Gürcüce Meal — Rowad Tercüme Merkezi — Mü'minûn 23:1 – Ankebut 29:69

უკვე მიაღწიეს წარმატებას მორწმუნეებმა,

რომლებიც თავიანთ ლოცვებში მოკრძალებულნი არიან,

რომლებიც თავს არიდებენ ამაო საქმეს [ტოვებენ ყველა იმ საქმეს, სიტყვას და ფიქრს, რომლებიც არ მიიყვანს ალლაჰის კმაყოფილებამდე],

რომლებიც განწმენდისთვის [თავის სულს და ქონებას] გასცემენ [იხდიან ზაქათს],

რომლებიც იცავენ თავიანთ სასქესო ორგანოებს [მრუშობისგან და ყველა აკრძალული ქმედებებისგან],

გარდა თავიანთი ცოლებისა და იმათისა, ვინც მათ მარჯვენა ხელებმა მოიპოვეს [მხევლებისა]. ჭეშმარიტად, ისინი არ არიან გასაკიცხნი (ვინაიდან ალლაჰმა ეს მათთვის ნებადართული გახადა),

ხოლო ვინც ამაზე მეტს მოინდომებს, მაშინ ისინი არიან ზღვარგადასულნი,

რომლებიც იცავენ მათ მინდობილს და [ასრულებენ] თავიანთ შეთანხმებებს.

რომლებიც ფრთხილად იცავენ თავიანთ ლოცვებს.

სწორედ ისინი არიან მემკვიდრენი,

რომლებიც დაიმკვიდრებენ ფირდაუსს [სამოთხის უმაღლეს საფეხურს] და იქ ისინი სამუდამოდ დარჩებიან.

ჩვენ უკვე შევქმენით ადამიანი [ადამი] თიხის არსისგან [თიხისგან, რომელიც ყველა მიწის ადგილიდან არის აღებული].

შემდეგ მოვათავსეთ იგი [ადამის შთამომავალი] წვეთად [მამაკაცის თესლად] საიმედო სამყოფელში [დედის საშვილოსნოში].

შემდეგ ამ წვეთისგან შევქმენით სისხლის კოლტი, შემდეგ ამ სისხლის კოლტისგან შევქმენით ხორცის ნაჭერი, შემდეგ ამ ხორცის ნაჭრისგან შევქმენით ძვლები, ხოლო შემდეგ ეს ძვლები ხორცით შევმოსეთ. ამის შემდეგ იგი სხვა, ახალი ქმნილების სახით აღვზარდეთ [მასში სულის ჩაბერვით]. კურთხეულია ალლაჰი — საუკეთესო შემოქმედთა შორის საუკეთესო!

შემდეგ ჭეშმარიტად, თქვენ [ო, ადამიანებო] ამის შემდეგ [განვითარების ეტაპების გავლისა და სიცოცხლის ვადის ამოწურვის შემდეგ] უეჭველად, მოკვდებით.

შემდეგ კი, ჭეშმარიტად, თქვენ [ო, ადამიანებო] აღდგომის დღეს კვლავ აღდგებით.

და (ვფიცავ), უეჭველად, ჩვენ შევქმენით თქვენ ზემოთ შვიდი გზა [შვიდი ცა, რომლებიც ერთმანეთის ზემოთ არიან განლაგებულნი], და ჩვენ არასოდეს ვყოფილვართ უყურადღებო ჩვენი ქმნილებების მიმართ.

და გარდმოვავლინეთ ციდან წყალი განსაზღვრული რაოდენობით, განვათავსეთ იგი მიწაზე და შეგვიძლია მისი გაქრობაც.

და ამ [წყლით] გაგიზარდეთ ბაღები ფინიკის ხეებისა და ვაზისა, თქვენთვისაა მათში მრავალი ნაყოფი, და თქვენ მიირთმევთ მათ [ნაყოფებს].

და ამ წყლით თქვენთვის ასევე აღმოვაცენეთ (ზეთისხილის) ხე, რომელიც (მთა) ტურიდან, სინაის მხარიდან ამოდის; მას მოაქვს ზეთი და საკაზმი (სანელებელი) მათთვის, ვინც მას მიირთმევს.

და ჭეშმარიტად, შინაურ პირუტყვში თქვენთვის უეჭველად არის შეგონება და ნიშანი: ჩვენ გასმევთ იმას, რაც მათ მუცლებშია [რძეს], და თქვენთვის მათში მრავალი სხვა სარგებელიც არის [მატყლი, ტყავი და სხვა], და მათით იკვებებით.

და მათით [სამგზავრო ცხოველებით], და ხომალდებით გადაადგილდებით.

[ადრე] წარვაგზავნეთ [შუამავალი] ნუჰი თავის ხალხთან. უთხრა: «ჰეი ჩემო ხალხო, თაყვანი ეცით მხოლოდ ალლაჰს, არ გყავთ სხვა ღვთაება მის გარდა. ნუთუ არ გეშინიათ?»

თქვეს დიდებულებმა იმათგან, ვინც გახდნენ ურწმუნონი: «ეს [ნუჰი] მხოლოდ კაცია თქვენი მსგავსი, რომელსაც სურს, რომ თქვენზე აღმატებული იყოს. ხოლო ალლაჰს რომ ენებებინა, გარდმოავლენდა ანგელოზებს, ამაზე კი ჩვენი წინაპრებისგან არაფერი გვსმენია.

ეს [ნუჰი] მხოლოდ შეშლილი ადამიანია, დაე, დაელოდეთ მას ცოტა ხანს».

მან [ნუჰმა] თქვა: «უფალო ჩემო, დამეხმარე [ჩემი ერის წინააღმდეგ], რადგან მათ, ცრუდ შემრაცხეს, [როცა მივუტანე ის, რითაც შენ გამომიგზავნე მათთან]!»

და ჩვენ შთავაგონეთ მას [ნუჰს]: «გაამზადე კიდობანი [გემი] ჩვენი თვალთახედვის ქვეშ [ჩვენი დაცვის ქვეშ] და ჩვენი შთაგონებით. როდესაც მოვა ჩვენი ბრძანება [შენი ერის ურწმუნოების გამო დასასჯელად] და გადმოხეთქავს წყალი თონედან [რაც წარღვნის დაწყების ნიშანი იქნება], მაშინ შეიყვანე მასში [გემში] თითოეული სახეობიდან წყვილი და შენი ოჯახი [შენი შვილები და ცოლი], გარდა იმათისა, ვისზეც უკვე განესაზღვრა ჩემი სიტყვა [სასჯელისთვის მათი ურწმუნოების გამო] [გარდა შენი ცოლისა და შვილისა]. და ნუ მომმართავ იმათ გამო, ვინც უსამართლობა ჩაიდინა; ჭეშმარიტად, ისინი აუცილებლად დაიხრჩობიან!

როცა ახვალთ ხომალდზე შენ [ო, ნუჰ] და ისინი, ვინც შენთან არიან, თქვი: ქება-დიდება ალლაჰს, რომელმაც გვიხსნა უსამართლო [ურწმუნო] ხალხისგან».

და თქვი [ო, ნუჰ]: «უფალო ჩემო, ჩამომიყვანე [ხომალდიდან] დალოცვილ ადგილას. შენ საუკეთესო დამსახლებელი ხარ».

ჭეშმარიტად, ამაში [ამ ამბავში] არის სასწაულები და ჭეშმარიტად, ჩვენ ვცდით [ჩვენ მონებს, როცა ვუგზავნით მათ შუამავლებს რათა, გამოვლინდეს მორწმუნე ან ურწმუნო].

შემდეგ კი, ჩვენ შემდეგ მოვიყვანეთ სხვა თაობა.

და წარვაგზავნეთ მათში შუამავლები მათგანვე - რათა ალლაჰისათვის თაყვანი ეცათ, არ გყავთ თქვენ სხვა ღვთაება მის გარდა. და ნუთუ არ გეშინიათ?

და თქვა [ცნობილმა] საზოგადოებამ მისივე თემიდან, რომელთაც არ ირწმუნეს, და ცრუდ შერაცხეს საიქიოს შეხვედრა, და რომელთაც ვუბოძეთ კეთილდღეობა ამქვეყნად: «ეს სხვა არავინაა, თუ არა კაცი თქვენი მსგავსი, რომელიც ჭამს იმას, რასაც თქვენ ჭამთ,

ხოლო თუ დაემორჩილებით კაცს, თქვენს მსგავსს [ჰუდს], წაგებულნი იქნებით.

ნუთუ იგი [ჰუდი] გპირდებათ, რომ როცა მოკვდებით და მტვრად და ძვლებად იქცევით, აღდგენილ იქნებით [თქვენივე საფლავებიდან ცოცხლები]?

შეუძლებელია, სრულიად შეუძლებელია ის, რაც აღგითქვეს [ო, ადამიანებო] — (მკვდართა აღდგომა)!

ეს სიცოცხლე არაფერია, გარდა ჩვენი ამქვეყნიური ცხოვრებისა. ვკვდებით და ვცოცხლობთ და არ ვიქნებით აღდგენილნი.

ეს [ჰუდი] მხოლოდ ადამიანია, რომელმაც მოიფიქრა ალლაჰზე სიცრუე და ჩვენ მისი არ გვჯერა».

მან [ჰუდმა] თქვა: «უფალო ჩემო, დამეხმარე იმის გამო, რომ მათ ცრუდ შემრაცხეს [უარყვეს ჩემი გზავნილი]!»

მან [ალლაჰმა] თქვა: «მალე ისინი უეჭველად აღმოჩნდებიან სინანულში».

და შეიპყრო ისინი [ადის ხალხი] საშინელმა ხმამ და ვაქციეთ ისინი ნიაღვრით მიმოფანტულ ნამსხვრევებად. მაშ, შორს იყვნენ ალლაჰის წყალობისგან უსამართლონი [ურწმუნოები]!

მერე ავღზარდეთ მათ შემდგომ სხვა თაობები.

ვერც ერთი ერი ვერ გაუსწრებს საკუთარი [ცხოვრების] დროს და ვერც გადაავადებს.

მერე წარვაგზავნეთ შუამავლები ერთმანეთის კვალდაკვალ. ხოლო როცა კი რომელიმე თემთან მიდიოდა შუამავალი, ცრუდ რაცხავდნენ მას. და მივაყოლეთ ისინი ერთმანეთს და ვაქციეთ იგავებად. მაშ, შორს იყვნენ ალლაჰის წყალობისგან ადამიანები, რომლებიც არ ირწმუნებენ!

შემდეგ ჩვენ მოვავლინეთ [შუამავალი] მუსა და მისი ძმა [შუამავალი] ჰარუნი ჩვენი სასწაულებით და მკაფიო მტკიცებულებით

ფარაონთან და მის წარჩინებულებთან. მათ კი თავი განიდიდეს, რამეთუ იყვნენ ამპარტავანი ხალხი [სხვებზე აღმატებულად თვლიდნენ თავს].

და თქვეს მათ: «ნუთუ ვირწმუნებთ ორი ადამიანის, რომლებიც ჩვენნაირები არიან, მაშინ როცა მათი ხალხი [ისრაელის ძენი] ჩვენ გვემსახურებიან?»

და მათ უარყვეს ეს ორი [მუსა და ჰარუნი], და საბოლოოდ აღმოჩნდნენ განადგურებულთა შორის [ალლაჰის სასჯელით].

და ვფიცავ, ვუბოძეთ მუსას წიგნი [თორა], რათა ეგების [ისრაელის ხალხს] ეხელმძღვანელად [მისით],

და დავადგინეთ მარიამის ძე [შუამავალი 'ისა] და დედამისი სასწაულებად და დავასახლეთ მაღლობზე, სადაც წყარო მოედინებოდა.

ჰეი, შუამავლებო! ჭამეთ [ის საჭმელი, რაც არის] კეთილი [დაშვებული] და აკეთეთ მართალი საქმეები. ჭეშმარიტად, მე ვიცი, რასაც თქვენ აკეთებთ.

ჭეშმარიტად, თქვენი ეს რელიგია, [ო, შუამავლებო] ერთი და იგივე რელიგიაა [ისლამი] და მე თქვენი უფალი ვარ, მაშ, ჩემი გეშინოდეთ!

ხოლო მათ [ადამიანებმა] გაყვეს თავიანთი საქმე [ერთიანი რწმენა] ნაწილებად [დაიყვნენ რწმენაში], ყოველმა ჯგუფმა გაიხარა იმით, რაც აქვს [ფიქრობს, რომ მხოლოდ ისინი არიან ჭეშმარიტებაზე, ხოლო სხვები გზააბნევაში].

მაშ, დატოვე ისინი თავიანთ წყვდიადში [ცდომილებაში] განსაზღვრულ დრომდე [სასჯელის დადგომამდე].

განა ფიქრობენ [ურწმუნონი], რომ იმ ქონებითა და ძეებით, რითაც ჩვენ ვეხმარებით,

[ანუ, ნუთუ ისინი ფიქრობენ, რომ] ჩვენ ვჩქარობთ მათთვის სიკეთეებით [იმით, რაც მათ დაიმსახურეს]? პირიქით, ეს არის გამოცდა და საცდური მათთვის, ხოლო ისინი ვერ გრძნობენ ამას.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც თავიანთი უფლის შიშით ძრწიან

და მათ, ვისაც მტკიცედ სწამთ თავიანთი უფლის სასწაულების [ყურანის აიათების] [და მოქმედებენ მათ შესაბამისად]

და მათ, რომელნიც თავიანთ უფალს არ უდგენენ თანაზიარს [მხოლოდ ერთ ალლაჰს ემსახურებიან და მხოლოდ მას თაყვანს სცემენ].

და რომლებიც გასცემენ გასაცემს [ზაქათს, მოწყალებას] და მათ გულები უცახცახებთ იმით, რომ თავიანთ უფალთან იქნებიან დაბრუნებულნი.

სწორედ ისინი ასწრებენ ერთმანეთს სიკეთისაკენ და ამაში მოწინავენი არიან.

და ჩვენ არ ვაკისრებთ არც ერთ სულს იმაზე მეტს, რაც შეუძლია. ჩვენთანაა წიგნი, რომელიც ამბობს სიმართლეს, მათ შესახებ [ალლაჰის მონების შესახებ] და ისინი არ დაიჩაგრებიან.

პირიქით, მათი [ურწმუნოების] გულები ჩაფლულია წყვდიადში [უკიდურეს უმეცრებასა და სიბრმავეში] ამის მიმართ [ყურანის მიმართ], და მათ აქვთ სხვა საქმენიც [სხვა ცოდვებიც] იმის გარდა [ურწმუნოების გარდა], რასაც ისინი სჩადიან.

როცა ჩვენ დავსჯით მათგან ფუფუნებაში მყოფთ სასჯელით, აი მაშინ დაიწყებენ ისინი გოდებას.

ნუ მოთქვამთ! დღეს თქვენ არ მოგეცემათ ჩვენგან დახმარება.

თქვენ გეკითხებოდათ ჩვენი სასწაულები [ყურანის აიათები], მაშინ უკუიქეცით ქუსლებზე შემდგარნი.

ამპარტავნობდით მის [ქააბის] გამო და ღამეებს ატარებდით ბილწ, უსარგებლო საუბარში. ჭეშმარიტება კი [მიტოვებული] გქონდათ.

ნუთუ [ურწმუნონი] არ დაფიქრდებიან ამ სიტყვაზე [ყურანზე]? თუ ებოძათ ის, რაც არ ჰბოძებია მათ წინაპრებს?

თუ არ იცნობდნენ თავიანთ შუამავალს [მუჰამმადს], რომ უარყვეს იგი?

ანდა ამბობენ, რომ ის [მუჰამმადი] სულელია? პირიქით, ის მივიდა მათთან ჭეშმარიტებით, თუმცა უმეტეს მათგანს ჭეშმარიტება სძულს.

ჭეშმარიტება მათ სურვილებს რომ აჰყოლოდა, გაფუჭდებოდა ცანი, დედამიწა და ის, ვინც მათშია. მაგრამ ჩვენ მივუტანეთ მათ [მექქელებს] შეგონება, რომელიც მათვე ეხება [ყურანი, სადაც მათზეა საუბარი], თუმცა ისინი ამ შეგონებისგან [ყურანისგან] ზურგს იქცევენ.

ნუთუ სთხოვ [ო, შუამავალო] მათ [ურწმუნოებს] საფასურს, როცა შენი უფლის ჯილდო უკეთესია და სწორედ იგია საუკეთესო საზრდოს მიმნიჭებელი.

და ნამდვილად, შენ [ო, მუჰამმად] მოუწოდებ მათ [შენს ერს და სხვებსაც] სწორ გზაზე.

ხოლო ისინი, რომელთაც არ სწამთ საიქიო, ამ გზისგან გადახრილნი არიან.

ხოლო ჩვენ რომც წყალობა მოგვეღო მთზე [მექქელ მრავალღმერთიანებზე] და გაგვეთავისუფლებინა იმ უბედურებისგან, რომელიც მათ დაატყდათ თავს [მათზე მოვლენილი მრავალწლიანი შიმშილისგან], ისინი მაინც თავიანთ ურჩობაში [ურწმუნოებაში] დარჩებოდნენ და ბრმად იხეტიალებდნენ თავიანთ უსაზღვრო გადაცდომაში.

და ჩვენ შევიპყარით ისინი სასჯელით [გვალვითა და შიმშილით], მაგრამ ისინი არ დამორჩილდნენ თავიანთ უფალს და არც მისთვის მოუხმიათ ვედრებით, როდესაც უბედურება დაატყდათ თავს,

სანამ ჩვენ მათ მძიმე სასჯელის კარს გავუხსნიდით (საიქიო ცხოვრებაში), აი, მაშინ ისინი სრულ სასოწარკვეთილებაში აღმოჩნდებიან.

მხოლოდ ის [ალლაჰია], რომელმაც მოგცათ ყურთასმენა, მხედველობა და გული [აზროვნება]. და რა მცირეა თქვენი [ო, ურწმუნოებო] მადლიერება.

და [მხოლოდ] იგია [ალლაჰი] ის, ვინც შეგქმნათ მიწაზე, და მასთანვე იქნებით შეკრებილნი [სასჯელის დღეს].

ისაა მხოლოდ [ალლაჰი], ვინც აცოცხლებს და აკვდინებს. მას ეკუთვნის მონაცვლეობა დღისა და ღამისა. ნუთუ გონს არ მოუხმობთ?

თუმცა, მათ [ურწმუნოებმა] იგივე თქვეს, რაც თქვეს პირველებმა [ადრე მცხოვრებმა ურწმუნოებმა].

თქვეს: «[ნუთუ ეს შესაძლებელია] როცა მოვკვდებით და მიწად და ძვლებად ვიქცევით, ნუთუ ნამდვილად ავღსდგებით?

აღვგვეთქვა ჩვენ და ჩვენს წინაპრებსაც უწინ [ყველაფერი ის, რასაც გვიყვები შენ, ო, მუჰამმად]. ეს არაფერია, გარდა უწინდელთა ზღაპრებისა».

უთხარი [ო, შუამავალო]: «ვისია ქვეყანა და ის, რაც მასზეა, თუ იცით?!»

გეტყვიან: «ალლაჰისა!» უთხარი: «ნუთუ არ გაიხსენებთ (რომ მას, ვისაც ყოველივე ეს ეკუთვნის, ძალუძს მათი აღდგომაც (სიკვდილის შემდეგ)?»

ჰკითხე [ო, შუამავალო]: «ვინ არის უფალი შვიდი ზეცისა და დიდებული ტახტრევანის?»

იტყვიან [მრავალღმერთიანები]: «ალლაჰი!» უთხარი: «ნუთუ არ გეშინიათ?»

უთხარი [მათ] [ო, შუამავალო]: «ვინ არის ის, ვის ხელთაცაა მეუფება ყოველი საგნის? ის მფარველობს (თავის ქმნილებებს), ხოლო მის წინააღმდეგ ვერავინ გაუწევს მფარველობას (მითხარით,) თუ იცით (ალლაჰის გარდა ვინმე, ვისაც ასეთი ყოვლისმომცველი ძალაუფლება აქვს)?»

იტყვიან [მრავალღმერთიანები]: «ალლაჰის!» უთხარი: «მაშ, რამ მოგაჯადოვათ (მოტყუვდით)?»

თუმცა, ჩვენ მივუტანეთ მათ ჭეშმარიტება [ყურანი], და ჭეშმარიტად, ისინი ცრუობენ.

არ აუყვანია ალლაჰს არავინ შვილად, და არავინაა [სხვა] ღვთაება მასთან ერთად. ასე რომ ყოფილიყო, ყოველი ღვთაება წაიღებდა იმას, რაც მან შექმნა და ამაღლდებოდნენ ერთიმეორეზე [ერთმანეთს დაამარცხებდნენ]. დიდებულია ალლაჰი იმაზე, რასაც მას მიაწერენ [თანამოზიარეს და შვილს]!

მცოდნეა დაფარულისა და ცხადისა. დიდებულია იმაზე, რასაც თანაზიარად უდგენენ.

თქვი [ო, შუამავალო]: «უფალო ჩემო, თუ მიჩვენებ იმას (სასჯელს), რაც მათ აღეთქვათ,

უფალო ჩემო! მაშ, ნუ მომაქცევ უსამართლო ხალხთა შორის».

და ჩვენ შეგვიძლია ის, რომ გიჩვენოთ [ო, შუამავალო] [სასჯელი], რაც მათ აღვუთქვით.

უარყავი ის სიავე იმით, რაც უკეთესია. ჩვენ უკეთ ვიცით ის, რასაც ისინი მოგვაწერენ.

და თქვი [ო, შუამავალო]: «უფალო, შენ მოგეკედლები ეშმაკთა ცდუნებისგან.

და შენ შეგეფარები [დასაცავად] უფალო, რომ არ მოევლინონ ჩემთან!»

და როცა სიკვდილი მიუახლოვდება რომელიმე მათგანს [მრავალღმერთიანებს], ამბობს: «უფალო ჩემო, დამაბრუნე უკან [ამქვეყნად],

რათა ვაკეთო კეთილი საქმე, რომელიც მივატოვე [შეიძლება ვირწმუნო და მორჩილი გავხდე შენი]», მაგრამ არა! ეს მხოლოდ სიტყვაა, რომელსაც ამბობს. და მათ უკან ზღუდეა აღდგომის დღემდე!

და როცა ჩაიბერება საყვირში [როცა დადგება განკითხვის დღე] და აღარ იქნება ნათესაობა მათ შორის იმ დღეს და ერთმანეთს არ მოიკითხავენ.

და ვისი სასწორიც [ალლაჰთან ანგარიშის გაწევის დროს] გადაწონის, ისინი ნეტარ იქნებიან.

ხოლო ვისი სასწორიც მსუბუქი იქნება, სწორედ ისინი არიან, რომელთაც საკუთარ თავს ზიანი მიაყენეს, ჯოჯოხეთში იქნებიან მარადიულად.

ცეცხლი წვავს მათ სახეებს, და ისინი არიან მასში უსახოდ [სახის კანის სრული დამწვრობის გამო].

[მათ ეთქმებათ]: «განა არ გეკითხებოდათ ჩემი აიათები [ყურანიდან], თქვენ კი მათ ცრუდ რაცხავდით?»

[ისინი] იტყვიან: «უფალო ჩვენო! ჩვენმა უბედურებამ (ჩვენმა ბოროტმა ხვედრმა) გვძლია და გზააბნეული ხალხი ვიყავით.

უფალო ჩვენო! გაგვიყვანე აქედან [ჯოჯოხეთიდან] და თუ კიდევ დავუბრუნდებით [ურწმუნოებასა და ცოდვებში], უეჭველად, ვიქნებით უსამართლონი».

[ალლაჰი] ეტყვის [მათ]: «ეყარეთ მასში [ჯოჯოხეთში] და ნუ დამელაპარაკებით!» [და ამის შემდეგ ისინი ვეღარ შეძლებენ ალლაჰის მიმართ შევედრებას და აღარ ექნებათ არანაირი იმედი]!

ჭეშმარიტად, ჩემი მსახურების ერთი ნაწილი ამბობდა: «უფალო ჩვენო! ჩვენ ვირწმუნეთ; მაშ, მოგვიტევე და შეგვიწყალე, რადგან შენ ხარ შემწყალებელთაგან საუკეთესო».

და თქვენ კი მასხრად აიგდეთ ისინი ისე, რომ ამან ჩემი ხსოვნაც კი დაგავიწყათ მაშინ, როცა მათზე იცინოდით.

ჭეშმარიტად, მე [ალლაჰმა] დავაჯილდოვე ისინი [მორწმუნენი] დღეს იმისათვის, რომ მოითმინეს. ჭეშმარიტად, სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი [სამოთხის მარადიული მკვიდრნი].

