Makedonca Meal — Makedon âlimler heyeti — Ankebut 29:1 – Fussılet 41:54

1. Елиф-лам-мим.

2. Зарем луѓето мислат дека ќе бидат оставени на мира ако кажат: „Ние веруваме!“ – и дека нема да бидат ставени на искушение?

3. А Ние во искушение ги стававме и тие пред нив, па Аллах, навистина ги знае тие што вистината ја говорат и тие што лажат.

4. Зарем тие што прават лоши дела мислат дека Нам ќе Ни избегаат? Лошо проценуваат!

5. А кој се надева на средбата со Аллах, па од Аллах одреденото време ќе дојде, а Тој сè слуша и сè знае!

6. А тој што се бори – само за себе се бори, навистина, Аллах е независен од сите светови.

7. На тие што веруваат и прават добри дела, сигурно, ќе прејдеме преку нивните лоши постапки, и за тоа што го правеле, навистина, со најубава награда ќе ги наградиме.

8. Ние секој човек го задолживме да биде добар кон родителите свои. Но, ако тие те наговараат Мене здруженик да Ми припишуваш, за кого ти ништо не знаеш, тогаш – не слушај ги! Мене ќе ми се вратите, па Јас ќе ве известам за тоа што го правевте.

9. Тие што веруваат и прават добри дела, сигурно, ќе ги ставиме меѓу добрите.

10. Има луѓе кои велат: „Веруваме во Аллах!“ – а кога некој, поради Аллах, ќе биде ставен на мака, тој смета дека човечкото измачување е исто што и Аллаховата казна. А ако дојде победа од Господарот твој, тие сигурно ќе речат: „Бевме со вас!“ А зарем Аллах не знае што е во градите на сите?

11. Аллах добро ги знае тие што веруваат и добро ги знае тие што се дволични.

12. Неверниците им велат на верниците: „Следете го нашиот пат, а ние ќе ги носиме гревовите ваши!“ А не би зеле ниту еден нивен грев, тие само лажат,

13. но сигурно, покрај нивниот, и додатен товар врз истиот ќе носат, и за лагите кои ги изнесуваат на Судниот ден ќе одговараат!

14. Ние Нух на народот негов го испративме и тој остана меѓу нив деветстотини и педесет години, па потоа ги снајде потопот, а беа насилници.

15. И Ние него и тие што беа со него на бродот ги спасивме, и поучен пример за световите ги направивме.

16. А и Ибрахим, кога му кажа на народот свој: „Аллах обожувајте Го и од Него плашете се, тоа ви е подобро, да знаете!

17. Вие, покрај Аллах, киповите ги обожувате и лаги измислувате. Тие кои вие, покрај Аллах, ги обожувате не можат со никакво снабдување да ве снабдат; вие снабдувањето од Аллах барајте го и Него обожувајте Го и Нему бидете Му благодарни! – Нему ќе Му се вратите.

18. А ако вие мене ме сметате за лажен, па и народите пред вас ги сметале за лажни Пратениците свои; а Пратеникот е должен само јасно да пренесува.

19. Зарем тие не гледаат како Аллах сè од ништо создава? Тој тоа повторно ќе го стори; На Аллах тоа Му е навистина лесно.

20. Кажи: „Патувајте по светот, да видите што Тој од ништо создал. И Аллах повторно, по вторпат, тоа ќе го стори, Аллах навистина може сè.

21. Тој казнува кого Тој сака и милоста му ја укажува на тој на кого Тој сака, на Него ќе Му се вратите.

22. Од Неговата казна нема да можете да избегате, ни на Земјата ни на небото, а, освен Аллах, немате ни помагач ни заштитник.

23. А тие што не сакаат да веруваат во Аллаховите докази и во средбата со Него, за нив нема надеж за Мојата милост, нив ги чека неиздржливо страдање.“

24. А одговорот на народот негов беше: „Убијте го или запалете го!“ – но Аллах го спаси од огнот. Тоа се навистина докази за народот кој верува.

25. Тој рече: „Вие, покрај Аллах, киповите ги прифативте за во животот на овој свет меѓусебните пријателски односи да ги одржувате, а потоа, на Судниот ден, едни од други ќе се откажувате и едни со други ќе се проколнувате, Огнот вашето престојувалиште ќе биде, и никој на помош нема да ви дојде.“

26. И само Лут му поверува! А Ибрахим рече: „Јас се селам таму каде што Господарот мој ми нареди, затоа што Тој е навистина Силен и Мудар.“

27. И Ние Исхак и Јакуб му ги подаривме и на потомците нивни веровесништво и Книга им дадовме, а нему на овој свет наградата му ја дадовме, а на оној свет еден од добрите ќе биде.

28. И Лут, кога на народот свој му рече: „Вие правите таков разврат, каков пред вас никој на светот не правел:

29. имате односи со мажи, на патиштата пресретнувате и на собирите свои најодвратни работи правите“, одговорот на неговиот народ беше: „Направи Аллаховата казна да нè стигне, ако вистината ја говориш!“

30. „Господару мој,“ – рече тој – „помогни ми против народот кој прави неред!“

31. И кога гласниците Наши, на Ибрахим радосна вест му донесоа, велејќи: „Ние ќе ги уништиме жителите на оној град, затоа што неговите жители се неверници!“

32. „Во него е Лут!“ – рече Ибрахим. „Ние добро знаеме кој е во него,“ – рекоа тие – „ние него и семејството негово ќе ги спасиме, освен жената негова. Таа ќе остане со тие што казната ќе ја искусат.“

33. И кога гласниците Наши му дојдоа на Лут, тој поради нив се растажи и се вознемири. „Не плаши се и не грижи се,“ – рекоа тие – „ние тебе и семејството твое ќе ве спасиме, освен жената твоја, таа ќе остане со тие што казната ќе ја искусат.

34. А на жителите од овој град ќе спуштиме страшна казна од небото, поради тоа што се развратници.

35. И од него оставивме видливи остатоци за луѓето кои разум ќе имаат.

36. А во Медјен го испративме братот нивен Шуајб: „О, народе мој,“ – говореше тој, „Аллах обожувајте Го, и во оној свет надевајте се, и по Земјата никако неред не правете!“

37. Но тие не му поверуваа, па ги снајде страшен потрес и тие осамнаа во земјата своја, мртви, неподвижни.

38. А и Ад и Семуд – остатоците од домовите нивни ви се видливи – и шејтанот убави им ги прикажа постапките нивни, па иако беа разумни, од Вистинскиот пат ги одврати.

39. И Карун и фараонот и Хаман – Муса јасни докази им донесе, но тие на Земјата вообразено се однесуваа и казната не ја избегнаа,

40. и сите, сходно гревовите нивни, ги казнивме: на некои ветер полн со песок испративме, а некои со страшен глас ги уништивме, некои в земја ги втеравме, а некои ги потопивме; Аллах не им стори неправда, самите себеси неправда си сторија.

41. Тие што, покрај Аллах, земаат други заштитници, слични се на пајакот кој си плете куќа, а најслаба куќа е пајаковата куќа, нека знаат!

42. Аллах добро знае дека овие на кои тие, покрај Него, им се молат ништо не претставуваат. Тој е Силен и Мудар.

43. Тоа се примерите кои Ние на луѓето им ги истакнуваме, но само учените ги сфаќаат.

44. Аллах небесата и Земјата со Вистината ги создаде; тоа е навистина поука за тие што веруваат.

45. Кажувај го од Книгата тоа што ти се објавува и извршувај го намазот (молитвата) – намазот навистина одвраќа од развратот и од сè што е лошо; а Аллаховото спомнување на вас е поголемо од вашето спомнување на Него! – А Аллах знае што правите!

46. И со следбениците на Книгата расправајте на најубав начин – не со тие меѓу нив кои се неправедни – и кажете: „Ние веруваме во тоа што ни се објавува нам и во тоа што ви е објавено вам, а нашиот Бог и вашиот Бог е еден и ние Нему сме Му предани!“

47. Како и ним, Ние тебе ти ја објавуваме Книгата, а некои од тие на кои што веќе сме им дале Книга – и во неа веруваат, а и некои од овие веруваат во неа, а доказите Наши само неверниците ги оспоруваат.

48. Ти пред неа ниту една книга не си читал, а ниту со својата десна рака не си ја пишувал, инаку, би се посомневале тие што кажуваат лаги.

49. А тоа се јасни ајети, во срцата се на тие на кои им е дадено знаењето, а Нашите ајети само неправедните ги оспоруваат.

50. и велат: „Зошто од Господарот негов не му се испратени некои чуда?“ Кажи: „Чудата се само кај Аллах, а јас сум само јасен опоменувач.“

51. А зарем не им е доволно тоа што тебе Ние ти објавуваме Книга која им се кажува: во неа е, навистина, милоста и поуката за народот кој верува.

52. Кажи: „Аллах е доволен сведок и за мене и за вас, Тој знае сè што е на небесата и на Земјата. А тие што веруваат во невистината, а не веруваат во Аллах, тие се губитници.

53. Тие бараат од тебе што порано да ги стигне казната. А да не е одредениот рок за тоа, казната ќе им дојдеше, а ќе им дојде сигурно, ненадејно, тие нема да претчувствуваат.

54. Тие бараат од тебе што порано да ги стигне казната, а Џехенемот сигурно сите неверници ќе ги опфати,

55. на Денот, кога страдањето и одоздола и одозгора ќе ги опфати, ќе им се каже: искусете го тоа што го правевете!

56. О, робови Мои кои верувате, Мојата Земја е пространа, затоа само Мене обожувајте Ме!

57. Секое живо суштество смртта ќе је вкуси, и потоа Нам ќе ни се вратите.

58. Тие што ќе веруваат и што добри дела ќе прават, ќе ги сместиме во џенетските одаи, под нив реки течат, во нив вечно ќе живеат. Колку ќе биде прекрасна наградата на тие што се трудеа,

59. тие што трпеа и на Господарот Свој се потпираа!

60. А колку животни има кои не собираат снабдување за себе, Аллах ги снабдува, а и вас! Тој сè слуша и сè знае.

61. А да ги запрашаш: „Кој ги создаде небесата и Земјата и кој ги потчини Сонцето и Месечината?“ Сигурно ќе кажат: „Аллах!“ Па тогаш каде се одметнуваат?!

62. Аллах во изобилство го снабдува оној кого Тој сака од робовите Свои, а на некого и му скратува: Аллах, навистина, знае сè.

63. А, ако ги запрашаш: „Кој од небото спушта вода и со неа мртвата земја ја оживува?“ Сигурно ќе кажат: „Аллах!“ а ти кажи: „Сета благодарност Му припаѓа на Аллах!“, но повеќето од нив не сфаќаат.

64. Животот на овој свет не е ништо друго освен игра и забава, а само оној свет е вистинскиот, само кога тие би знаеле!

65. Кога со бродот ќе запловат, искрено Му се молат на Аллах, а кога Тој до копното ќе ги донесе, одеднаш Нему други за рамни Му здружуваат

66. за да покажат неблагодарност кон тоа што Ние им го даваме, и за да уживаат. А ќе знаат тие!

67. Зарем не гледаат дека Храмот свет и сигурен сме го направиле, додека секаде околу нив се краде и ограбува? И зарем во лагата веруваат, а на Аллаховите благодети се неблагодарни?!

68. Има ли тогаш понеправеден од оној кој за Аллах измислува лаги или ја негира вистината која му доаѓа? И зарем на неверниците не им е местото во Џехенемот?

69. Тие кои поради Нас се борат, Ние, сигурно, на патиштата Наши ќе ги упатиме, а Аллах е навистина со тие што прават добри дела!

1. Елиф-лам-мим.

2. Византијците се победени,[1] ——— [1] Во 614. година, персиската армија целосно ја поразила византиската војска, осво­ју­вајќи ги Антиохија, Дамаск и Ерусалим. Поразот на Византијците многу ги по­годи мус­лиманите, додека многубошците во Мека се радувале на ова. И тогаш се објавени први­те шест стиха од ова поглавје во кое се констатира дека Ви­зан­тиј­ци­те се по­ра­зе­ни, но дека за неколку години ќе ги поразат Персијците и дека тогаш мус­лиманите ќе се радуваат. И тоа навистина се случило: византискиот цар Хе­рак­ле во 622. година ги по­разил Персијците во Ерменија и поради тоа муслиманите се радув­але.

3. во најблиската земја, но тие, после поразот свој, сигурно ќе победат

4. за неколку години – и пред и потоа, Аллахова е одлуката – и тогаш верниците ќе се радуваат

5. на Аллаховата помош – Тој помага кому сака, Тој е Силен и Милостив, –

6. Аллахово е ветувањето, а Аллах ветувањето Свое не го прекршува, но повеќето луѓе не знаат.

7. Тие ја знаат само надворешната страна на овосветскиот живот, а кон оној свет се рамнодушни.

8. А зошто не размислат самите за себеси? Аллах ги создаде небесата и Земјата и тоа што е помеѓу нив со Вистина и до рокот одреден. А многумина од луѓето не веруваат дека пред Господарот свој навистина ќе излезат.

9. Зошто не патуваат по светот за да видат како завршиле тие пред нив? Тие беа посилни од нив, и земјата ја ораа и ја обработуваа повеќе отколку што ја обработуваат овие, и пратениците им донесуваа јасни докази; Аллах не им направи неправда, самите на себеси си нанесоа неправда.

10. Тие што правеа зло, ќе завршат со најужасно страдање, затоа што Аллаховите зборови ги негираа и затоа што ги исмејуваа.

11. Аллах го почнува создавањето и потоа го обновува и на крајот Нему ќе Му се вратите.

12. На Денот кога ќе настапи Часот, злосторниците секаква надеж ќе изгубат.

13. И тие меѓу своите божества нема да имаат посредници и тие своите божества ќе ги негираат.

14. На Денот кога ќе настапи Часот на оживувањето, луѓето ќе се раздвојат:

15. тие што веруваа и што правеа добри дела во џенетската градина ќе се радуваат,

16. а тие што не веруваа и што ајетите Наши и средбата на Судниот ден ја негираа, во Огнот ќе бидат фрлени.

17. Па, Славен и Возвишен нека е Аллах кога ќе ве стемни и кога ќе осамнете.

18. Нему нека Му припаѓа сета благодарност и на небесата и на Земјата, и предвечер и на пладне!

19. Тој живото го изведува од мртвото и го изведува мртвото од живото. Тој ја оживува земјата по мртвилото нејзино – и на ист начин вие ќе бидете оживеани.

20. Еден од доказите Негови е тоа што од земја ве создаде, и одеднаш, луѓе, секаде ве има распространети;

21. И еден од доказите Негови е тоа што за вас, од видот ваш, создава жени за покрај нив да се смирите, и тоа што помеѓу вас создава љубов и сомилост. Во тоа навистина има знаци за луѓето што размислуваат.

22. И еден од доказите Негови е создавањето на небесата и на Земјата, и разновидноста на јазиците ваши и на боите ваши; во тоа навистина има знаци за тие што знаат.

23. И еден од доказите Негови е вашиот сон и ноќе и дење, и вашето настојување да стекнете нешто од изобилството Негово; во тоа навистина има знаци за луѓето кои слушаат.

24. И еден од доказите Негови е тоа што ви ја покажува молњата, за да се заплашите и за да се понадевате, и тоа што од небото спушта дожд и со него ја оживува земјата по мртвилото нејзино; во тоа навистина има знаци за луѓето кои разбираат.

25. И еден од доказите Негови е тоа што небото и Земјата ги одржува поради волјата Негова. Потоа, штом Тој само еднаш од земјата ќе ве повика, бргу ќе излезете.

26. Нему Му припаѓа сè што е на небесата и на Земјата, Нему сè Му е потчинето.

27. Тоа е Тој што создава од ништо и Тој тоа повторно ќе го стори, Нему тоа Му е лесно; Нему Му припаѓа највозвишениот пример и на небесата и на Земјата; Тој е Силен и Мудар.

28. Тој како пример ве наведува вас самите: дали тие кои се во ваша сопственост се изедначени со вас во тоа што Ние ви го даваме, та во тоа сте исти, и дали им се плашите како што вие едни од други се плашите? – Ете, така Ние подетално ги изнесуваме доказите Наши на луѓето кои разбираат.

29. Но, тие кои чинат неправда, ги следат своите страсти, а немаат вистинско знаење, – а кој ќе го упати на Вистинскиот пат тој што Аллах го заблудил? – На нив нема никој на помош да им притрча.

30. Ти насочи го лицето свое кон верата, искрено; кон верата Аллахова чиста, со која луѓето ги создаде. Нема измена на Аллаховата вера, тоа е вистинската вера, но повеќето луѓе тоа не го знаат.

31. Обраќајте Му се предано! Плашете се од Него и извршувајте го намазот (молитвата), и не бидете како многубошците,

32. како тие кои верата своја ја растурија и во секти се поделија; секоја секта задоволна со тоа што го проповеда.

33. А кога луѓето неволја ќе ги снајде, тие на Господарот свој покајнички Му се обраќаат, а потоа, кога Тој ќе им даде да ја вкусат милоста Негова, одеднаш некои од нив на Господарот свој здруженик Му припишуваат,

34. за да бидат неблагодарни на тоа што Ние им го даваме. Па уживајте, а ќе дознаете!

