში» [რომლის აღდგომა წარმოსადგენად რთულია]. და იკითხავენ: «[ნუთუ კვლავ გავცოცხლდებით მას შემდეგ, რაც გავქრებით?] ვინღა დაგვაბრუნებს უკანო?» უთხარი [მათ]: «იგი, ვინც გაგაჩინათ თავდაპირველად». თავს დახრიან შენს წინაშე და გკითხავენ: «როდისაა ის?» უთხარი: «ის [აღსდგომა] შეიძლება ახლოსაა».

დღე, როცა იგი მოგიხმობთ თქვენ. ხოლო თქვენ უპასუხებთ მას დიდებით და გეგონებათ, რომ მხოლოდ მცირე ხნით დაყოვნდით [დედამიწაზე].

და უთხარი ჩემს მსახურებს [მორწმუნეებს], თქვან ის, რაც კარგია [კარგი სიტყვა]. ჭეშმარიტად, ეშმაკი განხეთქილებას თესავს მათ [ადამიანებს] შორის და ჭეშმარიტად, ეშმაკი ადამიანის აშკარა მტერია!

თქვენი ღმერთი უკეთესად გიცნობთ თქვენ [ო, ადამიანნო]. თუ ინებებს, წყალობას მოიღებს თქვენზე, ანდა თუ ინებებს, დაგსჯით! ხოლო შენ არ წარგვიგზავნიხარ [ო, შუამავალო] მათ დამცველად.

შენმა ღმერთმა ყველაზე უკეთ იცის ისინი, ვინც ცათა შინაა და ვინც ქვეყანასა ზედაა. ჩვენ ვამჯობინეთ ზოგი შუამავალი ზოგიერთს და ვუბოძეთ [შუამავალ] დავუდს ზებური(ფსალმუნი).

უთხარი [ო, შუამავალო] [მრავალღმერთიანებს]: «მოუხმეთ იმათ, რემლებზედაც ამტკიცებდით [რომ თითქოს ისინი ღირსნი არიან თაყვანისცემის.] მის [ალლაჰის] გარდა. მათ არ შეუძლიათ ზარალის აცილება თქვენთვის და არც შეცვლა».

ისინი [წინასწარმეტყველები, მართალნი და ანგელოზები], რომელთაც მრავალღმერთიანები ევედრებიან და მიმართავენ, თავადვე ეძებენ გზას თავიანთ უფალთან დასაახლოებლად [ისწრაფვიან მისი კმაყოფილების მოსაპოვებლად]; ცდილობენ, რომელი მათგანი უფრო ახლოს იქნება [ალლაჰის კმაყოფილებასთან], იმედოვნებენ მის წყალობას და ეშინიათ მისი სასჯელის. ჭეშმარიტად, შენი უფლის სასჯელის უნდა ერიდებოდეს ადამიანი!

არ არის არცერთი დასახლება [რომლის ბინადარნიც არიან ურწმუნოები], რომ არ დავღუპოთ იგი განკითხვის დღემდე [მისი მცხოვრებნი], ანდა არ დავსაჯოთ მტანჯველი სასჯელით. ეს [განაჩენი] უკვე ჩაწერილი იყო წიგნში [დაცულ დაფაზე].

და არაფერს შევუკავებივართ ჩვენ, რომ წარმოგვეგზავნა (შუამავლები) ჩვენი სასწაულებით [რასაც ითხოვენ მრავალღმერთიანები], გარდა იმისა, რომ უწინდელებმა [საზოგადოებამ] უარყვეს ისინი [ნიშნები]. ჩვენ კი ვუბოძეთ სამუდიანებს [შუამავალ საალიჰის ხალხი] დედალი აქლემი ცხად ნიშნად, ხოლო ისინი უსამართლოდ მოექცნენ მას [დაკლეს იგი] [და ჩვენ დავღუპეთ ისინი, გარდმოვავლინეთ მათზე სასჯელი].და ჩვენ ვაგზავნით (წინასწარმეტყველებს) ჩვენი ნიშნებით [სასწაულებით] მხოლოდ იმისთვის, რომ შევაშინოთ (ჩვენი მონები) [რათა მათგან მიიღონ სარგებელი და შეგონება].

და აჰა [ გაიხსენე ო, შუამავალო], როგორც გითხარით შენ: «ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი გარემოიცავს ხალხს [თავისი ცოდნითა და ძლევამოსილებით], და სიზმარიც, [რომელიც გიჩვენეთ სასწაულების ხილვა], მხოლოდ ხალხის გამოსაცდელად დავადგინეთ, და ხეც, დაწყევლილი ყურანში, ჩვენ დავაშინებთ (შევაგონებთ) მათ, იმათ კი არაფერი ემატებათ, გარდა დიდი ურჩობისა.

და აი, ვუთხარით ანგელოზებს! საჯდა აღასრულეთ ადამისთვის! [რათა გამოხატულიყო მისდამი პატივისცემა და წარმოჩენილიყო მისი უპირატესობა] და საჯდე აღასრულეს [ყველა ანგელოზმა], იბლისის გარდა (რომელმაც) თქვა: «ნუთუ საჯდა გავუკეთო (თავი მოვუხაროო ) იმას, ვინც თიხისგან შექმენი?!»

მან თქვა [იბლისმა: სატანების მამა]: «ხედავ შენ [ო, ალლაჰ], ეს არის იგი [ადამი], ვინც ჩემზე მეტად დააფასე! თუკი [ცოცხლად დამტოვებ] გადამივადებ აღდგომის დღემდე, მე დავღუპავ მის შთამომავლობას, მცირედის გარდა». [გარდა მხოლოდ შენ მიერ რჩეულ მორჩილთა, რომლებიც არავის სხვას არ ცნობენ ღმერთად შენს გარდა]

მიუგო [ალლაჰმა](იბლისს): «წადი და მათგან, ვინც შენ გამოგყვება [ადამის შთამომავლობიდან] ჯოჯოხეთი იქნება თქვენი საზღაური, სრული საზღაური.

და მოხიბლე [ცოდვაში] მათგან ისინი, ვისაც შეძლებ, შენი ხმით, შეკრიბე მათ წინააღმდეგ შენი მხედრობა და ქვეითნი, თანაზიარი იყავი მათი ქონებასა [1] და ძეებში [2] და დაჰპირდი [შენს მიმდევრებს ტყუილი]! სატანა კი არაფერს ჰპირდება ცდუნების გარდა! ——— [1] როდესაც ისინი იშოვიან აკრძალული გზით და ხარჯავენ აკრძალულ საქმეებზე [2] როდესაც ბავშვები იბადებიან მრუშობის შედეგად

ჭეშმარიტად, ჩემს მსახურებზე არ გაგაჩნია მეუფება და საკმარისია შენი ღმერთი დამცველად [მორწმუნეთათვის]».

თქვენი უფალი [ალლაჰი], [ის] რომელიც გადაადგილებს ხომალდებს ზღვაში, რათა [თქვენ] ეძიოთ მისი სიკეთე. ჭეშმარიტად, თქვენი ღმერთი მწყალობელია.

და როცა შეგეხოთ ხიფათი ზღვაში [აახლოებს დაღუპვას], დაიკარგა [თქვენი გონებიდან], ვისაც მოუხმობდით, მის [ალლაჰის] გარდა [თქვენ მაშინვე ივიწყებთ ყველა კერპსა და ღვთაებას და მიმართავთ მხოლოდ ერთს, ყოვლისშემძლე ალლაჰს შველის თხოვნით.], ხოლო როცა ნაპირზე გამოგიყვანათ, პირს იბრუნებთ. და როგორი უმადურია ადამიანი.

და ნუთუ უსაფრთხოდ გრძნობთ თავს იმისგან [ალლაჰისგან], რომ გშთანთქოს მიწამ ან დაგატეხოთ ქვების გრიგალი და მერე ვეღარ იპოვით დამცველს?

ან ნუთუ უსაფრთხოდ ხართ იმისაგან, რომ ის [ალლაჰი] დაგაბრუნებთ მასში [ზღვაში] ხელახლა, მოგივლენთ უმკაცრეს ქარიშხალს და დაგახრჩობთ იმის გამო, რომ იყავით ურწმუნონი, მერე კი ამაში ვერავის იპოვით ჩვენს წინააღმდეგ მიმდევარს?

და ვფიცავ! ჩვენ დავაფასეთ ადამის ძენი, გადავიყვანეთ ისინი ხმელეთსა თუ ზღვაში, ვუწყალობეთ სიკეთენი და ვუწყალობეთ მრავალს მადლით იმათგან, ვინც შევქმენით.

იმ დღეს [აღსასრულის დღეს], როცა მოგიხმობთ ყველა ადამიანს თავიანთ წინამძღოლებთან ერთად[1] და ის, ვისაც ებოძება თავისი წიგნი [საქმეები] მარჯვენაში, და წაიკითხავენ თავიანთ წიგნს და არავინ არ დაჩაგრავს მათ ფინიკის კურკის ძაფის ოდენადაც კი. ——— [1]ყოველი ხალხის ჯგუფი იქნება მოწოდებული იმ წინამძღოლთან ერთად, რომელსაც ისინი მიჰყვებოდნენ ამქვეყნიურ ცხოვრებაში.

და ის, ვინც აქ (ამ ცხოვრებაში) იყო ბრმა [და არ გახდა მორწმუნე], იგი საიქიოშიც ბრმა იქნება და კიდევ უფრო გზააბნეული.

და, კინაღამ [მრავალღმერთიანებმა] გაცდუნეს [ო, შუამავალო] იმისგან, რაც ზეშთაგაგონეთ [ზოგიერთი ბრძანების და აკრძალვისგან], რათა ჩვენზე სხვა რამე მოგეგონებინა და მაშინ [თუ შენ ამას გააკეთებდი] ამოგირჩევდნენ ისინი მეგობრად.

და ჩვენ რომ არ განგვემტკიცებინე [ო, შუამავალო][ჭეშმარიტებაზე], ვფიცავ, შენ მათკენ ცოტას გადაიხრებოდი.

მაშინ [თუკი მცირედით მაინც გადაიხრებოდი მრავალღმერთიანებისაკენ], უთუოდ გაგემებდით შენ ორმაგ სასჯელს სიცოცხლეშივე და ორმაგს სიკვდილის შემდეგ. და ვერავის ნახავდი ჩვენს წინააღმდეგ შემწეს.

და ისინი [მრავალღმერთიანები] ახლოს იყვნენ იმასთან, რომ შენ (ო, მოციქულო) ამ მიწიდან [მექქადან] განედევნეთ და იქიდან გაეძევებინეთ. და მაშინ, [თუ ისინი ამას გააკეთებდნენ], შენს შემდეგ იქ მხოლოდ მცირე ხანს დარჩებოდნენ.

[და ისინი დაისჯებოდნენ] ალლაჰის დადგენილი წესისამებრ მათთან მიმართებით, ვინც ჩვენს მიერ იყო მოვლენილი შენამდე მოციქულად. და შენ ვერ ნახავ ალლაჰის კანონში რაიმე ცვლილებას.

შეასრულე ლოცვა მზის გადახრიდან ღამის წყვდიადის დადგომამდე [შუადღის (ზუჰრი), შუადღის შემდეგი (ასრი), მზის ჩასვლის (მაღრიბი) და ღამის (‘იშა) ლოცვები], ხოლო განთიადის ჟამს უფრო ხანგრძლივად იკითხე ყურანი [დილის (ფაჯრის) ლოცვაში]. ჭეშმარიტად, განთიადის ჟამს წაკითხულ ყურანს [ფაჯრის ლოცვას] ჰყავს მოწმეები — მას ესწრებიან ღამის ანგელოზები და დღის ანგელოზები.

და ღამის ერთ ნაწილში იკითხე [ყურანი] ლოცვაში, შენთვის განსაკუთრებული დამატებითი ლოცვა. ეგებ გიბოძოს [ო, მუჰამმად] შენმა ღმერთმა ქებული ადგილი.

და თქვი: «უფალო! შემიყვანე მე (იქ, სადაც ჩემთვის სიკეთეა) ჭეშმარიტებით [ასე, რომ ის მე შემიყვარდეს], და გამომიყვანე მე (იქიდან, სადაც ჩემთვის ბოროტებაა) ჭეშმარიტებით [ის, რომ ეს განშორება ჩემთვის მძიმე არ იყოს], და მომანიჭე შენგან ძალა [მტკიცე მტკიცებულება], რომლითაც შემეწევი (ყველა ჩემი მტრის წინააღმდეგ)».

და უთხარი (ჰეი, მოციქულო) (მრავალღმერთიანებს): «მოვიდა ჭეშმარიტება [ისლამი], და განქარდა სიცრუე [მრავალღმერთიანობა]. ჭეშმარიტად, სიცრუე ისეთი რამაა, რომ ქრება!»

გარდმოვავლენთ ყურანისგან იმას, რაც განკურნება[1] და წყალობაა მორწმუნეთათვის, ხოლო უსამართლოებისთვის [ურწმუნოებისთვის] ის მხოლოდ ზრდის ზარალს. ——— [1]ალლაჰის წიგნის აიათები სულის განკურნებაა ისეთი სნეულებებისგან, როგორიცაა ეჭვი, თვალთმაქცობა და უმეცრება. ასევე, ისინი სხეულისთვისაც განკურნებაა, როდესაც ავადმყოფს მათ უკითხავენ (რუყიას სახით).

როდესაც ჩვენ ვასაჩუქრებთ ადამიანს წყალობებით [ჯანმრთელობით, კეთილდღეობით და სხვ.], ის კი იბრუნებს ზურგს და ამპარტავნობით იჭერს თავს (ჭეშმარიტების მიღებისგან). ხოლო როდესაც უბედურება დაატყდება თავს, მაშინ სასოწარკვეთილებაში ვარდება (ალლაჰის წყალობის მიმართ).

უთხარი (ჰეი, მოციქულო) (ხალხს): «ყველა მოქმედებს თავისი ბუნებისამებრ, და თქვენმა უფალმა უკეთ იცის ისინი, ვინც სწორ გზაზეა».

გეკითხებიან [ო, შუამავალო] შენ [ურწმუნონი] სულის თაობაზე [სულის არსზე]. უთხარი [მათ]: «სული ჩემი უფლის ბრძანებისგანაა [მხოლოდ მან იცის მის შესახებ], თქვენ კი არ გბოძებიათ ცოდნა, გარდა მცირედისა».

და რომ გვენებებინა [ჩვენ], უსათუოდ წავიღებდით იმას [ო, მუჰამმად], რაც ზეშთაგაგონეთ [ჩვენ შეგვიძლია ყურანი ამოვშალოთ შენი გულიდან], შემდეგ შენ ვერ იპოვიდი ამის გამო ჩვენს წინააღმდეგ ვერც მფარველს, და ვერც შემწეს (ვინც დაგიბრუნებდა ყურანს),

გარდა მოწყალებით შენი უფლისგან. ჭეშმარიტად, მისი მადლი შენდამი [ო, მუჰამმად] დიდია [შენ მოგენიჭა ის, რაც სხვა არავისთვის უბოძებიათ].

უთხარი: «თუნდაც, [რომ] გაერთიანდნენ ადამიანები და ჯინები იმისათვის, რომ მოიტანონ [შექმნან] მსგავსი ამ ყურანისა, ვერ მოიტანენ მის მსგავსს, თუნდაც ერთიმეორეს დაეხმარონ».

ჩვენ უკვე მოვიყვანეთ ამ ყურანში ყველანაირი მაგალითი [რათა ისინი მათ მიჰყოლოდნენ], მაგრამ ადამიანთა უმეტესობა უარყოფს ყველაფერს, გარდა ურწმუნოებისა.

და მათ [მრავალღმერთიანებმა] უთხრეს [მოციქულს]: «ჩვენ არ დაგიჯერებთ (ო, მუჰამმად), ვიდრე არ გამოგვიყვან წყაროს (მექქის მიწიდან).

ან სანამ არ გექნება ბაღი პალმებითა და ვაზით, რომელთა შორისაც მდინარენი იდენენ ჩუხჩუხით,

ან სანამ არ ჩამოგვიგდებ ცას, როგორც ამტკიცებ, ნაგლეჯებად, ან სანამ არ მოხვალ ალლაჰთან და ანგელოზებთან ერთად ჩვენს წინაშე.

ან არ გექნება სახლი ოქროს ჩუქურთმებით, ანდა არ ახვალ ზემოთ ცაში, და შენს ამაღლებასაც [ცად] არ ვირწმუნებთ, ვიდრე არ გარდმოგვივლენ წიგნს [ალლაჰისგან], რომელსაც წავიკითხავთ». უთხარი [ო, შუამავალო]: «დიდება ჩემს უფალს! ნუთუ მე მხოლოდ ადამიანი არ ვარ და ამავდროულად მოციქული?» [როგორ შემიძლია გავაკეთო ის, რასაც ითხოვთ ჩემგან?]

და რაც უშლის ხალხს იმის რწმენას, როცა უკვე მოვიდა მათთან ალლაჰისგან ჭეშმარიტი ხელმძღვანელობა [საკმარისი განმარტება], — მხოლოდ ისაა, რომ თქვეს: «ნუთუ ალლაჰმა ადამიანი გამოგზავნა მოციქულად?»

უთხარი [ო, შუამავალო]: «მიწაზე რომ ანგელოზნი დადიოდნენ მშვიდად, მაშინ ჩვენ ნამდვილად გარდმოვუვლენდით მათ ზეციდან ანგელოზებს შუამავლად[1]». ——— [1]მაგრამ დედამიწის ბინადარნი არიან ადამიანები, და ამიტომ ალლაჰის მიერ მათთან მოციქულად იქნა გაგზავნილი ადამიანი, რათა მათ შეძლონ მასთან საუბარი და მისი გაგება.

უთხარი [მათ]: «საკმარისია ალლაჰი მოწმედ ჩემსა და თქვენს შორის; ჭეშმარიტად, იგი თავის მონათა მცოდნე, მხედველია».

ვისაც ალლაჰი დაადგენს ჭეშმარიტ გზაზე, ის ჭეშმარიტი გზით მიდის [მიანიჭებს რწმენასა და მორჩილებას], ხოლო ვისაც გზას აუბნევს [დატოვებს მისი შეწევნის გარეშე, მას შემდეგ, რაც ის თვითონ აირჩევს ამას], ვერავის უპოვი მათ შემწედ [დამხმარედ], მის გარდა. და ჩვენ შევკრებთ მათ [გაზააბნეულთ] აღდგომის დღეს თავიანთი სახეებით ბრმებად, მუნჯებად და ყრუთ. [მათი საბოლოო] სამყოფელი იქნება გეენა [ჯოჯოხეთი]: რამდენჯერაც იგი შენელდება, იმდენჯერ ავუმაღლებთ/ავუგიზგიზებთ ცეცხლს მათ.

ეს [სასჯელი] სამაგიეროა მათთვის იმის გამო, რომ ისინი ურწმუნონი გახდნენ ჩვენი სასწაულების და თქვეს: «ნუთუ, როცა ჩვენ ვიქცევით ძვლებად და მტვრად, ნუთუ მართლა ვიქნებით აღდგენილნი როგორც ახალი ქმნილება?»

ნუთუ მათ არ უნახავთ [ან არ დაფიქრებულან], რომ ალლაჰს, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა, შეუძლია შექმნას მათი მსგავსნი? და მან [მრავალღმერთიანებისთვის] დაადგინა ვადა (მათი სიკვდილისა და სასჯელისათვის), რომლის შესახებაც არ არსებობს ეჭვი. მაგრამ უსამართლონი [ურწმუნონი] უარყოფენ ყველაფერს, გარდა ურწმუნოებისა.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «თუკი თქვენ გექნებოდათ ჩემი უფლის წყალობის საუნჯეები [რომლებიც არასოდეს ამოიწურება], მაშინაც კი თქვენ თავს შეიკავებდით [რაიმის მიცემისგან] იმის შიშით, რომ დაგელიოთ [და გაღარიბდეთ]. ნამდვილად, ადამიანი ძუნწია».

და [მე ალლაჰი] ვფიცავ, მივეცით [შუამავალ] მუსას ცხრა ცხადი სასწაული[1], და ჰკითხე [ო, მუჰამმად] ისრაელის შვილებს [შუამავალ იაყუბზე], იმაზე, თუ როგორ უთხრა ფარაონმა, როცა ის მივიდა [შუამავალი მუსა] მათთან: «ჭეშმარიტად, მე ვფიქრობ, რომ შენ, ჰეი მუსა, მოჯადოებული ხარ». ——— [1] ცხრა სასწაული-ნიშანი, რომლითაც ალლაჰმა წინასწარმეტყველი მუსა გააგზავნა ფირაუნთან: 1. კვერთხი; 2. თოვლივით თეთრი ხელი; 3. ზღვის გაპობა; 4. მოუსავლიანობის წლები; 5. წარღვნა, რომელმაც დატბორა მათი მინდვრები და ბაღები; 6. კალია, რომელმაც გაანადგურა მათი ნათესები, სახლების კარები, სახურავები და ტანსაცმელიც კი; 7. მწერები, რომლებმაც მათი პირუტყვი დაღუპეს; 8. ბაყაყები, რომლებიც მათ საკვებში, ჭურჭელსა და საწოლებში ჩნდებოდნენ; 9. სისხლი, რადაც გადაიქცა წყალი მათ მდინარეებსა და ჭებში.

[მუსა] თქვა: «შენ [ფარაონო] თავად იცი, რომ ეს (სასწაულები) გარდამოავლინა მხოლოდ ცათა და მიწის უფალმა, როგორც ნათელი მტკიცებულებები. და მე ნამდვილად ვფიქრობ, რომ შენ, ფარაონო, დაიღუპები».

და ფარაონმა ისურვა, რომ გაედევნა ისინი [მუსა და ისრაილის შთამომავლები] მიწიდან [ეგვიპტიდან], მაგრამ ჩვენ დავახრჩეთ იგი და ისინი, ვინც მასთან ერთად იყვნენ [მისი ჯარი], ყველანი [ზღვაში].

და ჩვენ ვუთხარით მის შემდეგ [ფარაონის სიკვდილის შემდეგ] ისრაილის შთამომავლებს: «იცხოვრეთ ამ მიწაზე, და როცა მოვა მარადიული სიცოცხლის დაპირება [დადგება სამსჯავროს დღე], ჩვენ შეგკრებთ ყველას ერთად (განკითხვის ადგილზე)».

და ჩვენ ჭეშმარიტებით გარდმოვავლინეთ იგი [ყურანი], და ჭეშმარიტებითვე ჩამოვიდა იგი [ყურანი] [უცვლელად] და ჩვენ გაგგზავნეთ შენ (ო, მოციქულო) მხოლოდ როგორც მახარობელი და როგორც შემგონებელი.

და [გარდმოგივლინეთ შენ],[ო, მოციქულო) ყურანი, რომელშიც ჩვენ განვაცალკევეთ [1], რათა შენ წაგეკითხა იგი ხალხისთვის აუჩქარებლად, და ჩვენ გარდმოვავლინეთ იგი გარდმოვლენით [2]. ——— [1] ჭეშმარიტება სიცრუისგან, ჭეშმარიტი გზა ცდომილებისგან, ნებადართული აკრძალულისგან. [2] ნაწილებად მოვლენათა შესაბამისად და ხალხის საჭიროებისამებრ, რათა განგვემარტა მათთვის გარკვეული დადგენილებები.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ირწმუნებთ მას [ყურანს] თუ არ ირწმუნებთ [ყურანს თქვენი რწმენით არაფერი არ დაემატება, და არც თქვენი ურწმუნოებით დააკლდება რამე]». ჭეშმარიტად, ისინი, ვისაც ებოძა ცოდნა მასზე უწინ [სწავლულები, რომლებიც იცნობენ ადრე გარდამოსულ წიგნებს], როცა [ყურანი] ეკითხებოდათ მათ, პირქვე [სახით] ემხობოდნენ თაყვანისცემით.

და ამბობენ: «დიდება ჩვენს უფალს! ნამდვილად, ჩვენი უფლის დაპირება უეჭველად შესრულდება».

და ისინი ეშვებიან თავიანთი ნიკაპებით [სახეებით] მიწაზე (სუჯუდში), ტირიან (იმ ზემოქმედებისგან, რაც ყურანის შეგონებებმა მოახდინა მათზე), და ეს [ყურანის მოსმენა] კიდევ უფრო ზრდის მათში თავმდაბლობას (ალლაჰის წინაშე).

უთხარი: «მოუხმეთ ალლაჰს ან მოუხმეთ მოწყალეს, როგორც არ უნდა მიმართოთ მას ვედრებით (რა სახელითაც არ უნდა მოუხმოთ), და მას ეკუთვნის ულამაზესი სახელები. და შენ [ო, მოციქულო] ნუ წარმოთქვამ ლოცვას ხმამაღლა[1], მაგრამ არც ჩურჩულით წარმოთქვა, არამედ აირჩიე გზა ამ ორს შორის [საშუალო ხმა]. ——— [1]რომ არ გაიგონონ მრავალღმერთიანებმა და არ შეურაცხყონ ყურანი და ის, ვინც იგი გარდამოავლინა.