»[ალლაჰი] ეტყვის [ჯოჯოხეთის მკვიდრთ]: «რამდენი წელი დაჰყავით დედამიწაზე?»

ისინი იტყვიან (პასუხად): «დავყავით (იქ) ერთი დღე ან დღის ნაწილი. ჰკითხე მათ, ვინც ითვლის [ანგელოზებს, რომელთაც ამის აღრიცხვა ევალებათ]».

[ალლაჰი] ეტყვის [მათ]: «არ დარჩენილხართ (დედამიწაზე), გარდა მცირე ხნისა, თქვენ რომ იცოდეთ.

ნუთუ გეგონათ, რომ თქვენ ამაოდ [უბრალოდ გასართობად] შეგქმენით და რომ ჩვენთან არ დაბრუნდებოდით?

უზენაესია ალლაჰი [და აღმატებულია ყოველივეზე; შორსაა იმისგან, რომ ჰყავდეს შვილი, სწორი ან რაიმე გასართობად შექმნას], ჭეშმარიტი მეუფე. არ არსებობს ღვთაება, გარდა მისი, და ის არის პატივდებული ტახტის უფალი [რომელიც მისი ქმნილებებიდან უდიდესია].

ვინც ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაებას უხმობს [ეთაყვანება], მაშინ როცა ამის არავითარი მტკიცებულება არ გააჩნია, მისი ანგარიში მხოლოდ მის უფალთან იქნება (სამსჯავროს დღეს). ჭეშმარიტად, ურწმუნონი ვერასოდეს მიაღწევენ წარმატებას!»

და თქვი [ო, შუამავალო]: «უფალო ჩემო, მომიტევე და შემიწყალე. რადგან შენ ხარ შემწყალებელთაგან საუკეთესო».

(ეს არის) სურა, რომელიც ჩვენ გარდმოვავლინეთ და სავალდებულოდ დავადგინეთ, და მასში ნათელი აიათები [ნიშნები და მტკიცებულებები] გარდმოვავლინეთ, რათა გახსოვდეთ [ეს აიათები და მათ მიხედვით იმოქმედოთ].

მეძავი ქალი და მეძავი კაცი[1] (რომლებიც ადრე ქორწინებაში არ ყოფილან) — თითოეულს ასი შოლტის დარტყმა მიაყენეთ. და ნუ დაგეუფლებათ მათ მიმართ სიბრალული [თანაგრძნობა] ალლაჰის კანონის აღსრულებისას, თუ გწამთ ალლაჰი და დღე უკანასკნელი. და დაე, მათ დასჯას მორწმუნეთა ერთმა ჯგუფმა დაესწროს (რათა ეს ზოგისთვის გაკიცხვად, სხვებისთვის კი გაფრთხილებად და შეგონებად იქცეს). ——— [1]თუ ადამიანი კანონიერ ქორწინებაში იმყოფებოდა და შემდეგ მრუშობა ჩაიდინა, მისი სასჯელი ჩაქოლვაა. ეს განჩინება უზენაესმა ალლაჰმა თავისი მოციქულის მეშვეობით დაადგინა.

მრუში (მორწმუნე) კაცი არავისზე დაქორწინდება, თუ არა მრუშ ქალზე ან მრავალღმერთიანზე. და მეძავი ქალი არავისზე გათხოვდება, თუ არა მეძავ კაცზე ან მრავალღმერთიანზე. და ეს [ასეთი ქორწინება] მორწმუნეთათვის აკრძალულია.

და ისინი, რომელნიც ცილს სწამებენ პატიოსან ქალებს და მერე ვერ მოიყვანენ ოთხ მოწმეს, დაჰკარით მათ ოთხმოცი მათრახი და არასოდეს მიიღოთ მათი მოწმეობა. სწორედ ისინი არიან ბილწნი [ურჩნი].

გარდა იმათისა, ვინც ამის შემდეგ მოინანია [ჩადენილი] და გამოასწორა (თავისი საქციელი). ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

ისინი, რომელნიც ბრალს დასდებენ თავიანთ ცოლებს [მრუშობაში], ისე, რომ მათ არავინ ჰყავთ მოწმე, გარდა თავიანთი თავისა, თითოეული მათგანის მოწმეობა იყოს ოთხჯერ დამოწმება[1] ალლაჰის წინაშე, რომ იგი ჭეშმარიტად, მართლის მთქმელთაგანია. ——— [1]ეს ოთხი მოწმობა ოთხი მოწმის ნაცვლად ითვლება.

და მეხუთედ (დაიფიცოს, რომ) ალლაჰის წყევლა იყოს მასზე [ქმარზე], თუ იგი ტყუილის მთქმელთაგანია.

და დაშორდება [ასცდება] ქალს სასჯელი, თუ ოთხჯერ დაამოწმა ალლაჰის წინაშე, რომ კაცი მატყუართაგანია.

ხოლო მეხუთედ (დაიფიცოს), რომ ალლაჰის წყევლა მასზე [ცოლზე] იქნება, თუ ის [ქმარი] მართალთაგანია [სიმართლეს ამბობს].

და რომ არა ალლაჰის მადლი თქვენდამი (ო, მორწმუნენო) და მისი წყალობა [რომ მან მეუღლეთათვის ასეთი წესი დაადგინა, როცა მათ შორის მრუშობაში დადანაშაულების საკითხი წარმოიშობა], და რომ ალლაჰი სინანულის მიმღები, ბრძენია.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ეს შეთხზული ცილისწამება მოიტანეს [რომ თითქოს აიშამ, მოციქულის ცოლმა, მრუშობა ჩაიდინა], თქვენგან (ო, მორწმუნენო) წარმოშობილი ჯგუფია. ნუ ჩათვლით ამას [მათ ცილისწამებას] თქვენთვის ბოროტებად; პირიქით, ეს თქვენთვის სიკეთეა [რადგან ამ ამბავს კეთილი დასასრული ექნება და მორწმუნეები ამ განსაცდელში მოთმინებისთვის დიდ საზღაურს მიიღებენ]. თითოეულ მათგანს [იმათგან, ვინც ეს ცილისწამება გაავრცელა] იმ ცოდვის წილი ერგება, რაც მოიხვეჭა. ხოლო იმას, ვინც ამ საქმეში უდიდესი წილი იტვირთა [მთავარი თვალთმაქცი [1]], დიდი სასჯელი ელის (მარადიულ ცხოვრებაში). ——— [1] აბდულლაჰ იბნ უბაი იბნ სალული.

რატომ არ იფიქრეს მორწმუნე კაცებმა და მორწმუნე ქალებმა, როცა ეს [აიშას მრუშობაში დადანაშაულება] მოისმინეს, თავიანთ გულებში კეთილი აზრი და არ თქვეს: «ეს აშკარა შეთხზული ცილისწამებაა?»

რატომ არ მოიყვანეს [მრუშობის დამბრალებლებმა] ამისი ოთხი მოწმე? ხოლო თუ მოწმეებს არ მოიყვანენ, მაშინ ისინი ალლაჰის წინაშე მატყუარები არიან.

და რომ არა ალლაჰის მადლი თქვენზე და მისი წყალობა ამქვეყნად და მარადიულ ცხოვრებაში (რომ იგი სასჯელის მოხდენას არ აჩქარებს), უთუოდ შეგეხებოდათ დიდი სასჯელი იმის გამო, რაზეც ბევრს საუბრობდით [ამ ცილისწამების გამო].

აი, თქვენ ამას [ამ ცილისწამებას] ენიდან ენაზე გადასცემდით და თქვენი ბაგეებით ამბობდით იმას, რის შესახებაც არავითარი ცოდნა არ გქონდათ, და უმნიშვნელოდ მიიჩნევდით მას (ცოდვის თვალსაზრისით), მაშინ როცა ეს ალლაჰის წინაშე დიდია.

და რატომ არ თქვით როცა ეს [ცილისწამება] გაიგონეთ: «არ გვეკადრება, რომ ვისაუბროდ ამაზე, და შენ ხარ წმინდა [ო ალლაჰ]! ეს არის [ძალიან] დიდი ცილისწამება».

ალლაჰი შეგაგონებთ, რომ აღარასოდეს დაუბრუნდეთ მსგავს საქციელს [ასეთ ცილისწამებას], თუ მართლაც მორწმუნენი ხართ.

და ცხადად გიჩვენებთ ალლაჰი თავის [ყურანის] აიათებს და ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

ჭეშმარიტად, მათ, ვისაც უყვარს, რომ მორწმუნეთა შესახებ უზნეობა [ცილისწამება მრუშობაზე] გავრცელდეს, მტანჯველი სასჯელი ელით ამქვეყნად და მარადიულ ცხოვრებაში, თუ არ მოინანიებენ. ხოლო ალლაჰმა იცის, თქვენ კი არ იცით.

და რომ არა ალლაჰის სიკეთე თქვენდა და მისი წყალობა, ჭეშმარიტად, ალლაჰი შემბრალებელი, შემწყალებელია.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნუ გაჰყვებით სატანის კვალს [გზას]. და ვინც სატანის კვალს გაჰყვება, (იცოდეს, რომ) იგი [სატანა] უზნეობასა და საძრახისს [ცოდვებს] უბრძანებს. და რომ არა ალლაჰის მადლი თქვენდამი (ო, მორწმუნენო) და მისი წყალობა, ვერც ერთი თქვენგანი ვერასოდეს განიწმინდებოდა (თავისი ცოდვების სიბილწისგან). მაგრამ ალლაჰი განწმენდს (ცოდვებისგან) იმას, ვისაც ინებებს. და ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

და ნუ დაიფიცებენ თქვენგან ღირსებით [რწმენაში მაღალი მდგომარეობითა] [1] და ქონებით დაჯილდოებულნი, რომ აღარ მისცემენ (დახმარებას) თავიანთ ნათესავებს, ღარიბებსა და მათ, ვინც ალლაჰის გზაზე გადასახლდა (იმ ცოდვის გამო, რომელიც მათ ჩაიდინეს). პირიქით, აპატიონ და დიდსულოვნად მიუტევონ. განა არ გსურთ, რომ ალლაჰმა თქვენც მოგიტევოთ? და ალლაჰი ყოვლისმპატიებელი, შემწყალებელია! ——— [1] ეს აიათი გარდმოევლინა აბუ ბაქრ ას-სიდდიყის შესახებ, რომელმაც დაიფიცა, რომ აღარ დაეხმარებოდა მისტაჰი-ს, რადგან ისიც იმათ შორის აღმოჩნდა, ვინც მოციქულის ﷺ მეუღლის — აიშა ბინთ აბუ ბაქრი-ს შესახებ ცრუ ბრალდებას ავრცელებდა. მისტაჰი ღარიბი იყო, დედის მხრიდან აბუ ბაქრის დეიდაშვილის შვილი გახლდათ და მექქიდან მედინაში გადასახლდა (ჰიჯრა გააკეთა). როდესაც ეს აიათი გარდმოევლინა, აბუ ბაქრმა თქვა: "რა თქმა უნდა, გვსურს, რომ შენ გვაპატიო, ო, ჩვენო უფალო!" — და კვლავ განაგრძო მისტაჰის მატერიალური დახმარება.

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც ბრალს სდებენ უბიწო [ქმრის ერთგულ], უმანკო და მორწმუნე ქალებს მრუშობაში, დაწყევლილნი არიან ამქვეყნად და მარადიულ ცხოვრებაში. და მათთვის დიდი სასჯელია (თუ არ მოინანიებენ).

იმ დღეს [განკითხვის დღეს] მათი ენა, ხელები და ფეხები დაამოწმებენ მათ წინააღმდეგ იმას, რასაც ისინი აკეთებდნენ.

იმ დღეს [განკითხის დღეს] ალლაჰი სრულად მიუზღავს მათ სამართლიანად თავიანთი ქმედებების მიხედვით და შეიტყობენ, რომ ალლაჰი, სწორედ იგია ცხადი ჭეშმარიტება

ბილწი ქალები — ბილწი კაცებისთვის, ბილწი კაცები კი ბილწი ქალებისთვის, კეთილი ქალები — კეთილი კაცებისთვის, და კეთილი კაცები კი კეთილი ქალებისთვის. ისინი უდანაშაულონი არიან იმაში, რასაც მათ შესახებ ამბობენ, და მათთვისაა პატიება და კეთილი სარჩო.

ჰეი, თქვენ რომელთაც ირწმუნეთ, ნუ შეხვალთ სახლებში, გარდა თქვენი სახლებისა, ვიდრე ნებართვას არ სთხოვთ და არ მიესალმებით მათ ბინადართ. ეს უკეთესია თქვენთვის, ეგების შეიგონოთ [იმის გამო, რომ თქვენ მორწმუნეები ხართ და ალლაჰმა ბრძანა, რომ სხვის სახლში შესვლის წინ ნებართვა უნდა ითხოვოთ].

ხოლო თუ იქ [სხვის სახლებში] ვერავის ნახავთ, ნუ შეხვალთ, ვიდრე ნებას არ დაგრთავენ. ხოლო თუ გეტყვიან: «დაბრუნდით!» [ანუ, შესვლის ნებას არ მოგცემენ], მაშინ დაბრუნდით [ნუ ეცდებით შესვლას]. ეს უფრო წმინდაა თქვენთვის. და ალლაჰმა იცის, რასაც აკეთებთ.

არ არის თქვენზე ცოდვა, თუ შეხვალთ დაუსახლებელ სახლებში [რომლებიც არავის კერძო საკუთრება არ არის] (როგორიცაა მგზავრთა თავშესაფრები, საზოგადოებრივი ადგილები და სხვა), რომლებითაც სარგებლობთ. და ალლაჰმა იცის, რასაც აშკარად ამჟღავნებთ და რასაც მალავთ.

უთხარი [ო, შუამავალო] მორწმუნე კაცებს, მოარიდონ მათი თვალები (ნუ შეხედავენ იმ ქალებს, რომელთა ყურება მათთვის აკრძალულია, ასევე – სხვა მამაკაცების სხეულის იმ ნაწილებს, რომლების ყურებაც აკრძალულია) და დაე, დაიცვან თავიანთი სასქესო ორგანოები (აკრძალულისგან), ეს უფრო წმინდაა მათთვის. ჭეშმარიტად, ალლაჰმა იცის რასაც აკეთებენ.

და უთხარი [ო, შუამავალო] მორწმუნე ქალებს: «დაუშვან თავიანთი თვალები [არ უყურონ უცხო მამაკაცებს და იმ სხეულის ნაწილებს, რომელთა ყურებაც აკრძალულია მამაკაცებისა და ქალების შემთხვევაში], და დაიცვან თავიანთი სასირცხვო ადგილები [იმისგან, რაც ალლაჰის მიერ აკრძალულია, და ნუ გამოაჩენენ მათ სხვების წინაშე]. და ნუ გამოაჩენენ თავიანთ სილამაზეს [მამაკაცებისთვის], გარდა იმ შემთხვევისა, რაც ბუნებრივად მოჩანს [იმის მსგავსი, რისი დაფარვა შეუძლებელია, როგორიცაა ტანსაცმელი და ა.შ], დაე, გადმოაფარონ თავიანთი საბურველები გულ-მკერდზე [რათა დაფარონ თმა, ყელი და მკერდი]. ნუ აჩვენონ თავიანთი სილამაზე [სახე, ყელი, ხელები და სხვა], გარდა თავიანთი ქმრებისა, ან მამებისა, ან ქმრების მამებისა, ან თავიანთი ვაჟებისა, ან ქმრების ვაჟებისა, ან ძმებისა, ან ძმისშვილებისა, ან დისშვილებისა, ან თავიანთი ქალებისა [მხოლოდ მორწმუნე ქალების, მაგრამ არა ურწმუნოების], ან იმათ, ვინც მათი მარჯვენა ხელით მოიპოვეს [მხევლებისთვის], ან იმ მამაკაცთა მსახურებისთვის, ვისშიც არ არის სქესობრივი ლტოლვა, ან იმ ბავშვებისთვის, ვისაც არ გაუცნობიერებიათ ქალთა სიშიშვლე. და ნუ დააბრახუნებენ ფეხებს სიარულის დროს, რათა არ გაიგონონ მათ მიერ დაფარული სამკაულების ხმა [რომ არ მიიპყრონ ყურადღება]. მოინანიეთ ალლაჰის წინაშე, რათა ეგების წარმატებულნი იქმნეთ.

და დააქორწინეთ (ო, მორწმუნენო) თქვენგან დაუქორწინებელნი (როგორც ისინი, ვინც ადრე ქორწინებაში იყვნენ, ისე ისინი, ვინც არასოდეს ყოფილან), და ასევე თქვენი მონებიდან და მხევლებიდან მართალნი [მორწმუნენი]. თუ ისინი ღარიბნი არიან, ეს ქორწინებისთვის დაბრკოლება არ არის, რადგან ალლაჰი თავისი წყალობით გაამდიდრებს მათ. და ალლაჰი ყოვლისმომცველი, ყოვლისმცოდნეა.

და ვინც ვერ პოულობს საშუალებას ქორწინებისთვის დაე, შეიკავონ თავი [მრუშობისგან და აკრძალულისგან], [მოთმინებით და მარხვით], ვიდრე ალლაჰი გაამდიდრებდეს თავისი წყალობით. ხოლო იმათგან, ვინც თქვენს მარჯვენა ხელთ გყავთ მფლობელობაში [მონები და მხევლები], ვისაც სურს ხელშეკრულება [თავისუფლების გამოსასყიდად] დადეთ მათთან ხელშეკრულება, თუ მათში სიკეთეს დაინახავთ, და მიეცით მათ ალლაჰის ქონებიდან ის, რაც ალლაჰმა თქვენ მოგანიჭათ. და არ აიძულოთ თქვენს ქალებს [მხევლებს] ბილწი საქციელი [მრუშობა და გარყვნილება], თუ მათ სურთ პატიოსნება, თქვენი სურვილისამებრ, ამქვეყნად მატერიალური სარგებლის გამო. ვინც კი აიძულებს მათ [მრუშობას] ჭეშმარიტად, ალლაჰი მას შემდეგ, რაც ისინი [მხევლები] იძულებულნი გახდებიან, არის მპატიებელი [მათ მიმართ], შემწყალებელი.

ჩვენ უკვე გარდამოვავლინეთ თქვენთვის განმარტებული აიათები, და მაგალითი მათგან, ვინც თქვენამდე იყო, და შეგონება ღვთისმოშიშთათვის.

ალლაჰია ცათა და მიწის ნათელი. მისი ნათელი [რომლისკენაც იგი მიუძღვის, ანუ რწმენა და ყურანი] (მორწმუნის გულში) ჰგავს ნიშას [კედელში არსებულ ღრმულს], რომელშიც ლამპარია; ლამპარი მინაშია, ხოლო მინა მარგალიტივით მბრწყინავ ვარსკვლავს ჰგავს. იგი [ლამპარი] ანთებულია კურთხეული ხის — ზეთისხილისგან, რომელიც არც მხოლოდ აღმოსავლეთისაა და არც მხოლოდ დასავლეთისა. მისი ზეთი თავისი სიწმინდის გამო მზად არის აალდეს, თუნდაც ცეცხლი არ შეხებოდეს. ნათელი ნათელზე! ალლაჰი თავის ნათელთან [რწმენისა და მისი წიგნის მიყოლისკენ] მიუძღვის იმას, ვისაც ინებებს. და ალლაჰი ადამიანებისთვის იგავებს მოიყვანს, რათა დაფიქრდნენ მათში არსებულ სიბრძნეზე. და ალლაჰმა ყოველივე იცის.

სახლებში [მეჩეთებში], რომელთა აშენების ნება დართო ალლაჰმა და რომლებშიც იხსენიება მისი სახელი, ადიდებენ [ალლაჰს] მათში დილას და საღამოს.

კაცები, რომელთაც ვერ მოსწყვეტთ ვერც ვაჭრობა და ვერც ყიდვა-გაყიდვა ალლაჰის ხსენებას, ლოცვად დადგომასა და ზექათის გაცემას, რომელთაც ეშინიათ იმ დღისა [განკითხვის დღის], როცა ამობრუნდებიან გულნი და მზერა.

რათა დააჯილდოვოს ისინი ალლაჰმა იმაზე უკეთესით, რაც გააკეთეს და მიუმატოს მათ თავისი სიკეთე. ალლაჰი უბოძებს სარჩოს იმას, ვისაც ინებებს, ანგარიშის გარეშე.

ხოლო მათ, ვინც ურწმუნო გახდა, მათი საქმეები, რომელთა გამოც განკითხვის დღეს სარგებლის მიღების იმედი აქვთ, უდაბნოში მირაჟს ჰგავს. მწყურვალს იგი წყალი ჰგონია, მაგრამ როცა მიუახლოვდება, დაინახავს, რომ იქ არაფერია. და (ურწმუნო) (სამსჯავროს დღეს) ალლაჰს იხილავს თავის წინაშე, და იგი სრულად მიუზღავს მას მის ანგარიშს. და ალლაჰი სწრაფია ანგარიშსწორებაში.

ან ჰგვანან წყვდიადს აბობოქრებულ ზღვაში, რომელსაც ფარავს [ზღვის] ტალღა ზემოდან, ხოლო მათ ზემოდანაც ღრუბლები, ერთი წყვდიადი მეორეზე! თუ ხელს ამოჰყოფს, ვერაფერს დაინახავს. და იმას, ვისაც ალლაჰი სინათლეს არ დაუდგენს, სინათლე არ ექნება [მას უკვე ვერავინ გაუძღვება ჭეშმარიტ გზაზე].

ნუთუ ვერ ხედავ [ო, შუამავალო], რომ ალლაჰს განადიდებს ყოველი, ვინც ცაში და დედამიწაზეა, და ჩიტები, რომლებიც მიფრინავენ მწკრივად. ყველამ იცის თავისი ლოცვა და მისი განდიდება. და ალლაჰმა იცის, რასაც აკეთებენ.

და [მხოლოდ] ალლაჰისაა მეუფება ცათა და ქვეყნისა, და ჭეშმარიტად, ალლაჰთანაა დაბრუნება.

ნუთუ ვერ ხედავ [ო, შუამავალო], რომ [მხოლოდ] ალლაჰი გადაადგილებს ღრუბლებს და შემდგომ აკავშირებს მათ, მერე ქმნის ამას საწვიმარ ღრუბლად და ხედავ, თავსხმა გადმოდის მისი ნაპრალებიდან. და გარდმოავლენს ციდან მთების მსგავს ღრუბლებიდან სეტყვას. თავს დაატეხს მას, ვისაც ინებებს, და აარიდებს იმას, ვისაც ინებებს. მისმა ელვარებამ ლამისაა მზერა დააბრმავოს.

[მხოლოდ] ალლაჰი ანაცვლებს დღესა და ღამეს. ჭეშმარიტად, ამაში შეგონებაა მხედველთათვის [გონიერთათვის].

და ალლაჰმა შექმნა ყოველი ცხოველი წყლისგან. მათგან ზოგი მუცელზე ხოხავს, ზოგი ორი ფეხით დადის და ზოგიც ოთხით. ალლაჰი ქმნის იმას, რასაც ინებებს. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

ჩვენ გადრმოგივლინეთ განმარტებული აიათები, და ალლაჰი დაადგენს სწორ გზაზე იმას, ვისაც ინებებს.

ამბობენ [თვალთმაქცნი]: «ვირწმუნეთ ალლაჰი და შუამავალი და დავმორჩილდით». მერე კი პირს იბრუნებენ მათი ნაწილი ამის შემდგომ და არ არიან ისინი მორწმუნენი.

და როდესაც მათ ალლაჰისკენ და მისი მოციქულისკენ მოუწოდებენ, რათა მან [ალლაჰის მოციქულმა] მათ შორის განსაჯოს [განაჩენი გამოიტანოს], აი, მაშინ მათი ერთი ნაწილი ზურგს აქცევს.

ხოლო თუ სიმართლე მათ მხარესაა [თვალთმაქცების სასარგებლოდ], მაშინ ისინი მოდიან მასთან [მოციქულთან] თავმდაბლურად.

ან მათ გულებში სნეულებაა [ფარისევლობა], ან ეჭვობენ [რომ მუჰამმადი შუამავალია], თუ ეშინიათ, რომ ალლაჰი და მისი შუამავალი უსამართლოდ განსჯიან? დიახ, სწორედ ისინი არიან უსამართლონი.

მორწმუნეთა პასუხი, როდესაც მათ ალლაჰისა და მისი მოციქულისკენ მოუწოდებენ, რათა მან მათ შორის განსაჯოს, მხოლოდ ის არის, რომ ამბობენ: «მოვისმინეთ და დავემორჩილეთ!» და სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი.