35. Зарем Ние сме им испратиле некаков доказ кој говори во прилог на тие кои Нему за рамни Му ги сметаат?

36. Кога ќе им допуштиме на луѓето да се насладуваат со благодатите, тие им се радуваат, а кога ќе ги снајде неволја, поради делата на нивните раце, одеднаш очајуваат.

37. Зарем тие не знаат дека Аллах во изобилство му дава снабдување на тој на кого Тој сака, и дека го ускратува? Навистина, во тоа има докази за луѓето кои веруваат.

38. Затоа подај му го на ближниот правото негово, и на сиромашниот, и на патникот – намерник! Тоа е подобро за тие кои го сакаат Аллаховото лице; тие ќе постигнат што сакаат.

39. А парите кои ги давате за да се зголемат со парите на другите луѓе, кај Аллах нема да се зголемат, а за зекатот кој го давате сакајќи го Аллаховото лице – на таквите повеќекратно ќе им се зголемат добрите дела.

40. Аллах е Тој што ве создава и потоа ве снабдува; Тој животот ќе ви го одземе и на крајот ќе ве оживее. Постои ли барем едно ваше божество кое што било од тоа го прави? Тој е чист и многу високо над тие што Нему Му ги здружуваат.

41. Поради тоа што луѓето го прават се појави метеж и на копното и на морето, за Тој да им даде да почувствуваат дел од казната поради тоа што го прават, за да се поправат.

42. Кажи: „Патувајте низ светот и погледнете како завршија тие пред вас; повеќето од нив беа многубошци.“

43. Затоа ти насочи го лицето свое кон вистинската вера, пред, со Аллахова волја, да настапи Денот кој никој нема да може да го одбие. Тој ден тие ќе се раздвојат:

44. тие што не веруваа – на своја штета не веруваа, а тие што правеа добри дела – за себе џенет си подготвија,

45. за Тој од добрината Своја да ги награди тие што веруваа и што правеа добри дела; а Тој навистина не ги сака неверниците.

46. Еден од доказите Негови е тоа што Тој ги праќа ветровите како носители на радосни вести, за да ви даде Неговата милост да ја почувствувате и бродовите со Негова волја да пловат и од Неговото изобилство да стекнувате, и благодарни да бидете.

47. И пред тебе на нивните народи Пратеници им праќавме и тие вистински докази им носеа, па тие што грешеа ги казнувавме, а Ни беше должност да им помогнеме на верниците.

48. Аллах е Тој кој ветровите ги испраќа, и тие облаците ги гонат и Тој низ небото, како што Тој сака, ги распространува и на парчиња ги дели, па ти гледаш како од нив паѓа дожд, и кога Тој на робовите Свои на кои Тој сака го пролева, тие одеднаш со радост се исполнуваат,

49. иако беа очајни пред да се спушти врз нив.

50. Затоа погледни ги трагите на Аллаховата милост – како Тој ја оживува земјата по нејзиното мртвило! Тој, навистина и мртвите ќе ги оживее. Тој може сè.

51. А да испратиме ветер и тие да видат дека сè пожолтело, тие, и после тоа, благодатите ќе ги негираат.

52. Ти не можеш мртвите да ги довикнеш, ни глувите да ги довикаш кога од тебе ќе се свртат,

53. ниту можеш да ги упатиш слепите кои се во заблуда; само можеш да ги довикнеш тие што во Нашите ајети веруваат, само тие ќе се покорат.

54. Аллах е Тој што ве создава нејаки, и потоа, по нејакоста, ви дава сила, а по силата изнемоштеност и старост; Тој создава што сака: Тој сè знае и сè може.

55. А на Денот кога Часот ќе настапи, злосторниците ќе се колнат дека само еден час останале (во гробовите); а и претходно вистината ја избегнуваа.

56. А ќе кажат тие на кои им е дадено знаењето и верувањето: „Вие останавте, според Аллаховата Книга, сè до Денот на оживувањето, а ова е Денот на оживувањето, само што вие не знаете.“

57. Тој Ден нема за ништо да им послужат правдањата на тие кои кон себеси се огрешиле и нема од нив да се бара да Му се умилат на Аллах.

58. Во овој Куран Ние на луѓето им наведуваме разновидни примери. А кога ти би им донел какво било чудо, тие што не сакаат да веруваат повторно би рекле: „Вие само лаги изнесувате!“

59. Ете, така Аллах им ги запечатува срцата на тие што не сакаат да знаат.

60. А ти биди трпелив! Аллаховото ветување, стварно, е вистина и нека никако не те залажуваат тие што цврсто не веруваат.

1. Елиф-лам-мим!

2. Ова се ајети на мудрата Книга,

3. упатство и милост за тие што ќе прават добри дела,

4. на тие кои намазот (молитвата) ќе го извршуваат и зекат ќе даваат и кои во оној свет цврсто ќе веруваат;

5. таквите се на Упатството од Господарот свој и тие ќе успеат.

6. Има луѓе кои купуваат залуден говор, за, не знаејќи, од Аллаховиот пат да одвраќаат и за предмет на исмејување да го земаат. Нив ги чека срамно страдање.

7. Кога на некој од нив ајетите Наши му се кажуваат, тој вообразено главата ја врти, како да не ги чул, како да е глув – затоа навести му понижувачко страдање.

8. На тие што ќе веруваат и што добри дела ќе прават, навистина им припаѓаат градините на уживањето,

9. во нив вечно ќе престојуваат – ветувањето Аллахово е вистинито, а Тој е Силен и Мудар.

10. Небесата кои вие ги гледате без столбови ги создаде, а по Земјата планини неподвижни распореди за да не ве тресе, и по неа животни од сите видови распространи. Ние од небото спуштаме дожд и правиме од него да растат разновидни благородни растенија.

11. Тоа е Аллаховото создавање; а покажете ми што, освен Него, создале другите? Ништо! Многубошците се во јасна заблуда.

12. А Ние на Лукман[1] мудрост му даривме: „Биди Му благодарен на Аллах! Кој е благодарен, го прави тоа во своја корист, а кој е неблагодарен – па, Аллах навистина е Независен и за благодарност Достоен.“ ——— [1] Лукман – Старозаветниот пророк Локман. Во понатамошниот текст ќе се упо­тре­бува името во изворната форма од Куранот.

13. Кога Лукман му рече на синот свој, советувајќи го: „О, синко мој, не сметај други за рамни на Аллах, ширкот (политеизмот) е, навистина, голема неправда.“

14. Ние му наредивме на човекот да им биде послушен на родителите свои. Мајката го носи, а нејзиното здравје трпи, и го дои во текот на две години. Биди Ми благодарен Мене и на родителите свои, кај Мене сите ќе се вратат.

15. А ако те наговараат Мене друг да Ми припишуваш за рамен, за кој ти ништо не знаеш, ти не слушај ги и кон нив, на овој свет, примерно однесувај се, а следи го патот на тој што искрено Ми се обраќа; потоа кај Мене ќе се вратите и Јас ќе ве известам за тоа што го правевте.

16. „О, синко мој, направеното добро и зло, тешко и колку зрно од синап, било да е во карпата или на небото или во земјата, Аллах на виделина ќе го изнесе, бидејќи Аллах ги знае најскриените нешта, Тој е Сезнајниот.

17. „О, синко мој, извршувај го намазот (молитвата) и барај да се прават добри дела, а од лошите одвраќај и стрпливо поднесувај го тоа што ќе те снајде – тоа навистина спаѓа во вистинските постапки.

18. И, од горделивост, не го врти од луѓето лицето свое и не оди по земјата надмено, бидејќи Аллах не го сака ни горделивиот ни фалбаџијата.

19. Во одот биди одмерен, а гласот свој намали го; навистина најодвратниот глас е рикањето на магарето!“

20. Како не гледате дека Аллах ви овозможил да го користите сето тоа што постои на небесата и на Земјата и дека дарежливо ве опсипува со Својата благодат, и видливата и невидливата? А има луѓе кои расправаат за Аллах без никакво знаење, без никакво упатство и без Книгата што дава светлина.

21. А кога им се вели: „Следете го тоа што Аллах ви го објавува!“ – одговараат: „Не, ние го следиме тоа што сме го запомниле од предците наши.“ Зарем и тогаш кога шејтанот ги повикува на страдање во Огнот распламтен?!

22. Тој што сосема ќе Му се предаде на Аллах, а и прави добри дела, се фатил за најцврстата врска. На Аллах Му припаѓа крајниот исход на работите.

23. А тој што не верува, па, нека не те загрижува неверувањето негово. Нам сите ќе ни се вратат и Ние ќе ги известиме за тоа што го правеле; На Аллах, навистина, Му се познати мислите сечии.

24. Ние им даваме краткотрајно да уживаат, а потоа ќе ги втурнеме во неиздржливо страдање.

25. А да ги запрашаш: „Кој ги создаде небесата и Земјата?“ – сигурно ќе кажат: „Аллах!“ – а ти кажи: „Сета благодарност му припаѓа на Аллах!“ – само што мноштвото од нив не знае.

26. Аллахово е сè што е на небесата и на Земјата! Аллах навистина е Независен и за благодарност Достоен.

27. Да се сите стебла на Земјата пера, а морето мастило, со помош на уште седум мориња, не би завршиле Аллаховите зборови; Аллах е навистина Силен и Мудар.

28. Создавањето на сите вас и вашето оживување, исто е како создавањето и оживувањето на еден човек; Аллах, навистина, сè слуша и сè гледа.

29. Зарем не гледаш дека Аллах ја воведува ноќта во денот и го воведува денот во ноќта, и дека ги потчинил Сонцето и Месечината – секој се движи до одреден рок – и Аллах добро го знае тоа што го правите?

30. Тоа е затоа што Аллах е Вистина, а оние на кои тие, покрај Него, им се молат, се невистина, и затоа што Аллах е Возвишен и Голем.

31. Зарем не гледаш дека бродовите со Аллаховата милост по морето пловат за да ви покаже некои од доказите Свои? Тоа се, навистина, поуки за сите стрпливи и благодарни.

32. А кога бран, како облак, ќе ги прекрие, Му се молат на Аллах искрено верата исповедајќи Му ја; а штом Тој до копно ги донесе, еден дел од нив умерено се држи. А доказите Наши само предавникот, неблагодарниот ги негира.

33. О, луѓе, плашете се од Господарот свој и стравувајте од Денот кога родителот на детето свое нема да може ни малку да му помогне, ниту пак детето ќе може на својот родител барем малку да му помогне! Аллаховата закана е вистинита, па никако нека не ве залажува животот на овој свет и шејтанот нека не ве заведе од Аллах.

34. Само Аллах знае кога Крајот на светот ќе настапи, само Тој го спушта дождот и само Тој знае што е во матките, а човекот не знае што ќе заработи утре и човекот не знае во која земја ќе умре; Аллах навистина сè знае и за сè е известен.

1. Елиф-лам-мим!

2. Објавувањето на Книгата, за која нема сомнеж, е од Господарот на световите,

3. а тие велат: „Тој ја измислува!“ Не, таа е Вистината од Господарот твој за да го опоменуваш народот на кој пред тебе не му дошол никој за да го опоменува, за да се упатат по Вистинскиот пат.

4. Аллах, небесата и Земјата и тоа што е помеѓу нив во шест временски периоди ги создаде, а потоа над Аршот се возвиши; вие, освен Него, немате ни заштитник ни посредник, па зошто не се вразумите?

5. Тој управува со сè, од небото до Земјата, а потоа сето тоа Нему Му се враќа во Денот кој, според вашето сметање на времето, трае илјада години.

6. Тоа е Тој што го знае и невидливиот и видливиот свет, Силниот и Милостивиот.

7. Кој сè совршено создава, Кој првиот човек започнал да го создава од глина –

8. а потомството негово го создава од сржта на природата на незначителната течност,

9. потоа складно го оформува и живот му вдахнува, и Тој слух и вид и разум ви дава, а колку малку заблагодарувате!

10. Тие велат: „Зарем, кога ќе исчезнеме под земја, повторно создадени ќе бидеме?“ Тие во средбата со својот Господар не веруваат.

11. Кажи: „Мелекот на смртта, кој за тоа ви е одреден, душите ќе ви ги земе, а потоа кај Господарот свој ќе се вратите.“

12. Да можеш да ги видиш злосторниците како со наведнати глави пред Господарот свој ќе речат: „Господару наш, видовме и чувме, па поврати нè добри дела да правиме, ние навистина цврсто веруваме!“

13. А кога би сакале, секој човек на Вистинскиот пат би го упатиле, но Јас веќе ја кажав Вистината: „Ќе го наполнам, навистина, Џехенемот со џини и луѓе заедно!“

14. Па искусете затоа што заборававте дека овој Ден ќе го доживеете – и Ние ќе ве заборавиме – и вечно страдање искусете поради тоа што го правевте.

15. Во Нашите зборови веруваат само тие кои, кога со нив ќе се опоменат, со лицата на тло паѓаат, и кои Господарот свој Го величаат и Му заблагодаруваат и кои не се вообразуваат.

16. Боковите нивни од постела се креваат и тие на Господарот свој од страв и од желба Му се клањаат, а дел од тоа што Ние им го даваме го споделуваат.

17. И никој не знае какви, како награда за тоа што го правеле, скриени радости ги очекуваат.

18. Зарем на верникот да му биде исто како на непослушниот? Не, тие не се еднакви:

19. тие што веруваа и што правеа добри дела ги чекаат џенетски градини во кои ќе престојуваат, како награда за тоа што го правеа;

20. а тие што беа грешни ги чека Оган во кој ќе престојуваат; кога и да се обидат од него да излезат, во него ќе бидат вратени и ќе им биде речено: „Искусете ја казната во Огнот кој го негиравте.“

21. И Ние ќе сториме да искусат помала казна пред големата казната, за да се повратат.

22. А има ли поголем злосторник од тој што е опоменат со знаците на својот Господар, а потоа им врти грб? Ние, навистина, ќе ги казниме злосторниците!

23. Ние на Муса Книга му дадовме – ни малку не се сомневај во средбата со Него – и упатство на синовите Израилови ја направивме.

24. Помеѓу нив Ние водачи одредувавме, и тие, одѕивајќи се на Нашата заповед, на Вистинскиот пат упатуваа, бидејќи стрпливи беа и во доказите Наши цврсто веруваа.

25. Господарот твој на Судниот Ден меѓу нив ќе пресуди за тоа за што не се согласуваа.

26. Зарем на овие не им е јасно колку народи пред нив Сме уништиле, по чиишто населби тие одат? Тоа се, навистина, докази, па зошто не сакаат да слушнат?

27. Како тие не гледаат дека Ние го гониме дождот во пустата земја и правиме, со негова помош, да никнуваат растенија со кои се храни нивниот добиток, а и тие самите – зарем не гледаат?!

28. И велат: „Кога веќе еднаш ќе дојде таа победа, ако вистината ја зборувате?“

29. Кажи: „На Денот на победата, кога на неверниците нема никако да им користи тоа што тогаш ќе веруваат и кога нема да им се даде ни малку време.“

30. Затоа ти тргни се од нив и чекај, и тие, навистина, чекаат!

1. О, Веровеснику, плаши се од Аллах, а на неверниците и лицемерите немој да им бидеш послушен – Аллах, навистина, сè знае и Мудар е –

2. и следи го тоа што Господарот твој ти го објавува – Аллах е известен за тоа што вие го правите –

3. и на Аллах потпри се, Аллах е доволен заштитник!

4. Аллах на ниту еден човек две срца во градите негови не му дал, а ниту жените ваши, од кои со зихар[1] се разведувате, ваши мајки не ги направил, ниту посиноците ваши синови ваши ги направил. Тоа се само зборови ваши, од устите ваши, а Аллах вистината ја зборува и на Вистинскиот пат изведува. ——— [1] Зихар (ар.) – начин на развод од паганското доба кога сопругот се разведувал трај­но од својата сопруга со зборовите: „Ти си ми како грбот на мојата мајка.“

5. Викајте ги (посиноците) по (имињата на) татковците нивни, тоа кај Аллах е поисправно! А ако не ги знаете имињата на татковците нивни, па, тие се ваши браќа по вера и тие се ваши штитеници. Не е грев ако при тоа ненамерно згрешите, грев е ако тоа намерно го одлучат вашите срца; а Аллах простува и Милостив е.

6. Веровесникот им е побитен на верниците отколку тие сами на себеси, а жените негови им се како мајки нивни[2]. А роднините, според Аллаховата Книга, се поважни едни на други од останатите верници и мухаџири, а на пријателите свои можете добрина да им направите. Тоа во Книгата е запишано. ——— [2] А жените негови им се како мајки нивни, т.е. жените на Мухамед, Божјиот мир не­ка биде над него, им се како мајки на сите верници, и ниту еден верник по смртта на Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, не може да се ожени со некоја од нив.