და თქვი: «ქება ალლაჰს, რომელმაც არ აიყვანა თავისთვის შვილი, და არ ჰყავს მას თანაზიარი მბრძანებლობაში, და მას არ ჰყოლია მფარველი [რომ დაეცვა ალლაჰი] დამცირებისგან [რადგან იგი უზენაესია, დიდებული და არავისზე არაა დამოკიდებული]!» და განადიდე იგი ღირსეული დიდებით!

[ყოველი] ქება ეკუთვნის ალლაჰს, რომელმაც გარდმოავლინა თავის მონაზე [მუჰამმადზე] წიგნი და არ უქმნია მასში არანაირი სიმრუდე [გადახვევა ჭეშმარიტებისგან].

სწორად, რათა გააფრთხილოს (ურწმუნონი) ჩვენი დიდი რისხვის შესახებ [ალლაჰის მკაცრი სასჯელის შესახებ], და გაახაროს მორწმუნენი, რომლებიც კეთილ საქმეს სჩადიან, იმით, რომ მათთვის მზად არის კარგი საზღაური [სამოთხე],

სადაც ისინი დარჩებიან სამუდამოდ.

და რათა გააფრთხილოს ისინი [მრავალღმერთიანები], რომელთაც თქვეს: «ალლაჰმა აიყვანა თავისთვის შვილი [ვაჟი ან ქალიშვილები]».

არ აქვთ მათ ამის შესახებ არანაირი ცოდნა, და არც მათ მამებს [წინაპრებს], [რომლებსაც ბრმად მისდევენ, არ ჰქონიათ მსგავსი ცოდნა]. რა მძიმეა ეს სიტყვა, რომელიც გამოდის მათი პირიდან! ისინი არ ამბობენ არაფერს გარდა სიცრუისა!

ნუთუ შენ [ო, შუამავალო] მზად ხარ, რომ თავი დაიღუპო მწუხარებით მათ გამო [შენი ხალხის გამო], რადგან იმათ არ ირწმუნეს ეს შეგონება [ყურანი]?

ჭეშმარიტად, ჩვენ ვქმენით ის, რაც მიწაზეა მის სამკაულად, რათა გამოვცადოთ ისინი [ადამიანები], თუ ვინ არის მათგან უკეთესი საქმეებით.

და (ამ ქვეყნის დასასრულს) ჩვენ ნამდვილად ვაქცევთ იმას, [რაც მიწაზეა] ბრტყელ ველად, სრულიად უტყეოდ და უმცენაროდ,

ან შენ [ო, შუამავალო] გგონია, რომ გამოქვაბულის ხალხი და დაფისა [სადაც მათი სახელები იყო დაწერილი] იყო ყველაზე საოცარი ჩვენ სასწაულებს შორის? [მაგრამ ცათა, მიწისა და იმის შექმნა, რაც მათშია უფრო დიდი სასწაულია, ვიდრე ეს ამბავი]

აი, [ერთ დღეს] მორწმუნე ჭაბუკებმა [1] შეაფარეს თავი გამოქვაბულს და თქვეს: «უფალო ჩვენო! მოგვმადლე შენგან წყალობა, და გვიჩვენე ჩვენს საქმეში სისწორე [2]. ——— [1] თავიანთი ხალხის მხრიდან მრავალღმერთიანობის იძულებისა და საცდურის შიშით. [2] გაგვიმარტივე გზა, რომელიც მიგვიყვანს ისეთი საქმეების შესრულებამდე, რომლებიც შენ გიყვარს, და ჩვენ გავხდებით ისინი, ვინც სწორ გზას მიჰყვებიან.

და ჩვენ დავლუქეთ მათი ყურები [ჩავაგდეთ ღრმა ძილში] გამოქვაბულში მრავალი წლებით.

შემდეგ გამოვაღვიძეთ ისინი, რათა გაგვეგო, რომელი ჯგუფი [ერთმანეთთან ამათ შესახებ დავაში მყოფი] უკეთ გამოითვლიდა რამდენი წელი დაჰყვეს [გამოქვაბულში].

აჰა, გიამბობთ შენ [ო, შუამავალო] მათ ამბავს, ჭეშმარიტებით. ისინი იყვნენ ჭაბუკები, რომელთაც ირწმუნეს თავისი ღმერთი; ხოლო ჩვენ დავუმატეთ მათ ჭეშმარიტი გზა.

და სიმტკიცე მოვავლინეთ მათ გულებზე [რწმენით და ისინი განმტკიცდნენ მასში], როცა ფეხზე წამოდგნენ[1]: «ჩვენი ღმერთი ცათა და მიწის ღმერთია! ჩვენ არ მოვუხმობთ მის გარდა არავის, (რომ გვეთქვა რაიმე სხვა), მაშინ ნამდვილად ვიტყოდით გადამეტებულს [ჭეშმარიტებისგან შორს მყოფს]». ——— [1]ურწმუნო მმართველის წინაშე, რომელიც საყვედურობდა მათ იმის გამო, რომ კერპებს თაყვანს არ სცემდნენ.

[შემდეგ თქვეს მათ ერთმანეთში]: «ამ ჩვენმა ხალხმა დაიდგინა მის გარდა ღვთაებები. რატომ არ მოიტანეს მათთვის ცხადი მტკიცებულება? და ვინ არის იმაზე უსამართლო [ცოდვილი] [ვიდრე], ვინც ალლაჰზე სიცრუეს თხზავს?

და აი, როდესაც თქვენ განერიდეთ მათ [თქვენს ხალხს] და იმას [კერპებს], რასაც ისინი ალლაჰის გარდა ეთაყვანებიან, მაშინ შეაფარეთ თავი გამოქვაბულს (რათა მხოლოდ ერთ ალლაჰს ეთაყვანოთ). თქვენი უფალი გადმოგაფენთ თქვენზე თავის წყალობას და მოგიმზადებთ დახმარებას თქვენს საქმეში [გაგიადვილებთ ამ გამოქვაბულში საარსებო საშუალებების მოპოვებას]». (შემდეგ ალლაჰმა მათზე ღრმა ძილი მოავლინა და დაიცვა ისინი.)

და შენ დაინახავ, რომ მზე როდესაც ამოდის გადაიხრება გამოქვაბულის ხალხის მარჯვენა მხარეს და როცა ჩადის - მარცხენა მხარეს. ისინი კი მის შუაში [გამოქვაბულში] იყვნენ. ეს არის ალლაჰის ერთი სასწაულთაგანი. და ვისაც ალლაჰი დაადგენს ჭეშმარიტ გზაზე, ის ჭეშმარიტი გზით წავა, ხოლო ვისაც გზას აუბნევს, შენ ვერ უპოვი მას ვერც შემწეს და ვერც დამხმარეს.

და შენ მათ მღვიძარედ მიიჩნევ, მაშინ, როცა ისინი [გამოქვაბულის ჭაბუკები] [ნამდვილად] მძინარენი იყვნენ. ვაბრუნებდით მათ მარჯვნივ და მარცხნივ; ხოლო მათი ძაღლი თათებწაწვდილი იწვა ზღურბლზე. ისინი რომ დაგენახა, პირს იბრუნებდი მათგან შეშინებული.

ამგვარად აღვადგინეთ [გავაღვიძეთ] ისინი [იმავე სახით, როგორებიც იყვნენ.], რათა ერთურთისათვის ეკითხათ [იმაზე, რამდენ ხანს იმყოფებოდნენ ისინი გამოქვაბულში]. თქვა ვიღაცამ მათგან: «რამდენხანს შევყოვნდით?!» თქვეს: «ერთ დღეს ან დღის რაღაც მონაკვეთს». [სხვებმა კი] თქვეს: «თქვენმა უფალმა უკეთ იცის, რამდენხანს შეყოვნდით, გაგზავნეთ ერთი თქვენგანი ამ თქვენი ფულით ქალაქში. შეხედოს [ქალაქის მცხოვრებთაგან], ვისი საჭმელიც უფრო სუფთაა და მოგიტანოთ სარჩო მისგან. მაგრამ სიფრთხილე გამოიჩინოს და თქვენი არსებობა არ აგრძნობინოს არავის.

ვინაიდან, თუ ისინი შეგამჩნევენ, ქვებით ჩაგქოლავენ (სასიკვდილოდ) ან ძალით შეგაქცევენ თავიანთ რწმენაზე [მრავალღმერთიანობაზე], და მაშინ [თუ ამას დაემორჩილებით] ვეღარასოდეს მიაღწევთ წარმატებას [სამოთხეში ვერ შეხვალთ]».

ამგვარად ვაცნობეთ [იმ ჭაბუკებზე] მათ [იმ ხალხისთვის, ვინც მათ დროში ცხოვრობდა], რათა გაეგოთ, რომ ალლაჰის აღთქმა [აღდგომის დღეზე] ჭეშმარიტია, და რომ საათში [სამსჯავროს დღის დადგომა] ეჭვი არ არის. და ისინი კამათობდნენ ერთმანეთში მათი მდგომარეობის შესახებ. და თქვეს: «ააგეთ მათ თავსზემოთ [ამ გამოქვაბულის] შენობა [ტაძარი] [რათა მან დაფაროს ისინი] [და თავი დაანებეთ ამ ჭაბუკებს, რადგან] მათი ღმერთი მათ ყველაზე უკეთ იცნობს». თქვეს იმათ, რომელთაც უპირატესობა მოიპოვეს მათ საქმეში: «უსათუოდ ავაგებთ მათ თავსზემოთ სალოცავს».

იტყვიან ისინი [იმ ჭაბუკებზე დავაში მყოფნი]: «სამნი იყვნენ, მეოთხე კი ძაღლი». და იტყვიან: «ხუთნი იყვნენ, მეექვსე კი მათი ძაღლი». მხოლოდ ვარაუდით დაფარულზე. და ამბობენ: «შვიდნი იყვნენ, ხოლო მერვე მათი ძაღლია». უთხარი [ო, შუამავალო]: «ჩემმა უფალმა უკეთ იცის მათი რიცხვი, მათ კი არაფერი არ იციან, მცირედის გარდა», და ნუ იკამათებ მათ შესახებ, გარდა ცხადად, და მათ შესახებ მათგან არავის შეეკითხო.

და ნუ იტყვი რაიმე საქმის შესახებ: «ჭეშმარიტად, მე ამას ხვალ გავაკეთებ»,

გარდა იმისა, რასაც ინებებს ალლაჰი. და გაიხსენე შენი ღმერთი როცა [რაიმე] დაგავიწყდება და თქვი: «ეგებ, მიწინამძღვროს ჩემმა ღმერთმა სიმართლესთან უფრო ახლოს, ვიდრე ეს არის».

და ისინი [ჭაბუკები] დარჩნენ თავიანთ გამოქვაბულში (ძილში მყოფნი) სამასი წლის განმავლობაში და დაამატეს კიდევ ცხრა წელი.

თქვი (ო, მოციქულო მუჰამედო), თუ მათ შესახებ გკითხავენ: «ალლაჰმა ყველაზე უკეთ იცის, რამდენ ხანს დარჩნენ ისინი. (რადგან) მას ეკუთვნის ცათა და მიწის დაფარული [საიდუმლო] ცოდნა. რაოდენ სრულყოფილად ხედავს და ისმენს იგი! მათ არ ჰყავთ მის გარდა მფარველი, და იგი არავის აქცევს თავისი განჩინებისა და გადაწყვეტილების თანამონაწილედ».

და წაიკითხე [ო, შუამავალო] ის, რაც ზეშთაგეგონა შენი ღმერთის წიგნიდან [ყურანიდან]. არავის ძალუძს შეცვალოს მისი სიტყვები, და შენ ვერასოდეს იპოვი მის გარდა თავშესაფარს და მფარველობას.

და დაიმორჩილე შენი სული მათთან ერთად, რომელნიც ევედრებიან თავიანთ ღმერთს დილიდან [მზის ამოსვლიდან] საღამომდე [მზის ჩასვლამდე], და ილტვიან მისი წყალობისკენ. და არ აარიდო თვალი [ღვთის მსახურებს, რათა მდიდარ ურწმუნოთა მიმართ გამოიჩინო ყურადღება] მათ ამქვეყნიური ცხოვრების სიტკბოების სურვილით და არ მოუხარო ქედი მათ, ვისი გულიც უგულისხმო ვაქციეთ ჩვენი ხსენებისადმი; და ვინც საკუთარ სურვილებსაა აყოლილი, ის ისედაც, თავის საქმეში ზღვარს გადასულა.

და თქვი: «ჭეშმარიტება თქვენი ღმერთისგანაა, ვისაც სურს, ირწმუნებს, და ვისაც სურს, არ ირწმუნებს! ჭეშმარიტად, გავუმზადეთ უსამართლოებს ცეცხლი, რომელიც გარემოიცავს მათ. თუკი შველას ითხოვენ, მიეშველებიან ადუღებული ზეთის მსგავსი წყლით, რომელიც წვავს სახეებს. რა საძაგელი სასმელია და რა ცუდი თავშესაფარი [ჯოჯოხეთი]».

რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმე აკეთეს, – ჭეშმარიტად, არ დავუკარგავთ საზღაურს იმათ, ვინც კარგი საქმე აკეთა.

სწორედ მათთვისაა [გამზადებული] სამოთხის ბაღები, რომელთა ძირს მიედინებიან მდინარეები. შეიმკობენ იქ ოქროს სამკაულებს და შეიმოსავენ აბრეშუმისა და მწვანე ატლასის სამოსს. წამოწოლილნი იქნებიან სავარძლებზე. რა მშვენიერი ჯილდო და რა მშვენიერი თავშესაფარია იგი [სამოთხე].

და მოუყვანე მათ (ო, მოციქულო მუჰამედო) მაგალითი [იგავი] ორი კაცის შესახებ (რომლებიც ერთ-ერთ წინა ხალხში ცხოვრობდნენ; ერთი მათგანი მორწმუნე იყო, ხოლო მეორე — ურწმუნო). ჩვენ ერთ მათგანს (ამ ორს შორის, კერძოდ ურწმუნოს), გავუჩინეთ ორი ვენახის ბაღი და მათ გარშემო ფინიკის ხეები შემოვავლეთ, ხოლო მათ შორის ნათესები მოვაწყვეთ; (ასე რომ, მას დიდი სიმდიდრე და უხვი საარსებო საშუალებები ჰქონდა.)

ორივე ბაღმა გამოიღო თავისი ნაყოფი და არაფერი გაუფუჭდათ [ნაყოფიდან]. და ჩვენ გავატარეთ მათ შორის [ამ ორ ბაღს შორის] მდინარე [რომ ბაღების და ნათესების მორწყვა მარტივად შესძლებოდათ]

და ჰქონდა მას [ამ ორი ბაღის მფლობელს] ნაყოფი (და სხვა სიმდიდრეც), და მან უთხრა თავის თანამგზავრს [მორწმუნეს], რომელსაც ესაუბრებოდა: «მე მეტი ქონება მაქვს, ვიდრე შენ, და ხალხითაც (დამხმარეებით) ძლიერი ვარ შენზე».

და შევიდა იგი თავის ბაღში, თვითონვე თავის თავს უსამართლოდ მოქცეული [იმით, რომ არ სწამდა აღდგომის დღის], და თქვა [ნაყოფით აღფრთოვანებულმა]: «არ ვფიქრობ, რომ ეს [ბაღი] ოდესმე განადგურდება

და არ ვფიქრობ, რომ საათი [სამსჯავროს დღე] დადგება. და თუ მაინც დავუბრუნდები ჩემს უფალს [როგორც შენ [მორწმუნე] ამტკიცებ], მაშინ, უეჭველად, მე ვპოვებ (ალლაჰთან) უკეთესს, ვიდრე ეს [ბაღი], დაბრუნების შემდეგ».

უთხრა მას [ბაღის მფლობელს] მისმა [მორწმუნე] თანამგზავრმა, მასთან საუბრისას: «ნუთუ შენ ურწმუნოებას გამოხატავ იმაში, ვინც შეგქმნა მიწისგან, შემდეგ წვეთისგან [თესლისგან], მერე კი გაგასწორა და შეგქმნა სრულყოფილ ადამიანად?

მაგრამ (მე არ ვიტყვი იმას, რასაც შენ ამბობ და ვიტყვი): «იგი, ალლაჰი ჩემი ღმერთია. და მე არ დავუდგენ თანაზიარად ჩემს ღმერთს არავის,

რატომ არ თქვი, როცა შენს ბაღში შედიოდი [რომელიც ასე გახარებდა]: "ეს — ის არის, რაც ალლაჰმა ისურვა [რომ მქონოდა] არ არსებობს ძალა (მისი მოპოვებისა) გარდა ალლაჰისა!" თუკი შენ მხედავ მე შენზე ღარიბად, [როგორც] ქონებით, ასევე შვილებით,

მაშ, შესაძლოა ჩემმა უფალმა მომანიჭოს შენს ბაღზე უკეთესი და (შენ კი დაგაკარგვინოს ეს წყალობა) და ზეციდან მოუვლინოს მას [შენს ბაღს] სასჯელი, რის შედეგადაც იგი გადაიქცეს გლუვ და სწორ ადგილად [მიწასთან გასწორდეს] და მასზე აღარაფერი აღმოცენდეს,

ან მისი წყალი მიწის სიღრმეში ჩავიდეს, ისე რომ ვეღარ შეძლო მისი მოძებნა და მოპოვება».

და მისი [ურწმუნოს] ნაყოფი განადგურებამ მოიცვა, და ხელების ქნევა დაიწყო [მწუხარებით] იმ ხარჯისათვის რაც გაიღო ბაღისთვის, ახლა კი ის [ბაღი] დაცარიელდა საფუძვლიანად [დაემხო საყრდენი, რომელიც ვაზს ეჭირა], და ამბობს (ბაღის მფლობელი): «ნეტავ, არავინ დამედგინა თანაზიარად ჩემი ღმერთისთვის».

და არ აღმოაჩნდა მას ისეთი დამხმარენი (რომლებითაც ამაყობდა), რომლებიც ალლაჰის გარდა დაეხმარებოდნენ (და ალლაჰის სასჯელს აარიდებდნენ, რომელიც მას დაატყდა თავს), და არც თავად შეეძლო საკუთარი თავის დახმარება.

იქ (იმ მდგომარეობაში) დახმარება მხოლოდ ალლაჰს ეკუთვნის, ჭეშმარიტს. იგი არის საუკეთესო, როგორც ჯილდოს მიმნიჭებელი, და საუკეთესო, როგორც საბოლოო შედეგის განმსაზღვრელი.

და მოუყევი მათ [ო, შუამავალო] [ხალხს] მაგალითი ამქვეყნიური ცხოვრების შესახებ, ის ჰგავს წყალს, რომელიც ჩვენ ზეციდან გარდმოვავლინეთ [წვიმის სახით], ამ წყალს შეერწყა მიწის მცენარეულობა და ამოიზარდა, და მალევე ის იქცა გამომშრალ, მტვრად ქცეულ ბალახად, რომელსაც ქარი აქეთ-იქით ფანტავს. ნამდვილად, ალლაჰი ყოველი საქმის ზედამხედველი, ყოვლისშემძლეა.

ქონება და შვილები სამშვენისია მიწიერი ცხოვრების, ხოლო წარუვალი კეთილი საქმენი უკეთესია შენი ღმერთის წინაშე საზღაურით და უკეთესია იმედით!

და (გაიხსენე) ის დღე [განკითხვის დღე], როდესაც ჩვენ მთებს ადგილებიდან დავძრავთ, და შენ იხილავ მიწას გაშიშვლებულს [ისეთს, რომელზეც ყველაფერი გამოჩნდება]. ჩვენ შევკრებთ მათ ყველას — როგორც პირველებს, ისე უკანასკნელებს — და არ დავტოვებთ არავის მათგან.

და ისინი ყველანი მწკრივებად წარდგებიან შენი უფლის წინაშე (და ეთქმებათ ურწმუნოებს): «აი, თქვენ მოხვედით ჩვენთან, როგორც პირველად შეგქმენით [შიშვლები, ფეხშიშველნი, ქონებისა და შვილების გარეშე]. მაგრამ თქვენ მიწიერ ცხოვრებაში ამტკიცებდით, რომ ჩვენ არ დაგინიშნავდით განსაზღვრულ დროს».

დაიდება წიგნი და ნახავ ცოდვილებს შეშინებულთ იმისაგან, რაც მასშია, და იტყვიან: «სიმწარე ჩვენდა, ეს რა წიგნია, არაფერია გამოტოვებული, არც მცირე, არც დიდი, ყველაფერი აღნუსხულია». და ისინი თავიანთ წინაშე წარმოდგენილს იხილავენ ყველაფერს, რაც (ამქვეყნიურ ცხოვრებაში) ჩაუდენიათ. და არავის მოექცევა შენი უფალი უსამართლოდ.

და აი, ჩვენ ვუთხარით ანგელოზებს: «პირქვე დაემხეთ (საჯდაზე) ადამის წინაშე (მისდამი პატივისცემის გამოსახატავად და მისი უპირატესობის საჩვენებლად)!» მათ ყველამ გააკეთეს საჯდა, გარდა იბლისისა. იგი ჯინთაგანი იყო და თავისი უფლის ბრძანებას ეურჩა. ნუთუ თქვენ (ო, ადამიანებო) აირჩევთ მას [იბლისს] და მის შთამომავლობას თქვენს მფარველებად ჩემს ნაცვლად, მაშინ როცა ისინი თქვენი მტრები არიან? რა ცუდი გაცვლაა უსამართლოთათვის (ალლაჰისადმი მორჩილების შეცვლა სატანისადმი მორჩილებით!).

არ ამიყვანია მე ისინი [იბლისი და მისი შთამომავლობა] მოწმეებად [ან თანამონაწილეებად] ცათა და მიწის შექმნისას, და არც მათი თავიანთი თავის შექმნისას. და არ დამიდგენია გზააბნეულნი თანაშემწეებად.

და იმ დღეს [განკითხვის დღეს] ალლაჰი უზენაესი იტყვის: «მოუხმეთ ჩემს თანაზიართ, რომელთაც თქვენ ამტკიცებდით (რომ თაყვანისცემის ღირსნი იყვნენ)». მაშინ ისინი მოუხმობენ მათ (დასახმარებლად), მაგრამ ის ცრუ ღვთაებები პასუხს არ გასცემენ. და ჩვენ მათ შორის დავადგენთ დამღუპველ გამყოფს (ჯოჯოხეთში).

და დაინახავენ ცოდვილები [ურწმუნონი] ცეცხლს და იფიქრებენ, რომ იქ იქნებიან ჩაგდებულნი. და ვერ ჰპოვებენ იქიდან გამომყვანს.

ჩვენ უკვე მოვიყვანეთ ამ ყურანში ყველა სახის მაგალითები [რათა ისინი მიჰყოლოდნენ მათ] [რათა მათგან მიეღოთ შეგონება და ერწმუნათ], მაგრამ ადამიანი ყველაზე მეტად მიდრეკილია დავისაკენ!

და ხალხს არ აბრკოლებდა არაფერი იმისგან, რომ ერწმუნათ და ეთხოვათ თავიანთი უფლის მიტევება, მას შემდეგ რაც მათთან მოვიდა მართალი გზის მაჩვენებელი [ყურანი], გარდა იმისა, რომ ისინი ელოდნენ ან წარსულ თემებზე მოსულ სასჯელის მაგალითს [რაც დაცინვით სთხოვეს შუამავალს], ან რომ მათ დაატყდებოდათ სასჯელი პირდაპირ თვალწინ.

და არ წარმოგვიგზავნია შუამავლები, თუ არა მახარობლებად და შემგონებლებად. და სიცრუით წინაღუდგნენ ისინი, რომელთაც არ ირწმუნეს, რათა ამაო ექმნათ მისით ჭეშმარიტება. და მასხრად იგდებდბენ ჩემს სასწაულებს და იმას, რითაც შეაგონებდნენ.

და ვინ არის იმაზე უსამართლო [ცოდვილი], ვისაც შეახსენეს მისი ღმერთის სასწაულები, მან კი ზურგი აქცია მათ და დაივიწყა ის, რაც გაამზადეს მისმა ხელებმა? ჩვენ დავადგინეთ მათ გულებზე საბურველნი, რათა ვერ გაიაზრონ იგი და მათ ყურებში - სიყრუე. და თუ მათ ჭეშმარიტი გზისკენ მოუხმობენ, სწორ გზას მაინც არ დაადგებიან არასოდეს.