და ის, ვინც ემორჩილება ალლაჰსა და მის შუამავალს, უფრთხის ალლაჰს და ეშინია მისი [სასჯელის]. აი, სწორედ ისინი არიან გამარჯვებულნი.

და ისინი [თვალთმაქცები] ალლაჰს ყველაზე მტკიცე ფიცებით ეფიცებოდნენ, რომ თუ შენ (ო, მოციქულო) უბრძანებდი, უთუოდ (საომარ ლაშქრობაში) გამოვიდოდნენ. უთხარი (მათ, ო, მოციქულო): «ნუ იფიცებთ (ტყუილად)! თქვენი მორჩილება ცნობილია! ჭეშმარიტად, ალლაჰმა უწყის, რასაც აკეთებთ».

უთხარი [ხალხს] [ო, შუამავალო]: «დაემორჩილეთ ალლაჰსა და დაემორჩილეთ შუამავალს! ხოლო თუ პირს იბრუნებთ, მასზე იყოს ის, რაც დაეკისრა, და თქვენზე იყოს ის, რაც დაგეკისრათ. თუ დამორჩილდებით მას [შუამავალს], სწორ გზას დაადგებით, შუამავალს კი არაფერი აკისრია, ცხადი შეტყობინების გარდა».

ალლაჰმა აღუთქვა თქვენგან იმათ, რომელთაც ირწმუნეს რომ უეჭველად დააყენებს მათ მმართველებად ამქვეყნად, ისე, როგორც მმართველებად დააყენა მათ წინაშე მყოფი მორწმუნეები, იგი უდაოდ მისცემს მათ საშუალებას დაამკვიდრონ მათი სარწმუნოება [ისლამი], რომელიც მან მათთვის მოიწონა და შეუცვლის მათ შიშს უსაფრთხოებით. ისინი თაყვანს მცემენ მე და არავის მიდგენენ თანაზიარად. ხოლო ვინც ამის შემდგომ გახდება ურწმუნო, სწორედ ისინი არიან ბილწნი [ურჩნი].

დადექით ლოცვად, გაიღეთ ზაქათი და დაემორჩილეთ შუამავალს, რათა ეგების შეწყალებულ იქნეთ!

არ იფიქრო, რომ ურწმუნოები გადარჩებიან ქვეყანაზე. მათი თავშესაფარი ცეცხლი [ჯოჯოხეთი] იქნება. და რა საშინელი სამყოფელია!

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! ნებართვა ითხოვონ (თქვენთან შემოსვლამდე) თქვენმა მონებმა და მხევლებმა [რომლებიც გემსახურებიან], და მათ, ვინც ჯერ კიდევ არ მიუღწევია სქესობრივი სიმწიფისთვის [ბავშვებმა], სამ დროს: განთიადის ლოცვამდე (რადგან ამ დროს თქვენ საწოლებში ისვენებთ), შუადღისას, როცა ტანსაცმელს იხდით (დღის დასვენებისთვის), და ღამის ლოცვის შემდეგ. ეს თქვენთვის სამი განმარტოების დროა. ამ დროების გარდა არც თქვენზეა ცოდვა და არც მათზე, რომ ერთმანეთთან (ნებართვის გარეშე) შედიოდეთ, როცა ამის საჭიროებაა. ასე განგიმარტავთ ალლაჰი თავის აიათებს. და ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

და როცა თქვენი ბავშვები სრულწლოვანების ასაკს მიაღწევენ, დაე, ნებართვა ითხოვონ ისე, როგორც ითხოვდნენ ისინი, ვინც იყვნენ მათზე უწინ. ამგვარად განგიმარტავთ ალლაჰი აიათებს და ალლაჰი ყოვლისმცოდნე, ბრძენია.

ცოდვად არ ეთვლებათ მოხუც ქალებს, რომელთაც გათხოვების იმედი აღარ აქვთ, ზედა სამოსი გაიხადონ ისე, რომ არ გამოაჩინონ თავისი სამშვენისები. ხოლო თუ თავშეკავებას გამოიჩენენ, უმჯობესი იქნება მათთვის. და ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ცოდვად არ ეთვლება ბრმას, კოჭლს, ავადმყოფს და არც თქვენ იმის გამო, რომ ჭამოთ თქვენი სახლებიდან. ან მამათქვენის სახლებიდან, ან თქვენი დედების სახლებიდან, ან თქვენი ძმების სახლებიდან, ან თქვენი დების სახლებიდან, ან თქვენი მამის ძმების სახლებიდან, ან თქვენი მამიდების სახლებიდან, ან თქვენი დედის ძმების სახლებიდან, ან თქვენი დეიდების სახლებიდან, ან იქიდან, რისი გასაღებებიც თქვენს ხელშია ან თქვენს მეგობრებთან. ცოდვად არ გეთვლებათ, თუკი შეჭამთ ერთად, ან ცალ-ცალკე. და როცა შეხვალთ სახლებში, მიესალმეთ ერთმანეთს ალლაჰის მისალმებით კურთხეულითა და კეთილით. ამგვარად განგიმარტავთ ალლაჰი თავის აიათებს, რათა ეგების დაფიქრდეთ.

[ჭეშმარიტი] მორწმუნენი მხოლოდ ისინი არიან, ვინც ირწმუნა ალლაჰი და მისი შუამავალი. და თუ ისინი მასთან ერთად იქნებიან საერთო საქმეზე, არ წავლენ, ვიდრე ნებართვას არ აიღებენ მისგან. ჭეშმარიტად, სწორედ მათ, ვინც შენ ნებართვას გთხოვენ [ო, შუამავალო], [ჭეშმარიტად] სწამთ ალლაჰი და მისი შუამავალი და, თუ ნებართვა გთხოვეს ზოგ თავის საქმეზე, ნება დართე მას, ვისაც ისურვებ, და სთხოვე მათთვის პატიება ალლაჰს, ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

არ მიმართოთ [ო, მორწმუნენო] შუამავალს იმგვარად, როგორც ერთმანეთს მიმართავთ. ალლაჰმა იცის მათგან [თვალთმაქცთაგან] ისინიც, რომლებიც ფარულად ტოვებენ [შუამავალის შეკრებას], სხვების ზურგს ამოფარებულნი. დაე, გაფრთხილდნენ ისინი, ვინც ეწინააღმდეგება მის [შუამავლის] ბრძანებას, რათა თავს არ დაატყდეთ განსაცდელი, ან არ დაატყდეთ მტანჯველი სასჯელი.

ო, დიახ, ჭეშმარიტად [მხოლოდ] ალლაჰს ეკუთვნის, რაც ცათა შინაა და რაც ქვეყანასა ზედაა. მან იცის, რა ყოფაშიც ხართ და იმ დღეს, როცა დაბრუნებულ იქნებით მასთან [განკითხვის დღეს], გაცნობებთ იმას, რასაც აკეთებდით. და ალლაჰი, ჭეშმარიტად, ყოვლისმცოდნეა.

დალოცვილია იგი [ალლაჰი], რომელმაც გარდმოავლინა ფურყანი [ყურანი, რომელიც განასხვავებს ჭეშმარიტებასა და სიცრუეს] თავის მსახურზე [მუჰმმადზე], რათა ყოფილიყო [მუჰმმადი] სამყაროთა შემგონებელი [ჯინებისთვის და ადამიანებისთვის].

იგია, რომელსაც ეკუთვნის მეუფება ცათა და ქვეყნისა. მას არ ჰყავს ძე და არ ჰყოლია მოზიარე მეუფებაში. მან ყოველი ქმნილება შექმნა და თითოეულს თავისი ზუსტი საზომი დაუწესა,

და მათ [მრავალღმერთიანებმა] დაიდგინეს მის ნაცვლად [ცრუ] ღვთაებები, რომელთაც არაფერი შეუქმნიათ, არამედ თვითონ არიან შექმნილნი. და არ შეუძლიათ თავიანთი თავისთვისაც არც ზარალის და არც სარგებლის მოტანა, მათ არ აქვთ ძალაუფლება არც სიკვდილზე, არც სიცოცხლეზე და არც მეორედ აღდგენაზე.

და თქვეს მათ, ვინც ურწმუნო გახდა: «ეს [ყურანი] სხვა არაფერია, თუ არა სიცრუე, რომელიც მან [მუჰამმადმა] თავად შეთხზა, და ამაში სხვა ადამიანებიც დაეხმარნენ». ამგვარი სიტყვებით მათ მართლაც ჩაიდინეს უსამართლობა და სიცრუე.

და ასევე თქვეს მათ [ურწმუნოებმა] (ყურანის შესახებ): «ეს მხოლოდ ძველთა (შეთხზული) ამბებია! მან [მუჰამმადმა] მათი ჩაწერა დაავალა, და დილა-საღამოს უკითხავენ მას».

[ო, შუამავალო] უთხარი [ურწმუნოებს]: «ზეგარდმოავლინა იგი იმან, ვინც იცის საიდუმლო ცათა შინა და ქვეყანასა ზედა. ჭეშმარიტად, იგი მიმტევებელი, შემწყალებელია».

და თქვეს მათ [მრავალღმერთიანებმა]: «რა მოციქულია ეს, რომ საჭმელს ჭამს და ბაზრებში დადის? რატომ არ გარდმოევლინა მას ანგელოზი, რათა მასთან ერთად გამაფრთხილებელი ყოფილიყო?

ან ციდან საგანძური მაინც რატომ არ ებოძა მას [მუჰამმადს], ან რატომ არ აქვს ბაღი, რომლის ნაყოფითაც იკვებებოდეს?!» და ამბობენ ეს უსამართლონი [ურწმუნოები]: «თქვენ (ო, მორწმუნენო) მხოლოდ მოჯადოებულ ადამიანს მიჰყვებით, რომელსაც ჯადოქრობამ გონება დაუბნელა!»

შეხედე (ო, შუამავალო), როგორ მოგიყვანენ ისინი იგავებს [შენს შესახებ ისეთ ცრუ სიტყვებს ამბობენ, რომლებიც თავიანთი უცნაურობით მხოლოდ იგავებს ჰგავს]. ისინი გზას ასცდნენ და აღარ ძალუძთ ჭეშმარიტების გზის პოვნა.

დალოცვილია [ალლაჰი], რომელიც, თუ ინებებს, დაგიმკვიდრებს ამაზე უკეთეს ბაღებს, რომლებშიც მიედინებიან მდინარეები, და აგიშენებს სასახლეებს.

მაგრამ ისინი უარყოფენ საათს [განკითხვის დღეს], ხოლო ჩვენ მოვამზადეთ მათთვის, ვინც მას უარყოფს, ჯოჯოხეთის ცეცხლი.

როდესაც ის [ჯოჯოხეთის ცეცხლი] შორიდან დაინახავს მათ [მათ, ვინც სამსჯავროს დღეს არ ირწმუნა], ისინი მის მძვინვარებასა და ღრიალს მოისმენენ.

და როცა ისინი ჩაყრილნი იქნებიან მასში [ჯოჯოხეთში], ვიწრო ადგილას, მოუხმობენ იქ სიკვდილს [რომ ჯოჯოხეთის ტანჯვას თავი დააღწიონ],

[და მათ ეთქმებათ]: «ნუ უხმობთ დღეს მხოლოდ ერთ სიკვდილს, არამედ უხმეთ მრავალ სიკვდილს».

უთხარი (მათ, ო, მოციქულო): «ეს [ჯოჯოხეთი] უკეთესია, თუ მარადიულობის ბაღი, რომელიც აღთქმულია ღვთისმოშიშთათვის? ის მათთვის იქნება საზღაური და საბოლოო სამყოფელი».

მათთვის იქ (სამოთხეში) იქნება ყველაფერი, რასაც ინებებენ, და იქ მარადიულად დარჩებიან. ეს [სამოთხეში შესვლა] შენი უფლისგან აღთქმაა, რომლის აღსრულებასაც (მისი მსახურები) სთხოვენ.

იმ დღეს [განკითხვის დღეს], როცა [ალლაჰი] შეკრებს მათ [მრავალღმერთიანებს] და იმათაც, რასაც ისინი ეთაყვანებოდნენ [ცრუ ღვთაებებს], ალლაჰის გარდა, ეტყვის [ცრუ ღვთაებებს]: «თქვენ აუბნიეთ გზა ჩემს მონებს, თუ თვითონ აებნათ გზა?»

იტყვიან ისინი [რასაც ეთაყვანებოდნენ მაგიერ ალლაჰისა]: «დიდება შენდა [ო, ალლაჰ], არ გვეკადრებოდა აგვერჩია შენს გარდა მფარველები, მაგრამ შენ მიეცი სარგებელი მათ და მათ მამებს, ვიდრე არ დაივიწყეს შეხსენება [შენს შესახებ]. ასე შეიქმნენ წარწყმედილ ხალხად».

[მრავალღმერთიანებს ეტყვიან: აი ისინი, ვისაც ალლაჰის მაგიერ თაყვანს სცემდით] ისინი ცრუდ შერაცხავენ იმას, რასაც ამბობთ, და არ შეგეძლებათ მისი თავიდან აცილება და არც შეწევნა. იმას, ვინც უსამართლოდ მოიქცევა თქვენგან, ვაგემებთ უდიდეს სასჯელს.

და არ წარმოგვიგზავნია შენამდე [ო, მუჰამმად] ჩვენი შუამავლები ისე, რომ არ ეჭამათ საჭმელი და არ ევლოთ ბაზარში. და დავადგინეთ გამოცდად ზოგი თქვენგანი ზოგიერთისთვის, და მოითმენთ ამას? და შენი უფალი ყოვლისმხედველია.

და თქვეს მათ, ვინც ჩვენთან შეხვედრის იმედი არ აქვთ [ანუ მათ, ვისაც არ სწამს განკითხვის დღე]: «ჩვენთან რატომ არ გარდმოევლინნენ ანგელოზები (რომ ეთქვათ, რომ მუჰამმადი სიმართლეს ამბობს)? ან რატომ არ ვიხილეთ საკუთარი თვალით ჩვენი უფალი?» ისინი საკუთარ თავზე გაამაყდნენ და თავიანთი ამ სიტყვებით ნებადართულის ზღვარს ძლიერად გადააბიჯეს.

დღეს, როცა ნახავენ ანგელოზებს, იმ დღეს [განკითხვის დღეს] სასიხარულო ამბავი არ ექნებათ ცოდვილებს. მათ ეტყვიან [ანგელოზები]: «[ალლაჰმა] სრულიად აგიკრძალათ [სამოთხეში] შესვლა».

და მივუდგებით იმ საქმეებს, რაც მათ გააკეთეს და ვაქცევთ მათ გაფანტულ მტვრად.

სამოთხის მკვიდრნი იმ დღეს უკეთეს სამყოფელში იქნებიან და დასასვენებლად უფრო მშვენიერი ადგილი ექნებათ.

იმ დღეს, როცა გაიპობა ზეცა ღრუბლებით და გარდმოევლინებიან ანგელოზები ზეგარდმოვლენით.

იმ დღეს [ყველა] ჭეშმარიტი მეუფება ეკუთვნის მხოლოდ მოწყალეს [ალლაჰს], და ეს დღე ძალიან მძიმე იქნება ურწმუნოთათვის.

იმ დღეს უსამართლო დაიკბენს ხელებს და იტყვის: «ნეტავ, ამერჩია გზა შუამავალთან ერთად.

ვაი, ჩემს თავს! ნეტავ, არ ამერჩია [ურწმუნო] მეგობრად.

რადგან მან [იმ მეგობარმა] მომაშორა მე შეგონებას [ყურანს], მას შემდეგ, რაც ის უკვე მოვიდა ჩემთან». სატანა კი ადამიანს დახმარების გარეშე ტოვებს.

და თქვა შუამავალმა: «უფალო ჩემო, ჭეშმარიტად, ჩემმა ხალხმა მიატოვა ეს ყურანი».

აი, სწორედ ამგვარად დავუდგინეთ ყოველ შუამავალს მტრები ცოდვილთაგან [მისი ხალხისგან], ხოლო შენი უფალი საკმარისია სწორ გზაზე დამდგენად და შემწედ.

და თქვეს მათ, ვინც ურწმუნო გახდა: «ნეტავ, ყურანი მასზე [მუჰამმადზე] ერთბაშად გარდმოვლენილიყო [როგორც თორა, ზაბური და ინჯილი]». ასე (ნაწილ-ნაწილ გარდმოვავლინეთ იგი), რათა ამით განგვემტკიცებინა შენი გული [ო, მოციქულო], და თანმიმდევრულად ჩამოგიკითხეთ იგი [აიათი აიათის შემდეგ].

და როცა მათ [მრავალღმერთიანებს] მოაქვთ შენთან [ო, შუამავალო] რაიმე მაგალითი, ჩვენ მოგვყავს პასუხად ჭეშმარიტება და საუკეთესო განმარტება.

ისინი, რომელნიც პირქვე დამხობილი შეკრებილ იქნებიან ჯოჯოხეთისკენ, აი ისინი იქნებიან ყველაზე უარეს ადგილას და ყველაზე ძლიერად აცდენილნი გზიდან.

და [ვფიცავ, რომ] ჩვენ ვუბოძეთ მუსას წიგნი [თორა] და დავადგინეთ მასთან ერთად მისი ძმა ჰარუნი, [მის] დამხმარედ.

და ჩვენ ვუთხარით [შუამავალ მუსას და ჰარუნს]: «ორივე წადით იმ ხალხთან, რომელთაც ცრუდ შერაცხეს ჩვენი სასწაულები». და გავანადგურეთ ისინი სრულიად.

და ხალხი [შუამავალი] ნუჰის, როცა ცრუდ შერაცხეს ჩვენი შუამავლები, დავახრჩეთ და ვაქციეთ სასწაულად [შეგონებად] ხალხისათვის. უსამართლოებს კი გავუმზადეთ მტანჯველი სასჯელი.

[ჩვენ ასევე] [დავღუპეთ] 'ადისა და სამუდის და არ-რასის მცხოვრებნი და მრავალი თაობა, რომელიც მათ შორის იყო.

ყოველ მათგანს მოვუტანეთ იგავები და გავანადგურეთ ყველანი სრულად.

მათ [მექქას მრავალღმერთიანები] ჩაუარეს იმ დასახლებას, რომელსაც დაატყდა უბედურების წვიმა, განა მათ ეს არ დაუნახავთ? დიახ, არ იმედოვნებენ ისინი აღდგომას.

როდესაც ისინი გხედავენ შენ [ო, შუამავალო], მასხრად გიგდებენ: «ნუთუ ეს არის, ვინც ალლაჰმა შუამავლად წარმოგზავნა?!

მან [მუჰამმადმა] თითქმის გვაცდუნა ჩვენი ღმერთებიდან, ჩვენ რომ მოთმინება არ გამოგვეჩინა». და გაიგებენ, როცა ისინი დაინახავენ სასჯელს, ვინ იყო უფრო გზა აბნეული.

გინახავს ის [ო, შუამავალო], ვინც თავისი ვნება აქცია ღვთაებად, ნუთუ იქნები შენ მისი დამცველი?

ან იქნებ შენ (ო, მუჰამმად) ფიქრობ, რომ მათი უმეტესობა ისმენს (ჭეშმარიტებას) ან აცნობიერებს (მას)? ისინი მხოლოდ პირუტყვს ჰგვანან; მეტიც, ისინი კიდევ უფრო მეტად არიან გზას აცდენილნი.

განა არ გინახავს [ო, შუამავალო], როგორ განავრცო შენმა ღმერთმა ჩრდილი და, რომ ენებებინა, აქცევდა მას შეუცვლელად. მერე დავადგინეთ მასზე მზე მის მაჩვენებლად.

და მერე ნელ-ნელა მივიზიდავთ მას ჩვენსკენ.

იგია [მხოლოდ] [ალლაჰი], ვინც დაგიდგინათ თქვენ ღამე სამოსად, ძილი - მოსვენებად და დაგიდგინათ დღე აღდგომად.

იგია [მხოლოდ] [ალლაჰი], რომელმაც წარმოგზავნა ქარი სამახარობლოდ თავისი წყალობისა. და გარდმოვავლინეთ ციდან სუფთა წყალი [წვიმა],

რათა გავაცოცხლოთ მისით მკვდარი მიწა და დავარწყულოთ მისით საქონელი და მრავალი ადამიანი, რომელიც ჩვენ შევქმენით,

და იგი [წვიმის წყალი] დავანაწილეთ მათ შორის, რათა შეიგონონ. მაგრამ ადამიანთა უმეტესობა ყველაფერს უარყოფს, გარდა ურწმუნოებისა [და უმადურობისა].

და რომ გვდომებოდა, მაშინ ყოველ დასახლებაში გავგზავნიდით შემგონებელს.

და ნუ დაემორჩილები ურწმუნოებს [თუკი ისინი ცდილობენ, რომ თუნდაც მცირედ უგულებელყო ის, რითაც ალლაჰმა გამოგაგზავნა], და ებრძოლე მათ მისით [ყურანით] დიადი ბრძოლით!

[მხოლოდ] ის [ალლაჰი] არის, რომელმაც ერთად შეაერთა ორი ზღვა: ერთი მტკნარი, მეორე კი მლაშე, ხოლო მათ შორის (უხილავი) მიჯნა და გადაულახავი ზღუდეა!

და [მხოლოდ] ის არის [ალლაჰი], ვინც შექმნა წყლისაგან ადამიანი და დაუდგინა მას ნათესავნი კაცის და ქალის მხრიდან. და შენი უფალი ყოვლისშემძლეა.

და ისინი [ურწმუნოები] ალლაჰის გარდა ეთაყვანებიან იმას, რაც არც სარგებელს მოუტანს მათ და არც ზიანს აყენებს. ხოლო ურწმუნო დამხმარეა თავისი უფლის წინააღმდეგ [რომელიც თავისი მრავალღმერთიანობითა და ცოდვებით სატანას ეხმარება].

და არ წარგვიგზავნიხარ შენ [ო, შუამავალო], თუ არა მახარობლად და გამაფრთხილებლად.

უთხარი (მათ, ო, შუამავალო): «ამისთვის [ალლაჰისგან ჭეშმარიტების გადმოცემისთვის] თქვენგან არავითარ საზღაურს არ ვითხოვ. მხოლოდ იმას (გთხოვთ), რომ ვისაც სურს, თავისი უფლისკენ მიმავალი გზა აირჩიოს».

და მიენდე მარადცოცხალს [ალლაჰს], რომელიც არ კვდება, და განადიდე იგი ქებით. და საკმარისია იგი [ალლაჰი] თავისი მსახურების ცოდვების მცოდნედ.

რომელმაც გააჩინა ცანი, ქვეყანა და რაც მათ შორისაა, ექვს დღეში. მერე კი ამაღლდა ტახტზე ['არშზე]. იგი მოწყალეა. მაშ, ჰკითხე [მოციქულო] მის შესახებ მცოდნეს [ალლაჰს].

და თუ ეტყვიან [ურწმუნოებს]: «აღასრულეთ საჯდა მოწყალის [ალლაჰის] წინაშე, ისინი ამბობენ: «ჩვენ არ ვიცით ვინ არის მოწყალე? ნუთუ საჯდა აღვუსრულოთ იმას [ო, მუჰამმად], ვისაც შენ გვიბრძანებ?!» და ემატებათ მათ ზიზღი [რწმენის მიმართ].

კურთხეულია ალლაჰი, ვინც ცაში მოაწყო თანავარსკვლავედი, მოაწყო იქ ნათურა [მზე] და კაშკაშა მთვარე.

და მხოლოდ ის [ალლაჰი] არის, ვინც ღამე და დღე ერთმანეთის მონაცვლედ [ერთმანეთის მიმდევრად] დაადგინა, მათთვის, ვისაც სურს შეგონება მიიღოს [დაფიქრდეს, რომ ამ ყველაფერს შემოქმედი განაგებს] ან სურს მადლიერება გამოხატოს (ალლაჰის მიმართ).

და მოწყალის (ალლაჰის) მსახურნი არიან ისინი, რომლებიც დედამიწაზე თავმდაბლად დადიან [ამპარტავნების გარეშე], და როდესაც უმეცარნი მიმართავენ მათ (მათთვის ტკივილის მიყენების სურვილით), ისინი ამბობენ: «მშვიდობა!»

და ისინი არიან, რომლებიც თავიანთი უფლის წინაშე ღამეებს მუხლმოდრეკილნი (საჯდაში) და მდგომარენი ათევენ.

რომელნიც ამბობენ: «უფალო ჩვენო! აგვარიდე ჯოჯოხეთის სასჯელი! ჭეშმარიტად, იქ სასჯელი გარდაუვალია.

ჭეშმარიტად, იგი [ჯოჯოხეთი] ცუდია, როგორც დასამკვიდრებელი და როგორც მარადიული სამყოფელი!»

