Makedonca Meal — Makedon âlimler heyeti — Tâhâ 20:1 – Kasas 28:88

1. Та-ха!

2. Не го објавуваме Куранот за да се мачиш,

3. туку за да му биде поука на тој што се плаши;

4. го објавува Создателот на Земјата и на небесата високи,

5. Семилосниот, Кој над Аршот се возвиши.

6. Негово е тоа што е на небесата и на Земјата, и тоа што е меѓу нив, и тоа што е под земјата!

7. Ако ти гласно се молиш, па Тој знае што е тајно и што е најскриено.

8. Аллах, нема друг бог освен Него, ги има најубавите имиња.

9. А дали ти дојде веста за Муса,

10. кога го здогледа огнот, па на семејството свое му рече: „Вие останете тука, јас видов оган, можеби некаков пламен ќе ви донесам или покрај огнот ќе пронајдам некого што патот ќе ми го покаже?“

11. А кога дојде до него, некој го повика: „О, Муса!

12. Навистина, Јас Сум твојот Господар! Затоа, соблечи ги обувките свои, ти си во благословената долина Тува.

13. И те одбрав тебе. Затоа слушај го тоа што ќе ти се објавува!

14. Навистина, Јас Сум Аллах! Нема друг бог освен Мене, па Мене обожувај Ме и кога ќе се сетиш на Мене, намазот (молитвата) извршувај го!

15. Часот на оживување сигурно ќе дојде, го кријам од секого, кога секој човек според својот труд ќе биде награден или казнет.

16. И поради тоа нека не те одвраќа од верувањето во него тој што не верува во него и кој ја следи својата страст, па да бидеш изгубен.

17. „А што тие е тоа во десната рака, о, Муса?“

18. „Ова е мојот стап,“ – одговори тој – „на кој се потпирам и со кој на овците свои лисја им симнувам, а ми служи и за други потреби.“

19. „Фрли го, о, Муса!“ – рече Тој.

20. И тој го фрли, кога тој (стапот) – змија која брзо се движи.

21. „Земи ја и не плаши се!“ – рече Тој – „Ние ќе ја вратиме во тоа што беше претходно.“

22. „И вовлечи ја раката под пазувите свои, раката ќе ти се појави бела, но не болна; и ете, друг доказ,

23. за да ти покажеме некое од Нашите чуда.

24. Оди кај фараонот, бидејќи тој се осилил!“

25. Рече: „Господару мој, распространи ги градите мои,

26. и олесни ми ја задачата моја,

27. одврзи го јазолот од јазикот мој[1] ——— [1] Односно: „Отстрани ми ја говорната мана – пелтечењето.“

28. за да го разберат говорот мој,

29. и подари ми го за помошник од семејството мое

30. Харун, братот мој;

31. засили ме со него

32. и направи го содружник во задачата моја

33. за многу да Те фалиме

34. и за многу да Те спомнуваме,

35. Ти, навистина, знаеш за нас.“

36. „Удоволено ѝ е на молбата твоја, о Муса,“ – рече Тој,

37. „а ти ја укажавме милоста Своја уште еднаш,

38. кога твојата мајка ја вдахнавме со тоа што само со вдахновение се стекнува:

39. „Стави го во сандак и пушти го в река, реката на брегот ќе го исфрли, па и Мојот и неговиот непријател ќе го прифати.“ И врз тебе ја разлеав љубовта Моја и да растеш под окото Мое.

40. Кога сестра ти отиде и рече: „Сакате ли јас да ви ја покажам таа што за него ќе се грижи?“ Ние на мајка ти те вративме за да се радува и повеќе да не тагува. А ти уби еден човек, па Ние од грижата те ослободивме и со разни неволји те искушавме, па те спасивме. И ти со години остана меѓу жителите на Медјен, потоа, о, Муса, во одредено време дојде,

41. и Јас за Себе те избрав.

42. Одете ти и твојот брат, со доказите Мои, и нека не ви ослабне сеќавањето на Мене.

43. Одете кај фараонот, тој навистина се осили,

44. па со благи зборови говорете му, за да размисли или за да се заплаши.

45. „Господару наш,“ – рекоа тие – „се плашиме да не нè стави веднаш на маки или да не се осили.“

46. Не плашете се! – рече Тој – Јас Сум со вас, Јас сè слушам и гледам.

47. Одете кај него и кажете: „Ние сме Пратеници од Господарот твој, пушти ги синовите Израилови да одат со нас и немој да ги мачиш! Ти донесовме доказ од Господарот твој, нека живее во мир тој што Вистинскиот пат го следи!

48. Нам ни се објавува дека казната сигурно ќе го стигне оној којшто нема да поверува и главата ќе ја сврти.“

49. „Па кој е Господарот ваш, о, Муса?“ – запраша фараонот.

50. „Господарот наш е Тој што му даде облик на сè, а потоа го упати.“

51. „А што е со дамнешните народи?“ – запраша тој.

52. „Знаењето за нив е кај Господарот мој, во Книгата!“ – рече Муса. „На Господарот мој ништо не Му е скриено и Тој не заборава.“

53. Тој што за вас Земјата постела ја направи и низ неа патишта направи, и Тој од небото спушта дожд, па Ние даваме со нејзина помош во парови да никнуваат разновидни растенија.

54. Јадете и пасете го добитокот ваш! Тоа се докази за тие што имаат памет.

55. Од земјата ве создаваме и во неа ве враќаме и од неа по вторпат ќе ве изведеме.

56. Ние на фараонот сите докази му ги покажавме, но тој сепак негираше и одби да поверува.

57. „Зарем дојде со помош на својата маѓија од земјата наша да нè изнесеш, о, Муса?“ – запраша (фараонот).

58. „И ние тебе маѓија слична на оваа, навистина, ќе ти подготвиме! Закажи ни средба до која и ние и ти ќе се придржуваме, така како што ни одговара и нам и тебе!“

59. „Средбата нека биде на денот на вашиот празник,“ – рече Муса – „и народот од изутрина нека се собере.“

60. И Фараонот отиде, ги собра маѓепсниците свои и потоа дојде.

61. „Тешко вам!“ – рече Муса. „Не изнесувајте лаги за Аллах, па Тој со казната да ве уништи, а сигурно нема да успее тој што изнесува лаги.“

62. И тие, шепотејќи тивко, започнаа за својата работа помеѓу себе да расправаат.

63. „Овие двајца се маѓепсници!“ – им рекоа едните на другите. „Сакаат со маѓиите свои од земјата ваша да ве изведат и да ја уништат вашата преубава вера:

64. затоа лукавството свое паметно подгответе го, а потоа застанете во ред. Кој ќе победи денес, сигурно ќе го постигне тоа што го сака.“

65. „О, Муса,“ – рекоа тие – „сакаш ли ти, или ние да фрламе?“

66. „Фрлете вие!“ – рече тој, и одеднаш му се пристори дека јажињата нивни и стаповите нивни, поради маѓијата нивна, се движат.

67. И Муса во себе почувствува страв.

68. „Не плаши се!“ – рековме Ние. „Ти навистина ќе победиш.

69. Само фрли го тоа што ти е во десната рака, ќе го проголта тоа што тие го направија, бидејќи тоа што тие го направија е само маѓија од маѓепсниците, а маѓепсникот нема да успее каде и да оди“.

70. И маѓепсниците се поклонија со лицата до земја, велејќи: „Ние веруваме во Господарот на Харун и на Муса!“

71. „Вие му поверувавте,“ – викна фараонот – „пред јас да ви допуштам! Тој е вашиот учител, тој ве научи на маѓија и јас сигурно ќе ви ги исечам вкрстено рацете ваши и нозете ваши, и по стеблата на палмите ќе ве распнам, и сигурно ќе знаете кој е пострашен и поистраен во мачењето од нас.“

72. „Ние нема да те ставиме тебе над јасните докази кои ни дојдоа и над Тој што нè создаде,“ – одговорија тие – „па прави што сакаш, тоа можеш да го правиш само во животот на овој свет.

73. Ние веруваме во нашиот Господар за гревовите наши да ни ги прости и маѓиите на коишто ти нè принуди. А Аллах е подобар и трајно наградува!“

74. Тој што пред Господарот свој како злосторник ќе дојде, го чека Џехенем; во него нема ни да умре ни да живее;

75. а тие што пред Него како верници ќе дојдат, кои правеле добри дела, нив високи степени ги чекаат,

76. еденски градини низ кои реки течат, во нив тие вечно ќе останат, и тоа ќе биде награда за тие што од гревовите ќе се исчистат.

77. И Ние му објавивме на Муса: „Изведи ги ноќе робовите Мои и удирајќи со стапот низ морето по сувиот пат помини, не плаши се дека ќе те стигнат или дека ќе се удавиш.“

78. А фараонот по нив со војските свои тргна, па ги поклопи од морето тоа што ги поклопи.

79. И фараонот народот свој во заблуда го доведе, а на Вистинскиот пат не го изведе.

80. О, синови Израилови, Ние од непријателот ваш ве спасивме, и вам од десната страна на Тур место за средба ви одредивме и мана и потполошки ви праќавме.

81. Јадете ги вкусните јадења со кои ве снабдивме и немојте со тоа да се возгордејувате за да не ве снајде гневот Мој; а кого ќе го снајде гневот Мој – настрадал.

82. Јас сигурно ќе му простам на тој што ќе се покае и ќе поверува, и добри дела ќе прави, и кој потоа на Вистинскиот пат ќе истрае.

83. „А зошто пред народот свој побрза, о, Муса?“

84. „Еве, одат по мене,“ – одговори тој – „а побрзав кон Тебе, Господару мој, за да бидеш задоволен.“

85. „Ние народот твој, по твоето заминување, во искушение го ставивме,“ – рече Тој – „и нив ги заведе Самирија.“

86. И Муса му се врати на народот свој, гневен и тажен. „О, народе мој,“ – рече– „зарем Господарот ваш не даде убаво ветување? Зарем времето ви се одолжи или сакате да ве стигне гневот на Господарот ваш, па затоа не се придржувавте кон ветувањето кое ми го дадовте?!“

87. „Ние не го прекршивме своеволно ветувањето кое го дадовме.“ – одговорија. „Бевме натоварени со тешкотии, со народниот накит, па тоа го испофрлавме.“ А истото тоа го направи и Самирија,

88. па излеа теле кое даваше глас како да мука, и потоа тие рекоа: „Ова е вашиот бог и Мусаовиот бог, кого тој (Муса) го заборави.“

89. Зарем тие не видоа дека тоа ни со зборови не им одговара, и дека од нив не може никаква неволја да оттргне ниту може каква било корист да им придобие?

90. А ним Харун уште претходно им зборуваше: „О, народе мој, вие со него сте само на искушение ставени. Ваш Господар е Семилосниот, затоа следете ме мене и слушајте ја наредбата моја!“

91. „Ние ќе го обожуваме сè додека не ни се врати Муса“ – рекоа тие.

92. „О, Харуне!“ – повика Муса. „Што те спречи, кога виде дека заталкаа,

93. по мене да не дојдеш? Зошто наредбата моја не ја послуша?“

94. „О, сине на мојата мајка“ – рече Харун – „не фаќај ме за мојата брада и коса! Јас се плашев ти да не кажеш: ,Меѓу синовите Израилови раскол посеа и не постапи така како што ти кажав.‘“

95. „А што сакаше ти, о Самирија?“ – запраша Муса.

96. „Јас го видов тоа што тие не го видоа,“ – одговори тој – „па грст земја од трагата на Гласникот[2] зедов и фрлив, и ете, така тоа ми ја разубави мојата душа.“ ——— [2] Гласникот – се однесува на мелекот Џибрил (архангелот Гаврил), кој таму се по­ја­вил на коњ и од местото каде што стапнал коњот зел грст од земјата која ја упо­тре­бил за градење на телето.

97. „Е, тогаш, губи се!“ – рече Муса. „Целиот свој живот ќе велиш: ,Нема допирање!‘[3] – а те чека уште и одредениот Час кој нема да те одмине. Погледни го само овој твој ,бог‘ на кого во обожувањето приврзан му беше: ние сигурно ќе го запалиме и по морето правта ќе му ја растуриме. ——— [3] Казната, поради тоа што го допрел забранетото (земјата од под копитото), му би­ла постојано да го повторува тоа и тоа што никого не допирал и никој не можел не­го да го допре.

98. Вашиот бог е Аллах, друг бог освен Него нема! Тој со знаењето опфаќа сè.“

99. И така, ете, ти кажуваме некои вести за тоа што веќе поминало и ти дадовме Опомена[4] од Нас. ——— [4] Куран.

100. Кој од неа ќе се сврти, на Судниот ден навистина тежок терет ќе понесе;

101. вечно така ќе остане, а на Судниот ден товарот морничав ќе им биде.

102. На Денот кога во рогот ќе се дувне, тој Ден злосторниците модри ќе ги собереме,

103. и еден со друг тивко ќе зборуваат: „Не останавте повеќе од десет дена.“

104. Ние добро знаеме за што тие ќе зборуваат, кога најпроникливиот од нив ќе рече: „Останавте само еден ден.“

105. А те прашуваат за планините, па ти кажи: „Господарот мој во прав ќе ги стори и ќе ги расее,

106. а местата на кои беа, рамни ледини ќе ги остави,

107. ни вдлабнатини ни височинки на Земјата нема да видиш.

108. Тој ден тие на гласникот ќе му се одѕвијат, од кого отстапување нема и пред Семилосниот гласовите ќе стивнат и ти ќе чуеш само шепот.

109. Тој ден ќе биде од корист само заземањето на тој на кого Семилосниот ќе му дозволи и со чиишто зборови е задоволен.

110. Тој знае што правеле и што ги чека, а тие со знаењето не можат Него да Го опфатат.

111. Лицата ќе Му се покорат на Живиот и Вечниот, тој што здруженици Му припишувал, секаква надеж ќе изгуби,

112. а тој што правел добри дела, а бил верник, нема да се плаши од неправда, ни од скратување на наградата.

113. И, ете, така Ние Куранот на арапски јазик го објавуваме и во него заканите ги повторуваме за тие гревовите да ги избегнуваат или на послушност да ги поттикне.

114. Нека е возвишен Аллах, Владетелот Вистински! И не брзај со рецитирањето на Куранот пред да ти се заврши објавувањето негово, и кажи: „Господару мој, Ти знаењето мое зголеми го!“

115. А Адем уште претходно го обврзавме, па тој заборави и не најдовме кај него одлучност!

116. А кога на мелеците им рековме: „Поклонете му се на Адем на сеџда!“ – сите се поклонија на сеџда, само Иблис не сакаше.

117. „О, Адеме!“ – рековме. „Овој е навистина непријател твој и на твојата жена, затоа немој никако да дозволиш тој да ве изведе од Џенетот, па потоа да се мачиш.

118. Во него нема да огладниш, ниту гол да бидеш,

119. во него нема ниту да ожедниш, ниту жештина да почувствуваш.

120. А шејтанот почна да му бае и да му зборува: „О, Адеме, сакаш ли да ти го покажам дрвото на бесмртноста и царството кое нема да исчезне?“

121. И тие двајцата[5] каснаа од него и им се укажаа срамните места нивни, па почнаа по нив лисје џенетско да ставаат. Така Адем не го послуша Господарот свој и заталка од патот. ——— [5] Адем и Хава (Адам и Ева).

122. Потоа Господарот негов избран го направи, па му прости и на Вистинскиот пат го упати.

123. „Излегувајте од него сите,“ – рече Тој – „едни на други непријатели ќе бидете! Од Мене упатство ќе ви доаѓа, и тој што ќе го следи Моето Упатство нема да заталка и нема несреќен да биде.

124. А тој што ќе се заврти од Опомената Моја, тој тежок живот ќе живее и на Судниот ден слеп ќе го оживееме.“

125. „Господару мој,“ – ќе рече – „зошто слеп ме оживеа кога имав вид?“

126. „Еве зошто.“ – ќе рече Тој. „Доказите наши ти доаѓаа, но ти ги забораваше, па и ти денес исто така ќе бидеш заборавен.“

127. И така Ние ќе ги казниме сите тие кои на страстите премногу им се оддаваат и во доказите на Господарот свој не веруваат. А страдањето на оној свет, навистина, ќе биде пострашно и вечно.

128. Зарем на нив не им е познато колку народи пред нив уништивме, на тие по чии живеалишта тие одат! Тоа се, навистина, докази за паметните луѓе.

129. И да не се претходно изговорените зборови од Господарот твој, казната веќе ќе им беше неминовна.

130. Затоа истрпи ги нивните зборови и Господарот свој слави Го, заблагодарувајќи Му, пред излегувањето на Сонцето и пред заоѓањето негово, и слави Го во ноќните часови, и на крајот од денот, за да бидеш задоволен.

131. И никако не обрнувај внимание на разните неверници, на кои како уживање убавините на овој свет им ги пружаме, и со тоа на искушение да ги ставиме, но снабдувањето на Господарот твој е подобро и вечно е.