7. Ние од веровесниците заветот нивен го зедовме, и од тебе, и од Нух и од Ибрахим, и од Муса, и од Иса, синот Мерјемин, цврст завет зедовме

8. за Тој да ги повика на одговорност искрените за нивната искреност; а за неверниците Тој подготви болно страдање.

9. О, верници, сетете се на Аллаховата благодат кон вас кога војските дојдоа до вас, па Ние против нив ветар пративме, а и војски коишто вие не ги видовте[3] – а Аллах добро гледа што правите вие – ——— [3] Се однесува на Битката на ровот (хендек) (627 год.) кога муслиманите, поради дла­бокиот ров околу Медина, успеале да му пружат отпор на многубројниот не­при­јател.

10. кога ви дојдоа и одозгора и одоздола, кога очите вџашени ви беа, а душата до гркланот ви дојде, и кога за Аллах сешто помислувавте,[4] – ——— [4] Односно, кога непријателските војски дошле од исток, а тоа било племето Бену Гата­фан, и од запад, а тоа биле Курејшиите од Мека.

11. тогаш верниците беа во искушение ставени и беа потресени со жесток потрес,

12. кога лицемерите и тие со болни срца говореа: „Аллах и Пратеникот Негов само нè залажуваа кога ни ветуваа!“,

13. кога некои меѓу нив рекоа: „О жители на Јесриб[5], овде нема место за вас, затоа вратете се!“, а други меѓу нив бараа дозвола од Веровесникот и говореа: „Куќите наши се незаштитени!“ – а не беа незаштитени, туку тие само сакаа да избегаат. ——— [5] Денешниот град Медина во Саудиска Арабија, во предисламското време се ви­кал Јесриб. Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, и многуте муслимани се исе­ли­ле од Мека во Јесриб и таму се населиле. Затоа градот набргу бил наречен Градот на Пратеникот или накратко – Медина.

14. А од различни страни да им продреа и потоа од нив да побараа повторно да станат многубошци, тие тоа, не двоумејќи се, брзо би го сториле,

15. а и претходно Му се обврзаа на Аллах дека нема да отстапуваат – а за дадената обврска на Аллах ќе се одговара!

16. Кажи: „Ако бегате од смртта или од загинувањето, бегањето нема да ви помогне, повторно само на кратко ќе уживате.“

17. Кажи: „Кој ќе ве заштити од Аллах ако Тој сака зло да ве снајде, или, кој може да ви наштети ако Тој сака да ви укаже милост?“ Освен Аллах, тие за себе нема да најдат ниту заштитник ниту помошник.

18. Аллах добро ги знае тие меѓу вас кои другите ги задржуваа и на пријателите свои им говореа: „Приклучете ни се нам!“, а само некои одеа во бој, скржаво не сакајќи да ви помогнат.

19. А кога завладеа страв, ги гледаш како гледаат во тебе вртејќи ги очите како пред смрт онесвестени. Штом стравот ќе мине, тие ве пцујат со своите остри јазици, скржави да сторат било какво добро. Тие не веруваат, и затоа Аллах делата нивни ќе ги поништи; а тоа на Аллах Му е лесно.

20. Тие сметаат дека сојузниците уште не си заминале. А кога сојузниците пак би дошле, најмногу би сакале да се меѓу бедуините во пустината и да се распрашуваат за вас; а да останат со вас, малку би се бореле.

21. Вие во Аллаховиот Пратеник имате прекрасен пример за тој што се надева на Аллаховата милост и на награда на оној свет, и кој често Го спомнува Аллах.

22. А кога верниците ги здогледаа сојузниците, рекоа: „Ова е тоа што Аллах и Пратеникот Негов ни го ветија, и Аллах и Пратеникот Негов вистината ја говореа!“ – и тоа само им ги зголеми верувањето, послушноста.

23. Има верници кои го исполнија заветот даден на Аллах, има такви што загинаа, и има такви што тоа го очекуваат и ништо не измениле.

24. За Аллах да ги награди искрените за нивната искреност, а за да ги стави на мака лицемерите, ако сака, или да им прости. Аллах навистина простува и Милостив е.

25. Аллах неверниците, полни со гнев, ги одби – ни малку не успеаја, а верниците Аллах од борба ги поштеди – Аллах навистина е Моќен и Силен –

26. а следбениците на Книгата, кои им помагаа, од тврдините нивни ги изведе, и страв во срцата нивни влеа, па едните ги убивте, а другите како заробеници ги зедовте,

27. и ви даде да ја наследите земјата нивна и домовите нивни и богатствата нивни, и земјата по која претходно не чекоревте; Аллах може сè.

28. О, Веровеснику, кажи им на сопругите свои: „Ако го сакате животот на овој свет и неговиот сјај, тогаш одлучете се, ќе ви дадам пристојна отпремнина и убаво ќе ве разведам.[6] ——— [6] Сопругите на Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, барале да им обезбеди по­добро снабдување и подобра облека, но, тој не можел да го направи тоа. Му­ха­мед, Божјиот мир нека биде над него, им оставил слободна волја на неговите со­п­ру­ги, ако сакаат да се разведат од него.

29. А ако Го сакате Аллах и Пратеникот Негов и оној свет, па, Аллах, навистина, за тие меѓу вас кои прават добри дела подготви голема награда.“

30. О, сопруги на Веровесникот, кога некоја од вас очигледен грев би сторила, казната би ѝ била двократна, а тоа на Аллах Му е лесно;

31. а на таа која ќе им се покорува на Аллах и на Пратеникот Негов и ќе прави добри дела – ќе ѝ дадеме двократна награда и ќе ѝ подготвиме благородно снабдување.

32. О, сопруги на Веровесникот, вие не сте како другите жени! Ако од Аллах се плашите, немојте гласно да зборувате, па да копнее тој во чиешто срце има болест, и говорете зборови вредни за почит!

33. Во куќите свои престојувајте и убавината своја, како во дамнешното паганско време, не покажувајте ја, и намазот извршувајте го и зекат давајте, и слушајте Го Аллах и Пратеникот Негов! Аллах сака од вас, о, семејство на Пратеникот, гревовите да ги отстрани, и потполно да ве исчисти.

34. И памтете ги Аллаховите ајети и мудроста, која се кажува во вашите домови; Аллах, навистина, е добар и сè знае.

35. За муслиманите и муслиманките, и за верниците и за верничките, и за послушните мажи и за послушните жени, и за искрените мажи и за искрените жени, и за стрпливите мажи и за стрпливите жени, и за понизните мажи и за понизните жени, и за мажите кои даваат зекат и за жените кои даваат зекат, и за мажите кои постат и за жените кои постат, и за мажите кои за своите срамни места водат грижа и за жените кои за своите срамни места водат грижа, и за мажите кои често Го спомнуваат Аллах и за жените кои често Го споменуваат Аллах – Аллах, навистина, за сите нив прошка и голема награда подготви.

36. Кога Аллах и Пратеникот Негов нешто ќе одредат, тогаш ни верникот ни верничката немаат право по свој избор да постапуваат. А кој нема да Го послуша Аллах и Неговиот Пратеник, тој сигурно скршнал од Вистинскиот пат.

37. А кога ти му рече на тој кому Аллах добро му направи, кого ти го почести и му беше благодарен: „Задржи ја жената своја и плаши се од Аллах!“ – во себе го криеше тоа што Аллах ќе го обелодени и од луѓето се плашеше, а поважно е од Аллах да се плашиш. И бидејќи Зејд со неа заврши и од неа се разведе, Ние за тебе ја омаживме за верниците веќе да не се притеснуваат да се женат со жените на посиноците свои кога тие од нив ќе се разведат – како Аллах ќе одреди така треба да биде.

38. На Веровесникот не му е тешко да го прави тоа што Аллах ќе му го одреди, бидејќи таков беше Аллаховиот пропис и за тие кои претходно беа и исчезнаа – а Аллаховата заповед е конечна одредба –

39. за тие што Аллаховите посланија ги доставуваа и од Него стравуваа, и кои од никого, освен од Аллах, не се плашеа. – А доволно е тоа што пред Аллах сметка ќе се полага!

40. Мухамед не е татко никому од вашите луѓе, туку е Аллахов Пратеник и последен веровесник – а Аллах сè добро знае.

41. О, верници, често Аллах споменувајте Го,

42. и наутро и навечер славете Го,

43. Тој ве благословува, а и мелеците Негови, за од темнината на светлина да ве изведе – Тој кон верниците е Милостив –

44. а на Денот кога тие ќе Го сретнат, Тој ќе ги поздрави со: „Мир со вас“! И Тој им подготви благородна награда.

45. О, веровеснику, Ние те пративме како сведок и како носител на радосни вести и како Пратеник кој опоменува,

46. за да повикуваш кон Аллах, по Негова наредба, и како светилка која сјае.

47. И израдувај ги верниците дека Аллах нив со голема милост ќе ги опсипе,

48. а не ги слушај неверниците и лицемерите, и на нивните навреди не посветувај им внимание и имај доверба во Аллах, Аллах е доволен како заштитник.

49. О, верници, кога ќе се ожените со вернички, а потоа ако ги разведете пред стапување во брачниот однос, тогаш тие не се должни да го чекаат одреденото време кое вие ќе го броите, туку дарувајте ги и убаво отпремете ги.

50. О, Веровеснику, Ние ти дозволивме да ти бидат жени тие на кои си им ги дал нивните венчални дарови, и тие што се во твоја сопственост кои Аллах ти ги даде од пленот, и ќерките на чичковците твои, и ќерките на твоите тетки по татко, и ќерките на вујковците твои, и ќерките на твоите тетки по мајка кои со тебе се иселија, и верничката која себеси се подари на Веровесникот, ако Веровесникот сака со неа да се ожени, и само на тебе, а не на останатите верници. Ние знаеме што сме им пропишале на верниците кога е збор за жените нивни и за тие што се во нивна сопственост, а и за да не ти биде тешко. А Аллах простува и Милостив е!

51. Можеш да ги занемариш тие меѓу нив коишто сакаш и можеш да ја повикаш за себе таа што ја сакаш, а можеш да ја побараш и таа која си ја оддалечил, ниедно од тоа не е грев за тебе. Така најлесно радосни ќе бидат и нема да жалат и така со сето тоа што ти им го даваш задоволни ќе бидат, а Аллах знае што има во срцата ваши; Аллах знае сè и благ е.

52. Отсега не ти се допуштени други жени, ниту пак наместо нив некоја друга да земеш, макар и да те воодушеви убавината нејзина, освен тие што ќе ти станат робинки. – А Аллах внимава на сè.

53. О, верници, не влегувајте во собите на Веровесникот, освен ако ви се допушти поради храна, но не да чекате додека да се зготви, туку кога ќе бидете повикани, тогаш влезете, и откако ќе јадете, разидете се не впуштајќи се во разговор едни со други. Тоа му пречи на Веровесникот, а тој се срами тоа да ви го каже, а Аллах не се срами од вистината. А ако барате нешто од нив, барајте го тоа од нив од зад перде. Тоа е почисто и за вашите и за нивните срца. Вам не ви е дозволено да го вознемирувате Аллаховиот Пратеник, ниту со жените негови по неговата смрт, некогаш, да се ожените. Тоа, навистина, кај Аллах би бил голем грев!

54. Ако изнесувате вие нешто за тоа во јавноста или во себе да го криете, па, Аллах знае сè.

55. Ним не им е грев да бидат откриени пред татковците свои, и пред синовите свои, и пред браќата свои, и пред синовите на браќата свои, и синовите на сестрите свои, и пред жените вернички, и пред тие што се во нивна сопственост. И плашете се од Аллах, бидејќи на Аллах, навистина, не Му е скриено ништо.

56. Аллах и мелеците Негови го благословуваат Веровесникот. О, верници, благословувајте го и вие и праќајте му поздрав!

57. Тие што ќе ги вознемируваат Аллах и Пратеникот Негов, Аллах ќе ги проколне и на овој и на оној свет, и срамно страдање ќе им подготви.

58. А тие што ги вознемируваат верниците и верничките, а тие тоа не го заслужуваат, товарат на себе клевета и вистински грев.

59. О, Веровеснику, кажи им на жените свои, и на ќерките свои, и на жените на верниците нека си го покријат целото тело со своите наметки. Така најлесно ќе бидат препознаени, па нема да бидат вознемирувани. А Аллах простува и Милостив е.

60. Ако не престанат лицемерите и тие чиишто срца се болни и тие коишто низ Медина шират лаги, Ние власта над нив ќе ти ја препуштиме и тие само кратко време како соседи твои во неа ќе останат –

61. проклети нека се! Каде и да бидат најдени, нека бидат фатени и убиени

62. според Аллаховиот закон кој важеше за тие што беа и исчезнаа! А ти нема во Аллаховиот закон да најдеш измени.

63. Луѓето те прашуваат за Крајот на светот; кажи: „Тоа само Аллах го знае!“ А ти не знаеш, можеби Крајот на светот е блиску!

64. Аллах ги проколна неверниците и за нив распламтен Оган подготви,

65. во него вечно и засекогаш ќе престојуваат, ниту заштитник ниту помошник нема да најдат.

66. На Денот кога нивните лица во огнот ќе се превртуваат, ќе говорат: „Камо среќа на Аллах да Му се покорувавме и Пратеникот да го слушавме!“

67. И ќе зборуваат: „Господару наш, ние прваците наши и старешините наши ги слушавме, па тие од Вистинскиот пат нè одведоа;

68. Господару наш, дај им двократна казна и проколни ги со големо проклетство!“

69. О, верници, не бидете како тие што го вознемируваа Муса, па Аллах го ослободи од тоа што го говореа, и тој кај Аллах ужива углед.

70. О, верници, плашете се од Аллах и говорете ја само вистината,

71. Тој за вашите добри дела ќе ве награди и гревовите ваши ќе ви ги прости. А тој што ќе Му се покорува на Аллах и на Пратеникот Негов – голем успех ќе постигне.

72. Ние на небесата, на Земјата и на планините аманет им понудивме, па се воздржаа и се уплашија да го понесат, но го презеде човекот – а тој, навистина, кон себе е неправеден и лекомислен –

73. за Аллах лицемерите и лицемерките, и многубошците и многубошките да ги казни, а на верниците и на верничките да им прости. А Аллах простува и Милостив е.

1. Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Чие е сето тоа на небесата и сето тоа на Земјата! Благодарноста Му припаѓа и на оној свет! Тој е Мудар и Сезнаен.

2. Тој знае што влегува во земјата, а што излегува од неа, и што се спушта од небото, а што на него се искачува; Тој е Милостив и Простувач.

3. А неверниците велат: „Часот на оживувањето нема да ни дојде!“ Кажи: „Ќе дојде, се колнам во Господарот мој, Кој го знае и тоа што е скриено, сигурно ќе ви дојде.“ – Нему не може ништо, ниту колку една ронка, ни на небесата ни на Земјата да Му избега, и не постои ништо, ни помало ни поголемо од тоа што не е во јасната Книга –

4. да ги награди тие што веруваат и што прават добри дела, нив ги чека прошка и благородно снабдување,

5. а да ги казни со најболно страдање тие кои против доказите Наши се борат, одвраќајќи од нив.

6. На тие на кои им е дадено знаење гледаат дека тоа што ти се објавува од Господарот твој е вистина и дека води на Патот на Силниот и Благодарниот,

7. додека тие што не веруваат велат: „Сакате ли да ви го покажеме човекот кој ве известува дека, кога сосема ќе се распаднете, навистина, повторно создадени ќе бидете?

8. Изнесува ли тој лаги за Аллах или е луд?“ Напротив, тие што не сакаат да веруваат во оној свет на мака ќе бидат и во голема заблуда се.

9. Како не ги гледаат небото и Земјата, тоа што е пред нив и тоа што е под нив?! Кога би сакале, во земја би ги втерале, или парчиња небо на нив би срушиле. Тоа е, навистина, поука за секој роб кој се кае.

10. Ние на Давуд Нашата благодат му ја укажавме: „О, планини и вие птици, повторувајте ја заедно со него благодарноста!“ – и железото му го омекнавме.

11. „И прави широки панцири и умерен биди во врзувањето на алките, чесно плети ги и чинете добро, бидејќи Јас гледам што правите вие.“

12. А на Сулејман – ветрот (му го потчинивме), наутро преминуваше растојание од еден месец и навечер растојание од еден месец; и сторивме од изворите растопен бакар да му тече и џините, по волја на Неговиот Господар, пред него да работат; а кога некој од нив би откажал послушност на наредба Наша, ќе сторевме огнено страдање да почувствува.

13. Тие му изработуваа што и да посакаше; храмови и споменици, и садови како цистерни и котли неподвижни. „Работете и бидете благодарни, о Давудови чеда!“ – А малкумина се благодарни меѓу робовите Мои.

14. А кога одредивме да умре, црвот кој го беше изгризал стапот негов – ги предупреди дека умрел, и кога тој падна, џините сфатија дека не би биле во срамна мака доколку го знаеа гајбот (невидливото).[1] ——— [1] Сулејман, мир над него, умрел стоејќи, молејќи се во Храмот, потпрен на својот стап и така останал долго да стои. Џините кои го правеле тоа што им било наредено и понатаму работеле уверени дека е жив и дека Му се моли на Бога во Храмот. Дури ко­га црвот го изел стапот на кој бил потпрен Сулејман, тој паднал.

