Tayca Meal — Rowad Tercüme Merkezi — A'raf 7:1 – Yunus 10:109

อะลิฟ ลาม มีม ศ็อด [1] ——— [1] ดูเชิงอรรถ อายะฮ์ที่ 1 ซูเราะฮ์อัลบะเกาะเราะฮ์

(อัลกุรอานนี้) เป็นคัมภีร์ที่ถูกประทานลงมาแก่เจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) ดังนั้น เจ้าอย่าให้มีความลำบากใจในอกของเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเพื่อเจ้าจะได้ใช้มันในการตักเตือน (บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา) และเพื่อเป็นข้อเตือนใจแก่บรรดาผู้ศรัทธา

(จงกล่าวแก่พวกเขาเถิด โอ้ มุฮัมหมัด ว่า) “จงปฏิบัติตามสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่พวกเจ้าจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า และอย่าปฏิบัติตามผู้นำอื่นจากอัลลอฮ์ (แต่น่าเสียดาย) ที่น้อยคนที่จะรับเป็นบทเรียน”

และกี่เมืองแล้วที่เราได้ทำลายล้าง และการลงโทษของเราได้เกิดขึ้นแก่พวกเขาในเวลากลางคืน หรือขณะที่พวกเขากำลังพักผ่อนในเวลากลางวัน

ดังนั้น พวกเขาไม่ได้ร้องขอสิ่งใด เมื่อการลงโทษของเราได้มายังพวกเขา เว้นแต่พวกเขากล่าว (สารภาพ) ว่า “แท้จริงพวกเราเป็นผู้อธรรม”

ดังนั้น แน่นอนเราจะถามบรรดาประชาชาติที่ (บรรดาเราะซูล) ถูกส่ง ไปยังพวกเขา และแน่นอนเราจะถามบรรดาเราะซูลด้วย

แล้วแน่นอนเราจะเล่าให้พวกเขาฟังด้วยความรู้ (ซึ่งครอบคลุมสิ่งที่พวกเขากระทำ) และเราไม่เคยหายไปไหน (จากพวกเขาและการกระทำของพวกเขา)

และการชั่งในวันนั้น จะยุติธรรม ดังนั้น ผู้ที่ตาชั่งของเขาหนัก (ด้วยความดี) ชนเหล่านั้นแหละคือกลุ่มชนผู้ประสบความสำเร็จ

และผู้ใดที่ตาชั่งของเขาเบา ชนเหล่านั้นแหละคือกลุ่มชนที่ทำร้ายตนเอง เนื่องจากความอยุติธรรมที่พวกเขามีต่อโองการทั้งหลายของเรา

และโดยแน่นอน เราให้พวกเจ้าได้พำนักอยู่ในแผ่นดิน และเราได้ให้ปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้า ณ ที่นั้น (เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้ขอบคุณให้มาก แต่ทว่า) การขอบคุณของพวกเจ้านั้นน้อยมาก

และโดยแท้จริง เราได้สร้างพวกเจ้า แล้วเราได้ทำให้พวกเจ้าเป็นรูปร่าง แล้วเราได้กล่าวแก่มลาอิกะฮ์ว่า แล้วเราได้กล่าวแก่บรรดามลาอิกะฮ์ว่า "จงสุญูดต่ออาดัม" แล้วพวกเขาก็สุญูดทันที นอกจากอิบลีส เขามิได้อยู่ในหมู่ผู้สุญูด

(อัลลอฮ์) ตรัสว่า: “อะไรคืออุปสรรคที่ขัดขวางไม่ให้เจ้าสุญูด ขณะที่ข้าได้สั่งเจ้า?” อิบลีสตอบว่า “ฉันดีกว่าเขา พระองค์ทรงสร้างฉันมาจากไฟ ส่วนพระองค์ทรงสร้างเขามาจากดิน”

อัลลอฮ์ตรัสว่า: “เจ้าจงลงจากที่นี่ (สวรรค์) เพราะเจ้าไม่ควรประพฤติหยิ่งผยองในนั้น ดังนั้น เจ้าจงออกไปให้พ้น แท้จริงเจ้านั้นอยู่ในหมู่ผู้ต่ำต้อย”

(อิบลีส) กล่าวว่า “โปรดประวิงเวลาแก่ฉันจนถึงวันที่พวกเขาฟื้นคืนชีพด้วยเถิด”

(อัลลอฮ์) ตรัสว่า “แท้จริงเจ้าอยู่ในกลุ่มผู้ที่ได้รับการประวิงเวลา”

(อิบลีส) กล่าวว่า: “ด้วยเหตุที่พระองค์ทรงทำให้ฉันหลงทาง (ดังนั้น) ฉันจะทุ่มเทนั่งเพื่อชี้นำพวกเขาให้ออกจากเส้นทางของเจ้าอันเที่ยงตรง”

“แล้วฉันก็จะเข้าหาพวกเขา ทั้งจากข้างหน้าและข้างหลังพวกเขา และจากทางขวาและทางซ้ายของพวกเขา แล้วพระองค์จะไม่พบว่าส่วนใหญ่ของพวกเขาเป็นผู้ขอบคุณ(ต่อพระองค์)”

(อัลลอฮ์) ตรัสว่า: “จงออกไปจากที่นั่น (สวรรค์) ด้วยความอับอายและถูกไล่ออก แท้จริงผู้ใดในหมู่พวกเขาที่ปฏิบัติตามเจ้า แน่นอนข้าจะให้นรกนั้นเต็มไปด้วยพวกเจ้าทั้งหมด”

และ (อัลลอฮ์ทรงตรัสแก่อาดัมว่า) “โอ้อาดัม เจ้าและภรรยาของเจ้าจงอยู่ในสวรรค์เถิด และเจ้าทั้งสองจงกินจากที่ใดก็ได้ตามที่เจ้าทั้งสองชอบ และอย่าเข้าใกล้ต้นไม้ต้นนี้ (เพราะถ้าเจ้าทั้งสองเข้าใกล้มัน) เจ้าทั้งสองจะกลายเป็นผู้ที่อยู่ในหมู่ผู้ที่อธรรม”

หลังจากนั้น ชัยฏอนก็กระซิบ (ยั่วยวน) พวกเขาทั้งสอง เพื่อที่เขาจะได้เปิดเผยแก่เขาทั้งสองซึ่งสิ่งส่วนลับของพวกเขาที่ถูกปกปิดไว้ และมันก็กล่าวว่า “พระผู้อภิบาลของเจ้าทั้งสองไม่ได้ห้ามพวกเจ้า (เข้าใกล้) ต้นไม้ต้นนี้ (เพื่ออื่นใด) เว้นแต่ (พระองค์ไม่ต้องการ) ให้พวกเจ้าทั้งสองกลายเป็นมลาอิกะฮ์หรือเป็นกลุ่มชนที่อมตะ”

และเขาได้สาบานต่อเขาทั้งสองว่า “แท้จริง ฉันเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้ให้คำแนะนำแก่พวกเจ้าทั้งสอง”

ด้วยเหตุนี้ มันจึงทำให้เขาทั้งสองเพลี่ยงพล้ำด้วยการล่อลวงของมัน และเมื่อพวกเขาได้ลิ้มรสต้นไม้นั้น ส่วนลับของพวกเขาก็ถูกเปิดเผยแก่เขาทั้งสอง และพวกเขาก็ปกปิดมันด้วยใบไม้แห่งสวรรค์ และพระผู้อภิบาลของเขาทั้งสองได้เรียกพวกเขาว่า “ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าทั้งสองจากต้นไม้นั้นดอกหรือ และข้าก็ได้บอกแก่เจ้าทั้งสองแล้วไม่ใช่หรือว่า ชัยฏอนนั้นเป็นศัตรูอันชัดแจ้งของเจ้าทั้งสอง?!”