132. Нареди му на семејството свое да го извршува намазот (молитвата) и истрај во тоа! Ние не бараме од тебе снабдување, Ние тебе те снабдуваме! А само тие кои од Аллах ќе стравуваат и кои од гревовите ќе се чуваат ги чека убава завршница.

133. Тие[6] велат: „Зошто не ни донесе некакво чудо од Господарот свој?“ А зарем не им доаѓа објаснување за тоа што го има во листовите[7] дамнешни? ——— [6] Неверниците. [7] Листови – претходните објави.

134. А да ги уништевме пред него[8] со некаква казна, сигурно ќе кажеа: „Господару наш, зошто не ни испрати Пратеник за зборовите Твои да ги следевме пред уништени и засрамени да станеме.“ ——— [8] Пред да им дојдеше Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, како Пратеник и Ве­ро­весник.

135. Кажи: „Секој очекува, па чекајте и вие, а сигурно ќе дознаете кои беа следбениците на Исправниот пат[9] и кој бил упатен.“ ——— [9] Аллаховата вера на исламскиот монотеизам.

1. На луѓето им се ближи Часот на полагањето на нивната сметка, а тие безгрижни, не внимаваат на тоа.

2. И не им доаѓа ниту една нова опомена од Господарот нивен на која, слушајќи ја, не ѝ се потсмеваат

3. со расеани срца. А злосторниците шепотат: „Дали е овој нешто друго освен човек како и вие? Зарем ќе ја следите маѓијата, а гледате дека е?!“

4. „Господарот мој знае,“ – рече тој– „што се зборува на небото и на Земјата; Тој сè слуша и сè знае!“

5. Тие дури и велат: „Тоа се само збунети соништа; тој го измислува (Куранот); тој е поет; нека ни донесе некакво чудо како и претходните Пратеници!“

6. Ниту еден град кој Ние пред нив сме го уништиле не поверува во чудо, па зарем овие ќе поверуваат?

7. И пред тебе само луѓе им праќавме и им објавуваме, затоа прашајте ги учените луѓе (меѓу следбениците на Книгата) ако вие не знаете!

8. Ние не сме ги создале како тела кои живеат без храна, ниту пак тие беа бесмртни.

9. Потоа ветувањето им го исполнувавме, и нив, и тие кои сакавме, ги спасувавме, а тие што негираа ги уништувавме.

10. Ние ви ја објавуваме Книгата во којашто е славата ваша, па зошто не се опаметите?

11. А колку насилнички населби имаше кои Ние ги уништивме и по кои други народи подигнавме!

12. И штом силата Наша ќе ја почувствуваа, од нив ќе се разбегаа.

13. „Не бегајте, вратете се на уживањата ваши и на домовите ваши, можеби некој нешто ќе ве праша.“

14. „Тешко нам,“ – ќе велеа – „ние, навистина, бевме насилници“.

15. И ќе лелекаа така сè додека не ги направевме, како жито пожнеано, неподвижни.

16. Ние не ги создадовме небото и Земјата и тоа што е меѓу нив, за забава.

17. Да сакавме да се забавуваме, ќе се забавувавме така како што Ни доликува, но Ние тоа не го правиме,

18. туку со вистината ја потиснуваме лагата, вистината ја гуши и лагата исчезнува; а тешко вам поради тоа што за Него го изнесувате!

19. Негово е тоа што е на небесата и на Земјата! А тие[1] што се кај Него не одбиваат да Му бидат покорни, и не се заморуваат, ——— [1] Се однесува на мелеците (ангелите) кои имаат должност само да Го слават.

20. Го слават и ноќе и дење, не се истоштуваат.

21. Зарем киповите, кои тие од земја ги прават, ќе ги оживеат мртвите?

22. Да управуваа други богови со Земјата и небесата, а не Аллах, ќе се побркаа. Па нека е возвишен Аллах, Господарот на Аршот, од тоа што Му го припишуваат!

23. Тој нема да биде прашан за тоа што го прави, а тие ќе бидат прашани.

24. Зарем покрај Него да земаат други богови?! Кажи: „Дајте го вашиот доказ!“ Овој Куран е опомена, а и претходните Книги се опомена за тие што биле пред мене. Меѓутоа, повеќето од нив не ја знаат Вистината, па се вртат.

25. Пред тебе ниту еден Пратеник не испративме, а да не му објавевме: „Нема бог освен Мене, затоа Мене обожувајте Ме!“

26. Тие велат: „Семилосниот си зел дете!“ Возвишен нека е Тој! А мелеците се само робови почитувани.

27. Тие не зборуваат сè додека Тој не им одобри и постапуваат така како што Тој ќе им нареди.

28. Тој знае што правеле и што ќе прават, и тие ќе се заземаат само за тој од кого Тој ќе биде задоволен, а и тие самите, од страв кон Него, се плашат.

29. А ако некој од нив би рекол: „Јас сум, освен Него, бог!“, би го казниле со Џехенем, бидејќи Ние така ги казнуваме насилниците.

30. Зарем не знаат неверниците дека небесата и Земјата беа една целина, па Ние ги распарчивме, и дека Ние од вода сè живо создаваме? Па зарем нема да веруваат?

31. Ние по Земјата неподвижни планини разместивме за таа да не ги потресува, па по нив премини и патеки направивме за тие да стигнуваат каде што сакаат.

32. А небото го направивме заштитен свод, а тие од Неговите знаци се вртат.

33. И ноќта и денот Тој ги создаде, и Сонцето и Месечината, и сите тие во вселената пловат.

34. И Ние ниту на еден човек пред тебе не му дадовме вечност; ако ти умреш, зарем тие довека ќе живеат?

35. Секое живо суштество смртта ќе ја вкуси! Ние ве ставаме на искушение и во добро и во зло и Нам ќе ни се вратите.

36. Кога неверниците ќе те здогледаат, само те исмејуваат: „Дали е тоа тој што вашите божества ги хули?“

37. Човекот е создаден да брза.[2] Ќе ви ги покажам Јас вам доказите Свои, затоа Не ме брзајте. ——— [2] Во човековата природа е да избрзува со работите. Така е создаден.

38. Тие велат: „Кога веќе еднаш ќе биде тоа ветување, ако вистината ја говорите?“

39. А да знаат неверниците дека тогаш нема да можат да го оттргнат Огнот од лицата свои и грбовите свои, и дека никој нема да може да им пружи помош,

40. туку дека ненадејно ќе им дојде и ќе ги изненади, и дека нема да можат да го спречат и дека нема време да им се даде.

41. И пред тебе Пратениците ги исмеваа, па тие кои им се потсмеваа ги стигна токму тоа за што се потсмеваа.

42. Кажи: „Кој, освен Семилосниот, ноќе и дење ќе ве штити? Никој!“ Но сепак тие од Опомената на Господарот свој се вртат.

43. Зарем нивните божества, а не Ние, ќе ги одбранат? Та тие самите себеси не можат да си помогнат, и никој од Нашата казна не ќе може под закрила да ги земе.

44. Ние на овие, а и на предците нивни, им дадовме да уживаат сè додека животите им траеја. А зарем тие не гледаат дека Ние во земјата нивна доаѓаме и дека од краевите нивни ја намалуваме, па како тие би биле победници?!

45. Кажи: „Јас ве опоменувам со Објавата!“ – но, глувите не слушаат повик кога биваат опоменувани.

46. А само делче од казната на Господарот твој ги допре, сигурно ќе повикаат: „Тешко нас, навистина самите на себеси неправда си сторивме!“

47. Ние на Судниот ден терезиите[3] на правдата ќе ги поставиме, па никому неправда нема да му биде направена: ако нешто биде тешко дури и колку зрно синап, Ние за тоа ќе казниме или ќе наградиме. А доста е тоа што Ние за сметките ќе испрашуваме. ——— [3] Терезијата на која ќе се мерат делата е една, но тука е употребена множина со цел да се укаже на мноштвото дела коишто ќе бидат мерени.

48. Ние на Муса и на Харун им дадовме Фуркан[4], светло и опомена за богобојазливите, ——— [4] Фуркан – се однесува на Тевратот/Тората. „Фуркан“ значи „одделувач на вис­ти­на­та од невистината“, а се употребува за Божјите објави, откровенија, кои ја имале ток­му таа цел и функција – да направат разлика помеѓу вистината и невистината.

49. за тие кои од Господарот свој ќе стравуваат и кога никој не ги гледа, и кои од Часот на оживувањето ќе стравуваат.

50. И ова е благословената Опомена која ја објавуваме, па зарем вие да ја негирате!?

51. Ние уште претходно на Ибрахим разумност му дадовме и добро го познававме.

52. Кога тој на својот татко и на својот народ им рече: „Какви се овие кипови кои дење и ноќе ги обожувате?“

53. – тие одговорија: „И нашите предци ги обожуваа.“

54. „И вие сте, а и предците ваши беа, во јасна заблуда.“ – рече.

55. „Го зборуваш ли ти тоа сериозно или само се шегуваш?“ – запрашаа тие.

56. „Не,“ – рече – „Господарот ваш е Господар на небесата и на Земјата. Тој нив ги создал, и јас сум ви сведок за тоа.

57. Се колнам во Аллах, јас навистина на вашите кипови ќе им наштетам откако ќе се оддалечите.“

58. И тој ги испокрши во парчиња, освен најголемиот, за нему да му се обратат.

59. „Кој им го стори ова на боговите наши?“ – повикаа тие – „Тој навистина е насилник.“

60. „Чувме едно момче како зборува против нив,“ – рекоа – „името му е Ибрахим.“

61. „Донесете го, луѓето да го видат,“ – рекоа – „за да посведочат.“

62. „Дали ти го стори ова со боговите наши, о, Ибрахиме?“ – запрашаа.

63. „Тоа го стори најголемиот од нив; прашајте ги ако знаат да зборуваат.“ – рече тој.

64. И тие се прибраа, па самите си рекоа: „Вие сте, навистина, насилници!“

65. Потоа главите ги наведнаа и рекоа: „Ти знаеш дека тие не зборуваат!“

66. „Па зошто тогаш, наместо Аллах, ги обожувате тие кои не можат да ви користат ниту од вас некаква штета да отстранат?“ – запраша тој.

67. „Тешко вам и на тие кои, наместо Аллах, ги обожувате! Зошто не се опаметите?“

68. „Запалете го и на боговите ваши помогнете им, ако сакате тоа да го направите!“ – повикаа.

69. „О, огну!“ – раковме Ние – „Стани ладен и спас за Ибрахим!“

70. И сакаа да му сковаат завера, но Ние ги направивме најголеми губитници!

71. И го спасивме и него и Лут, во земјата која за луѓето ја благословивме,

72. и му го подаривме Исхак, и Јакуб како внук, и сите ги направивме добри,

73. и ги направивме водачи за да упатуваат според заповедта Наша, и им објавивме да прават добри дела, и намаз (молитва) да извршуваат, и зекат да даваат, и само Нас нè обожуваа.

74. И на Лут мудрост и знаење му дадовме, и од градот, во кој жителите негови одвратни работи правеа, го изведовме, тоа навистина беше народ развратен и зол,

75. и во милоста Наша го внесовме; тој е навистина од добрите.

76. И спомни го Нух – кога во дамнешно време повика, па Му се одѕвавме, и него и неговото семејство од голема казна ги спасивме,

77. и од народот, кој невистинити ги сметаше доказите Наши, го заштитивме. Тоа беа лоши луѓе, па сите ги потопивме.

78. И спомни ги Давуд и Сулејман, кога судеа за посевот што во ноќта нечии овци го испасле, и Ние бевме сведоци на судењето нивно

79. и направивме Сулејман да проникне во тоа, а на двајцата мудрост и знаење им дадовме. И ги потчинивме планините и птиците за со Давуд, на Аллах да Му заблагодаруваат: Ние бевме кадарни тоа да го направиме.

80. И го научивме да изработува панцири за вас, за да ве штитат во борбата со непријателот, па зошто не сте благодарни?

81. А на Сулејман, силен ветер му потчинивме, по негова заповед дуваше кон земјата која ја благословивме; а Ние сè добро знаеме,

82. и шејтани некои, заради него да нуркаат, а правеа и други работи, и над нив Ние бдеевме.

83. И на Ејуб, кога Господарот свој Го повика: „Мене неволја ме снајде, а Ти си од милостивите, Најмилостивиот“,

84. му се одѕвавме и неволјата која го снајде му ја тргнавме, и му го вративме, со милоста Наша, семејството негово, и со нив уште толку, и да им биде поука на тие што Нам ни се покорни.

85. И спомни ги Исмаил и Идрис и Зулкифл[5], а сите тие беа трпеливи. ——— [5] Зулкифл – Старозаветниот пророк Језекиил. Во понатамошниот текст ќе се упо­тре­бува името во изворната форма од Куранот.

86. И ги внесовме во милоста Наша, тие навистина беа меѓу добрите.

87. И спомни го Зунун[6], кога гневен отиде и помисли дека нема да го усмртиме, па потоа во темнините тажно замоли: „Нема бог освен Тебе, Славен си! Јас, навистина, бев од тие што си сторија насилство!“ ——— [6] Зунун е едно од имињата на Јунус, мир над него, – Старозаветниот пророк Јона. Во понатамошниот текст ќе се употребува името во изворната форма од Куранот.

88. Па му се одѕвавме и од тешкотијата го спасивме; ета така Ние ги спасуваме верниците.

89. И (спомни го) Зекерија, кога Го повика Господарот свој: „Господару мој, не оставај ме сам, а Ти си Најдобриот Наследник!“

90. Па Ние му се одѕвавме и му го подаривме Јахја и му ја излечивме жената. Тие се трудеа што повеќе добри дела да направат и Ни се молеа и во надеж и во страв, и кон Нас беа понизни.

91. А (спомни ја) и таа[7] што ја сочува девственоста своја, во неа живот вдахнавме, и неа и синот нејзин доказ за светот ги направивме. ——— [7] Се однесува на Мерјем (Марија).

92. Навистина оваа ваша вера е една вера, а Јас Сум ваш Господар, па Мене обожувајте Ме!

93. И тие меѓу себе во верата се разделија, а сите Нам ќе ни се вратат.

94. Кој ќе прави добри дела, а при тоа ќе биде и верник, трудот нема да му биде лишен од награда, бидејќи Ние сигурно сме го забележале.

95. А не е допуштено жителите на кој било град, кој Ние сме го уништиле, да се вратат!

96. И кога ќе се отворат Јеџуџ и Меџуџ и кога низ сите стрмнини итајќи ќе се спуштаат,

97. и ќе се приближи Вистинската закана, тогаш погледите на неверниците ќе се вкочанат. „Тешко нас, ние кон ова рамнодушни бевме, ние самите себеси неправда си сторивме!“

98. И вие и тие кои, покрај Аллах, ги обожувате, ќе бидат гориво во Џехенемот, а во него навистина ќе влезете.

99. Тие да се богови, не би влегле во него, и сите во него вечно ќе престојуваат.

100. Во него пригушено ќе издишуваат, во него ништо радосно нема да чујат.

101. А на тие на кои уште претходно убава награда им ветивме, тие од него далеку ќе бидат.

102. Бучењето негово нема да го чујат, и вечно во тоа што душите им го посакуваат ќе уживаат;

103. нема да ги загрижува најголемиот ужас, туку мелеците ќе ги дочекаат: „Еве, ова е вашиот Ден, ветен на вас!“

104. Тој Ден, кога ќе ги свиткаме небесата како што се свиткува лист хартија, така како што првиот пат од ништо создадовме, така повторно од ништо ќе создадеме, тоа е ветувањето Наше, Ние навистина тоа ќе го сториме.

105. Ние во Зебурот, по Опомената, напишавме дека Земјата Моите добри робови ќе ја наследат.

106. Во ова, навистина, има порака за луѓето кои го обожуваат Аллах,

107. а тебе само како милост на световите те пративме.

108. Кажи: „Мене ми се објавува дека вашиот Бог е Еден Бог, па само Нему бидете Му предани!“

109. А ако тие се свртат, ти кажи: „Јас сите вас, без разлика, ве опоменав, а не знам дали е блиску или далеку Тоа што ви се ветува;

110. Тој ги знае гласно изговорените зборови, го знае и тоа што го криете,

111. а јас не знам да не ви е тоа искушение и пружање уживање уште за извесно време.

112. Господару мој, пресуди така како што заслужиле!“ – рече тој – „А Господарот наш, Семилосниот, е Тој кај Кого треба да се бара помош против тоа што вие го изнесувате.“

1. О, луѓе, плашете се од Господарот свој! Навистина, кога Крајот на светот ќе настапи, потресот ќе биде големо случување!

2. На Денот кога ќе го видите вие, секоја доилка тоа што го дои ќе го заборави, а секоја трудница својот плод ќе го изгуби и ти ќе ги видиш луѓето пијани, а тие нема да бидат пијани, туку Аллаховата казна ќе биде жестока!