15. Жителите на Саба имаа доказ во местото во коешто живееја: две градини, оддесно и одлево. „Јадете од снабдувањето на Господарот свој и бидете Му благодарни; ова е убав крај и ова е Господарот Кој многу простува!“

16. Но тие станаа неблагодарни, па на нив поплава пуштивме и им ги заменивме градините нивни со други градини со горчливи плодови и со тамариск и со малку див лотус.

17. Ги казнивме така затоа што беа неблагодарни, а дали Ние казнуваме некој друг освен неверникот, неблагодарникот?!

18. А меѓу нив и градовите кои ги благословивме изградивме видливи населби и им ја одредивме потребната оддалеченост. „Патувајте низ нив, и ноќе и дење, безбедни!“[2] ——— [2] Т.е. помеѓу жителите на Саба и Сирија, земјата благословена, во која има многу реки и градини.

19. Но тие рекоа: „Господару наш, направи го растојанието поголемо при патувањата наши!“ – и си сторија насилство кон себеси, и Ние сторивме само за нив да се раскажува, а нив ги раселивме. Во тоа навистина има знаци за секој стрплив и благодарен.

20. А Иблис се увери дека за нив исправно мислеше, и тие го следеа него, освен неколкумина верници

21. над кои никаква власт немаше; Ние сакавме да укажеме на тој што верува во оној свет, а кој во него се сомнева. – А Господарот твој е Заштитник на сè.

22. Кажи: „Викнете ги тие кои, покрај Аллах, за богови ги сметате. Тие ништо не поседуваат, ни колку една ронка, ни на небесата ни на Земјата; тие во нив немаат никаков удел и Тој нема од нив никаква помош.“

23. Кај Него ќе може да се зазема за некого само тој кому Тој ќе му допушти. И кога од срцата нивни стравот ќе исчезне, тие ќе запрашаат: „Што рече Господарот ваш?“ – „Вистината!“ – ќе одговорат, Тој е Возвишен и Голем.

24. Прашај: „Кој ве снабдува и од небо и од земја?“ и одговори: „Аллах! Дали сме тогаш ние или вие на Вистинскиот пат, или во јасна заблуда?“

25. Кажи: „Вие нема да одговарате за гревовите кои ние ќе ги направиме, ниту ние ќе одговараме за тоа што вие ќе го направите.“

26. Кажи: „Господарот наш ќе нè собере и тогаш праведно ќе ни пресуди, Тој е Праведниот Судија, Сезнајниот.“

27. Кажи: „Покажете ми ги тие кои Нему Му ги сметате за еднакви!“ Ги нема; постои само Аллах, Силниот и Мудриот!

28. Ние те пративме на целото човештво, радосни вести да им носиш и да ги опоменуваш, но повеќето луѓе не знаат

29. и велат: „Кога, веќе, ќе биде тоа ветување, ако вистината ја зборувате?“

30. Кажи: „Денот ви е веќе одреден, не можете ниту за еден миг да го одложите или да го забрзате.“

31. А тие што не веруваат велат: „Ние нема да веруваме во овој Куран ниту во Книгите пред него!“ А кога само би видел кога силниците пред Господарот свој ќе бидат задржани и кога ќе почнат меѓусебно да разговараат: „Да не бевте вие, ние сигурно ќе бевме верници.“ – ќе им речат тие што беа угнетени на тие што беа вообразени.

32. „А зарем ние од упатството ве одвративме откако на него ви беше укажано? Не, самите си бевте злосторници.“ – ќе им речат вообразените на угнетените.

33. „Не беше така,“ – ќе им одговорат угнетуваните на вообразените – „туку дење и ноќе интриги подготвувавте кога од нас баравте да не веруваме во Аллах и други за еднакви да Му сметаме.“ И сите ќе ја прикријат тагата кога ќе ја видат казната, а Ние на вратовите на неверниците синџири ќе им ставиме; зарем ќе бидат казнети поинаку освен според тоа што го правеа?

34. Ние во ниту една населба опоменувач не пративме, а да не рекоа тие кои на раскошен живот беа навикнати: „Ние не веруваме во тоа што е испратено по вас!“

35. и да не говореа: „Имаме повеќе богатство и деца; ние нема да бидеме казнети!“

36. Кажи: „Господарот мој му дава обилно снабдување на тој што сака, но и скусува, но, повеќето луѓе не знаат.

37. Ниту богатствата ваши, ниту децата ваши ќе ве направат блиски до Нас; само тие што ќе веруваат и што ќе прават добри дела ги очекува повеќекратна награда за тоа што го работеле, и тие во високите одаи ќе бидат безбедни.

38. А тие што ќе се трудат на доказите Наши да им се спротивстават, одвраќајќи од нив, тие ќе бидат казнети.“

39. Кажи: „Господарот мој дава обилно надоместување кому сака од робовите Свои, а кому сака ускратува; што и да дадете, Тој тоа ќе го надокнади, Тој најдобро снабдува.“

40. А на Денот кога сите ќе ги собере, па мелеците ќе ги запраша: „Дали овие вас ве обожуваа?“

41. тие ќе одговорат: „Возвишен нека си, Ти си Господарот наш, а не тие! Тие џините ги обожуваа и повеќето од нив веруваа во нив.“

42. Тој Ден едни на други нема да можете ниту да си користите, ниту да си наштетите, а Ние на тие кои кон себе се огрешија ќе им кажеме: „Вкусете го страдањето во Огнот кој го негирате!“

43. Кога Нашите јасни ајети им се кажуваат, тие велат: „Овој човек само сака да ве одврати од тоа што вашите предци го обожуваа“, и говорат: „Ова не е ништо друго, туку измислена лага!“ А тие што не веруваат кога им доаѓа Вистината зборуваат: „Ова не е ништо друго туку јасна маѓија!“

44. А Ние не им дадовме никакви книги за да ги изучуваат, и Ние, пред тебе, не пративме некој кој би ги опоменувал.

45. А и тие пред нив Пратениците за лажни ги сметаа, а овие не постигнаа ни десетина од тоа што на тие им го дадовме, па сепак Пратениците Мои за лажни ги сметаа, и каква само беше казната Моја!

46. Кажи: „Јас ви советувам само едно: станете искрено кон Аллах, двајца по двајца, или еден по еден, па потоа размислете дека другарот ваш не е опседнат. Тој само ве опоменува пред тешкото страдање.“

47. Кажи: „Каква било награда да побарам од вас, нека ви остане вам, мене Аллах ќе ме награди, Тој е сведок за сè.“

48. Кажи: „Господарот мој ја праќа Вистината, Тој е Познавач на скриените нешта.“

49. Кажи: „Дојде Вистината, а лагите исчезнаа!“[3] ——— [3] А лагата не може ништо да создаде, ниту да поврати.

50. Кажи: „Ако заталкам, ќе заталкам на своја штета, а ако сум на Вистинскиот пат, тоа е поради тоа што Господарот мој ми го објавува; Тој, навистина, сè слуша и блиску е.“

51. А само да ги видиш кога страв ќе ги зафати – нема да можат да избегаат; одблизу ќе бидат зграпчени –

52. и кога ќе кажат: „Веруваме во Вистината!“ А од каква корист ќе им биде кога животот на Земјата беше и помина!

53. Тие претходно не веруваа во неа, го зборуваа тоа што не е познато, што е далеку од Вистината;[4] ——— [4] Говореле дека е гатач, поет, луд итн.

54. и помеѓу нив и тоа што ќе го сакаат ќе биде поставена препрека како што претходно беше направено со на нив сличните, бидејќи сите тие, навистина, многу се сомневаа.

1. Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Создателот на небесата и на Земјата, Кој мелеците со по две, три и четири крила ги прави пратеници; Тој на тоа што го создава му додава што сака, Тој, навистина, може сè.

2. Милоста која Аллах им ја дарува на луѓето – никој не може да ја скрати, а тоа што Тој ќе го скрати – никој не може, после Него, да го даде; Тој е Силен и Мудар.

3. О, луѓе, сетете се на благодатта со која Аллах ве опсипува. Постои ли, освен Аллах, некаков друг создател кој од небо и од земја ве снабдува? Освен Него нема друг бог, па тогаш каде се одметнувате?

4. Ако тие за лажен те сметаат – па и пред тебе Пратениците за лажни ги сметаа; а кај Аллах сè ќе се врати.

5. О, луѓе, Аллаховото ветување е вистина, па никако животот на овој свет нека не ве залажува и шејтанот во Аллах нека не ве поколеба.

6. Шејтанот, навистина, е ваш непријател, па за таков и сметајте го! Тој ги повикува следбениците свои да бидат жители на Огнот.

7. Тие што не веруваат ги чека тешко страдање, а тие што веруваат и што прават добри дела ги чека прошка и голема награда.

8. Зарем да се уништуваш со тага за оној кој лошите дела ги смета за убави, а Аллах навистина заблудува кого сака а на Вистинскиот пат упатува кого сака; Аллах, навистина, добро знае сè што прават тие.

9. Аллах е Тој што ги праќа ветровите кои ги придвижуваат облаците, а Ние потоа кон мртвите предели ги управуваме и со нив земјата ја оживуваме, која што беше мртва; такво ќе биде и оживувањето.

10. Ако некој сака големина – па кај Аллах е сета големина! Кон Него се издигнуваат убавите зборови, а доброто дело Тој го воздига. А тие што имаат лоши намери ги чека неподносливо страдање, и нивните интриги се неуспешна работа.

11. Аллах ве создава од земја, потоа од капка семе, и на крај ве прави во парови. И ниедна жена не забременува ниту пак раѓа, а Тој тоа да не го знае. И ничиј живот не се продолжува ниту скратува, а тоа да не е забележано во Книгата; тоа за Аллах е навистина лесно!

12. Ни двете мориња не се еднакви: едното е слатко и пријатно – водата лесно му се пие, а другото е солено и горчливо; вие и од двете јадете свежо месо и вадите накит со кој се украсувате; и ти ги гледаш бродовите како по него водата ја сечат за да стекнете од изобилството Негово, и за да бидете благодарни.

13. Тој ја воведува ноќта во ден и го воведува денот во ноќ, Тој ги потчини Сонцето и Месечината, секој се движи до рокот одреден; ете, тоа ви е Аллах, Господарот ваш, царството е Негово! А тие кои, покрај Него, ги обожувате не поседуваат ништо, ни колку тенката обвивка на урмината семка.

14. Ако ги молите, не ја слушаат вашата молба, а и да ја чујат, не би ви се одѕвале; на Судниот ден ќе негираат дека Нему Му ги здружувавте. И никој нема да те извести како Тој што знае.

15. О, луѓе, вие сте зависни, вам ви треба Аллах, а Аллах е Независен и за благодарност Достоен.

16. Ако сака, ќе ве уништи и нови созданија ќе донесе,

17. тоа на Аллах не Му е тешко.

18. И ниту еден грешник гревовите од другиот нема да ги носи; ако претоварениот со гревови повика да му се понесат, никој нема да му ги понесе, па ни роднината. А ти ќе ги опоменеш само тие кои од Господарот свој се плашат, иако никој не ги гледа, и кои извршуваат намаз – тој што ќе се исчисти, се исчистил за свое добро – а кај Аллах сè се враќа!

19. Никако не се исти слепиот и тој што гледа,

20. ниту темнините и светлината,

21. ниту ладовината и жештината,

22. и никако не се исти живите и мртвите. Аллах ќе стори да слуша тој што Тој сака, а ти не можеш тие во гробовите да ги довикнеш,

23. ти си само тој што опоменува.

24. Ние те пративме со Вистината, радосни вести да носиш и да опоменуваш; а нема народ на кого не му дошол тој што опоменува.

25. Ако тие за лаги те клеветат – па, и тие пред нив Пратениците за лаги ги клеветеа, а тие очигледни докази им носеа, и Листовите, и Книгата која осветлува.

26. И Јас тогаш ги казнував тие што не веруваа, а каква само беше казната Моја!

27. Зарем не знаеш дека Аллах од небото спушта вода и дека Ние преку неа создаваме плодови од различни видови; а постојат планини со бели и со црвени патеки, со различни бои, и сосема црни.

28. Има и луѓе и животни и добиток, исто така, од различни видови. А од Аллах се плашат Неговите учени робови. Аллах е навистина Силен и Тој простува.

29. Тие што Аллаховата Книга ја читаат и што намазот го извршуваат и од тоа што Ние ги снабдивме даваат, и тајно и јавно, може да се надеваат на трговијата која нема да исчезне

30. за Тој да ги награди според тоа што го правеле и од изобилството Свое уште да им даде, бидејќи Тој многу простува и Благодарен е.

31. А тоа што ти го објавуваме од Книгата е целосна Вистина, таа потврдува дека се вистинити и тие пред неа. – Аллах за робовите Свои навистина знае сè и Тој гледа сè.

32. Ние ќе сториме Книгата после да ја наследат тие Наши робови кои Ние ќе ги избереме; ќе има и од тие кои кон себе насилство ќе си сторат, ќе има и од умeрените, и ќе има и такви кои, со Аллахова волја, со своите добри дела другите ќе ги надминат – за тоа голема награда ќе добијат:

33. еденски градини во кои ќе влезат, во кои со златни белезици, со бисери красни ќе се украсуваат, а облеките во нив од свила ќе им бидат.

34. „Сета благодарност му припаѓа на Аллах“ – ќе говорат – „Кој од нас тагата ја отстрани – Господарот наш, навистина, многу простува и благодарен е –

35. Кој, од добрината Своја, вечно живеалиште ни подари, каде што заморот нема да нè допре и во кое нема да нè снаоѓа истоштеност.“

36. А неверниците ги чека Огнот џехенемски, тие нема да бидат на смрт осудени, и нема да умрат, и страдањето во него нема да им се ублажи – ете, секој неверник така ќе го казниме –

37. тие во него ќе врескаат: „Господару наш, избави нè, ќе правиме добри дела, поинакви од тие што ги правевме.“ „А зарем не ве оставивме да живеете доволно долго за тој што требало да размисли да има време да размисли, а ви дојде и тој што опоменува? Затоа искусете го страдањето, на насилниците им нема помош!“

38. Аллах сигурно ги знае тајните на небесата и на Земјата; Тој добро ги знае мислите сечии.

39. Тој прави да се менувате на Земјата; кој нема да верува, неверувањето негово е на негова штета; неверувањето на неверниците само ќе ја зголеми одвратноста кај Господарот нивен, и неверувањето на неверниците ќе им ја зголеми пропаста.

40. Кажи: „Кажете ми вие мене кој дел од Земјата го создале божествата ваши кои, наместо Аллах, ги молите, и кажете ми дали тие имаат некаков удел во создавањето на небесата, или Ние им дадовме Книга на многубошците, па имаат во неа доказ за тоа!? Ниту едно од тие, туку насилниците едни со други се залажуваат.

41. Аллах чува да не се наруши рамнотежата на небесата и на Земјата. А да се наруши, никој друг освен Него не би ги задржал; Тој навистина е Благ и ги простува гревовите.

42. Тие се колнеа во Аллах со најтешката заклетва, дека, подобро од кој било народ ќе бидат истрајни на Вистинскиот пат – само ако им дојде тој што ќе ги опоменува. И кога им дојде тој што опоменува, неговото пристигнување само им ја зголеми одбојноста:

43. возгордевајќи се на Земјата и правејќи зли интриги – а интригите ќе ги погодат токму тие коишто со нив се служат. Зарем тие може да очекуваат нешто друго од тоа што ги снајде народите древни? Во Аллаховите закони ти никогаш нема да најдеш промени, во Аллаховите закони ти нема да најдеш отстапувања.

44. Зошто тие не патуваат по светот да видат како завршиле тие пред нив, коишто беа посилни од нив? – На Аллах не може ништо да Му избега ни на небесата ни на Земјата; Тој, навистина, сè знае и сè може.

45. Да ги казнува Аллах луѓето според тоа што го заслужуваат, ништо живо на Земјината површина не би оставил; но, Тој ги остава до рокот одреден, и кога рокот ќе им дојде – па Аллах добро ги гледа Своите робови.

1. Ја-син!

2. Се колнам во Мудриот Куран,

3. ти си, навистина, Пратеник,

4. на Правиот пат,

5. по Објава на Силниот и Семилосниот,

6. за да го опоменуваш народот чиишто предци не биле опоменувани, па е рамнодушен!

7. За повеќето од нив се овистини Зборот – па тие нема да веруваат.

8. Ние сторивме да бидат како тие на чиишто вратови ставивме синџири сè до подбрадокот – па тие се со глави поткренати,

9. и како тие пред кои и зад кои преграда им ставивме и на очите преграда им ставивме – па тие не гледаат,

10. и ним им е сеедно дали ти ги опоменуваш или не, тие нема да веруваат.

11. Твојата опомена ќе му користи само на тој што го следи Куранот и што се плаши од Семилосниот, иако не Го гледа; него израдувај го со прошка и со благородна награда!