და შენი ღმერთი [ო, შუამავალო] მპატიებელია, წყალობის მფლობელი. რომ დაესაჯა ისინი იმისათვის, რაც მოიხვეჭეს, დაუჩქარებდა სასჯელს, მაგრამ მათ დათქმული დრო აქვთ და ვერ იპოვიან მისგან თავშესაფარს.

და ეს სოფლები დავღუპეთ იმისათვის, რომ უსამართლოდ მოიქცნენ და დავადგინეთ ჟამი მათი აღსასრულისა.

და უთხრა [შუამავალმა] მუსამ თავის მსახურს: «არ გავჩერდები, ვიდრე არ მივაღწევ ორთავე ზღვის შესართავს, ან ვივლი წლები (რათა შევხვდე იმ ღვთისმოსავს[1], რომლისგანაც ვისწავლი იმას, რაც არ ვიცი)». ——— [1]ერთხელ წინასწარმეტყველ მუსას (მშვიდობა მას) ჰკითხეს: "ვინ არის ადამიანთა შორის ყველაზე მცოდნე?" მან უპასუხა: "ყველაზე მცოდნე მე ვარ". ამის შემდეგ ალლაჰმა მას გამოცხადება მოუვლინა და აცნობა, რომ მისი ერთ-ერთი მონა — ხიდრი — უფრო მეტ ცოდნას ფლობდა (გარკვეულ საკითხებში). მაშინ მუსამ (მშვიდობა მას) გადაწყვიტა შეხვედროდა მას, რათა მისგან ესწავლა. (იხ. საჰიჰ ალ-ბუხარი)

და როდესაც მათ ორმა მიაღწიეს ორი ზღვის შესართავს [შეხვედრის ადგილს] (და კლდესთან დასხდნენ), მათ დაავიწყდათ თავიანთი თევზი[1], (რომელიც მუსამ საკვებად წამოიღო). მაშინ ის (ალლაჰის ნებით) გაცოცხლდა, კალათიდან გადახტა და თავისი გზა ზღვისკენ აიღო [გაცურა], ხოლო წყალში მისთვის გასასვლელივით გზა გაჩნდა [თაღის მსგავსი ნაკვალევი დატოვა]. ——— [1]ალლაჰმა მუსას (მშვიდობა მას) აცნობა, რომ ხიდრს შეხვდებოდა იმ ადგილას, სადაც გაქრებოდა თევზი, რომელსაც გზაში თან წაიღებდნენ. თუმცა მუსასაც და მის მსახურსაც ეს დაავიწყდათ. როდესაც მათ იმ ადგილს მიაღწიეს, ალლაჰმა თევზი გააცოცხლა, მან კალათიდან ამოხტა და ზღვაში გაცურა.

და როცა გადალახეს [მუსამ და იუშამ] (ის ადგილი სადაც თევზი დაავიწყდათ) უთხრა თავის მსახურს: «მოგვართვი ჩვენი სადილი. ამ მგზავრობით ძალიან დავიღალეთ».

[მუსას მსახურმა] უთხრა: «გახსოვს, როგორ შევაფარეთ თავი იმ კლდეს? ნამდვილად, მე დამავიწყდა (მეთქვა შენთვის), რაც თევზს დაემართა. და მხოლოდ სატანამ მაიძულა დამვიწყებოდა იგი, რათა არ მეთქვა [შენთვის] ამის შესახებ. და თევზმა აიღო თავისი გზა ზღვაში საოცარი ფორმით».

[შუამავალმა მუსამ] თქვა: «აი ეს არის ზუსტად ის, რასაც ვეძებდით». და ორივე დაბრუნდნენ უკან (იმ კლდისკენ) თავიანთ კვალზე მიმყოლნი.

და მათ [მუსამ და იუშა᾿მა] იქ იპოვეს ერთი ჩვენი მორჩილი [ხიდრი], რომელსაც ჩვენ მივანიჭეთ ჩვენი წყალობა და ვასწავლეთ ჩვენგან (ერთ) ცოდნა [მისთვის გავხსენით დაფარული, საიდუმლო ცოდნა].

და უთხრა მუსამ: «შეიძლება თუ არა, რომ შენ მოგყვე, რათა მასწავლო იმ ცოდნიდან, რაც შენ მოგეცა სწორი გზის შესახებ?»

(ხადრმა) უთხრა (მუსას): «ჭეშმარიტად, შენ ვერ შეძლებ ჩემთან ერთად საჭირო მოთმინების გამოვლენას,

და როგორ შეძლებ (ო, მუსა) მოთმინებას იმაზე, რასაც არ ფლობ ცოდნით [რაც შენ არ იცი]?»

[შუამავალმა მუსამ] უთხრა: «შენ მპოვებ მე, თუ ალლაჰი ისურვებს, მოთმინებით აღსავსეს, და არ შეგეწინააღმდეგები არც ერთ შენს საქმეში».

ხიდრმა უთხრა [მუსას]: «თუ გამომყვები, არაფრის შესახებ არ მკითხო, ვიდრე თვითონ არ შეგახსენებ».

და ისინი (მუსა და ხიდრი) კვლავ გზას გაუდგნენ ზღვის სანაპიროს გასწვრივ. როდესაც ისინი გემზე ავიდნენ, მან [ხიდრმა] გემი გახვრიტა (ერთ-ერთი ფიცრის ამოგლეჯით). მუსამ (მშვიდობა მას) უთხრა: «ნუთუ ეს გემი იმისთვის გახვრიტე, რომ მასზე მყოფი ადამიანები დაგეღუპა? ნამდვილად, შენ ძალიან მძიმე საქმე ჩაიდინე!»

(ხიდრმა) უთხრა: «ნუთუ არ გითხარი, რომ ვერ შეძლებ ჩემთან მოთმინებას?»

[მუსამ] უთხრა: «ნუ გამკიცხავ იმის გამო, რომ დამავიწყდა, და ნუ დამიმატებ ჩემი საქმისათვის სიმძიმეს».

და განაგრძეს გზა [მუსამ და ხიდრმა], და როცა შეხვდნენ ერთ ბიჭს [რომელიც თამაშობდა სხვა ბავშვებთან ერთად], მან [ხიდრმა] მოკლა იგი, [მუსამ] თქვა: «ნუთუ შენ მოკალი უმანკო სული არა სამაგიეროდ [არა სულის წილ]? ნამდვილად, შენ ჩაიდინე მეტად გაუმართლებელი და დაგმობილი საქმე!»

[ხიდრმა] უთხრა: «ნუთუ არ გითხარი, რომ ვერ შეძლებ ჩემთან მოთმინებას?»

[მუსამ] თქვა: «თუ ამის შემდეგ კიდევ რამეზე გკითხავ, ნუ ამიყვან შენს თანამგზავრად [დამტოვე] და მიიღე ჩემგან გამართლება».

და გაემართნენ [მუსა და ხიდრი], ვიდრე ერთი სოფლის ბინადრებს შეხვდებოდნენ. საჭმელი სთხოვეს მის ბინადართ; მათ კი უარი უთხრეს, რომ გამასპინძლებოდნენ. და დაინახეს იქ კედელი, რომელიც ჩამონგრევის პირას იყო. ხოლო იმან (ხიდრმა) გაასწორა იგი. უთხრა [მუსამ]: «თუ შენ მოგესურვებინა, ნამდვილად აიღებდი ამის სანაცვლოდ საზღაურს».

[ხიდრმა] მიუგო: «ეს კი ნამდვილად განშორებაა ჩემი და შენი, მე შენ გაცნობებ განმარტებას იმისას, რისი მოთმენაც ვერ შეძელი.

რაც შეეხება ხომალდს, იგი ეკუთვნოდა ღარიბებს, რომელნიც მუშაობდნენ ზღვაში. მე მსურდა ხომალდის დაზიანება, რადგან მათ უკან მეფე იყო, რომელიც იძულებით ითვისებდა ყველა ხომალდს.

რაც შეეხება ყმაწვილს, მისი მშობლები მორწმუნენი იყვნენ, და ჩვენ შევშინდით [ვიცოდით], რომ თუ იგი [იცოცხლებდა] მოუტანდა ზიანს მათ ზღვარგადასულობითა და ურწმუნოებით,

და ჩვენ გვსურდა, რომ სანაცვლოდ [ანუ მოკვლული ყმაწვილის სანაცვლოდ] მიეცა მათთვის მათ ღმერთს უკეთესი სიწმინდით და უფრო ახლო მოწყალებასთან,

რაც შეეხება კედელს, იგი ეკუთვნოდა ორ ობოლ ყმაწვილს ამ ქალაქში, მის ქვეშ კი იყო განძი მათთვის, მათი მამა მართალი კაცი იყო და ამიტომაც შენმა ღმერთმა ისურვა, რომ მათ სრულწლოვანებამდე მიეღწიათ, მერე კი ამოეღოთ თავიანთი განძი მოწყალებით შენი ღმერთისაგან. და რაც მე გავაკეთე — ეს არ იყო ჩემი გადაწყვეტილებით [საკუთარი სურვილით], არამედ ალლაჰის ბრძანებით. აი, ესაა განმარტება იმისა, რისი მოთმენაც ვერ შეძელი».

და გეკითხებიან [მრავალღმერთიანები და იუდეველები] შენ [ო, შუამავალო] ზულყარნაინის შესახებ. უთხარი [მათ]: «მე წაგიკითხავთ თქვენ მის შესახებ შეხსენებას».

ჩვენ იგი [ზულ-ყარნაინი] დავამკვიდრეთ ქვეყანაზე და ვუბოძეთ მას გზა ყოველივესაკენ [ყველაფერი, რაც მას სჭირდებოდა თავისი მიზნის მისაღწევად მაგალითად, ცოდნა, უნარები, ძალა…].

და ის გაუყვა ერთ გზას.

ვიდრე მზის დასავალს მიაღწევდა და დაინახა, რომ იგი ჩადიოდა ცხელ, ამღვრეულ წყაროსთვალში, რომელთანაც ნახა ხალხი. ვუთხარით: «ჰეი, ზულ-ყარნაინ, ან დასჯი [თუ არ ირწმუნებენ], ან დაადგენ მათში სიკეთეს [მოუწოდებ რწმენისკენ და ასწავლო ჭეშმარიტი გზა]».

[ზულ-ყარნაინმა] თქვა: «რაც შეეხება იმას, ვინც უსამართლოდ იქცევა, დავსჯით (მას) [ამქვეყნად], შემდგომ დაბრუნებულ იქნება თავიანთ ღმერთთან და იგი დასჯის მას მძიმე სასჯელით .

რაც შეეხება იმას, ვინც ირწმუნა და კეთილი საქმენი აკეთა, მიეგება საუკეთესო საზღაური [სამოთხე]. და ვეტყვით მას ჩვენი ბრძანებიდან სიადვილეს».

შემდეგ ის [ზულ-ყარნაინი] გზას გაუდგა.

როდესაც მზის ამოსვლის ადგილამდე მივიდა, მან დაინახა, რომ მზე ამოდიოდა ხალხზე, ვისთვისაც ჩვენ არ გვქონია შექმნილი მზისგან დასაფარი არაფერი [ მათ არ ჰქონდათ არც შენობები, არც ხეები, რომლებიც მზისგან დაფარავდნენ],

ამრიგად [ის ასამართლებდა ხალხს, რომლებიც ცხოვრობდნენ მზის ამოსვლის მხარეს, ისევე როგორც მათ, ვინც იყო მზის ჩასვლის მხარეს]. და ჩვენ გარემოვიცავით ყველაფერი ცოდნით, რაც მასთან იყო [ვიცოდით მისი ხელმწიფობის ლაშქრისა და აღჭურვილობის შესახებ].

შემდეგ ის [ზულ-ყარნაინი] გზას გაუდგა.

ვიდრე მიაღწევდა ორ წინაღობას [მთას] შორის. და ნახა მათ შორის ხალხი, რომლებსაც ძლივს ესმოდათ [სხვა ადამიანთა საუბარი].

მათ უთხრეს: «ჰეი, ზულ-ყარნაინ, ჭეშმარიტად, იაჯუჯი და მაჯუჯი ქვეყანაზე სიავეს ავრცელებენ [ხოცავდნენ ადამიანებს და ანადგურებდნენ ნათესებს]. და ხომ არ შეგვეკრიბა შენთვის გადასახადი, რათა აღგემართა ჩვენსა და მათ შორის ზღუდე?»

[ზულ-ყარნაინმა] უთხრა: «ის, რაზედაც გამამტკიცა ჩემმა ღმერთმა [მომანიჭა მმართველობა და შესაძლებლობები], უკეთესია [ვიდრე თქვენი ქონება]. შემეწიეთ ძალით [მუშახელით და სამუშაო იარაღით] და მე აღვმართავ თქვენსა და მათ შორის ზღუდეს.

მომიტანეთ რკინის ნაჭრები», როცა უკვე აღავსო [გაათანაბრა მშენებლობით] ორ კლდის შორისი! თქვა: «დაჰბერეთ!» და როცა მან აქცია იგი ცეცხლად, თქვა: «მომიტანეთ, გადავასხამ ამას გამდნარ სპილენძს!»

და ვერ შეძლეს [იაჯუჯ-მაჯუჯებმა] მისი გადალახვა და ვერ შეძლეს მისი გახვრეტაც.

[ზულ-ყარნაინმა] თქვა: «ეს არის წყალობა ჩემი ღმერთისგან [ადამიანებზე]. და როცა აღსრულდება აღთქმა ჩემი ღმერთისა [იაჯუჯისა და მაჯუჯის გამოსვლაზე], იგი მას მიწასთან გაასწორებს, და ჩემი ღმერთის აღთქმა ჭეშმარიტებაა».

და ჩვენ დავტოვეთ ისინი (იაჯუჯი და მაჯუჯი) ისე, რომ (როდესაც დადგება ჩვენი აღთქმა მათი გამოსვლის შესახებ), ზოგიერთი მათგანი [იაჯუჯისა და მაჯუჯისგან] ერთმანეთს შეერევა (მათი სიმრავლის გამო). ხოლო იმ დღეს, როდესაც ჩაბერილი იქნება საყვირში, ჩვენ შევკრებთ მათ ყველას.

და იმ დღეს [განკითხვის დღეს], ურწმუნოებს ჯოჯოხეთს წარვუდგენთ.

მათ, რომელთაც თვალებზე ედოთ საბურველი [ამქვეყნიურ ცხოვრებაში] ჩემი ხსენებისგან და მათ მოსმენაც კი არ შეეძლოთ [არგუმენტები, რომლებიც ჭეშმარიტ რწმენაზე მიუთითებენ,]

ნუთუ ეგონათ იმათ, რომელთაც არ ირწმუნეს, რომ დაიდგენენ ჩემს მსახურებს ჩემს მაგივრად მფარველებად? ჭეშმარიტად, ჩვენ გავუმზადეთ ურწმუნოებს ჯოჯოხეთი განსასვენებლად.

უთხარი [ო შუამავალო]: «ხომ არ გვეცნობებინა თქვენთვის საქმეებში ყველაზე უფრო ხელმოცარულთა შესახებ,

რომელთა მცდელობაც ამაო იქნა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, თუმცა თვითონ კი მიიჩნევენ, რომ კარგ საქმეს აკეთებენ».

ასეთნი არიან ისინი, რომლებმაც არ ირწმუნეს თავიანთი უფლის აიათები (ნიშნები) და მასთან შეხვედრა. ამიტომ მათი საქმეები ფუჭი აღმოჩნდა (რადგან ურწმუნოსგან არანაირი საქმე არ მიიღება), და აღდგომის დღეს ჩვენ მათთვის (მათი კეთილი საქმეებისათვის) არ დავადგენთ არავითარ წონას [მათი კეთილი საქმეები არაფრად ჩაითვლება და არ ექნება არანაირი ღირებულება].

ეს არის მათი საზღაური: ჯოჯოხეთი, იმის გამო, რომ არ ირწმუნეს, და ჩემი სასწაულები და შუამავლები სასაცილოდ გაიხადეს.

ჭეშმარიტად, მათ, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს, ექნებათ ფირდავსის [ყველაზე უმაღლესი სამოთხე] სამოთხე სამკვიდროდ.

ისინი მარადიულად დარჩებიან მათში [სამოთხის ბაღებში] და არ ისურვებენ მათ [იმ ბაღთა] რაიმე სხვა რამით შეცვლას.

თქვი (ო, მოციქულო): «თუ ზღვა ჩემი უფლის სიტყვების (დასაწერად) მელანი იქნებოდა, ზღვა (მელანი) აუცილებლად ამოიწურებოდა მანამდე, ვიდრე ჩემი უფლის სიტყვები ამოიწურებოდა, თუნდაც მას კიდევ ერთი ამდენივე [ზღვა] დაგვემატებინა დამხმარედ (პირველის გარდა)».

უთხარი [ო, შუამავალო] [მრავალღმერთიანებს]: «მე მხოლოდ ადამიანი ვარ თქვენი მსგავსი და ზეშთამეგონა, რომ თქვენი ღმერთი ერთადერთი ღმერთია. და იმან, ვინც იმედოვნებს თავის ღმერთთან შეხვედრას, დაე, მართალი საქმე აკეთოს და ნურავის დაუდგენს თანაზიარად თავის უფლის თაყვანისცემაში [დაე, მიუძღვნას თავისი მსახურება მხოლოდ ალლაჰს]».

ქააფ. ჰა. ია. 'აიინ. საად [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

(ეს არის) შენი უფლის წყალობის ხსენება (ო, მოციქულო) მისი მსახურის, ზაქარიას მიმართ (გამოვლენილი წყალობის შესახებ).

და მოუხმო [ვედრებით] მან [ზაქარიამ] თავის უფალს საიდუმლოდ.

მან [ზაქარიამ] თქვა: «უფალო ჩემო! ჭეშმარიტად, ჩემი ძვლები დასუსტდა (სიბერისგან), ხოლო თავი ჭაღარით ამევსო, და მე არასოდეს ვყოფილვარ, უფალო ჩემო, შენდამი ვედრებაში უიღბლო [შენ ყოველთვის პასუხობდი ჩემს ვედრებას].

მე მეშინია ჩემი ნათესავების ჩემს შემდგომ [ჩემს სიკვდილს შემდეგ] [რომ ისინი აღარ დაიცავენ შენ მიერ მონიჭებულ რწმენას ისე, როგორც საჭიროა, და აღარ მოუწოდებენ შენს მონებს ამ რწმენისკენ]. ხოლო ჩემი ცოლი უნაყოფოა. მაშ, გვიბოძე შენი წიაღიდან შთამომავალი [შვილი, რომელიც დამეხმარებოდა].

რომელიც მიიღებს მემკვიდრეობას ჩემგან [ცოდნას, წინასწარმეტყველებას და სიბრძნეს] და იქნება მემკვიდრე [შუამავალი] ია'ყუბის სახლეულის. აქციე იგი, უფალო, (შენდამი) კმაყოფილად!»

«ჰეი, ზაქარია, ჭეშმარიტად, ჩვენ გახარებთ შენ ვაჟიშვილით, რომლის სახელი იქნება იაჰია. უწინ კი ეს სახელი არავისთვის გვიწოდებია».

მიუგო [ზაქარიამ]: «უფალო ჩემო, როგორ მეყოლება ძე, როცა ჩემი ცოლი უნაყოფოა და მე მივაღწიე ღრმა მოხუცებულობას?!»

უთხრა [ანგელოზმა]: «ამგვარად ბრძანა შენმა უფალმა: "ის ადვილია ჩემთვის! მე ასევე შეგქმენი შენ უწინ, როცა არაფერი იყავი"».

[ზაქარიამ] უთხრა: «უფალო, მომეცი ნიშანი!» [იმის დასადასტურებლად, რაც ანგელოზებმა მაცნობეს ჭეშმარიტად] მიუგო: «შენი ნიშანი იქნება ის, რომ ვერ დაელაპარაკები ხალხს სამი ღამის განმავლობაში, სრულიად ჯანმრთელი».

და გამოვიდა [ზაქარია] თავისი ხალხის წინაშე მიჰრაბიდან და შთააგონა მათ [მინიშნებით, საუბრის გარეშე]: «განადიდეთ [ალლაჰი] დილით და საღამოს».

[და როცა იაჰია გაიზარდა, უზენაესმა ალლაჰმა უბრძანა მას]: «ჰეი, იაჰია, აიღე წიგნი [თორა] მტკიცედ[1]!» ჩვენ მას [იაჰიას] ვუბოძეთ სიბრძნე, ყრმობაშივე. ——— [1]იცოდე მისი შინაარსი, ჩაწვდით მის მნიშვნელობას და იმოქმედე შესაბამისად.

[და ასევე ჩვენ ვუწყალობეთ] ჩვენგან ლმობიერება [ხალხისადმი] და სიწმინდე (ცოდვებისგან). და იგი იყო ღვთისმოშიში.

კეთილი მშობლების მიმართ და არ ყოფილა ტირანი, ურჩი [ალლაჰისა და შემდეგ მისი მშობლების მიმართ].

მშვიდობა მას [იაჰიას] დღეს, როცა დაიბადა, დღეს, როცა მოკვდება, და დღეს, როცა აღდგენილი იქნება ცოცხლად [განკითხვის დღეს].

და გაახსენე [ო, შუამავალო] [მოუყევი ხალხს] ისტორია, რომელიც წიგნში [ყურანში] არის მოყვანილი მარიამის შესახებ. აი, მან დატოვა თავისი ოჯახი და წავიდა აღმოსავლეთ მხარეს მდებარე ადგილას.

და ის დაიმალა მათგან [ხალხისგან] ფარდის მიღმა. შემდეგ კი მივავლინეთ მასთან ჩვენი სული [ანუ ანგელოზი ჯიბრილი], და ის წარუდგა მას სრულყოფილი ადამიანის სახით.

უთხრა [მარიამმა] [იფიქრა, რომ ეს იყო კაცი ბოროტი განზრახვებით]: «მე მივეკედლები მოწყალეს [ალლაჰს] შენგან, თუკი შენ ხარ ღვთისმოშიში».

მან [ანგელოზმა ჯიბრილმა] თქვა: «მე მხოლოდ შენი ღმერთის გზავნილი ვარ და მოვედი, რათა გაჩუქო სპეტაკი ვაჟი».

უთხრა [მარიამმა]: «როგორ მეყოლება ძე, როცა კაცი არ შემხებია და არ ვყოფილვარ გარყვნილი?»

უთხრა მას [ჯიბრილმა]: «ამგვარად თქვა შენმა უფალმა: "ეს ადვილია ჩემთვის. და დავადგენთ მას [ბიჭს] სასწაულად ხალხისათვის და წყალობად ჩვენგან", და ეს საქმე უკვე გადაწყვეტილია».

და დაფეხმძიმდა [მარიამი][1] იგი და განმარტოვდა მასთან [მომავალ შვილთან] ერთად მოშორებულ ადგილას. ——— [1]მას შემდეგ, რაც ანგელოზმა ჯიბრილმა ჩაბერა მასში სული მისი სამოსის სახელოს მეშვეობით.

და მიიყვანა იგი [მარიამი] მშობიარობის ტკივილმა [მშობიარობის წინა ტანჯვამ] ფინიკის პალმის ღეროსთან. (ფიქრით იმაზე, თუ რას იტყოდნენ ადამიანები მასზე, როდესაც მათთან ჩვილით დაბრუნდებოდა), მან თქვა: «ნეტავ ამაზე ადრე მოვმკვდარიყავი [სანამ ორსულად გავხდებოდი] და სრულიად დავიწყებული, ხსენებაწაშლილი ვყოფილიყავი!»

მაშინ მოუხმო მას [მარიამს] ქვემოდან მისმა ახლადშობილმა ვაჟმა: «ნუ დარდობ! ჭეშმარიტად, შენმა უფალმა შენს ქვემოთ (შენთვის) ნაკადული გააჩინა.

და შეარხიე შენსკენ ფინიკის პალმის ღერო, და ჩამოგიცვივდება შენზე ახალი, მწიფე [ფინიკები].

ჭამე (ფინიკი), სვი (წყალი) და დამშვიდდი [გული დაიმშვიდე და კმაყოფილი იყავი]! ხოლო თუ რომელიმე ადამიანს დაინახავ, მაშინ უთხარი: "ჭეშმარიტად, მე აღთქმა მივეცი მოწყალეს (ალლაჰს) დუმილისა, ამიტომ დღეს არცერთ ადამიანს არ დაველაპარაკები».

და [მარიამმა] მოუყვანა იგი [ჩვილი] თავის ხალხს. უთხრეს: «ჰეი, მარიამ, გასაოცარი რამ ჩაგიდენია [ბავშვი რომ მოიყვანე გათხოვების გარეშე].

ო, ჰარუნის დაო! მამაშენი არ ყოფილა ცუდი ადამიანი და არც დედაშენი ყოფილა მრუში».