3. Има луѓе кои без никакво знаење се препираат за Аллах и кои го следат секој непокорен шејтан.

4. За него е веќе одредено дека секој што за заштитник ќе го земе, на погрешниот пат ќе го заведе и во страдањето огнено ќе го однесе.

5. О, луѓе! Ако се сомневате во оживувањето – па Ние ве создаваме од земја, потоа од капка семе, потоа од грутка крв,[1] потоа од парче месо, обликувано и необликувано, за да ви објасниме! А во матките задржуваме што сакаме, до рокот одреден, потоа правиме како доенчиња да се раѓате и потоа до потполна развиеност да израснете; едни од вас умираат, а други длабока старост доживуваат, за, откако знаел, да не знае ништо.[2] И ти види ја земјата како е замрена, но кога дожд ќе спуштиме на неа, таа потреперува и набабрува, и од неа никнуваат секакви прекрасни растенија. ——— [1] Оригиналниот арапски збор е „алак“, а има три значења: 1. пијавица; 2. нешто што се закачува; 3. грутка крв. Сите три значења во ембриологијата имаат своја на­учна под­лога врз основа на формата на ембрионот во првите периоди од бре­ме­нос­та (види „Краток илустриран приказ на исламот“ страна 6, 7 и 8), а се одлучивме за тре­то­то значење заради полесно читање на текстот секаде каде што ова се спо­м­ну­ва. [2] Ова се однесува на последниот период од животот кога човекот во својата ста­рост станува сенилен.

6. Тоа е затоа што Тој, Аллах, е Вистина и затоа што Тој е кадарен мртвите да ги оживее и затоа што Тој може сè,

7. и затоа што Часот на оживувањето, во тоа нема сомнеж, ќе дојде и затоа што Аллах ќе ги оживее тие во гробовите.

8. Има луѓе кои за Аллах се препираат без никакво знаење и без никакво упатство и без Книга која дава светлина,

9. одејќи горделиво за од Аллаховиот Пат да одвраќаат, нив на овој свет ги чека понижување, а на оној свет ќе им дадеме да го искусат страдањето во Огнот.

10. Ете, тоа е поради делата на рацете твои, затоа што Аллах не е неправеден кон робовите Свои.

11. Меѓу луѓето има такви кои Го обожуваат Аллах колебливо, на работ: ако го снајде добро, се смирува, а ако го снајде искушение, му се враќа на своето неверување, па така го губи и оној свет. Тоа е навистина очигледна загуба.

12. Тој, покрај Аллах, го моли тој што од него не може никаква штета да отстрани, ниту може од каква било корист да му биде; тоа е навистина далечна заблуда;

13. го моли тој што попрво ќе му наштети отколку што од корист ќе му биде; таквиот е навистина лош заштитник и злобен другар!

14. Тие што веруваат и што прават добри дела, Аллах навистина ќе ги внесе во џенетските градини, низ кои реки течат. Аллах го прави тоа што го сака!

15. Тој што мисли дека Аллах нема да му помогне на Пратеникот ни на овој ни на оној свет, нека го растегне јажето до таванот и нека се обеси, па нека види дали неговиот план ќе го отстрани тоа поради коешто тој се лути.[3] ——— [3] Во овој ајет е употребен сарказам, иронија, кон тие што мислат дека Аллах нема да му помогне на Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, на исламот и на Куранот.

16. И така, ете, Ние во вид на јасни ајети го објавуваме, а Аллах на тој што Тој сака на Вистинскиот пат ќе му укаже.

17. Аллах на Судниот ден навистина ќе ги одвои верниците од eвреите, Сабијците, христијаните, огнопоклониците и многубошците. Аллах е навистина известен за сè.

18. Зарем не гледаш дека на Аллах на сеџда Му се поклонуваат и тие на небесата и тие на Земјата, а и Сонцето, и Месечината, и ѕвездите, и планините, и дрвјата, и животните, и многу луѓе, а многумина и казната ја заслужуваат. А кого Аллах ќе го понижи, никој не може почитуван да го направи; Аллах тоа што сака го прави.

19. Овие два спротивставени табори се спорат околу Господарот свој; на тие што нема да веруваат ќе им бидат скроени костуми од Оган, а зовриена вода на главите нивни ќе им биде истурана,

20. од неа ќе се истопи тоа што е во стомаците нивни, и кожата,

21. а со железни стапови ќе бидат мавани,

22. кога и да посакаат поради тешката мака од неа да излезат, во неа ќе бидат вратени: „Доживејте го страдањето во ужасниот Оган!“

23. А тие што веруваат и што прават добри дела – Аллах сигурно ќе ги внесе во џенетските градини, низ кои реки течат, во неа со алки од злато и со бисер ќе се украсуваат, а алиштата свилени ќе им бидат.

24. И упатени се да говорат убави зборови и упатени се на Патот на Тој што е достоен за благодарност.

25. На неверниците и на тие што одвраќаат од Аллаховиот Пат и од Светиот Храм – а Ние го наменивме за сите луѓе, како за жителите така и за посетителите – и на тој што во него ќе сака какво било насилство да стори, ќе им дадеме неиздржливо страдање да доживеат.

26. И кога на Ибрахим за прибежиште му го покажавме местото каде што е Ќаба, му рековме: „Не припишувај Ни здруженици, и исчисти ја Мојата Ќаба за тие што ќе ја обиколуваат[4], кои ќе стојат[5] и кои руку и сеџда ќе извршуваат. ——— [4] Обиколувањето се нарекува „таваф“, а тоа е специфичен ибадет (обредословие) кој не се извршува на друго место освен во Мека и околу Ќаба. [5] Ќе стојат извршувајќи намаз (молитва), а стоењето се нарекува „кијам“.

27. И повикај ги луѓето на аџилак!“ – и ќе ти доаѓаат пешки и на секоја истоштена камила кои доаѓаат од далечен пат.

28. За да бидат сведоци на користа своја и за да го спомнуваат Аллаховото име во познатите денови затоа што ги снабдил со домашни животни. Јадете го месото нивно, а нахранете го и скромниот сиромав.

29. Потоа, нечистотијата од себе нека ја отстранат, своите завети нека ги исполнат и околу древната Ќаба нека обиколуваат.

30. Така е тоа! А кој ги почитува Аллаховите светости, тоа му е добро кај Господарот негов – а дозволен ви е добитокот, освен тој за кој ви е кажано – па чувајте се од валканоста на киповите и чувајте се од лажниот говор!

31. Изјавувајќи Му ја на Аллах чистата преданост, а не припишувајќи Му здруженик! А тој што ќе смета дека на Аллах Му има рамен, ќе биде како тој што паднал од небо и кого птиците го разграбале, или како тој што ветерот во далечен предел го однел.

32. Така е тоа! Па кој ги почитува Аллаховите прописи, тоа е знак за богобојазливост на срцето.

33. Вие имате корист од нив до одреден рок, а потоа нивното место е крај древната Ќаба.[6] ——— [6] Ќе го користите добитокот (млекото, волната итн.) сè додека не дојде времето да би­дат жртвувани како курбани крај Ќаба. Курбанот е дел од обредите на аџилакот.

34. На секоја претходна верничка група[7] ѝ го пропишавме колењето на курбанот за да го спомнуваат Аллаховото име при колењето на добитокот кој Тој им го дава. Вашиот Бог е еден Бог, затоа само Нему искрено предајте Му се! А со радосна вест израдувај ги понизните, ——— [7] Умет.

35. чиишто срца, кога Аллах ќе се спомне, страв ги обзема, и тие кои трпеливо ги поднесуваат неволјите кои им се случуваат, и тие кои намазот (молитвата) го извршуваат и кои даваат од тоа што Ние им го даваме.

36. А камилите ви ги направивме едни од Аллаховите обреди на аџилакот и вие од нив имате добро, затоа спомнувајте го Аллаховото име кога ќе бидат подготвени за колење, стоејќи со една врзана нога, а кога ќе паднат на земјата, јадете ги, а нахранете го и тој што не проси, а и тој што проси. Така ви ги потчинивме, за да бидете благодарни.

37. До Аллах нема да допре месото нивно и крвта нивна, но ќе Му стигнат искрено направените ваши добри дела. Така ви ги потчини за да Го величате Аллах затоа што ве упати. И израдувај ги тие што прават добри дела!

38. Аллах навистина ги штити верниците, Аллах сигурно не сака ниту еден предавник, неблагодарник.

39. Им се дозволува одбрана на тие што од други ќе бидат нападнати, бидејќи им се врши насилство – а Аллах е навистина кадарен да им помогне.

40. На тие кои ни криви ни должни од домовите свои се протерани, само затоа што говореа: „Наш Господар е Аллах!“ А да не сузбие Аллах некои луѓе со други, до темел би биле изрушени манастирите, црквите, синагогите, а и џамиите, во кои многу се спомнува Аллаховото име. А Аллах сигурно ќе ги помогне тие кои Него Го помагаат – та Аллах е навистина Моќен и Силен.

41. Тие кои, ако им дадеме власт на земјата, намаз (молитва) ќе извршуваат и зекат ќе даваат и кои ќе бараат да се прават добри дела, а ќе одвраќаат од лошите – а на крајот сè Му се враќа на Аллах.

42. А тоа што тие те сметаат за лажен, па и пред нив народот на Нух, и Ад, и Семуд ги сметаа Пратениците за лажни.

43. И народот на Ибрахим и народот на Лут,

44. и жителите на Медјен; а за лажен е сметан и Муса, и Јас на неверниците време им давав, потоа ги казнував, и каква беше казната Моја!

45. И колку населби уништивме, чиишто жители насилни беа, и тие опустеа, само рушевини останаа! И колку бунари има запуштени и колку високи палати има празни!

46. Па зошто тие по светот не патуваат, па срцата нивни да го сфатат тоа што треба да се сфати, и ушите нивни да го чујат тоа што треба да го чујат; но очите не се слепи, туку срцето во градите.

47. Тие бараат од тебе казната што побрзо да ги стигне, а Аллах нема да го изневери ветувањето Свое, а само еден ден кај Господарот твој трае колку илјада години според вашето сметање.

48. И колку населби имаше чиишто жители беа неправедни, на коишто Јас казната им ја одложував, за, на крајот, да казнам! А сè кон Мене се враќа.

49. Кажи: „О, луѓе, јас сум само опоменувач јасен!“

50. Тие што ќе веруваат и ќе прават добри дела, ги чека прошка и благородно снабдување,

51. а тие што ќе се трудат доказите Наши да ги негираат, одвраќајќи од нив, ќе бидат жители на Џехенемот.

52. Пред тебе, Ние ниту еден Пратеник и Веровесник не пративме, а шејтанот, кога тој тоа ќе го кажуваше, во кажувањето негово нешто да не вметнеше. Аллах ќе го тргнеше тоа што шејтанот ќе го вметнеше, а потоа зборовите Свои ќе ги зацврстеше – Аллах знае сè и Мудар е –

53. за, тоа што шејтанот го вметна, да го направи искушение за тие чиишто срца се болни и за тие чиишто срца се крути – а насилниците се навистина во раскол, далеку заталкале –

54. и за тие што се обдарени со знаење да спознаат дека тој (Куранот) е Вистина од Господарот твој, па во него да поверуваат и нивните срца му бидат потчинети. А Аллах верниците на Правиот пат ќе ги изведе.

55. А неверниците нема да престанат да се сомневаат во него, сè додека одненадеж смртта не им дојде или додека не го почувствуваат страдањето на Денот по кој нема да следи ноќ.

56. Тој ден власта ќе ја има само Аллах, Тој ќе им суди. А верниците и тие што правеле добри дела, ќе бидат во џенетските градини на уживањата,

57. а неверниците и тие кои ајетите Наши ги негираа, тие срамно страдање ќе имаат.

58. Аллах убаво ќе ги снабди тие што својот роден крај го напуштија за да се борат на Аллаховиот пат, па потоа загинаа или умреа – бидејќи Аллах е најдобриот Снабдител.

59. Тој во местото од кое тие задоволни ќе бидат, навистина, ќе ги внесе! А Аллах знае сè и Благ е.

60. Ете така! А тој што со иста мерка ќе возврати за направеното зло, и на кого повторно му е направена неправда, Аллах сигурно ќе му помогне. Аллах е Тој што гревовите ги поништува и Простувачот.

61. Ете така! А Аллах ја воведува ноќта во денот и го вове-дува денот во ноќта, и Аллах е Тој што сè слуша и сè гледа.

62. Тоа е затоа што Аллах е Вистина, а тие на кои, покрај Аллах, им се молат се лага, и затоа што е Аллах Возвишен и Голем.

63. Зарем не гледаш дека Аллах од небото спушта дожд од којшто земјата позеленува? Аллах е навистина добар и Сезнаен.

64. Негово е тоа што е на небесата и тоа што е на Земјата. Аллах не е зависен од никого и само Тој е достоен за благодарност!

65. Зарем не гледаш дека Аллах сè што е на Земјата вам ви го подреди, па и бродовите кои, со одредбата Негова, по морето пловат? Тој го држи тоа што е на небото да не падне на Земјата, освен ако Тој тоа го дозволи. Аллах е навистина Благ и Милостив кон луѓето.

66. Тој ви дава живот и потоа ќе ви го одземе и потоа пак ќе ве оживее, човекот е навистина неблагодарен!

67. На секој претходен умет му пропишавме верозакон според кој требаше да се однесува, и не дозволувај, никако, со тебе да се расправаат во врска со тоа. Ти повикувај кон својот Господар, бидејќи ти си, навистина, на исправно Упатство.

68. Ако тие со тебе се препираат, кажи: „Аллах добро го знае тоа што вие го правите!“

69. Аллах на Судниот ден ќе ви пресуди за тоа за што не се согласувате.

70. Зарем не знаеш дека на Аллах Му е познато сè што е на небото и на Земјата? Сето тоа е во Книгата, тоа, навистина, на Аллах му е лесно!

71. Многубошците, покрај Аллах, ги обожуваат тие за коишто Тој не им испратил никаков доказ, и самите за нив ништо не знаат. А на насилниците им нема помагач.

72. А кога Нашите јасни ајети им се кажуваат, ти забележуваш големо негодување на лицата на тие што не веруваат, кои за малку да не ги нападнат тие кои Нашите зборови им ги кажуваат. Кажи: „Сакате да ви кажам што ќе ви биде поомразено од тоа? – Огнот кој Аллах на неверниците им го ветил, а тоа грозно живеалиште ќе биде.“

73. О, луѓе, еве еден пример, па послушајте го: Тие што, покрај Аллах, ги молите, не можат никако ни мушичка да создадат, па дури и поради неа да се соберат. А ако мушичката нешто би им зела, тие тоа не би можеле од неа да го вратат, слаб е тој што бара и тоа што се бара!

74. Тие не Го познаваат Аллах како што треба, а Аллах е навистина Моќен и Силен.

75. Аллах одбира Пратеници меѓу мелеците и луѓето – Аллах сè слуша и сè гледа.

76. Тој знае што направиле и што ќе направат. А сè се враќа кај Аллах.

77. О, верници, руку и сеџда извршувајте и Господарот свој обожувајте Го, и добри дела правете за да го постигнете тоа што го сакате.

78. И борете се, поради Аллах, така како што треба да се борите! Тој вас ве избра и во верата ништо тешко не ви пропиша, во верата на вашиот предок Ибрахим. Аллах одамна муслимани ве нарекол, и во овој Куран, за Пратеникот да биде сведок против вас, и за вие да бидете сведоци против останатите луѓе. Затоа, намаз (молитва) извршувајте и зекат давајте и до Аллах цврсто држете се. Тој е вашиот Господар, па колку прекрасен Господар и колку прекрасен Помагач!

1. Успешни се верниците!

2. Tие кои во своите намази (молитви) се понизни.

3. и кои лошиот говор го одбегнуваат,

4. и кои зекат даваат,

5. и кои срамните места свои ги чуваат,

6. освен од жените свои или тие кои се нивна сопственост, тие навистина прекор не заслужуваат;

7. а тие што и покрај тоа бараат, тие во злото сосема претеруваат –

8. и кои за доверените аманети и обврски свои се грижат,

9. и кои намазите (молитвите) свои на време ги извршуваат,

10. тие се достојни наследници,

11. кои Фирдеусот ќе го наследат, тие во него вечно ќе престојуваат.

12. Ние навистина човекот од екстракт од глина го создадовме,

13. потоа како капка семе на безбедно место го ставивме,

14. потоа капката семе грутка крв ја направивме, потоа од грутката крв парче месо создадовме, па од парчето месо коски направивме, а потоа коските со месо ги обвиткавме, и потоа, како друго создание, го оживуваме, па нека е возвишен Аллах, Најубавиот Создател!

15. Вие, потоа, ќе умрете,

16. потоа, на оној свет, оживени ќе бидете.