12. Ние, навистина, ќе ги оживееме мртвите и Ние го запишавме тоа што го сторија и делата кои зад себе ги оставија;[1] Ние сето тоа во јасната Книга го набројавме. ——— [1] Дела од материјална и културна природа.

13. Наведи им ги како поука жителите на еден град, кога им дојдоа Пратениците;

14. кога Ние им пративме двајца, но тие не им поверуваа, и ги засиливме со трет, па рекоа: „Ние сме ви пратени вам!“ –

15. „Вие сте луѓе како и ние.“ – одговорија тие – „Семилосниот не објави ништо, вие зборувате невистина!“

16. „Господарот наш знае дека, навистина, сме ви пратени вам,“ – рекоа тие –

17. „и должни сме само јасно да известиме.“

18. Тие рекоа: „Ние насетуваме дека ни носите несреќа; ако не престанете, ќе ве каменуваме и сигурно ќе ве стигне болно страдање од нас.“

19. „Причината за вашата несреќа е со вас!“ – рекоа тие. „Зарем затоа што сте предупредени? Та вие сте народ кој секоја граница на злото ја преминува.“

20. И од крајот на градот, итајќи дојде еден човек и рече: „О, народе мој, следи ги пратениците,

21. следете ги тие кои од вас не бараат никаква награда, а се на Вистинскиот пат!

22. Зошто да не Го обожувам Тој што ме создал, а Нему ќе Му се вратите?

23. Зошто да прифатам други богови покрај Него? Ако Семилосниот сака да ме снајде некое зло, нивното посредување нема да ми биде од никаква корист и тие нема да можат да ме спасат,

24. а јас тогаш би бил во јасна заблуда;

25. јас верувам во Господарот ваш, слушнете ме!“

26. И ќе се рече: „Влези во Џенетот!“ – а тој ќе рече: „Камо среќа мојот народ да знае

27. зошто Господарот мој ми прости и ме направи почествуван!“

28. И против народот негов, по него, Ние не испративме војска од небото, ниту некогаш сме го сториле тоа,

29. само би се слушнал еден ужасен крик, и тие сите одеднаш би испоумирале.

30. О, колку се кутри луѓето! Ниту еден Пратеник не им дојде, а да не му се потсмеваа.

31. Како ли тие не знаат колку народи пред нив уништивме од кои никој не им се вратил,

32. а сите тие ќе бидат заедно пред Нас доведени.

33. Доказ им е мртвата земја: Ние живот ѝ даваме и од неа никнува житото кое тие го јадат;

34. Ние на неа создаваме градини, палменици и лозја, и правиме од неа да извираат извори –

35. за тие да ги јадат плодовите нивни, иако со рацете нивни не ги култивирале, па зошто не сакаат да бидат благодарни

36. Нека е Славен и Возвишен Тој што во сè создава пар: во тоа што никнува од земјата, во нив самите, и во тоа што тие не го знаат!

37. И ноќта им е доказ: Ние ја тргаме дневната светлина и тие остануваат во мрак.

38. И Сонцето се движи до својата одредена граница, тоа е одредба на Силниот и Сезнајниот.

39. И на Месечината ѝ одредивме положби, и таа секогаш повторно се враќа како стар свиткан палмин прат.

40. Ниту Сонцето може Месечината да ја стигне, ниту ноќта денот да го престигне, сите тие во вселената пловат.

41. Доказ им е и тоа што потомците нивни во преполните бродови ги превезуваме

42. и што за нив, и слични на нив, ги создаваме тие на коишто се возат.

43. И ако сакаме, Ние ќе ги потопиме, и спас нема да им има, нема да се извлечат,

44. освен ако не им се смилуваме, за до рокот одреден да уживаат.

45. А кога ќе им се каже: „Плашете се од тоа што се случило пред вас и од тоа што ве чека за да бидете помилувани...“

46. И не им дојде ниту еден доказ од Господарот нивен на кој тие грб не му свртеа.

47. А кога ќе им се каже: „Давајте од тоа што Аллах ви го дава.“ – тогаш неверниците им говорат на верниците: „Зарем да го храниме тој што Аллах, да сакаше, можеше да го нахрани? Вие навистина сте во јасна заблуда!“

48. И велат: „Кога веќе еднаш ќе дојде тоа ветување, ако вистината ја говорите?“

49. А не чекаат ништо друго туку страшен глас кој ќе ги обземе додека се препираат едни со други,

50. па нема да можат ништо да порачаат, ниту на чедата свои да се вратат.

51. И ќе се дувне во рогот, па тие од гробовите кон Господарот свој ќе поитаат,

52. зборувајќи: „Тешко нам! Кој од нашите гробови нè оживеа?“ – „Ете, се остварува ветувањето на Семилосниот, Пратениците вистината ја зборуваа!“

53. Ќе биде тоа само еден глас и тие сите пред Нас ќе се најдат.

54. Денес нема никому неправда да му се стори и вие, според тоа што го правевте, наградени ќе бидете.

55. Жителите на Џенетот тој ден ќе уживаат во благодатите, весели и радосни,

56. тие и сопругите нивни ќе бидат во ладовина на украсени дивани потпрени,

57. во него ќе имаат овошје и тоа што ќе сакаат.

58. „Селам на вас“ – ќе бидат зборовите на Милостивиот Господар –

59. „а вие, о, грешници, одвојте се денес!“

60. О синови Адемови, зарем не ви наредив: „Не го обожувајте шејтанот, тој ви е отворен непријател,

61. туку обожувајте Ме Мене; тоа е Правиот пат.

62. Тој многумина од вас одведе во заблуда, како немавте памет?!

63. Ова е Џехенемот кој ви беше ветуван,

64. пржете се сега во него затоа што не верувавте!“

65. Денес устите ќе им ги запечатиме, нивните раце ќе Ни говорат, а нозете нивни, за тоа што го правеле, ќе сведочат.

66. Да сакавме, можевме од погледот нивен да ги лишиме, па кога на пат би тргнале, како би гледале?

67. А да сакавме, можевме на местото каде што згрешија да ги претвориме во нешто, па не би можеле никаде да отидат ниту да се вратат.

68. На тој кому долг живот ќе му дадеме, Ние изгледот на полошо му го менуваме. Зарем тие не разбираат?

69. Ние Пратеникот не го учевме поезија, тоа не му прилега. Ова е само поука – Куран јасен,

70. да го опоменува тој што е жив, се овистини казната спрема неверниците.

71. Како тие не гледаат дека Ние сами, од тоа што рацете Наши го направиле, за нив добитокот го создаваме за тие со него како сопственици да располагаат!

72. И дека им дадовме со него да се служат – на некои јаваат, а со некои се хранат,

73. и друга корист од него имаат, и млеко, па зошто не се благодарни?

74. Туку, покрај Аллах, други богови прифаќаат со надеж дека тие на помош ќе им бидат;

75. меѓутоа тие, нема да може да им помогнат, а тие ним им се послушна војска.

76. И нека не те растажуваат зборовите нивни; Ние, навистина, го знаеме и тоа што го кријат и тоа што го покажуваат.

77. Како човекот не гледа дека Ние од капка семе го создаваме, и пак е отворен противник,

78. и Нам Ни наведува пример, а заборава како е создаден, и вели: „Кој ќе ги оживее коските кога прав ќе се сторат?“

79. Кажи: „Ќе ги оживее Тој што првиот пат ги создал; Тој добро знае сè што создал,

80. Тој што од зелените дрвја оган ви создава и вие со него потпалувате.“

81. Зарем Тој што ги создаде небесата и Земјата не е способен да создаде на нив слични? Да, способен е, Тој создава сè и Тој е Сезнајниот;

82. и навистина Неговата наредба, кога сака нешто е само за тоа да каже: „Биди“ – и тоа бидува.

83. Па нека е славен Тој во Чијашто рака е власта над сè, Нему ќе Му се вратите!

1. Се колнам во наредените во редови,

2. и во тие што одвраќаат[1] ——— [1] И мелеци кои луѓето ги одвраќаат од грев. Првите три ајети се однесуваат на ме­ле­ците.

3. и во тие што Опомената ја читаат –

4. вашиот Бог навистина е Еден,

5. Господар на небесата и на Земјата и на тоа што е меѓу нив и Господар на истокот!

6. Ние најблиското небо до вас со сјајни ѕвезди го украсивме

7. и го чуваме од секој бунтовен шејтан

8. да не го прислушкува друштвото највисоко; нив од сите страни ги гаѓаат,

9. за да ги истераат: нив ги чека страдање непрекидно,

10. а тој што нешто ќе зграби – огнена светилка ќе го стигне.

11. Прашај ги дали е потешко тие да бидат создадени или сето останато што сме го создале? – Нив ги создаваме од леплива глина.

12. Ти се восхитуваш, а тие се исмејуваат,

13. а кога се опоменуваат, тие опомената не ја прифаќаат,

14. и кога доказот ќе го видат, тие едни со други на исмејување се поттикнуваат,

15. и велат: „Ова не е ништо друго, туку вистинска маѓија!

16. Зарем кога ќе изумреме и кога коски и земја ќе станеме, зарем ние навистина ќе бидеме оживеани

17. и нашите предци дамнешни?“

18. Кажи: „Да, а ќе бидете и понижени!“

19. Тоа ќе биде само еден глас и сите одеднаш ќе прогледаат

20. и ќе речат: „Тешко нам, ова е Судниот ден!“

21. Да, ова е Денот на судот во кој вие не верувавте!

22. Соберете ги неверниците и тие што со нив се дружеа и тие коишто ги обожуваа

23. покрај Аллах, и покажете им го патот кој води кон Џехенемот

24. и сопрете ги. Тие ќе бидат прашани:

25. „Што ви е, зошто едни на други не си помогнете?“

26. Но тој Ден тие сосема ќе се препуштат

27. и едни на други ќе си префрлуваат:

28. „Вие нè лажевте.“

29. „Не ве лажевме,“ – ќе одговорат – „туку вие не сакавте да верувате,

30. а никаква власт над вас немавме, бунтовен народ бевте

31. и зборот на Господарот наш дека навистина казна ќе искусиме – се исполни над нас,

32. а во заблуда ве повикувавме бидејќи и самите бевме во заблуда.“

33. И тие тој Ден заедно на мака ќе бидат,

34. бидејќи Ние така ќе постапиме со злосторниците,

35. Кога им се велеше: „Само Аллах е Бог!“ – тие беа вообразени

36. и говореа: „Зарем да ги напуштиме божествата наши поради еден луд поет?!“

37. А не е така, тој дојде со Вистината и потврдува дека сите пратеници дошле со Вистината,

38. а вие сигурно болно страдање ќе искусите –

39. како сте работеле, така ќе бидете казнети!

40. А Аллаховите искрени робови

41. посебно снабдување ќе имаат,

42. разновидно овошје, и ќе бидат почестени

43. во џенетските градини за насладување,

44. на диваните, едни кон други,

45. ќе бидат послужени со пијалак – од изворите кои постојано течат –

46. бел и пријатен за тие што ќе го пијат,

47. од него нема опиеност да има и од него умот нема да се губи.

48. Покрај нив ќе бидат тие што пред себе ќе гледаат, со прекрасни очи,

49. како да се јајца заштитени.[2] ——— [2] Како тие да се јајца од ној внимателно скриени во песок; Арапите кај жените најмногу ја ценеле кожата чија боја била како ноевите јајца.

50. И тие еден со друг ќе се распрашуваат,

51. и едниот од нив ќе рече: „Имав еден другар

52. кој велеше: „Зарем ти веруваш,

53. дека навистина, кога ќе умреме и кога земја и коски ќе станеме, сметка ќе полагаме?“

54. „Сакате ли да погледнете?“

55. И тој ќе погледне, и него среде Џехенемот ќе го здогледа.

56. „Се колнам во Аллах,“ – ќе рече – „за малку ќе ме упропастеше;

57. да не беше милоста на Господарот мој, и јас сега ќе се мачев.“

58. „А ние, нели, веќе нема да умираме?

59. Еднаш умревме – веќе нема да бидеме мачени,

60. тоа, навистина, голем успех ќе биде!“

61. За вакво нешто нека се трудат трудбениците!

62. А дали е подобра таа гозба или дрвото Зекум,

63. кое на насилниците како казна им го одредивме?

64. Тоа е дрво кое расте среде Џехенемот,

65. плодот му е како главите шејтански.

66. Тие со него ќе се хранат и стомаците свои со него ќе ги полнат,

67. па со зовриена вода тоа ќе им се измеша,

68. а потоа, сигурно, пак во Џехенемот ќе се вратат.

69. Тие татковците свои во заблуда ги затекнаа,

70. па и тие по стапките нивни продолжија.

71. А и пред нив повеќето древни народи во заблуда беа,

72. иако Ние им ги праќавме тие што ги опоменуваа;

73. затоа, погледни каков беше крајот на тие што беа опоменати,

74. не беше така само со Аллаховите искрени робови.

75. А кога Нух нè повика, Ние убаво се одѕвивме:

76. него и семејството негово од тешка неволја ги спасивме

77. и само потомците негови во живот ги оставивме,

78. и кај поколенијата подоцнежни споменот му го сочувавме:

79. „Мир за Нух од сите светови!“

80. Ете, така Ние ги наградуваме тие што прават добри дела,

81. тој беше Наш роб, верник,

82. а другите потоа ги потопивме.

83. Со иста вера како него беше и Ибрахим,

84. кога на Господарот свој со искрено срце Му дојде,

85. кога на таткото свој и на народот свој му рече: „Што обожувате вие?

86. Зарем лажни божества наместо Аллах сакате?

87. И што мислите за Господарот на световите?“

88. И тој фрли поглед кон ѕвездите,

89. и рече: „Јас сум болен, навистина.“,

90. а тие од него, вртејќи му грб, си отидоа,

91. а тој кај киповите нивни се прикраде, па рече: „Зошто не јадете?

92. Што ви е, зошто не зборувате?“

93. И скришно им пријде со десната рака удирајќи ги,

94. па народот со трчање му дојде.

95. „Како можете да ги обожувате тие што самите ги резбате?“ – запраша,

96. кога Аллах ве создава и вас и тоа што го правите?“

97. „Подгответе за него клада,“ – повикаа – „па во оган фрлете го!“

98. И сакаа да го мачат, но Ние нив ги направивме понижени.

99. „Одам таму каде што Господарот мој ми нареди.“ – рече – „Тој каде што треба ќе ме упати.

100. Господару мој, подари ми честито потомство!“

101. И Ние го израдувавме со момче со благ карактер.

102. И кога тој порасна толку што во работата почна да му помага, Ибрахим рече: „О, синко мој, на сон видов дека треба да те заколам, па што мислиш ти?“ – „О, татко мој,“ – рече – „постапи како што ти се наредува; ќе видиш, ако даде Бог, дека ќе бидам трпелив.“

103. И кога двајцата послушаа, и кога тој со челото на земја го положи,

104. Ние го повикавме: „О, Ибрахиме,

105. ти постапи според вдахновениот сон; – а Ние вака ги наградуваме тие што прават добри дела, –

106. тоа, навистина, беше очигледно искушение!“

107. Со голем курбан го искупивме

108. и кај поколенијата подоцнежни спомен му сочувавме:

109. „Нека е во мир Ибрахим!“

110. Ете така Ние ги наградуваме тие што прават добри дела,

111. а тој, навистина, беше Наш роб, верник,

112. и го израдувавме со Исхак, веровесник и човек добар,

113. и го благословивме и него и Исхак; а меѓу потомците нивни има верници и такви кои на себеси очигледно насилство чинат.

114. И на Муса и на Харун благодати им дадовме,

115. па и нив и народот нивен од неволја голема ги спасивме

116. и им помогнавме и тие беа победници,

117. и Книга јасна им дадовме,

118. и двајцата на Правиот пат ги упативме,

119. и кај поколенијата подоцнежни спомен им сочувавме;

120. „Нека се во мир Муса и Харун!“

121. Ете така Ние ги наградуваме тие што прават добри дела,

122. а тие двајца, навистина, беа робови Наши, верници.

123. И Илјас беше Пратеник.

124. Кога тој му рече на народот свој: „Зар не се плашите?

125. Зарем на Бал му се молите, а најубавиот Создател го оставате,

126. Аллах, Господарот свој и Господарот на вашите древни предци?“

127. Тие лажливец го нарекоа и затоа, сигурно, сите тие во Огнот ќе бидат фрлени,

128. но не тие Аллахови робови кои Му беа предани.

129. И кај поколенијата подоцнежни спомен му сочувавме:

130. „Нека е во мир Илјас!“

131. Ете така Ние ги наградуваме тие што прават добри дела,

132. а тој беше роб Наш, верник.

133. И Лут беше Пратеник.

134. Кога Ние него и целото негово семејство го спасивме,

135. освен старицата, таа настрада со тие што настрадаа,

136. а останатите ги уништивме,

137. и вие покрај населбите нивни поминувате и дење

138. и ноќе, па зошто не се вразумите?

139. И Јунус беше Пратеник.

140. Кога тој избега на бродот преполн

141. и со нив фрли коцка и коцката падна на него,

142. и китот го проголта, а беше заслужил прекор,

143. и да не беше еден од тие што Аллах Го слават и Го величаат,

144. сигурно ќе останеше во утробата негова до Денот на оживувањето.