ხოლო ქალმა [მარიამმა] მათ ანიშნა მასზე [თავის შვილ 'ისაზე]. უთხრეს: «როგორ დაველაპარაკოთ იმას, ვინც ჯერ კიდევ ჩვილია აკვანში?»

უთხრა [შუამავალმა 'ისამ]: «მე ალლაჰის მონა ვარ, მან მიბოძა წიგნი [სახარება] და დამადგინა მოციქულად.

და მაქცია დალოცვილად [რომლისგანაც მომდინარეობს სიკეთე და სარგებელი], სადაც არ უნდა ვიყო, და მიბრძანა ლოცვა და მოწყალების გაღება, სანამ ცოცხალი ვიქნები,

და მან [ჩემმა ღმერთმა] მიბრძანა, რომ კეთილი ვყოფილიყავი ჩემი დედის მიმართ და არ გავმხდარიყავი მჩაგვრელი, [ამპარტავანი] უბედური.

მშვიდობა იმ დღეს, როცა დავიბადე, დღეს, როცა მოვკვდები, და დღეს, როცა აღდგენილი ვიქნები ცოცხლად».

აი, ეს არის 'ისა მარიამის ძე - ჭეშმარიტების სიტყვა, რომელშიც მათ [იუდეველებს და ქრისტიანებს] ეჭვი ეპარებათ.

არ შეშვენის ალლაჰს, რომ შვილი დაიდგინოს [წმინდაა ამისგან]. დიდება მას! როცა გადაწყვეტს საქმეს, საკმარისია უთხრას მას: "იყავ", და უმალ იქნება [ამიტომ, ყოვლისშემძლე და ყოვლადწმინდა არ საჭიროებს შვილს].

[და უთხრა შუამავალმა 'ისამ] [თავის ხალხს]: «ჭეშმარიტად, ალლაჰი არის ჩემი უფალი და თქვენი უფალი, ამიტომ თაყვანი ეცით მხოლოდ მას. ეს არის სწორი გზა!»

და დაჯგუფებები (წიგნის ხალხიდან) ერთმანეთს შორის უთანხმოებაში[1] ჩავარდნენ (წინასწარმეტყველ 'ისას შესახებ). და ვაი, იმათ [მძიმე სასჯელი], რომლებიც ურწმუნოებად იქცნენ, დიდი დღის ხილვისას! ——— [1]ქრისტიანებმა იგი ღმერთად და ღვთის ძედ მიიჩნიეს, ხოლო იუდეველებმა თქვეს, რომ იგი ჯადოქარი და იოსებ დურგლის შვილი იყო.

როგორ მკაფიოდ მოუსმენენ და დაინახავენ იმ დღეს როცა ჩვენს წინაშე წარდგებიან! მაგრამ უსამართლონი დღეს ცხად გზააბნეულობაში არიან.

და შეაგონე [ო, შუამავალო] ისინი სინანულის დღით, როცა საქმე გადაწყვეტილი იქნება, მაგრამ ისინი უგულისხმონი არიან და არ სწამთ.

ჭეშმარიტად, ჩვენ დავიმკვიდრებთ მიწას და იმათ, ვინც მასზეა, და ისინი ჩვენთან იქნებიან დაბრუნებულნი [განკითხვის დღეს].

და გაიხსენე [ო, შუამავალო] [მოუყევი მათ] წიგნში [ყურანში] მოყვანილი ამბავი იბრაჰიმის შესახებ. იგი ჭეშმარიტად, გულწრფელი შუამავალი იყო.

აი, როდესაც მან [იბრაჰიმმა] უთხრა თავის მამას: «ო, მამაჩემო! რატომ ეთაყვანები იმას, რაც არც ისმენს, არც ხედავს და ვერანაირ სარგებელს ვერ მოგიტანს და ვერაფრისგან ვერ გიხსნის?

ო, მამაჩემო! ჭეშმარიტად, მე მომივიდა (ალლაჰისგან) ისეთი ცოდნა, რომელიც შენ არ მოგსვლია. მაშ, გამომყევი მე (იმაში, რისკენაც მოგიწოდებ), და მე სწორ გზაზე გაგიძღვები!

ჰეი, მამაჩემო! ნუ ეთაყვანები სატანას! ჭეშმარიტად, სატანა მოწყალის მიმართ ურჩია!

ჰეი, მამაჩემო! მეშინია, რომ დაგატყდება სასჯელი მოწყალისაგან და გახდები სატანის მეგობარი [ჯოჯოხეთში]».

მიუგო [იბრაჰიმის მამამ]: «ნუთუ ჩემს ღვთაებებს უკუაგდებ, ჰეი, იბრაჰიმ?! გონს თუ არ მოეგები, უსათუოდ ჩაგქოლავ, ახლა კი მომცილდი დიდი ხნით».

უთხრა [იბრაჰიმმა]: «მშვიდობა შენდა! მე პატიებას ვითხოვ შენთვის ჩემი უფლისგან. ჭეშმარიტად, იგი ჩემს მიმართ ლმობიერია.

და მე განვშორდები თქვენც და იმასაც, რასაც ალლაჰის გარდა უხმობთ [ცრუ ღმერთებს]. და მე ვევედრები ჩემს უფალს. იმედი მაქვს, რომ ჩემი უფლისადმი ვედრებაში არ ვიქნები უბედური [ვიმედოვნებ, რომ იგი ჩემს ვედრებას მიიღებს]».

ხოლო როცა [იბრაჰიმი] გასცილდა მათ [მამას და მათ ხალხს] და იმათ, რასაც ისინი ეთაყვანებოდნენ ალლაჰის მაგივრად, ვუბოძეთ მას ისჰაყი და ია'ყუბი და ორივენი დავადგინეთ შუამავლებად.

და ჩვენ ვუბოძეთ მათ [იბრაჰიმს, ისჰაყს, იაყუბს და მათ შთამომავლებს] ჩვენი წყალობიდან (უთვალავი სიკეთე) და დავუდგინეთ მათ მაღალი და ჭეშმარიტი ხსენება ადამიანთა შორის [კეთილი სახელი და პატივისცემა ხალხში].

და გაიხსენე [ო, შუამავალო] [მოუყევი ხალხს] წიგნში [ყურანში] მოყვანილი ისტორია მუსას შესახებ. ჭეშმარიტად, ის იყო რჩეული შუამავალი და მოციქული.

და მოვუხმეთ მას ტურის [მთის] მარჯვენა მხრიდან და დავიახლოვეთ იგი საიდუმლო საუბრისთვის [ჩვენთან].

და ჩვენ ვუბოძეთ მას [მუსას] ჩვენი წყალობით მისი ძმა, ჰარუნი, მოციქულად.

და ახსენე [ო, შუამავალო] წიგნში [ყურანში] [შუამავალი] ისმა'ილი. იგი იყო აღთქმის ერთგული და იყო შუამავალი, მოციქული.

იგი [შუამავალი ისმაილი] უბრძანებდა თავის ხალხს ლოცვის შესრულებას და მოწყალების (ზაქათის) გაცემას, და მან მიაღწია თავის უფალთან კმაყოფილებას [ალლაჰი კმაყოფილი იყო მისით].

და ახსენე [ო, შუამავალო] წიგნში [ყურანში] მოყვანილი ამბავი იდრისის შესახებ. ჭეშმარიტად, ის იყო გულწრფელი მოციქული.

და აღვამაღლეთ იგი მაღალ ადგილას [მასზე მხოლოდ კეთილს ამბობენ და იგი იქნება სამოთხის უმაღლეს ბაღებში]!

სწორედ ესენი არიან, ვისაც წყალობა უბოძა ალლაჰმა შუამავალთაგან, ადამის შთამომავალთაგან, და [იმათი შთამომავალთაგან] ვინც გადავიყვანეთ (გემზე) ნუჰთან ერთად, იბრაჰიმის და ისმა'ილის შთამომავლებიდან; იმათგან, ვინც სწორ გზაზე დავაყენეთ და გამოვარჩიეთ, როცა ეკითხებოდათ მათ მოწყალის აიათები, ტირილით პირქვე (საჯდაზე) ემხობოდნენ.

მათ შემდგომ მოვიდნენ შთამომავლები, რომელთაც მიატოვეს ლოცვა და აჰყვნენ ვნებებს, მალე კი გადაეყრებიან წარუმატებლობას და დაღუპვას [ჯოჯოხეთში].

იმათ გარდა, ვინც მოინანია [თავისი ცოდვები], ირწმუნა და სიკეთე აკეთა. ისინი შევლენ სამოთხეში და არ შეეხებათ უსამართლობა.

(ისინი შევლენ) მარადიულობის (სამოთხის) ბაღებში, რომლებიც მოწყალემ აღუთქვა თავის მსახურებს დაფარულის შესახებ. ჭეშმარიტად, მისი დაპირება (რომ მორწმუნეებს სამოთხეში შეიყვანს) აუცილებლად აღსრულდება.

და არ გაიგონებენ [სამოთხის მკვიდრნი] იქ ამაო სიტყვას [ცრუ და უსარგებლო სიტყვებს], გარდა მშვიდობისა! - და ექნებათ სარჩო დილა-საღამოს [მუდამ, როცა ისურვებენ].

ასეთია სამოთხე, რომელსაც მემკვიდრეობად მივცემთ ჩვენს იმ მსახურებს, რომლებიც ღვთისმოშიშნი იყვნენ [ეშინოდათ ალლაჰის სასჯელის, ასრულებდნენ მის ბრძანებებს და თავს არიდებდნენ იმას, რაც მან აკრძალა].

[ო, ჯიბრილ უთხარი შუამავალს]: «ჩვენ [ანგელოზები] ჩამოვდივართ (ციდან დედამიწაზე) მხოლოდ შენი უფლის ბრძანებით. მას ეკუთვნის ის, რაც ჩვენს წინ არის [ყველა საქმე, რომელიც მარადიულ ცხოვრებაში მოხდება], და ის, რაც ჩვენს უკან არის [საქმეები, რომლებიც უკვე წარსულს ჩაბარდა ამქვეყნიურ ცხოვრებაში], და ისიც, რაც მათ შორისაა [ამქვეყნიურ და მარადიულ ცხოვრებას შორის]. და შენი უფალი, არ არის დავიწყების მქონე [არაფერს ივიწყებს]!»

იგია [ალლაჰი] უფალი [შემქმნელი და მმართველი] ცათა და ქვეყნისა და იმის, რაც ამათ შორისაა. თაყვანი ეცი მას, და იყავი მომთმენი მის თაყვანისცემაში. განა იცი ვინმე მსგავსი მისი?

და ამბობს [ურწმუნო] ადამიანი [სიკვდილის შემდეგ აღდგომის უარყოფით]: «ნუთუ როცა მოვკვდები, მერე გამოყვანილი ვიქნები (საფლავიდან) ცოცხლად?!»

ნუთუ არ გაიხსენებს ადამიანი, რომ ჩვენ შევქმენით იგი ადრე, მაშინ როცა მანამდე იგი საერთოდ არ არსებობდა?

და [მე ალლაჰი] ვფიცავ [ო, შუამავალო] შენს უფალს, რომ ჩვენ აუცილებლად შევკრებთ მათ [მათ, ვინც არ ირწმუნა აღდგომა] და სატანებს, შემდეგ კი ჯოჯოხეთის ირგვლივ მოვიყვანთ და მუხლებზე დამხობილებს დავაყენებთ.

და [მე ალლაჰი ვფიცავ], რომ მერე გამოვყოფთ ყოველი ჯგუფიდან იმათ, რომელნიც უმტკიცესი იყვნენ მოწყალის მიმართ ურჩობაში.

შემდეგ კი ჩვენ უეჭველად, უკეთ ვიცით ისინი, ვინც ყველაზე მეტად იმსახურებს იქ [ჯოჯოხეთში] დაწვას.

და არავინაა თქვენგან [ო, ადამიანნო], რომ არ გაიაროს ის[1]. ეს შენი უფლის მიერ უსათუოდ გადაწყვეტილია. ——— [1]ყოველი ადამიანი გაივლის იმ ხიდზე, რომელიც გადაჭიმულია ჯოჯოხეთზე, ურწმუნონი მაშინვე ჩავარდებიან ჯოჯოხეთში, ხოლო მორწმუნენი მას გადალახავენ ისეთი სისწრაფით, როგორაც მათი კეთილი საქმეები შეესაბამება.

შემდეგ კი გადავარჩენთ იმათ, რომელნიც, იყვნენ ღვთისმოშიშნი, უსამართლოებს [ურწმუნოებს] კი, იქვე დავტოვებთ მუხლებზე დაჩოქილთ.

და როდესაც მათ [ადამიანებს] ეკითხებათ ჩვენი აიათები ნათლად და აშკარად განმარტებულნი [მკაფიო მნიშვნელობის მქონენი], ურწმუნოები ეუბნებიან მორწმუნეებს: «ამ ორი ჯგუფიდან [მორწმუნეთა და ურწმუნოთა შორის] რომელი არის უკეთეს მდგომარეობაში და უფრო დიდებული შემადგენლობით (ამქვეყნიურ ცხოვრებაში)?»

და რამდენი თაობა გავანადგურეთ მათზე ადრე [ამ ურწმუნოებამდე], რომლებსაც უფრო მეტი ქონება ჰქონდათ და გარეგნობითაც უფრო მშვენიერნი იყვნენ.

უთხარი [ო, შუამავალო] იმათ, ვინც გზააბნევაშია: «მოწყალემ გაუხანგრძლივოს მას ვადა [გზააბნევაში], ვიდრე არ იხილავენ იმას, რაც მათთვის იყო აღთქმული, ან სასჯელს (ამქვეყნად), ან იმ საათს (განკითხვის დღეს). მაშინ გაიგებენ, ვის აქვს უარესი ადგილი და მდგომარეობა და ვისია უფრო სუსტი ლაშქარი და ძალა».

და ალლაჰი კიდევ უფრო უმრავლებს სწორ გზაზე მყოფთ ხელმძღვანელობას და სიმტკიცეს ამ გზაზე. ხოლო მარადიული კეთილი საქმეები, რომლებიც რჩება (ადამიანისათვის), შენი უფლის წინაშე უკეთესია ჯილდოთი და უკეთესია საზღაურით.

განა არ გინახავს [ო, შუამავალო] ის, ვინც არ ირწმუნა ჩვენი აიათები [იგულისხმება ურწმუნო ალ-‘ას ბინ უაილი და მისნაირები[1]], როდესაც მან თქვა: «უეჭველად, მე მომეცემა სიმდიდრეც და შთამომავლობაც (საიქიოში)». ——— [1]ერთ-ერთ საჰაბას, ხაბაბ იბნ ალ-არატს, ვალი ჰქონდა მრავალღმერთიანის, სახელად ალ-'ას იბნ ვაილ ას-საჰმის. როდესაც ხაბაბმა თავისი ვალის დაბრუნება მოსთხოვა, ალ-'ას იბნ ვაილმა უთხრა: «ვფიცავ ალლაჰს, რომ ვალს არ დაგიბრუნებ, ვიდრე არ უარყოფ მუჰამმადს». ხაბაბმა უპასუხა: «ვფიცავ ალლაჰს, რომ არ უარვყოფ მუჰამედს, ვიდრე არ მოვკვდები, და არც მას შემდეგ, რაც აღვდგები». მაშინ ალ-'ასმა უთხრა: «თუ მე მოვკვდები და შემდეგ აღვდგები, მაშინ მოდი ჩემთან. მაშინ მექნება სიმდიდრეც და შვილებიც, და შენს ვალს დაგიბრუნებ». ამის შემდეგ ალლაჰმა, ჩამოავლინა ეს აიათი.

ნუთუ მან (ამ ურწმუნომ) იცის დაფარული, [რომ საიქიოში მას ექნება სიმდიდრე და შვილები]? თუ მოწყალესგან აღებული აქვს აღთქმა (და დაპირება)?

არა და არა! ჩავიწერთ იმას, რასაც ამბობს, და გავუხანგრძლივებთ სასჯელს გახანგრძლივებით.

ჩვენ ვიმემკვიდრებთ იმას, რასაც ამბობს [მისი ქონება და შვილები, რაც ამქვეყნად ჰქონდა, ჩვენთან დარჩება], და მოვა [განკითხვის დღეს] ჩვენს წინაშე მარტოდ.

და მათ [მრავალღმერთიანებმა] ალლაჰის გარდა სხვა ღვთაებები დაიდგინეს, რათა ისინი მათთვის ძალისა და დიდების წყარო ყოფილიყვნენ [მრავალღმერთიანები კერპებში ეძებენ ძალასა და დიდებას, იმ იმედით, რომ ისინი ალლაჰის წინაშე მათთვის შუამდგომლობას გაუწევენ].

არამც და არამც! ისინი [ცრუ ღვთაებები] უარყოფენ მათ თაყვანისცემას და მათთვის მოწინააღმდეგეებად იქცევიან.

ნუთუ არ გინახავს [ო, შუამავალო], რომ ჩვენ მივავლინეთ ეშმაკები ურწმუნოებზე, რათა ისინი გამუდმებით უბიძგებდნენ მათ (ცოდვებისკენ)?

და ნუ იჩქარებ [ო, შუამავალო] [მათი განადგურების სურვილით] მათ წინააღმდეგ! ჩვენ აღვრიცხავთ მათ რიცხვს.

იმ დღეს, შევკრებთ ღვთისმოშიშებს მოწყალის წინაშე პატივისცემული დელეგაციით.

და გავდევნით ურჩებს [ურწმუნოებს] ჯოჯოხეთისკენ, ისე როგორც [საქონელს მიერეკებიან] მდინარისკენ.

არავის ექნება შუამდგომლობის უფლება არავის გარდა იმისა, ვინც მიიღო აღთქმა მოწყალისაგან.

და თქვეს [ურწმუნოებმა]: «მოწყალემ თავისთვის შვილი გაიჩინა».

უეჭველად, ამით [ამის თქმით] თქვენ მეტად საზიზღარი და საშინელი რამ ჩაიდინეთ.

ცანი ამის გამო ლამისაა ჩამოინგრეს, მიწა გაიპოს და მთები ნამსხვრევებად იქცნენ.

იმის გამო, რომ მათ [ურწმუნოებმა] მოწყალეს შვილი მიაწერეს.

და არ შეეფერება მოწყალეს [ალლაჰს], რომ შვილი აიყვანოს! [ეს არ შეეფერება მის სიდიადეს, ის არავის და არაფერს საჭიროებს].

უეჭველად, ყველა, ვინც ცათა შინაა [ყველა ანგელოზი] და ვინც დედამიწაზეა [ყველა ჯინი და ადამიანი], მოწყალე ალლაჰთან (სამსჯავროს დღეს) მხოლოდ მის მონად წარდგება.

ვფიცავ, მან აღრიცხა ისინი და დათვალა დათვლით.

და ყველა მათგანი აღდგომის დღეს მის წინაშე მარტოდმარტო წარდგება.

ჭეშმარიტად, რომელთაც ირწმუნეს და სიკეთე აკეთეს [ასრულებდნენ იმას, რაც ალლაჰმა უბრძანა, და ერიდებოდნენ იმას, რაც მან აკრძალა], დააჯილდოვებს მოწყალე მათ სიყვარულით!

უეჭველად, ჩვენ იგი [ყურანი] შენს ენაზე [არაბულ ენაზე] გავამარტივეთ, რათა მისი მეშვეობით ახარო ღვთის მოშიშთ [რომ მათ ამქვეყნად სიკეთე, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში ნეტარება ელით] და მისით გააფრთხილო თავგამოდებული მოდავენი [ურწმუნოები] [რომ მათ ამქვეყნად უბედურებები დაატყდებათ თავს, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში ჯოჯოხეთი აქვთ გამზადებული].

და რამდენი [ურწმუნოთა] თაობა გავანადგურეთ მათზე უწინ!ნუთუ გრძნობ შენ, ო, მოციქულო, თუნდაც ერთ მათგანს, ან გესმის მათგან თუნდაც უმცირესი ჩუმი ხმა?

ტა.ჰა [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

არ გარდმოგვივლენია შენზე [ო, შუამავალო] ყურანი იმისთვის, რომ უბედური იყო.

არამედ მხოლოდ შეგონებად მათთვის, ვისაც ეშინია [ალლაჰის სასჯელის],

[და ეს ყურანი] ზეგარდმოვლენილია იმისგან, ვინც შექმნა მიწა და ცანი მაღალნი.

მოწყალე [ალლაჰი] ამაღლდა 'არშზე [ტახტზე ისე, როგორც ეს შეეფერება მხოლოდ მის სიდიადეს].

მას ეკუთვნის ყველაფერი, რაც ცათა შინაა და რაც ქვეყანასა ზედაა, რაც ამათ შორისაა, და რაც მიწის ქვეშაა,

და თუ შენ ხმამაღლა ამბობ სათქმელს, მან ხომ იცის საიდუმლოც და ყველაზე უფრო დაფარულიც,

არ არის ღვთაება [თაყვანისცემის ღირსი], გარდა მისი (ალლაჰისა)! მას ეკუთვნის უმშვენიერესი სახელები!

ნუთუ მოვიდა [ო, შუამავალო] შენამდე მუსას ამბავი?

ერთხელ [ღამით] [მადიანიდან ეგვიპტეში დაბრუნებისას] (მუსამ), დაინახა ცეცხლი, მაშინ უთხრა თავის ოჯახს: «დარჩით აქ! უეჭველად, მე ცეცხლი დავინახე. იქნებ მოგიტანოთ მისგან ნაკვერჩხალი [ცეცხლის ალით] ან ვიპოვო ცეცხლთან სწორი გზა [ვკითხო ხალხს, საით წავიდე სწორად]».

როცა მივიდა მასთან, ხმა გაისმა: «ჰეი, მუსა!

ჭეშმარიტად, მე შენი უფალი [ალლაჰი] ვარ. მაშ, გაიხადე შენი სანდლები, რადგან შენ წმინდა ხეობაში — ტუვაში იმყოფები.

და მე აგირჩიე შენ, ო, მუსა, [იმისთვის, რომ შუამავალი ყოფილიყავი]; მაშ, ყურადღებით მოუსმინე იმას, რაც გამოცხადების მეშვეობით გეუწყება.

ჭეშმარიტად, მე ვარ ალლაჰი! არ არსებობს სხვა ღვთაება, თაყვანისცემის ღირსი, ჩემს გარდა. მაშ, მხოლოდ მე მემსახურე (და მხოლოდ მე მეცი თაყვანი) და აღასრულე ლოცვა ჩემს მოსახსენებლად [რათა მუდამ გახსოვდე]!

უეჭველად, ჟამი [როდესაც ადამიანები აღდგებიან] აუცილებლად დადგება. მე თითქმის ვმალავ მის შესახებ ცოდნას [მისი დადგომის დროის ცოდნას] (თვით ჩემგანაც კი) [მაშ, როგორ შეიძლება ის რომელიმე ქმნილებამ იცოდეს?], რათა თითოეულ სულს მიეგოს საზღაური იმისთვის, რისკენაც ის მიისწრაფოდა.

და ნუ გადაგახვევინებს მისგან [სამსჯავროს დღის რწმენისა და ამ რწმენის შესაბამისად მოქმედებისგან] ის, ვისაც მისი არ სწამს და ვინც საკუთარ ვნებებს აჰყვა, რათა არ დაიღუპო.

და რა გაქვს მარჯვენაში, ჰეი, მუსა?»

მიუგო [მუსამ]: «ეს ჩემი კვერთხია; მასზე ვეყრდნობი, მისით ჩემს ცხვრებს ხეებიდან ფოთლებს ვაცვენინებ, და კიდევ სხვა დანიშნულებაც აქვს ჩემთვის».

უთხრა [ალლაჰმა]: «გადააგდე იგი, ჰეი, მუსა».

გადააგდო და ის [კვერთხი] იქცა გველად და გასრიალდა.

უთხრა [ალლაჰმა]: «აიღე იგი და ნუ გეშინია. ჩვენ დავუბრუნებთ მას პირვანდელ სახეს!

და შემოიწყე ხელი იღლიის ქვეშ; იგი გამოვა თეთრი, ყოველგვარი ნაკლისა და ზიანის გარეშე — კიდევ ერთ სასწაულ ნიშნად.

რათა გიჩვენოთ შენ [ო, მუსა] უდიდესი ჩვენს სასწაულთაგან.

წადი [ო, მუსა] ფარაონთან, ჭეშმარიტად, იგი ზღვარს გადავიდა».

უთხრა [მუსამ]: «უფალო! გამიფართოვე ჩემი გული [ამომაცილე ყველაფერი, რაც ხელს მიშლის წინასწარმეტყველური მოვალეობის შესრულებაში და სირთულეების ატანაში]

და გაადვილე ჩემი საქმე,

და მოხსენი დაბრკოლება ჩემი ენიდან.