და ისინი, რომლებიც, როცა ხარჯავენ, არც ფუჭად ფლანგავენ და არც ძუნწობენ; არამედ მათი ხარჯვა ამ ორს შორის ზომიერია.

და ისინი, რომლებიც ალლაჰთან ერთად სხვა ღმერთს არ მოუხმობენ, არ კლავენ იმ სულს, რომლის მოკვლაც ალლაჰმა აკრძალა, გარდა უფლებით [კანონიერი საფუძვლით], და არ მრუშობენ. ხოლო ვინც ამას ჩაიდენს, მიეგება საზღაური.

მისი სასჯელი აღდგომის დღეს გაორმაგდება და მარადიულად იქნება მასში დამცირებული.

გარდა იმათი, ვინც მოინანია, ირწმუნა და მართალ საქმეებს აკეთებდა. ასეთებს ალლაჰი მათ ბოროტ საქმეებს კეთილი საქმეებით შეუცვლის. და ალლაჰი მიმტევებელი, შემწყალებელია.

და ვინც მოინანია და სიკეთე აკეთა, დაბრუნდება ალლაჰთან შენდობილი.

და ისინი, რომლებიც არ ესწრებიან სიცრუეს [სადაც სიცრუეს ამბობენ], ხოლო როდესაც ფუჭს [ფუჭ ლაპარაკსა და უსარგებლო საქმეებს] შეხვდებიან, ღირსეულად ჩაუვლიან.

და ისინი, რომელთაც, როცა მათი უფლის აიათებს შეახსენებენ, მათ მიმართ ყრუებად და ბრმებად არ ეცემიან.

და ისინი, რომლებიც ამბობენ: «უფალო ჩვენო! გვიბოძე ჩვენი მეუღლეებისა და შთამომავლობისგან თვალთა სიხარული და გვაქციე ღვთისმოშიშთათვის წინამძღოლებად [მისაბაძ მაგალითად]!»

ასეთნი თავიანთი მოთმინებისთვის სამოთხის მაღალი სავანეებით დაჯილდოვდებიან და იქ მათ ანგელოზები მისალმებითა და მშვიდობით [უსაფრთხოებით] შეხვდებიან.

დარჩებიან მასში მარადიულად. რა მშვენიერი სამყოფელი და საცხოვრებელია იგი!

უთხარი [ო, მუჰამმად] [მრავალღმერთიანებს]: «ალლაჰი არ მოგაქცევდათ ყურადღებას, რომ არა თქვენი ვედრება [რომლითაც მიმართავთ მას]. მაგრამ თქვენ უარყავით [მისი შუამავალი], და ახლა ეს [სასჯელი] თქვენთვის გარდაუვალია».

ტა. სიინ. მიიმ [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ესენი [რაც იკითხება] განმარტებული წიგნის [ყურანის] აიათებია.

იქნებ შენ (ო, მოციქულო) შენი თავი დაღუპო მათზე დარდით, რადგან ისინი არ ირწმუნებენ.

თუ ვინებებდით, გარდმოვავლენდით ზეციდან სასწაულს და მის წინაშე ქედს მოიხრიდნენ, მორჩილად.

რა შეხსენებაც არ უნდა მიუვიდეთ [მრავალღმერთიანებს] მოწყალისაგან, მაინც ზურგს აქცევენ.

[მრავალღმერთიანებმა] ცრუდ შერაცხეს [ყურანი] და მალე მიუვათ ამბავი იმაზე, რასაც დასცინოდნენ.

ნუთუ მათ [ურწმუნოებს] არ დაუნახავთ დედამიწა, რამდენი ყოველი სახის მშვენიერი (და სასარგებლო) წყვილი [მცენარე] აღმოვაცენეთ მასზე?

ჭეშმარიტად, ამაში არის სასწაული, მაგრამ მათგან უმეტესნი არ ირწმუნებენ.

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ნამდვილად დიდებული, შემწყალებელია.

და (გაიხსენე, ო, მოციქულო), როდესაც შენმა უფალმა მოუწოდა მუსას: «წადი იმ ხალხთან, რომლებიც უსამართლობას სჩადიან,

ფარაონის ხალხთან, ნუთუ არ შიშობენ ისინი [ალლაჰის სასჯელის]?»

უთხრა [მუსამ]: «უფალო ჩემო, ვშიშობ, რომ ცრუდ შემრაცხავენ,

და (ამის გამო) გული შემეკუმშება, ენა კი არ ამეხსნება [ვერ შევძლებ ლაპარაკს]. ამიტომ გაგზავნე (ანგელოზი ჯიბრილი) ჰარუნთან [რათა დამეხმაროს].

და მათ ჩემზე აქვთ (მკვლელობის) ბრალდება [რადგან ერთი მათი კაცი მოვკალი], ამიტომ მეშინია, რომ მომკლავენ».

[ალლაჰმა] მიუგო: «სულაც არა [არ მოგკლავენ]. წადით ორივე ჩემი სასწაულებით. ჭეშმარიტად, ჩვენ თქვენთან ერთად ვიქნებით და ყველაფერს მოვისმენთ.

მაშ, ორივენი წადით ფირაუნთან და უთხარით: «ჭეშმარიტად, ჩვენ სამყაროთა უფლის მოციქულები ვართ.

გამოუშვი ჩვენთან ერთად ისრაელის შთამომავალნი».

(ფირაუნმა) თქვა: «განა ჩვენ არ ვიზრუნეთ შენზე (ო, მუსა), როცა ჯერ კიდევ ბავშვი იყავი, და განა მრავალი წელი არ გაატარე ჩვენს შორის?

შენ კი გააკეთე ის, რაც გააკეთე [მოკალი ადამიანი], და შენ ერთ-ერთი უმადურთაგანი ხარ».

[მუსამ] უთხრა [ფარაონს]: «მე ეს მაშინ ჩავიდინე, როცა გზასაცდენილთაგანი ვიყავი (სანამ შუამავალი გავხდებოდი).

და მე თქვენგან გავიქეცი, როცა თქვენი შემეშინდა. შემდეგ ჩემმა უფალმა მიბოძა სიბრძნე [წინასწარმეტყველება და ცოდნა] და ერთ-ერთ მოციქულად მაქცია.

და ეს არის ის წყალობა, რომლითაც შენ (ო, ფარაონ) მსაყვედურობ (რომ ბავშვობაში ჩემზე ზრუნავდი), მაშინ როცა შენ თვითონ დაიმონე ისრაელის ძენი (და მათ ჩვილ ვაჟებს ხოცავდი, რის გამოც დედაჩემი იძულებული გახდა, აკვნით მდინარეში ჩავეგდე)».

ფირაუნმა თქვა: «და რა არის სამყაროთა უფალი?»

(მუსამ) თქვა: «(სამყაროთა უფალი) არის ცათა და დედამიწის, და ყოველივე იმის უფალი, რაც მათ შორისაა, თუ დარწმუნებულნი ხართ (ამაში)».

(ფარაუნმა) უთხრა მათ, ვინც მის გარშემო იყო: «ნუთუ არ გესმით?» [რომ მუსა ამბობს, თითქოს ჩემ გარდა სხვა უფალიც არსებობს.]

მიუგო [მუსამ]: «იგია თქვენი უფალი და თქვენი პირველი მამების [წინაპრების] უფალიც».

[ფარაონმა] უთხრა დიდებულებს: «ჭეშმარიტად, თქვენი მოციქული, რომელიც თქვენთან არის გაგზავნილი უთუოდ გიჟია».

მიუგო [მუსამ]: «იგია უფალი აღმოსავლეთისა და დასავლეთისა და იმისა, რაც მათ შორისაა. თუკი თქვენ გონს მოუხმობთ».

[ფარაონმა] თქვა: «თუ შენ [ო, მუსა] აიყვან ვინმეს ღმერთად ჩემს გარდა, აუცილებლად გაგხდი გამომწდეულთაგან».

[მუსამ] უთხრა: «და თუ მოვალ შენთან რაიმე ცხადით (სასწაულით)?

[ფარაონმა] თქვა:« მოდი მისით, თუ მართალთაგანი ხარ».

და გადააგდო [მუსამ] თავისი კვერთხი და იქცა იგი აშაკარა გველად.

და ამოიღო [მუსამ] თავისი ხელი [ტანსაცმლიდან], და აჰა, ის [მისი ხელი] იყო თეთრი მაყურებელთათვის.

[ფარაომნა] უთხრა თავის გარშემო დიდებულებს: «ჭეშმარიტად, ეს [მუსა] მცოდნე ჯადოქარია.

რომელსაც სურს თქვენი მიწიდან გაგაძევოთ. მაშ, რას მირჩევთ?»

მათ თქვეს: «გადაავადე (საქმე) მას [მუსას] და მის ძმას [ჰარუნს], და გაგზავნე ქალაქებში შემკრებნი.

რათა მოგიყვანონ შენთან [ო, ფარაონ] ყველა განსწავლული ჯადოქარი».

და შეკრებილ იქნენ ჯადოქრები წინასწარ ცნობილი დღისთვის.

და ხალხს უთხრეს: «შეიკრიბებით თუ არა (ამ შეჯიბრებაზე)?

ეგების ჩვენ მივყვეთ ჯადოქრებს, თუ ისინი იქნებიან გამარჯვებულნი?»

და როცა მოვიდნენ ჯადოქრები, მათ უთხრეს ფარაონს: «ნუთუ ნამდვილად გვექნება ჯილდო, თუ გამარჯვებულნი აღმოვჩნდებით?»

(ფარაუნმა) თქვა: «დიახ, და თქვენ უეჭველად ჩემს დაახლოებულთა შორის იქნებით».

[მუსამ] უთხრა მათ [ჯადოქრებს]: «ისროლეთ ის, რის სროლასაც აპირებთ».

იმათაც [ჯადოქრებმა] ისროლეს თავიანთი თოკები და კვერთხები და თქვეს: «ფარაუნის ძლიერებას ვფიცავთ! უეჭველად, ჩვენ გამარჯვებულნი ვართ!»

მერე მუსამ ისროლა თავისი კვერთხი [რომელიც გადაიქცა დიდ გველად] და მან გადაყლაპა, რაც მათ სიცრუით წარმოაჩინეს.

და ჯადოქრები მუხლმოდრეკილნი დაეცნენ [ყოვლისშემძლე ალლაჰის წინაშე თაყვანისცემით საჯდაზე].

[ჯადოქრებმა] თქვეს: «ჩვენ ვირწმუნეთ სამყაროთა უფალი,

უფალი მუსასი და ჰარუნის».

(ფარაუნმა) უთხრა (ჯადოქრებს): «ნუთუ ირწმუნეთ იგი [მუსა], სანამ ამის ნებას დაგრთავდით? უეჭველად, ის თქვენი უფროსია, რომელმაც ჯადოქრობა გასწავლათ. მალე გაიგებთ (რა სასჯელს დაგატეხთ თავს)! უეჭველად, ხელებსა და ფეხებს ჯვარედინად მოგაჭრით, შემდეგ კი ყველას ჯვარზე გაგაკრავთ (ფინიკის პალმების ღეროებზე)!»

[ჯადოქრებმა] უთხრეს ფარაონს: «არ არის პრობლემა! [რაც არ უნდა გაგვიკეთო ამქვეყნად] ჭეშმარიტად, ჩვენ ჩვენს უფალს ვუბრუნდებით.

ჭეშმარიტად, ჩვენ ვიმედოვნებთ, რომ ჩვენი უფალი მოგვიტევებს ჩვენს ცოდვებს, რადგან ჩვენ პირველი მორწმუნეთაგანი ვიყავით».

და ზეშთავაგონეთ მუსას: «ღამით წაიყვანე ჩემი მსახურნი; ჭეშმარიტად, თქვენ დევნას დაგიწყებენ».

და გააგზავნა ფარაონმა ქალაქებში [ხალხის] შემკრებნი:

«ჭეშმარიტად, ესენი [ისრაელის ძენი] მცირე ჯგუფია,

და მათ ჩვენ განგვარისხეს,

და ჭეშმარიტად, ერთად უნდა ვიყოთ ფრთხილნი».

და გამოვიყვანეთ ისინი [ფარაონი და მის ჯარი] ბაღებიდან და წყაროებიდან,

საგანძურებიდან, და ბარაქიანი ადგილიდან [ეგვიპტიდან] [იმისთვის, რომ ზღვის წყალში დახრჩობილიყვენ].

ასე (გამოვიყვანეთ ისინი იქიდან), და ყოველივე ეს [მთელი ეს სიმდიდრე] ისრაელის ძეებს დავუმკვიდრეთ მემკვიდრეობად.

და დაედევნენ [ფარაონი და მისი ჯარი] მათ მზის ამოსვლისას,

და როცა ერთმანეთი დაინახა ორმა ჯგუფმა, თქვეს მუსას მხლებლებმა: «უეჭველად დაგვეწევიან [ფარაონი და მისი ჯარი]».

[მუსამ] უთხრა: «არა, ჩემთან არის ჩემი უფალი და ის სწორ გზაზე დამაყენებს [ჩვენი გადარჩენისკენ]».

და ზეშთავაგონეთ მუსას: «დაარტყი შენი კვერთი ზღვას». გაიყო და თითოეული ნაწილი უზამარმარი მთასავით აღიმართა.

ჩვენ მოვუახლოვეთ [ზღვას] შემდეგ კი სხვებიც [ფარაონი და მისი ჯარი].

და გადავარჩინეთ ჩვენ მუსა და ისინი, ვინც მასთან ერთად იყვნენ, ყველანი.

შემდეგ დავახრჩეთ [ზღვაში] სხვა დანარჩენები [ფარაონი და მისი ჯარი].

ჭეშმარიტად, ამაში არის სასწაული [ალლაჰის ძლევამოსილობის], და მათგან უმეტესნი (ფარაონთან ვინც იყვნენ) არ იყვნენ მორწმუნენი.

და ჭეშმარიტად, შენი ღმერთი ნამდვილად ძლევამოსილი, შემწყალებელია.

და წაუკითხე [ო, შუამავალო] მათ ამბავი [შუამავალი] იბრაჰიმისა.

[ერთხელ] [იბრაჰიმმა] მამამისს და თავის ხალხს უთხრა: «რას ეთაყვანებით თქვენ?»

მათ თქვეს: «ჩვენ კერპებს ვცემთ თაყვანს და განუწყვეტლივ მათ ვემსახურებით».

[იბრაჰიმმა] ჰკითხა: «განა ესმით თქვენი, როცა მათ უხმობთ?

ან მოაქვთ მათ თქვენთვის სარგებელი, ან გავნებთ?»

მიუგეს: «არა, მაგრამ ჩვენ ვნახეთ ჩვენი წინაპრები ამგვარად იქცეოდნენ».

[იბრაჰიმმა] უთხრა: «ნუთუ არ გიფიქრიათ, რას ეთაყვანებით?

თქვენც და თქვენი წინაპრებიც?

ჭეშმარიტად, ისინი [თქვენი ღმერთები] ჩემი მტრები არიან, გარდა სამყაროთა უფლისა.

რომელმაც შემქმნა, და სწორედ ის მიძღვება სწორ გზაზე.

და ის, რომელიც მაჭმევს და მასმევს,

და როცა ავად ვხვდები, ის მკურნავს,

რომელიც მომაკვდინებს [ამქვეყნად] და მერე გამაცოცხლებს [განკითხვის დღეს],

და რომლისგანაც ვიმედოვნებ, რომ განკითხვის დღეს ჩემს შეცდომას მომიტევებს».

(და იბრაჰიმმა ალლაჰს მიმართა ვედრებით): «უფალო ჩემო! მიბოძე სიბრძნე [წინასწარმეტყველება და ცოდნა] და შემიერთე მართალთა რიცხვს.

და დამიმკვიდრე ჭეშმარიტი (კეთილი) ხსენება მომავალ თაობებში,

და გამხადე ნეტარების სამოთხის მემკვიდრეთა შორის,

და მიუტევე მამაჩემს, რადგან იგი გზააბნეულთა შორის იყო,

და ნუ შემარცხვენ იმ დღეს, როცა ისინი აღსდგებიან [განკითხვის დღეს],

იმ დღეს, როცა არ მოუტანს სარგებელს არც მათი ქონება და არც შვილები,

იმათ გარდა, ვინც წარსდგება ალლაჰის წინაშე სპეტაკი გულით (გული რომელიც ერთ ღმერთს ალლაჰს სცემს თაყვანს, და მისი სიყვარულით აღსავსეა)».

და დაახლოებულ იქნა სამოთხე ღვთისმოშიშთათვის.

და გამოჩენილი იქბენა ჯოჯოხეთი გზას აცდენილთათვის [ურწმუნოთათვის],

მათ ეთქმებათ [მრავალღმერთიანებს]: «სად არიან ისინი, რასაც ეთაყვანებოდით,

ალლაჰის გარდა? განა შეგეწევიან ისინი თუ თავიანთ თავს შეეწევიან?

და თავდაყირა ჩაყრილნი იქნებიან მასში [ჯოჯოხეთის უფსკრულში] ისინი და გზააბნეულნი [ურწმუნოთა წინამძღოლები].

ასევე იბლისის [სატანის] ჯარი, ერთიანად.

ისინი იქ [ჯოჯოხეთში] იტყვიან, ერთმანეთთან დავაში:

«ალლაჰს ვფიცავთ, ჭეშმარიტად, ჩვენ აშკარა ცდომილებაში ვიყავით,

მაშინ, როცა თქვენ გათანაბრებდით სამყაროთა უფალთან!

მხოლოდ დამნაშავეებმა [რომლებმაც მოგვიწოდეს რომ მათთვის გვეცა თაყვანი, გარდა ალლაჰისა] გვაცდინეს ჭეშმარიტი გზიდან!

და არავინ გვყავს [დღეს] შუამდგომელნი!

და არც თანამგრძნობი მეგობარი!

[ო], ნეტავ, კიდევ ერთხელ გვქონოდა [ამ სამყაროში ცხოვრების] შესაძლებლობა, უეჭველად, ჩვენ მორწმუნეთაგანი ვიქნებოდით».

ჭეშმარიტად, ამაში არის სასწაული, მაგრამ მათგან უმეტესნი არ იყვნენ მორწმუნენი.

და, ჭეშმარიტად, შენი უფალი — უეჭველად, ყოვლადძლიერი, შემწყალებელია.

ცრუდ შერაცხა[1] ნუჰის ხალხმა შუამავლები ——— [1]ვინც ერთი წინასწარმეტყველი უარყო, თითქოს ყველა წინასწარმეტყველი უარყო.

და აი, უთხრა მათ მათმა ძმამ ნუჰმა: «ნუთუ არ გეშინიათ [ალლაჰის სასჯელის]?

ჭეშმარიტად, მე თქვენთან სანდო შუამავალი ვარ.

გეშინოდეთ [გაფრთხილდით] ალლაჰის და მე დამემორჩილეთ!

ამისათვის საზღაურს არ გთხოვთ, რადგან ჩემი საზღაური მხოლოდ სამყაროთა უფალთან არის.

გეშინოდეთ ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!»

თქვეს [ნუჰის ხალხმა]: «ნუთუ დაგიჯერებთ მაშინ, როცა შენ მხოლოდ მდაბიოები გამოგყვნენ?»

[შუამავალმა ნუჰმა] უთხრა: «მე არ მაქვს ცოდნა იმისა, თუ რას აკეთებდნენ ისინი,

მათი ანგარიში (მათი საქმეების გამო) მხოლოდ ჩემს უფალთანაა, ნეტავ ეს შეგეგნოთ!

მე არ გავაძევებ მორწმუნეებს [როგორიც არ უნდა იყვნენ],

რადგან მე მხოლოდ ცხადი შემგონებელი ვარ».

[ნუჰის ხალხმა] უთხრეს: «თუ არ შეწყვეტ [შენს მოწოდებას], ო, ნუჰ, მაშინ ნამდვილად იქნები ქვით ჩაქოლილთაგან».

[შუამავალმა ნუჰმა] თქვა:«უფალო ჩემო, ჩემმა ხალხმა ცრუდ შემრაცხა [არ ირწმუნეს ჩემი],

განსაჯე ჩვენსა და მათ შორის, და გადამარჩინე მე და ვინც ჩემთანაა მორწმუნეთაგან».

და გადავარჩინეთ იგი [შუამავალი ნუჰი] და ისინი, ვინც მასთან ერთად იყვნენ დატვირთულ კიდობანში.

შემდეგ დავახრჩეთ ყველა დარჩენილი.

ჭეშმარიტად, ამაში არის სასწაული [ალლაჰის ძლევამოსილობის], მაგრამ მათგან უმეტესნი არ გახდნენ მორწმუნენი.

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ნამდვილად ძლევამოსილი, შემწყალებელია!

ʿადის ხალხმა უარყო შუამავლები.

და უთხრა მათ მათმა ძმამ ჰუდმა: «ნუთუ [ღმერთის] არ გეშინიათ?

ჭეშმარიტად, მე თქვენთან სანდო შუამავალი ვარ!

გეშინოდეთ [გაფრთხილდით] ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!

ამისათვის [ჭეშმარიტების მოტანისთვის თქვენამდე] საზღაურს არ გთხოვთ, რადგან ჩემი საზღაური მხოლოდ სამყაროთა უფალთან არის.

ნუთუ ყოველ ბორცვზე უაზროდ ნიშანს [მაღალ ნაგებობას] ააგებთ [რათა იტრაბახოთ] და [ამით] დაარღვიოთ [სხვისი უფლება]?!

და აშენებთ სასახლეებს, თითქოს სამუდამოდ უნდა დარჩეთ [ამქვეყნად].

და როცა სჯით ვინმეს, სჯით მტრულად, როგორც მჩაგვრელნი [უმოწყალოდ].

გეშინოდეთ ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!

და გეშინოდეთ მისი, ვინც მოგცათ ყველაფერი ის, რაც იცით!

მან გიბოძათ თქვენ საქონელი და ძეები.

ბაღები და წყაროები,

მე ვშიშობ თქვენთვის დიადი დღის სასჯელის».

(ჰუდის ხალხის ურწმუნოებმა) თქვეს: «ჩვენთვის სულ ერთია, იქნები შემგონებელი თუ არ იქნები შემგონებელი (ჩვენ მაინც არ გირწმუნებთ).

ეს მხოლოდ უწინდელთა ადათ-წესებია,

და ჩვენ არ ვიქნებით დასჯილთაგანი».

და მათ უარყვეს იგი [ჰუდი], ამიტომ დავღუპეთ ისინი (მათზე ცივი ქარის მოვლენით). ჭეშმარიტად, ამაში უთუოდ არის ნიშანი, მაგრამ მათი უმეტესობა (ვინც ამ ამბავს ისმენს) არ ირწმუნებს.

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ნამდვილად დიდებული, შემწყალებელია.

სამუდელებმა ცრუდ შერაცხეს შუამავლები.

და აი, უთხრა მათ მათმა ძმამ საალიჰმა: «ნუთუ არ შეგეშინდებათ [ალლაჰის სასჯელის]?

ჭეშმარიტად, მე თქვენთან სანდო შუამავალი ვარ.

გეშინოდეთ [გაფრთხილდით] ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!

ამისათვის [ჭეშმარიტების მოტანისთვის თქვენამდე] საზღაურს არ გთხოვთ, რადგან ჩემი საზღაური მხოლოდ სამყაროთა უფალზეა.

ნუთუ თქვენ აქ არსებულში (ამქვეყნიურ სიკეთეებში) უსაფრთხოდ დარჩებით?

ბაღებსა და წყაროებში,

და ნათესებში, და ფინიკის ხეებში, რომელთა ნაყოფი საამურია,

და თქვენ მთებში კვეთავდით სახლებს სიამაყით [და დახვეწით]?

გეშინოდეთ ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!

და ნუ დაემორჩილებით ზღვარგადასულთა [წინამძღოლთა, რომლებიც ურწმუნოებისა და მრავალღმერთიანობისკენ მოუწოდებენ] ბრძანებებს.

ვინც ავრცელებენ არეულობას მიწაზე და არაფერს ასწორებენ [არ ქმნიან სიკეთეს]».

[სამუდელებმა] უთხრეს: «[ო, საალიჰ] ჭეშმარიტად, შენ მოჯადოებულთაგანი ხარ!

შენ მხოლოდ ჩვენნაირი ადამიანი ხარ. მაშ, მოგვიტანე ნიშანი [მტკიცებულება] (რომ მართლაც ალლაჰის მიერ მოვლინებული ხარ), თუ მართალთაგანი ხარ».

[შუამავალმა საალიჰმა] უთხრა: «აი, ეს არის [ის] დედალი აქლემი [სასწაული რომელსაც მთხოვდით] [და ალლაჰმა ყოვლადმაღალმა გამოიყვანა იგი კლდიდან], მას თავისი წყლის სმის დღე აქვს, ხოლო თქვენ — თქვენი, განსაზღვრულ დღეს.