เขาทั้งสองได้กล่าวว่า "โอ้พระผู้อภิบาลของพวกเรา พวกเราได้อธรรมแก่ตัวของพวกเราเอง และถ้าพระองค์ไม่ทรงอภัยโทษแก่พวกเรา และเอ็นดูเมตตาแก่พวกเราแล้ว แน่นอนพวกเราก็ต้องกลายเป็นพวกที่ขาดทุน"

พระองค์ตรัสว่า "พวกเจ้าจงลงไป โดยที่บางส่วนของพวกเจ้าเป็น ศัตรูกับอีกบางส่วน และในแผ่นดินนั้นมีที่พำนัก และสิ่งอำนวยประโยชน์สำหรับพวกเจ้าจวบจนถึงระยะเวลาหนึ่ง"

พระองค์ตรัสว่า "ในแผ่นดินนั้นแหละพวกเจ้าจะมีชีวิตอยู่ และในแผ่นดินนั้นแหละพวกเจ้าจะตาย และจากแผ่นดินนั้นแหละพวกเจ้าจะถูกนำออกมาอีก"

โอ้ ลูกหลานของอาดัม แท้จริงเราได้จัดเตรียมเครื่องนุ่งห่มแก่พวกเจ้าเพื่อปกปิดส่วนที่ลับของพวกเจ้า และเป็นเครื่องประดับแก่พวกเจ้า แต่อาภรณ์แห่งความยำเกรงนั้นดีที่สุด เหล่านั่นคือสัญญาณของอัลลอฮ์ เพื่อให้พวกเขารำลึกถึงพระองค์ (และขอบคุณพระองค์)

โอ้ ลูกหลานของอาดัม อย่าหลงกลชัยฏอนโดยเด็ดขาด ดังที่มันเคยทำให้พ่อแม่ของพวกเจ้าออกจากสวรรค์มาแล้ว และมันได้ทำให้พวกเขาทั้งสองถูกเปลื้องเสื้อผ้าออกเพื่อให้เขาทั้งสองได้เห็นส่วนที่ลับของเขาทั้งสอง แท้จริงชัยฏอนและเผ่าพันธุ์ของมันเห็นพวกเจ้า โดยที่พวกเจ้าไม่สามารถมองเห็นพวกเขา แท้จริงเราได้ทำให้บรรดาชัยฏอนเป็นสหายใกล้ชิดแก่บรรดาผู้ไม่ศรัทธา

และเมื่อพวกเขากระทำสิ่งที่ผิดศีลธรรม พวกเขาก็กล่าวว่า “เราพบเห็นบรรพบุรุษของเรากระทำสิ่งนี้ และอัลลอฮ์ทรงบัญชาให้เราทำเช่นนั้น” จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า “แท้จริงอัลลอฮ์ไม่เคยบัญชาให้กระทำสิ่งที่น่ารังเกียจ พวกเจ้าจะกล่าวเท็จต่ออัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้กระนั้นหรือ?”

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) “พระผู้อภิบาลของฉันทรงบัญชาให้ฉันดำรงความยุติธรรม และ (ทรงบัญชา) ให้พวกเจ้าจงตั้งหน้าของพวกเจ้าให้แน่วแน่ ณ ทุกๆ มัสยิด และจงสักการะต่อพระองค์เพียงผู้เดียวด้วยความเชื่อฟังพระองค์อย่างบริสุทธิ์ใจ ดังที่พระองค์ได้ทรงสร้างพวกเจ้าขึ้นมาในครั้งแรก พวกเจ้าก็จะต้องกลับคืนสู่พระองค์”

พวกหนึ่งพระองค์ได้ทรงนำทาง และอีกพวกหนึ่งสมควรแก่พวกเขาแล้วซึ่งความหลงผิด แท้จริงพวกเขาได้ยึดเอาบรรดาชัยฏอนเป็นผู้คุ้มครองอื่นจากอัลลอฮ์ และพวกเขาก็คิดว่าพวกเขาเป็นผู้ที่ได้รับการนำทางแล้ว

โอ้ ลูกหลานของอาดัม จงแต่งกายให้เรียบร้อยทุกครั้ง (เมื่อพวกเจ้าจะทำการละหมาดหรือเข้า) มัสยิด และพวกเจ้าจงกินและจงดื่ม และอย่าฟุ่มเฟือย แท้จริงอัลลอฮ์ไม่ทรงชอบบรรดาผู้ที่ฟุ่มเฟือย

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า “ใครเป็นผู้ที่ทำให้เครื่องประดับของอัลลอฮ์เป็นที่ต้องห้าม ซึ่งพระองค์ได้ทรงประทานให้ปวงบ่าวของพระองค์ และสิ่งที่ดีต่าง ๆ ที่เป็นปัจจัยยังชีพ” จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ทั้งหมดนี้มีไว้สำหรับบรรดาผู้ศรัทธาในชีวิตแห่งโลกนี้ และ (และสำหรับพวกเขา) โดยเฉพาะในวันกิยามะฮ์” ในทำนองนั้นแหละ เราจะแจกแจงโองการทั้งหลายแก่บรรดาผู้ที่รู้ทั้งหลาย

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า “แท้จริงพระผู้อภิบาลของฉันทรงห้ามสิ่งที่ผิดศีลธรรม ทั้งแบบเปิดเผยและแบบซ่อนเร้น และการกระทำที่เป็นบาป และการละเมิดสิทธิของผู้อื่นโดยมิชอบ และ (ทรงห้าม) พวกเจ้าตั้งภาคีต่ออัลลอฮ์กับสิ่งใด ๆ โดยที่พระองค์มิได้ทรงประทานหลักฐานใด ๆ ลงมา และ (ทรงห้าม) พวกเจ้ากล่าวอ้างถึงอัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้ (ด้วยการกล่าวเท็จและใส่ร้ายพระองค์)”

และสำหรับทุกประชาชาติย่อมมีเวลา (ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว) เมื่อเวลาแห่งความตายของพวกเขามาถึง พวกเขาไม่สามารถขอให้ล่าช้าหรือขอให้เร่งรีบได้แม้แต่ชั่วขณะหนึ่ง

โอ้ลูกหลานอาดัมเอ๋ย ถ้ามีบรรดาเราะซูลในหมู่พวกเจ้ามายังพวกเจ้า โดยบอกเล่าโองการของข้าแก่พวกเจ้าแล้ว ผู้ใดที่ยำเกรงและปรับปรุงแก้ไขแล้ว ก็ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ แก่พวกเขา และพวกเขาก็จะไม่เสียใจ

และบรรดาผู้ที่ปฏิเสธต่อบรรดาโองการของเรา และแสดงถึงความหยิ่งผยองต่อโองการเหล่านั้น ชนเหล่านั้นคือชาวนรกโดยพวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล

ดังนั้นผู้ใดเล่าจะอธรรมยิ่งไปกว่าผู้ที่อุปโลกน์ความเท็จต่ออัลลอฮ์หรือปฏิเสธบรรดาโองการของพระองค์? กลุ่มชนเหล่านั้นจะได้รับส่วนของพวกเขา (ในโลกนี้) จากสิ่งที่ถูกบันทึกไว้ (ในเลาห์มะฟูซ) จนกระทั่งเมื่อบรรดาทูตของเรา (มลาอิกะฮ์) มาหาพวกเขาเพื่อนำพวกเขาไปสู่ความตาย พวกเขา (มลาอิกะฮ์) ก็กล่าวว่า :“บรรดาสิ่งที่พวกเจ้าเคยวิงวอนขอที่เป็นสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์นั้นอยู่ที่ไหน?” พวกเขากล่าวว่า “พวกเขาจากเราไปแล้ว” และพวกเขาได้ยืนยันต่อพวกเขาเองว่า พวกเขาเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา

อัลลอฮ์ตรัสว่า “พวกเจ้าจงเข้าไปในนรกพร้อมกับบรรดาประชาชาติก่อนหน้าพวกเจ้า จากญินและมนุษย์ ทุกครั้งที่ประชาชาติหนึ่งได้เข้าไป ต่างก็จะสาปแช่งพี่น้องของตน จนกระทั่งเมื่อพวกเขาทั้งหมดรวมตัวกันในนั้นแล้ว กลุ่มสุดท้ายได้กล่าวถึงกลุ่มแรกในหมู่พวกเขาว่า “โอ้พระผู้อภิบาลของเรา พวกเขานั่นแหละที่ทำให้เราหลงทาง ดังนั้นจงลงโทษพวกเขาด้วยไฟนรกเป็นทวีคูณเถิด อัลลอฮ์ตรัสว่า “สำหรับทุกกลุ่มนั้นจะได้รับการลงโทษเป็นทวีคูณ แต่พวกเจ้าไม่รู้”

และกลุ่มแรกของพวกเขา (ผู้นำ) ได้กล่าวแก่กลุ่มสุดท้าย (ผู้ตาม) ว่า “พวกเจ้าไม่มีข้อได้เปรียบใด ๆ เหนือพวกเราเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นจงลิ้มรสการลงโทษตามสิ่งที่พวกเจ้าได้ขวนขวายไว้เถิด”

แท้จริงบรรดาผู้ที่ปฏิเสธต่อบรรดาโองการของเรา และแสดงความหยิ่งผยองต่อโองการเหล่านั้น บรรดาประตูแห่งฟากฟ้าจะไม่ถูกเปิดให้แก่พวกเขา และพวกเขาจะไม่ได้เข้าสวรรค์ จนกว่าอูฐจะลอดเข้าในรูเข็ม และในทำนองนั้นแหละ เราจะตอบแทนแก่บรรดาผู้กระทำผิดทั้งหลาย

สำหรับพวกเขานั้น คือ ที่นอนจากนรกญะฮันนัม และจากเบื้องบนของพวกเขานั้น มีสิ่งคลุมครอบอยู่ และในทำนองนั้นแหละเราจะตอบแทนแก่บรรดาผู้อธรรมทั้งหลาย

และบรรดาผู้ที่ศรัทธาและประกอบคุณงามความดีทั้งหลาย เราจะไม่ทำให้ (คำสั่งของเรา) เป็นภาระแก่ชีวิตใด นอกจากอยู่ในความสามารถของเขาเท่านั้น ชนเหล่านี้แหละคือชาวสวรรค์ โดยที่พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นชั่วนิรันดร์

และเราได้ขจัดความขุ่นเคือง (และความริษยา) ออกจากหัวอกของพวกเขา (ในสวรรค์) ที่มีแม่น้ำหลายสายไหลผ่าน และพวกเขากล่าวว่า “มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิของอัลลอฮ์ ผู้ทรงประทานทางนำให้แก่เรา และเราจะไม่มีวันได้รับทางนำหากอัลลอฮ์ไม่ทรงชี้นำเรา แท้จริงบรรดาเราะซูลของพระผู้อภิบาลของเราได้นำความจริงมาแล้ว" และพวกเขาก็ถูกเรียกว่า: "นั่นคือสรวงสวรรค์ที่พวกเจ้าจะได้รับเป็นมรดก เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำไว้"

และ (เมื่อชาวสวรรค์อยู่ในสถานที่ของพวกเขา) พวกเขาจะร้องบอกชาวนรกว่า "เราได้พบสิ่งที่พระผู้อภิบาลของเราได้สัญญาแก่เราแล้ว เป็นความจริง" แล้วพวกเจ้าได้พบสิ่งที่พระผู้อภิบาลของพวกเจ้าสัญญาไว้เป็นความจริงหรือไม่? ” พวกเขาตอบว่า "ใช่" จากนั้นผู้ประกาศ (มลาอิกะฮ์) ได้ประกาศขึ้นระหว่างพวกเขา (ทั้งสอง) ว่า "การสาปแช่งของอัลลอฮ์จะอยู่กับผู้อธรรมทั้งหลาย"

พวกเขาคือบรรดาผู้ที่ขัดขวาง (ทั้งตนเองและผู้อื่น) จากการปฏิบัติตามแนวทางของอัลลอฮ์ และแสวงหากลอุบายเพื่อทำให้ทางนั้นคดเคี้ยว และพวกเขาคือกลุ่มชนที่ปฏิเสธศรัทธาต่อวันอาคิเราะฮ์

และระหว่างทั้งสองกลุ่มนั้น (ชาวสวรรค์และนรก) มีกำแพง (อัลอะอ์รอฟ) และบนกำแพงอัลอะอ์รอฟนั้น มีผู้ชายจำนวนหนึ่งซึ่งพวกเขารู้จักทั้งสองกลุ่มนั้นดี (ชาวสวรรค์และนรก) ด้วยเครื่องหมายของพวกเขา และพวกเขาได้เรียกชาวสวรรค์ (ด้วยการกล่าวคำทักทาย) ว่า: “สลามุนอะลัยกุม” (ขอความสันติสุขจงมีแด่พวกเจ้า) ในขณะที่พวกเขาเองก็ยังไม่ได้เข้าสู่สวรรค์ ทั้งๆ ที่พวกเขาก็ปรารถนาอย่างแรงกล้า

และเมื่อสายตาของพวกเขาถูกหันไปทางชาวนรก พวกเขาก็กล่าวว่า "โอ้พระผู้อภิบาลของเรา โปรดอย่าให้พวกเราร่วมอยู่กับกลุ่มผู้อธรรมเหล่านั้นเลย"

และบรรดาผู้ที่อยู่บนกำแพงอัลอะอ์รอฟได้เรียกบางคน (ที่เป็นชาวนรก) ที่พวกเขารู้จักจากเครื่องหมายของพวกเขา โดยกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าการสะสมความร่ำรวยของพวกเจ้าไม่สามารถอำนวยประโยชน์แก่พวกเจ้าได้เลย และการที่พวกเจ้าแสดงความหยิ่งผยอง ”

(อัลลอฮ์ตรัสแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาว่า) “คนเหล่านี้ใช่ไหม (ชาวอะอ์รอฟ) ที่พวกเจ้าได้สาบานไว้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รับความเมตตาจากอัลลอฮ์?” (อัลลอฮ์ตรัสแก่ชาวอะอ์รอฟว่า) “จงเข้าสวรรค์เถิด ไม่มีความกลัวใด ๆ แก่พวกท่าน และพวกเจ้าจะไม่เสียใจไหม”

และชาวนรกได้ร้องเรียกชาวสวรรค์ (โดยกล่าวว่า) : “โปรดให้น้ำหรือปัจจัยยังชีพ (อาหาร) แก่เราบ้างจากสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงให้แก่พวกเจ้า" พวกเขา (ชาวสวรรค์) ตอบว่า “แท้จริงอัลลอฮ์ทรงทำให้สิ่งทั้งสองนั้นเป็นที่ต้องห้ามสำหรับผู้ปฏิเสธศรัทธา”

พวกเขาคือบรรดาผู้ที่ทำให้ศาสนาของพวกเขาเป็นเพียงความบันเทิง และการละเล่น และพวกเขาถูกหลอกด้วยชีวิตแห่งโลกนี้ ดังนั้น ในวันนี้ (วันกิยามะฮ์) เราก็ลืมพวกเขาดังที่พวกเขาเคยลืมวันแห่งการพบกันของพวกเขาในวันนี้ และเพราะพวกเขาปฏิเสธศรัทธาต่อโองการของเรา

และโดยแน่นอน เราได้นำคัมภีร์ (อัลกุรอาน) มายังพวกเขา ซึ่งเราได้แจกแจงคัมภีร์นั้นอย่างละเอียดบนฐานแห่งความรู้ ทั้งนี้เพื่อเป็นแนวทางและเป็นความเมตตาแก่กลุ่มชนที่ศรัทธา