რათა გაიგონ ჩემი ნათქვამი,

და დამიდგინე დამხმარედ ჩემი სახლეულიდან.

ჰარუნი, ჩემი ძმა [რადგან ის უფრო მჭევრმეტყველია, ვიდრე მე],

და გამიმაგრე [ჰარუნის მეშვეობით] მისით ზურგი!

და თანამონაწილედ მიქციე იგი ჩემს საქმეში [წინასწარმეტყველურ მისიაში და ჭეშმარიტების ქადაგებაში],

რათა გადიდოთ შენ ბევრჯერ,

და გაგიხსენოთ ბევრჯერ,

რადგან უეჭველად, შენ გვხედავ ჩვენ».

უთხრა [ალლაჰმა]: «ჰეი, მუსა! შენ გებოძა [ყველაფერი] ის, რაც ითხოვე.

და ვფიცავ, [ო, მუსა] ჩვენ უწინაც წყალობა გიყავით,

როცა ზეშთავაგონეთ დედაშენს ის, რაც ზეშთავაგონეთ,

რომ: «ჩასვი იგი [შენი ვაჟი] ზარდახშაში და მდინარის დინებას გაატანე; დინებამ კი იგი ნაპირზე გამოაგდოს, სადაც მას ჩემი მტერი და მისი მტერი აიყვანს». და მე [ალლაჰმა] შენ (ო, მუსა) ჩემი სიყვარულით დაგაჯილდოვე, რათა ადამიანებს შეჰყვარებოდი და რათა ჩემი მზრუნველობისა და მფარველობის ქვეშ აღგეზარდე.

წავიდა შენი და, და უთხრა: «ხომ არ მიმესწავლებინა თქვენთვის იგი, ვინც მას ჩაიბარებს?» და დაგაბრუნეთ დედაშენთან, რათა დამშვიდებულიყო იგი და არ ენაღვლა. და მოკალი შენ კაცი, ხოლო ჩვენ გიხსენით მწუხარებისგან და გამოგცადეთ განსაცდელებით. წლების მანძილზე დარჩი მედიანის ხალხში; შემდეგ კი მოხვედი დადგენილ დროს, ჰეი, მუსა.

და მე გამოგარჩიე შენ ჩემთვის! [გამოგარჩიე ჩემი სიტყვის გადასაცემად]

წადით შენ [ო, მუსა] და შენი ძმა ჩემი სასწაულებით და ნუ იქნებით უძლურნი ჩემს გახსენებაში,

ორივენი წადით ფარაონთან. უეჭველად, იგი ზღვარს გადავიდა!

და უთხარით მას რბილი სიტყვა, რათა ეგების შეიგნოს ან შეეშინდეს [ალლაჰის სასჯელის]».

უთხრეს [მუსამ და ჰარუნმა]: «უფალო ჩვენო, ვშიშობთ, რომ [ფარაონი] შემოგვიტევს ან ზღვარს გადავა».

[ალლაჰმა] მიუგო: «ნუ გეშინიათ. მე თქვენთან ვარ, მე მესმის და ვხედავ.

შედით მასთან და უთხარით: "ჩვენ შენი ღმერთის წარმოგზავნილები ვართ. გამოუშვი ჩვენთან ერთად ისრაელის ძენი და ნუ სტანჯავ მათ. მოვედით სასწაულით [ო, ფარაონ] შენი ღმერთისაგან და მშვიდობა იმას, ვინც მიჰყვება ჭეშმარიტ გზას.

ზეშთაგვეგონა რომ სასჯელი [ექნება] იმას, ვინც ცრუდ შერაცხა იგი და ზურგი აქცია».

უთხრა [ფარაონმა]: «ვინ არის თქვენი ღმერთი, ჰეი, მუსა?»

[მუსამ] მიუგო: «ჩემი ღმერთია ის, ვინც ყოველივე უბოძა თავის ქმნილებას, ხოლო შემდგომ დაადგინა ჭეშმარიტ გზაზე».

ჰკითხა [ფარაონმა]: «და რა მოუვა უწინდელ თაობებს [რომლებმაც ასევე არ მიიღეს ჭეშმარიტება ალლაჰის შუამავლებისგან]?»

[მუსამ] უთხრა: «მათი ცოდნა ჩემს უფალთანაა წიგნში [დაცულ დაფაზე]. ჩემი უფალი არც ცდება და არც არაფერს ივიწყებს».

ისაა [ალლაჰი], რომელმაც დაგიდგინათ დედამიწა სარეცლად, გაიყვანა თქვენთვის მასზე გზები, გარდმოავლინა ციდან წყალი და (ამის შემდეგ) აღმოვაცენეთ მისით წყვილებად ყოველნაირი მცენარეები.

ჭამეთ (ო, ადამიანებო) ის, რაც [ჩვენ გავზარდეთ თქვენთვის] და მწყემსეთ თქვენი საქონელი; ამაში სასწაულებია გონიერთათვის.

მიწისგან შეგქმენით თქვენ [ო, ადამიანნო], მასში დაგაბრუნებთ [სიკვდილის შემდეგ] და მისგან გამოგიყვანთ კიდევ ერთხელ [აღდგომის დღეს].

და ვუჩვენეთ მას [ფარაონს] ჩვენი ყველა სასწაული, მან კი ცრუდ შერაცხა და უარყო.

უთხრა: «ჰეი მუსა! ნუთუ იმისათვის მოხვედი, რომ გაგვაძევო ჩვენი მიწიდან შენი ჯადოქრობით?

ჩვენ [ფარაონი და მისი გარემოცვა] აუცილებლად გაჩვენებთ შენ, ო, მუსა, მსგავს ჯადოქრობას. დათქვი დრო ჩვენი შეხვედრისა, რომელსაც არ შევცვლით ჩვენ და არც შენ, შესაფერის ადგილას».

[მუსამ] უთხრა [ფარაონს]: «თქვენთან შეხვედრის დრო იყოს მორთულობის დღე [დღესასწაული], და ხალხი შეიკრიბოს შუადღის წინა ჟამს (დუჰა)».

გაბრუნდა ფარაონი და მთელ თავის მზაკვრობას [ჯადოქრებს] უხმო, შემდეგ მოვიდა.

უთხრა მათ მუსამ: «ვაი თქვენ! ნუ შეთხზავთ ალლაჰზე სიცრუეს! თორემ იგი გაგანადგურებთ სასჯელით. მართლაც წააგებს ის, ვინც სიცრუეს თხზავს».

და [ჯადოქრებმა] განიხილეს ერთმანეთში თავიანთი საქმე და საიდუმლოდ ითათბირეს და თავიანთი საუბარი საიდუმლოდ შეინახეს.

თქვეს [ფარაონის ჯადოქრებმა]: «ჭეშმარიტად, ამ ორ ჯადოქარს სურს, რომ გაგაძევოთ თქვენ თქვენი მიწიდან თავიანთი ჯადოქრობით და მოგიშალონ თქვენი გზა.

შეკრიბეთ თქვენი მზაკვრობა [ნუ იდავებთ ერთმანეთში], მერე გამოდით მწკრივად. წარმატებული იქნება იგი, ვინც დღეს გაიმარჯვებს».

[ჯადოქრებმა] უთხრეს: «ჰეი, მუსა! ან ისროლე, ან ჩვენ ვიქნებით პირველნი, ვინც ისვრის».

მიუგო [მუსამ] [ჯადოქრებს]: «დიახ, ისროლეთ [პირველებმა]!» და აჰა, მათი ჯადოქრობის გამო მას [მუსას] მოეჩვენა, რომ მათი თოკები და კვერთხები მოძრაობდნენ.

ამგვარად მუსა თავისთავად შეიპყრო შიშის გრძნობამ.

[ალლაჰმა] ვუთხარით: «ნუ გეშინია! ჭეშმარიტად, შენ ხარ უმაღლესი (და გამარჯვებული).

და ისროლე, ო, მუსა, ის, რაც შენს მარჯვენა ხელშია [შენი კვერთხი]; იგი შთანთქავს იმას, რაც მათ [ჯადოქრებმა] შექმნეს. რადგან მათ მხოლოდ ჯადოსნური ხრიკი მოაწყვეს, ხოლო ჯადოქარი ვერასოდეს მიაღწევს წარმატებას, სადაც არ უნდა მივიდეს».

მაშინ პირქვე [სუჯუდზე] დაეცნენ ჯადოქრები [ალლაჰის წინაშე] თაყვანისცემით და თქვეს: «ვირწმუნეთ უფალის ჰარუნისა და მუსასი [და თუ ეს ჯადოქრობა იქნებოდა ვერ მოგვიგებდნენ]».

[ფარაონმა] თქვა: «ნუთუ ირწმუნეთ მისი, სანამ მე ნებას დაგრთავდით?! უეჭველად, იგი [მუსა] თქვენი უფროსია, რომელმაც გასწავლათ ჯადოქრობა. ამიტომ უეჭველად, მოგკვეთთ ხელ-ფეხს სხვადასხვა მხრით, და პალმის ხეზე გაგაკრავთ, და ნამდვილად გაიგებთ ვისი ტანჯვა-წამებაა უფრო მკაცრი და ხანგრძლივი».

[ჯადოქრებმა] უთხრეს [ფარაონს]: «არ გამჯობინებთ ცხად მტკიცებულებებს, რომლებიც ჩვენ მოგვევლინა და არც იმას [ალლაჰს], რომელმაც ჩვენ გაგვაჩინა. გადაწყვიტე, რასაც გადაწყვეტ! შენ მხოლოდ ამქვეყნიურ ცხოვრებაში გადაწყვეტ!

ჩვენ კი ვირწმუნეთ ჩვენი უფალი, რათა მოგვიტევოს ჩვენი ცოდვები და ის ჯადოქრობა, რომელსაც შენ [ო, ფარაონ] გვაიძულებდი. და ალლაჰი უკეთესია [ჩვენთვის ვიდრე შენ] და მარადიული».

ჭეშმარიტად, იმას, ვინც ცოდვილი [ურწმუნო] წარსდგება თავისი უფლის წინაშე, მიეგება ჯოჯოხეთი. მასში არც მოკვდება [რათა დაისვენოს] და არც იცოცხლებს [კარგი სიცოცხლით].

ხოლო ის, ვინც წარსდგება მის [ალლაჰის] წინაშე მორწმუნედ, რომელმაც სიკეთე აკეთა, სწორედ მათთვის არის გამზადებული უმაღლესი საფეხურები.

სამოთხის ბაღები, სადაც მიედინებიან [დასახლებული ადგილებისა და ხეების ქვემოთ] მდინარეები. იქნებიან იქ მარადიულად და ეს არის მათი საზღაური, ვინც განიწმინდა [ვინც განწმინდა თავისი სული, მრავალღმერთიანობისგან და ცოდვებისგან].

და ვფიცავ, ზეშთავაგონეთ მუსას რომ: «ღამით წაიყვანე ჩემი მსახურები [ისრაილის შთამომავალთაგან] [ეგვიპტიდან] და გაუკვალე მათ მშრალი გზა ზღვაში. არ შეუშინდე მდევარს [ფარაონსა და მის ჯარს] და არც შეძრწუნდე». [და შუმავალმა მუსამ ისრაილის შთამომავლებთან ერთად დატოვა ეგვიპტე]

დაედევნა მათ [მუსას და ისრაელის შთამომავალთ] უკან ფარაონი თავისი ჯარით და გადაეფარათ მათ ზღვისგან ის, რაც გადაეფარათ [დაეფარა მათ უზარმაზარი წყლის მასა].

ფარაონმა თავისი ხალხი გზას ააცდინა [მათთვის ურწმუნოება ისე წარმოაჩინა, თითქოს სიკეთე ყოფილიყო] და არ უწინამძღრა [სწორი გზით].

«ჰეი, ისრაელის ძენო! ჩვენ გიხსენით თქვენი მტრისაგან, შეხვედრა დაგითქვით ატ-ტურის [მთის] მარჯვენა მხარეს და ზეგარდმოგივლინეთ მანანა [თაფლის მსგავსი საზრდო, რომელიც ხეებზე ჩნდებოდა] და მწყერი».

ჭამეთ [ნებადართული] ის სიკეთენი, რაც სარჩოდ გიწყალობეთ, და ნუ გადააჭარბებთ ნებადართულს, თორემ დაგატყდებათ ჩემი რისხვა, და ვისაც ჩემი რისხვა დაატყდება — დაიღუპება.

და უეჭველად, მე [ალლაჰი] ნამდვილად მპატიებელი ვარ იმათ მიმართ, ვინც მოინანია (ურწმუნოება და თავისი ცოდვები), ირწმუნა, კეთილ საქმეებს აღასრულებდა, შემდეგ კი სწორ გზას დაადგა.

[და ალლაჰმა უთხრა]: «ჰეი, მუსა! რამ დაგაჩქარა შენი ხალხისგან?».

[მუსამ] უთხრა: «ისინი ჩემს კვალს მოჰყვებიან, ხოლო მე შენთან მოსვლა ვიჩქარე, ჩემო უფალო, რათა კმაყოფილი ყოფილიყავი ჩემით».

[უზენაესმა ალლაჰმა] უთხრა: «უეჭველად, ჩვენ შენი ხალხი შენს შემდეგ [რაც ისინი დატოვე] განსაცდელში ჩავაგდეთ [ხბოს თაყვანისცემით], და გზიდან ააცდინა ისინი სამირიელმა».

და დაბრუნდა მუსა თავის ხალხთან განრისხებული, დამწუხრებული. უთხრა [მათ]: «ო, ჩემო ხალხო! განა თქვენმა უფალმა არ მოგცათ მშვენიერი აღთქმა [რომ ამქვეყნად ხელმძღვანელობას მოგანიჭებდათ, ხოლო მარადიულ ცხოვრებაში — სამოთხეს]? განა თქვენ თვითონ არ იყავით მისი დახმარების მოწმეები თქვენი მტრების წინააღმდეგ? ნუთუ ჩემი არყოფნის დრო ასე დიდხანს მოგეჩვენათ, რომ ალლაჰის აღთქმა დაივიწყეთ? თუ გსურდათ, რომ თქვენი უფლის რისხვა დაგტეხოდათ თავს, რის გამოც დაარღვიეთ ჩემთვის მოცემული პირობა [რომ მტკიცედ დარჩებოდით რწმენაში და ჩემს გზას გაჰყვებოდით]?»

მათ თქვეს: «ო, მუსა! ჩვენ ჩვენი ნებით არ დაგვირღვევია შენთვის მიცემული პირობა. მაგრამ ჩვენ გვქონდა წამოღებული იმ ხალხის [ფარაონის ხალხის] სამკაულების ტვირთი [1]. ამიტომ ისინი ცეცხლმოკიდებულ ორმოში ჩავყარეთ. ასევე მოიქცა სამირიელიც [2] — მანაც ჩააგდო (ის მტვერი, რომელიც ანგელოზ ჯიბრილის ცხენის ჩლიქის ნაკვალევიდან ჰქონდა აღებული). ——— [1] სამირიელმა გვიბრძანა, ეს სამკაულები მოგვეტანა და გვითხრა, რომ მათი დატოვება ჩვენთვის დაუშვებელი იყო და მათგან უნდა გავთავისუფლებულიყავით. [2] სამირიელი მრავალღმერთიანი იყო, რომელიც ძროხებს სცემდა თაყვანს. იგი თვალთმაქცურად თავს ერთღმერთიან მორწმუნედ ასაღებდა. ხოლო როდესაც ამის შესაძლებლობა მიეცა, მან ხბო გააკეთა, თავად დაუწყო მას თაყვანისცემა და სხვებსაც ამგვარი თაყვანისცემისკენ მოუწოდებდა.

და მან [სამირიელმა] მათ [ისრაელის შთამომავლებს] (ოქროსგან) ხბოს ქანდაკება გამოუყვანა, რომელიც ბღაოდა (როდესაც ქარი მასში შედიოდა). მაშინ გზააცდენილებმა ისრაელის შთამომავალთაგან უთხრეს (ერთმანეთს): «ეს არის თქვენი ღვთაება და მუსას ღვთაებაც, მაგრამ მან იგი დაივიწყა».

ნუთუ ისინი [ხბოს თაყვანისმცემლები] ვერ ხედავდნენ, რომ ის [ხბო] მათ პასუხს ვერ უბრუნებდა და არ შეეძლო მათთვის არც ზიანის მიყენება და არც სარგებლის მოტანა?

და მანამდე [მუსას დაბრუნებამდე] ჰარუნმა უკვე უთხრა მათ [ისრაელის შთამომავლებს]: «ო, ჩემო ხალხო! თქვენ ამით [ამ ხბოთი] მხოლოდ გამოიცდებით [რათა გამოაშკარავდნენ თქვენ შორის მორწმუნენი და ურწმუნონი]. და უეჭველად, თქვენი უფალი არის მოწყალე (ალლაჰი); მაშ, გამომყევით მე და დაემორჩილეთ ჩემს ბრძანებას [ალლაჰის მცნებების შესრულებაში]!»

[ხბოს თაყვანისმცემლებმა] თქვეს: «არ შევწყვეტთ ჩვენ მის თაყვანისცემას, ვიდრე მუსა არ დაბრუნდება ჩვენთან».

[როცა დაბრუნდა მუსა] უთხრა: «ჰეი, ჰარუნ, რამ შეგაკავა როცა ნახე, რომ ისინი გზას აცდნენ,

რომ გამომყოლოდი [მრავალღმერთიანები დაგეტოვებინა და მორწმუნეებთან ერთად ჩემთან შეერთებოდი]? ნუთუ ჩემი ბრძანება დაარღვიე?»

(ჰარუნმა) უთხრა (მუსას, რომელმაც მარჯვენა ხელით თმებში ჩაავლო, ხოლო მარცხენათი — წვერში): «ო, დედაჩემის შვილო! ნუ ჩამავლებ ხელს წვერში და ნუ მომქაჩავ თავს. მე მეშინოდა, რომ შენ მეტყოდი: "შენ განხეთქილება ჩამოაგდე ისრაელის შთამომავლებს შორის და არ დაიცავი ჩემი დანაბარები"».

[მუსამ] უთხრა: «და შენ რას იტყვი, ო, სამირიანელო?!»

[სამირიელმა] მიუგო [გამართლებით]: «მე დავინახე ის, რაც მათ არ დაუნახავთ [დავინახე ანგელოზი ჯიბრილი ცხენზე ამხედრებული, როდესაც ხალხი ზღვიდან გამოდიოდა და ფარაონი თავის ლაშქართან ერთად იხრჩობოდა]. მე ავიღე ერთი მუჭა (მიწა) მოციქულის [ჯიბრილის ცხენის] ნაკვალევიდან და შემდეგ ის (იმ სამკაულებს) მოვაყარე, რომლებისგანაც ხბო გავაკეთე. ასე მიბიძგა ჩემმა სულმა ამ საქმის ჩასადენად».

(მუსამ) უთხრა (სამირიელს): «წადი! უეჭველად, ამ ცხოვრებაში შენი ხვედრი იქნება, რომ ყოველ შემხვედრს ეუბნებოდე: "არ შემეხოთ და არც მე შეგეხებით!" [რათა დარჩენილი სიცოცხლე მარტოობაში გაატარო, როგორც სასჯელი უკვე ამქვეყნად]. და უეჭველად, შენთვის დადგენილია ვადა, რომელიც არ შეიცვლება, და მას აუცილებლად შეხვდები, სადაც სხვა სასჯელს მიიღებ. და შეხედე შენს ღვთაებას, რომელსაც ასე ერთგულად ეთაყვანებოდი: ჩვენ უთუოდ დავწვავთ მას, შემდეგ კი მის ფერფლს ზღვაში გავფანტავთ».

თქვენი ღვთაება მხოლოდ ალლაჰია, არ არსებობს სხვა ღვთაება მის გარდა. იგი თავისი ცოდნით ყოველივეს მოიცავს!

ამგვარად მოგითხრობთ [როგორც მოთხრობილია მუსაზე, ფარაონზე და მათ ხალხებზე] ამბებს [ო, შუამავალო], რაც უწინ მომხდარა; შენ კი გიბოძეთ ჩვენგან წიგნი [ყურანი].

ვინც ზურგს შეაქცევს მას [ყურანს], ჭეშმარიტად, აღდგომის დღეს იტვირთავს მძიმე ტვირთს.

მარადიულად მასში იქნებიან [სასჯელში], და რაოდენ მძიმე და უბედური ტვირთი იქნება ეს მათთვის აღდგომის დღეს.

იმ დღეს, როცა ჩაბერილ იქნება საყვირში, ცოდვილებს [ურწმუნოებს] შევკრებთ იმ დღეს თვალებ გალურჯებულთ. [იმ მდგომარეობაში იქნებიან იმ დღის საშინელების გამო].

ერთმანეთში იჩურჩულებენ: «ჩვენ იქ [სიკვდილის შემდეგ სამარეში] მხოლოდ ათი [ღამით] დავრჩით».

ჩვენ უკეთ ვიცით, რასაც იტყვიან. და იტყვის მათგან ყველაზე უფრო ჭკვიანი: «თქვენ იქ მხოლოდ ერთი დღე დაჰყავით». [განკითხვის დღესთან შედარებით]

და გეკითხებიან შენ [შენი ხალხი] [ო, შუამავალო] მთების შესახებ, უთხარი: «მტვრად აქცევს მათ ჩემი უფალი».

და დატოვებს მხოლოდ გასწორებულ ზედაპირს [იმ ადგილას, სადაც ადრე მთები იდგა].

ვერ იხილავ იქ ვერც ჩაღრმავებას და ვერც შემაღლებას.

იმ დღეს [განკითხვის დღეს] გაჰყვებიან ისინი მომხმობს [შესაკრებ მოედნისკენ], რომელშიც სიმრუდე არ არის. დადუმდებიან ხმები მოწყალის წინაშე და ვერაფერს გაიგონებ, გარდა ჩურჩულისა.

იმ დღეს [განკითხვის დღეს] არ წაადგება შუამდგომლობა არავის, თუ არა იმას, ვისაც ნებას მისცემს მოწყალე და ვისი სიტყვითაც კმაყოფილი იქნება.

მან [ალლაჰმა] იცის, რაც მათ წინაა [მომავალი] და რაც მათ უკან იყო [წარსული] და [ქმნილებები] ვერ ჩასწვდებიან მას ცოდნით.

და სახეები ქედს მოიხრიან [დამდაბლდებიან] მარად ცოცხლისა და ყოველივეს მმართველის — ალლაჰის წინაშე. და ზარალს განიცდის ყოველი, ვინც უსამართლობა ჩაიდინა [ვინც მრავალღმერთიანობას მისდევდა].

ხოლო ვინც კეთილ საქმეებს ასრულებდა და ამავე დროს მორწმუნე იყო, მას არც უსამართლობის შეეშინდება და არც დაკლებისა [მისი კეთილი საქმეებიდან არაფერი მოაკლდება].

ამგვარად, ჩვენ გარდმოვავლინეთ იგი არაბულ ყურანად და დაწვრილებით განვმარტეთ მასში შეგონებანი, რათა მათ ღვთის სასჯელისა ეშინოდეთ და თავს არიდებდნენ მას, ან რათა იგი [ყურანი] მათთვის შეგონების წყაროდ ქცეულიყო.

უზენაესია ალლაჰი ჭეშმარიტი მეფე! ნუ იჩქარებ ყურანით, ვიდრე არ დასრულდება შენთვის მისი ზეშთაგონება და თქვი: «ღმერთო ჩემო! შემმატე ცოდნა».

და ჭეშმარიტად, ჩვენ აღთქმა მივეცით ადამს უწინ [როცა ის იყო სამოთხეში] [რომ ის არ შეჭამდა მითითებული ხის ნაყოფს]; მას კი დაავიწყდა იგი და ვერ ვპოვეთ ის მტკიცე [ცდუნების წინააღმდეგ გასამკლავებლად].

და აი, როდესაც ჩვენ [ალლაჰმა] ანგელოზებს ვუთხარით: «თავი დაუხარეთ ადამს [რათა ამით პატივი მიაგოთ მას და მისი უპირატესობა გამოავლინოთ]!» — მათ ყველამ თავი დაუხარა, გარდა იბლისისა, რომელმაც (შურის გამო) უარი თქვა ამის შესრულებაზე.

ჩვენ ვუთხარით: «ო, ადამ, ჭეშმარიტად, ის [იბლისი] მტერია შენი და შენი ცოლის. და ნუ (დაუშვებთ, რომ) გაგაძევებთ თქვენ სამოთხიდან, თორემ უბედური იქნები.

რადგან შენთვის იქ [სამოთხეში] არის ის, რომ არ იშიმშილო და არც შიშველი იყო.

და ჭეშმარიტად, შენ იქ არც წყურვილი შეგაწუხებს [სამოთხეში] და არც მზის სიცხე».