და ნუ შეეხებით მას ბოროტი განზრახვით, რომ არ გეწიოთ დიადი დღის სასჯელი».

მაგრამ მათ იგი დაკლეს და შემდეგ სინანულში ჩავარდნენ.

და დაატყდა მათ სასჯელი. ამაში [შუამავალი საალიჰის ისტორიაში] არის სასწაული [და შეგონება], თუმცა უმრავლესობა მათგანი არ იყვნენ მორწმუნენი.

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ნამდვილად დიდებული, შემწყალებელია.

ლუტის ხალხმა ცრუდ შერაცხა შუამავლები.

და უთხრა მათ მათმა ძმამ, ლუტმა: «ნუთუ უფლის არ გეშინიათ?

ჭეშმარიტად, მე თქვენთან სანდო შუამავალი ვარ.

გეშინოდეთ [გაფრთხილდით] ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!

ამისათვის [ჭეშმარიტების მოტანისთვის თქვენამდე] საზღაურს არ გთხოვთ, რადგან ჩემი საზღაური მხოლოდ სამყაროთა უფალზეა.

ნუთუ თქვენ სამყაროთა შორის მამაკაცებთან მიდიხართ (სქესობრივი სიახლოვისთვის)?

და ტოვებთ იმას, რაც თქვენთვის თქვენმა უფალმა თქვენს ცოლებში შექმნა? არა! თქვენ ზღვარგადასული ხალხი ხართ!»

მათ უთხრეს: «თუ არ მორჩები[ ამ შენს მოწოდებას] ო, ლუტ, იქნები გაძევებულთაგანი».

[შუამავალმა ლუტმა] უთხრა: «ჭეშმარიტად, მე თქვენი საქციელის მოძულე ვარ».

[შუამავალმა ლუტმა მიმართა ალლაჰს] ღმერთო ჩემო! გადამარჩინე მე და ჩემი ოჯახი იმისაგან, რასაც ისინი აკეთებენ

და გადავარჩინეთ იგი [ლუტი] და მისი ოჯახი ერთიანად.

გარდა მოხუცი ქალისა [ლუტის ცოლისა], რომელიც დარჩა უკან განადგურებულთა შორის [რადგან არ ირწმუნა].

შემდგომ გავანადგურეთ დანარჩენები [ურწმუნოები]!

და მოვუვლინეთ მათ [ციდან] [ქვის] წვიმა, და რა საშინელია ეს წვიმა მათთვის, ვინც გაფრთხილებული იყო!

ჭეშმარიტად, ამაში სასწაულია [ალლაჰის ძლევამოსილობის], მაგრამ მათგან უმეტესნი არ გახდნენ მორწმუნენი.

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ნამდვილად ძლევამოსილი, შემწყალებელია.

ალ-აიქას მცხოვრებლებმა [შუ'აიბ წინასწარმეტყველის ხალხმა] უარყვეს მოციქულები.

უთხრა მათ შუ'აიბმა: «ნუთუ უფლის [სასჯელის] არ გეშინიათ?

ჭეშმარიტად, მე თქვენთან სანდო შუამავალი ვარ.

გეშინოდეთ [გაფრთხილდით] ალლაჰის [სასჯელის] და მე დამემორჩილეთ!

ამისათვის [ჭეშმარიტების მოტანისთვის თქვენამდე] საზღაურს არ გთხოვთ, რადგან ჩემი საზღაური მხოლოდ სამყაროთა უფალზეა.

საზომი სრულად შეავსეთ და ნუ იქნებით იმათ შორის, ვინც ნაკლებს უზომავს.

და აწონეთ სწორი სასწორით.

და ნუ დააკლებთ ხალხს მათ კუთვნილ ნივთებს [ნუ მოპარავთ იმას, რაც მათ ეკუთვნის], და ნუ, გაავრცელებთ უკეთურებას დედამიწაზე.

და გეშინოდეთ იმისა, ვინც შეგქმნათ თქვენ და პირველი თაობები».

მათ უთხრეს: «[ო, შუ'აიბ] შენ მხოლოდ მოჯადოებულთაგანი ხარ!

და შენ მხოლოდ ჩვენნაირი ადამიანი ხარ, და ჩვენ, ჭეშმარიტად, ცრუთა შორის გთვლით.

და მოგვივლინე ციდან ნატეხები [სასჯელად], თუკი მართალთაგანი ხარ».

[შუამავალმა შუ'აიბმა] უთხრა მათ: «ჩემმა უფალმა უკეთ იცის, რასაც აკეთებთ».

და ცრუდ შერაცხეს იგი [შუ'აიბი], და თავს დაატყდათ ბნელი დღის მტანჯველი სასჯელი. ჭეშმარიტად, ის იყო იმ დიადი დღის სასჯელი.

და დაატყდათ მათ სასჯელი[1]. ამაში [შუამავალი შუ'აიბის ისტორიაში] არის სასწაული, თუმცა მათმა უმრავლესობამ არ ირწმუნა. ——— [1]მათ დაატყდათ ძლიერი სიცხე, რომლისგანაც ვერსად შეაფარებდნენ თავს. შემდეგ უზენაესმა ალლაჰმა მათ ღრუბელი მოუვლინა, რომლის ქვეშაც სიგრილე იყო. ისინი ყველანი ამ ღრუბლის ქვეშ შეიკრიბნენ, და მაშინ უზენაესმა ალლაჰმა მათზე ცეცხლი გარდმოავლინა, რომელმაც ყველა გაანადგურა.

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ნამდვილად დიდებული, შემწყალებელია.

ჭეშმარიტად, იგი [ყურანი] ზეგარდმოვლენაა სამყაროთა უფლისგან.

ჩამოვიდა მისით [ყურანით] [ალლაჰისგან] სანდო სული [ანგელოზი ჯიბრილი].

შენ გულზე [ო, მოციქულო], რათა იყო შემგონებელთაგანი.

[გარდმოევლინა ყურანი] ცხადი არაბული ენით.

ჭეშმარიტად, იგი [ყურანი] უეჭველად, მოხსენიებულია წინა წიგნებში.

განა მათთვის (ურწმუნო ყურაიშელებისთვის) საკმარისი ნიშანი არ არის ის, რომ იგი [ყურანი] ისრაელის ძეთა სწავლულებმა იციან (რადგან ამის შესახებ თავიანთ წმინდა წერილებში კითხულობდნენ)?

და რომ გარდმოგვევლინა იგი [ყურანი] რომელიმე არაარაბისთვის,

და, რომ წაეკითხა [არაარაბს] ის [ყურანი] მათთვის [ყურეიშელებისთვის], ისინი მაინც არ ირწმუნებდნენ მას.

ასე შევიყვანეთ ის [ყურანის მიმართ ურწმუნოება] დამნაშავეთა გულებში,

არ ირწმუნებენ მას [ყურანს], ვიდრე არ დაინახავენ მტანჯველ სასჯელს,

და მოვა იგი [სასჯელი] მათზე მოულოდნელად, მაშინ როცა ისინი ვერც კი იგრძნობენ [მას].

და ისინი იტყვიან [როცა სასჯელი მოევლინებათ]: «ნუთუ არ მოგვეცემა გადავადება (რათა მოვინანიოთ და ვირწმუნოთ)?»

ნუთუ ისინი ჩქარობენ ჩვენს სასჯელს?!

ნუთუ არ იცი [ო, მოციქულო], რომ თუკი ვაცხოვრებთ მათ მრავალი წლის განმავლობაში,

და შემდეგ მოვა მათთან ის [სასჯელი], რაც მათთვის დაპირებული იყო,

მაშინ ის, რაც მიეცათ სარგებლობაში [თუნდაც მრავალწლიანი ცხოვრება], ვერ იხსნის მათ [სასჯელისგან]?!

და ჩვენ არ გაგვინადგურებია არც ერთი სოფელი [მისი მცხოვრებლები], სანამ მას არ მოევლინებოდა გამაფრთხილებელნი [ალლაჰის შუამავლები],

შესაგონებლად, და არ ვყოფილვართ ჩვენ უსამართლონი.

და არ ჩამოდიოდნენ მასთან [მუჰამმადთან] [ყურანით] შაიტნები [სატანები] [როგორც ამბობენ ურწმუნონი],

მათ ეს არ შეეფერებათ და არც შესწევთ ამის უნარი.

რადგან ისინი [ეშმაკები] [ყურანის] მოსმენისგან განდევნილნი არიან.

და არ მოუხმო ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაებას, თორემ აღმოჩნდები დასჯილთაგანი.

და გააფრთხილე [ალლაჰის სასჯელისგან] შენი ახლო ნათესავები,

და გადააფარე შენი ფრთა [იყავი რბილი] მათ მიმართ, ვინც მოგყვება მორწმუნეთაგან.

ხოლო თუ გეურჩნენ [ო, შუამავალო] უთხარი: «მე შორს ვარ იმისაგან, რასაც თქვენ აკეთებთ».

და მიენდე ძლევამოსილს, შემწყალებელს,

რომელიც გხედავს შენ, როცა დგები [ღამის ლოცვებზე],

და როგორ ასრულებ ლოცვის მოძრაობებს მათთან ერთად, ვინც მუხლებზე დგას [საჯდაში].

ჭეშმარიტად, იგი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

გინდათ გითხრათ [ო, ხალხნო], ვისზე გარდმოდიან ეშმაკები?

ისინი [სატანები] გარდმოდიან ყოველი ტყუილის მთქმელ ცოდვილზე,

ისინი [ეშმაკები] გადასცემენ ციდან მოსმენილს (ჯადოქრებს), ხოლო მათი უმეტესობა ცრუმეტყველნი არიან.

ხოლო პოეტებს გზააბნეულნი მიჰყვებიან[1]. ——— [1]ყურანი პოეზია არ არის, ხოლო წინასწარმეტყველი პოეტი არ არის, რადგან ყურანი ჭეშმარიტების გზაზე მიუთითებს.

ნუთუ ვერ ხედავ [ო, შუამავალო] მათ [პოეტებს], რომ ყველ ხეობაში დაეხეტებიან [ხან ქებაში, ხან კი ცუდად ხსენებაში],

და ამბობენ [პოეტები] იმას, რასაც არ აკეთებენ?

გარდა მათი [იმ პოეტებისგან], რომელთაც ირწმუნეს, სიკეთეები აკეთეს და ახსენებდნენ ალლაჰს ხშირად, და გაიმარჯვეს [მტრებზე] იმის შემდეგ, რაც უსამართლოდ მოექცნენ. ხოლო ისინი, რომელთაც უსამართლოდ მოიქცნენ, მალე შეიტყობენ, თუ სად დაბრუნდებიან [განკითხვის დღეს]!

ტა, სიინ [1]. ეს არის ყურანისა და განმარტებული წიგნის აიათები, ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ჭეშმარიტი გზის მაჩვენებელი და სასიხარულო ცნობა მორწმუნეთათვის,

რომლებიც ასრულებენ ლოცვას, გასცემენ მოწყალებას [ზაქათს] და მტკიცედ სწამთ საიქიოსი.

ჭეშმარიტად, რომელთაც არ სწამთ საიქიო, შევულამაზეთ მათ მათი საქმენი და ისინი დაეხეტებიან [დაბნეულობაში, ვერ ანსხვავებენ სიკეთეს ბოროტებისგან],

სწორედ მათთვისაა ამქვეყნად მძიმე სასჯელი, ხოლო ისინი უკანასკნელ ცხოვრებაში ყველაზე მეტად წაგებულნი იქნებიან.

და ჭეშმარიტად, შენ [ო, მუჰამმად] იღებ ყურანს [ალლაჰისგან], [იგია] ბრძენი, ყოვლისმცოდნე.

აი, უთხრა მუსამ თავის ოჯახს: «მე ცეცხლი დავინახე, მალე მოგიტანთ იქიდან ამბავს, ან მოგართმევთ ანთებულ ნაკვერჩხალს, ეგების გათბეთ».

როცა მიუახლოვდა [მუსა] ცეცხლს, მას გამოეცხადა: «დალოცვილ იქნა ის, ვინც ცეცხლშია [ანგელოზები], და ის, ვინც მის გარშემოა [მუსა], და უწმინდესია ალლაჰი — სამყაროთა უფალი».

«ჰეი, მუსა, ჭეშმარიტად, მე ვარ ალლაჰი, ძლევამოსილი, ბრძენი!

და დააგდე შენი კვერთხი (რომელიც მარჯვენა ხელით იჭერ)!» როდესაც მან [მუსამ] დაინახა, რომ იგი [მისი კვერთხი] გველივით იკლაკნებოდა, ზურგი შეაქცია და გაქცევა დააპირა, უკანაც კი არ მოუხედავს (შიშისგან). (მაშინ მისმა უფალმა უთხრა): «ო, მუსა! ნუ გეშინია, რადგან ჩემ წინაშე მოციქულებს არ ეშინიათ.

ხოლო ვინც იუსამართლობას [ცოდვას] ჩაიდენს, შემდეგ კი უსამართლობის შემდეგ მას სიკეთით შეცვლის (მოინანიებს და კეთილ საქმეებს აღასრულებს), მაშინ, ჭეშმარიტად, მე მიმტევებელი, მოწყალე ვარ.

და ჩაიდე, ო, მუსა, ხელი უბეში; იგი უვნებლად, თეთრი (თოვლივით) გამოვა. (ეს სასწაული იქნება) ცხრა ნიშნიდან[1] ერთ-ერთი ფარაონისა და მისი ხალხისთვის. ჭეშმარიტად, ისინი ურჩი [ურწმუნო] ხალხი არიან». ——— [1]ცხრა სასწაულებრივი ნიშანი, რომლითაც უზენაესმა ალლაჰმა წინასწარმეტყველი მუსა ფარაონთან გაგზავნა, იყო: თოვლივით თეთრი ხელი; კვერთხი; მრავალწლიანი გვალვა; მოსავლის სიმცირე; წარღვნა, რომელმაც მათი მინდვრები და ბაღები დატბორა; კალიები, რომლებმაც მათი ნათესები, მოსავალი, სახლების კარები, სახურავები და ტანსაცმელიც კი შეჭამეს; მწერები, რომლებმაც მათი პირუტყვი გაანადგურეს; ბაყაყები, რომლებიც მათ საკვებში, ჭურჭელსა და საწოლში ჩნდებოდნენ; და სისხლი, რადაც გადაიქცა წყალი მათ მდინარეებსა და ჭებში.

და როცა მათ [ფარაონსა და მის ხალხს] ჩვენი ნიშნები ნათლად მოევლინათ, მათ თქვეს: «ეს აშკარა ჯადოქრობაა!»

და მათ უარყვეს ეს [ცხრა სასწაული], მიუხედავად იმისა, რომ გულით დარწმუნებულნი იყვნენ მათ ჭეშმარიტებაში, უსამართლობისა და ქედმაღლობის გამო. შეხედე [ო, შუამავალო], როგორ დასრულდა მათი საქმე, ვინც არეულობას ავრცელებდა მიწაზე.

და [მე ვფიცავ, რომ] ვუბოძეთ [შუამავალ] დაუდს და სულეიმანს ცოდნა, და თქვეს: «ქება-დიდება ალლაჰს, რომელმაც უპირატესობა მოგვცა თავისი მრავალი მორწმუნე მსახურის წინაშე!»

და სულაიმანმა მემკვიდრეობით მიიღო [მისი მამისგან] დაუდისგან [შუამავალობა, ცოდნა და მმართველობა] და უთხრა [სულაიმანმა] თავის ხალხს: «ო, ადამიანებო! ჩვენ შევისწავლეთ ფრინველთა ენა და მოგვეცა ყოველივე, რაც გვესაჭიროება. ჭეშმარიტად, ეს [ალლაჰის] აშკარა სიკეთეა».

და სულაიმანისგან შეკრებილ იქნა მისი ჯარი ჯინთაგან, ადამიანთაგან და ფრინველთაგან [რომლებიც იბრძოდნენ ალლაჰის ურჩთა წინააღმდეგ], და ისინი მკაცრ მწყობრში იმყოფებოდნენ.

და როდესაც [სულაიმანი და მისი ჯარი] მიადგნენ ჭიანჭველების ველს, [სულაიმანმა მოისმინა, როგორ] თქვა ერთმა ჭიანჭველამ: «ო, ჭიანჭველებო! შედით თქვენს ბუდეში, რომ სულაიმანმა და მისმა ჯარმა არ გაგსრისონ თქვენ ისე, რომ თვითონაც რომ ვერ იგრძნონ».

[და შუამავალ სულაიმანს] გაეღიმა მის სიტყვებზე გაცინებით [რადგან მას ესმოდა მათი, და განცვიფრებული დარჩა იმით, რომ ჭიანჭველა აფრთხილებდა თავის თანამოძმეებს], და მიმართა [ალლაჰს ვედრებით]: «ო, ჩემო უფალო! შთამაგონე, რომ მუდამ გიხდიდე მადლობას იმ წყალობისთვის, რომელიც მომანიჭე მე და ჩემს მშობლებს, და რომ ვაკეთო კეთილი საქმეები, რომლითაც შენ კმაყოფილი ხარ, და შემიყვანე შენი წყალობით შენს მართალ მსახურთა შორის».

და [შუამავალი სულაიმანი] თვალს ავლებდა ფრინველებს [რომლებიც მას დაემორჩილნენ] და თქვა: «რატომ ვერ ვხედავ ოფოფს? [ნუთუ ის ვიღაცის უკან იმალება] თუ იგი აქ არმყოფთა შორისაა?

უსათუოდ დავსჯი მას [ოფოფს] მკაცრი სასჯელით ან დავკლავ, თუ არ მოვა ჩემთან ცხადი მტკიცებულებით».

და მან [ოფოფმა] დიდი ხნით არ დააყოვნა და თქვა: «მე შევიტყვე ის, რაც შენ არ გეცოდინებოდა, და მოვედი შენთან საბადან [იემენიდან] სარწმუნო ცნობით.

ჭეშმარიტად, მე ვიპოვე ქალი, რომელიც მათ [საბას ხალხს] მართავს. მას ყოველივე მიეცა და აქვს დიადი ტახტი.

ვნახე იგი [მეფე ქალი] და მისი ხალხი ეთაყვანებოდნენ მზეს, მაგიერ ალლაჰისა, და გაულამაზებია ეშმაკს მათთვის მათი საქმენი, უცდუნებია ისინი გზიდან და არ მიჰყვებიან ჭეშმარიტ გზას,

[და შაიტანმა ეს იმისთვის გააკეთა], რომ მათ არ ეცათ თაყვანი ალლაჰისთვის, იგია, რომელსაც გამოჰყავს დაფარული ციდან და მიწიდან, და იცის ყოველივე, რასაც თქვენ მალავთ და რასაც ამჟღავნებთ.

არ არსებობს ღვთაება [ღირსეული სათაყვანებელი], გარდა ალლაჰისა, და იგია დიდებული ტახტის მფლობელი».

[შუამავალმა სულაიმანმა] უთხრა [ოფოფს]: «შევხედავთ, მართალს ამბობ, თუ ცრუთაგანი ხარ.

წადი ამ ჩემი წერილით [საბაელებთან] და დაუგდე ის მათ, შემდეგ კი განერიდე [დადექი გვერდით] და შეხედე, რას დააბრუნებენ პასუხად».

(დედოფალმა) თქვა: «ო, წინამძღოლებო! მომივიდა პატივსაცემი წერილი [ძალიან მნიშვნელოვანი წერილი].

ჭეშმარიტად, ეს წერილი არის სულაიმანისგან, [და ის, ასე იწყება]: «სახელითა ალლაჰისა მოწყალისა, შემწყალებლისა».

«რათა არ იყოთ ამპარტავნები ჩემს წინაშე, და მოდით ჩემთან მორჩილნი [ალლაჰზე სრული მორჩილებით]».

[დედოფალმა] თქვა: «ო, დიდებულნო! მირჩიეთ ჩემს საქმეში, ვინაიდან გადაწყვეტილებას არ ვიღებ ისე, რომ თქვენ არ იყოთ ამის მოწმენი».

მათ [უპასუხეს]: «ჩვენ ძალა გვაქვს [მხედრები და იარაღი] და ძლიერი გამბედაობა, თუმცა გადაწყვეტილება შენ გეკუთვნის, მაშ, შეხედე, რას გვიბრძანებ». (ჩვენ მზად ვართ, შევასრულოთ შენი ბრძანება.)

(დედოფალმა) თქვა: «ჭეშმარიტად, როდესაც მეფეები ქალაქში შედიან (თავიანთი ლაშქრით), მას ანადგურებენ და მის ღირსეულ მცხოვრებლებს დამცირებულებად აქცევენ. სწორედ ასე იქცევიან ისინი.

და გავუგზავნი მათ [სულაიმანს და მის ხალხს] საჩუქარს და დავაკვირდები, რას მოიტანენ დაბრუნებისას წარგზავნილები [რა პასუხით დაბრუნდებიან]».

როდესაც [დედოფლის წარგზავნილი] [საჩუქრით] მივიდა სულეიმანთან და გადასცა ის, მან თქვა: «ნუთუ ფიქრობთ, რომ სიმდიდრით შემეწევით? ის, რაც ალლაჰმა მომანიჭა, უკეთესია იმაზე, რაც თქვენ მოგცათ. პირიქით, თქვენ ხარობთ თქვენი საჩუქრებით».

[და შუამავალმა სულეიმანმა უთხრა საბაის დედოფლის წარმოგზავნილს]: «დაბრუნდი მათთან [ჩემი პასუხით]. ჩვენ კი აუცილებლად მივალთ მათთან ისეთი ჯარით, რომლის წინააღმდეგაც ვერ გაუძლებენ, და აუცილებლად გავაძევებთ მათ იქიდან [მათი ქვეყნიდან] დამცირებულებს და დაკნინებულებს».

[შუამავალმა სულეიმანმა] უთხრა: «[იმ ჯინებსა და ადამიანებს, რომლებიც ალლაჰმა მას მორჩილებაში მისცა]: ჰეი, დიდებულნო! რომელი თქვენგანი მომიტანს ტახტს მანამდე, სანამ ისინი მოვლენ ჩემთან დამორჩილებულნი?»

უთხრა ერთერთმა 'იფრითმა ჯინთაგან: «მე მოგიტან [მის ტახტს], ვიდრე ადგილიდან წამოდგებოდე [შუამავალო, სულაიმან]. და ჭეშმარიტად, მე ამისთვის ძლიერი ვარ და სანდო».

უთხრა იმან, ვისაც ჰქონდა წიგნის ცოდნა: «მე მას [მის ტახტს] მოგიტან, ვიდრე თვალს დაახამხამებ». (სულეიმანმა ამის ნება მისცა, და მან ალლაჰს მიმართა ვედრებით) როდესაც მან [წინასწარმეტყველმა სულეიმანმა] იგი [ტახტი] თავის წინ დადგმული იხილა, თქვა: «ეს ჩემი უფლის წყალობაა, რათა გამომცადოს, მადლიერი ვიქნები თუ უმადური. ხოლო ვინც მადლიერია, იგი მხოლოდ საკუთარი თავის სასარგებლოდ არის მადლიერი; და ვინც უმადურია, მაშინ, ჭეშმარიტად, ჩემი უფალი მდიდარი, გულუხვია».

[შუამავალმა სულაიმანმა] უთხრა: «შეუცვალეთ მას თავისი ტახტრევანი და შევხედოთ სწორ გზას დაადგება, თუ იმათგანი იქნება, ვინც სწორი გზით არ მიდის».

და როდესაც იგი [საბას დედოფალი] მოვიდა, უთხრეს: «ასეთია თუ არა შენი ტახტი?» მან თქვა: «თითქოს სწორედ ის არის». (ამით მან შეიცნო ალლაჰის ძლიერება და სულეიმანის წინასწარმეტყველების ჭეშმარიტება.) ხოლო (სულეიმანმა თქვა): «ჩვენ მასზე უწინ მოგვენიჭა ცოდნა (ალლაჰისა და მისი ძლიერების შესახებ) და ჩვენ ალლაჰის მორჩილნი ვართ».

და მას აკავებდა ის, რასაც ალლაჰის გარდა ეთაყვანებოდა. ჭეშმარიტად, იგი ურწმუნო ხალხიდან იყო.

ეთქვა მას [დედოფალს]: «შედი სასახლეში. და როცა დაინახა იგი, ეგონა დამდგარი წყალი, და აიწია მისი ტანისამოსი ფეხებზე [რათა გადასულიყო], უთხრა [სულაიმანმა]: «ეს ბროლის სასახლეა». წამოიძახა [დედოფალმა]: «უფალო ჩემო, მე უსამართლოდ მოვექეცი საკუთარ თავს [როდესაც მრავალღმერთიანობას ჩავდიოდი], ახლა კი დავემორჩილე სულეიმანთან ერთად, სამყაროთა უფალს».