พวกเขาไม่ได้รอคอยสิ่งใดนอกจากสิ่งที่ (อัลกุรอาน) ได้สัญญาไว้แก่พวกเขา ในวันที่สิ่งที่ถูกสัญญาไว้นั้นได้มาถึง บรรดาผู้ที่ละทิ้งอัลกุรอานในชีวิตก่อนหน้านั้นได้กล่าวว่า “แท้จริงบรรดาเราะซูลแห่งพระผู้อภิบาลของเราได้นำความจริงมาแล้ว แล้วจะมีผู้วิงวอนให้แก่เราและทำการช่วยเหลือหรือให้เราถูกส่งกลับไป (ใช้ชีวิตในโลกนี้อีกครั้ง) เพื่อเราจะได้กระทำความดีที่ต่างจากสิ่งที่เราเคยทำมาก่อนหรือไม่?” แท้จริงพวกเขาได้ให้ตัวของพวกเขาเองขาดทุน และสิ่งที่พวกเขาอุปโลกน์ขึ้นมานั้นได้หายจากพวกเขาไป

แท้จริงพระผู้อภิบาลของพวกเจ้านั้น คืออัลลอฮ์ผู้ทรงสร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินในหกวัน จากนั้นทรงสถิตย์อยู่เหนือบัลลังก์ พระองค์ทรงให้กลางคืนครอบคลุมกลางวันโดยที่กลางคืนนั้นไล่ตามกลางวันอย่างรวดเร็ว และทรงสร้างดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และบรรดาดวงดาว (โดยทั้งหมดนั้น) ยอมจำนนต่อพระบัญชาของพระองค์ พึงรู้เถิดว่า การสร้างและการบัญชานั้นเป็นสิทธิของพระองค์ ความจำเริญเป็นของอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

พวกเจ้าจงวิงวอนต่อพระผู้อภิบาลของพวกเจ้าด้วยความนอบน้อมและความอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างลับๆ แท้จริงพระองค์ไม่ทรงชอบบรรดาผู้ที่ละเมิด

และพวกเจ้าอย่าก่อความเสียหายในแผ่นดิน หลังจากการทำนุบำรุงมันแล้ว และจงวิงวอนขอต่อพระองค์ด้วยความยำเกรงและความหวัง อันแรงกล้า แท้จริงความเมตตาของอัลลอฮ์นั้น อยู่ใกล้กับผู้กระทำความดีทั้งหลาย

และพระองค์นั้นคือผู้ที่ทรงส่งลมมาเป็นข่าวดีเบื้องหน้าความเอ็นดูเมตตาของพระองค์จนกระทั่งเมื่อมันได้แบกเมฆอันหนักอึ้งไว้ เราก็นำมันไปสู่เมืองที่แห้งแล้ง แล้วเราก็ให้น้ำหลั่งลงที่เมืองนั้น แล้วเราได้ให้ผลไม้ทุกชนิดออกมาด้วยน้ำนั้น ในทำนองนั้นแหละ เราจะให้บรรดาผู้ที่ตายแล้วออกมา หวังว่าพวกเจ้าจะได้รำลึก

และเมืองที่ดีนั้น พืชของมันจะงอกออกมา ด้วยอนุมัติแห่งพระผู้อภิบาลของมัน และเมืองที่ไม่ดีนั้น พืชของมันจะไม่งอกออกมานอกจากในสภาพที่ไม่แข็งแรง ในทำนองนั้นแหละ เราจะแจกแจงบรรดาโองการทั้งหลายแก่กลุ่มชนที่ขอบคุณ

โดยแน่นอน เราได้ส่งนูห์ไปยังหมู่ชนของเขา และเขาได้กล่าวว่า “โอ้ หมู่ชนของฉัน จงเคารพสักการะอัลลอฮ์เถิด ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกเจ้านอกจากพระองค์เท่านั้น แท้จริงฉันกลัวแทนพวกเจ้าถึงการลงโทษในวันอันยิ่งใหญ่”

บรรดาชนชั้นนำในหมู่ชนของเขากล่าวว่า “แท้จริงเราเห็นว่าเจ้าอยู่ในความหลงผิดอันชัดแจ้ง”

นูห์กล่าวว่า “โอ้หมู่ชนของฉัน ไม่มีความหลงผิดใด ๆ ในตัวฉัน แต่ฉันเป็นเราะซูลจากพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก”

“ฉันมีหน้าที่เผยแผ่บรรดาสาส์นแห่งพระผู้อภิบาลของฉันแก่พวกเจ้า และฉันให้คำแนะนำที่ดีแก่พวกเจ้า และฉันรู้จากอัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้”

พวกเจ้ารู้สึกแปลกใจกับการที่มีข้อตักเตือนจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้ามายังพวกเจ้าโดยผ่านชายคนหนึ่งในหมู่พวกเจ้า เพื่อเขาจะได้ตักเตือนพวกเจ้า และเพื่อที่พวกเจ้าจะได้ยำเกรง และเพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับความเมตตากระนั้นหรือ?"

แล้วหมู่ชนของเขาก็ปฏิเสธเขา แล้วเราได้ช่วยเขาและบรรดาผู้ที่อยู่กับเขาในเรือให้รอด และเราได้ทำให้บรรดาผู้ปฏิเสธต่อบรรดาสัญญาณของเราจมน้ำตาย แท้จริงแล้วพวกเขาเป็นกลุ่มชนที่มืดบอด

และยังหมู่ชนอ๊าด (เราได้ส่ง) พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือฮูด เขาได้กล่าวว่า “โอ้ หมู่ชนของฉัน จงเคารพสักการะต่ออัลลอฮ์เถิด ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกเจ้านอกจากพระองค์เท่านั้น แล้วพวกเจ้าจะไม่ยำเกรงพระองค์หรือ?”

บรรดาชนชั้นนำที่ปฏิเสธศรัทธาในหมู่ชนของเขากล่าวว่า “แท้จริงเราเห็นเจ้าอยู่ในความโฉดเขลา และแท้จริงพวกเราเชื่อมั่นว่าเจ้านั้นเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้กล่าวเท็จ”

เขาตอบว่า: “โอ้ หมู่ชนของฉัน ไม่มีความโฉดเขลาใดๆ ในตัวฉัน แต่ทว่าฉันเป็นเราะซูลคนหนึ่งจากพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก”

“ฉันมีหน้าที่เผยแผ่บรรดาสาส์นแห่งพระผู้อภิบาลของฉันแก่พวกเจ้า และฉันเป็นผู้ที่คอยให้การตักเตือนที่ซื่อสัตย์สำหรับพวกเจ้า”

“พวกเจ้ารู้สึกแปลกใจกับการที่มีข้อตักเตือนจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้ามายังพวกเจ้าโดยผ่านชายคนหนึ่งในหมู่พวกเจ้า เพื่อเขาจะได้ตักเตือนพวกเจ้ากระนั้นหรือ?! และจงรำลึกถึงขณะที่พระองค์ทรงให้พวกเจ้าเป็นผู้สืบช่วงต่อจากประชาชาติของนูห์ และพระองค์ทรงให้พวกเจ้ามีรูปร่างที่ใหญ่และมีกำลังกายที่แข็งแกร่ง ดังนั้นจงรำลึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์เถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับความสำเร็จ”

พวกเขากล่าวว่า "ที่เจ้ามาหาพวกเรานั้น เพื่อต้องการให้เราเคารพสักการะอัลลอฮ์แต่เพียงองค์เดียว และละทิ้งสิ่งที่บรรพบุรุษของพวกเราเคยเคารพสักการะกันมากระนั้นหรือ?! (ถ้าเช่นนั้นก็) จงนำสิ่งที่เจ้าได้สัญญาแก่พวกเรามา หากเจ้าอยู่ในหมู่ผู้พูดจริง"

เขากล่าวว่า “แน่นอน การลงโทษและความกริ้วโกรธจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้านั้นได้เกิดขึ้นกับพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าจะโต้เถียงฉันเกี่ยวกับบรรดาชื่อ (ของรูปเคารพ) ที่พวกเจ้าและบรรพบุรุษของพวกเจ้าได้ตั้งมันขึ้นมาเอง โดยที่อัลลอฮ์ไม่ได้ทรงประทานหลักฐานใด ๆ ลงมาสำหรับชื่อเหล่านั้น กระนั้นหรือ? ดังนั้นพวกเจ้าจงรอคอย (การลงโทษเถิด) แท้จริงฉันเป็นคนหนึ่งที่ร่วมกับพวกเจ้าที่อยู่ในบรรดาผู้รอคอย”