17. Ние седум небеса над вас создадовме, и Ние не сме немарни кон тоа што го создадовме.

18. Ние од небото со мерка дожд спуштаме, и во земјата го задржуваме – а способни сме и да го тргнеме –

19. и со негова помош градини од палми и винова лоза за вас подигаме – во нив многу овошја имате, и вие го јадете –

20. и дрвото кое на Синајската гора расте, кое масло дава, и зачин е за тие што го јадат.

21. И добитокот ви е поука: Ние ви даваме да пиете од тоа што се наоѓа во утробите нивни, и вие од нив многу користи имате и вие од нив се храните,

22. и на нив, и на бродовите се возите.

23. Ние го испративме Нух на народот негов, и тој велеше: „О, народе мој, само Аллах обожувајте Го, вие друг бог освен Него немате; зарем не се плашите?

24. Но главешините на народот негов, кои не веруваа, велеа: „Ова е човек како и вие, само сака да е поугледен од вас. Да сакаше Аллах, мелеци ќе испратеше; вакво нешто не сме чуле од нашите дамнешни предци,

25. тој е луд човек, па пуштете го некое време!“

26. „Господару мој,“ – рече тој – „помогни ми, тие за лага ме обвинуваат!“

27. Па Ние му објавивме: „Брод, пред очите Наши и според објавата Наша, гради, па кога заповедта Наша ќе дојде и водата на површината на земјата ќе избие, ти во неа натовари од секој вид по два, мажјак и женка, и семејството свое, но не и тие од нив за кои претходеше Зборот, и не Ми се обраќај за насилниците, бидејќи навистина ќе бидат потопени.

28. Па кога ќе се сместиш во бродот, ти и тие што се со тебе, кажи: „Сета благодарност му припаѓа на Аллах, Кој нè спаси од народот насилнички!“

29. И кажи: „Господару мој, закотви ме на благословено место, Ти тоа најдобро го знаеш!“

30. Во тоа се, навистина, поуки, а Ние, навистина, стававме во искушение.

31. По нив други поколенија создававме,

32. и еден од нив како Пратеник им го испративме: „Само Аллах обожувајте Го, вие друг бог освен Него немате; зарем не се плашите?“

33. Но главешините од народот негов, кои не веруваа, кои негираа дека на оној свет ќе бидат оживеани и на кои им дадовме во животот на овој свет раскошно да живеат, говореа: „Тој е човек како и вие; го јаде тоа што и вие го јадете, и го пие тоа што и вие го пиете;

34. и ако му се покорувате на човек како што сте и вие, сигурно ќе бидете изгубени.

35. Зарем тој вам да ви ветува, дека откако ќе умрете и земја и коски ќе станете, навистина оживеани ќе бидете?

36. Далеку е, далеку е тоа што ви се ветува!

37. Постои само животот на овој свет, ние живееме и умираме, а оживеани нема да бидеме.

38. Тој е човек кој за Аллах изнесува лаги, и ние не му веруваме.“

39. „Гоподару мој,“ – ќе замолеше тој – „помогни ми, тие за лага ме обвинуваат!“

40. „Тие наскоро ќе се покајат!“ – ќе одговореше Тој.

41. и заслужено ќе ги погодеше страшен глас, и Ние ќе ги направевме како што е речниот нанос, па далеку нека е народот насилнички!

42. А потоа, по нив, други поколенија создававме,

43. ниту еден народ не може да го забрза ниту да го успори времето на пропаста своја,

44. и Пратеници, едни по други праќавме. Кога и да им дојдеше Пратеникот на некој народ, за лага го обвинуваа, и Ние поради тоа едни со други ги сменувавме, и само во приказните за нив споменот го сочувавме, далеку нека се луѓето што не веруваа!

45. Потоа го пративме Муса и брат му Харун со знаците Наши и со очигледен доказ

46. на Фараонот и главешините негови, но тие се возгордеаја, тоа беа луѓе надмени.

47. „Зарем да им поверуваме на двајцата кои се исти како и ние, а луѓето нивни се робови наши?“ – говореа,

48. и нив двајца за лажговци ги прогласија, па поради тоа беа уништени.

49. На Муса потоа Книга му дадовме, за синовите Израилови по Вистинскиот пат да одат.

50. И синот Мерјемин и мајката негова доказ (за луѓето) ги сторивме. Ние нив на една височинка со проточна вода ги сместивме.

51. О, Пратеници, со дозволени и убави јадења хранете се и добри дела правете, бидејќи Јас добро знам вие што правите!

52. Оваа ваша вера е една вера, а Јас Сум ваш Господар, па плашете се од Мене!

53. А тие по прашањата од верата своја се разделија на групи, секоја група радосна со тоа што го исповеда,

54. затоа остави ги овие во заблудата нивна уште некое време!

55. Мислат ли тие – кога со имот и со синови им помагаме –

56. дека брзаме некое добро дело да им направиме? Никако, но тие не забележуваат.

57. Тие кои со стравопочит од Господарот свој стравуваат,

58. и тие кои во доказите на Господарот свој веруваат,

59. и тие кои здруженици на Господарот свој не Му припишуваат,

60. и тие кои даваат од тоа што им се дава, а срцата им се полни од страв затоа што ќе Му се вратат на својот Господар –

61. тие итаат да прават добри дела, и во нив другите ги надминуваат.

62. Ние никого не оптоваруваме преку неговите можности; кај Нас е Книгата која вистината ја говори, и на никого неправда нема да му се стори.

63. Но, срцата нивни се невнимателни кон ова, а покрај тоа и лоши дела постојано прават.

64. А кога на мака ги ставивме тие од нив кои раскошен живот живееја, тие веднаш се жалеа.

65. Сега не жалете се, Ние нема помош да ви укажеме,

66. ајетите Мои вам ви се кажувани, но вие се оттргнувавте;

67. гордеејќи се со Храмот и состанувајќи се, вие лоши зборови говоревте.

68. Зошто тие не размислат за Куранот? Зарем им доаѓа нешто што не им доаѓало на нивните древни предци?

69. Или не го познаваат Пратеникот свој, па затоа го негираат?

70. Или велат: „Лудилото е при него!“ Меѓутоа, тој Вистината им ја донесува, но повеќето од нив Вистината ја презираат.

71. Да се води Аллах според нивните страсти, сигурно ќе го снемаше поредокот на небесата и на Земјата и во тоа што е на нив; Ние им го дадовме Куранот, славата нивна, но тие за славата нивна не внимаваат.

72. Или бараш награда од нив? Та наградата од Господарот твој е подобра, Тој е најдобриот Снабдувач.

73. Ти нив ги повикуваш на Правиот пат,

74. но тие кои во оној свет не сакаат да веруваат, навистина, од Вистинскиот пат скршнуваат.

75. И кога би им се смилувале и од неволјата би ги ослободиле, тие би се вратиле во осиленоста своја и би талкале.

76. Ние на мака ги стававме, но тие на Господарот свој не Му се покорија, ниту молитви упатуваа,

77. дури кога портите на тешкото страдање ќе ги отвориме, тие надежта ќе ја изгубат и во очај ќе паднат.

78. Тој ви дава слух, и вид и памет, а колку малку вие заблагодарувате!

79. Тој на Земјата ве создава, и пред Него ќе се соберете,

80. Тој живот и смрт дава и само од Него зависи менувањето на ноќта и денот, па зошто не сфатите?

81. Но, тие зборуваат како што зборуваа тие пред нив.

82. Велеа: „Зарем кога ќе испоумираме и кога прав и коски ќе станеме, зарем навистина оживеани ќе бидеме?

83. И нам и одамна на предците наши тоа ни е ветувано, но, тоа се само измислици на древните народи.

84. Запрашај: „Чија е Земјата и сето тоа што е на неа, знаете ли?“

85. „На Аллах!“ – ќе одговорат, а ти кажи: „Па зошто тогаш не доаѓате при себе?“

86. Запрашај: „Кој е Господарот на седумте небеса и кој е Господарот на Аршот величествен?

87. „Аллах!“ – ќе одговорат, а ти кажи: „Па зошто тогаш не се плашите?“

88. Запрашај: „Во чија рака е власта над сè, а Тој зема во заштита, и од кого никој не може да биде заштитен, знаете ли?

89. „Тоа е Аллахово!“ – ќе одговорат, а ти кажи: „Па зошто тогаш дозволувате да бидете заведени?“

90. Да, Ние вистината им ја доставуваме, а тие се навистина лажговци.

91. Аллах не си зел Себеси син, и со Него нема друг бог! Инаку, секој бог, со тоа што го создал ќе правел што сака, и еден со друг ќе се победувале. – Возвишен нека е Аллах Кој е далеку од тоа што тие го изнесуваат;

92. Кој го знае и невидливиот и видливиот свет, и Тој е многу високо над тие кои Му ги здружуваат!

93. Кажи: „Господару мој, ако сакаш да ми го покажеш тоа со што на нив им се заканува,

94. тогаш, Господару мој, не оставај ме со народот насилнички!“

95. А Ние, навистина можеме да ти го покажеме тоа со што им се закануваме.

96. Ти со добро возврати му на злото, Ние добро знаеме што изнесуваат тие,

97. и кажи: „Јас Тебе, Господару мој, Ти се обраќам за заштита од шејтанските дошепнувања,

98. и Тебе, Господару мој, Ти се обраќам да ме заштитиш од нивното присуство.“

99. Кога на некој од нив смртта ќе му дојде, тој извикува: „Господару мој, поврати ме

100. да направам некакво добро во тоа што го пропуштив!“ – Никогаш! Тоа се зборови кои тој ќе ги говори – пред нив препрека ќе има сè до Денот кога ќе бидат оживеани.

101. Па кога во Рогот ќе се дувне, тогаш роднински врски меѓу нив нема да има и меѓусебно нема ништо да се прашаат.

102. Тие чиишто добри дела ќе бидат потешки, тие ќе се спасат,

103. а тие чиишто добри дела ќе бидат лесни, тие сосема ќе бидат изгубени, во Џехенемот вечно ќе престојуваат,

104. Огнот лицата ќе им ги гори и со исклештени заби во него ќе бидат.

105. Зарем Моите ајети не ви се кажувани, а вие ги негиравте?

106. „Господару наш,“ – ќе речат – „нашите страсти беа посилни од нас, па станавме заталкан народ.

107. Господару наш, извади нè од неа; ако повторно зло направиме, ќе бидеме насилници.“

108. „Останете во неа понижени, и ништо не Ми зборувајте!“ – ќе рече Тој.

109. Кога некои робови Мои велеа: „Господару мој, ние веруваме, затоа прости ни и смилувај ни се, бидејќи Ти си Најмилостивиот!“

110. Вие толку ги исмејувате, што поради тоа на Мене заборавивте и секогаш им се потсмевате.

111. Нив денес Јас ги наградив за тоа што трпеа, тие навистина успеаја.

112. „А колку години поминавте на Земјата?“ – ќе запраша Тој.

113. „Поминавме само ден или само дел од денот,“ – ќе одговорат – „прашај ги тие што броеја.“

114. „Па да, кратко поминавте,“ – ќе рече Тој – „само да знаевте!“

115. „Зарем мислите дека залудно ве создадовме и дека нема да Ни се вратите?“

116. И нека е Возвишен Аллах, Вистинскиот Владетел, нема друг бог освен Него, Господарот на Аршот величествен!

117. А тој што, покрај Аллах, му се моли на друг бог, без никаков доказ за него, пред Господарот свој сметка ќе полага, и неверниците нема да се спасат.

118. и кажи: „Господару мој, прости и смилувај се, Ти си најдобриот Семилосник!

1. Го објавуваме ова поглавје и неговите прописи ги правиме задолжителни! Во него објавуваме јасни докази за да примите поука.

2. Блудникот и блудничката искамшикувајте ги со сто удари, секој од нив, и при извршувањето на Аллаховите прописи нека не ве обзема никакво сожалување кон нив, ако верувате во Аллах и во оној свет, и при нивното казнување нека присуствува една група верници![1] ——— [1] Оваа шеријатска казна важи за блудници кои не се во брачна состојба. За тие што се во брачна состојба, казната за блуд е каменување до смрт.

3. Блудникот не треба да се жени освен со блудница или со политеистка, а блудницата не треба да биде посакувана освен на блудникот или многубожецот, а тоа им е забрането на верниците.

4. Тие што ќе обвинат чесни жени, а не го докажат тоа со четири сведоци, со осумдесет удари искамшикувајте ги и никогаш повеќе сведочењето нивно не примајте го; тоа се нечесни луѓе,

5. освен тие кои потоа ќе се покајат и ќе се поправат, затоа што и Аллах простува и Милостив е!

6. А тие кои ќе ги обвинат своите жени, а немаат други сведоци, туку само тие се сведоци, ќе го потврдат своето сведочење со заклетва во Аллах, и тоа четирипати дека навистина ја говорат вистината,

7. а петтиот пат да го погоди Аллаховото проклетство, ако лаже!

8. А таа ќе биде поштедена од казната ако четирипати се заколне во Аллах дека тој, навистина, лаже,

9. а петтиот пат да ја стигне Аллаховиот гнев, ако тој ја говори вистината!

10. А да не е Аллаховата добрина и милоста Негова кон вас (Тој ќе ја забрзаше казната врз вас). А Аллах го прима покајанието и Мудар е.

11. Навистина, тие кои ја изнесоа клеветата, се една група меѓу вас! Не сметајте го тоа за некакво зло за вас; не, тоа е добро за вас. Секој од нив ќе биде казнет според гревот што го заслужил, а тој од нив што тоа најмногу го правел го чека големо страдање.

12. Зошто, штом тоа го чувте, верниците и верничките не помислија добро едни за други и не си рекоа: „Ова е очигледна клевета!“

13. Зошто четворица сведоци не донесоа? А бидејќи не донесоа сведоци, тогаш тие кај Аллах се лажливци.

14. А да не е Аллаховата добрина и милоста Негова кон вас и на овој и на оној свет, веќе ќе ве стигнеше тешка казна поради тоа во што се впуштивте

15. кога почнавте тоа со своите јазици да го прераскажувате и кога со своите усти го зборувавте тоа за што ништо не знаевте, вие тоа за ситница го сметавте, но тоа кај Аллах е крупно.

16. Зошто, штом тоа го чувте, не рековте: „Нам не ни доликува да зборуваме за тоа, Возвишен нека си Ти! Тоа е голема клевета!“

17. Аллах ви наредува повеќе никогаш такво нешто да не повторите, ако сте верници,

18. и Аллах ви ги објаснува прописите; а Аллах знае сè и Мудар е.

19. Тие што сакаат за верниците да се шират бесрамни гласини, ги чека тешка казна и на овој и на оној свет, Аллах знае сè, а вие не знаете.

20. А да не е Аллаховата добрина и милоста Негова кон вас (поинаква ќе ви беше состојбата). А Аллах е Благ и Милостив.

21. О, верници, не одете по стапките на шејтанот! Тој што ќе оди по шејтановите стапки, тој него на разврат и на одвратни дела ќе го тера. А да не е Аллаховата добрина и милоста Негова кон вас, ниту еден од вас од гревовите никогаш не би се исчистил; но Аллах го чисти тој кого Тој сака. Аллах слуша сè и знае сè.

22. Чесните и богатите што се меѓу вас нека не се заколнуваат дека веќе нема да ги помагаат роднините и сиромашните, и тие што на Аллаховиот пат родниот крај го напуштија; нека преминат преку тоа и нека простуваат! Зарем вам не би ви било мило Аллах да ви прости? А Аллах простува и Милостив е.

23. Тие што ќе ги обвинат чесните и невините вернички, нека бидат проклети и на овој и на оној свет; нив ги чека неиздржливо страдање

24. на Денот кога против нив ќе сведочат јазиците нивни и рацете нивни, и нозете нивни, за тоа што го правеле.

25. Тој Ден Аллах ќе ги казни со казната која ја заслужиле и тие ќе сознаат дека Аллах, е навистина, очигледна Вистина.

26. Лошите жени се за лошите мажи, а лошите мажи се за лошите жени; добрите жени се за добрите мажи, а добрите мажи се за добрите жени. Тие се невини за тоа што за нив се зборува; нив ги чека простување и благородно снабдување.

27. О, верници, во туѓи куќи не влегувајте додека за тоа дозвола не побарате и додека домашните не ги поздравите; тоа ви е подобро, па земете поука!

28. А ако во нив никого не најдете, не влегувајте во нив сè додека не ви се дозволи; а ако ви се каже: „Вратете се!“ – вие вратете се, тоа ви е најчесно, а Аллах го знае тоа што го правите.

29. Не е грешно да влегувате во ненаселените објекти, во кои се наоѓаат работите ваши, а Аллах го знае тоа што јавно го покажувате и тоа што го криете.

30. Кажи им на верниците нека ги спуштат погледите свои и нека ги чуваат срамните места свои; тоа им е најморално, затоа што Аллах навистина го знае тоа што го прават.