და წარვუგზავნეთ სემუდელებს მათი ძმა სალიჰი, რომ ეთაყვანონ ალლაჰს! ისინი კი ორ ჯგუფად დაიყვნენ და კამათობდნენ ერთმანეთში.

[შუამავალმა სალიჰმა] უთხრა: «ო ჩემო ხალხო, რატომ ჩქარობთ სიავეს სიკეთეზე წინ? ნეტავ, პატიება გეთხოვათ ალლაჰისათვის, ეგებ შეწყალებულნი ყოფილიყავით».

მათ [შუამავალ სალიჰს] უთხრეს: «ჩვენ შენთან და შენთან მყოფებთან ვაკავშირებთ უბედურებებს!» მან თქვა: «თქვენი ბედი ალლაჰთანაა! ხოლო, თქვენ ხართ გამოცდის ქვეშ მყოფი ხალხი».

და ქალაქში (ალ-ჰიჯრში, სადაც წინასწარმეტყველი სალიჰი ცხოვრობდა) იყო ცხრა კაცი, რომლებიც მიწაზე ბოროტებას ავრცელებდნენ და (არაფერს) ასწორებდნენ.

მათ [ამ ცხრა კაცმა] თქვეს ერთმანეთში: «დავიფიცოთ ალლაჰი ერთმანეთის წინაშე, რომ აუცილებლად მივადგებით მას [საალიჰს] და მის ოჯახს ღამით [მოულოდნელად] და მოვსპობთ მათ, შემდეგ კი ვეტყვით მის ნათესავებს: ჩვენ არ ვესწრებოდით მისი ოჯახის დაღუპვას, და ნამდვილად, ჩვენ სიმართლეს ვამბობთ!»

ჩაიფიქრეს ხრიკი [რათა მოეკლათ საალიჰი და მისი ოჯახი] და ჩვენც მოვაწყეთ ხრიკი [მათი ბოროტი განზრახვის წინააღმდეგ], ხოლო ისინი ვერც კი გრძნობდნენ ამას.

და შეხედე [ო, შუამავალო], როგორი იყო ბოლო მათი ხრიკისა, ჩვენ გავანადგურეთ ისინი და მათი ხალხიც, ყველა ერთად.

და აი, ეს მათი სახლებია დანგრეული იმის გამო, რა ბოროტებაც ჩაიდინეს. ამაში სასწაულია ხალხისათვის, რომელთაც იციან.

და გადავარჩინეთ ისინი, რომელთაც ირწმუნეს და ეშინოდათ [ალლაჰის].

და ლუტმა, როცა უთხრა თავის ხალხს: «ნუთუ ჩაიდენთ ბილწსაქმეს მაშინ, როცა თქვენ ხედავთ [და იცით], [რამდენად ბილწია ეს ქმედება]?

ნუთუ ვნებით მიდიხართ მამაკაცებთან ქალების ნაცვლად? არა! თქვენ უმეცარი ხალხი ხართ (რომელიც არ ცნობს იმ საზღვრებს, რომლებიც ალლაჰმა დაადგინა).

და სხვა არაფერი ყოფილა მისი ხალხის პასუხი, გარდა იმისა რომ თქვეს: «გააძევეთ ლუტის ოჯახი [შუამავალი ლუტი და მორწმუნეები] თქვენი დასახლებიდან. რადგან ისინი არიან ადამიანები, რომლებიც სიწმინდეს იცავენ (არ კავდებიან მამათმავლობით)».

ხოლო ჩვენ გადავარჩინეთ ის და მისი ოჯახი, მისი ცოლის გარდა, რომელსაც ადგილი მივუჩინეთ ჩამორჩენილებთან [დაღუპულებთან] ერთად [რადგან იგი კმაყოფილი იყო თავისი ხალხის ბილწი საქმით და ეხმარებოდა მათ ამაში].

და მოვუვლინეთ მათ [ციდან] [ქვის] წვიმა, და რა საშინელია ეს წვიმა მათთვის, ვინც გაფრთხილებული იყო.

თქვი [ო, შუამავალო]: «ქება-დიდება ალლაჰს და მშვიდობა მის მსახურებს, რომელნიც მან გამოარჩია. ალლაჰი უკეთესია თუ ისინი, რომლებსაც თქვენ თანამოზიარეებად უდგენთ მას?»

[ცრუ ღმერთები უკეთესია თუ] ის, ვინც გააჩინა ცანი და ქვეყანა და გარდმოავლინა ციდან წყალი და აღმოაცენა მისით მშვენიერი ბაღები? თქვენ ვერ გაზრდიდით მათში ხეებს, განა არის ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაება [რომელიც დაეხმარებოდა მას თავის საქმეებში]?! პირიქით, ისინი არიან ხალხი, რომლებიც გადაუხვევენ [ჭეშმარიტი რწმენიდან].

[ცრუ ღმერთები უკეთესია თუ] ის, ვინც დაადგინა დედამიწა მყარად და გაიყვანა მის ღარებში მდინარეები და დაადგა მასზე მყარად მდგომი მთები და ორ ზღვას შორის აღმართა ზღუდე, განა არის ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაება? და მათმა უმეტესობამ არ იცის [ალლაჰის დიდება და ძლევამოსილება].

[ცრუ ღმერთები უკეთესია თუ] ის ვინც პასუხობს გაჭირვებულის ვედრებას, როცა მოუხმობს მას და ააცილებს სიავეს და გქმნით თქვენ დედამიწის მემკვიდრეებად. განა არის ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაება [რომელიც იგივეს აკეთებს] ? რა მცირეა, რასაც შეიგონებთ.

[ცრუ ღმერთები უკეთესია თუ] ის, ვინც გიწინამძღვრათ ხმელეთსა თუ ზღვის წვდიადში და აგზავნის ქარს სამახარობლოდ თავისი წყალობისა. განა არის ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაება? უზენაესია ალლაჰი იმაზე, რასაც თანაზიარად უდგენენ.

[ცრუ ღმერთები უკეთესია თუ] ის, ვინც პირველად იწყებს შექმნას [არაფრისგან], შემდეგ კი იმეორებს [გააცოცხლებს სიკვდილის შემდეგ] მას? ის, ვინც სარჩოს გაძლევთ ციდან და მიწიდან, განა არის ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაება? უთხარი: «მოიტანეთ თქვენი მტკიცებულება, თუ მართალნი ხართ!»

უთხარი [ო, შუამავალო]: «არავინ იცის დაფარული ცაში და დედამიწაზე, გარდა ალლაჰისა. ხოლო ისინი ვერ გრძნობენ, როდის იქნებიან აღდგენილნი».

მაგრამ, [როდესაც ისინი იხილავენ განკითხვის დღის მოვლენებს] მათი ცოდნა სრულად აშკარა გახდება მარადიული ცხოვრების შესახებ, მაგრამ ისინი [ამ ცხოვრებას] [ატარებენ] ეჭვში, უფრო მეტიც, ისინი ბრმანი არიან.

და თქვეს იმათ, რომელნიც გახდნენ ურწმუნონი: «ნუთუ [სიკვდილის შემდეგ] ჩვენ და ჩვენი მამები მიწად ვიქცევით, და მართლაც გამოვიყვანებით (სამარხებიდან ცოცხლად) [აღვდგებით]?

ეს [აღდგომა] აღგვითქმული გვქონდა ჩვენ და ჩვენს წინაპრებსაც უწინ. და ეს არაფერია, თუ არა ძველთა გამოგონილი ლეგენდები».

უთხარი [მათ] [ო, შუამავალო]: «იარეთ ქვეყანაზე და შეხედეთ, როგორი იყო ამბოხებულთა [ურწმუნოთა] აღსასრული».

და ნუ დამწუხრდები მათ გამო [იმის გამო, რომ მრავალღმერთიანები ზურგს გაქცევენ და ალლაჰის შუამავლად არ გაღიარებენ], და გული ნუ შეგიწუხდება მათი მზაკვრობის გამო.

[მრავალღმერთიანები დასცინიან დაპირებაზე სასჯელის შესახებ] და ამბობენ: «როდის აღსრულდება ეს დაპირება, თუკი მართალს ამბობთ?»

უთხარი (ო, შუამავალო): «იქნებ უკვე მოგდევთ ის, რის დაჩქარებასაც ითხოვთ [სასჯელის ნაწილი]».

და ჭეშმარიტად, შენი უფალი ადამიანების მიმართ უსაზღვრო წყალობისა და სიუხვის მფლობელია, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობა მადლიერი არ არის.

და ჭეშმარიტად, შენმა უფალმა უეჭველად იცის, რას მალავენ მათი გულები და რას ამჟღავნებენ აშკარად.

და არ არსებობს არაფერი დაფარული არც ცაში, და არც მიწაზე, რომ არ იყოს ცხად წიგნში.

ჭეშმარიტად, ეს ყურანი მოუთხრობს ისრაელის შვილებს იმ საკითხების უმეტეს ნაწილს, რაშიც ისინი ვერ თანხმდებოდნენ,

და ჭეშმარიტად, იგი [ყურანი] ჭეშმარიტი გზა და წყალობაა მორწმუნეთათვის.

ჭეშმარიტად, შენი უფალი განსჯის მათ შორის თავისი [სამართლიანი] განაჩენით. და ჭეშმარიტად, იგი ძლევამოსილი, ყოვლისმცოდნეა.

და მიენდე [ო, შუამავალო] მხოლოდ ალლაჰს, რადგან ჭეშმარიტად, შენ ხარ ნათელი ჭეშმარიტების გზაზე.

ჭეშმარიტად, შენ [ო, შუამავალო] ვერ შეასმენ მკვდრებს და ვერ შეასმენ ყრუებს ძახილს, როცა ისინი ზურგს იბრუნებენ.

და შენ [ო, შუამავალო] ვერ დააყენებ სწორ გზაზე ბრმებს მათი გზააბნეულობიდან, შენ მხოლოდ იმას შეასმენ, ვინც ირწმუნა ჩვენი აიათები და სწორედ ისინი არიან მორჩილნი.

და როცა აღსრულდება სიტყვა მათზე, ჩვენ გამოვიყვანთ მათთვის მიწიდან ცხოველს, რომელიც დაელაპარაკება მათ, რომ ადამიანებს არ სჯეროდათ ჩვენი აიათების.

იმ დღეს შევკრებთ ყოველი ერისგან ჯგუფს, ვინც ცრუდ რაცხავდა ჩვენს აიათებს და ისინი შეკავებულნი იქნებიან.

და როდესაც ისინი (ალლაჰის წინაშე) წარდგებიან, იგი იტყვის: «ნუთუ უარყავით ჩემი აიათები, მაშინ როცა მათი ცოდნით ვერც კი მოიცავით ისინი? ან კიდევ, რას აკეთებდით?»

და აღსრულდება სიტყვა [სასჯელზე] მათზე იმის გამო, რომ უსამართლოდ იქცეოდნენ და ისინი ვერ იტყვიან ვერაფერს.

ნუთუ მათ [მორწმუნეებმა] ვერ დაინახეს, რომ დავადგინეთ ღამე, რათა მოესვენათ მასში, და დღე ხილულად? ჭეშმარიტად, მათშია სასწაულები მორწმუნე ხალხისათვის.

და იმ დღეს, როცა საყვირში ჩაჰბერავენ, შეძრწუნდებიან ისინი, ვინც ცებში არიან, და ისინი, ვინც დედამიწაზე არიან, გარდა იმათისა, ვისაც ალლაჰი ინებებს. და ყველა მივა მასთან დამორჩილებული (დამდაბლებული).

და დაინახავ მთებს, რომლებიც უძრავად მიგაჩნია, ამოძრავდებიან როგორც ღრუბელნი, [ეს მოხდება] ალლაჰის ნებით, რომელმაც ყველაფერი სრულყოფილად შექმნა და ჭეშმარიტად, მან უწყის ის, რასაც აკეთებთ.

ვინც მოვა სიკეთით, მისთვის იქნება მასზე უკეთესი, და ისინი იმ დღეს ყოველგვარი შიშისგან უსაფრთხოდ იქნებიან.

ხოლო ვინც მოვა ბოროტებით, მათ სახეებს ცეცხლში ჩააგდებენ. ნუთუ სხვა რამით გეზღვებათ, გარდა იმისა, რასაც თქვენ სჩადიოდით?

თქვი [ო, შუამავალო]: «მე მხოლოდ ის მიბრძანეს, რომ ვეთაყვანო ამ ქალაქის უფალს, რომელმაც იგი აკრძალულად (ხელშეუხებლად) აქცია. და მას ეკუთვნის ყოველი რამ. და მიბრძანეს, რომ ვიყო დამორჩილებულთაგანი».

და ვიკითხო ყურანი (ადამიანებისთვის). ხოლო ვინც დაადგება ჭეშმარიტ გზას, ის დაადგება მას საკუთარი თავისთვის; ხოლო ვინც შეცდება [გადაუხვევს ჭეშმარიტებას], მაშინ უთხარი (ო, მოციქულო): «ჭეშმარიტად, მე მხოლოდ შემგონებელი ვარ».

და თქვი [ო, შუამავალო]: «ქება-დიდება ალლაჰს! იგი გიჩვენებთ თავის სასწაულებს და თქვენ შეიცნობთ მათ, ხოლო შენი უფალი უგლისყურო არ არის იმის მიმართ, რასაც აკეთებთ».

ტა სიინ მიიმ [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ეს არის აიათები განმარტებული წიგნიდან [ყურანიდან].

ჩვენ მოგიყვებით შენ [ო, მუჰამმად] მუსას და ფარაონის ამბავს ჭეშმარიტად [ისე, თითქოს თავად ყოფილიყავი ამ ისტორიის მოწმე] იმ ადამიანებისთვის, რომელთაც სწამთ.

ჭეშმარიტად, ფარაონი თავის ქვეყანაში [ეგვიპტეში] გაამპარტავანდა [გახდა დესპოტი] და თავისი ხალხი ჯგუფებად დაყო, [და ამას აკეთებდა] მათი ერთი ნაწილის დასუსტებისთვის [დამცირებისთვის]. ის კლავდა მათ ვაჟებს და ცოცხალს ტოვებდა მათ ქალებს. უეჭველად, ის არეულობის მთესველთაგანი იყო.

ჩვენ ვინდომეთ წყალობა მოგვეცა მათთვის, ვინც დამცირებული იყო მიწაზე [ეგვიპტეში] [ისრაელის შვილები], რომ გაგვეხადა ისინი წინამძღვრებად და მემკვიდრეებად [შამის მიწაზე] [ფარაონისა და მისი ხალხის დაღუპვის შემდეგ],

და [ჩვენ ვინდომეთ] დაგვემკვიდრებინა ისინი მიწაზე [მიგვეცა მათთვის ძალაუფლება] და გვეჩვენებინა ფარაონისთვის, ჰამანისთვის და მათი ჯარისთვის ის, რასაც ისინი შიშობდნენ მათგან.

და ჩვენ შთავაგონეთ მუსას დედას [როცა ის დაიბადა]: «(მშვიდად) აწოვე მას [შენს შვილს] ძუძუ, ხოლო როცა შეგეშინდება მის გამო [რომ შეიძლება ფარაონის ხალხმა მოკლას], მაშინ [ჩადე ის კიდობანში და] ჩააგდე ის წყალში [ნილოსში] და არ შეგეშინდეს, და არ დამწუხრდე! უეჭველად, ჩვენ დაგიბრუნებთ მას და ვჰქმით მას ერთ-ერთ მოციქულთაგან.

და აიყვანა იგი [მუსა] ფარაონის ხალხმა (რომელიც მას გადააწყდა), რათა იგი [მუსა] საბოლოოდ მათთვის მტრად და მწუხარებად ქცეულიყო. ჭეშმარიტად, ფარაონი, ჰამანი და მათი ორივეს ლაშქრები ცოდვილები [მრავალღმერთიანები] იყვნენ!

და ფარაონის ცოლმა უთხრა [ფარაონს]: «[ეს ბავშვი იქნება] თვალთა ნუგეში ჩემთვის და შენთვის! ნუ მოკლავ მას; იქნებ მოგვიტანოს სიკეთე, ან შვილად მივიღოთ იგი». ხოლო ისინი [ფარაონი და მისი ხალხი] ვერც კი გრძნობდნენ [რომ სწორედ ის გახდებოდა მათი დაღუპვის მიზეზი].

და მუსას დედის გული გახდა ცარიელი [აღარაფერზე ფიქრობდა ამ სამყაროში, გარდა თავისი შვილისა]. ლამის იყო გაემხილა ეს [რომ ეს მისი შვილი იყო], რომ არა ჩვენ მიერ მისი გულის განმტკიცება, რათა ყოფილიყო მორწმუნეთაგან.

[მუსას დედამ] უთხრა მის [მუსას] დას [როცა კიდობანი მდინარეში გაუშვა]: «გაჰყევი მას [რომ გაიგო, რა მოუვა]!» და მან შორიდან უთვალთვალა, ხოლო მათ [ფარაონის ხალხმა] ვერც კი შეამჩნიეს [რომ ის მისი და იყო, და ამის გამო უთვალთვალებდა მას].

და ჩვენ ავუკრძალეთ მას [მუსას] ძიძები [ისე მოვაწყვეთ, რომ მუსა არც ერთი ძიძის ძუძუს არ წოვდა] მანამდე [დედასთან დაბრუნებამდე]. და თქვა მან [მუსას დამ]: «ხომ არ მიგითითოთ ერთი სახლის მცხოვრებლებზე [ერთ ოჯახზე], რომლებიც იზრუნებენ მასზე თქვენთვის, და ისინი მის მიმართ კეთილგანწყობილნი (იქნებიან)?»

და ჩვენ დავაბრუნეთ იგი [მუსა] მის დედასთან, რათა მისი თვალები ნუგეშით აღვსებულიყო და არ დამწუხრებულიყო, რათა სცოდნოდა [მუსას დედას], რომ ალლაჰის აღთქმა ჭეშმარიტებაა, თუმცა მათმა უმეტესობამ არ იცის.

და როცა [მუსამ] ზრდასრულობას მიაღწია და სრული გახდა [გონებრივად და ფიზიკურად], ჩვენ ვუბოძეთ მას სიბრძნე და ცოდნა [რათა სცოდნოდა ალლაჰის კანონის წესები ისრაელთა სარწმუნოებაში]. და ამგვარად ვაჯილდოვებთ კეთილის მქმნელთ.

და შევიდა [მუსა] [ფარულად] ქალაქში, როცა მისი მცხოვრებნი უყურადღებოდ იყვნენ და ნახა იქ ორი კაცი ერთმანეთს ეჩხუბებოდა, ეს ერთი მისი მომხრეთაგანი იყო, მეორე კი - მისი მტრების რიგებიდან. მისმა მომხრეთაგანმა დახმარება სთხოვა მისი მტრის წინააღმდეგ. მუსამ დაარტყა მას და მოკლა. თქვა: «ეს ეშმაკის საქმეთაგანია; ჭეშმარიტად, იგი ცხადი გზის ამბნევი მტერია[1]». ——— [1]ეს მოვლენები მოხდა ჯერ კიდევ წინასწარმეტყველ მუსას წინასწარმეტყველური მისიის დაწყებამდე.

თქვა [მუსამ]: «უფალო ჩემო, უსამართლოდ მოვექეცი საკუთარ თავს. მაპატიე მე». და [ალლაჰმაც] აპატია [მუსას]. რადგან იგი მპატიებელი, შემწყალებელია.

(შემდეგ) (მუსამ) თქვა: «უფალო ჩემო, იმისთვის, რომ შენ სიკეთე მიბოძე, მე არასოდეს ვიქნები ამბოხებულთა დამხმარე».

და მეორე დილით იგი [მუსა] (კვლავ) აღმოჩნდა ქალაქში (სადაც მან მკვლელობა ჩაიდინა), შეშინებული და სიფრთხილეს იჩენდა [უსმენდა, რას ლაპარაკობდნენ ადამიანები გუშინდელი მკვლელობის შესახებ]. უეცრად (მუსამ დაინახა, რომ) ის [მისი თანამოძმე], რომელმაც გუშინ (როდესაც ერთ ადამიანს ებრძოდა) დახმარებისთვის მოუხმო, (დღეს უკვე სხვა ადამიანთან ჩხუბობდა) და კვლავ მას (დახმარებისთვის) უხმობდა. (და) უთხრა მას მუსამ: «ჭეშმარიტად, შენ აშკარად გზააბნეული ხარ».

და როცა [მუსამ] ისურვა დაერტყა [ძლიერად] მისთვის რომელიც იყო მათი მტერი, უთხრა [მტერმა]: «ჰეი მუსა, ნუთუ გსურს, მეც ისევე მომკლა, როგორც ის მოკალი გუშინ? ეგებ გსურს, რომ იყო ტირანი [უსამართლო] ქვეყანაზე, და არ გსურს, რომ იყო შემრიგებელთაგანი».

მოვიდა [ერთი] [მორწმუნე] კაცი [რომელიც მალავდა თავის რწმენას და იყო ფარაონის ხალხიდან] [რომელსაც მუსა იცნობდა] ქალაქის [შორეული] გარეუბნიდან აჩქარებული, და უთხრა: «ო, მუსა! უეჭველად, დიდებულები [ფარაონის ხალხიდან] განიხილავენ შენზე, რომ მოგკლან [იმ მკვლელობის გამო, რაც ჩაიდინე]. გადი [ამ ქვეყნიდან] რადგან ჭეშმარიტად, მე შენთვის კარგის მრჩეველი ვარ».

და იგი [მუსა] გამოვიდა იქიდან [ფარაონის ქვეყნიდან] შიშითა და სიფრთხილით [იხედებოდა, ხომ არ მისდევდნენ]. [მუსამ] თქვა: «უფალო, გადამარჩინე ბოროტმოქმედი ხალხისაგან».

და როცა იგი [მუსა] გაემართა მადიანის მიმართულებით, თქვა: «იქნება, ჩემმა უფალმა სწორ გზაზე მატაროს».

და როცა მივიდა [მუსა] მადიანის წყაროსთან, დაინახა ხალხის ბრბო, რომლებიც საქონელს წყალს ასმევდნენ. და მათგან ოდნავ მოშორებით დაინახა ორი ქალი, რომლებიც თავიანთ პირუტყვს აკავებდნენ [წყლისკენ არ უშვებდნენ]. [მუსამ] უთხრა ამ ორ ქალს: «რა გაგჭირვებიათ?» მიუგეს: «ჩვენ არ ვასმევთ [პირუტყვს], სანამ მწყემსები არ წაიყვანენ [თავიანთ საქონელს], ხოლო ჩვენი მამა ხანდაზმული მოხუცია».

და [მუსამ] დაურწყულა მათ [საქონელი], შემდეგ ხის ჩრდილს მიაშურა და [ძალიან მშიერმა] თქვა: «უფალო ჩემო, მე მჭირდება ის სიკეთე [საჭმელი], რომელსაც შენ მომივლენ».

და მოვიდა მასთან ერთ-ერთი [იმ ორი ქალიდან], მორიდებით და უთხრა: «უეჭველად, მამაჩემი გეძახის, რათა მოგაგოს ჯილდო იმისთვის, რომ ჩვენი პირუტყვი დაარწყულე». და როცა იგი მივიდა მასთან [მათ მამასთან] და უამბო თავისი ისტორია, მან უთხრა: «ნუ გეშინია, შენ თავს დააღწიე იმ ხალხისგან, რომლებიც უსამართლონი არიან».

მათგან ერთ-ერთმა თქვა: «მამაჩემო, დაიქირავე იგი [მუსა], რადგან ყველაზე საუკეთესო იმათთგან, ვისაც დაიქირავებ, არის ძლიერი [რომელსაც შეუძლია პირუტყვის დაცვა] და სანდო [ვისაც შეიძლება თამამად ენდო]».

[მათმა მამამ] უთხრა [მუსას]: «ჭეშმმარიტად, მინდა, რომ ჩემს ორ ქალთაგან ერთ-ერთი შეგრთო იმ [პირობით], რომ შენ ჯამაგირობას გამიწევ [პირუტყვის მწყემსად] რვა წელს. ხოლო თუ ათ წელს შეასრულებ, ეს [იქნება] შენს მიერ გამოჩენილი [სიკეთე]. და მე არ მსურს გაგიძნელო, შენ მნახავ თუ ალლაჰი ინებებს, მართალთაგანს».

მან [მუსამ] თქვა: «ეს ჩემსა და შენს შორის იყოს, ამ ორ ვადათაგან, რომელსაც შევასრულებ [რვა თუ ათი წელი], არ [უნდა იყოს] ჩემზე ზეწოლა [არ მომთხოვო მეტი], და ალლაჰი არის თავმდები [მოწმე და მცველი] იმისა, რასაც ვამბობთ».