ดังนั้น เราได้ช่วยเขาและบรรดาผู้ที่อยู่ร่วมกับเขาด้วยความเมตตาจากเรา และเราได้ทำลายบรรดาผู้ที่ปฏิเสธต่อบรรดาสัญญาณของเราจนคนสุดท้าย และพวกเขาไม่เคยเป็นผู้ศรัทธา

และยังหมู่ชนษะมูต (เราได้ส่ง) พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือฮูด เขาได้กล่าวว่า “โอ้ หมู่ชนของฉัน จงเคารพสักการะต่ออัลลอฮ์เถิด ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกเจ้านอกจากพระองค์เท่านั้น แท้จริงได้มีหลักฐานอันชัดเจนจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้ามายังพวกเจ้าแล้ว นี่คืออูฐตัวเมีย (จาก) อัลลอฮ์เพื่อเป็นสัญญาณหนึ่งแก่พวกเจ้า (เพื่อพิสูจน์ความจริงของฉัน) ดังนั้น จงปล่อยมันหาอาหารกินในแผ่นดินของอัลลอฮ์ และอย่าแตะต้องมันด้วยอันตรายใด ๆ มิเช่นนั้นแล้ว การลงโทษอันเจ็บปวดจะมาถึงพวกเจ้า”

“และจงรำลึกถึงขณะที่พระองค์ทรงให้พวกเจ้าเป็นผู้สืบช่วงต่อจากประชาชาติของอ๊าด และทรงให้พวกเจ้าพำนักอยู่ในแผ่นดิน โดยให้พวกเจ้าสร้างพระราชวังบนที่ราบของมัน และให้พวกเจ้าได้แกะสลักภูเขาเป็นบ้านเรือน ดังนั้นจงรำลึกถึงความโปรดปรานของอัลลอฮ์เถิด และอย่าเป็นผู้ก่อความเสียหายบนแผ่นดิน”

บรรดาชนชั้นนำที่หยิ่งผยองในหมู่ชนของพวกเขาได้กล่าวแก่บรรดาผู้ที่ถูกกดขี่ที่เป็นผู้ศรัทธาในหมู่พวกเขาว่า “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าศอลิห์นั้นถูกส่งมาจากพระผู้อภิบาลของเขา?” พวกเขาตอบว่า “แท้จริงเราเป็นผู้ศรัทธาต่อสิ่งที่ถูกส่งมาแก่เขา”

บรรดาผู้ที่หยิ่งผยองได้กล่าวว่า “แท้จริงเราเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาต่อสิ่งที่พวกเจ้าได้ศรัทธากัน”

ดังนั้น พวกเขาจึงฆ่าอูฐ และพวกเขาฝ่าฝืนคำสั่งของพระผู้อภิบาลของพวกเขา โดยกล่าวว่า “โอ้ ศอลิห์! จงนำการลงโทษที่เจ้าได้สัญญากับเราไว้ หากเจ้าเป็นหนึ่งในบรรดาผู้ที่ถูกส่งมาเป็นเราะซูล”

ดังนั้นพวกเขาจึงถูกทำลายด้วยแผ่นดินไหวและกลายเป็นศพล้มคว่ำในบ้านของพวกเขา

แล้วเขา (ศอลิห์) ผินหลังให้พวกเขาแล้วกล่าวว่า “โอ้ หมู่ชนของฉัน แท้จริงฉันได้เผยแผ่สาสน์ของพระผู้อภิบาลของฉันแก่พวกเจ้าแล้ว และฉันก็ได้ตักเตือนพวกเจ้าแล้ว แต่ทว่าพวกเจ้าไม่ชอบบรรดาผู้ให้การตักเตือน”

และ (จงรำลึกถึง) ลูฏ ขณะที่เขาได้กล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า: “พวกเจ้ากระทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมอย่างที่ไม่เคยมีคนใดในโลกนี้กระทำมาก่อนพวกเจ้ากระนั้นหรือ?”

(ลูฏกล่าวว่า) “แท้จริงพวกเจ้าเข้าหาผู้ชายเพื่อสนองตัณหาของพวกเจ้าโดยไม่สนใจผู้หญิง แต่ยิ่งกว่านั้นพวกเจ้าคือกลุ่มชนผู้ละเมิดอย่างแท้จริง”

และหมู่ชนของเขาไม่มีคำตอบอื่นใดนอกจากกล่าวว่า “จงขับไล่พวกเขาออกจากถิ่นของพวกเจ้าเถิด แท้จริงพวกเขาเป็นกลุ่มชนผู้รักษาตัวให้บริสุทธิ์”

ดังนั้น เราได้ช่วยเขาและครอบครัวของเขาให้รอด นอกจากภรรยาของเขา ซึ่งนางอยู่ในหมู่ผู้ถูกทำลาย

และเราได้ให้ฝน ตกลงบนพวกเขา ดังนั้นจงดูเถิดว่า ผลสุดท้ายของบรรดาผู้กระทำผิดนั้นเป็นอย่างไร?

และยังหมู่ชนมัดยัน (เราได้ส่ง) พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือชุอัยบ์ เขาได้กล่าวว่า “โอ้ หมู่ชนของฉัน จงเคารพสักการะต่ออัลลอฮ์เถิด ไม่มีพระเจ้าอื่นใดสำหรับพวกเจ้านอกจากพระองค์เท่านั้น แท้จริงได้มีหลักฐานอันชัดเจนจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้ามายังพวกเจ้าแล้ว ดังนั้น จงตวงและจงชั่งให้ครบสมบูรณ์ และอย่ากีดกันผู้คนจากสิ่งที่พวกเขาควรได้รับ และอย่าก่อความเสียหายในแผ่นดินหลังจากการทำนุบำรุงมันแล้ว มันจะเป็นการดีสำหรับพวกเจ้าหากพวกเจ้าเป็นผู้ศรัทธา”

“และพวกเจ้าอย่านั่งอยู่บนทางทุกสาย เพื่อการขู่เข็ญและขัดขวางผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ให้ออกจากแนวทางของพระองค์ และหวังให้เส้นทางของอัลลอฮ์นั้นบิดเบี้ยว และจงรำลึกถึง (ความโปรดปรานของอัลลอฮ์ที่มีต่อพวกเจ้า) ขณะที่พวกเจ้ามีจำนวนน้อย แล้วพระองค์ก็ทำให้พวกเจ้ามีจำนวนเพิ่มขี้นมากมายและจงดูเถิดว่าจุดจบของบรรดาผู้ก่อความเสียหายนั้นเป็นอย่างไร?

“และหากมีกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเจ้าได้ศรัทธาต่อสิ่งที่ถูกนำมาให้แก่ฉัน และอีกกลุ่มหนึ่งไม่ศรัทธา ดังนั้น พวกเจ้าจงอดทนจนกว่าอัลลอฮ์จะทรงชี้ขาดระหว่างเรา และพระองค์นั้นคือผู้ทำการตัดสินที่ดีที่สุด”

บรรดาชนชั้นนำที่หยิ่งผยองจากหมู่ชนของเขา ได้กล่าวว่า “แน่นอนเราจะขับไล่เจ้าและบรรดาผู้ศรัทธาที่เป็นสาวกของเจ้า โอ้ ชุอัยบ์! ให้ออกจากแผ่นดินของเรา หรือไม่พวกเจ้าก็กลับมาอยู่ในศาสนาของเรา” ชุอัยบ์ตอบว่า: “แม้ว่าเราจะไม่ชอบมันกระนั้นหรือ?”