31. А кажи им на верничките нека ги спуштат погледите свои и нека ги чуваат срамните места свои; и нека не ги покажуваат украсите свои освен тоа што е и онака надворешно, и нека ги спуштат веловите свои на градите свои; нека не им ги покажуваат украсите свои на другите, освен на мажите свои или на татковците свои, или на татковците на мажите свои, или на синовите свои, или на синовите на мажите свои, или на браќата свои, или на синовите на браќата свои, или на синовите на сестрите свои, или на пријателките свои, или на робинките свои, или на мажите кои немаат потреба за жени, или на децата кои сè уште не знаат кои се срамните места на жените; и нека не удираат со нозете свои за да не се чуе звукот на накитот нивен кој го покриваат. И покајте се сите заедно пред Аллах, о, верници, за да бидете успешни.

32. Мажете ги немажените и женете ги неженетите, и побожните робови и робинки свои; ако се сиромашни, Аллах од изобилствата Свои ќе им даде. Аллах е неизмерно добар и знае сè.

33. И нека се воздржат тие што немаат можност да се оженат, додека Аллах од изобилствата Свои не им помогне! А со тие што се сопственост ваша кои сакаат да се откупат, ако се во состојба тоа да го направат, за откупот договорете се. И дајте им нешто од имотот кој Аллах ви го дал. И не ги терајте робинките свои да се занимаваат со блуд – ако тие сакаат да бидат побожни – за да ги стекнете минливите добра на овој свет; а ако некој на тоа ги присили, Аллах, откако биле приморани, ќе им прости и кон нив ќе биде милостив.

34. Ние ви објавуваме јасни ајети и примери од животите на тие што биле пред вас и исчезнале, и нека бидат поука за тие што ќе стравуваат од Аллах.

35. Аллах е светлина на небесата и на Земјата! Примерот за светлината Негова е нишата каде што се наоѓа светилката; светилката е во стакло, а стаклото е како блескава ѕвезда која гори од благословеното маслиново дрво, кое не е ни источно ни западно, чиешто масло скоро и да свети кога огнот дури и не го допира; светлина над светлината! Аллах го води кон светлината Своја оној кого Тој сака. Аллах им дава примери на луѓето, Аллах добро знае сè.

36. Во џамиите кои со Негова волја се градат и во коишто се спомнува Неговото име – Него Го слават, наутро и навечер,

37. луѓето кои купувањето и продавањето не ги спречуваат Аллах да Го спомнуваат и кои намазот (молитвата) го извршуваат и зекат даваат, и кои стравуваат од Денот во кој срцата и погледите вознемирени ќе бидат,

38. за Аллах со убава награда да ги награди за делата нивни и за, од добрината Своја, да им даде и повеќе. А Аллах дава снабдување кому сака, неизмерно.

39. А делата на неверниците се како привидение во рамницата во која жедниот гледа вода, но кога ќе дојде до тоа место, ништо не наоѓа – а ќе го затекне кај него Аллах и Тој целосно ќе му ја исплати сметката негова, бидејќи Аллах многу брзо се пресметува,

40. или пак, како темнините во длабокото море кое го прекриваат бранови едни над други, над кои се облаците, сè темнини едни над други, и рака да извадиш, тешко дека ќе ја видиш – а тој на кого Аллах нема да му даде светлина, нема ни да има светлина!

41. Зарем не знаеш дека Аллах Го слават сите што се на небесата и на Земјата, а и птиците со ширењето на крилјата свои; сите знаат како ќе Му се молат и како ќе Го слават. А Аллах добро го знае тоа што тие го прават.

42. Само на Аллах е власта и на небесата и на Земјата, и кај Аллах сè се враќа.

43. Зарем не гледаш дека Аллах полека ги движи облаците, а тогаш ги спојува и едни над други ги натрупува, па ти го гледаш дождот како од нив паѓа: Тој од небото, од облаците како планини големи, спушта град, па со него погаѓа кого сака, а поштедува кого сака – блесокот од молњата Негова, скоро да го одзема видот.

44. Тој прави ноќта и денот наизменично да настапуваат, и во тоа навистина има поука за тие што гледаат.

45. Сите живи суштества Аллах ги создава од вода, некои од нив на стомаците ползат, некои на две нозе одат, а некои, пак, на четири одат; Аллах создава што сака, бидејќи Аллах може сè.

46. Ние објавуваме ајети разјаснети; а Аллах го упатува на Правиот пат тој кого Тој сака.

47. А лицемерите велат: „Ние веруваме во Аллах и во Пратеникот и се покоруваме“ – потоа некои од нив главите ги вртат; тие не се верници.

48. Кога биваат повикани пред Аллах и Пратеникот Негов да им пресуди, некои од нив одеднаш грбот го вртат;

49. само ако знаат дека правдата е на нивна страна, доаѓаат послушно.

50. Дали срцата им се болни, или се сомневаат, или стравуваат дека Аллах и Пратеникот Негов кон нив неправедно ќе постапат? Ниту едно, туку тие се насилници!

51. Кога верниците пред Аллах и Неговиот Пратеник биваат повикани, за Тој да им пресуди, само велат: „Слушаме и се покоруваме!“ – тие ќе успеат.

52. Тие кои на Аллах и на Пратеникот Негов ќе им се покоруваат, кои од Аллах ќе се плашат и кои од Него ќе стравуваат – тие ќе успеат!

53. Тие се колнат во Аллах, со најтешката заклетва, дека сигурно ќе одат во бој ако ти им наредиш. Кажи: „Не колнете се! Позната е таквата покорност! Аллах добро го знае тоа што вие го правите.

54. Кажи: „Покорувајте Му се на Аллах и покорувајте му се на Пратеникот!“ А ако се свртите, тој е должен да го прави тоа што му се наредува, а вие сте должни тоа што вам ви се наредува, па ако му бидете послушни, ќе бидете на Вистинскиот пат, а Пратеникот само е должен јасно да доставува.

55. Аллах ветува дека тие меѓу вас кои ќе веруваат и кои добри дела ќе прават, сигурно за намесници на Земјата ќе ги постави, како што ги поставил за намесници тие пред нив, и дека навистина верата нивна ќе ја зацврсти, таа што Тој им ја сака, и дека сигурно стравот со безбедност ќе им го замени; тие само Мене ќе Ме обожуваат, и нема здруженици да Ми припишуваат. А тие кои и по тоа ќе бидат неблагодарни – тие се вистински грешници.

56. А вие намаз (молитва) извршувајте и зекат давајте, и на Пратеникот послушни бидете му, за да ви се укаже милоста.

57. Немој никако да мислиш дека неверниците ќе можат да Му се спротивстават на Земјата; нивното престојувалиште ќе биде Огнот, а тој е навистина грозно живеалиште.

58. О, верници, тие што се ваша сопственост и тие што сè уште не се полнолетни нека побараат дозвола од вас за кај вас да влезат во три случаи: пред сабах намаз (утринската молитва) и кога на пладне ќе ја одложите облеката своја, и по извршувањето на јација намаз (вечерната молитва). Тоа се трите периоди кога не сте облечени, а во другите периоди не ви е грев ниту вам ниту ним, та тие кај вас често влегуваат, а вие едни кај други влегувате. Така Аллах ви ги објаснува прописите! А Аллах знае сè и Мудар е.

59. А кога вашите деца ќе станат полнолетни, тогаш секогаш нека бараат дозвола за влез, како што бараа дозвола тие пред нив; така Аллах ви ги објаснува Своите прописи! А Аллах сè знае и Мудар е.

60. А на старите жени кои веќе не копнеат за мажење не им е грев да ги одложат наметките свои, но не покажувајќи ги тие места на кои украсите се носат; а подобро им е да бидат поскромни. Аллах слуша сè и знае сè.

61. Не прави грев слепецот, ниту сакатиот, ниту прави грев болниот, а ниту вие самите, ако јадете во куќите ваши, или во куќите на татковците ваши, или во куќите на мајките ваши или во куќите на браќата ваши, или во куќите на сестрите ваши, или во куќите на чичковците ваши, или во куќите на тетките ваши по татко, или во куќите на вујковците ваши, или во куќите на тетките ваши по мајка, или кај тие чиишто клучеви се кај вас или кај пријателот ваш; не ви е грев да јадете заедно ниту одделно. А кога ќе влегувате во куќите, вие домашните поздравете ги со поздравот од Аллах пропишаниот, благословениот и убавиот. Така Аллах ви ги објаснува прописите, за да се опаметите!

62. Вистински верници се само тие кои во Аллах и во Неговиот Пратеник веруваат, а кои, кога се со него на некој важен состанок, од него не се оддалечуваат сè додека од него дозвола не добијат. Тие кои од тебе бараат дозвола, во Аллах и во Пратеникот Негов, навистина, веруваат. И кога тие ќе побараат дозвола од тебе поради некаква работа своја, дозволи му на кого сакаш од нив, и замоли Го Аллах да им прости, бидејќи Аллах простува и Милостив е.

63. Не правете го довикувањето на Пратеникот помеѓу вас како довикувањето кое вие едни со други си го упатувате; Аллах сигурно ги знае тие меѓу вас кои се искрадуваат. Нека внимаваат тие што постапуваат спротивно на наредбата Негова, искушение некакво да не ги стигне или страдање болно да не ги снајде.

64. Аллахово е сè што е на небесата и на Земјата, Тој сигурно знае какви сте вие, и Тој ќе ги извести за сè што правеле на Денот кога Нему ќе Му се вратат. А Аллах добро знае сè.

1. Благословен нека е Тој што на робот Свој му го објавува Фурканот (Куранот) за да им биде опоменувач на световите,

2. Тој на Кого Му припаѓа власта на небесата и на Земјата, Кој нема дете, Кој во власта нема здруженик и Кој создаде сè и како што треба го уреди!

3. А тие покрај Него зеле божества кои ништо не создаваат, кои и самите се создадени, кои не се во состојба од себе некаква штета да отстранат ниту некаква корист да сторат, и кои немаат моќ живот да одземат, живот да дадат и да оживеат.

4. Тие што не веруваат, велат: „Ова не е ништо друго, туку голема лага која тој ја измислува, а во тоа и други луѓе му помагаат.“ – и прават неправда и клевета,

5. и велат: „Тоа се измислици на древните народи, кои тој ги препишал, па му се читаат наутро и навечер.

6. Кажи: „Го објавува Тој на Кого Му се познати тајните на небесата и на Земјата; Тој многу простува и Милостив е.“

7. И тие велат: „Што му е на овој Пратеник, тој храна јаде и по чаршиите оди; зошто не му е испратен мелек заедно со него да биде опоменувач,

8. или да му се спушти некакво богатство или да има градина од која би се хранел?“ И насилниците уште велат: „Вие следите маѓепсан човек!“

9. Погледни што зборуваат за тебе, па тогаш талкаат и Вистинскиот пат не можат да го најдат.

10. Благословен е Тој што, ако сака, може да ти даде подобро од тоа: градини низ кои реки течат и дворци.

11. Тие, дури, и Часот на оживување го негираат, а Ние за тие кои Часот на оживување го негираат, разгорен Оган подготвивме.

12. Кога ќе ги види од далечина, ќе слушнат како гневен врие и од бес грми,

13. а кога ќе бидат фрлени во него, во теснец, со врзани раце, пропаста таму ќе ја довикуваат.

14. Не довикувајте денес само една пропаст, туку довикувајте многу пропасти!

15. Кажи: „Дали е подобро тоа или вечниот Џенет, кој им е ветен на тие што од Аллах ќе се плашат. Тој награда и живеалиште ќе им биде.

16. Во него сè што ќе посакаат ќе имаат вечно; тоа е ветување на Господарот твој – тие ќе имаат право да го бараат тоа од Него.“

17. А на Денот кога Тој нив ќе ги собере, а и тие кои, покрај Аллах, биле обожувани од нив, па ќе ги запраша: „Дали вие овие Мои робови во заблуда ги заведовте, или тие самите од Вистинскиот пат заталкаа?“

18. – тие ќе речат: „Возвишен нека си Ти, незамисливо е дека ние покрај Тебе некакви заштитници сме зеле, туку, Ти на овие и на нивните предци си им дал да уживаат, па заборавиле да се сеќаваат на Тебе; тие пропаста ја заслужиле!“

19. Тие ќе го негираат тоа што вие го велите, а вие нема да бидете во можност мачењето да го отстраните, ниту помош да најдете. А на тој од вас што сторил насилство, ќе му дадеме големо страдање да искуси.

20. Ние пред тебе не сме испратиле ниту еден Пратеник кој не јадел и кој по чаршиите не одел. Ние правиме едни со други во искушение да се доведувате, па да видиме дали ќе бидете трпеливи! А Господарот твој гледа сè.

21. И тие што не се надеваат на средба со Нас, велат: „Зошто не ни се испратат мелеци или зошто Господарот свој не Го гледаме?“ Тие се навистина во душите свои горделиви, а во неправдата сите граници ги преминаа.

22. Тој Ден кога ќе ги здогледаат мелеците, тогаш нема да има радост за злосторниците. И мелеците ќе говорат: „Вам ви е целосно забранет Џенетот.“

23. И Ние ќе пристапиме кон делата нивни кои ги правеле, и во прав и пепел ќе ги претвориме.

24. Жителите на Џенетот тој ден најдобро живеалиште и најубаво одморалиште ќе имаат.

25. А на Денот кога небото ќе се расцепи и од него облак ќе се појави и кога мелеците сигурно ќе се спуштат,

26. тој Ден вистинската власт ќе биде само кај Семилосниот, а тоа ќе биде мачен ден за неверниците.

27. На Денот кога насилникот прстите свои ќе ги гризе, говорејќи: „Камо среќа со Пратеникот на Вистинскиот пат да се придржував!

28. Камо среќа, тешко мене, тој и тој за пријател да не го земев!

29. Тој од Опомената ме одврати, откако ми беше прикажан!“ – а шејтанот секогаш човекот го остава на цедило.

30. Пратеникот рече: „Господару мој, народот мој Куранот го избегнува!“

31. Ние исто така дадовме злосторниците да му бидат непријатели на секој веровесник. А тебе Господарот твој ти е доволен како упатувач и помагач!

32. Тие што не веруваат, велат: „Зошто Куранот не му е објавен целиот одеднаш?“ А така се објавува за со него срцето твое да го зацврстиме, и Ние го објавуваме постепено.[1] ——— [1] Односно, Куранот бил објавуван постепно во период од 23 години, дел по дел, сог­лас­но реалната состојба и потребите на верниците кои живееле според неговите про­писи.

33. Тие нема ниту еден приговор да ти дадат, а Ние да нема одговор и најубаво објаснување да наведеме.

34. Тие што ќе бидат влечени на своите лица во Џехенемот, ќе бидат во најлоша положба и најдалеку ќе заталкаат.

35. Ние на Муса Книга му дадовме и брат му Харун помошник му го направивме,

36. и рековме: „Отидете вие двајца кај народот кој доказите Наши ги негира.“ – и потоа тој народ потполно го уништивме.

37. А и Нуховиот народ, кога Пратениците за лага ги обвинуваа, го потопивме и на луѓето како поучен пример го направивме, а на насилниците страдање болно им подготвивме.

38. И на Ад и на Семуд и на жителите на Рес, и на многу народи помеѓу нив,

39. на сите примери за поука им наведувавме, и потоа сè сосема уништивме.

40. А тие поминуваат низ градот на кој се срушил кобен дожд – зарем не го гледаат?! – но сепак не го очекуваат оживувањето.

41. Кога ќе те видат, те исмејуваат: „Дали е ова тој што Аллах го испратил како Пратеник?

42. За малку од божествата наши да нè одврати, но ние верни им останавме.“ А кога ќе доживеат страдање, ќе дознаат кој далеку од Вистинскиот пат заталкал.

43. Кажи Ми ти Мене, дали ќе му бидеш чувар на тој што страста за свој бог ја зел?

44. Мислиш ли дека повеќето од нив сакаат да слушнат или дека настојуваат да сфатат? Тие се како добиток, дури и подалеку од Вистинскиот пат заталкале.

45. Зарем не гледаш како Господарот твој сенката ја издолжува – а да сака, ќе ја стави да мирува. А потоа направивме Сонцето да ја води.

46. А потоа малку по малку кон Себеси ја привлекуваме.

47. Тој ноќта ви ја направи покривка, сонот ви го направи одмор, а денот за движење.

48. И Тој ги испраќа ветровите како радосна вест, како претходници на Милоста Своја; и Ние од небото чиста вода спуштаме

49. за со неа веќе мртвиот предел да го оживееме и мноштвото добиток и мноштвото луѓе, кои ги создадовме, да ги напоиме.

50. А дождот Ние го расподелуваме меѓу нив за да размислат, а повеќето луѓе одбиваат сè освен неверувањето и неблагодарноста.