და მას შემდეგ, რაც მუსამ დაასრულა [მწყემსად მუშაობის] ვადა [ათი წელი] და გაემგზავრა [მადიანიდან ეგვიპტეში] თავის ოჯახთან ერთად, მან ტურის მთის მხრიდან შენიშნა ცეცხლი. მან უთხრა თავის ოჯახს: «დარჩით აქ, უეჭველად, დავინახე ცეცხლი. იქნებ იქიდან მოგიტანოთ რაიმე ამბავი, ან ანთებული ნაკვერჩხალი [კოცონის გასაჩაღებლად], ეგების გათბეთ».

და როდესაც იგი [მუსა] მიუახლოვდა მას [ცეცხლს], მას მიმართა (ალლაჰის) ძახილმა ხეობის მარჯვენა მხრიდან, კურთხეულ ჭალაში, ხის მხრიდან: «ო, მუსა! ჭეშმარიტად, მე ვარ ალლაჰი, სამყაროთა უფალი!

და დააგდე შენი კვერთხი (რომელიც მარჯვენა ხელში გიჭირავს)!» და როდესაც მან [მუსამ] დაინახა, რომ იგი [მისი კვერთხი] იკლაკნებოდა, თითქოს გველი იყო, შებრუნდა, რათა გაქცეულიყო, და (შიშისგან) უკანაც კი არ მოუხედავს. (და უთხრა მას მისმა უფალმა): «ო, მუსა! მოდი [დაბრუნდი იმ ადგილას, სადაც თავიდან იდექი] და ნუ გეშინია (შენ ზიანი არ მოგადგება), რადგან, ჭეშმარიტად, შენ უსაფრთხოდ მყოფთა შორის ხარ!

ჩაიდე (ო, მუსა) შენი ხელი უბეში, (და) ის გამოვა თეთრი (როგორც თოვლი), ყოველგვარი ზიანის გარეშე, და მიიკარი შენი ფრთა [შენი ხელი] შენთან (შიშისგან გასათავისუფლებლად). ეს არის ორი მტკიცებულება შენი უფლისგან ფარაონისა და მისი დიდებულების მიმართ, — ჭეშმარიტად, ისინი ურჩი [ურწმუნო] ხალხი არიან».

[მუსამ] თქვა: «უფალო ჩემო, მე მათგან [ფარაონის ხალხიდან] ერთი ადამიანი მოვკალი და ამიტომ მეშინია, რომ [თუ მათთან წავალ] ისინი მომკლავენ.

და ჩემი ძმა, ჰარუნი, ჩემზე უკეთ მეტყველია, ამიტომ გამოგზავნე იგი ჩემს დამხმარედ, რათა მან დაადასტუროს ჩემი სიმართლე [და აუხსნას მათ ის, რითაც მე ვამხილებ მათ]. ჭეშმარიტად, მეშინია, რომ ისინი უარმყოფენ მე [და არ დამიჯერებენ] [რომ მე მათთან ალლაჰისგან ვარ მოვლინებული]».

და თქვა (ალლაჰმა): «ჩვენ გავაძლიერებთ შენს ხელს [მოგცემთ მხარდაჭერას] შენი ძმის (ჰარუნის) მეშვეობით და მოგცემთ თქვენ ორს მტკიცებულებას, ისე რომ ისინი თქვენამდე ვერ მოაღწევენ. ჩვენი აიათებით (ნიშნებით) თქვენ (ორივე) (ო, მუსა და ჰარუნ) და ისინი, ვინც თქვენ ორს გაჰყვებიან, გამარჯვებულები იქნებით».

და როცა მივიდა მუსა მათთან ჩვენი ცხადი სასწაულებით, მათ თქვეს: «ეს მხოლოდ გამოგონილი ჯადოქრობაა. არაფერი გვსმენია ამის შესახებ ჩვენი წინაპრებისგან».

მუსამ უთხრა: «ჩემი უფალი უკეთ იცნობს იმათ, ვინც თქვენ მისგან მოგიტანათ ჭეშმარიტი გზა. და იმას, ვისაც ექნება საზღაურად მარადიული სამკვიდრო. ჭეშმარიტად, უსამართლონი [ურწმუნონი] ვერ მოიპოვებენ წარმატებას».

ფარაონმა უთხრა «ო, დიდებულნო, მე არ ვიცი თქვენთვის სხვა ღვთაება ჩემს გარდა. ჰეი, ჰამან! დაანთე ჩემთვის ცეცხლი თიხაზე და ამიგე კოშკი, რათა ეგების დავინახო მუსას ღმერთი, თუმცაღა ვფიქრობ, რომ იგი [მუსა] მატყუართაგანია».

და (ქედმაღლურად) გაამაყდა იგი [ფარაონი] და მისი ლაშქრები დედამიწაზე ყოველგვარი (ამის) უფლების გარეშე და ფიქრობდნენ, რომ ისინი ჩვენთან არ იქნებოდნენ დაბრუნებულნი (სიკვდილის შემდეგ).

შევიპყარით ის [ფარაონი] და მისი ჯარი, და ჩავყარეთ ისინი ზღვაში და შეხედე, როგორი იყო უსამართლოთა აღსასრული.

და გავხადეთ ისინი [ფარაონი და მისი ხალხი] წინამძღოლებად, რომლებიც (თავიანთი საქმეებით) (სხვებს) ცეცხლისკენ მოუწოდებენ, და აღდგომის დღეს მათ დახმარება არ გაეწევათ.

და ვჰქმენით ისე, რომ ამქვეყნად მათ [ფარაონს და მის ხალხს] თან სდევს წყევლა [სასჯელი და დამცირება], ხოლო აღდგომის დღეს ისინი შერცხვენილთაგან იქნებიან.

და ვფიცავ, ვუბოძეთ მუსას წიგნი [თორა] იმის შემდგომ, რაც დავღუპეთ პირველი თაობები, როგორც ნათელი გზა ხალხისთვის, [ასევე] როგორც მართალი გზამკვლევი და მოწყალება, რათა მათ გაიხსენონ.

და შენ [ო, მუჰამმად] არ ყოფილხარ [იმ] მთის დასავლეთ მხარეს, როცა ჩვენ გადავწყვიტეთ მუსას საქმე [როცა ალლაჰმა გადაწყვიტა მისი გაგზავნა ფარაონისა და მისი ხალხისაკენ როგორც მოციქული], და არ ყოფილხარ ამის დამსწრეთაგანი.

მაგრამ ჩვენ აღვზარდეთ [შევქმენით] (სხვა) თაობები (წინასწარმეტყველ მუსას შემდეგ), და ხანგრძლივი იყო მათთვის ცხოვრება [გავიდა დიდი დრო და თაობები შეიცვალა] (ისე, რომ მათ დაივიწყეს აღთქმა, რომელიც ალლაჰთან დადეს). და შენ (ო, მუჰამმად) არ იყავი მადიანის მცხოვრებთა შორის, როცა უკითხავდი მათ ჩვენს აიათებს, მაგრამ ჩვენ ვიყავით მომვლინებელნი.

და შენ (ო, მოციქულო) არ იყავი ტურის (მთის) მხარეს, როდესაც ჩვენ მოვუხმეთ (მუსას), მაგრამ (ჩვენ გაცნობეთ ეს და გამოგგზავნეთ) — წყალობით შენი უფლისგან, რათა შეაგონო ხალხი, რომელთანაც შენამდე არ მოსულა შემგონებელი [მოციქული], რათა მათ გაიხსენონ.

და რომ არა (ის, რომ) (ჩვენ) გამოგგზავნეთ შენ მოციქულად, მაშინ, როცა მათ [ურწმუნოებს] უბედურება დაატყდებოდათ თავს იმის გამო, რაც მათმა ხელებმა მოიმზადეს, ისინი იტყოდნენ: «უფალო ჩვენო, ნეტავ გამოგეგზავნა ჩვენთან მოციქული, და ჩვენ გავყვებოდით შენს აიათებს და ვიქნებოდით მორწმუნენი!»

და როდესაც მათთან მოვიდა ჭეშმარიტება ჩვენგან, მათ [მექქელმა ურწმუნოებმა] თქვეს: «რატომ არ მიეცა მას [მუჰამმადს] ისეთი, როგორიც მიეცა (წინასწარმეტყველ) მუსას?» ნუთუ მათ [ურწმუნოებმა] არ უარყვეს ის, რაც ადრე მიეცა მუსას? მათ თქვეს: «(ეს [თორა და ყურანი]) — ორი ჯადოქრობაა, რომლებიც ერთმანეთს ეხმარებიან!» და თქვეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ არც ერთ მათგანს არ ვირწმუნებთ».

უთხარი [ო, შუამავალო]: «მოიტანეთ ალლაჰისგან წიგნი, რომელიც უფრო ჭეშმარიტი იქნებოდა [სახელმძღვანელოდ], ვიდრე ეს ორი [თორა და ყურანი], და მე მას მივყვები, თუ მართალს ამბობთ!»

თუ ისინი არ გიპასუხებენ [ო, შუამავალო], მაშინ იცოდე, რომ [მათ აღარ დარჩათ არანაირი მტკიცებულება და] ისინი მხოლოდ თავიანთ ახირებებს მისდევენ. და ვინ არის იმაზე უფრო გზააბნეული, ვიდრე ის, ვინც მისდევს თავის ახირებას ალლაჰის ხელმძღვანელობის გარეშე? ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ უხელმძღვანელებს [ჭეშმარიტებისაკენ] უსამართლო ხალხს.

და ვფიცავ, ჩვენ მივიტანეთ მათთან სიტყვა, ეგების მათ შეიგნონ.

რომელთაც ვუბოძეთ წიგნი მანამდე [ყურანამდე], მათ იგი [ყურანი] სწამთ.

და როცა მათ ეკითხებათ [ყურანი], ამბობენ: «ვირწმუნეთ ეს [ყურანი]! ჭეშმარიტად, იგია ჭეშმარიტება ჩვენი უფლისგან. ჩვენ უწინაც მორჩილნი [ერთღმერთიანნი] ვიყავით».

ასეთებს მიეცემათ მათი ჯილდო ორმაგად, იმისთვის, რომ მოთმინებას იჩენდნენ [და ჭეშმარიტებას მისდევდნენ]. და ისინი სიკეთით იგერიებენ ბოროტებას და იმიდან, რაც ჩვენ მივანიჭეთ მათ, ხარჯავენ.

და როცა გაიგონებენ ფუჭსიტყვაობას, ზურგს იქცევენ მისგან და ამბობენ: «ჩვენ, ჩვენი საქმეები გვაქვს, თქვენ თქვენი საქმეები. მშვიდობა თქვენდა! ჩვენ არაფერი გვესაქმება უმეცრებთან».

ჭეშმარიტად, შენ [ო, შუამავალო] ვერ დაადგენ სწორ გზაზე იმას, ვინც გიყვარს. არამედ ალლაჰი ადგენს სწორ გზაზე, ვისაც ინებებს. და მან უკეთ იცის ისინი, ვინც სწორ გზას მისდევს.

და (მექქელმა მრავალღმერთიანებმა) თქვეს: «თუ ჩვენ შენთან ერთად გავყვებით (ჭეშმარიტ) ხელმძღვანელობას (ო, მუჰამმად) [რწმენას, რომლითაც შენ მოხვედი] (და უარს ვიტყვით ჩვენს კერპებზე), (მაშინ ჩვენ) გამოგვაგდებენ [სხვა არაბები გამოგვაძევებენ] ჩვენი მიწიდან [მექქიდან]». განა ჩვენ არ დავადგინეთ მათთვის (ეს ქალაქი) [მექქა] წმინდა ადგილად (სადაც სისხლის დაღვრა აკრძალულია) და უსაფრთხოდ (იქ მყოფთათვის); იკრიბება მასთან ყოველგვარი ნაყოფი, როგორც საზრდო ჩვენგან. მაგრამ მათმა უმრავლესობამ არ იცის.

და რამდენი სოფელი დავღუპეთ, რომლებიც თავიანთი ცხოვრებით ამაყობდნენ! და აი — მათი საცხოვრებლები, (რომლებშიც) მათ შემდეგ (არავინ) ცხოვრობდა, გარდა მცირერიცხოვანი (ადამიანებისა) [მგზავრებისა]. და ჩვენ ვართ (ყოველივეს) მემკვიდრენი.

და არ არის შენი უფალი ისეთი, რომ დაღუპოს სოფლები [მათი მცხოვრებნი], სანამ არ წარგზავნიდა მათთან მოციქულს, რომელიც წაუკითხავს მათ ჩვენს სასწაულებს და ჩვენ არ ვართ ისეთნი, რომ დავღუპოთ სოფლები, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მათი მცხოვრებნი იყვნენ უსამართლონი.

[ყველაფერი] რაც თქვენ მოგეცათ, ეს არის ამქვეყნიური ცხოვრების წილი და მისი მორთულობა. ხოლო ის, რაც ალლაჰთანაა უკეთესია და უფრო ხანგრძლივი [სამოთხე], ნუთუ არ დაფიქრდებით?

ნუთუ ის, ვისაც ჩვენ მივეცით მშვენიერი აღთქმა და რომელიც შეხვდება მას [იმას, რაც მას აღუთქვეს], ჰგავს იმას, ვისაც ჩვენ ვუბოძეთ ამქვეყნიური ცხოვრების წარმავალი სიკეთენი, (და რომელიც) შემდეგ აღდგომის დღეს მიყვანილთა (ჯოჯოხეთისკენ) შორის იქნება?

და იმ დღეს, როდესაც ის [ალლაჰი] მოუხმობს მათ და იტყვის: «სად არიან ჩემი თანამოზიარენი [ცრუ ღვთაებები, რომლებსაც თქვენ მე გამითანაბრეთ], რომელთა შესახებაც თქვენ ამტკიცებდით (რომ ისინი თაყვანისცემის ღირსნი იყვნენ)?»

იტყვიან ისინი, ვის თავზედაც აღსრულდა [ალლაჰის] სიტყვა: «უფალო ჩვენო, ესენი არიან, რომელნიც ვაცდუნეთ ისე, როგორც ჩვენ შევცდით. ჩვენ უარს ვამბობთ მათზე შენს წინაშე. ისინი ჩვენ არ გვეთაყვანებოდნენ [არამედ ეთაყვანებოდნენ ეშმაკს]».

და ეთქმებათ: «მოუხმეთ თქვენს თანაზიართ», და ისინი მოუხმობენ მათ [ცრუ ღვთაებებს], მაგრამ ისინი არ უპასუხებენ მათ და ნახავენ სასჯელს, [ინატრებენ] ნეტავ მათ ევლოთ ჭეშმარიტი გზით.

იმ დღეს [განკითხვის დღეს], როდესაც იგი [ალლაჰი] მიმართავს მათ, და ეტყვის: «რა უპასუხეთ მოციქულებს?»

და დაიბნელება მათ წინაშე [დაიფარება მათთვის] ყოველგვარი ამბავი [გამართლება და არგუმენტები] იმ დღეს, და ისინი აღარ დაეკითხებიან ერთმანეთს.

ხოლო რაც შეეხება მათ [მრავალღმერთიანთაგან], ვინც მოინანია, ირწმუნა და სიკეთე აკეთა, ეგებ იყოს ნეტართაგანი [ამ ქვეყნადაც და საიქიოშიც].

და შენი იფალი ქმნის, რასაც ინებებს და ირჩევს. მათ კი არჩევანი არ გააჩნიათ [მისი ნების საწინააღმდეგოდ], ქება დიდება ალლაჰს, წმინდაა ალლაჰი და უზენაესი იმაზე, რასაც თანაზიარად უდგენენ.

და შენმა უფალმა იცის, რასაც მალავენ მათი მკერდები და რასაც ამჟღავნებენ [ასრულებენ ნათლად].

და იგია ალლაჰი. არ არის სხვა ღმერთი [თაყვანისცემის ღირსი] გარდა მისი! მას ეკუთვნის [ყოველი] ქება, როგორც პირველ, ასევე უკანასკნელ [ცხოვრებაში], მას ეკუთვნის გადაწყვეტილება და მისკენ იქნებით დაბრუნებულნი.

უთხარი (ო, მოციქულო): «დაფიქრებულხართ თუ არა (ო, ადამიანებო), რომ თუ ალლაჰი თქვენზე ღამეს მუდმივად გააგრძელებს აღდგომის დღემდე, რომელი ღმერთი [რომელი ღვთაება], ალლაჰის გარდა, მოგიტანთ სინათლეს? ნუთუ არ გესმით?»

უთხარი (ო, მოციქულო): «დაფიქრებულხართ თუ არა (ო, ადამიანებო), რომ თუ ალლაჰი თქვენზე დღეს მუდმივად გააგრძელებს აღდგომის დღემდე, რომელი ღმერთი [რომელი ღვთაება], ალლაჰის გარდა, მოგიტანთ ღამეს, რათა მასში დაისვენოთ? ნუთუ ვერ ხედავთ?

და მისი წყალობიდან არის ის, რომ მან თქვენთვის დაადგინა ღამე და დღე, რათა (ღამით) დაისვენოთ და რათა (დღისით) მოიპოვოთ (საზრდო) მისი სიუხვიდან, და რათა ეგების მადლიერნი იყოთ (ალლაჰისა)!»

და იმ დღეს, როდესაც იგი [ალლაჰი] მიმართავს მათ [მრავალღმერთიანებს] და ეტყვის: «სად არიან ჩემი თანაზიარნი, რომელთა შესახებაც თქვენ ამტკიცებდით?»

და [განკითხვის დღეს] გამოვყოფთ ყოველი თემიდან ერთ მოწმეს [ალლაჰის შუამავალს] და ვეტყვით [ურწმუნოებს]: «მოიტანეთ თქვენი მტკიცებულება», და გაიგებენ, რომ ჭეშმარიტება ალლაჰს ეკუთვნის. და გაქრება მათგან ის, რასაც ისინი იგონებდნენ.

ჭეშმარიტად, ყარუნი იყო მუსას ხალხიდან და ბოროტად ექცეოდა მათ. ჩვენ კი ვუბოძეთ მას იმდენი განძი, რომ მათი გასაღებებიც კი ემძიმებოდა რამდენიმე ღონიერ კაცს. და უთხრა მას მისმა ხალხმა: «ნუ აღტაცდები [ნუ ხარ ამპარტავნულად გახარებული]! რადგან ალლაჰს არ უყვარს აღტაცებულნი [ისინი, ვინც ამაყობენ იმით, რაც ალლაჰმა მათ მისცა].

იმით, რაც ალლაჰმა გიბოძა, ისწრაფე საიქიო სამყოფელისკენ, და არ დაივიწყო შენი წილი ამქვეყნად [ისარგებლე ნებადართული ქონებით და ნუ იქნები მფლანგველი]. სიკეთე აკეთე, როგორც კეთილი გიყო ალლაჰმა, და ნუ გაავრცელებ ქვეყნად უკეთურებას, რადგან ალლაჰს არ უყვარს არეულობის მთესველნი».

ყარუნმა უთხრა [იმ ადამიანებს]: «ის, რაც მე მომენიჭა [ჩემი მთელი სიმდიდრე], არის ჩემი ცოდნის წყალობით», განა არ იცოდა [ყარუნმა], რომ ალლაჰმა დაღუპა მასზე უწინ თაობები, ვინც მასზე უფრო მტკიცე იყო ძალითა და უფრო მრავალრიცხოვანნი? მეამბოხეებს კი არ ჰკითხავენ მათი ცოდვების შესახებ.

და [ყარუნი] გამოვიდა თავისი ხალხის წინაშე სამკაულებით, და თქვეს იმათ, ვისაც სურდა ამქვეყნიური ცხოვრება: «ნეტავ ჩვენც გვქონოდა მსგავსი იმისა, რაც ყარუნს ჰბოძებია. ჭეშმარიტად, იგი [ყარუნი] ნამდვილად დიდი წილის მფლობელია!»

და თქვეს იმათ, რომელთაც ებოძათ ცოდნა [ცოდნა ალლაჰის შესახებ და მისი შარიათის შესახებ]: «ვაი თქვენ, ალლაჰის ჯილდო უმჯობესია იმისთვის, ვინც ირწმუნა და სიკეთე აკეთა. და ეს [დარიგება] მხოლოდ მოთმინების მქონეთ მიეცემათ».

და ვაიძულეთ მიწა, შთაენთქა იგი [ყარუნი] და მისი საცხოვრებელი. და არ აღმოაჩნდა მას არავითარი ჯგუფი, რომელიც ალლაჰის ნაცვლად დაეხმარებოდა. და (თვითონაც) ვერ შეძლო საკუთარი თავის დახმარება (როდესაც ალლაჰის სასჯელი დაატყდა თავს).

და მეორე დილით ისინი, რომლებიც გუშინ მის [ყარუნის] მდგომარეობას ნატრობდნენ, ამბობდნენ: «ო, მართლაც, ალლაჰი აფართოებს საზრდოს, ვისაც ინებებს თავისი მსახურებიდან, და უზღუდავს (საზრდოს) (ვისაც ინებებს). ალლაჰს რომ არ შევეწყალებინეთ, უეჭველად (მიწა) ჩვენც ჩაგვყლაპავდა. ჭეშმარიტად, ურწმუნოები ვერ მიაღწევენ წარმატებას».

აი, ეს არის მარადიული სამყოფელი [სამოთხე], რომელსაც ჩვენ ვაძლევთ მათ, ვინც არ ისწრაფვის მიწაზე განდიდებისკენ [ქედმაღლობისკენ] და (არც) უწესრიგობის დათესვისკენ. ხოლო (კეთილი) დასასრული [სამოთხე] არის ღვთისმოშიშთათვის.

ის, ვინც მოვა [განკითხვის დღეს] კეთილი საქმეებით, მას უკეთესი მიეცემა, ხოლო მათ, ვინც ბოროტებას სჩადიოდა, მიეზღებათ [მხოლოდ ის], რასაც თავად სჩადიოდნენ.

ჭეშმარიტად, ის, ვინც დაგაკისრა [ო, მოციქულო მუჰამმედ] მოვალეობად ყურანი [მის დაცვასა და ხალხამდე მისი მიტანა], უეჭველად დაგაბრუნებს დაბრუნების ადგილას [მექქაში]. უთხარი [ო, მოციქულო]: «ჩემმა უფალმა უკეთ იცის ისინი, ვინც მოვიდა ჭეშმარიტი ხელმძღვანელობით, და ისინიც, ვინც აშკარა გზააბნევაშია».

და შენ (ო, მოციქულო) (არც კი) ელოდი, რომ მოგეცემოდა წიგნი [რომ ყურანი გადმოგევლინებოდა], გარდა იმისა, რომ (ეს მოხდა მხოლოდ) შენი უფლის წყალობით. მაშ, ნუ იქნები ურწმუნოთა დამხმარე!

და ნუ მოგაცილებენ ისინი [მრავალღმერთიანები] შენ ალლაჰის სასწაულებს [ყურანის აიათების] [ხალხამდე მიტანისგან] მას შემდეგ, რაც ისინი შენ გადმოგეცა. მოუხმე [ხალხს] შენი უფლისკენ და ნუ იქნები მრავალღმერთიანთაგანი.

და ნუ შეევედრები [ნუ სცემ თაყვანს] ალლაჰთან ერთად სხვა ღვთაებას. არ არის ღვთაება [ვინც თაყვანისცემის ღირსია], გარდა მისი! ყველაფერი განადგურდება [გაქრება], გარდა მისი სახისა. მას ეკუთვნის განსჯა და მასთან დაბრუნდებით.

ალიფ. ლაამ. მიიმ [1] ——— [1] ეს ასოები და სურების დასაწყისში არსებული სხვა მოწყვეტილი ასოები (الحروف المقطعة) მიუთითებს ყურანის სასწაულებრივ ბუნებაზე. მათი მეშვეობით მრავალღმერთიანებს გამოწვევა მიეცათ, მაგრამ მათ ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის მოტანა, მიუხედავად იმისა, რომ ყურანი სწორედ იმ ასოებისგან შედგება, რომლებისგანაც არაბული ენაა შექმნილი. ამიტომ ის ფაქტი, რომ არაბებმა — მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მჭევრმეტყველნი იყვნენ — ვერ შეძლეს მისი მსგავსი რამის შექმნა, მოწმობს, რომ ყურანი ალლაჰის გამოცხადებაა.

ნუთუ ფიქრობენ ადამიანები, რომ ისინი დარჩებიან ისე, რომ თქვეს: «ჩვენ ვირწმუნეთ» — და არ გამოიცდებიან [თავისი ქონებითა და სიცოცხლით)?