“แน่นอน (มันก็เท่ากับว่า) พวกเราได้อุปโลกน์ความเท็จขึ้นต่ออัลลอฮ์ หากพวกเรากลับไปอยู่ในศาสนาของพวกเจ้า หลังจากที่อัลลอฮ์ได้ทรงช่วยเหลือเราให้พ้นจากศาสนานั้นแล้ว และไม่สมควรที่เราจะกลับไปอยู่ในศาสนานั้นอีก เว้นแต่อัลลอฮ์พระผู้อภิบาลของเราทรงประสงค์ ความรู้ของพระผู้อภิบาลของเรานั้นครอบคลุมทุกสิ่ง เฉพาะอัลลอฮ์เท่านั้นที่เรามอบหมาย โอ้พระผู้อภิบาลของเรา โปรดตัดสินระหว่างเรากับกลุ่มชนของเราด้วยความยุติธรรม และพระองค์คือผู้ตัดสินที่ดีที่สุด”

และบรรดาชนชั้นนำที่ปฏิเสธศรัทธาจากหมู่ชนของเขา ได้กล่าวว่า “แน่นอนหากพวกเจ้าปฏิบัติตามชุอัยบ์ พวกเจ้าก็จะเป็นผู้ขาดทุนอย่างแน่นอน”

แล้วแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงก็ได้คร่าชีวิตพวกเขา และพวกเขากลายเป็นศพในสภาพที่ล้มคว่ำในบ้านของพวกเขา

บรรดาผู้ปฏิเสธชุอัยบ์ (เสียชีวิตไป) ประหนึ่งว่าพวกเขาไม่เคยอาศัยอยู่ที่นั่นเลย บรรดาผู้ปฏิเสธชุอัยบ์นั้นพวกเขาเป็นผู้ขาดทุน

จากนั้นเขา (ชุอัยบ์) ก็ผินหลังให้พวกเขาและกล่าวว่า “โอ้ หมู่ชนของฉัน แท้จริงฉันได้เผยแผ่สาส์นของพระผู้อภิบาลของฉัน และฉันได้ตักเตือนพวกเจ้าแล้ว แล้วฉันจะเสียใจต่อหมู่ชนที่ปฏิเสธศรัทธาได้อย่างไร?”

และเรามิได้ส่งนบีคนใดไปยังเมืองใด (แล้วชาวเมืองนั้นได้ปฏิเสธศรัทธา) เว้นแต่ว่า เราจะลงโทษชาวเมืองนั้นด้วยความทุกข์ยากและโรคภัยไข้เจ็บ เพื่อพวกเขาจะได้จำนน (ต่ออัลลอฮ์)

หลังจากนั้น (พวกเขาก็ไม่ได้สำนึกกลับเนื้อกลับตัว) เราได้เปลี่ยนจากสภาพแห่งความทุกข์เป็นความสุข จนกระทั่งพวกเขามีความมั่งคั่ง และพวกเขากล่าวว่า “แท้จริงบรรพบุรุษของเราก็เคยประสบกับความทุกข์ยากและความสุขในลักษณะนี้เช่นกัน” แล้วเราก็ได้ลงโทษพวกเขาโดยฉับพลันโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว

และหากชาวเมืองนั้นศรัทธาและยำเกรง (ต่ออัลลอฮ์) แน่นอนเราก็จะเปิดประตูแห่งความจำเริญจากชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินแก่พวกเขา แต่ทว่าพวกเขาปฏิเสธ (บรรดาเราะซูลของเรา) ดังนั้นเราได้ลงโทษพวกเขาตามสิ่งที่พวกเขาได้ขวนขวายไว้

แล้วชาวเมืองนั้นจะปลอดภัยจากการลงโทษของเราที่มายังพวกเขาในเวลากลางคืน ขณะที่พวกเขากำลังหลับใหลอยู่กระนั้นหรือ?

หรือชาวเมืองนั้นจะปลอดภัยจากการลงโทษของเราที่มายังพวกเขาในตอนสาย ขณะที่พวกเขากำลังเล่นสนุกสนานกันอยู่กระนั้นหรือ?

แล้วพวกเขารู้สึกปลอดภัยจากแผนการของอัลลอฮ์กระนั้นหรือ? ไม่มีผู้ใดปลอดภัยจากแผนการของอัลลอฮ์ นอกจากกลุ่มชนที่ขาดทุนเท่านั้น

มันยังไม่ชัดเจนอีกหรือ? สำหรับบรรดาผู้สืบทอดแผ่นดินเป็นที่อาศัยภายหลังจากที่ชาวเมืองนั้น (ได้ถูกทำลายไป) ว่า หากเราประสงค์ แน่นอนเราจะให้พวกเขาได้รับการลงโทษอันเนื่องมาจากบาปของพวกเขา และเราได้ผนึกหัวใจของพวกเขา ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ได้ยิน (คำสอนของเรา)?

บรรดาเมืองเหล่านั้น (ที่เราได้ทำลายไป) เราได้แจ้งเรื่องราวบางส่วนของพวกเขาแก่เจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) และแท้จริงบรรดาเราะซูลของพวกเขาได้มายังพวกเขาพร้อมด้วยหลักฐานอันชัดแจ้ง แต่พวกเขาก็ไม่ศรัทธาต่อสิ่งที่พวกเขาเคยปฏิเสธมาก่อน ในทำนองนั้นแหละอัลลอฮ์จะทรงผนึกหัวใจของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา

และเราไม่พบว่า พวกเขาส่วนใหญ่ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญา แต่สิ่งที่เราพบคือพวกเขาส่วนใหญ่เป็นผู้ฝ่าฝืน

หลังจากพวกเขา (บรรดาเราะซูลเหล่านั้น) เราได้ส่งมูซาพร้อมด้วยสัญญาณต่าง ๆ ของเราไปยังฟิรเอาน์และบรรดาชนชั้นนำของเขา แล้วพวกเขาก็ปฏิเสธหลักฐานเหล่านั้น ดังนั้นจงดูเถิดว่าบั้นปลายของบรรดาผู้ก่อความเสียหายนั้นจะเป็นอย่างไร

และมูซาได้กล่าวว่า "โอ้ฟิรเอาน์ แท้จริงฉันคือเราะซูลที่มาจากพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก"

(มูซากล่าวว่า) "เป็นการสมควรสำหรับฉัน ที่ฉันจะไม่กล่าวเกี่ยวกับอัลลอฮ์ นอกจากความจริงเท่านั้น แท้จริงฉันได้นำหลักฐานอันชัดเจนมายังพวกเจ้าแล้ว จากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า ดังนั้ง (โอ้ ฟิรเอาน์) จงปลดปล่อยวงศ์วานอิสรออีลไปกับฉันเถิด"

(ฟิรเอาน์) กล่าวว่า “หากเจ้านำหลักฐานใด ๆ มา ก็จงนำมันออกมา หากเจ้าเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้สัตย์จริง”

จากนั้น (มูซา) ก็ได้โยนไม้เท้าของเขา ทันใดนั้นไม้เท้านั้นก็กลายเป็นงูใหญ่ (ซึ่งเห็นได้ชัดเจน)

และเขาก็ได้ยื่นมือออกมา ทันใดนั้นมันกลายเป็นสีขาว (เป็นประกาย) แก่บรรดาผู้ที่ได้เห็น

บรรดาชนชั้นนำจากหมู่ชนของฟิรเอาน์ได้กล่าวว่า “แท้จริงชายคนนี้คือมายากรผู้รอบรู้

เขาต้องการขับไล่พวกเจ้าออกจากแผ่นดินของพวกเจ้า” ดังนั้น “แล้วพวกเจ้าจะชี้แนะอะไร?”

พวกเขากล่าวว่า “จงประวิงเขาและพี่ชายของเขาไว้ก่อน และจงส่งคนไปรวบรวม (บรรดามายากร) ตามเมืองต่าง ๆ”

เพื่อพวกเขาจะได้นำมายากรผู้รอบรู้ทุกคนมายังเจ้า”

และบรรดามายากรก็ได้มายังฟิรเอาน์ โดยกล่าวว่า "แน่นอนพวกเราจะต้องได้รับรางวัล ถ้าพวกเราเป็นผู้ชนะใช่หรือไม่?"