51. Да сакаме, во секој град ќе испратевме некого да опоменува;

52. затоа не отстапувај им на неверниците и со Куранот бори се против нив со голема борба.

53. Тој две мориња едно покрај друго остави: едното питко и слатко, другото солено и горко, а меѓу нив преграда и невидлива брана постави.

54. Тој од водата ги создава луѓето и прави да се роднини по крв и по сватовштина. Господарот твој е моќен за сè.

55. Наместо Аллах, тие ги обожуваат тие што не се во состојба никаква корист да остварат ниту од нив некаква штета да отстранат. Неверникот е шејтанов помагач против Неговиот Господар.

56. А Ние тебе те испративме само радосни вести да носиш и да опоменуваш.

57. Кажи: „За ова од вас не барам никаква награда, освен, тој што сака, да појде по Патот кој води до неговиот Господар.

58. Ти потпри се на Живиот, Кој не може да умре, и величај Го и заблагодарувај Му! А доволно е тоа што гревовите на робовите Свои добро ги знае,

59. Тој што за шест временски периоди небесата и Земјата и тоа што е меѓу нив ги создаде, и тогаш над Аршот се возвиши. Тој е Семилосниот, и за Него прашај го тој што знае.

60. А кога ќе им се каже: „Поклонете му се на сеџда на Семилосниот!“ – тие прашуваат: „А кој е Семилосниот? Зарем да се поклонуваме на сеџда само поради тоа што ти ни наредуваш?“ И уште повеќе се отуѓуваат.

61. Благословен нека е Тој што на небото големи ѕвезди создаде и на него Светилка даде и Месечина осветлена.

62. Тој прави ноќта и денот да се менуваат, тоа е поука за тој што сака да размисли или сака да биде благодарен.

63. А робови на Семилосниот се тие кои по Земјата мирно одат, а кога незналците ќе им се обратат, одговараат: „Мир!“;

64. и тие кои ги поминуваат ноќите пред Господарот свој поклонувајќи Му се на сеџда и стоејќи;

65. и тие кои велат: „Господару наш, поштеди нè од страдањето во Џехенемот затоа што страдањето во него е навистина неминовна пропаст,

66. тој е лошо престојувалиште и живеалиште;

67. и тие кои, кога даваат, не се расфрлаат и не се скржави, туку при тоа се придржуваат кон средината;

68. и тие кои покрај Аллах на друг бог не му се молат, и тие, коишто Аллах ги забранил, не ги убиваат, освен кога правдата бара, и кои не прават блуд; а кој тоа го прави, ќе ја искуси казната,

69. страдањето на оној свет двојно ќе му биде, и во него вечно понижен ќе остане,

70. освен тие што ќе се покајат и ќе поверуваат и добри дела ќе прават, Аллах нивните лоши дела во добри ќе ги смени, а Аллах простува и Милостив е.

71. А тој што ќе се покае и добри дела ќе прави, тој, навистина, на Аллах искрено Му се вратил;

72. и тие кои не присуствуваат при лагата и неделата, и кои додека поминуваат покрај безделништвото, поминуваат достоинствено;

73. и тие кои кога ќе бидат опоменати со доказите на Господарот свој, ни глуви ни слепи не остануваат;

74. и тие кои велат: „Господару наш, подари ни во жените наши и во децата наши радост, и направи нè предводници на богобојазливите!“

75. Тие, поради тоа што го трпеа, со одаи џенетски ќе бидат наградени и во нив со поздрав и благослов ќе бидат дочекувани.

76. Во нив вечно ќе останат, а какво прекрасно престојувалиште и живеалиште се тие!

77. Кажи: „Аллах не би ви подарил внимание да не е вашето обожување. Вие негиравте, и неминовно ве чека страдањето.

1. Та-син-мим.

2. Ова се ајети од Книгата јасна!

3. Зарем ќе се уништиш себеси затоа што тие не сакаат да станат верници?

4. Кога би сакале, Ние од небото еден знак би им пратиле пред кој тие своите глави би ги наведнале.

5. И ним не им доаѓа ниту една нова опомена од Семилосниот, а од неа да не се свртат.

6. И тие негираат, а ќе им дојдат вести за тоа за што се исмејуваа.

7. Зарем тие не гледаат како правиме од земјата да никнуваат разновидни благородни растенија?

8. Навистина во тоа има Знак, но повеќето од нив не веруваат,

9. а Господарот твој навистина е Силен и Милостив.

10. А кога Господарот твој го повика Муса: „Оди кај народот насилнички,

11. народот на фараонот за да се исплаши од Аллах“,

12. тој рече: „Господару мој, се плашам тие да не ме обвинат за лага.

13. Да не ми стане тешко во душата и јазикот да не ми се сплетка; па подај му пратеништво и на Харун, за да ми помогне,

14. а тие за мене обвинение за злодело имаат, па се плашам да не ме убијат“.

15. „Нема!“ – рече тој. – „Одете двајцата со доказите Наши, Ние со вас ќе бидеме и ќе слушаме.

16. Одете кај фараонот и кажете: „Ние сме Пратеници од Господарот на световите.

17. Дозволи им на синовите Израилови да појдат со нас!“

18. „Зарем не те одгледавме додека беше дете и зарем толку години од својот живот не помина меѓу нас?“ – рече фараонот –

19. „и ти го стори неделото кое го стори и згора на тоа си неблагодарен?!“

20. „Јас тогаш тоа го сторив, а бев од заталканите“ – рече –

21. „а од вас избегав затоа што од вас се плашев, па Господарот мој мудрост ми подари и Пратеник ме направи.

22. А за добродетелството за кое ми го префрлаш – да не е тоа што синовите Израилови робови ги направи?“

23. „А кој е Господарот на световите?“ – запраша фараонот.

24. „Господарот на небесата и на Земјата и на тоа што е меѓу нив, ако цврсто верувате“ – одговори тој.

25. „Слушате ли?“ – им рече фараонот на тие околу себе.

26. „Господарот ваш и Господарот на вашите дамнешни предци“ – рече Муса.

27. „Пратеникот кој ви е испратен, навистина е луд“ – рече фараонот.

28. „Господарот на истокот и на западот и на тоа што е меѓу нив, ако разбирате“ – рече Муса.

29. А фараонот рече: „Ако, освен мене, признаеш некој друг за бог, сигурно во зандана ќе те фрлам!“

30. „Зарем и тогаш кога нешто очигледно ќе ти донесам?“ – запраша тој.

31. „Па дај го, ако Вистината ја говориш!“ – рече фараонот.

32. И Муса го фрли својот стап, кога тој – вистинска змија.

33. И раката своја ја извлече, кога таа, за тие што ја гледаа – бела.

34. „Тој е навистина вешт маѓепсник“, – им рече фараонот на главешините околу себе –

35. „сака со својата маѓија од земјата ваша да ве изведе. Па што советувате?“

36. „Остави ги него и брат му,“ – рекоа – „а во градовите испрати собирачи,

37. сите вешти меѓепсници ќе ти ги донесат!“

38. И маѓепсниците во одреденото време и во означениот ден се собраа,

39. а на народот му беше кажано: „Сакате ли да се соберете

40. да бидеме со маѓепсниците, ако тие бидат победници?“

41. А кога дојдоа, маѓепсниците го запрашаа фараонот: „Дали за нас, навистина, ќе има награда ако бидеме победници?“

42. „Да,“ – одговори тој – „и тогаш сигурно ќе ми бидете најблиски“.

43. Муса им рече: „Фрлете го тоа што сакате да го фрлите!“

44. И тие ги фрлија јажињата свои и стаповите свои, и рекоа: „Со моќта на фараонот, ние секако ќе победиме!“

45. Потоа Муса го фрли својот стап, кој одеднаш го проголта тоа што тие лажно го изведоа.

46. Волшебниците тогаш, поклонувајќи се, на земја се фрлија

47. и рекоа: „Ние веруваме во Господарот на световите,

48. Господарот на Муса и на Харун.“

49. „Зарем му поверувавте нему пред јас да ви дозволам?!“ – извика фараонот. „Тој е вашиот учител, тој ве научил на маѓепсништвото – а вие ќе запомните: ќе ви ги исечам вашите нозе и раце накрст и сите ќе ве распнам!“

50. „Ништо страшно!“ – рекоа тие – „ние на Господарот свој ќе Му се вратиме.

51. Ние се надеваме дека Господарот наш гревовите ќе ни ги прости затоа што сме вистински верници.“

52. И Ние му објавивме на Муса: „Тргни во ноќта со робовите Мои, но ќе бидете гонети.“

53. И фараонот по градовите испрати собирачи.

54. „Овие се, навистина, мала група

55. и тие, навистина, нè разгневуваат,

56. а сите ние сме внимателни!“

57. И Ние ги изведовме од градините и реките,

58. од ризниците и од дворците восхитувачки.

59. Ете, така беше, и Ние дадовме тоа да го наследат синовите Израилови.

60. И тие, кога Сонцето изгреваше, ги стигнаа,

61. и кога едни со други се видоа, другарите на Муса повикаа: „Навистина нè стигнаа!“

62. „Нема,“ – рече тој – „Господарот мој е со мене, Тој патот ќе ми го покаже“.

63. И Ние му објавивме на Муса: „Удри со стапот свој по морето!“ – и тоа се раздели и секоја негова страна беше како голема планина,

64. и Ние тогаш другите таму ги приближивме,

65. а Муса и сите што беа со него ги спасивме,

66. потоа тие другите ги потопивме.

67. Тоа е навистина поука, и повеќето од нив не беа верници,

68. а Господарот твој е навистина Силен и Милостив.

69. И кажи им ја веста за Ибрахим,

70. кога таткото свој и народот свој ги запраша: „Што обожувате вие?“,

71. а тие одговорија: „Ги обожуваме киповите и везден им се молиме“.

72. Тој им рече: „Дали тие ве слушаат кога им се молите,

73. или дали можат да ви користат или наштетат?“

74. „Не“ – одговорија – „но ние запомнивме дека предците наши така постапуваа“.

75. „А дали гледате“ – запраша тој – „дека тие кои вие ги обожувате,

76. и кои ги обожувале предците ваши,

77. се, навистина, мои непријатели? Освен Господарот на световите.

78. Кој ме создаде и на Вистинскиот пат ме упати,

79. и Кој ме храни и пои,

80. и Кој, кога ќе се разболам, ме лечи,

81. и Кој животот ќе ми го одземе, и Кој потоа ќе ме оживее,

82. и Кој, копнеам за тоа, грешките мои на Судниот ден ќе ми ги прости!

83. Господару мој, подари ми мудрост и придружи ме кон добрите

84. и направи по добро да ме спомнуваат тие што по мене ќе дојдат

85. и направи ме еден од тие кој џенетските благодати ќе ги наследи,

86. и на татко ми прости му, тој е еден од заталканите,

87. и не посрамотувај ме на Денот кога луѓето ќе бидат оживеани,

88. на Денот кога никакво богатство, а ни синовите, нема од корист да бидат,

89. само тој што кај Аллах со чисто срце ќе дојде, спасен ќе биде.“

90. И Џенетот на богобојазливите ќе им се приближи,

91. а Џехенемот на заталканите ќе им се укаже,

92. и ќе им се каже: „Каде се тие што ги обожувавте,

93. освен Аллах? Можат ли тие да ви помогнат, а можат ли и себеси да си помогнат?“

94. – па тие и тие кои во заблуда ги донеле во него ќе бидат фрлени,

95. и војските на Иблис – сите заедно.

96. и тие, карајќи се во него, ќе зборуваат:

97. „Се колнеме во Аллах, навистина бевме во јасна заблуда,

98. кога со Господарот на световите ве изедначувавме,

99. а на лошиот пат не заведоа само злосторниците,

100. па немаме ни заземач,

101. ни близок пријател,

102. ние само да се вратиме, па да станеме верници!“

103. Тоа е поука, но повеќето од нив не се верници,

104. а Господарот твој е навистина Силен и Милостив!

105. И народот на Нух ги сметаше Пратениците за лажни.

106. Кога братот нивен, Нух, им рече: „Како тоа да не се плашите од Аллах?

107. Јас сум ви, сигурно, поверлив Пратеник,

108. затоа, плашете се од Аллах и бидете ми послушни!

109. За ова од вас не барам никаква награда, мене Господарот на световите ќе ме награди.

110. Затоа плашете се од Аллах и бидете ми послушни!“

111. Тие рекоа: „Како да те послушаме кога најниската класа на луѓе те следи?“

112. „Јас не знам што прават тие,“ – рече тој –

113. „сите пред Господарот мој, да знаете, сметка ќе полагаат,

114. а јас верниците нема да ги избркам,

115. јас само јавно опоменувам.“

116. „Ако не престанеш, о, Нух,“ – рекоа тие – „сигурно ќе бидеш каменуван!“

117. „Господару мој,“ – рече тој – „народот мој за лага ме обвинува,

118. па Ти мене и ним пресуди ни, а мене и верниците кои се со мене, спаси нè!“

119. И Ние него и тие што беа со него, во натоварен брод ги спасивме,

120. а останатите ги потопивме.

121. Тоа е поука, но повеќето од нив не се верници,

122. а Господарот твој е навистина Силен и Милостив!

123. И Ад ги сметаше Пратениците за лажни.

124. Кога братот нивен, Худ, им рече: „Како тоа да не се плашите од Аллах?

125. Јас сум ви, сигурно, поверлив Пратеник,

126. затоа, плашете се од Аллах и бидете ми послушни!

127. За ова од вас не барам никаква награда, мене Господарот на световите ќе ме награди.

128. Зошто на секоја височинка, забавувајќи се, палати ѕидате

129. и градите тврдини како вечно да ќе живеете,

130. а кога казнувате, казнувате како насилници?

131. Плашете се од Аллах и бидете ми послушни!

132. Плашете се од Тој што ви го дарува тоа што го знаете,

133. ви дарува добиток и синови,

134. и градини и извори.

135. Јас, навистина, се плашам за вас од страдањето на Големиот ден.“

136. Тие рекоа: „Нам ни е сеедно ако нè советуваш или не нè советуваш,

137. вака веруваа древните народи,

138. и ние нема да бидеме измачувани.“

139. И тие продолжија за лага да го обвинуваат, па Ние ги уништивме. Тоа е поука, но повеќето од нив не се верници,

140. а Господарот твој е навистина Силен и Милостив!

141. И Семуд ги сметаше Пратениците за лажни.

142. Кога братот нивен, Салих, им рече: „Како тоа да не се плашите од Аллах?

143. Јас сум ви, сигурно, поверлив Пратеник,

144. затоа, плашете се од Аллах и бидете ми послушни!

145. За ова од вас не барам никаква награда, мене Господарот на световите ќе ме награди.

146. Зарем мислите дека тука ќе бидете оставени безбедни,

147. во градините и меѓу изворите,

148. во посевите и меѓу палмите со плодовите зрели?

149. Вие во планините многу вешто куќи клесате,

150. затоа плашете се од Аллах и бидете ми послушни,

151. и не слушајте ги наредбите на тие што во злото претеруваат,

152. кои на Земјата ред не воспоставуваат, туку неред.“

153. Тие рекоа: „Ти си само маѓепсан,

154. ти си човек како и ние; затоа донеси едно чудо ако е Вистина тоа што го зборуваш!“

155. „Еве, тоа е камила,“ – рече тој – „еден ден таа ќе пие, а во другиот ден вие,

156. и не правете ѝ никакво зло за да не ве стигне страдањето на Големиот ден!“

157. Но, тие ја заклаа и потоа се покајаа,

158. и ги стигна казната! Тоа е поука, но повеќето од нив не се верници,

159. а Господарот твој е навистина Силен и Милостив!

160. И Лутовиот народ ги сметаше Пратениците за лажни.

161. Кога братот нивен, Лут, им рече: „Како тоа да не се плашите од Аллах?

162. Јас сум ви, сигурно, поверлив Пратеник,

163. затоа, плашете се од Аллах и бидете ми послушни!

164. За ова од вас не барам никаква награда, мене Господарот на световите ќе ме награди.

165. Зошто вие, покрај целиот свет, имате односи со мажи,

166. а жените свои, кои за вас Господарот ваш ги создал, ги оставате? Вие сте луѓе кои секоја граница на злото ја преминувате“.

167. Тие рекоа: „Ако не престанеш, о, Лут, сигурно ќе бидеш протеран!“

168. „Јас се згрозувам од тоа што вие го правите!“ – рече тој.

169. „Господару мој, сочувај ме мене и семејството мое, од казната за тоа што тие го прават!“

170. И Ние го сочувавме него и семејството негово – сите,

171. освен старицата, која остана со тие што казната ја искусија,

172. а потоа останатите ги уништивме

173. спуштајќи врз нив дожд, а колку страшен дожд за тие што беа предупредени!

174. Тоа е поука, но повеќето од нив не се верници,

175. а Господарот твој е навистина Силен и Милостив!

176. И жителите на Ејка ги сметаа Пратениците за лажни.