აცდუნა იგი [ადამი] ეშმაკმა და უთხრა: «ჰეი, ადამ! გინდა გაჩვენო ხე მარადისობისა და სამეფო, რომელიც არ გაცამტვერდება?».

და მათ [ადამმა და ევამ] ჭამეს მისგან და გამოუჩნდათ მათ თავიანთი სასირცხო ადგილები. დაიწყეს სამოთხის ფოთლების მიფარება სხეულზე. ეურჩა ადამი თავის ღმერთს და შეცდა [ალლაჰმა აუკრძალა შეეჭამა იმ ხის ნაყოფი].

შემდეგ მისმა უფალმა [ადამი] გამოარჩია [წინასწარმეტყველად], მიიღო მისი მონანიება და სწორ გზაზე დააყენა.

(ალლაჰმა) უთხრა (ადამსა და ჰავას): «ჩადით ორივენი იქიდან [სამოთხიდან] (იბლისთან ერთად), როგორც ერთმანეთის მტრები. ხოლო როდესაც თქვენთან ჩემგან ხელმძღვანელობა მოვა, ვინც ჩემს ხელმძღვანელობას გაჰყვება, ის არც ამქვეყნად შეცდება და არც მარადიულ ცხოვრებაში იქნება უბედური.

ხოლო ვინც ზურგს შეაქცევს ჩემს შეხსენებას, მას მტანჯველი ცხოვრება ექნება, და განკითხვის დღეს ბრმად აღვადგენთ».

იტყვის: «უფალო ჩემო! რად აღმადგინე ბრმად, მე ხომ უწინ [ამქვეყნიურ ცხოვრებაში] მხედველი ვიყავი?»

[ალლაჰი] ეტყვის: «ამგვარად! შენთან მოვიდა ჩემი სასწაულები, შენ კი დაივიწყე ისინი და დღეს შენ იქნები დავიწყებული».

ამგვარად დავსჯით იმას [ამქვეყნად], ვინც ზღვარს გადავიდა და არ ირწმუნა თავისი უფლის აიათები, ხოლო საიქიოს სასჯელი უფრო ძლიერი და მარადიულია.

ნუთუ მათ [მექქელ მრავალღმერთიანებს] არ უჩვენა სწორი გზა იმან, რომ ჩვენ მათზე ადრე მრავალი თაობა დავღუპეთ, რომელთა საცხოვრებელ ადგილებშიც ისინი დადიან? უეჭველად, ამაში ნამდვილად არის ნიშნები გონიერ ადამიანთათვის.

და რომ არა შენი უფლის წინასწარ დადგენილი სიტყვა, გარდაუვალი იქნებოდა განსაზღვრული დრო.

და მოითმინე [ო, შუამავალო], რასაც ისინი ამბობენ, და ადიდე შენი უფალი მისი ქებით მზის ამოსვლამდე [დილით] და მის ჩასვლამდე, ასევე ღამის განმავლობაში ადიდე იგი და დღის სხვადასხვა მონაკვეთში, რათა მიაღწიო იმ საზღაურს ალლაჰისგან, რომლითაც კმაყოფილი იქნები.

თვალი ნუ გაგექცევა იმისკენ, რითაც ჩვენ ვასარგებლეთ ზოგი მათგანი [მრავალღმერთიანთაგანი] მიწიერი ცხოვრების შემკულობანით, რათა ამით გამოგვეცადა ისინი. ხოლო სარჩო შენი უფლისა [მარადიულ ცხოვრებაში] უფრო უკეთესი და მარადიულია!

და უბრძანე [ო, შუამავალო] შენს ოჯახს ლოცვის [შესრულება] და იყავი მომთმენი მასზე. ჩვენ არ გთხოვთ სარჩოს, სარჩოს თვითონ მოგცემთ. ხოლო კეთილი დასასრული ღვთისმოშიშთათვისაა.

და თქვეს [ურწმუნოებმა]: «ნეტავ მოეტანა ჩვენთვის ერთი სასწაული მაინც თავისი უფლისგან». განა მათთან არ მოვიდა აშკარა ნიშანი [ყურანში], რომელიც ადასტურებს იმას, რაც პირველ წერილებში [ადრინდელ ზეციურ წიგნებში] იყო მოცემული?

და რომ დაგვეღუპა ისინი [ურწმუნონი] სასჯელით ამაზე უწინ, იტყოდნენ: «ღმერთო ჩვენო, შენ რომ გამოგეგზავნა ჩვენთვის შუამავალი, უსათუოდ მივყვებოდით შენს სასწაულებს, ვიდრე დავმცირდებოდით და დავკნინდებოდით».

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ყველა ელოდება და თქვენც დაელოდეთ! მალე შეიტყობთ, ვინ იმყოფებოდა მართალ გზაზე და ვინ მიიღო ჭეშმარიტება სწორ ხელმძღვანელობად».

ადამიანებს მიუახლოვდა ანგარიშსწორების ჟამი, ხოლო ისინი დაუდევრობაში იმყოფებიან და პირს იბრუნებენ [ჭეშმარიტებისგან].

როდესაც მათ (ურწმუნოებს) მოსდით ახალი შეგონება მათი უფლისგან [როცა მოჰყავთ ყურანის აიათი], ისინი უსმენენ მას მხოლოდ გულგრილად, დამცინავად.

მათი გულები დაუდევრობით აქვთ მოცული. და უსამართლოებმა [მრავალღმერთიანებმა] ფარულად მოილაპარაკეს: «განა ეს თქვენნაირი ადამიანი არ არის? მაშ, ნუთუ დაემორჩილებით ჯადოქრობას, როცა ამას თავად ხედავთ?»

თქვა [შუამავალმა]: «ჩემმა უფალმა იცის სიტყვა ცაში და მიწაზე [და იცის, რაზეც ფარულად საუბრობთ] და იგი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

თქვეს [ურწმუნოებმა]: «ეს მხოლოდ არეული სიზმრებია! დიახ, მან იგი შეთხზა! დიახ, ის პოეტია! მაშ, მოგვიტანოს სასწაული, როგორც ადრინდელი წინასწარმეტყველები იგზავნებოდნენ სასწაულებით!»

მათზე ადრე [მექქელი ურწმუნოების] არც ერთმა დასახლებამ, რომელიც ჩვენ დავღუპეთ, არ ირწმუნა, მიუხედავად იმისა, რომ მათ სასწაულები ეჩვენათ. მაშ, ნუთუ ესენი ირწმუნებენ, თუ მათაც მივცემთ იმას, რასაც ითხოვენ?

[ალლაჰი ამბობს პასუხად]: და არავინ წარგვიგზავნია შენზე უწინ [ო, მუჰამმად], გარდა მამაკაცებისა [ადამიანი და არა ანგელოზი], რომელთაც ზეშთავაგონეთ. თუ თქვენ არ იცით, ჰკითხეთ ცოდნის მქონეთ [ადამიანებს, რომელთაც ცოდნა აქვთ ადრე გარდმოვლენილი წიგნების შესახებ].

ჩვენ არ მიგვიცია მათთვის [წინა შუამავალთათვის] ისეთი სხეული, რომ ისინი არ ჭამდნენ საჭმელს, და ისინი არ ყოფილან უკვდავნი.

შემდეგ ჩვენ შევასრულეთ მათთვის [შუამავლებისა და მათი მიმდევრებისთვის] მიცემული აღთქმა — რომ მათ გადავარჩენდით და ნიშნების უარმყოფელებს დავღუპავდით. ასე გადავარჩინეთ ისინი და ისინიც, ვინც ვისურვეთ [ვინც ჭეშმარიტება ირწმუნა], ხოლო ზღვარგადასულნი დავღუპეთ.

ვფიცავ, გარდმოგივლინეთ თქვენ წიგნი [ყურანი], მასშია თქვენი ხსენება [დიდება]. ნუთუ არ შეიგნებთ?

რამდენი სოფელი გავანადგურეთ, რომელთა მცხოვრებნიც ბოროტმოქმედნი იყვნენ [არ ირწმუნეს ის, რაც ალლაჰმა გამოუგზავნა] და მათ შემდეგ სხვა ხალხი მოვავლინეთ მათ ადგილზე!

და როდესაც მათ [ურწმუნოებმა] იგრძნეს ჩვენი რისხვა, აჰა, ისინი გარბიან იქიდან [სოფლიდან]!

[და ეთქვა მათ დაცინვით]: «ნუ გაიქცევით, დაუბრუნდით მას, სადაც უხვად გქონდათ ნაბოძები, და თქვენს სახლებს, რამეთუ თქვენ განიკითხებით».

[მათ აღიარეს თავიანთი ბოროტმოქმედება და] თქვეს: «ვაი ჩვენ, მართლაც რომ ჩვენ საკუთარ თავს ვავნეთ».

და არ შეწყვეტილა მათი ეს გოდება [თავიანთი ბოროტმოქმედების აღიარება], ვიდრე ისინი მომკილ ყანასავით არ ვაქციეთ და არ ჩავაქრეთ [არ დავღუპეთ].

და ჩვენ არ შეგვიქმნია ცა და მიწა და [ყველაფერი] რაც მათ შორისაა გართობისთვის.

[დაე იცოდნენ მრავალღმერთიანებმა, რომ ალლაჰი შორსაა იმისგან, რომ მან აიყვანოს თავისთვის ცოლი ან შვილი] რომ გვდომებოდა გართობისთვის [ცოლი ან შვილი], უდავოდ ავირჩევდით მას ჩვენგანვე [ანგელოზთაგან ან სამოთხის ჰურიებისგან] [და არა თქვენგან], რომ საერთოდ გვდომებოდა ეს საქმე.

დიახ! ჩვენ ვძლევთ სიცრუეს ჭეშმარიტებით, იგი მას ანადგურებს და ქრება. და თქვენ [ო, მრავალღმერთიანებო] კი სიმწარე იმისათვის, რასაც თხზავთ.

მას [ალლაჰს] ეკუთვნის, [ყველაფერი] რაც ცათა შინაა და რაც ქვეყანასა ზედაა, ხოლო ისინი, ვინც მის წინაშე არიან [ანგელოზები], არ თაკილობენ მის თაყვანისცემას და არც ამით იღლებიან [ისინი არასდროს წყვეტენ ალლაჰის ქებას].

ისინი [ანგელოზები] ადიდებენ ალლაჰს დღითა და ღამით, არასოდეს იღლებიან [მისი ქებით].

ნუთუ მათ [მრავალღმერთიანებმა] დედამიწიდან [ოქროსგან, ქვისგან და სხვა მასალისგან] შექმნილი ღვთაებები აირჩიეს, რომლებსაც მკვდრების გაცოცხლება [აღდგენა] შეუძლიათ?

რომ ყოფილიყვნენ მათში [ცებსა და დედამიწაზე] ღვთაებები ალლაჰის გარდა, განადგურდებოდა [ცები და მიწა] ორივე მათგანი. 'არშის გამჩენი ალლაჰი [ის არის მისი შემოქმედი და მფლობელი], შორსაა იმისგან, რასაც მას მიაწერენ [ყველა სიცრუისა და ნაკლისგან].

მას [ალლაჰს] არ მოეკითხება იმის შესახებ, რასაც იგი აკეთებს, ხოლო მათ [მის ყველა გონიერ ქმნილებას] მოეკითხებათ თავიანთი საქმეების შესახებ.

ნუთუ მათ [მრავალღმერთიანებმა] დაიდგინეს ღვთაებები მის გარდა? უთხარი [ო, შუამავალო]: «მოიტანეთ თქვენი მტკიცებულება (იმაზე, რომ ალლაჰის გარდა ვინმეს ღვთაებად აღიარება შეიძლება)!» ეს არის [ყურანი] შეხსენება მათთვის, ვინც ჩემთან არის და შეხსენება მათთვის, ვინც ჩემზე უწინ იყო [თორა და ინჯილი]. თუმცა მათ უმრავლესობამ არ იცის ჭეშმარიტება და პირს იბრუნებენ.

და არ გამოგვიგზავნია შენამდე [ო, მუჰამმად] არცერთი მოციქული, რომ არ ზეშთაგვეგონებინა მისთვის, რომ არ არსებობს არანაირი ღვთაება [რომელიც იმსახურებს თაყვანისცემას], გარდა ჩემისა [ალლაჰისა]. მაშ, მხოლოდ მე [ალლაჰს] მეთაყვანეთ!

და თქვეს [მრავალღმერთიანებმა]: «მოწყალემ თავისთვის შვილი აიყვანა!» წმინდაა ის! პირიქით, ისინი [ანგელოზები] პატივდებული მსახურნი არიან.

ისინი [ანგელოზები] სიტყვაში არ უსწრებენ მას [ალლაჰს] — ამბობენ მხოლოდ იმას, რასაც ალლაჰი უბრძანებს მათ. და ისინი მხოლოდ მისი ბრძანებით მოქმედებენ.

მან იცის, რაც მათ წინ აქვთ [ანგელოზებს] და რაც მათ უკან დარჩათ [მათი წარსული საქმეები], ისინი არ შუამდგომლობენ, გარდა იმისა, ვისითაც იგი [ალლაჰი] კმაყოფილია. და ისინი მის წინაშე შიშით ძრწიან.

ხოლო (თუ დავუშვებთ, რომ) რომელიმე მათგანი [ანგელოზთაგან] იტყვის: «ჭეშმარიტად, მე ვარ ღვთაება მის [ალლაჰის] გარდა», მაშინ მას ჯოჯოხეთით (გეენით) მივუზღავთ. ამგვარად ვსჯით უსამართლოებს.

ნუთუ ვერ ხედავენ ისინი, რომლებიც ურწმუნოებად იქცნენ, რომ ცანი და დედამიწა ერთ მთლიანობას წარმოადგენდნენ, ხოლო ჩვენ ისინი გავყავით [ცანი და დედამიწა] (და მოვაწყვეთ შვიდ ცად და შვიდ მიწად)? და ყოველი ცოცხალი არსება წყლისგან შევქმენით. ნუთუ არ ირწმუნებენ?!

და დავადგინეთ ქვეყანაზე მტკიცედ მდგომნი [მთები], რათა არ შეარყიოს ისინი [ხალხი], და დავადგინეთ მასზე [დედამიწაზე] გასასვლელი გზები. რათა ადამიანებმა იპოვონ სწორი გზა.

და ჩვენ დავადგინეთ ზეცა დამცავ სახურავად [დედამიწისთვის], ხოლო ისინი მასში არსებულ სასწაულებს [როგორებიცაა მზე, მთვარე, ვარსკვლავები, ღამისა და დღის ცვლა] ზურგს აქცევენ.

იგია [ალლაჰი], ვინც შექმნა ღამე და დღე, მზე და მთვარე. თითოეული მათგანი თავის ორბიტაზე დაცურავს.

ჩვენ არ დაგვიდგენია არც ერთი ადამიანისთვის შენამდე [ო, მუჰამმად] ამქვეყნიური უკვდავება. ნუთუ, შენ მოკვდები, და ისინი კი უკვდავნი იქნებიან?!

ყოველი [ქმნილება] სული [ყოველი ადამიანი, ჯინი, ანგელოზი, ცხოველი და სხვა] იგემებს სიკვდილს, და ჩვენ გცდით სიავითა და სიკეთით. და ჩვენთან იქნებით დაბრუნებულნი.

და როცა გხედავენ შენ [ო, შუამავალო] ისინი, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი, მასხრად გიგდებენ: «ნუთუ ეს არის ის [ადამიანი], ვინც თქვენს ღმერთებს ახსენებს [ცუდად]?» სწორედ ისინი არიან მოწყალის ხსენების უარმყოფელნი.

ადამიანი შეიქმნა სულსწრაფი [მას ახასიათებს სიჩქარე და მოუთმენლობა]. მე გაჩვენებთ თქვენ ჩემს სასწაულებს. ასე რომ ნუ დააჩქარებთ [სასჯელს].

[ურწმუნონი] [დასცინიან დაპირებაზე სასჯელის შესახებ] და ამბობენ: «როდის აღსრულდება ეს დაპირება, თუკი მართალს ამბობთ?»

ნეტავ, რომ იცოდნენ ურწმუნოებმა, რომ აუცილებლად დადგება ის ჟამი, როცა ისინი ვერ აიცილებენ ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] შეხებას თავებიდან და ზურგებიდან და ვერავინ შეძლებს მათ დახმარებას.

დიახ, ნამდვილად მოვა იგი [განკითხვის დღე] მათზე სრულიად მოულოდნელად ისე, რომ ისინი გაოგნდებიან. ვერ შეძლებენ მის აცილებას და არც გადაუვადდებათ.

უეჭველად, შენზე ადრეც აიგდეს მასხრად შუამავლები, შემდეგ ვინც მათ დასცინოდნენ, იმითვე იქმნენ შეპყრობილი, რის გამოც დასცინოდნენ.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ვინ გიცავთ თქვენ ღამითა თუ დღისით მოწყალისაგან [ალლაჰის სასჯელისგან]?» - პირიქით, ისინი თავისი ღმერთის ხსენებას ზურგს აქცევენ.

ნუთუ მათ ჰყავთ ღმერთები, რომლებიც დაიცავენ მათ ჩვენგან? ვერ შესწევთ ძალა [ამ კერპებს] თავიანთი თავის დასაცავადაც კი, და არც მათ ექნებათ ხსნა ჩვენგან [ჩვენი სასჯელისგან].

დიახ! ჩვენ მივანიჭეთ ამათ [მექქელ მრავალღმერთიანებს] და მათ მამებს (ამქვეყნიური) წყალობა, ისე რომ გაუგრძელდათ ცხოვრება [და მოიტყუეს თავი საკუთარი სიმდიდრით, სიცოცხლითა და შთამომავლობით]. ნუთუ ვერ ხედავენ ისინი, რომ ჩვენ მოვდივართ ქვეყანაზე, ვაკლებთ მას კიდეებიდან? ნუთუ ისინი შეძლებენ გამარჯვებას?

უთხარი [ო, შუამავალო]: «მე მხოლოდ გამაფრთხილებელი გახლავართ თქვენთვის (სასჯელის შესახებ) გამოცხადებით (ალლაჰისგან) [არაფერს ვამბობ საკუთარი სურვილით]». მაგრამ არ ესმით მომწოდებლის მოწოდება ყრუ ხალხს, როცა აფრთხილებენ.

და თუ შეეხება მათ [ურწმუნოებს] შენი უფლის სასჯელის სულ მცირე ნიავიც კი, ისინი უეჭველად იტყვიან: «ვაი ჩვენს თავს! ნამდვილად უსამართლონი ვიყავით». [საკუთარ თავს თვითონვე ვავნეთ მრავალღმერთიანობის ჩადენით]

და ჩვენ განვაწესებთ სამსჯავროს დღისთვის სამართლიანობის სასწორებს, და არც ერთი სული არ დაიჩაგრება არაფერში [არ დააკლდება მის კეთილ საქმეს და არ დაემატება ცუდ საქმეებს], და თუ საქმე იქნება თუნდაც მდოგვის მარცვლის წონის, ჩვენ მოვიტანთ მას [ჩავთვლით მას]! და საკმარისნი ვართ ჩვენ, როგორც აღმრიცხველნი!

და ჩვენ უკვე მივეცით [შუამავალ] მუსას და [მის ძმას] ჰარუნს განმასხვავებელი [თორა, რომელიც ჭეშმარიტებას და სიცრუეს ჰყოფს], და ნათელი [გზა], და შეგონება ღვთისმოშიშთათვის.

რომელთაც ეშინიათ თავიანთი უფლის ფარულად, და სწორედ ისინი არიან მოშიშნი იმ საათის [რომელიც დადგება განკითხვის დღეს].

ეს კი დალოცვილი შეხსენებაა [ყურანი, რომელიც სავსეა სიკეთითა და სარგებლით], რომელიც ჩვენ გარდმოვავლინეთ. ნუთუ თქვენ უარყოფთ მას?

და ჭეშმარიტად, ვუბოძეთ [შუამავალ] იბრაჰიმს უწინ სწორი გზა და ვიყავით მისი მცოდნენი [რომ იგი ამისთვის შესაფერისია].

აი, როცა უთხრა [იბრაჰიმმა] თავის მამას [აზარს] და თავის ხალხს: «რა არის ეს ქანდაკებები, რომლებსაც თქვენ თვითონ ამზადებთ და შემდეგ გულმოდგინეთ ეთაყვანებით მათ?»

მათ უპასუხეს: «ჩვენ ვნახეთ, რომ ჩვენი მამები მათ [ამ ქანდაკებებს] ეთაყვანებოდნენ, და ჩვენც მივყვებით მათ გზას».

უთხრა [იბრაჰიმმა]: «ნამდვილად, თქვენც და თქვენი მამებიც ცხადი გზააბნეულობაში იმყოფებით». [როდესაც ამ კერპებს ეთაყვანებით]

მათ უთხრეს: «შენ [ო, იბრაჰიმ] ჭეშმარიტებით მოხვედი ჩვენთან, თუ ერთ-ერთი მოთამაშეთაგანი ხარ?»

მან [იბრაჰიმმა] უთხრა: «პირიქით! თქვენი უფალი არის ცათა და ქვეყნის უფალი, რომელმაც ისინი შექმნა, და მე ვარ ერთ-ერთი იმათგან, ვინც ამაზე მტკიცედ მიუთითებს».

[იბრაჰიმმა თავისთვის თქვა]: «ვფიცავ ალლაჰს, უეჭველად განვახორციელებ ჩაფიქრებულ გეგმას თქვენი კერპების წინააღმდეგ [დავამტვრევ მათ], იმის შემდეგ, რაც თქვენ ზურგს აქცევთ და წახვალთ [როცა კერპებთან აღარავინ დარჩება]».

შემდეგ მან [იბრაჰიმმა] დაამტვრია ისინი [კერპები] ნამსხვრევებად, გარდა მათი მთავარი კერპისა, რათა მათ მასთან დაბრუნება მოინდომონ [და მან აუხსნას მათ თავიანთი გზააბნეულობა და მოუწოდოს ჭეშმარიტი რწმენისაკენ].

[როდესაც ხალხი დაბრუნდა და დაინახა, რომ მათი კერპები დამტვრეული იყო] მათ თქვეს: «ვინ გაუკეთა ეს ჩვენს ღმერთებს? ჭეშმარიტად [ ვინც ეს ჩაიდინა მან ბოროტად იმოქმედა] და ის უსამართლოთაგანია».

მათ თქვეს: «გავიგონეთ, როგორ ახსენებდა მათ [კერპებს] ერთი ახალგაზრდა, რომელსაც იბრაჰიმი ჰქვია».

მათმა წინამძღოლებმა თქვეს: «მოიყვანეთ იგი [იბრაჰიმი] ხალხის წინაშე, რათა ისინი მოწმეები იყვნენ [იმის, რაც იბრაჰიმმა თქვა მათი კერპების შესახებ]».

მათ უთხრეს: «შენ ჩაიდინე ეს ჩვენი ღვთაებების მიმართ, ო, იბრაჰიმი?»

იბრაჰიმმა თქვა: «პირიქით, ეს საქმე გააკეთა მათგან მთავარმა (კერპმა). ჰკითხეთ მათ, თუ ისინი მეტყველებენ».

და ისინი [ხალხი] საკუთარ თავში ჩაფიქრდნენ [დაფიქრდნენ] და თქვეს: «ჭეშმარიტად, სწორედ თქვენ ხართ უსამართლონი [ცოდვილნი], რადგან თაყვანს სცემდით იმას, რასაც ლაპარაკიც კი არ შეუძლია».

მერე მათ თავიანთი თავებით გადაბრუნებულნი გახდნენ [ანუ, სიმართლის აღიარების შემდეგ კვლავ მახინჯ ტყუილში დაბრუნდნენ] და თქვეს: «[როგორ ვკითხოთ მათ]? ნუთუ შენ [ო, იბრაჰიმ] არ იცოდი, რომ ესენი არ მეტყველებენ?»

მან [იბრაჰიმმა] თქვა: «ნუთუ თქვენ თაყვანს სცემთ ალლაჰის გარდა იმას, რასაც ვერანაირი სარგებელი ვერ მოაქვს თქვენთვის და ვერც ვერანაირ ზიანს მოგაყენებთ [თუნდაც არ სცემდეთ თაყვანს]?

ფუი, თქვენ და იმ [კერპებს], რასაც ეთაყვანებით მაგიერ ალლაჰისა! ნუთუ არ დაფიქრდებით [იმაზე, თუ რამდენად ცუდია ის, რასაც აკეთებთ]?»