เขากล่าวว่า "ใช่แล้ว และแท้จริงพวกเจ้าจะได้อยู่ในหมู่ผู้ใกล้ชิด"

พวกเขากล่าวว่า "โอ้ มูซา! เจ้าจะโยน (ไม้เท้าของเจ้า) ก่อนหรือว่าพวกเราจะเป็นผู้โยนก่อน"

มูซากล่าวว่า “พวกเจ้าจงโยนก่อน” ครั้นเมื่อพวกเขาได้โยนออกไป พวกเขาก็ได้ลวงตาผู้คน และสร้างความหวาดกลัวให้กับพวกเขา และพวกเขาได้นำมายากลอันใหญ่หลวง

และเราได้มีโองการแก่มูซาว่า “จงโยนไม้เท้าของเจ้าเสีย!” ทันใดนั้นมันก็กลืนสิ่งที่พวกเขาลวงตาไว้

ดังนั้นความจริงได้ปรากฏขึ้น และสิ่งที่พวกเขาประกอบนั้นได้มลายสิ้น

ดังนั้น ณ ที่นั่น พวกเขาได้รับความพ่ายแพ้และพวกเขากลับมาด้วยความต่ำต้อย

และบรรดามายากรก็ได้ล้มตัวลงกราบ

พวกเขากล่าวว่า “เราศรัทธาต่อพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

คือพระผู้อภิบาลของมูซาและฮารูน”

ฟิรเอาน์กล่าวว่า “พวกเจ้าจะศรัทธาต่อเขาก่อนที่ข้าจะอนุญาตแก่พวกเจ้ากระนั้นหรือ? แท้จริง นี่เป็นกลอุบายที่พวกเจ้าวางแผนไว้ในเมืองนี้ เพื่อต้องการขับไล่ชาวเมืองให้ออกจากเมืองไป แล้วพวกเจ้าจะได้รู้ (ผลที่จะตามมาจากการกระทำนี้)

แน่นอนข้าจะตัดมือและเท้าของพวกเจ้าตามแนวขวาง (มือขวาและเท้าซ้ายหรือในทางกลับกัน) แล้วข้าจะตรึงพวกเจ้าทั้งหมดบนไม้กางเขน”

พวกเขากล่าวว่า “แท้จริง ยังพระผู้อภิบาลของเราเท่านั้นที่พวกเราต้องเป็นผู้กลับไป

และเจ้าไม่ได้โกรธแค้น (และลงโทษ) พวกเรา เว้นแต่เพราะเราได้ศรัทธาต่อบรรดาสัญญาณของพระผู้อภิบาลของเราเท่านั้น หลังจากที่มันได้มาถึงเรา” (แล้วพวกเขาก็ได้กล่าวว่า): “ข้าแต่พระผู้อภิบาลของเรา โปรดประทานความอดทนแก่พวกเรา และขอให้พวกเราตายอย่างมุสลิมด้วยเถิด”

และบรรดาชนชั้นนำจากหมู่ชนของฟิรเอาน์กล่าวว่า “ท่าน (ฟิรเอาน์) จะปล่อยให้มูซาและกลุ่มชนของเขาสร้างความเสียหายในแผ่นดินนี้ (อียิปต์) และละทิ้งท่านและสิ่งที่ท่านเคารพสักการะกระนั้นหรือ?” ฟิรเอาน์กล่าวว่า “เราจะฆ่าบรรดาลูกชายของพวกเขา และเราจะปล่อยบรรดาผู้หญิงของพวกเขาให้มีชีวิตอยู่ และแท้จริงเราเป็นผู้มีอำนาจเหนือพวกเขา”

มูซากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า “จงขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์ และจงอดทนเถิด แท้จริงแผ่นดินนี้เป็นของอัลลอฮ์ พระองค์จะทรงมอบให้ผู้ใดเป็นผู้สืบทอดก็ได้ตามที่พระองค์ทรงประสงค์จากปวงบ่าวของพระองค์ และบั้นปลาย (ที่ดีนั้น) ย่อมเป็นของบรรดาผู้ยำเกรงเท่านั้น”

พวกเขากล่าวว่า “พวกเราถูกข่มเหงและตกเป็นทาส (โดยฟิรเอาน์) ก่อนที่ท่านจะมาหาเราและหลังจากที่ท่านมาหาเรา” พระศาสดามูซาตอบว่า: “หวังว่าพระผู้อภิบาลของพวกเจ้าจะทรงทำลายศัตรูของพวกเจ้า และแต่งตั้งพวกเจ้าเป็นคอลีฟะฮ์ในแผ่นดิน แล้วพระองค์จะทรงสังเกตดูว่าการกระทำของพวกเจ้าจะเป็นอย่างไร?”

และแน่นอนเราได้ลงโทษวงศ์วานของฟิรเอาน์ด้วยความแห้งแล้งและขาดแคลนผลไม้ต่างๆ เพื่อว่าพวกเขาจะได้สำนึก

ครั้นเมื่อความสุขได้มายังพวกเขา พวกเขาก็กล่าวว่า: "นี่คือสิ่งที่เราควรได้รับ (และเป็นผลจากความพยายามของเรา)" และหากความทุกข์ยากได้ประสบแก่พวกเขา พวกเขาก็จะตำหนิมูซาและผู้ติดตามของเขา พึงรู้เถิดว่า แท้จริงสิ่งที่พวกเขาประสบอยู่นั้นมาจากอัลลอฮ์ต่างหาก แต่ทว่าส่วนมากพวกเขาจะไม่รู้

และพวกเขากล่าวว่า "ถึงแม้เจ้าจะนำสัญญาณต่างๆ มายังพวกเรา เพื่อนำเราออกจากความเชื่อของเราด้วยสิ่งนั้น แน่นอนพวกเราก็จะไม่เป็นผู้ศรัทธาต่อเจ้า"

ดังนั้นเราจึงส่งน้ำท่วม ตั๊กแตน เหา กบ และเลือดไปยังพวกเขา เพื่อเป็นสัญญาณอันชัดเจนแก่พวกเขา แต่แล้วพวกเขาก็ยังหยิ่งผยอง และพวกเขาเป็นกลุ่มชนผู้กระทำผิด

และเมื่อการลงโทษได้ประสบแก่พวกเขา พวกเขาก็กล่าวว่า “โอ้ มูซา โปรดวิงวอนต่อพระผู้อภิบาลของเจ้าให้แก่พวกเราตามที่พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้กับเจ้า หากเจ้าทำให้การลงโทษนี้พ้นจากพวกเราได้ เราจะศรัทธาต่อเจ้าอย่างแน่นอน และแน่นอนเราจะปล่อยวงศ์วานของอิสรออีลไปกับพวกเจ้า”

ครั้นเมื่อเราได้ทำให้การลงโทษนั้นได้พ้นจากพวกเขาไปจนถึงวาระหนึ่ง (ก่อนการจมน้ำ) ซึ่งพวกเขาต้องไปถึงมัน ทันใดนั้นพวกเขาก็ผิดสัญญา

ดังนั้นเราจึงลงโทษพวกเขา โดยให้พวกเขาจมในทะเล เนื่องด้วยพวกเขาได้ปฏิเสธต่อสัญญาณต่างๆ ของเรา และพวกเขาเป็นผู้ที่เพิกเฉยต่อสัญญาณเหล่านั้นเสมอ

และเราได้มอบดินแดนทางทิศตะวันออกของแผ่นดิน (ปาเลสไตน์) แก่กลุ่มชนที่ถูกกดขี่ และดินแดนทางทิศตะวันตกของมัน ที่เราได้ให้ความจำเริญแก่มัน และพระวจนะอันดียิ่ง (สัญญา) ของพระผู้อภิบาลของเจ้าแก่วงศ์วานของอิสรออีลนั้นได้ครบถ้วนแล้ว เนื่องด้วยความอดทนของพวกเขา และเราได้ทำลายสิ่งที่ฟิรเอาน์และกลุ่มชนของเขาได้กระทำไว้ และสิ่งที่พวกเขาได้สร้างขึ้น