177. Кога Шуајб им рече: „Како тоа да не се плашите од Аллах?

178. Јас сум ви, сигурно, поверлив Пратеник,

179. затоа, плашете се од Аллах и бидете ми послушни!

180. За ова од вас не барам никаква награда, мене Господарот на световите ќе ме награди.

181. На литарот правилно мерете и не скусувајте,

182. и на вагата со исправна мерка мерете,

183. и на луѓето правата нивни не им ги намалувајте и безредие по Земјата не правете,

184. и плашете се од Тој што ве создаде и вас и народите дамнешни!

185. Тие рекоа: „Ти си само маѓепсан;

186. и ти си само човек како и ние; за нас ти си вистински лажливец;

187. затоа спушти врз нас парче од небото, ако Вистината ја зборуваш!

188. „Господарот мој добро знае што правите вие.“ – рече тој.

189. И тие продолжија да го обвинуваат за лага, па ги стигна казна од темниот облак; а тоа беше ден на големата казна!

190. Тоа е поука, но повеќето од нив се неверници,

191. а Господарот твој, е навистина Силен и Милостив!

192. И Куранот сигурно е објава од Господарот на световите;

193. поверливиот Џибрил го донесува

194. на срцето твое, за да опоменуваш,

195. на јасен арапски јазик.

196. Тој е спомнат во книгите на претходните Пратеници,

197. зарем на овие не им е доказ тоа што за него знаат учените луѓе на синовите Израилови?

198. А да го објавуваме и на некој неарап,

199. па тој да им го чита, повторно во него не би поверувале.

200. Ете така, Ние во срцата на грешниците внесуваме,

201. тие во него нема да веруваат сè додека не го видат неиздржливото страдање,

202. кое одеднаш ќе им дојде, кога најмалку ќе го очекуваат,

203. па ќе речат: „Ќе ни се даде ли малку време?“

204. Па зарем тие казната Наша ја избрзуваат?!

205. Што мислиш, ако Ние им дозволиме со години да уживаат,

206. и на крајот ги снајде заканата,

207. зарем ќе имаат нешто од слаткиот живот кој го поминувале?

208. Ние ниту еден град не разурнавме, пред да им дојдат тие што ги опоменувале,

209. за да примат поука; Ние не бевме неправедни.

210. Куранот не го донесуваат шејтани,

211. незамисливо е тие да го прават тоа; тие не се способни за тоа,

212. тие никако не можат да го прислушкуваат.

213. Затоа, покрај Аллах, не му се моли на друг бог – за да не бидеш еден од тие што ќе бидат мачени!

214. И опоменувај ги своите најблиски роднини,

215. и биди љубезен кон верниците кои те следат!

216. А ако не те послушаат, ти кажи: „Јас немам ништо со тоа што вие го правите,

217. И потпри се на Силниот и Милостивиот,

218. Кој те гледа кога стануваш,

219. и твоето наведнување меѓу тие кои чинат сеџда,

220. бидејќи Тој, навистина, сè слуша и сè знае.

221. Дали да ве известам кому му доаѓаат шејтаните?

222. Тие му доаѓаат на секој лажливец, грешник,

223. тие прислушкуваат, а повеќе лажат.

224. А заведениот ги следи поетите.

225. Зарем не знаеш дека тие во секој говор навлегуваат,

226. и дека го говорат тоа што не го прават,

227. а така не говорат само тие што веруваат и добри дела што прават, и кои често Аллах Го спомнуваат, и кои возвраќаат на навредите. А насилниците сигурно ќе сознаат во каква мака ќе се вовлечат.

1. Та-син. Ова се ајети од Куранот и Книгата јасна,

2. упатство и радосна вест за верниците,

3. кои намазот (молитвата) го извршуваат и зекат даваат и кои во оној свет цврсто веруваат.

4. На тие што не веруваат во оној свет, Ние им ги прикажуваме како убави постапките нивни – па тие талкаат;

5. нив ги чека злобна казна, а на оној свет ќе бидат сосема изгубени,

6. а ти, навистина, го примаш Куранот од Мудриот и Сезнајниот!

7. Кога Муса му рече на семејството свое: „Видов оган, ќе ви донесам оттаму вест некаква, или ќе ви донесам разгорен оган за да се загреете.“

8. Некој, кога му се приближи, го повика: „Нека се благословени тие што се наоѓаат на местото на кое е огнот и тие околу него, и нека е славен Аллах, Господарот на световите!

9. „О, Муса, Јас сум Аллах, Силниот и Мудриот!

10. Фрли го својот стап!“ Па кога го виде дека се движи како да е брза змија, тој се оддалечи и не се врати. „О, Муса, не плаши се! Пратениците кај Мене не треба од ништо да се плашат;

11. а на тој што грев ќе направи, а потоа злото со добро дело ќе го замени, навистина ќе му простам и милостив ќе бидам!

12. Стави ја раката своја во пазувите свои, ќе се појави бела, но нема да биде болна – ќе биде едно од деветте знаци за фараонот и за народот негов; тие се навистина народ грешен, непослушен.

13. И кога знаците Наши јасно им дојдоа, тие рекоа: „Ова е вистинска маѓија!“

14. И тие, неправедни и арогантни, ги негираа, но во себе веруваа дека се вистински, па погледај како завршија интригантите.

15. На Давуд и Сулејман знаење им дадовме и тие кажаа: „Сета благодарност му припаѓа на Аллах Кој нè одликуваше над многуте верници, робови Свои!“

16. И Сулејман го наследи Давуд и рече: „О, луѓе, дадено ни е да ги разбираме птичјите гласови и сешто ни е дадено; ова е навистина вистинска благодат!“

17. И му се собраа на Сулејман војските негови, џините, луѓето и птиците, беа собирани па водени,

18. и кога стигнаа до долината на мравките, една мравка рече: „О, мравки, влегувајте во живеалиштата свои за да не ве прегази Сулејман и војските негови, а тоа и да не го забележат!“

19. И Тој се насмеа гласно на зборовите нејзини и рече: „Господару мој, вдахни ми да бидам благодарен на благодатта Твоја, која ми ја укажа мене и на родителите мои, и да правам добри дела за задоволството Твое, и внеси ме, со милоста Своја, меѓу добрите робови Свои!“

20. И Тој изврши смотра на птиците, па рече: „Зошто не го гледам Пупунецот, отсутен ли е?

21. Ако не ми донесе разумно оправдување, со тешка казна ќе го казнам или ќе го заколам!“

22. Не помина многу време, а тој дојде, па рече: „Го дознав тоа што ти не го знаеш, од Саба[1] ти носам поверлива вест. ——— [1] Саба – древно кралство на територијата на денешен Јемен.

23. Видов една жена како владее и дека сè и сешто ѝ е дадено, а има и величествен престол,

24. видов дека таа и народот нејзин на Сонцето му се клањаат, а не на Аллах. Шејтанот им ги прикажал убави постапките нивни и од Вистинскиот пат ги одвратил, па тие не знаат да го најдат Вистинскиот пат

25. за да Му се клањаат на Аллах, Кој го обелоденува тоа што е скриено на небесата и на Земјата и Кој го знае тоа што го криете и тоа што јавно го изнесувате.

26. Аллах е, нема друг бог освен Него, Господарот на Аршот величествен!

27. „Ќе видиме,“ – рече Сулејман – „дали ја зборуваш вистината или не.

28. Однеси го ова мое писмо, па фрли им го, а потоа оддалечи се малку од нив и погледни што ќе ти одговорат!“

29. „О, големци,“ – рече таа – „мене ми е доставено едно писмо вредно за почит!

30. Сигурно е од Сулејман и сигурно е: „Во името на Аллах, Семилосниот, Милостивиот!

31. Не правете се поголеми од мене, туку дојдете да ми се покорите.“

32. „О, големци,“ – рече таа – „советувајте ме што треба во овој случај да сторам; јас без вас ништо не сакам да одлучам!“

33. „Ние сме многу силни и храбри,“ – рекоа тие – „но ти наредуваш. Па, размисли што ќе наредиш!“

34. „Кога царевите ќе освојат некој град,“ – рече таа – „тие го разоруваат, а неговите угледни жители ги прават понижени; ете, така постапуваат.

35. Ќе им испратам еден подарок и ќе видам со што гласниците ќе се вратат.“

36. И кога гласникот излезе пред Сулејман, овој му рече: „Зарем со богатство мене да ме придобиете? Тоа што Аллах мене ми го дал е подобро од тоа што вам ви дал. Вие му се радувате на тоа што ви се дава!

37. Врати се кај нив! Ние ќе донесеме војски на кои нема да може да им се спротивстават и ќе ги протераме од Саба понижени и покорени.

38. О, големци, кој од вас ќе ми го донесе нејзиниот престол, пред да ми дојдат како муслимани.“

39. „Јас ќе го донесам,“ – рече Ифрит[2], еден од џините – „пред да станеш од своето место, јас сум за тоа силен и доверлив“. ——— [2] Ифрит – најмоќниот џин; нивен предводник.

40. „А јас ќе го донесам“ – рече тој што го имаше знаењето од Книгата – „пред да трепнеш со окото“. И кога Сулејман виде дека престолот е веќе пред него поставен, извика: „Ова е благодат од Господарот мој, Кој ме искушува дали благодарен или неблагодарен ќе бидам. А кој е благодарен – во своја корист е благодарен, а кој е неблагодарен – па Господарот мој е Независен и Благороден.“

41. „Смени го изгледот на нејзиниот престол да видиме дали ќе го препознае или не!“

42. И кога таа дојде, ѝ беше кажано: „Дали е ваков престолот твој?“ „Како да е тој!“ – извика таа. „А нам пред неа ни беше дадено знаењето, и ние сме муслимани.“

43. А за да не верува исправно, неа ја спречија тие кои таа покрај Аллах ги обожуваше!

44. „Влези во дворецот!“ ѝ беше кажано. Кога таа го погледна, помисли дека е длабока вода, па го крена фустанот, разоткривајќи ги своите нозе. „Овој дворец е поплочен со сјајно стакло!“ – рече тој. „Господару мој!“ – извика таа – „Јас си сторив насилство на себеси и во друштво на Сулејман, Му се предавам на Аллах, Господарот на световите!“

45. А на Семуд му го пративме братот негов, Салих: „Само Аллах обожувајте Го!“ – а тие се поделија во две групи кои меѓусебно се препираа.

46. „О, народе мој,“ – им говореше тој – „зошто го барате злото, пред доброто? Зошто не барате прошка од Аллах, за да ви се укаже милоста?“

47. „Ние те сметаме тебе и тие што се со тебе за кобен предзнак!“ – рекоа тие. „Вашиот кобен предзнак е кај Аллах,“ – рече тој – „вие сте народ кој е ставен на искушение.“

48. Во градот имаше деветмина кои по земјата, не ред, туку неред правеа.

49. „Заколнете се во Аллах,“ – рекоа – „дека во ноќта него и семејството негово ќе го убиеме, а тогаш на неговиот најблизок крвен сродник ќе му кажеме: ,Ние не присуствувавме на убиството на семејството негово, ние, навистина, вистината ја говориме.“

50. И смислуваа сплетки, па и Ние, но тие тоа не го чувствуваа,

51. па погледни каква беше последицата на сплеткарењето нивно: ги уништивме сите – и нив и народот нивен.

52. Ете ги куќите нивни, пусти се поради неправдата која ја правеа – тоа е навистина поука за народот кој знае,

53. а ги спасивме тие што веруваа и кои од Аллах се плашеа и од гревовите се чуваа.

54. И Лут го пративме, кога му рече на народот свој: „Зошто правите разврат, јавно, едни пред други?

55. Зарем, навистина, со страст им приоѓате на мажите, наместо на жените? Вие сте навистина народ кој не знае.“

56. А одговорот на нарадот негов, гласеше: „Избркајте го семејството на Лут од вашиот град, тие се чисти и невини луѓе!“

57. И Ние го спасивме него и семејството негово, сите, освен сопругата негова. Ние одредивме таа да остане со тие кои казната ќе ја искусат,

58. и пуштивме врз нив камен дожд, а колку страшен дожд за тие што беа предупредени!

59. Кажи: „Сета благодарност Му припаѓа на Аллах и нека е мир над робовите Негови кои Тој ги одбрал!“ Кој е подобар: Аллах или тие кои Нему Му ги здружуваат.

60. Тој Кој небесата и Земјата ги создаде и Кој од небото ви спушта дожд со чија помош Ние даваме да позеленат градините прекрасни, невозможно е вие да направите да израснат дрвјата нивни. Зарем покрај Аллах постои друг бог?! Не постои, но тие се народ кој други со Него изедначуваат.

61. Тој Кој Земјата за живеалиште ја направи и низ неа реки спроведе и на неа стабилни планини постави и две мориња прегради. Зарем покрај Аллах постои друг бог?! Не постои, туку повеќето од нив не знаат.

62. Тој Кој на човекот кој е во неволја, кога ќе Му се обрати, му се одѕива, и Кој злото го отстранува и Кој на Земјата едни со други ве сменува. Зарем покрај Аллах постои друг бог?! Колку малку размислувате!

63. Тој Кој во темнините, на копното и на морето, патот ви го покажува и Кој ветровите како радосна вест пред милоста Своја ги испраќа. Зарем покрај Аллах постои друг бог?! Аллах е високо над тие кои Му ги здружуваат!

64. Тој Кој од ништо создава сè, Кој тоа повторно ќе го направи, и Кој снабдувањето од небо и од земјата ви го дава. Зарем покрај Аллах постои друг бог?! Кажи: „Докажете ако ја зборувате вистината!“

65. Кажи: „Никој, освен Аллах, ни на небото ни на Земјата, не го знае гајбот; и тие не знаат кога ќе бидат оживеани.“

66. Зарем тие за оној свет знаат нешто? Ништо! Тие се сомневаат во него, тие се слепи спрема него.

67. Неверниците велат: „Зарем кога ќе станаме земја, и ние и предците наши, навистина оживеани ќе бидеме?

68. Ова уште одамна ни се ветува, и нам и на предците наши, а ова се само измислици на древните народи.

69. Кажи: „Патувајте по светот и видете како завршиле злосторниците!“

70. И не тагувај поради нив и нека не ти биде тешко во душата поради сплетките нивни.

71. „Кога, веќе еднаш, ќе се оствари тоа ветување, ако Вистината ја говорите?“ – прашуваат тие.

72. Кажи: „Сигурно ќе ве стигне нешто од тоа што го избрзувате!“

73. А Господарот твој е неизмерно добар кон луѓето, но повеќето од нив не се благодарни.

74. Господарот твој добро го знае тоа што градите нивни го кријат и тоа што јавно го изнесуваат.

75. Нема ништо скриено ни на небото ни на Земјата, а да не е во Книгата јасна.

76. Овој Куран на синовите Израилови најмногу им кажува за тоа за што не се согласуваат,

77. и тој е, навистина, упатство и милост на верниците.

78. Господарот твој по правдата Своја ќе им пресуди; Тој е Силниот и Сезнајниот,

79. затоа потпри се на Аллах, затоа што ти, навистина, ја следиш Јасната Вистина!

80. Ти не можеш мртвите да ги повикуваш ни глувите да ги довикуваш кога со грбовите ќе се завртат,

81. ниту можеш да ги упатиш слепите кои се во заблуда; можеш само да ги повикаш тие кои во зборовите Наши веруваат. Тие се предани!

82. И кога ќе дојде времето тие да бидат казнети, Ние ќе направиме од земјата да излезе едно животно кое ќе им каже дека луѓето во доказите Наши не биле уверени.

83. А на Денот кога од секој народ ќе собереме куп од тие што доказите Наши ги негираа – тие ќе бидат собирани па приведувани,

84. и кога ќе дојдат, Тој ќе запраша: „Дали вие доказите Мои ги негиравте не размислувајќи за нив, или што правевте?“

85. И нив ќе ги стигне казна затоа што беа насилници, па нема да можат ни збор да изустат.

86. Зарем не видоа дека ноќта ја направивме за во неа да одморат, а денот видлив?! Тоа се, навистина, докази за народот кој верува.

87. А на Денот кога во рогот ќе се дувне, па смртно ќе се преплашат и тие на небесата и тие на Земјата, освен тие кои Аллах ќе ги поштеди, сите понизно ќе Ми дојдат.

88. Ти ги гледаш планините и мислиш дека се неподвижни, а тие се движат[3] како што се движат облаците, тоа е дело на Аллах, Кој сè совршено создал; Тој навистина го знае тоа што го правите. ——— [3] Се однесува на движењето на земјината кора, литосферата, чиишто најдлабоки и највисоки делови се планините, врз океанот од магма. Ова во географската наука е познато како тектоника на плочи.