145. И Ние го исфрливме на едно пусто место, а тој беше болен,

146. и сторивме над него да израсне една тиква,

147. и го пративме на стотина илјади луѓе, и повеќе,

148. и тие поверуваа, и ним им дадовме до рокот одреден да уживаат.

149. А прашај ги: „Зарем за Господарот твој ќерки, а за нив синови,

150. зарем во нивно присуство мелеците како жени ги создадовме?“

151. Ете, тие, поради тоа што лажат, говорат:

152. „Аллах родил.“ – тие се навистина лажливци.

153. Зарем ги избра ќерките пред синовите!?

154. Што ви е, како така расудувате?!

155. Зарем нема да се вразумите?

156. Или вие можеби имате очигледен доказ?

157. Донесете ја Книгата своја, ако вистината ја зборувате!

158. Многубошците помеѓу Него и џините сродство воспоставуваат, а џините одамна знаат дека тие што зборуваат така ќе бидат фрлени во огнот,

159. чист е Аллах и далеку е од тоа како што тие Го опишуваат!

160. Аллаховите искрени робови тоа не го прават.

161. Но, ниту вие, со тие што ги обожувате,

162. не можете во врска со нив никого во заблуда да го заведете,

163. освен тој што и онака во огнот ќе гори.

164. „Секому од нас местото му е одредено,[3] ——— [3] 164, 165, 166 – Овие три ајети се зборови на мелеците.

165. ние сме во редови наредени,

166. и само Него Го славиме и Го величаме!“

167. А тие велеа:

168. „Да имавме ние Книга како што имаа претходните народи,

169. сигурно ќе бевме Аллахови искрени робови!“

170. Но, во Куранот не сакаа да поверуваат, и ќе знаат тие!

171. А зборот Наш е веќе претходно кажан на робовите Наши, Пратениците:

172. Тие ќе бидат, навистина, потпомогнати

173. и војската Наша сигурно ќе биде победник!

174. Затоа тргни се од нив некое време

175. и набљудувај ги, и тие ќе набљудуваат!

176. Зарем тие казната Наша да ја избрзуваат?

177. Кога таа ќе ги стигне, лошо утро ќе им осамне на тие што беа опоменати!

178. Затоа тргни се од нив некое време

179. и набљудувај, и тие ќе набљудуваат!

180. Славен е Господарот твој, Господар на достоинството, и високо над тоа што Му го припишуваат тие!

181. И нека е селам на Пратениците,

182. и сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Господарот на световите!

1. Сад! Се колнам во Куранот кој содржи опомена,

2. навистина се арогантни и инаетливи тие што не сакаат да веруваат!

3. Колку народи пред нив Ние уништивме. И тие за помош плачејќи молеа, но за нив беше доцна!

4. Тие се чудат што еден од нив им дошол за да ги предупредува, и неверниците велат: „Тој е маѓепсник, лажливец!

5. Зарем тој боговите да ги сведе само на еден Бог? Тоа е, навистина, нешто многу чудно!“

6. И угледните меѓу нив тргнаа: „Одете и истрајте со божествата свои! Навистина, тоа е нешто што се сака!

7. За ова не сме слушнале во верата на предците наши, ова не е ништо друго освен наместена лага;

8. зошто меѓу нас токму нему да му биде пратена Опомената?!“ Но, тие во Опомената Моја се сомневаат затоа што казната Моја не ја искусиле.

9. Зарем кај нив се ризниците на милоста на Господарот твој, Силниот и Дарежливиот?

10. Зарем тие имаат власт над небесата и над Земјата и над тоа што е меѓу нив? – тогаш, нека се искачат со скали по патеките небесни.

11. Тие претставуваат незначителна сојузничка војска која таму ќе биде поразена.

12. И уште пред нив ги сметаа за лажни своите Пратеници – народот на Нух, и Ад, и фараонот, сопственикот на градбите огромни,

13. и Семуд и народот на Лут и жителите на Ејка; тие против Пратениците правеа завери!

14. Сите тие за лага ги клеветеа Пратениците и казната моја ја заслужија.

15. А и овие не чекаат, освен еден звук на рогот кој нема да биде потребно да се повтори,

16. и велат: „Господару наш, побрзај и казни нè, пред Денот во кој делата ќе се пресметуваат!“

17. Ти стрпи се за тоа што го говорат и сети се на робот Наш Давуд, цврстиот во верата, кој секогаш на Аллах Му се обраќаше.

18. Ние планините ги потчинивме заедно со него да Го слават и да Го величаат Аллах пред Сонцето да зајде и откако ќе изгрее,

19. а и птиците собрани – сите тие Нему му се обраќаат.

20. И го зацврстивме царството негово и му дадовме веровесништво и мудрост исправно да суди и да расудува.

21. А дали до тебе допре веста за парничарите кога преку ѕидот на михработ преминаа,

22. кога кај Давуд упаднаа, па тој од нив се исплаши. „Не плаши се“ – рекоа – „ние сме двајца парничари, еден кон друг згрешивме, па според правдата пресуди ни; не биди пристрасен, и на Вистинскиот пат упати нè.

23. Овој мој пријател има деведесет и девет овци, а јас само една, и тој ми рече: ,Дај ми ја мене!‘ – и во препирката ме победи.“

24. „Навистина ти сторил неправда! – рече Давуд – „со тоа што барал овцата твоја да ја додаде на овците свои; многумина ортаци си прават неправда едни на други, а единствено тие што веруваат и што прават добри дела не го прават тоа, и таквите се малку“. И Давуд се увери дека Ние токму него на искушение го ставивме, па за прошка од Господарот свој замоли, падна со лицето на тло и се покаја.[1] ——— [1] Давуд не ги сослушал двата парничари, туку само едниот и врз основа на него­ви­от исказ, донел пресуда. Потоа се сетил дека не смеел така да постапи и се по­ка­јал.

25. И Ние тоа му го простивме, и тој Ни е навистина близок и прекрасно престојувалиште го чека.

26. О, Давуде, Ние за намесник на Земјата те поставивме, затоа суди им на луѓето праведно и не поведувај се според страста за да не те одведе од Аллаховиот пат; тие што скршнуваат од Аллаховиот пат ги чека болно страдање на оној свет затоа што забораваа на Денот на пресметката.

27. Ние не ги создадовме небото и Земјата и тоа што е меѓу нив залудно; така мислат неверниците, па тешко на неверниците кога ќе бидат во Огнот!

28. Зарем со тие што веруваат и што прават добро ќе постапиме исто како и со тие што прават неред на Земјата, или, зарем со тие што се чуваат од гревовите ќе постапиме исто како и со грешниците?

29. Книгата која ти ја објавуваме е благословена, за тие да размислат за зборовите нејзини и за тие што се обдарени со разум да примат поука.

30. Ние на Давуд му го подаривме Сулејман; тој беше прекрасен роб и многу се каеше!

31. Кога едно предвечерие пред него беа изведени брзи коњи кои на три нозе стоеја, а со четвртата едвај земјата ја допираа,

32. тој рече: „Наместо да мислам на Господарот свој, јас покажувам љубов кон убави нешта!“ – и му се изгуби од видот.[2] ——— [2] Сонцето му се изгубило од видот, односно зашло, и тој ја пропуштил молитвата. То­гаш тој рекол: „Наместо да мислам на Господарот свој, јас покажувам љубов кон уба­ви нешта!“ Побарал да му ги донесат коњите, а кога му ги донесле, почнал да ги уди­ра со меч по нозете и по вратот, бидејќи тие биле причината за пропуштањето на неговата молитва. Жртвувањето на коњите било легитимно во неговиот закон.

33. „Вратете ми ги!“ – и тој почна да ги удира по нозете и по вратовите.

34. Ние Сулејман во искушение го доведовме и неговото болно тело на престолот го задржавме, но потоа оздраве.

35. „Господару мој“ – рече – „прости ми и подари ми власт каква никој, освен мене, нема да има! Ти Си навистина Тој што богато дарува!“

36. И Ние му ги потчинивме: ветрот – кој според заповедта негова благо дуваше таму каде што тој сакаше –

37. и шејтаните, сите градители и нуркачи,

38. и други во окови оковани.

39. „Ова е Нашиот дар, па ти дарувај или задржи – поради тоа нема да одговараш!“

40. Тој Ни е навистина близок и го чека прекрасно престојувалиште.

41. И сети се на робот Наш Ејуб кога на Господарот свој Му залипа: „Шејтанот ме допре со несреќи и со страдање!“

42. „Удри со ногата по земја – ете ти ладна вода за капење и пиење! –

43. и Ние од милоста Наша семејство му даривме и уште толку покрај нив, да биде поука за тие што имаат ум –

44. „И земи со раката своја сноп и со него удри, само заклетвата не ја прекршувај!“ Ние знаевме дека тој е издржлив; прекрасен роб беше тој и многу се каеше![3] ——— [3] Пратеникот Ејуб, мир над него, Му се заколнал на Бога дека еден од членовите на семејството ќе го удри толку и толку пати со стап, затоа што не го послушале. Збо­ровите: „Земи со својата рака сноп“ од трева или слама, во која ќе има толку стеб­ла, односно сламки, за со еден сноп да ја исполни заклетвата и одговорниот да го удри.

45. И сети се на робовите Наши Ибрахим и Исхак и Јакуб, сите во верата цврсти и проникливи.

46. Ние ги обдаривме со една посебна доблест: секогаш да им е на ум оној свет;

47. и тие, навистина, кај Нас се од одбраните добри луѓе.

48. И сети се на Исмаил и на Елјеса и на Илјас и на Зулкифл, сите тие беа од најдобрите луѓе.

49. Ова е убав спомен! А тие што од гревови ќе се чуваат ги чека прекрасно престојувалиште:

50. еденски градини, чиишто капии за нив ќе бидат отворени,

51. во кои ќе бидат потпрени и разновидно овошје и пијалак ќе бараат.

52. Покрај нив ќе бидат хуриите[4], со исти години, кои пред себе ќе гледаат. ——— [4] Хурии – жени во рајот кои се со посебна убавина и елеганција.

53. „Тоа е она што ви се ветува за Денот на пресметката;

54. тоа, навистина, снабдување Наше ќе биде, кое никогаш нема да престане!“

55. Ете така! А тие што ќе бидат дрско бесни, ги чека најлошото престојувалиште:

56. Џехенемот, во кој ќе горат, а одвратна постела е тоа!

57. Ете така! Па нека ја искусат водата зовриена и ледена

58. и други слични на овие маки, повеќекратни.

59. „Оваа толпа заедно со вас, стискајќи се, во Џехенемот ќе влезе!“ – „Да не им биде пространо! Тие навистина ќе горат во Огнот!“

60. „Вам да не ви биде пространо!“ – ќе речат тие – „вие ова ни го подготвивте, а колку е грозно ова живеалиште!“

61. „Господару наш!“ – ќе речат – „удвои им го страдањето во огнот на тие што ова ни го приредија!“

62. И ќе речат: „Зошто не ги гледаме луѓето коишто меѓу злобните ги вбројувавме

63. и коишто ги исмејувавме? Да не ни се изгубија од вид?“

64. Вистина е, сигурно, дека жителите на Џехенемот меѓу себе ќе се расправаат.

65. Кажи: „Јас сум само опоменувач; нема бог освен Аллах, Единиот и Моќниот,

66. Господарот на небесата и на Земјата и тоа што е меѓу нив, Силниот, Простувачот.“

67. Кажи: „Ова е голема вест,

68. а вие од неа главите ги вртите.

69. Јас ништо не знаев за Високиот Собир[5] кога се препираа – ——— [5] Висок собир на мелеци.

70. мене ми се објавува само да сум јасен опоменувач.“

71. И кога Господарот твој на мелеците им рече: „Ќе го создадам човекот од глина,

72. па кога совршен облик ќе му дадам и кога живот во него ќе вдахнам од Својот дух, вие на сеџда паднете му!“

73. Мелеците, сите до последен, заедно на сеџда се поклонија

74. освен Иблис; тој се вообрази и неверник стана.

75. „О, Иблис!“ – рече Тој – „Што те наведе да не му направиш сеџда на оној кого Јас со Своите две раце[6] го создадов? Се вообрази или мислиш дека си возвишен?“ ——— [6] Зборот „раце“ е преведен буквално како што стои во оригиналниот текст на арап­ски јазик, а обликот и формата за нас се недостижни, бидејќи Бог не наликува на никого и никој не е како Него.

76. „Подобар сум од него“ – рече тој – „мене ме создаде од оган, а него од глина.“

77. „Е, излегувај тогаш од Џенетот!“ – рече Тој – „Проклет да си!

78. Моето проклетство до Судниот ден ќе те следи!“

79. „Господару мој!“ – рече тој – „Дај ми време до Денот кога тие оживеани ќе бидат!“

80. „Ти давам“ – рече Тој –

81. „до денот веќе одреден.

82. „Па се колнам во достоинството Твое – рече – „сигурно сите ќе ги наведам да застранат,

83. освен, меѓу нив, Твоите искрени робови!“

84. „Во вистината се колнам и вистината ја зборувам“ – рече Аллах –

85. „сигурно Џехенемот ќе го наполнам со сите, со тебе и со тие кои што ќе се поведат по тебе!“

86. Кажи: „Јас не барам од вас за ова (Куранот) никаква награда и јас не се преправам, го пренесувам само тоа што ми се наредува,

87. Куранот е, навистина, Опомена за целиот свет!

88. И вие наскоро ќе ја дознаете неговата порака!“

1. Објавувањето на Книгата е од Аллах, Силниот и Мудриот!

2. Ние, навистина, ти ја објавуваме Книгата, со Вистина, затоа само Аллах обожувај Го, искрено исповедајќи Му ја верата!

3. Искреното практикување на верата е долг кон Аллах! А на тие што покрај Него земаат други за заштитници: „Ние ги обожуваме само за да нè приближат што поблиску до Аллах“ – Аллах ним, навистина, ќе им пресуди за тоа за коешто тие не се согласуваа. Аллах нема да го упати на Вистинскиот пат тој што е лажливец и неверник.

4. Да сакаше Аллах да има дете, ќе го избереше, меѓу тие што ги создал, тој што Тој би сакал. Возвишен е Тој; Тој е Аллах, Единиот и Семоќниот!

5. Небесата и Земјата мудро и со цел ги создаде; Тој со ноќта го завиткува денот и со денот ја завиткува ноќта; Тој Сонцето и Месечината ги потчини, секој се движи до рокот одреден. Ете, Тој е Силниот и Тој многу простува!

6. Тој од еден човек ве создава – а од него сопругата негова ја создаде – и Тој ви даде осум видови добиток; Тој ве создава во утробите на мајките ваши, давајќи ви облици, еден по друг, во три темнини. Тоа ви е, ете, Аллах, Господарот ваш, Негова е власта, нема друг бог освен Него, па тогаш каде се одметнувате?

7. Ако вие нема да верувате, па, Аллах не зависи од вас, но Тој не е задоволен со неверувањето на Своите робови. А ако бидете благодарни, Тој со тоа ќе биде задоволен. А ниедна душа нема да ги носи гревовите на другата! Потоа кај својот Господар ќе се вратите, па Тој ќе ве извести за тоа што го работевте. Навистина, Тој знае што се крие во срцата.

8. Кога човекот неволја ќе го снајде, на Господарот свој Му се моли, Нему Му се обраќа, а потоа, откако Аллах милоста Своја ќе му ја дарува, го заборава Тој на Кого Му се молел, и други Нему за еднакви му припишува, за од патот Негов да застранува. Кажи: „Уживај одредено време во неверството свое, ќе бидеш, сигурно, жител на Огнот!“

9. Зарем таквиот е како тој што во ноќните часови времето во молитва го минува, паѓајќи со лицето на тло и стоејќи, стравувајќи од оној свет и надевајќи се на милоста од Господарот свој? Кажи: „Зарем се исти тие што знаат и тие што не знаат? Само тие што имаат ум примаат поука!“

10. Кажи: „О, робови Мои кои верувате, плашете се од Господарот свој! Тие што на овој свет ќе прават добри дела ги чека награда, а Аллаховата земја е пространа; само тие коишто ќе бидат стрпливи ќе бидат без сметка наградени.“

11. Кажи: „Мене ми се наредува Аллах да Го обожувам искрено исповедајќи Му ја верата

12. и ми се наредува да бидам првиот муслиман.“

13. Кажи: „Јас се плашам од страдањето на Големиот ден, ако Му бидам непослушен на Господарот Свој.“

14. Кажи: „Само Аллах Го обожувам искрено исповедајќи Му ја верата своја,

15. а вие, покрај Него, обожувајте кого сакате!“ Кажи: „Губитници се, навистина, тие што на Судниот Ден ќе се изгубат и себеси и семејствата свои. Ете, тоа е очигледен губиток!“

16. Над нив ќе има слоеви од Оган, а и под нив слоеви; со тоа Аллах ги застрашува робовите Свои. „О, робови Мои, плашете се од Мене!“

17. За тие што го избегнуваат обожувањето на идолите и кои на Аллах Му се обраќаат – за нив се наменети радосните вести, затоа израдувај ги робовите Мои

18. кои го слушаат Говорот и го следат најубавото во него; ним Аллах на Вистинскиот пат им укажа и тие се паметни.