მათ [ხალხმა] თქვეს (ერთმანეთში): «დაწვით იგი [იბრაჰიმი] და დაეხმარეთ თქვენს ღმერთებს, თუ უკვე მოქმედებთ!» [და მათ ჩააგდეს იბრაჰიმი უზარმაზარ კოცონში, მაგრამ ალლაჰი დაეხმარა თავის მოციქულს]

ჩვენ ვთქვით: «ჰე, ცეცხლო! იყავი გრილი და მშვიდობიანი [უსაფრთხო] იბრაჰიმისთვის! [და იბრაჰიმი იმყოფებოდა ცეცხლში ყოველგვარი ზიანისა და დისკომფორტის გარეშე, შემდეგ კი ალლაჰმა გამოიყვანა იგი იქიდან]

და მათ სურდათ იბრაჰიმის წინააღმდეგ ხრიკი [დაეწვათ ცეცხლში], მაგრამ ჩვენ მათ განვაცდევინეთ მძიმე მარცხი.

და ჩვენ გადავარჩინეთ ის [იბრაჰიმი] [მეფე ნამრუდისა და მისი ხალხისგან] და ლუტი [რომელიც იყო შუამავალი იბრაჰიმის ძმის შვილი და მასთან ერთად ირწმუნა] მიწაზე, რომელიც დავლოცეთ მთელი სამყაროებისთვის[1]. ——— [1]ისინი გადაიხვეწნენ ერაყიდან შამის მიწაზე, საიდანაც მრავალი ალლაჰის შუამავლები იყვნენ წარმოშობით და სადაც ბარაქა და ნაყოფის სიუხვეა.

და ვუბოძეთ მას [შუამავალ იბრაჰიმს] ისჰაყი და ია'ყუბი, როგორც დამატება [დამატებითი წყალობა], და ყოველი მათგანი ვჰქმენით მორჩილი და კეთილმოქმედი [სამართლიანი და ღვთისმოშიში].

და დავადგინეთ ისინი [შუამავლები: იბრაჰიმი, ისჰაყი და ია'ყუბი] წინამღძოლებად, რომელნიც სწორი გზით მიდიოდნენ ჩვენი ბრძანებით, და ზეშთავაგონეთ, რომ სიკეთე ეკეთებინათ, ელოცათ, ზექათი გაეცათ და ისინი მხოლოდ ჩემი თაყვანისმცემელნი იყვნენ.

და [შუამავალ] ლუტს ვუბოძეთ სიბრძნე და ცოდნა [ალლაჰზე და მის კანონზე] და ვიხსენით იმ სოფლისაგან [სოდომისგან], [ხალხი] რომელიც სისაძაგლეს აკეთებდა [მამათმავლობას ეწეოდნენ]. ჭეშმარიტად, ისინი იყვნენ უზნეო და ურჩი ხალხი.

ჩვენ შევიყვანეთ იგი [შუამავალი ლუტი] ჩვენს მოწყალებაში [გადავარჩინეთ იმ სასჯელისგან, რაც მოევლინა მის ხალხს], რადგან იგი მართალთაგანი იყო.

და [გაიხსენე, ო, შუამავალო] ნუჰი/ნოე, როგორ მოუხმო [ალლაჰს] ადრე [იბრაჰიმამდე]: «[ნამდვილად, მე დავმარცხდი! მაშ, შემეწიე!]» ვუპასუხეთ მას, და გადავარჩინეთ იგი და მისი ოჯახი [ცოლისა და ერთი შვილის გარდა] დიდი მწუხარებისაგან [ალლაჰის სასჯელისაგან].

და ჩვენ შევეწიეთ მას [შუამავალ ნუჰს] იმ ხალხისგან, ვინც უარყო ჩვენი სასწაულები. მართლაც, ისინი ცუდი ხალხი იყო, და ჩვენ ყველა დავახრჩეთ [წყალდიდობით].

და [გაიხსენე] [ო, შუამავალო] [შუამავლები] დაუდი და სულეიმანი, როცა მათ განაჩენი გამოიტანეს ყანის შესახებ[1], რომელიც წაახდინა ხალხის საქონელმა. და ჩვენ მოწმენი ვიყავით მათი განაჩენისა. ——— [1]წინასწარმეტყველმა დაუდმა გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომ ნათესის მფლობელს ზარალი აენაზღაურებინათ ცხვრებით, დაზიანებული ნათესის ღირებულების შესაბამისად. ხოლო წინასწარმეტყველმა სულეიმანმა სხვა გადაწყვეტილება შესთავაზა: ცხვრები დროებით გადასცემოდა ნათესის მფლობელს, რათა ესარგებლა მათი რძით, მატყლითა და ნამატით, ხოლო ნათესი დროებით გადაცემოდა ცხვრების მფლობელს, რათა აღედგინა იგი. და წინასწარმეტყველმა დაუდმა თავისი ვაჟის, სულეიმანის გადაწყვეტილება უკეთესად მიიჩნია და აღიარა.

ჩვენ ზეშთავაგონეთ ეს [სამართლიანი გადაწყვეტა] სულაიმანს [რათა დაცულიყო ორივე მხარის ინტერესები სამართლიანად]. და თითოეულს მათგან [დაუდსაც და სულეიმანსაც] ვუბოძეთ სიბრძნე და ცოდნა. და დაუდს დავუმორჩილეთ მთები, რათა ედიდებინათ [ალლაჰი] მასთან ერთად, ასევე ფრინველები და ჩვენ ვიყავით ისინი, ვინც ეს აღასრულა.

და ვასწავლეთ [ შუამავალ დაუდს] აბჯრის გაკეთება თქვენთვის, რათა დაეცავით [ო, ადამიანნო] მისით საფრთხისაგან და, ნუთუ თქვენ (მაინც) არ ხართ მადლიერნი?!

და სულაიმანს დავუმორჩილეთ ძლიერი ქარი [რომელიც ემსახურებოდა მას], რომელიც დაქროდა მისი [სულაიმანის] ბრძანებით იმ მიწისკენ, რომელშიც ჩვენ დავლოცეთ [შამისკენ]. და ჩვენ ყოველივეს შესახებ ვიცით.

და ასევე [ჩვენ დავუმორჩილეთ სულაიმანს] ეშმაკებისგან ისეთები, ვინც ყვინთავდა მისთვის და ასრულებდნენ ამის გარდა სხვა საქმეებსაც. და ჩვენ ვართ მათი დამცველნი.

და [გაიხსენე] [ო, შუამავალო] [შუამავალი] აიუბი, რომელმაც მოუხმო თავის უფალს: «უეჭველად, მე მეწია უბედურება და შენა ხარ [ო, ალლაჰ] მოწყალეთაგან უმოწყალესი».

და ჩვენ ვუპასუხეთ მას [აიუბს] მის ვედრებაზე, მოვაშორეთ ის განსაცდელი და ტანჯვა, რომელიც მას დაატყდა თავს, და კვლავ ვუბოძეთ მისი ოჯახი. და მივეცით მას იმდენივე კიდევ მათთან ერთად [ანუ ოჯახთან ერთად იმდენივე დამატებით], ჩვენი წყალობითა და მოწყალებით. და ეს იქცა შეხსენებად და მაგალითად თაყვანისმცემელთათვის.

და [შუამავლები] ისმაილი, იდრისი და ზულ-ქიფლი - ყველანი [ისინი] მომთმენთაგანი იყვნენ.

და ჩვენ შევიყვანეთ ისინი ჩვენს წყალობაში, ჭეშმარიტად, ისინი მართალთაგანი იყვნენ.

და გაიხსენე (ო, მოციქულო ) ზუნ-ნუნი (იუნუსი)[1]. როცა წავიდა მათგან განრისხებული. მას ეგონა, რომ ჩვენ მას არ მოვთხოვდით პასუხს [არ დავსჯიდით ამ საქციელის გამო]. (შემდეგ, როდესაც ზღვას კვეთდა, წყალში აღმოჩნდა და ვეშაპმა შთანთქა იგი). მაშინ მან თავის უფალს მოუხმო სიბნელეებში: «არ არსებობს ღვთაება, თაყვანისცემის ღირსი, გარდა შენისა! შენ ხარ ყოვლადწმინდა, ო, ალლაჰო! ჭეშმარიტად, მე უსამართლოთა [ცოდვილთა] რიცხვში აღმოვჩნდი». ——— [1]იგი მოუწოდებდა თავის ხალხს ალლაჰის რწმენისკენ, მაგრამ ისინი არ პასუხობდნენ მის მოწოდებას. და იუნუსმა დაკარგა მოთმინება, მიუხედავად იმისა, რომ ალლაჰმა უბრძანა მოთმინება.

და ჩვენ ვუპასუხეთ მას [იუნუსს] [მის ვედრებაზე] და ვიხსენით იგი ამ მწუხარებისგან. და აი, ასე ვიხსნით მორწმუნეებს.

და [შუამავალი] ზაქარია, როგორ მოუხმო მან თავის უფალს [როდესაც უკვე სიბერეს მიაღწია], ვედრებით: «უფალო ჩემო, ნუ დამტოვებ მარტო[1], რადგან შენ ხარ საუკეთესო მემკვიდრეობის მომცემი». ——— [1]მომმადლე შვილი, რომელიც მემკვიდრეობით გააგრძელებს შენს გზას და განადიდებს შენს სიტყვას ადამიანებს შორის.

და ჩვენ ვუპასუხეთ მას [ზაქარიას] [მის ვედრებაზე] და ვუბოძეთ მას [სიბერეში] შვილი იაჰია/იოანე. და შევქმენით მისთვის მისი ცოლი შესაფერისად [შესაძლებლად იმისთვის, რომ ეშვა შვილი], მას შემდეგ, რაც იგი იყო უშვილო. ნამდვილად, ისინი ისწრაფებოდნენ კეთილი საქმეებისკენ, და გვევედრებოდნენ იმედით [ჩვენგან მისაღებ საზღაურზე] და შიშით [ჩვენი სასჯელის მიმართ], და იყვნენ ჩვენდამი მოკრძალებულნი.

და ის [მარიამი, შუამავალი ისას დედა], რომელმაც დაიცვა თავისი სიწმინდე [მის სხეულს არ შეხებია არც ერთი მამაკაცი]. და ჩვენ [გავუგზავნეთ მას ანგელოზი ჯიბრილი და] ჩავბერეთ მასში ჩვენი სულიდან [რომელიც მოიტანა ჯიბრილმა]. და ჩვენ ვაქცევთ მას [მარიამს] და მის შვილს ['ისას] სასწაულად სამყაროთა ხალხთათვის.

ჭეშმარიტად, ეს არის თქვენი თემი, [სარწმუნოება] ერთი საერთო თემი [სარწმუნოება ყველა წინასწარმეტყველისა ერთია]. და მე ვარ თქვენი უფალი [ო, ადამიანნო], და მხოლოდ მე მეთაყვანეთ!

ხოლო ისინი [ადამიანები] დაიყვნენ თავიანთ საქმეში [გაიყვნენ სარწმუნოებაში] [როდესაც გამოიგონეს სხვადასხვა ცრუ რწმენა და გადაუხვიეს ერთღმერთობას] და თითოეული მათგანი ჩვენ დაგვიბრუნდება.

და ვინც გააკეთებს კეთილ საქმეს და მორწმუნე იყო, მისი საქმე არ იქნება უარყოფილი, და ამას ვიწერთ მისთვის.

და აკრძალულია იმ სოფლისათვის, რომელიც გავანადგურეთ [მათი ურწმუნოების და ბოროტების გამო], რომ დაბრუნდნენ.

და როდესაც გაიხსნება [ბარიერი, რომლის უკანაც იმყოფებიან ორი ხალხი] იაჯუჯი და მაჯუჯი, და ისინი ყველა ფერდობიდან თავს დაესხმიან [და სწრაფად გავრცელდებიან მთელ დედამიწაზე].

და მოახლოვდა ჭეშმარიტი აღთქმა [აღსასრულის დღე], და აჰა, გაშეშდება იმათ მზერა, ვინც ურწმუნო იყო. (მაშინ ისინი იტყვიან:) «ვაი ჩვენ! ჩვენ ამის მიმართ [აღსასრულის დღის მიმართ] დაუდევარნი და უყურადღებონი ვიყავით და მისთვის არ ვემზადებოდით. არა, ჩვენ მართლაც უსამართლონი ვიყავით!»

ჭეშმარიტად, თქვენ [ო, ურწმუნოებო] და [ყველაფერი], რასაც თქვენ თაყვანს სცემთ ალლაჰის გარდა, ეს – ქვების [რომელნიც გახდებიან საწვავი] ჯოჯოხეთისთვის, და თქვენც მისკენ მიდიხართ.

თუ ესენი [ისინი, ვისაც ალლაჰის გარდა ეთაყვანებოდნენ] მართლაც ღვთაებები იქნებოდნენ, მაშინ ისინი მასში [ჯოჯოხეთში] არ შევიდოდნენ. მაგრამ ყველა მათგანი — როგორც კერპთაყვანისმცემლები, ისე მათი ცრუ ღვთაებები — მასში [ჯოჯოხეთში] სამუდამოდ დარჩებიან.

მათთვის მასში იქნება კვნესა [ტანჯვისგან გამოწვეული], და ისინი მასში ვერაფერს გაიგონებენ.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვისაც უწინ ჩვენგან სიკეთე ერგოთ, მოშორებულნი არიან მისგან [ჯოჯოხეთისგან].

ისინი [სამოთხის მკვიდრნი] ვერც კი გაიგონებენ მის [ჯოჯოხეთის] უმცირეს ხმაურსაც კი, და ისინი მარადიულად დარჩებიან იმ ნეტარებაში, რასაც მათი სულები ინატრებენ და ისურვებენ.

არ დაამწუხრებთ მათ უდიდესი შიში, არამედ მიეგებებიან მათ ანგელოზები [სასიხარულო ამბით]: «ეს არის თქვენი დღე, რომელიც აღთქმული გქონდათ [ალლაჰისგან]».

იმ დღეს დავგრაგნით ზეცას ისე, როგორც გრაგნილებს წიგნისათვის. როგორც შევქმენით პირველი ქმნილება, ასევე აღვადგენთ მას [ადამიანს] ხელახლა, ჩვენი მხრიდან მიცემული აღთქმისამებრ.

და უკვე ჩავწერეთ ჩვენ წერილებში [ყოველ წიგნში, რომელიც ადამიანებისთვის იქნა გარდმოვლენილი] შეხსენების შემდეგ [დედა-წიგნში, რომელიც ალლაჰთან იმყოფება], რომ მიწას დაიმკვიდრებენ ჩემი მართალი მონები.

ჭეშმარიტად, ამაში [ყურანში] უდავოდ არის გზავნილი თაყვანისმცემელი ხალხისათვის [ვინც თაყვანს სცემენ ალლაჰს].

და ჩვენ გამოგგზავნეთ შენ [ო, მუჰამმად] მხოლოდ წყალობად სამყაროთათვის.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ჭეშმარიტად, ჩემთან მოდის ღვთიური გამოცხადება, რომ თქვენი ღმერთი ერთადერთი ღმერთია (და ეს არის ალლაჰი]. ნუთუ არ იქნებით მორჩილნი მისი?»

ხოლო თუ ისინი ზურგს შეაქცევენ [ალლაჰის მორჩილებას], მაშინ უთხარი მათ: «მე გადმოგეცით შეტყობინება [ის, რაც ალლაჰმა მიბრძანა] თანასწორად. და მე არ ვიცი ახლოა თუ შორს ის, რაც თქვენ აღგეთქვათ [სასჯელი]».

ჭეშმარიტად, მან [ალლაჰმა] იცის ხმამაღლა ნათქვამი [სიტყვები] და იცის ისიც, რასაც გულში მალავთ.

და მე არ ვიცი, შესაძლოა ეს გამოცდაა [სასჯელის დაგვიანება, რასაც ასე ჩქარობთ] თქვენთვის და სარგებლობა განსაზღვრულ დრომდე.

თქვა [შუამავალმა]: «უფალო ჩემო! განსაჯე ჭეშმარიტებით [ჩვენსა და ურწმუნოებს შორის]. და ჩვენი უფალი — მოწყალეა, რომლისგანაც ვითხოვთ დახმარებას ყველაფრის წინააღმდეგ, რასაც თქვენ, (ო, ურწმუნოებო), ცრუდ მიაწერთ».

ო, ადამიანებო! გეშინოდეთ თქვენი უფლის! უდავოდ, აღსასრულის ჟამის რყევა — უდიდესი რამაა [გონებისთვის მიუწვდომელი და ძნელად წარმოსადგენი]!

იმ დღეს, როცა იხილავთ მას, ყოველი მეძუძური ქალი დაივიწყებს ბავშვს, რომელსაც ძუძუს აძლევდა, და ყოველი მუცლადმყოფი ქალი მოიშვებს თავის ტვირთს [მშობიარობას დაიწყებს]. და შენ იხილავ ადამიანებს მთვრალებივით, თუმცა ისინი მთვრალნი არ არიან — არამედ ალლაჰის სასჯელი ძლიერია (რის გამოც მათ გონება ეკარგებათ შიშისგან).

ადამიანთა შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც ალლაჰთან დაკავშირებით დავობენ ცოდნის გარეშე [მიაწერენ მას არარსებულს] და მიჰყვებიან ყოველ აჯანყებულ ეშმაკს [წინამძღოლებს ცდომილებისა, რომლებიც აჯანყდნენ ალლაჰის წინააღმდეგ].

წინასწარ განსაზღვრულია [ალლაჰის მიერ] მის [ეშმაკის] შესახებ, რომ ვინც აირჩევს მას ახლობლად [გაჰყვება მას], ის [ეშმაკი] აუბნევს მას გზას და მიიყვანს ჯოჯოხეთის ცეცხლის სასჯელამდე.

ო, ადამიანებო! თუ გეპარებათ ეჭვი აღდგომის შესახებ [იმაში, რომ ალლაჰი აღადგენს მკვდრებს], მაშ, იცოდეთ, რომ ნამდვილად ჩვენ შეგქმენით თქვენ [თქვენი მამა ადამი] მიწისაგან, შემდეგ კი [მისი შთამომავლობა] წვეთისგან [ნაყოფის წვეთოვანი სითხისგან], შემდეგ შედედებული სისხლისგან, შემდეგ ხორცის ნაჭრისგან — სრულად ფორმირებულის ან დაუმთავრებელი ნაყოფისგან — რათა განგიმარტოთ [ჩვენი ძალმოსილება და ადამიანის შექმნის ეტაპები]. ჩვენ [და არა ვინმე სხვა] ვდებთ [ნაყოფს] საშვილოსნოში, ვისაც გვსურს, განსაზღვრულ ვადამდე [დაბადებამდე]. შემდეგ გამოგვყავხართ დედის საშვილოსნოდან ჩვილებად. შემდეგ მიდიხართ სრულწლოვანებამდე. თქვენგან არიან ისეთები, ვინც გარდაიცვლებიან [სრულწლოვნამდე], და თქვენგან არიან ისეთებიც, ვინც იცოცხლებენ უკიდურეს სიბერემდე, ისე რომ არ დარჩებათ ცოდნა [იმისგან, რაც ადრე იცოდნენ]. და ხედავ მიწას უსიცოცხლოდ, მაგრამ როდესაც ჩვენ ვავლენთ მასზე წყალს, იგი იძვრის [იმით, რომ მასზე აღმოცენდება მცენარეები], ფუვდება და ამოიზრდება მასზე ყოველგვარი მშვენიერი [და სასარგებლო] წყვილი [მცენარეებისა].

ეს [აიათები, რომლებიც ალლაჰის ძლიერებას ეხება] მოწმობს იმაზე, რომ მხოლოდ ალლაჰია ჭეშმარიტი, და რომ მხოლოდ ის აცოცხლებს მკვდრებს, და მხოლოდ მას შესწევს ძალა ყოველივეზე.

და რომ აღსასრულის ჟამი აუცილებლად დადგება — რომელშიც არ არსებობს ეჭვი! — და რომ ალლაჰი აღადგენს მათ, ვინც საფლავებშია [გამოიყვანს მათ აღდგომისთვის, ანგარიშისა და საზღაურისთვის].

ადამიანებს შორის არის ისეთნიც [ურწმუნო], ვინც დავობს ალლაჰზე ყოველგვარი ცოდნის გარეშე, ყოველგვარი ხელმძღვანელობის გარეშე და ყოველგვარი გამანათლებელი წიგნის გარეშე [რომელშიც იქნებოდა ცხადი მტკიცებულებები].

იგი ამაყად იბრუნებს გვერდს [სიამაყისა და ქედმაღლობის გამო], რათა აცდუნოს სხვა ადამიანები ალლაჰის გზიდან. მისთვის ამ წუთისოფელში დამცირებაა, ხოლო აღდგომის დღეს ვაგემებთ მას მწველი ცეცხლის სასჯელს.

ეს [სასჯელი] იმის გამო, რაც გაამზადეს შენმა ხელებმა [ურწმუნოება და ურჩობა], და ალლაჰი არ არის უსამართლო მსახურთა მიმართ.

ადამიანთა შორის არიან ისეთებიც, ვინც ეთაყვანება ალლაჰს, მაგრამ ცვალებადი არიან. თუკი სიკეთე ეწევათ, კმაყოფილნი არიან ამით, ხოლო თუ განსაცდელი ეწევათ, უკან იხევენ. წაგებულნი არიან ამ ქვეყნადაც და იმ ქვეყნადაც და, სწორედ ეს არის აშკარა წაგება.

უხმობენ ალლაჰის გარდა იმას, რაც არც ზიანს მოუტანთ და არც სარგებელს მისცემთ. სწორედ ეს არის შორი გზააბნევა.

მოუხმობენ იმას, ვისაც ზიანი მოაქვს, და არ მოაქვს სარგებელი. უეჭველად, ცუდია ასეთი მფარველი [ცრუ ღმერთი], და უეჭველად, ცუდია ასეთი მეგობარი!

ჭეშმარიტად, ალლაჰი შეიყვანს მათ, ვინც ირწმუნეს და კეთილ საქმეს აღასრულებდნენ [სამოთხის] ბაღებში, სადაც მის ქვემოთ [სამოთხის სასახლეებსა და ხეების ქვემოთ] მიედინება მდინარეები. ჭეშმარიტად, ალლაჰი აკეთებს იმას, რასაც ინებებს.

ვინც ფიქრობს, რომ ალლაჰი არ ეხმარება [მუჰამმადს] სააქაოსა და საიქიოში, მაშინ მიაბას თოკი ზეცას, მერე გადაჭრას და შეხედოს გააბათილებს განა მისი ხრიკი იმას, რამაც გამოიწვია [ალლაჰის] რისხვა.

და ამგვარად ზეგარდმოვავლინეთ იგი [ყურანი] განმარტებულ აიათებად, და [მხოლოდ] ალლაჰი დაადგენს სწორ გზაზე იმას, ვისაც ინებებს.

ჭეშმარიტად, ისინი, რომელთაც ირწმუნეს [მორწმუნენი], ვინც იუდეველი გახდა, საბიელები [ისინი, ვინც ბუნებით მონოთეისტები არიან და არ მისდევენ განსაზღვრულ რელიგიას], ქრისტიანები, ცეცხლთაყვანისმცემლები და ისინი, რომლებმაც ალლაჰს თანაზიარი დაუდგინეს [მრავალღმერთიანები] და ალლაჰი განაცალკევებს მათ შორის აღდგომის დღეს [რათა მორწმუნენი შევიდნენ სამოთხეში, ხოლო ურწმუნონი ჯოჯოხეთში სამუდამოდ]. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყველაფრის მოწმეა.

ნუთუ ვერ ხედავ [ო, შუამავალო], რომ ალლაჰის წინაშე ქედს იხრიან ისინი, ვინცაა ცათა შინა და ქვეყანასა ზედა: მზე, მთვარე, ვარსკვლავები, მთები, ხეები, ცხოველები, ადამიანები. ხოლო მრავალი მათგანი [ურწმუნონი] სასჯელის ღირსია. არავინ მიაგებს პატივს იმას, ვისაც ალლაჰი დაამცირებს. ჭეშმარიტად, ალლაჰი იქმს იმას, რასაც ინებებს!

აჰა, ორი მოკამათე მხარე [მორწმუნენი და ურწმუნონი], რომლებიც კამათობენ თავიანთი ღმერთის თაობაზე იმათთვის [თითოეული მხარე ამტკიცებდა, რომ სწორედ ის იყო მართალი], რომელნიც ურწმუნონი გახდნენ, ცეცხლისაგან გამოუჭრიან ტანსაცმელს [რომელსაც ისინი ჩაიცვამენ], ხოლო თავზე მდუღარეს დაასხამენ.

მისით დაიბუგება მათი შიგნეული და კანი,

და მათთვისაა გამზადებული რკინის ხელკეტები [რომლებითაც სცემენ ანგელოზები],

ყოველთვის, როცა კი მოუნდებათ იქიდან თავის დაღწევა, დაბრუნებულ იქნებიან მასში: - იგემეთ ტანჯვა მწველი ცეცხლისა.