89. Тие што ќе направат добро дело, ќе добијат голема награда за него и од стравот на Судниот ден ќе бидат поштедени,

90. а тие што ќе нанесуваат зло, во Огнот на глава ќе бидат турнати. „Па зарем вие се казнувате, освен за тоа што го правевте?“

91. Јас примив заповед да Го обожувам само Господарот на овој град кој Тој го направи свет – а сè Му припаѓа Нему – и наредено ми е да Му бидам послушен

92. и Куранот да го кажувам; Тој што ќе оди по Вистинскиот пат на Вистинскиот пат е за свое добро, а на тој што е во заблуда, ти кажи му: „Јас само опоменувам.“

93. И кажи: „Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Тој знаците Свои ќе ви ги покаже, па вие ќе ги познаете!“ А Господарот твој не e немарен кон тоа што го правите.

1. Та-син-мим.

2. Ова се ајети од Книгата јасна!

3. Ние ќе ти кажеме некои вести за Муса и за фараонот, така како што беше, и тоа за тие луѓе што веруваат.

4. Фараонот во земјата се возгордеа, и жителите нејзини на групи ги подели; едните ги угнетуваше, машките деца им ги колеше, а женските во живот ги оставаше; тој навистина беше безредник.

5. А Ние сакавме, тие што на Земјата беа угнетувани, со милоста да ги облееме и предводници и наследници да ги направиме.

6. И на Земјата власт да им подариме, а на фараонот и Хаман и војските нивни да им дадеме да го доживеат токму тоа од што се плашеа.

7. И Ние ја вдахнавме мајката на Муса: „Дој го, а кога ќе се исплашиш за неговиот живот, пушти го в река, и не плаши се и не тагувај, Ние навистина ќе ти го вратиме, и Пратеник ќе го направиме.

8. И го најдоа луѓето на фараонот, за да им стане непријател и мака; навистина фараонот и Хаман и војските нивни, секогаш грешеа.

9. И жената на фараонот рече: „Тој ќе ни биде радост и мене и тебе! Не го убивајте, можеби од корист ќе ни биде, а можеме и да го посиниме“. – а тие ништо не претчувствуваа.

10. И срцето на Мусаовата мајка остана празно, замалку да признаеше, да не го зацврсневме Ние срцето нејзино и верничка ја направивме.

11. И таа ѝ рече на сестрата негова: „Оди по него!“ И таа го гледаше оддалеку, а тие ништо не забележаа.

12. А Ние веќе му ги бевме забраниле доилките, па таа рече: „Сакате ли да ви го покажам семејството кое за него ќе се грижи и кое добро ќе му посакува?“

13. И го вративме кај мајката негова да се радува и да не тагува, и да се увери дека Аллаховото ветување е вистинито; но повеќето од нив не знаат.

14. И кога тој стаса и доби сила, му дадовме мудрост и знаење; така Ние ги наградуваме тие што прават добри дела.

15. И тој влезе во градот, незабележан од жителите негови, и во нив сретна двајца луѓе кои се тепаат, едниот му припаѓаше на неговиот, а другиот на непријателскиот народ, па неговиот сонародник го повика на помош против оној од непријателскиот народ, и Муса го удри со рака и го усмрти. „Ова е шејтанова работа!“ – извика. „Тој е навистина очигледен непријател кој доведува во заблуда!“

16. „Господару мој,“ – рече тогаш – „јас себеси зло си нанесов, прости ми!“ И Тој му прости, Тој навистина простува и Милостив е.

17. „Господару мој,“ – рече – „поради тоа што благодати ми укажа, никогаш повеќе нема на злосторниците од помош да им бидам!“

18. И Муса во градот осамна престрашен, очекувајќи што ќе биде, кога тој истиот од вчера повторно го повика на помош. „Ти си во јасна заблуда!“ – му рече Муса.

19. И кога се обиде да го зграпчи заедничкиот непријател, другиот му рече: „О, Муса, зарем ќе ме убиеш и мене како што вчера уби човек? Ти сакаш на Земјата сила да применуваш, а не сакаш да смируваш!“

20. И еден човек, од крајот на градот дотрча: „О, Муса, главешините се договараат да те убијат, затоа бегај, јас сум ти искрен советник!“ – му рече.

21. И Муса излезе од градот, престрашен, исчекувајќи што ќе се случи. „Господару мој!“ – рече – „спаси ме од народот насилнички,“

22. И кога се упати кон Медјен, тој рече: „Господарот мој, ќе ми го покаже патот!“

23. А кога стигна до водата медјенска, околу неа затекна многу луѓе како го напојуваат добитокот, а малку подалеку од нив, здогледа две жени кои (добитокот) го одбиваа од водата. „Што правите?“ – запраша тој. „Ние не напојуваме сè додека овчарите не заминат!“ – одговорија тие – „а таткото ни е многу стар.“

24. И тој им го напои (добитокот), а потоа отиде во ладовинка и рече: „Господару мој, навистина имам потреба за било какво добро да ми дадеш!“

25. И едната од нив потоа му дојде, одејќи срамежливо, и рече: „Татко ми те повикува да те награди, поради поењето!“ И кога тој дојде и му кажа што доживеал, тој рече: „Не стравувај, се спаси од народот насилнички!“

26. „О, татко мој,“ – рече едната од нив – „земи го во наем, најдобро е да изнајмиш силен и поверлив.“

27. „Јас сакам да те оженам со едната од овие две мои ќерки,“ – рече тој – „но треба осум години да ми служиш; а ако наполниш десет, тоа ќе биде твоја добра волја, а јас не сакам да те присилувам на тоа; ти ќе видиш, ако даде Бог, дека сум добар.“

28. „Нека биде така меѓу мене и тебе!“ – рече Муса – „Кој, од тие два рока, и да го исполнам, нема што да ми се приговори, а Аллах е сведок за тоа што сме се договориле!“

29. И кога Муса го исполни договорениот рок и тргна со семејството свое, тој здогледа оган на едната страна од планината и му кажа на семејството свое: „Почекајте, јас навистина здогледав оган, можеби од него ќе ви донесам некаква вест, или разгорен оган, за да се згреете.“

30. А кога дојде до огнот, некој го викна од десната страна на долината, од стеблото, во благословениот крај: „О, Муса, Јас сум Аллах, Господарот на световите!“

31. „И фрли го својот стап!“ И кога виде дека се движи како итра змија, се повлече и не се заврте. „О, Муса, пријди и не плаши се! Ти си од сигурните!

32. Стави ја раката своја во пазувите свои, ќе се појави бела, а без маана, и приближи ја раката покрај себе од страв! Ете, тоа се два знака[1] од Господарот твој, за фараонот и за главешините негови, тие се навистина народ грешен, непослушен!“ ——— [1] Два од деветте знака.

33. „Господару мој,“– рече – „јас убив еден невин човек, па се плашам тие да не ме убијат мене.

34. А мојот брат Харун, е поречит од мене, па испрати го и него со мене, како мој помошник, да ги потврди зборовите мои, затоа што се плашам да не ме наречат лажливец.“

35. „Ќе ти помогнеме со твојот брат,“ – рече Тој – „и на двајцата доказ ќе ви дадеме, па тие нема да се осмелат да ви пријдат, и со Нашите знаци, вие двајцата и тие што ќе ве следат, ќе станете победници.“

36. И кога Муса им ги донесе Нашите јасни докази, тие повикаа: „Ова е само смислена маѓија, не сме слушнале дека вакво нешто се случувало во времето на предците наши!“

37. „Господарот мој добро го знае тој што го носи упатството од Него,“ – рече Муса – „и тој што на крајот ќе победи, а насилниците навистина нема да успеат!“

38. „О, главешини,“ – рече фараонот – „јас не знам дека вие имате друг бог освен мене, а ти, о, Хаман, печи ми тули и соѕидај ми кула за да се качам кај Мусаовиот Бог, бидејќи јас мислам дека тој е лажливец!“

39. А тој и војските негови, без никаква основа, се возгордеаја на Земјата и мислеа дека нема да Ни бидат вратени.

40. Па Ние го зграпчивме и него и војските негови и во морето ги фрливме; погледни како завршија насилниците!

41. А ги направивме предводници, кои повикуваа во тоа поради што се оди во Оган, а на Судниот ден никој нема да им помогне.

42. И ги попративме со проклетство на овој свет, а на оној свет од секое добро ќе бидат оддалечени.

43. И Ние на Муса Книга му дадовме, откако древните народи ги уништивме, да им биде светло на луѓето, и упатство, и милост, за да се опоменат!

44. Ти не беше на западната страна кога на Муса пратеништвото му го доверивме, а не беше ни сведок на тоа.

45. Ние многу народи создадовме и тие долго живееја, а ти не престојуваше меѓу жителите на Медјен за да им ги кажуваш зборовите Наши, туку Ние, за нив ти кажуваме вести.

46. Ти не беше кај Тур кога го повикавме, а Ние те испративме како милост од Господарот твој за да ги опоменуваш луѓето на кои, пред тебе, не им дошол никој кој би ги опоменал, за да се опаметат,

47. да не речат, кога ќе ги стигне казната поради тоа што го правеле: „Господару наш, зошто не си ни испратил Пратеници, па Твоите докази да ги следиме и верници да бидеме?“

48. А кога им доаѓа Вистината од нас, тие велат: „Зошто не му е дадено истото како што му е дадено на Муса?“ А зарем тие, уште одамна, не го негираа тоа што му е дадено на Муса?! Тие велат: „Две маѓии, едната ја поддржува другата.“ – и велат: „Ние ниту во една не веруваме!“

49. Кажи: „Па донесете вие книга од Аллах која подобро упатува на Вистинскиот пат отколку овие две, па неа да ја следам, ако вистината ја говорите!“

50. Па ако не ти се одѕвијат, тогаш знај дека тие единствено ги следат своите страсти, а не Аллаховото упатство! Аллах навистина нема да му укаже на Вистинскиот пат на народот што самиот себеси неправда си прави.

51. А Ние им објавуваме збор по збор, за да размислат.

52. На тие на коишто им дадовме Книга пред Куранот, веруваат во неа,

53. а кога им се кажува, велат: „Ние веруваме во него, тој е Вистина од Господарот наш, ние и претходно бевме муслимани.“

54. Тие ќе добијат двојна награда за тоа што го трпат и бидејќи на злото со убаво возвраќаат и од тоа што им го даваме делат.

55. А кога ќе слушнат бесмислици, од нив се вртат и велат: „На нас нашите дела, а на вас вашите дела, мир со вас! Ние не го сакаме друштвото на незналците.“

56. Ти навистина не можеш да го упатиш на Вистинскиот пат тој што ти сакаш да го упатиш, Аллах му укажува на Вистинскиот пат на тој што Тој сака и Тој добро ги знае тие кои по Вистинскиот пат ќе тргнат.

57. Тие велат: „Ако со тебе го следиме Вистинскиот пат, од родниот крај брзо ќе бидеме избркани.“ Зарем не им го воспоставивме Светиот Храм безбеден, сигурно место каде што се слеваат разновидни плодови како снабдување од Нас, меѓутоа, повеќето од нив не знаат.

58. А колку села и градови Ние уништивме, чиишто жители во животот расипници беа! Ене ги домовите нивни, малкумина по нив ги населуваа, Ние ги наследивме.

59. А Господарот твој никогаш не ги уништуваше населбите додека во престолнината нивна Пратеник не испратеше, кој доказите Наши им ги кажуваше. И Ние населбите ги уништувавме само кога жителите нивни стануваа насилници.

60. Сè што ви е подарено се само уживања и украси во животот на овој свет, а тоа што е кај Аллах, подобро и трајно е. Зошто не се опаметите?

61. Како може да биде еднаков тој кому убава награда му ветивме, и која ќе ја добие, со тој кому му дадовме да се насладува во животот на овој свет, а кој потоа на оној свет во Огнот ќе биде фрлен?

62. А на Денот кога Тој ќе ги повика и ќе ги запраша: „Каде се тие што Ми ги здружувавте?“

63. Тие, над кои зборот се оствари,[2] ќе речат: „Господару наш, овие кои во заблуда ги насочивме, ги насочивме само затоа што и самите во заблуда бевме; ние пред Тебе се откажуваме од нив, тие нас не нè обожуваа.“ ——— [2] Се однесува на тие кои себеси се претставувале како божества или повикувале да се обожува некој друг освен Аллах.

64. „Повикајте ги божествата ваши!“ – ќе им се каже, па тие ќе ги повикаат, но тие нема да им се одѕвијат и страдање ќе доживеат и ќе зажалат што не биле на Вистинскиот пат.

65. А на Денот кога Тој ќе ги повика и ќе ги запраша: „Што им одговоривте на Пратениците?“ –

66. тој Ден тие нема да знаат што да одговорат, па ни меѓу себе нема ништо да се прашаат.

67. А тој што ќе се покае, и што ќе верува, и што добри дела ќе прави, тој ќе биде успешен!

68. Господарот твој создава што сака, и Тој одбира. Тие немаат право да бираат. Возвишен нека е Аллах и високо над тие кои Му ги изедначуваат!

69. Господарот твој го знае тоа што нивните срца го кријат и тоа што го искажуваат.

70. Тој е Аллах, друг бог освен Него нема; Нему Му припаѓа сета благодарност и на овој и на оној свет! Само Тој суди и на Него ќе Му се вратите!

71. Кажи: „Кажете ми вие мене, ако Аллах би дал ноќта да ви потрае вечно, до Судниот ден, кој бог, освен Аллах, светло би ви дал? Зарем не слушате?!“

72. Кажи: „Кажете ми вие мене, ако Аллах би дал денот да ви потрае вечно, до Судниот ден, кој бог освен Аллах, ноќ би ви дал, за во неа да одморите? Зарем не гледате?!“

73. Од милоста Своја Тој ноќ и ден ви даде; во ноќта да одморате, а дење по добрата Негови да трагате и благодарни да бидете.

74. А на Денот кога Тој ќе ги повика и ќе ги запраша: „Каде се тие кои Ми ги здружувавте?“

75. Од секој народ ќе донесеме сведок и ќе кажеме: „Дајте го својот доказ!“ – и тие ќе дознаат дека Вистината Му припаѓа само на Аллах, а ќе им ги нема тие што ги измислуваа.

76. Карун од Мусаовиот народ беше, па ги измачуваше, а му дадовме толку богатства што клучевите од него тешко би можеле да ги носат и еден куп силни луѓе. „Не биди неблагодарен, затоа што Аллах не ги сака неблагодарните!“ – му говореа луѓето од народот негов –

77. „И настојувај со тоа што Аллах ти го дал, да го стекнеш оној свет, а не заборавај го ни својот дел на овој свет и прави им добро на другите, како што тебе Аллах добро ти направил, и настојувај да не правиш безредие на Земјата, затоа што Аллах не ги сака безредниците.“

78. „Ова што го имам го стекнав со своето знаење.“ – говореше тој. А зарем не знаеше дека Аллах пред него уништи некои народи кои беа посилни од него и кои насобраа повеќе, а злосторниците за своите гревови нема ни да бидат испрашувани.

79. И излезе тој пред народот свој, во својот сјај. „Ах, да ни е дадено и нам тоа што му е дадено на Карун!“ – говореа тие што копнееја по животот на овој свет – „Тој навистина има удел во овој свет!“

80. „Тешко вам,“ – говореа учените – „на тие што веруваат и што прават добри дела подобра им е Аллаховата награда, а само на трпеливите ќе им биде пружена.“

81. Ние, него и неговиот дворец в земја го втеравме, и никој од Аллаховата казна не можеше да го одбрани, а ни самиот на себеси не можеше да си помогне.

82. А тие што претходно посакуваа да се на негово место, почнаа да говорат: „Зарем не гледате дека Аллах му дава во изобилство на тој од робовите Свои на кого Тој сака, а и дека ускратува! Да не ни ја укажеше Аллах Својата милост и нас в земја ќе нè втераше. Зарем не гледате дека неверниците никогаш нема да успеат?!“

83. Тој друг свет ќе им го дадеме на тие што не сакаат на Земјата да се вообразени и да прават неред, а тие што се плашат од Аллах, ги чека среќен крај.

84. Тој што ќе направи добро дело, ќе добие подобра награда за него, а тој што ќе направи зло, па тие што прават зло, точно спрема заслугата ќе бидат казнети.

85. Тој што ти го остави Куранот како обврска, сигурно ќе те врати на местото на враќањето. Кажи: „Господарот мој добро знае кој е на Вистинскиот пат, а кој е во јасна заблуда.“

86. Ти не очекуваше дека ќе ти биде објавена Книга, но таа ти е објавена како милост од Господарот твој, затоа никогаш немој да им бидеш соучесник на неверниците.

87. И тие никако нека не те одвратат од Аллаховите зборови, кога ќе ти се објават, и повикувај кон Господарот твој и никако немој да бидеш од тие кои Му припишуваат здруженици!

88. И немој да се молиш, покрај Аллах, на друг бог! Нема друг бог освен Него! Сè, освен Неговото лице, ќе пропадне! Тој ќе суди и Нему ќе Му се вратите!