და უკვე გამოვცადეთ ისინი, ვინც მათზე უწინ იყვნენ, და ალლაჰი უეჭველად გამოავლენს მათ, ვინც იყო მართალი [თავის რწმენაში], და უეჭველად გამოავლენს მატყუარებს.

ან ნუთუ ისინი, რომლებიც ბოროტებას სჩადიან [მრავალღმერთიანობასა და სხვა ცოდვებს], ფიქრობენ, რომ ჩვენ გაგვისწრებენ [რომ თავს დააღწევენ ჩვენს სასჯელს]? რაოდენ ცუდად [არასწორად] მსჯელობენ ისინი!

ვინც იმედოვნებს ალლაჰთან შეხვედრას — მაშ, ჭეშმარიტად, ალლაჰის მიერ დადგენილი ვადა უეჭველად დადგება. და იგი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

ხოლო ვინც გაირჯება [იმისთვის, რომ ალლაჰის სიტყვა იყოს უმაღლესი], ის გაირჯება საკუთარი თავისთვის. ჭეშმარიტად, ალლაჰი სრულიად არ საჭიროებს სამყაროებს [არ საჭიროებს თავის მონების საქმეებს და საერთოდ არაფერს].

ხოლო ისინი, რომლებმაც ირწმუნეს და კეთილ საქმეებს აკეთებდნენ, — ჩვენ აუცილებლად წავშლით მათ ცუდ საქმეებს და მივაგებთ მათ იმაზე უკეთესით, ვიდრე ისინი აკეთებდნენ.

და ვუანდერძეთ ადამიანს სიკეთე მშობლების მიმართ [მათი სიცოცხლეშიც და სიკვდილის შემდეგაც]. ხოლო თუ ისინი [თქვენი მშობლები] დაგაძალებენ, რომ თანაზიარად დამიდგინო ის, რისი ცოდნაც არ გაქვს, ნუ დაემორჩილები მათ. ჩემთანაა თქვენი დასაბრუნებელი და მაშინ გაცნობებთ იმას, რასაც სჩადიოდით.

ხოლო მათ, რომელთაც ირწმუნეს და სჩადიოდნენ მართალ საქმეებს, ჩვენ აუცილებლად შევიყვანთ მათ [სამოთხეში] მართალთა [ალლაჰის მონათა] შორის.

და ადამიანებს შორის არიან ისეთებიც, რომლებიც ამბობენ: «ჩვენ ვირწმუნეთ ალლაჰი», — მაგრამ როდესაც მათ ტანჯვას მიაყენებენ ალლაჰის გამო [მის მიმართ ჭეშმარიტი რწმენის გამო], ისინი ადამიანებისგან [მრავალღმერთიანებისგან] მომდინარე გამოცდას ალლაჰის სასჯელად მიიჩნევენ [ვერ ითმენენ] (და რწმენას შორდებიან). ხოლო როდესაც მოვა გამარჯვება შენი (ო, მოციქულო) უფლისგან, ისინი [რწმენისგან განმდგარნი] აუცილებლად იტყვიან: «ჩვენ თქვენთან ვიყავით». განა ალლაჰმა ყველაზე უკეთ არ იცის, რაც (იმალება) სამყაროთა [ქმნილებების] გულებში?

და ალლაჰი უეჭველად გამოავლენს მათ, რომელთაც ირწმუნეს, და უეჭველად გამოავლენს მატყუარებს.

და უთხრეს ურწმუნოებმა მორწმუნეებს: «(მიატოვეთ ის რწმენა, რომლითაც მუჰამმადი მოვიდა და) გაჰყევით ჩვენს გზას, და ჩვენ ვიტვირთავთ თქვენს ცოდვებს». მაგრამ ისინი მათი ცოდვებიდან ვერაფერს იკისრებენ. ჭეშმარიტად, ისინი უეჭველად მატყუარები არიან!

და უეჭველად იტვირთავენ ისინი [მრავალღმერთიანები] თავიანთ ტვირთებს [ცოდვებს] და (კიდევ სხვა) ტვირთებს [იმათ ცოდვებს, ვინც მათ შეცდომაში შეიყვანეს ან ჭეშმარიტი რწმენიდან გადაახვევინეს] თავიანთ ტვირთებთან [ცოდვებთან] ერთად. და აღდგომის დღეს მათ აუცილებლად ჰკითხავენ იმაზე, რასაც ისინი იგონებდნენ.

და აი, ჩვენ უკვე გავგზავნეთ ნუჰი [შუამავლად] მის ხალხთან, და მან გაატარა მათ შორის ათასი წელი ორმოცდაათის გამოკლებით. და წარღვნა დაატყდათ თავს, და ისინი უსამართლონი იყვნენ.

და გადავარჩინეთ იგი [შუამავალი ნუჰი] და ისინი, ვინც კიდობანში იყვნენ, და გავხადეთ იგი [კიდობანი] სასწაულად სამყაროთათვის.

და [გაიხსენე] [შუამავალი] იბრაჰიმი, როცა უთხრა თავის ხალხს: «თაყვანი ეცით [მხოლოდ] ალლაჰს და ერიდეთ მას [მის სასჯელს]! ეს თქვენთვის უკეთესია, თუკი თქვენ იცით».

ნამდვილად, თქვენ [ო, ჩემო ხალხო] თაყვანს სცემთ ალლაჰის მაგივრად კერპებს და იგონებთ სიცრუეს [კერპებს ღმერთებს უწოდებთ]. ნამდვილად, ისინი, ვისაც თქვენ თაყვანს სცემთ ალლაჰის გარდა, არ ფლობენ თქვენთვის სარჩოს. სარჩო ეძიეთ ალლაჰთან და თაყვანი ეცით [მხოლოდ] მას, და ემადლიერეთ მას, რადგან მასთან დაბრუნდებით!

და თუ თქვენ (ო, ადამიანებო) სიცრუედ მიიჩნევთ (იმას, რისკენაც ჩვენი მოციქული მუჰამმადი მოგიწოდებთ), მაშინ (იცოდეთ, რომ უკვე) უარყვეს თქვენამდე არსებულმა თემებმა; ხოლო მოციქულს [მუჰამმადს] ეკისრება მხოლოდ (ალლაჰის გზავნილის) ნათლად გადაცემა.

ნუთუ მათ არ უნახავთ, როგორ ქმნის ალლაჰი ქმნილებას [პირველად] [არარსებობიდან], შემდეგ კი მას იმეორებს [მისი გაქრობის შემდეგ]? ჭეშმარიტად, ეს ალლაჰისთვის ადვილია!

უთხარი [ო, მოციქულო]: «იმოგზაურეთ დედამიწაზე და ნახეთ, როგორ დაიწყო მან [ალლაჰმა] ქმნილების შექმნა. შემდეგ ალლაჰი შექმნის უკანასკნელ ქმნილებას [გააცოცხლებს ხალხს ხელმეორედ განკითხვისთვის]. ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისშემძლეა.

ის დასჯის [ცოდვებისთვის], ვისაც ინებებს, და შეიწყალებს, ვისაც ინებებს, და მასთან დაბრუნდებით.

და თქვენ [ო, ადამიანებო] ვერ იქნებით დამმარცხებელნი [ალლაჰისა თქვენი ურჩობით] ვერც მიწაზე და ვერც ცაში, და არ გყავთ ალლაჰის გარდა არც მფარველი, და არც დამხმარე [რომელიც ალლაჰის სასჯელისგან დაგიცავთ].

და მათ, რომელთაც გახდნენ ურწმუნონი ალლაჰის სასწაულებისა და მასთან შეხვედრისა, სწორედ მათ გადაეწურათ იმედი ჩემს მოწყალებაზე [როდესაც იხილავენ, რა სასჯელი ელით] და სწორედ მათ მიეგებათ მტანჯველი სასჯელი.

და მისი ხალხის [მოციქული იბრაჰიმის ხალხის] პასუხი მხოლოდ ის იყო, რომ თქვეს: «მოკალით იგი [იბრაჰიმი] ან დაწვით იგი!» და [როცა ცეცხლში ჩააგდეს], ალლაჰმა გადაარჩინა იგი ცეცხლიდან. ჭეშმარიტად, ამაშია სასწაულები მორწმუნე ადამიანებისთვის.

და მან [მოციქულმა იბრაჰიმმა] უთხრა [თავის ხალხს]: «თქვენ აიყვანეთ ალლაჰის გარდა კერპები ერთმანეთის სიყვარულის გამო ამქვეყნიურ ცხოვრებაში. შემდეგ აღდგომის დღეს თქვენ უარყოფთ ერთმანეთს, და დასწყევლით ერთმანეთს, და თქვენი თავშესაფარი იქნება ცეცხლი, და არ გეყოლებათ [არანაირი] დამხმარე».

და ირწმუნა იგი [იბრაჰიმი] ლუტმა და თქვა: «ჭეშმარიტად, მე გადავდივარ (იმ დასახლებიდან, სადაც ჩემი ხალხი ცხოვრობს) ჩემს უფალთან. ჭეშმარიტად, ის არის ძლევამოსილი, ბრძენი!»

და ვუბოძეთ მას [იბრაჰიმს] (ვაჟი) ისჰაყი და (შვილიშვილი) იაყუბი, და დავადგინეთ მის შთამომავლობაში წინასწარმეტყველება [მის შთამომავლებს შორის გავაჩინეთ წინასწარმეტყველები] და წიგნი, და მივეცით მას მისი ჯილდო (ამ) ქვეყანაზე [მართალი შვილები და კეთილი ხსენება ადამიანთა შემდგომ თაობებში], და, ჭეშმარიტად, იგი მარადიულ ცხოვრებაში, უეჭველად, მართალთა შორის იქნება.

და [გაიხსენე] [ო, მუჰამმედ] [მოციქული] ლუტი. აი, მან უთხრა თავის ხალხს: «ჭეშმარიტად, თქვენ სჩადიხართ სიბილწეს [მამათმავლობას], რომელიც თქვენზე უწინ არავის უქნია თქვენამდე სამყაროთა შორის».

ნუთუ თქვენ მიდიხართ მამაკაცებთან [ქალების ნაცვლად] და უჭრით გზას [თავს ესხმით სოფელში გამვლელ მოგზაურებს] და თქვენს შეკრებებში სჩადიხართ დაგმობილს? და მისი ხალხის პასუხი მხოლოდ ის იყო, რომ თქვეს: «მოგვიტანე ალლაჰის სასჯელი, თუ მართალთაგანი ხარ».

თქვა [მოციქულმა ლუტმა]: «უფალო ჩემო, შემეწიე იმ ხალხის წინააღმდეგ, რომლებიც ავრცელებენ უკეთურებას».

და როცა მოვიდნენ ჩვენი გზავნილები [ანგელოზები] [მოციქულ] იბრაჰიმთან სასიხარულო ამბით [რომ მას შეეძინება ვაჟი ისჰაყი, და ისჰაყის შემდეგ შვილიშვილი იაყუბი], მათ უთხრეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ დავღუპავთ ამ სოფლის მცხოვრებთ [სოფელს, რომლისკენაც იყო გაგზავნილი მოციქული ლუტი]. ჭეშმარიტად, მისი მცხოვრებნი უსამართლონი არიან».

[იბრაჰიმმა] თქვა: «ჭეშმარიტად მასში [ამ სოფელში] არის ლუტი». [ანგელოზებმა] თქვეს:« ჩვენ უკეთ ვიცით, ვინც მასშია. ჩვენ უეჭველად გადავარჩენთ მას და მის ოჯახს, გარდა მისი ცოლისა, და იგი დარჩენილთა [დაღუპულთა] შორის აღმოჩნდა».

და როცა მოვიდნენ ჩვენი გზავნილები [ანგელოზები] ლუტთან, იგი შეწუხდა მათ გამო და თავი უძლურად იგრძნო. მაგრამ [ანგელოზებმა] უთხრეს: «ნუ გეშინია [ჩვენს გამო] [ეს ხალხი ვერაფერს დაგვაკლებს] და ნუ დამწუხრდები! ჭეშმარიტად, ჩვენ გადაგარჩენთ შენ [ო, ლუტ] და შენს ოჯახს, გარდა შენი ცოლისა, (რადგან) იგი დარჩენილთა [დაღუპულთა] შორის იქნება».

ჭეშმარიტად, ჩვენ მოვავლენთ ამ სოფლის მცხოვრებლებზე ციდან სასჯელს [ქვების წვიმით ჩაიქოლებიან] იმის გამო, რომ ისინი ურჩობას იჩენდნენ.

და დავტოვეთ ჩვენ მისგან ნათელი სასწაული იმ ადამიანებისთვის, [რომლებიც] დაფიქრდებიან.

და მადიანელებს [ჩვენ მივუგზავნეთ] მათი ძმა შუ'აიბი. [მოციქულმა შუ'აიბმა] უთხრა: «ო, ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით ალლაჰს, და გქონდეთ იმედი უკანასკნელი დღის [რომ მასში მიიღებთ ჯილდოს თქვენი თაყვანისცემისთვის], და ნუ ივლით მიწაზე, არეულობის თესვით».

და მათ [მადიაენელებმა] უარყვეს იგი [მოციქული შუ'აიბი], და მოიცვა ისინი ძლიერმა მიწისძვრამ. და დილით თავიანთ სახლებში გვამებად იქცნენ.

და [ასევე] [ჩვენ დავღუპეთ] [ურწმუნო] ადიელები და სამუდელები. და ეს თქვენთვის [ო, მექქელებო] აშკარა გახდა მათი საცხოვრებლებით. და შეულამაზა ეშმაკმა მათ მათი ქმედებები და გადაახვევინა [რწმენის] გზიდან, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი გამჭრიახნი [გონივრულნი] იყვნენ.

და [ასევე] [ჩვენ დავსაჯეთ ამქვეყნადვე] ყარუნი, ფარაონი და ჰამანი. და აი, მოვიდა მათთან [მოციქული] მუსა ნათელი სასწაულებით, ხოლო ისინი ამპარტავნობდნენ მიწაზე და ისინი არ იყვნენ გამსწრენი [ვერ შეძლეს ჩვენი სასჯელის თავიდან აცილება].

და ყველა მათგანი დავსაჯეთ მათი ცოდვის გამო; მათგან იყვნენ ისინი, რომელთაც მოვუვლინეთ ქარიშხალი [ქვებით] [ვისაც შეაგონებდა შუამავალი ლუტი], მათგან იყვნენ ისინი, ვინც მოიცვა ღრიალმა [ძლიერმა ხმამ] [ისინი, ვისაც შეაგონებდა მოციქული სალიჰი და ისინი, რომელზედაც იყო გაგზავნილი მოციქული შუ'აიბი], მათგან იყვნენ ისინი, ვინც ჩვენ ჩავფალით მიწაში [ყარუნი], და მათგან იყვნენ ისინი, ვინც ჩვენ დავახრჩეთ [ისინი, ვისაც შეაგონებდა მოციქული ნუჰი და ფარაონი თავისი ლაშქრით]. ალლაჰი არ არის ისეთი, რომ მათ მიმართ უსამართლოდ მოიქცეს, მაგრამ ისინი თვითონვე ექცეოდნენ თავიანთ თავებს უსამართლოდ.

იმათი [მრავალღმერთიანების] (საქმის) მაგალითი, რომლებმაც ალლაჰის გარდა მფარველები აირჩიეს (რომელთა დახმარების იმედიც აქვთ), ჰგავს ობობის მაგალითს, რომელმაც თავისთვის საცხოვრებელი გაიკეთა (რომელშიც დაცვას ეძებს). და, ჭეშმარიტად, ყველაზე სუსტი საცხოვრებელი [ისეთი, რომელიც არც სიცხისგან იცავს და არც სიცივისგან], უეჭველად, ობობის საცხოვრებელია, ნეტავ მათ სცოდნოდათ!

ჭეშმარიტად, ალლაჰმა უწყის [ყველა] მათგანი, ვისაც ისინი უხმობენ მის გარდა. და იგია ძლევამოსილი, ბრძენი.

ეს მაგალითები მოგვაქვს ხალხისათვის და ვერავინ გაიაზრებს მათ, გარდა მცოდნეთა.

ალლაჰმა შექმნა ცანი და დედამიწა ჭეშმარიტებით. უეჭველად, მასში სასწაულია მორწმუნეთათვის.

და იკითხე ის [ო, შუამავალო], რაც წიგნისგან ზეშთაგეგონა [ყურანისგან] და სრულყოფილად შეასრულე ლოცვა. ჭეშმარიტად, ლოცვა კრძალავს სიავენს და უკეთურობას. ალლაჰის ხსენება კი უფრო უდიდესია და ალლაჰმა იცის, რასაც აკეთებთ.

და ნუ იკამათებთ [ო, მორწმუნენო] წიგნის ხალხთან [იუდეველებთან და ქრისტიანებთან], გარდა საუკეთესო [ხერხით] [ალლაჰის წიგნიდან მოყვანილი მტკიცებულებებით, კარგი ზნეობითა და კეთილი სიტყვით], გარდა იმათთან, ვინც სჩადის ბოროტს [ვინც ცდილობს ზიანი მიაყენოს ისლამს და ტკივილი მოუტანოს მორწმუნეებს][1] და უთხარით მას: «ჩვენ ვირწმუნეთ ის, რაც გარდმოგვევლინა ჩვენ და ის, რაც გარდმოგევლინათ თქვენ. ჩვენი ღმერთი და თქვენი ღმერთი ერთი ღმერთია და ჩვენ მისდამი მორჩილები ვართ. ——— [1]ასეთებთან უნდა იბრძოლოთ, სანამ ისინი არ ირწმუნებენ ან არ დაიწყებენ ჯიზიას გადახდას მორწმუნეთათვის, დამცირებულ მდგომარეობაში.

და ასე [როგორც წინა მოციქულებს ევლინებოდა წიგნები] ჩვენ გადმოგივლინეთ შენ (ო, მუჰამმად) წიგნი [ყურანი]. ხოლო ისინი (ისრაელის შთამომავალთაგან), ვისაც ჩვენ მივეცით წიგნი სწამთ მისი [ყურანის]. და ამათგან [არაბთაგანაც] არიან ისეთები, რომლებსაც სწამთ მისი [ყურანის]. ხოლო ჩვენს აიათებს მხოლოდ ურწმუნოები უარყოფენ!

და შენ [ო, მუჰამმად] მისამდე [ყურანის გარდმოვლინებამდე] არ გიკითხავს არავითარი წიგნი და [ასევე] [არასოდეს] არ დაგიწერია [არანაირი წიგნი] შენი ხელით, თორემ [თუ წაიკითხავდი და წერას შეძლებდი] უეჭველად შეეპარებოდათ ეჭვი სიცრუის მიმდევრებს [და იტყოდნენ, რომ ყურანი არის მხოლოდ ის, რაც შენ წაიკითხე წინა წიგნებში].

პირიქით, ეს [ყურანი] არის მხოლოდ ნათელი სასწაული იმათ მკერდში, ვისაც მინიჭებული აქვს ცოდნა, და ჩვენს სასწაულებს უარყოფენ მხოლოდ უსამართლონი.

და თქვეს მათ [მრავალღმერთიანებმა]: «რატომ არ გარდმოევლინა მას [მუჰამმადს] სასწაული მისი უფლისაგან?» უთხარი მათ [ო, შუამავალო]: «ჭეშმარიტად, სასწაულები მხოლოდ ალლაჰთანაა [მხოლოდ იგი წყვეტს, როდის, ვის და რა სასწაული უჩვენოს], და მე მხოლოდ ცხადი შემგონებელი ვარ».

ნუთუ მათთვის არ კმარა ის, რომ ჩვენ გარდმოვავლინეთ შენთვის [ო, მოციქულო] წიგნი [ყურანი], რომელიც მათთვის იკითხება? მართლაც, ამაში არის წყალობა და შეგონება იმ ხალხისთვის, რომელთაც სწამთ.

უთხარი [ო, მოციქულო]: «კმარა ალლაჰი ჩემსა და თქვენს შორის მოწმედ. მან უწყის ყველაფერი, რაც ცაშია და მიწაზე. ხოლო ისინი, ვინც იწამეს სიცრუე და ურწმუნონი გახდნენ ალლაჰის, სწორედ ისინი არიან წაგებულნი».

და ისინი ჩქარობენ შენს მიმართ სასჯელს. და რომ არა დადგენილი ვადა, აუცილებლად მოვიდოდა მათზე სასჯელი. და უთუოდ მოვა მათზე იგი მოულოდნელად, მაშინ, როცა ვერც კი შეიგრძნობენ ამას.

ისინი [კერპთაყვანისმცემლები] მოითხოვენ შენგან სასჯელის დაჩქარებას, მაგრამ ჯოჯოხეთი ნამდვილად მოიცავს ურწმუნოთ.

იმ დღეს სასჯელი მოიცავს მათ ზემოდანაც და მათი ფეხების ქვემოდანაც, და ეტყვის [ალლაჰი ურწმუნოებს]: «იგემეთ ის, რასაც აკეთებდით».

ო, ჩემი მონებო, რომელთაც ირწმუნეთ! ჭეშმარიტად, ჩემი მიწა ფართოა, მაშ მხოლოდ მე მეთაყვანეთ.

ყოველი სული იგემებს სიკვდილს. შემდეგ კი ჩვენთან იქნებით დაბრუნებულნი.

ხოლო ისინი, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილ საქმეს აკეთებდნენ, ჩვენ დავამკვიდრებთ მათ სამოთხის ოთახებში [სასახლეებში], რომლის ქვეშაც მდინარეები მიედინება. მარადიულად დარჩებიან მასში. რა შესანიშნავია [ეს] საზღაური მოქმედთათვის.

რომელთაც მოითმინეს და თავიანთ უფალზე არიან მინდობილნი.

და რამდენი ცხოველია, რომელიც თავის საზრდოს არ დაატარებს [არ იმარაგებს წინასწარ] [და რამდენად ბევრს აგროვებს ადამიანი მათთან შედარებით], ალლაჰი ყოველდღე აძლევს სარჩოს მათ და თქვენც. და ის ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.

და თუ ჰკითხავ მათ: «ვინ შექმნა ცანი და მიწა და ვინ დაიმორჩილა მზე და მთვარე?» უთუოდ იტყვიან [მრავალღმერთიანები]: «ალლაჰმა», და როგორ არიან ისინი მიბრუნებულნი [ჭეშმარიტი რწმენისგან].

ალლაჰი გააფართოებს [ზრდის] საზრდოს თავის მონათაგან, ვისაც ისურვებს და ამცირებს მისთვის (ვისთვისაც სურს). ჭეშმარიტად, მან უწყის ყოველივეს შესახებ.

და თუ ჰკითხავ მათ: «ვინ გარდმოავლინა ციდან წყალი და გააცოცხლა მიწა მისით, მისი სიკვდილის შემდეგ?» უთუოდ იტყვიან: «ალლაჰმა», უთხარი: «ქება დიდება ალლაჰს». მაგრამ მათი უმეტესობა ვერ აზროვნებს.

და ეს მიწიერი ცხოვრება არაფერია, თუ არა ამაო გართობა და თამაში. ხოლო ჭეშმარიტად, საიქიო სამყოფელი, ის არის ნამდვილი სიცოცხლე, მათ რომ იცოდნენ.

როცა ისინი გემში სხდებიან, ალლაჰს უხმობენ, მხოლოდ მას უძღვნიან თაყვანისცემას გულწრფელად. ხოლო როდესაც ალლაჰი მათ ხმელეთზე გაიყვანს, ისინი თანაზიარს უდგენენ.

იმით, რომ გამოავლინონ უმადურობა იმის მიმართ, რაც ჩვენ ვუბოძეთ მათ, და რომ ისიამოვნონ [ამქვეყნიური სიკეთეებით], მაგრამ შემდეგში [განკითხვის დღეს] ისინი მაინც შეიტყობენ.

ნუთუ ისინი ვერ ხედავენ, რომ ჩვენ ვქმენით უსაფრთხოდ ჰარამი [მექქა], მაშინ როცა ხალხს იპარავენ [იტაცებენ] მათ ირგვლივ? ნუთუ სიცრუეს იწამებენ და ალლაჰის წყალობას უარყოფენ?

და ვინ არის იმაზე უფრო უსამართლო, ვიდრე ის, ვინც ალლაჰზე მოიგონა სიცრუე, ან უარყო ჭეშმარიტება, როცა ის მასთან მივიდა? ნუთუ ჯოჯოხეთი არ არის ურწმუნოთა საცხოვრებელი?

ხოლო ისინი, რომელნიც იბრძვიან ჩვენთვის [ალლაჰის გზაზე ჯიჰადს აკეთებენ], ჩვენ უთუოდ წარვუძღვებით მათ ჩვენი გზით. და ჭეშმარიტად, ალლაჰი კეთილისმქნელებთან ერთადაა.