19. Зарем тој што ја заслужил казната, зарем него да го спасиш од огнот?

20. А тие што од Господарот свој се плашат ги очекуваат одаи, сè едни над други изградени, пред кои реки течат – ветување е Аллахово, а Аллах ветувањето нема да го прекрши.

21. Зарем не гледаш дека Аллах од небото спушта дожд, па во извори во земјата го разделува, а потоа со помош на него разнобојни растенија изведува, потоа тие се сушат и ти ги гледаш пожолтени, и на крајот ги крши. Тоа е, навистина, поука за тие што се паметни.

22. Зарем е ист тој чиешто срце Аллах го сторил наклонето кон исламот, па тој го следи светлото на Господарот свој, или тој чиешто срце се стврднало? Тешко на тие чиишто срца се нечувствителни при спомнувањето на Аллах, тие се во јасна заблуда!

23. Аллах го објавува најубавиот говор, Книга слична по смисла, чиишто поуки се повторуваат. Од неа ги поминуваат морници тие што се плашат од Господарот свој, а потоа, кога ќе се спомне Аллаховото име, кожите нивни и срцата нивни им се смируваат. Тоа е Аллаховото Упатство со кое Тој упатува кого сака; а тој кого Аллах ќе го заблуди, нема кој да го упати.

24. Зарем е ист тој што на Судниот ден со лицето свое ќе се засолнува од страшното страдање со тој што е сигурен од него? „Трпете го тоа што го заслуживте!“ – ќе им се рече на насилниците.

25. Тие пред нив негираа, па ги стигна казна од каде што не очекуваа.

26. Аллах даде да почувствуваат понижување во животот на овој свет, а страдањето на оној свет ќе биде, навистина, уште поголемо – само кога тие би знаеле!

27. Ние во овој Куран им наведуваме на луѓето секакви примери за да примат поука.

28. Во Куранот на арапски јазик, во кој нема никакви противречности, за да се плашат и за да внимаваат.

29. Аллах го наведува како пример човекот кој е во власт на ортаци околу кого тие се грабаат, и човек кој е во власт само на еден човек – дали положбата нивна е иста? Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, не е иста, но повеќето од нив не знаат.

30. Ти, навистина, ќе умреш, а и тие, исто така ќе умрат.

31. И потоа, на Судниот ден, пред Господарот свој еден со друг ќе се препирате.

32. Има ли понеправеден од тој што за Аллах говори лаги и ја смета Вистината за лага кога таа му доаѓа? Зарем Џехенемот нема да биде престојувалиште за неверниците?

33. А тој што ја носи Вистината и тие кои веруваат во неа, тие се богобојазливи,

34. сè што ќе посакаат кај Господарот свој ќе најдат; тоа ќе биде награда за тие што правеле добри дела,

35. за Аллах да помине преку нивните лоши постапки, и за добрите дела кои ги правеле да ги награди.

36. Зарем Аллах не е Заштитник на Својот роб? А тие те заплашуваат со оние кои, покрај Него, ги обожуваат. Тој што Аллах ќе го заблуди, нема кој да го упати.

37. А кого Аллах ќе го упати – никој не може да го заблуди. Зарем Аллах не е Силен и Казнувач?

38. Ако ги запрашаш кој ги создаде небесата и Земјата, сигурно ќе речат: „Аллах!“ а ти кажи: „Мислите ли вие дека тие кои ги молите, покрај Аллах, би можеле да ја отстранат штетата, ако Аллах сака да ми ја стори, или дека би можеле да ја задржат милоста Негова, ако Тој сака да ми ја подари?“ Кажи: „Мене ми е доволен Аллах, на Него се потпираат тие што бараат потпирач.“

39. Кажи: „О народе мој, ти постапувај така како што постапуваш, а и јас ќе постапувам, па ќе знаете

40. кого ќе го стигне страдањето кое ќе го понижи, и кого вечното страдање ќе го снајде.“

41. Ние ти ја објавуваме Книгата со вистината за целиот свет; тој што ќе оди по Вистинскиот пат – на себеси ќе си користи, а тој што ќе застрани – на себе ќе си наштети, ти не си задолжен за нив.

42. Аллах ги зема душите во часот на нивната смрт, а и на тие што спијат, па ги задржува тие на кои им одредил да умрат, а другите ги остава до одредениот рок. Тоа се, навистина, докази за тие што размислуваат.

43. Тие без Аллахово одобрување посредници земаат. Кажи: „Зарем и тогаш кога се без никаква моќ и кога ништо не разбираат?“

44. Кажи: „Никој не може без Негова дозвола да посредува, власта на небесата и на Земјата е Негова, а потоа Нему ќе Му се вратите.“

45. Кога Аллах ќе се спомне, се грозат срцата на тие што не веруваат во оној свет, а кога ќе се спомнат оние кои тие, покрај Него, ги обожуваат, одеднаш радост ги обзема.

46. Кажи: „Аллаху, Создателу на небесата и на Земјата, Ти Кој го знаеш невидливиот и видливиот свет, Ти на робовите Свои ќе им пресудиш за тоа за што не се согласуваа!“

47. Кога злосторниците би го имале сето тоа што е на Земјата, и уште толку, на Судниот ден тие би го дале сето тоа за да се искупат од тешкото страдање; А Аллах ќе ги казни со казна каква што не можеле ниту да замислат,

48. и ќе им се предочат лошите дела нивни кои ги правеа и ќе ги снајде токму тоа на што се потсмеваа.

49. Кога човекот некаква неволја ќе го снајде, Нам Ни се моли; а кога Ние потоа благодат ќе му пружиме, тогаш вели: „Ова ми е дадено затоа што тоа го заслужив.“ А не е така, тоа е само искушение, но повеќето од нив не знаат.

50. Така говореа и тие пред нив, па не им користеше тоа што го беа стекнале,

51. и ги стигна казна за тоа што го правеа. А и тие меѓу овие кои прават насилство – ќе ги стигне казна за тоа што го прават, тие нема да избегаат.

52. Зарем тие не знаат дека Аллах дава изобилно снабдување кому сака, и дека ускратува кому сака; тоа се, навистина, поуки за народот кој верува.

53. Кажи: „О, робови Мои кои кон себеси во гревовите претерувавте, не губете надеж во Аллаховата милост! Аллах, сигурно, сите гревови ќе ви ги прости; Тој, навистина, многу простува и Тој е Милостив.

54. И вратете Му се на Господарот свој и покорете Му се пред казната да ви дојде – потоа никој нема да може на помош да ви дојде.

55. И следете го тоа најубавото, тоа што Господарот ваш ви го објавува, пред ненадејно казната да ви дојде, за чие доаѓање нема да знаете.

56. За човекот да не извика: „Тешко мене, колку само должности кон Аллах пропуштив, дури и се исмејував!“

57. или да не рече: „Да ме упатеше Аллах на Вистинскиот пат, сигурно ќе се сочував од Неговата казна.“

58. Или да не каже кога ќе го доживее страдањето: „Само кога би можел да се вратам – добри дела би правел!“

59. „Никогаш! Доаѓаа Моите знаци, па ги негираше и се вообрази, и неверник беше.“

60. На Судниот ден ќе ги видиш тие кои за Аллах лаги говореа, со поцрнети лица. А зарем Џехенемот нема да биде престојувалиште на горделивите?

61. Аллах ќе ги спаси тие кои Неговите наредби ги извршуваа, а од Неговите забрани се чуваа, поради нивниот успех злото нема да може да ги допира и тие нема да тагуваат.

62. Аллах е Создател на сè и Тој управува со сè,

63. кај Него се клучевите на небесата и Земјата! А тие што не веруваат во Аллаховите докази, тие ќе бидат страдалници!

64. Кажи: „Зарем од мене барате да обожувам некој друг освен Аллах, о незналци?!“

65. А тебе, и на тие пред тебе им било објавено: „Ако други на Аллах за рамни Му припишуваш, твоите дела сигурно ќе пропаднат, а ти изгубен ќе бидеш.“

66. Туку, само Аллах обожувај Го и биди благодарен!

67. Тие не Го величаа Аллах така како што треба да Го величаат; а целата Земја на Судниот ден во Неговата рака ќе биде, а небесата во Неговата десница стуткани ќе останат. Славен нека е Тој и високо над тие што за рамни Му ги припишуваат.

68. И во рогот ќе се дувне, и ќе умрат тие на небесата и тие на Земјата, ќе останат само тие кои Аллах ќе ги одбере; потоа во рогот по вторпат ќе се дувне и тие, одеднаш, ќе станат и ќе чекаат.

69. И Земјата од светлината на Господарот свој ќе засјае и Книгата ќе се постави, веровесниците и сведоците ќе бидат донесени, и по правдата на сите ќе им се пресуди, никому нема неправда да му се направи;

70. секој ќе го добие тоа што го заслужил, бидејќи Тој добро знае кој што правел.

71. Тие што не веруваа во групи во Џехенем ќе бидат натерани, и кога до него ќе дојдат, портите негови ќе се отворат и чуварите негови ќе ги запрашаат: „Зарем не ви дојдоа вашите Пратеници, кои ајетите од Господарот ваш ви ги кажуваа и ве опоменуваа дека овој свој Ден ќе го доживеете?“ – „Да, дојдоа“ – ќе речат тие – „но се покажаа вистинити зборовите за казната на неверниците.“

72. И ќе биде кажано: „Влегувајте низ Џехенемските порти, вечно во нив ќе престојувате!“ Колку е грозно тоа престојувалиште за тие што беа вообразени!

73. А тие што од Господарот свој се плашеа во поворки кон Џенетот ќе бидат поведени, и кога до него ќе стигнат – а портите негови веќе ширум отворени – неговите чувари ќе им кажат: „Мир со вас, од гревови сте чисти, затоа влезете во него, во него вечно ќе престојувате!“

74. Тие ќе кажат: „Сета благодарност му припаѓа на Аллах Кој ветувањето Свое кон нас го исполни и во Џенетот место ни подари, да се населиме во него каде што сакаме!“ Колку се прекрасни наградите за тие што се труделе!

75. И ќе ги видиш мелеците како Аршот (престолот) го окружуваат, величајќи и фалејќи Го Господарот свој; и на сите по правдата ќе им се пресуди и ќе биде кажано: „Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Господарот на световите!“

1. Ха-мим!

2. Објавувањето на Книгата е од Аллах, Силниот и Сезнајниот,

3. Кој ги простува гревовите и го прима покајанието, Кој страшно казнува и обилно наградува; друг бог освен Него нема, кај Него сè се враќа.

4. За Аллaховите ајети расправаат само тие што не веруваат, па нека не те залажува тоа што тие по светот се движат.

5. И Нуховиот народ уште пред нив негираше, а и групите по него. Секој народ настојуваше да досегне до својот пратеник и се трудеше со невистина да ја загуши Вистината, па Јас го казнував – а каква само беше казната Моја!

6. И така зборот на Господарот твој ќе се исполни, дека тие што не сакаа да веруваат – жители на Огнот ќе бидат.

7. Мелеците кои го носат престолот и тие што се околу него Го величаат и Го фалат Господарот свој и веруваат во Него и се молат гревовите на верниците да им бидат простени: „Господару наш, Ти со милоста и со знаењето опфаќаш сè; затоа прости им на тие што Ти се покајаа и кои го следат Твојот пат и сочувај ги од страдањето во Огнот!

8. Господару наш, воведи ги во еденските градини, кои им ги вети, и предците нивни и жените нивни и потомството нивно – тие што беа добри; Ти си, навистина, Силен и Мудар.

9. И поштеди ги од казната за лошите дела, бидејќи кого Ти тој Ден ќе го поштедиш од казната за лошите дела – Ти си му се смилувал, а тоа, навистина, ќе биде голем успех!“

10. На тие што не верувале ќе им се викне: „Аллаховиот презир кон вас кога бевте повикани да верувате, а останавте неверници, беше навистина поголем од вашиот презир сега кон самите себеси.“

11. „Господару наш!“ – ќе речат тие – „Двапати нè усмрти и двапати нè оживеа; ние ги признаваме гревовите наши, па има ли некаков излез (од казнава)?“

12. Тоа ви е затоа што не верувавте кога се повикуваше во Единиот Аллах, а верувавте во политеизмот! Пресудата Му припаѓа само на Аллах, Возвишениот и Големиот.“

13. Тој ви ги покажува доказите Свои и ви спушта снабдување од небото, а поуката ќе ја прифати само тој што Нему Му се обраќа.

14. Затоа молете Го Аллах, искрено исповедувајќи Му ја верата – па макар тоа и да го мразат неверниците.

15. Тој дарува високи степени на верниците, Господар на Аршот Кој го испраќа Џибрил со одредбата Своја – кому сака од робовите Свои, да ги опомене за Денот на меѓусебната средба,

16. на Денот кога тие ќе се појават, кога на Аллах нема за нив ништо скриено да Му биде. Кому му припаѓа власта денес? – На Аллах, Единиот, над сè Надмоќниот.

17. Тој Ден секој човек според заслугата казнет или награден ќе биде; тој Ден нема да има неправда! Аллах, навистина, брзо ќе пресмета.

18. И опомени ги за Блискиот ден, кога срцето до гркланот ќе допре и ќе се попречи, кога насилниците нема да имаат ни близок пријател, ни посредник, кој ќе биде чуен.

19. Тој ги знае погледите кои во тоа што е забрането скришно гледаат, а и тоа што во градите го кријат;

20. Аллах според правдата ќе пресуди, а тие на кои што, покрај Него, им се молат – нема да судат според ништо. Аллах, навистина, сè слуша и сè гледа.

21. Зошто тие не патуваат по Земјата, па да видат каков им бил крајот на тие пред нив? Беа помоќни од нив и повеќе траги оставија на Земјата, но Аллах, поради гревовите нивни, ги казни и никој од Аллаховата казна не ги заштити.

22. Аллах ги казни затоа што ги негираа јасните докази кои Пратениците нивни им ги носеа; Тој, навистина, е Моќен, Тој жестоко казнува.

23. Ние го испративме Муса со знаците Наши и со јасен доказ

24. до фараонот и до Хаман и до Карун, но тие рекоа: „Маѓепсник и лажливец!“

25. А кога тој им ја донесе Вистината од Нас, рекоа: „Убивајте ги машките деца на тие што веруваат со него, а оставајте ги во живот нивните женски деца!“ – Но лукавствата на неверниците секогаш се залудни.

26. „Оставете ме мене“ – рече фараонот – „да го убијам Муса, а тој нека бара помош од Господарот свој, бидејќи се плашам тој верата ваша да не ви ја измени или на Земјата неред да не предизвика.“

27. Муса рече: „Го молам Господарот свој и Господарот ваш да ме заштити од секој вообразеник кој не верува во Денот во кој сметката ќе се полага!“

28. А еден човек, верник, од семејството на фараонот, кој го криеше верувањето свое, рече: „Зарем да го убиете човекот затоа што вели: „Мојот Господар е Аллах!“, а ви донесе јасни докази од Господарот ваш? Ако е лажливец, неговата лага нему ќе му наштети, а ако ја говори вистината, тогаш ќе ве стигне барем нешто од тоа што ви се ветува; Навистина Аллах нема да го упати на Вистинскиот пат тој што претерува во зло и кој многу лаже.

29. „О, народе мој, денес вам ви припаѓа власта и вие доминирате во земјата, па кој ќе нè одбрани од Аллаховата казна ако таа нè стигне?“ А фараонот рече: „Ве советувам како што мислам, а само на вистинскиот пат ќе ве упатам.“

30. А тогаш верникот рече: „О народе мој, се плашам да не ве стигне и вас тоа што ги стигна народите кои против Пратениците ковале заговори,

31. како што беше со народот на Нух и на Ад и на Семуд, и на тие по нив. – А Аллах не е неправеден кон робовите Свои.

32. О, народе мој, јас се плашам што ќе биде со вас на Денот кога едни со други ќе се довикувате[1], ——— [1] За помош.

33. на Денот кога со свртени грбови ќе бегате, кога од Аллах нема да може никој да ве заштити. А кого Аллах ќе го заблуди, нема кој да го упати.

34. Јусуф, уште одамна, ви носеше јасни докази, но вие постојано се сомневавте во тоа што ви го донесе. А кога тој умре, вие рековте: „Аллах по него веќе нема да испрати Пратеник!“ Ете така Аллах ги заблудува тие што во злото претеруваат и кои се сомневаат,

35. тие што расправаат за Аллаховите знаци, иако никаков доказ не им дошол. Расправањето е многу презрено кај Аллах и кај тие што веруваат. – Така Аллах го запечатува срцето на секој вообразен насилник.

36. „О, Хамане,“ – рече фараонот – „изгради ми една кула за да стигнам до патеките,

37. патеките небески, за да се искачам до Мусаовиот Бог, а јас сметам дека тој навистина е лажливец.“ И ете така на фараонот неговите лоши дела му се сторија убави и тој беше одвратен од Вистинскиот пат, а лукавството на фараонот заврши на негова штета.