ჭეშმარიტად, ალლაჰი შეიყვანს იმათ, რომელთაც ირწმუნეს და სიკეთე აკეთეს, სამოთხეში, რომლის ქვემოთ მდინარეები მოედინებიან. დაიმშვენებენ იქ ოქროს სამკაულებსა და მარგალიტებს, სამოსად კი ექნებათ აბრეშუმი.

ასწავლეს მათ კეთილი სიტყვები და დააყენეს ყოვლადქებულის გზაზე [ისლამის გზაზე]!

ჭეშმარიტად, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი და სხვებსაც აბრკოლებდნენ ალლაჰის გზიდან [მისდამი სრული მორჩილებისგან] და წმინდა აკრძალული მეჩეთისგან [როდესაც არ შეუშვეს შუამავალი და მორწმუნენი ჰუდაიბიის წელს] რომელიც ჩვენ დავადგინეთ [მორწმუნე] ხალხისათვის თანასწორად განურჩევლად იმისა, მასში ცხოვრობენ ისინი იქ თუ მომთაბარეობენ. და ვინც მოისურვებს იქ [აკრძალულ მეჩეთში] მართალი გზისგან განდგომას უსამართლოდ, ჩვენ ვაგემოვნებთ მას მტკივნეულ სასჯელს.

და [გაიხსენე ო, შუამავალო] მივუთითეთ იბრაჰიმს სახლის [ქააბას] ადგილი [რათა აეშენებინა იგი]: «არ დამიდგინო არავინ თანაზიარად და წმინდად შეინახე ჩემი სახლი გარსშემომვლელთათვის [ვინც ტავაფს აღასრულებს], [ლოცვაში] მდგომთათვის, თაყვანისმცემელთა და მუხლმოყრილთათვის,

და აუწყე [ხმამაღლა] ხალხს [ო, იბრაჰიმ] ჰაჯის შესახებ [იმის შესახებ, რომ ის სავალდებულოა]. მოვიდნენ შენთან ფეხითა და ჩქარმავალი აქლემებით, მოვიდნენ ყოველი შორეული მხრიდან,

რათა დაესწრონ იმას, რაც სარგებელს მოუტანს მათ [1], და ახსენონ ალლაჰის სახელი ცნობილ დღეებში [2] იმ პირუტყვზე, რომელიც ალლაჰმა უბოძა მათ საზრდოდ [მსხვერპლად შესაწირი პირუტყვი]. ჭამეთ თქვენ [თვითონ] და დააპურეთ გაჭირვებული ღარიბი. ——— [1] როგორიცაა ცოდვების მიტევება, მორჩილებისთვისა და რიტუალების შესრულებისთვის ჯილდო, ვაჭრობით სარგებლის მიღება მუსლიმთა გამაერთებელი სიტყვის თქმა და სხვა. [2] ზულ-ჰიჯჯას მეათე დღეს და მის შემდეგ თაშრიყის დღეებში — მე-11, მე-12 და მე-13 რიცხვებში.

მერე კი დაასრულონ მათი დანარჩენი [ჰაჯობის] რიტუალები [და შეიჭრან თმა, მოიჭრან ფრჩხილები და დატოვონ იჰრამის მდგომარეობა], უერთგულონ აღთქმას[1] და შემოუარონ [აღასრულონ ტავაფი] უძველეს სახლს [ქააბას]. ——— [1]რომლებიც მისცეს მსხვერპლშეწირვასთან დაკავშირებით ან ჰაჯობასთან ან უმრასთან დაკავშირებით დადებული აღთქმა.

ეს[1] არის ის, რაც ალლაჰმა დააწესა, ამიტომ პატივი ეცით მას. და ვინც პატივს სცემს ალლაჰის საზღვრებსა და აკრძალვებს, ეს მისთვის უკეთესია თავისი უფლის წინაშე. და თქვენთვის ნებადართულია პირუტყვი, გარდა იმისა, რაც თქვენთვის იკითხება (ყურანში) როგორც აკრძალული [მაგალითად, ლეში და სხვა აკრძალული საკვები]. მაშ, ერიდეთ კერპების სიბილწეს, და ერიდეთ ცრუ სიტყვებს. ——— [1]იჰრამის მდგომარეობიდან გამოსვლა, აღთქმების შესრულება და ქააბის გარშემო ტავაფის აღსრულება.

იყავით ჰანიფები [ერთღმერთიანები] ალლაჰის წინაშე, არ მიაწეროთ მას თანაზიარნი და არ ეთაყვანოთ ვინმეს ალლაჰის გარდა. ხოლო ვინც ალლაჰს თანაზიარს მიუჩენს, ის ჰგავს ადამიანს, რომელიც ციდან ჩამოვარდა, შემდეგ ფრინველები იტაცებენ მას, ან ქარი შორეულ ადგილას მიაქანებს.

[ეს არის ის, რაც ბრძანა ალლაჰმა] ამგვარად. ვინც განადიდებს ალლაჰის ნიშნებს, ეს გულების ღვთისმოშიშობიდან მომდინარეობს.

თქვენთვის მათში [მსხვერპლად განკუთვნილ ცხოველებში] სარგებელია[1] განსაზღვრულ ვადამდე [ანუ მსხვერპლშეწირვის ათ-თაშრიყის დღეებში], ხოლო შემდეგ მათი დაკვლის ადგილი არის ძველი სახლის [ქააბას] მახლობლად [ანუ მთელი წმინდა ტერიტორია]. ——— [1]შესაძლებელია მათი ბეწვის, რძის გამოყენება ან გადაადგილებისთვის გამოყენება

და ყოველი [წინა] თემისთვის დავადგინეთ მსხვერპლშეწირვის ადგილი (და რიტუალი), რათა მათ ახსენონ ალლაჰის სახელი იმაზე, რა პირუტყვიც უბოძა სარჩოდ. თქვენი ღმერთი კი [ო, ადამიანნო] ერთადერთი ღმერთია. ამიტომ დაემორჩილეთ მას. ხოლო შენ [ო, შუამავალო] ახარე მორჩილთ,

რომელთაც, როცა ახსენებენ ალლაჰს, გულები შიშით ეკრთებათ, მოთმინებას იჩენენ (ალლაჰის ჯილდოს იმედით), ასრულებენ ლოცვებს, და ხარჯავენ იმიდან, რაც ჩვენ მივანიჭეთ [ალლაჰის გზაზე].

და მსხვერპლად შესაწირი ცხოველები [რომლებსაც წმინდა ტერიტორიაზე მიედენებიან] ჩვენ გავხადეთ თქვენთვის ალლაჰის ნიშნებათაგანი [რელიგიური წესთაგანი, რომლებიც მან დაადგინა]. თქვენთვის მათში სიკეთეა, ამიტომ ახსენეთ ალლაჰის სახელი მათზე [როცა დაკლავთ]. [რაც შეეხება აქლემებს, ისინი ფეხზე ბორკილ დაფებული] მდგომარე მდგომარეობაში, ხოლო როცა დაეცემიან მხარით [როცა დაკლავთ მათ], ჭამეთ მათგან, დააპურეთ თავშეკავებული [რომელიც არ ითხოვს] და მორცხვად მთხოვნელი. ასე დაგიმორჩილეთ ისინი [შესაწირი ცხოველნი], რათა მადლიერნი ყოფილიყავით.

ალლაჰამდე [მის წინაშე] არ აღწევს არც მათი [მსხვერპლშეწირული ცხოველების] ხორცი და არც მათი სისხლი, არამედ მასთან აღწევს თქვენი ღვთისმოშიშობა[1]. ასე დაგიმორჩილათ ისინი, რათა ალლაჰი განადიდოთ იმ ხელმძღვანელობისთვის, რომლითაც მან გაჩვენათ ჭეშმარიტი გზა. ხოლო შენ [ო, შუამავალო] ახარე გულწრფელებს. ——— [1]ანუ თქვენი გულწრფელი ზრახვა ამ მსხვერპლშეწირვით და მხოლოდ ალლაჰის კმაყოფილება მოიპოვოთ, მისი ბრძანება შეასრულოთ და აირიდოთ ის, რაც მან აკრძალა.

ჭეშმარიტად, ალლაჰი იცავს მორწმუნეებს! ჭეშმარიტად, ალლაჰს არ უყვარს არცერთი მოღალატე [ვინც არღვევს შეთანხმებებს და ვერ ინახავს მინდობილს] და უმადური [ვინც უარყოფს თავის უფალს, მის წიგნს, მოციქულს და მის სიკეთეებს].

ნებადართულია ბრძოლა მათთვის, ვისთანაც იბრძვიან[1] [ანუ ნებადართულია მორწმუნეთათვის, ვის წინააღმდეგაც იბრძვიან მრავალღმერთიანნი], [ასევე იბრძვიან] რადგან ისინი დაჩაგრულნი იყვნენ. ჭეშმარიტად, ალლაჰს უეჭველად ძალუძს მათი დახმარება. ——— [1]როდესაც მოციქული მუჰამმადი ჯერ კიდევ მექქაში ცხოვრობდა, მორწმუნეებს აკრძალული ჰქონდათ ურწმუნოებთან ბრძოლა. მათ ებრძანათ, მოთმინებით აეტანათ მრავალღმერთიანთა მხრიდან შეურაცხყოფა და ჩაგვრა. ხოლო მას შემდეგ, რაც მრავალღმერთიანთა ჩაგვრამ უკიდურეს ზღვარს მიაღწია, და მოციქული მედინაში გადასახლდა, ხოლო მორწმუნეებმა ძალა მოიკრიბეს, ალლაჰმა უზენაესმა მორწმუნეებს ნება დართო, ურწმუნოების წინააღმდეგ ებრძოლათ.

ისინი, ვინც გაძევებულნი იქნენ [მრავალღმერთიანების მიერ] საკუთარი სახლებიდან ყოველგვარი უფლების გარეშე, მხოლოდ იმის გამო, რომ თქვეს: «ჩვენი უფალი ალლაჰია». და რომ არა ალლაჰის მიერ ადამიანთა ერთი ნაწილის მეორის საშუალებით შეკავება [ანუ რომ არ დაეყენებინა ბრძოლის კანონი უსამართლობისა და სიცრუის შესაჩერებლად], დაინგრეოდა მონასტრებიც, ეკლსიებიც, სინაგოგებიც და მეჩეთებიც, რომლებშიც მრავლად იხსენიება ალლაჰის სახელი. და უეჭველად, ალლაჰი შეეწევა იმას, ვინც მას ეხმარება [მის სარწმუნოებასა და მორწმუნე მსახურებს], ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლადძლიერი, ყოვლისშემძლეა.

(ჩვენ დავპირდით ჩვენს დახმარებასა და მხარდაჭერას იმათ), რომლებიც, თუ მათ დედამიწაზე განვამტკიცებთ [მივცემთ ძალაუფლებას და უპირატესობას მათ მტრებზე], აღასრულებენ ლოცვას, გასცემენ ზაქათს, უბრძანებენ სიკეთეს და აკრძალავენ ბოროტებას. და ალლაჰს ეკუთვნის ყოველი საქმის საბოლოო გადაწყვეტა.

ხოლო თუ ისინი [შენი ხალხი] ცრუდ შეგრაცხავენ [ო, მუჰამმად], მაშინ მათ წინაც შერაცხვეს ცრუდ [თავიანთი შუამავალები] ნუჰის/ნოეს ხალხმა, ადიანელებმა [ჰუდის ხალხმა] და სამუდიანელებმა [სალიჰის ხალხმა],

და იბრაჰიმის ხალხმა და ლუტის ხალხმაც უარყვეს [თავიანთი შუამავლები],

და მადიანის მცხოვრებლებმაც [შუაიბის ხალხმა] უარყვეს [შუამავლები], და მუსაც იქნა ცრუდ შერაცხული. მე კი ვაძლევდი ურწმუნოებს ვადას [არ ვსჯიდი მათ მყისიერად], შემდეგ კი დავატეხე მათ სასჯელი. და როგორი იყო ჩემი რისხვა!

და რამდენი სოფელი [მისი მკვიდრნი] გავანადგურეთ, როცა ისინი იყვნენ ბოროტმოქმედნი [ურწმუნონი]! და აი, ისინი [ეს ქალაქები და სოფლები] [ახლა] დანგრეულნი არიან ძირფესვიანად! და რამდენი წყარო და აღმართული სასახლეა მიტოვებული [იმ სოფლების მკვიდრთა დაღუპვის გამო].

განა არ დაეხეტებოდნენ ისინი [ურწმუნო მექქელები და სხვანი] დედამიწაზე [განა არ ყოფილან იემენსა და შამში]? განა არ ჰქონდათ გულები, რომლითაც დაფიქრდებოდნენ [როცა ხედავდნენ დაღუპულ ხალხთა კვალს]? ან ყურები, რომლითაც მოუსმენდნენ [შეტყობინებებს წარსული ხალხების შესახებ, ვინც ურწმუნოება გამოიჩინა]? ნამდვილად, არ ბრმავდება თვალები, არამედ ბრმავდება გულები, რომლებიც მკერდებშია.

და ისინი [ურწმუნო ყურაიშები] გიჩქარებენ სასჯელს [ო, შუამავალო] [გეკითხებიან: «როდის დადგება ეს სასჯელი?»], მაგრამ ალლაჰი არ არღვევს თავის აღთქმას. ჭეშმარიტად, შენს უფალთან ერთი დღე არის როგორც ათასი წელი იმათგან, რასაც თქვენ ითვლით [ამ ქვეყანაზე],

და რამდენ სოფელს მივეცი ვადა [გადავუვადე სასჯელი], მაშინაც კი, როცა ისინი ბოროტმოქმედნი იყვნენ [ურწმუნოებაში ჯიუტობდნენ]! შემდეგ კი დავატეხე მათ სასჯელი, და ჩემსკენაა საბოლოო დაბრუნება.

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ჰეი, ადამიანებო! ჭეშმარიტად, მე ვარ თქვენთვის ცხადი შემგონებელი».

რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმე აკეთეს, მათ მიენიჭებათ მიტევება და ღირსეული საზღაური.

ისინი კი, რომლებიც ცდილობდნენ ჩვენი სასწაულების [ყურანის აიათების] დაკნინებას, იქნებიან ცეცხლის მკვიდრნი.

და არ გამოგვიგზავნია შენამდე [ო, მუჰამმად] არც ერთი შუამავალი და არც ერთი მოციქული, ისე რომ, როდესაც ის კითხულობდა [ალლაჰის წიგნს], სატანას არ ჩაეგდოს მის კითხვაში (ჩაგონებები და ეჭვები), რათა ხალხი აეცდინა იმისგან, რასაც იგი კითხულობდა. მაგრამ ალლაჰი შლის იმას, რასაც სატანა აგდებს [სატანის მზაკვრობას], შემდეგ კი, ალლაჰი განამტკიცებს თავის აიათებს (ნიშნებს). და მართლაც, ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

(ეს კი სატანისგან დამოუკიდებლად არ ხდება, არამედ ალლაჰი ამის ნებას რთავს), რათა ის, რასაც სატანა აგდებს [ჩაგონებებსა და ეჭვებს], გამოცდად აქციოს მათთვის, რომელთა გულებშიც სნეულებაა [ეჭვი და თვალთმაქცობა], და მათთვისაც, რომელთა გულები გამქვავებულია. და ჭეშმარიტად, უსამართლოები უეჭველად შორსმყოფ განხეთქილებაში არიან (ჭეშმარიტებისგან).

[ეს ხდება იმისათვის, რომ] იცოდნენ იმათ, რომელთაც ებოძათ ცოდნა, რომ იგი ჭეშმარიტებაა შენი ღმერთისაგან, ირწმუნონ მისი და დამორჩილდნენ მას მათი გულები. ჭეშმარიტად, ალლაჰი უწინამძღვრებს სწორი გზით იმათ, ვინც ირწმუნა.

ხოლო ისინი, ვინც არიან ურწმუნონი, კვლავ ეჭვში იქნებიან მის მიმართ, ვიდრე დაუდგებათ ჟამი უეცრად, ან მიეწევათ სასჯელი იმ უნაყოფო დღისა.

ძალაუფლება იმ დღეს მხოლოდ ალლაჰის იქნება, განსჯის მათ შორის. ხოლო ისინი, რომლებმაც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აკეთეს, იქნებიან ნეტარების (სამოთხის) ბაღებში — მარადიულ ნეტარებაში, მუდმივ სიხარულსა და სიამოვნებაში, მარად ცოცხლები და ბედნიერნი.

ხოლო რომელთაც არ ირწმუნეს და ცრუდ შერაცხეს ჩვენი სასწაულები [ყურანის აიათები], სწორედ მათ მიეგებათ დამამცირებელი სასჯელი [ჯოჯოხეთში].

ისინი, რომელნიც გადასახლდნენ ალლაჰის გზაზე [დატოვეს თავიანთი სახლები, რათა მოეპოვებინათ ალლაჰის კმაყოფილება და ეხმარებოდნენ მისი სიტყვის დამკვიდრებაში], მერე მოკლულ იქნენ ან გარდაიცვალნენ, დაასაჩუქრებს მათ ალლაჰი კეთილი სარჩოთი და, ჭეშმარიტად, ალლაჰია საუკეთესო სარჩოს მომცემი.

ის [ალლაჰი] უსათუოდ შეიყვანს მათ შესასვლელში, რომლითაც კმაყოფილნი იქნებიან და, ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, თავშეკავებულია [არ ჩქარობს დასაჯოს ისინი, ვინც არ ემორჩილება მას].

ეს ასეა [გახსოვდეთ ალლაჰის დაპირება, რომ გადასახლებულნი სამოთხეში შევლენ]! და ვინც მიუზღო (თავის მჩაგვრელს) იმგვარივე სასჯელით, როგორი სასჯელიც თავად გადაიტანა {რაც ნებადართულია შარიათით}, ხოლო ამის შემდეგ კვლავ უსამართლოდ მოექცნენ მას [მას, ვინც ჩაგვრას პასუხი გასცა], ალლაჰი აუცილებლად დაეხმარება მას [ორჯერ დაჩაგრულს]. ჭეშმარიტად, ალლაჰი უეჭველად შემწყნარებელი, მპატიებელია!

ეს [ის, რომ ალლაჰი დაეხმარება დაჩაგრულს], იმიტომაა, რომ (ალლაჰი ყოვლისშემძლეა): იგი ღამეს დღეში შეიყვანს და დღეს — ღამეში [ცვლის დღისა და ღამის ხანგრძლივობას წელიწადის დროების შესაბამისად]. და ასევე იმიტომ, რომ ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმხედველია.

ეს იმის გამო, რომ ჭეშმარიტება ალლაჰია. ხოლო ის, რასაც მოუხმობენ მის გარდა სიცრუეა [ბათილია], და იმიტომ, რომ ალლაჰი უზენაესი, დიდებულია.

[ო, შუამავალო] განა ვერ ხედავ, რომ ალლაჰი გარდმოავლენს ზეციცან წყალს და მიწა მწვანდება? ჭეშმარიტად, ალლაჰი კეთილია [თავისი მონების მიმართ], ყოვლისმცოდნეა.

მისია [ყველაფერი], რაც ცათა შინაა და რაც ქვეყანასა ზედაა. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი მდიდარი, ყოვლადქებულია.

განა ვერ ხედავ, რომ ალლაჰმა დაგიმორჩილათ თქვენ ყოველი, რაც დედამიწაზეა, და ხომალდებიც, რომლებიც დაცურავენ ზღვაში მისი ბრძანებით, და იჭერს ზეცას, რომ არ დაემხოს ის დედამიწას, მისი ნების გარეშე. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ადამიანების მიმართ თანაგრძნობი, მოწყალეა.

ისაა ალლაჰი, ვინც გიბოძათ სიცოცხლე, შემდეგ მოგაკვდინებთ, შემდგომ ისევ გაგაცოცხლებთ. ჭეშმარიტად, ადამიანი ურწმუნოა [უარყოფს ალლაჰის ცხად სასწაულებს, რომლებიც მიუთითებს მის ძლიერებაზე].

ყოველ თემს დავუდგინეთ ღვთისმსახურების წესები და ისინი ასრულებენ ამას. და არ გეკამათონ ამ საქმეზე. მოუხმე შენი უფლისაკენ. ჭეშმარიტად, შენ [ო, მუჰამმად] სწორ გზაზე დგახარ.

და თუ შეგედავებიან [ურწმუნონი], უთხარი: «ალლაჰმა ყველაზე უკეთ იცის ის, რასაც აკეთებთ».

ალლაჰი განსჯის თქვენს შორის [მორწმუნეებსა და ურწმუნოებს შორის] აღდგომის დღეს იმას, რაზედაც ვერ თანხმდებოდით.

განა არ იცი [ო, შუამავალო], რომ ალლაჰმა იცის, ის რაც ცათა შინაა და რაც ქვეყანასა ზედაა. ჭეშმარიტად, [ყველაფერი] ჩაწერილია წიგნში [ლავჰი - მაჰფუზში]. ჭეშმარიტად, ეს ალლაჰისთვის იოლია.

ისინი ეთაყვანებიან ალლაჰის გარდა იმას, ვისთვისაც მას მტკიცებულება არ გარდმოუვლენია და არც მათ აქვთ ამის შესახებ ცოდნა. უსამართლოებს კი არ ჰყავთ დამხმარე.

და როცა მათ [მრავალღმერთიანებს] ეკითხებათ ჩვენი ნათელი აიათები [ყურანიდან], დაინახავ უარყოფას იმათ სახეზე, რომლებიც ურწმუნონი არიან. ლამისაა, თავს დაესხნენ იმას, ვინც ჩვენს აიათებს უკითხავთ. უთხარი მათ [ო, შუამავალო]: «ხომ არ მეცნობებინა თქვენთვის ამაზე უფრო საშინელი? ეს ცეცხლია! - ალლაჰმა აღუთქვა ის იმათ, ვინც არიან ურწმუნონი და რა საზიზღარია ეს თავშესაფარი».

ჰეი, ადამიანებო! მაგალითისთვისაა იგავი, მაშ მოუსმინეთ. ჭეშმარიტად, რომელთაც თქვენ მოუხმობთ, ალლაჰის გარდა, ვერ შექმნიან [ერთ] ბუზსაც კი, რომც გაერთიანდენ ამისათვის. თუ ბუზი რაიმეს მოსტაცებს მათ, ვერ წაართმევენ უკან. სუსტია ის, ვინც ითხოვს, და ისიც, ვისაც სთხოვენ.

არ აფასებენ [მრავალღმერიანები] ალლაჰს ჯეროვნად. ალლაჰი კი ყოვლადძლიერი, ძლევამოსილია.

ალლაჰმა ამოარჩია ანგელოზთაგან შუამავლები და ხალხისაგან [რომლებიც გადასცემენ ალლაჰის ზეშთაგონებას სხვა ადამიანებს]. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმხედველია.

მან იცის ყველაფერი, რაც მათ წინ არის [მომავალი], და ისიც, რაც მათ უკან დარჩა [წარსული]. და მხოლოდ ალლაჰთან ბრუნდება ყველა საქმე.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! მოიხარეთ (რუქუ'ში) [შეასრულეთ წელმოხრილი თაყვანისცემა ალლაჰისათვის], დაემხეთ პირქვე (სუჯუდში) [შეასრულეთ მიწიერი თაყვანისცემა ალლაჰისათვის], თაყვანი ეცით მხოლოდ თქვენს უფალს და აკეთეთ კეთილი საქმეები, რათა წარმატებას მიაღწიოთ!

და იღვაწეთ ალლაჰის გზაზე ისეთი გულმოდგინებით, როგორსაც ის იმსახურებს! მან [ალლაჰმა] აგირჩიათ თქვენ (რათა მისი სიტყვა და მისი სარწმუნოება სხვა ადამიანებამდე მიიტანოთ) და სარწმუნოებაში არ დაგაკისრათ არავითარი სიძნელე. (მიჰყევით) თქვენი მამის, იბრაჰიმის სარწმუნოებას. მან [ალლაჰმა] გიწოდათ თქვენ მუსლიმები უწინაც [წინა ზეციურ წიგნებში] და ამ წიგნშიც [ყურანში], რათა შუამავალი იყოს მოწმე თქვენზე, ხოლო თქვენ იყოთ მოწმეები ადამიანებზე [წინა თემებზე], რომ მათმა შუამავლებმა მათთანაც მიიტანეს ის, რაც ალლაჰმა გაცნობათ თავის წიგნში. მაშ, აღასრულეთ ლოცვა, გაიღეთ ზაქათი და მტკიცედ ჩაეჭიდეთ ალლაჰს [დაიცავით მისი რელიგია]! იგია თქვენი მფარველი ურწმუნოების წინააღმდეგ ბრძოლაში. და რა მშვენიერი მფარველია იგი!