38. И тогаш верникот рече: „О народе мој, мене следете ме, јас ќе ве упатам на Вистинскиот пат!“

39. О, народе мој, животот на овој свет е само минливо уживање, а оној свет е навистина вечната Куќа.

40. Кој ќе стори зло, соодветно ќе биде казнет, а кој ќе стори добро – било маж или жена, а верник е – во Џенетот ќе влезе; во него сè ќе имаат во изобилство, без сметка.

41. О, народе мој! Што е ова? Јас ве повикувам да ве спасам, а вие мене ме повикувате во огнот;

42. ме повикувате да не верувам во Аллах и да прифатам некого за кого баш ништо не знам Нему за рамен, а јас ве повикувам кон Силниот, кон Тој што многу простува.

43. Нема ни малку сомнеж во тоа дека тоа кон кое ме повикувате нема никому, ни на овој ни на оној свет, да му се одѕвие и дека кај Аллах сите ќе се вратиме, и дека расипниците ќе бидат жители на огнот.

44. Ќе се сеќавате на ова што ви го кажувам! А јас на Аллах Му го препуштам мојот случај; Аллах, навистина, робовите Свои ги гледа.“

45. И Аллах го сочува од неволјата која тие му ја приредија, а фараоновите следбеници злострадание ги снајде.

46. Тие и наутро и навечер во огнот ќе се пржат, а кога ќе настапи Часот: „Воведете ги фараоновите луѓе во најтешкото страдање!“

47. И кога во Огнот ќе се препираат, па тие што беа потчинети ќе им речат на водачите свои: „Ние по вас се поведовме, можете ли барем малку од огнот да нè ослободите?“

48. Тогаш водачите ќе речат: „Еве нè и нас, и ние сме во него! Аллах им пресуди на робовите Свои.“

49. А тие што ќе бидат во огнот ќе им зборуваат на стражарите на Џехенемот: „Замолете Го Господарот свој барем на еден ден страдањето да ни го ублажи!“

50. „А зарем Пратениците ваши не ви носеа јасни докази? – ќе запрашаат тие. – „Да, носеа!“ – ќе одговорат. – „Молете тогаш!“ – ќе речат тие. Но молбата на тие што не веруваа залудна ќе биде.

51. Ние навистина ќе им помогнеме на Пратениците Наши и на верниците во животот на овој свет, а и на Денот кога ќе станат сведоците,

52. на Денот кога на насилниците правдањето нивно нема од корист да им биде; нив ќе ги чека проклетството и најлошото престојувалиште.

53. Ние на Муса упатство му дадовме и на синовите Израилови во наследство Книгата им ја оставивме

54. да им биде упатство и опомена на тие кои ќе имаат разум.

55. Па, ти биди трпелив – Аллаховото ветување е вистина – и моли се да ти бидат простени твоите гревови, и Господарот свој на крајот и на почетокот на денот величај Го и слави Го!

56. Тие што расправаат за Аллаховите знаци, иако никаков доказ не им дошол, во срцата нивни имаат само горделивост која нема да ги доведе до саканата цел, затоа моли Го Аллах за заштита, бидејќи Тој навистина сè слуша и сè гледа.

57. Создавањето на небесата и Земјата е сигурно поголемо отколку создавањето на човековиот род, но повеќето луѓе не знаат.

58. Не се исти слепецот и тој што гледа, не се исти верниците кои прават добри дела и злосторниците. – Колку малку поука примате!

59. Ќе дојде Часот суден, во тоа нема сомнеж, но повеќето луѓе не сакаат да веруваат.

60. Господарот ваш рече: „Повикајте Ме и замолете, Јас ќе ви се одѕвијам! Тие што од вообразеност не сакаат да Ме обожуваат – сигурно понижени ќе влезат во Џехенем.“

61. Аллах ви ја даде ноќта за во неа да одмарате, а денот видлив. Аллах е неизмерно добар кон луѓето, но, повеќето луѓе не заблагодаруваат.

62. Тоа ви е, ете, Аллах, Господарот ваш, Создателот на сè, друг бог освен Него нема, па каде се одметнувате тогаш?

63. Така се одметнуваа и тие што Аллаховите докази ги негираа.

64. Аллах ви ја направи Земјата престојувалиште, а небото здание, и ве обликуваше, а ликовите ваши ги прави убави, и со пријатна храна ве снабдува. Тоа е Аллах, Господарот ваш, и нека е Возвишен Аллах, Господарот на световите!

65. Тој е Живиот, нема друг бог освен Него, па, молете Го, исповедајќи Му чиста вера: „Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Господар на световите!“

66. Кажи: „Мене ми е забрането да ги обожувам тие кои вие, покрај Аллах, ги молите, бидејќи ми дојдоа јасни докази од Господарот мој, а наредено ми е да Му се предадам на Господарот на световите.

67. Тоа е Тој што ве создаде од земја, потоа од капка семе, потоа од грутка, потоа како доенчиња ве изведува, и до мажественото доба да стигнете, и старци да станете – а некои од вас умираат и порано – и до одредениот рок да поживеете, за да можете да сфатите.

68. Тој живот и смрт дава! А кога нешто ќе одлучи, само ќе каже: „Биди!“ – и тоа бидува.“

69. Зарем не ги гледаш тие коишто расправаат за Аллаховите докази? Каде се вртат тие?

70. Тие што ја негираат Книгата и тоа што го праќавме по Пратениците – ќе ги дознаат последиците наскоро

71. кога со окови околу вратот, и со синџири, ќе бидат влечени

72. во водата што врие, а потоа во огнот пржени.

73. Потоа ќе бидат запрашани: „Каде се тие кои ги обожувавте,

74. покрај Аллах?“ – „Ни се изгубија од видот,“ – ќе одговорат – „та ние, всушност, претходно, на никого не се ни клањавме.“ – Ете така Аллах ги заблудува неверниците.

75. Тоа ви е затоа што без никаква основа на Земјата бевте весели и горделиви.

76. Влегувајте низ портите на Џехенемот, во него вечно ќе останете – а тоа е лошо престојувалиште на вообразените!

77. А ти стрпи се! Аллаховата закана сигурно е вистина! Било да ти покажеме дел од тоа со што им се закануваме, било претходно животот да ти го земеме – тие Нам ќе ни се вратат.

78. И пред тебе Пратеници испраќавме, за некои од нив ти кажувавме, а за некои не ти кажувавме. И ниеден Пратеник не можеше да направи никакво чудо без Аллахова волја. А кога Аллаховата закана ќе се исполни, ќе биде пресудено според правдата и тогаш лажливците ќе бидат губитници.

79. Аллах за вас ги создаде животните, на некои да јавате, а со некои да се храните.

80. Вие од нив имате корист и вие на нив носите товар – и на нив и на бродовите вие се пренесувате.

81. Тој ви ги покажува доказите за моќта Своја, па кои од Аллаховите докази не ги признавате?

82. Зошто тие не патуваат низ Земјата, па да видат како завршија тие пред нив? Тие беа помногубројни од нив и посилни, и оставија поголема трага на Земјата, и за ништо не им користеше тоа што го стекнаа.

83. Кога Пратениците нивни јасни докази им носеа, тие со знаењето што го имаа се гордееја, и ги снајде тоа на што постојано се потсмеваа.

84. А кога казната Наша ќе ја видеа, тогаш велеа: „Ние веруваме во Аллах, во Него Единиот, а се откажуваме од тие кои Му ги припишувавме!“

85. Но, верувањето нивно, кога казната Наша ќе ја видеа, не им беше од корист. Тоа е според Аллаховиот закон кој беше применет врз робовите Негови кои беа и исчезнаа – и тогаш неверниците ќе страдаа.

1. Ха-мим!

2. Објава од Милостивиот, Семилосниот,

3. Книга чии ајети се детално изложени, Куран на арапски јазик за луѓето кои знаат,

4. радовесник и предупредувач – и пак повеќето од нив главите ги вртат, не сакаат ниту да чујат.

5. „Срцата наши“ – говорат тие – „се под прекривките, далеку од тоа кон што ти нè повикуваш, а ушите наши се глуви за тоа, а помеѓу нас и тебе има преграда, па ти работи, и ние ќе работиме.“

6. Кажи: „Јас сум само човек како и вие, мене само ми се објавува дека вашиот Бог е само еден Бог, затоа само кон Него искрено управете Му се и од Него прошка барајте! А тешко на тие што Нему рамни Му припишуваат,

7. кои зекат не даваат и кои во оној свет не веруваат!

8. Тие што веруваат и што прават добри дела, навистина, ги чека награда непрекидна.“

9. Кажи: „Зарем вие навистина не сакате да верувате во Тој што ја создаде Земјата во два временски периода – и уште други за рамни Му припишувате? Тоа е Господарот на световите!“

10. Тој низ неа неподвижни планини создаде и благословена ја направи и производите нејзини на неа ги одреди, сето тоа во четири временски периоди – ова е објаснување за тие што прашуваат –

11. потоа кон небеските висини се насочи додека небото сè уште беше маглина, па нему и на Земјата им рече: „Појавете се, милум или силум!“ – „Се појавуваме со задоволство!“ – одговорија,

12. па во два временски периода, како седум небеса ги создаде, и одреди што ќе се наоѓа во секое небо. А најблиското небо со сјајни ѕвезди го украсивме и Ние над нив бдееме. Тоа е одредба на Силниот и Сезнајниот.

13. А ако главите ги свртат, ти кажи: „Ве опоменувам со таква молња каква што ги погоди Ад и Семуд!“

14. Кога од сите страни Пратениците нивни им доаѓаа: „Не обожувајте никого освен Аллах!“ – а тие одговараа: „Да сакаше Господарот наш, Тој мелеци ќе ни пратеше! Ние не веруваме во тоа што е пратено по вас.“

15. (Народот) Ад без никаква основа на Земјата се вообрази: „Кој е посилен од нас?“ – говореа. А зарем не знаеја дека Аллах, Кој ги создаде, е посилен од нив? – а и доказите Наши ги негираа.

16. И Ние против нив испративме, во последователните денови, леден ветер, за да им дадеме уште на овој свет да почувствуваат срамно страдање – страдањето на оној свет ќе биде, навистина, уште посрамно – и никој нема на помош да им дојде.

17. А и на (народот) Семуд на Вистинскиот пат му укажавме, но ним им беше помило слепилото од упатството, па го стигна срамно страдање од молња, според тоа што го заслужи,

18. а тие што веруваа и што се плашеа од Аллах, Ние ги спасивме.

19. А на денот кога Аллаховите непријатели ќе бидат протерани во Огнот – тие први ќе бидат задржани, за останатите да ги стигнат –

20. и кога ќе дојдат до него, ушите нивни, и очите нивни и кожите нивни ќе сведочат против нив за тоа што го правеле.

21. „Зошто сведочите против нас?“ – тие ќе ги прашаат своите кожи. – „Аллах, Кој му даде способност за говор на секое суштество, нè обдари со дарот за говор и нас.“ – ќе одговорат. – „Тој првиот пат ве создаде и Нему, еве, Му се вративте.

22. Вие не се криевте за да не сведочат ушите ваши и очите ваши и кожите ваши против вас, туку затоа што мислевте дека Аллах нема да дознае за многу нешта што сте ги правеле.

23. И тоа ваше уверување, кое за Господарот свој го имавте, ве упропасти, па станавте губитници.“

24. Па и ако трпат, нивното престојувалиште ќе биде огнот; а ако бараат наклоност од Аллах, на нивната молба нема да им се удоволи.

25. Ние им одредивме лоши другари кои како убаво им го прикажуваа тоа што го сторија и тоа што ќе го сторат, и на нив им се овистини тоа што е кажано за народите, џините и луѓето кои пред нив беа и исчезнаа – навистина настрадаа.

26. Тие што не веруваат велат: „Не слушајте го овој Куран, туку правете врева за да го надвикате!“

27. Затоа Ние сигурно ќе дадеме неверниците да искусат неподносливо страдање, и ќе ги казниме со најголема казна за делата кои ги направија.

28. Тоа е казната за Аллаховите непријатели, оган во кој ќе им биде вечната куќа, како наплата што доказите Наши постојано ги негираа.

29. И неверниците ќе кажат: „Господару наш, покажи ни ги џините и луѓето, тие кои нè заведоа, под нозете наши да ги ставиме, нека бидат најдолни.“

30. На тие што велат: „Наш Господар е Аллах“, па потоа останат истрајни, им се симнуваат мелеци: „Не плашете се и не тагувајте, и радувајте се на Џенетот кој ви е ветен.

31. Ние сме заштитници ваши во животот на овој свет, а и на оној; во него ќе имате сè што душите ваши ќе посакаат, и што и да побарате – ќе имате,

32. ќе бидете почестени од Простувачот, Милостивиот.“

33. А кој говори поубаво од тој што повикува кон Аллах, кој прави добри дела и кој вели: „Јас сум, навистина, муслиман!“

34. Доброто и злото не се исто! На злото возврати му со добро, па непријателот твој одеднаш близок пријател ќе ти стане.

35. Тоа можат да го постигнат само стрпливите; тоа можат да го постигнат само многу доблесните.

36. А кога шејтанот ќе се обиде на зли мисли да те наведе, ти побарај заштита кај Аллах, бидејќи Тој, навистина, сè слуша и сè знае.

37. Меѓу доказите Негови се ноќта и денот, и Сонцето и Месечината. Не паѓајте со лицето на тло ниту на Сонцето ниту на Месечината, туку паѓајте со лицето на тло пред Аллах, Кој ги создаде, ако сакате само Него да Го обожувате.

38. А ако тие се возгордеат – па, тие што се кај Господарот твој Го слават и величаат и ноќе и дење, и не се досадуваат.

39. А од доказите Негови е и тоа што гледаш сува земја, а кога на неа ќе спуштиме дожд, таа се придвижува и процветува. Тој што ѝ дава живот ќе ги оживее сигурно и мртвите, бидејќи Тој е способен за сè.

40. Тие што зборовите Наши ги извртуваат, навистина, нема од Нас да се сокријат. Па дали е подобар тој што во огнот ќе биде фрлен или тој што на Судниот ден ќе дојде сигурен? Правете што сакате, Тој, навистина, ве гледа што правите.

41. Навистина, тие што не веруваат во Опомената, откако им дојде, ќе бидат казнети! А тој (Куранот) навистина е возвишена книга,

42. лагата не може да ѝ пријде од која било страна, таа е Објава од Мудриот и за благодарност достојниот.

43. Тебе нема да ти се каже ништо што веќе не им беше кажано на Пратениците пред тебе. Господарот твој навистина простува, но и болно казнува.

44. А да го објавевме Куранот на туѓ јазик, тие сигурно ќе кажеа: „Би требало ајетите да бидат разбирливи! Зарем јазикот да е туѓ, а тој на кого му се објавува е Арап?“ – Кажи: „Тој е упатство и лек за верниците. А тие што не сакаат да веруваат – и глуви и слепи се! Како да биваат повикувани од далечни места.

45. И на Муса му дадовме Книга, па поради неа се раздвоија. А да не е Зборот на Господарот твој претходно изречен, со нив веќе ќе беше завршено. Тие многу се сомневаат во Куранот.

46. Кој прави добро, во своја корист го чини, а кој прави лошо, на своја штета го прави. – А Господарот твој не е неправеден кон робовите Свои.

47. Само Тој знае кога ќе настапи Крајот на светот. А ниту плодовите не излегуваат од своите цветни чашки и ниту една жена не забременува и не раѓа, а Тој тоа да не го знае. А на Денот кога Тој ќе ги праша: „Каде се тие што Ми ги припишувавте за рамни?“ – тие ќе одговорат: „Ти јавуваме дека никој од нас тоа не го тврди.“

48. И нема да бидат тука тие на кои претходно им се молеа и ќе се уверат дека нема да можат никаде да избегаат.

49. На човекот не му досадува да бара богатство, а кога ќе го снајде сиромаштво, тогаш паѓа во очај и губи надеж.

50. Кога ќе го опсипеме со милоста Наша, по несреќата која го снашла, тој вели: „Ова го заслужив и јас не мислам дека Часот суден ќе дојде. А ако бидам вратен кај Господарот свој, кај Него ме чека Џенет.“ А Ние сигурно ќе ги известиме тие што не веруваа за тоа што го правеа и навистина ќе им дадеме да искусат тешко страдање.

51. Кога на човек милоста Наша ќе му ја дариме, станува неблагодарен и се вообразува, а кога ќе го допре неволја, тогаш долго се моли.

52. Кажи: „Што мислите, ако Куранот е од Аллах, а вие во него не сакате да верувате – кој е тогаш во поголема заблуда од тој што е противречно далеку од вистината?“

53. Ние ќе им ги пружиме доказите Наши во пространствата вселенски, а и во нив самите, додека не им биде сосема јасно дека Куранот е вистина. А зарем не е доволно тоа што Господарот твој е Сведок за сè?

54. Тие се сомневаат дека пред Господарот свој ќе застанат, а Тој со знаењето Свое опфаќа сè.