และเราได้นำวงศ์วานของอิสรออีลข้ามทะเลไป แล้วพวกเขาได้มาถึงกลุ่มชนหนึ่งซึ่งพวกเขากำลังทำการสักการะบรรดาเจว็ดของพวกเขาอยู่ พวกเขาได้กล่าวขึ้นว่า "โอ้มูซา จงสร้างพระเจ้าแก่พวกเราสักองค์หนึ่ง อย่างที่พวกเขามีพระเจ้าหลายองค์" เขากล่าวว่า "แท้จริงพวกเจ้าเป็นพวกที่งมงาย"

"แท้จริงพวกเขาเหล่านั้น (ที่เคารพสักการะเจว็ด) จะถูกทำลายตราบใดที่พวกเขายังคงอยู่ในสภาพนั้น (การบูชาเจว็ด) และสิ่งที่พวกเขาเคยกระทำกันมาก็สูญเปล่า"

(มูซา) กล่าวว่า: “ฉันควรแสวงหาพระเจ้าอื่นแก่พวกเจ้านอกเหนือจากอัลลอฮ์ ทั้งที่พระองค์ได้ทรงเทิดทูนพวกเจ้าเหนือประชาชาติทั้งหลายกระนั้นหรือ?!”

และจงรำลึกถึงขณะที่เราได้ช่วยเหลือพวกเจ้าให้พ้นจากฟิรเอาน์และพวกพ้องของเขา ซึ่งพวกเขาได้ทรมานพวกเจ้าอย่างแสนสาหัส พวกเขาได้ฆ่าบรรดาลูกชายของพวกเจ้าและปล่อยบรรดาผู้หญิงของพวกเจ้าให้มีชีวิตอยู่ และ (จงรำลึกเถิดว่า) ในการ (ให้พวกเจ้ารอดจากพวกพ้องของฟิรเอาน์นั้น) ถือเป็นความโปรดปรานอันใหญ่หลวงจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า (เพื่อพวกเจ้าจะขอบคุณ)

และเราได้สัญญากับมูซาเป็นเวลาสามสิบคืนและเราได้ทำให้มันสมบูรณ์ (ด้วยการเพิ่ม) อีกสิบ ดังนั้นระยะเวลาที่พระผู้อภิบาลของเขาได้กำหนดไว้จึงครบสี่สิบคืน และมูซาได้กล่าวแก่ฮารูนพี่ชายของเขาว่า "จงทำหน้าที่แทนฉันในหมู่ชนของฉัน จงแก้ไข และจงอย่าได้ตามแนวทางของผู้ก่อความเสียหาย"

และเมื่อมูซาได้มาตามเวลาที่เราได้กำหนดไว้ และพระผู้อภิบาลของเขาได้สนทนากับเขา เขาได้กล่าวว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นผู้อภิบาลของข้า โปรดปรากฎให้แก่ข้าด้วยเถิด เพื่อที่ข้าจะได้เห็นพระองค์" พระองค์ตรัสว่า "เจ้าจะไม่ได้เห็นข้าเป็นอันขาด แต่จงมองไปยังภูเขานั้น ถ้ามันยังมั่นอยู่กับที่ของมัน เจ้าก็จะได้เห็นข้า" ครั้นเมื่อ พระผู้อภิบาลของเขาได้ปรากฏที่ภูเขา พระองค์ทรงทำให้มันราบเรียบ และมูซาก็ล้มลงหมดสติ และเมื่อเขาฟื้นขึ้น เขาก็กล่าวว่า "มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์ ฉันได้สำนึกผิดต่อพระองค์แล้ว และฉันเป็นคนแรกในหมู่ผู้ศรัทธา"

พระองค์ตรัสว่า "โอ้มูซา แท้จริงข้าได้เลือกเจ้าให้เหนือกว่ามนุษย์ทั้งหลาย เนื่องด้วยบรรดาสาส์นของข้า และด้วยถ้อยคำของข้า ดังนั้น จงยึดสิ่งที่ข้าได้ประทานให้แก่เจ้า และจงอยู่ในหมู่ผู้ขอบคุณ"

และเราได้บันทึกไว้แก่เขา (มูซา) ในแผ่นจารึก ซึ่งทุกสิ่งเพื่อเป็นข้อตักเตือน และเพื่อเป็นการแจกแจงสำหรับทุกสิ่ง ดังนั้น (เราได้ตรัสว่า) “จงยึดมันไว้ด้วยความมุ่งมั่น และจงสั่งกลุ่มชนของเจ้าให้พวกเขายึดมั่นในสิ่งที่ดีที่สุดของมัน ฉันจะให้พวกเจ้าได้เห็นที่พำนักของผู้ละเมิดทั้งหลาย”

ข้าจะหันเหบรรดาผู้หยิ่งผยองในแผ่นดินโดยปราศจากความชอบธรรม ออกจากบรรดาสัญญาณของข้า และหากพวกเขาเห็นสัญญาณทั้งหมด พวกเขาก็จะไม่ศรัทธาต่อมัน และหากพวกเขาเห็นทางแห่งความถูกต้อง พวกเขาก็จะไม่ยึดมันเป็นแนวทาง แต่หากพวกเขาเห็นทางแห่งความผิด พวกเขาก็ยึดมันเป็นแนวทาง ทั้งนี้ก็เพราะพวกเขาปฏิเสธต่อบรรดาสัญญาณของเรา และพวกเขาเป็นผู้ที่เพิกเฉยต่อสัญญาณเหล่านั้นอยู่เสมอ

และบรรดาผู้ที่ปฏิเสธบรรดาสัญญาณของเรา และการพบกันในปรโลกนั้น บรรดาการงานของพวกเขาย่อมสูญสลาย พวกเขาจะไม่ได้รับการตอบแทน (ในปรโลก) เว้นแต่สิ่งที่พวกเขาได้กระทำไว้เท่านั้น

และหมู่ชนของมูซา หลังจากที่เขา (ไปยังภูเขาตูร์ซินา) พวกเขาได้ยึดเอาลูกวัวเป็นที่สักการะซึ่งเป็นรูปปั้นมีเสียงที่พวกเขาปั้นมันด้วยเครื่องประดับของพวกเขา (อัลลอฮ์ตรัสว่า): "พวกเขาไม่ได้เห็นดอกหรือว่า มันไม่สามารถพูดกับพวกเขาและไม่สามารถชี้นำพวกเขาสู่เส้นทางที่เที่ยงตรงได้? พวกเขาได้ยึดมัน (เป็นสิ่งสักการะ) และพวกเขาเป็นผู้อธรรม"

และเมื่อพวกเขารู้สึกเสียใจและได้เห็นว่าพวกเขาได้หลงผิดไปแล้ว พวกเขาจึงกล่าวว่า “แท้จริงหากพระผู้อภิบาลของเราไม่ทรงเมตตาเรา และไม่ทรงอภัยโทษให้แก่เรา แน่นอน เราก็จะเป็นหนึ่งในหมู่ผู้ขาดทุน”

และเมื่อมูซาได้กลับมายังหมู่ชนของเขาด้วยความโกรธและเสียใจ เขาได้กล่าวว่า "การกระทำของพวกเจ้าหลังจากที่ฉันไม่อยู่นั้นมันชั่งเลวร้ายยิ่งนัก พวกเจ้าได้กระทำก่อนคำสั่งของพระผู้อภิบาลของพวกเจ้าจะมากระนั้นหรือ?!" และเขาได้โยนบรรดาแผ่นจารึกลง และจับศีรษะพี่ชายของเขา (ฮารูน) โดยดึงมันมายังเขา ฮารูนกล่าวว่า "โอ้ ลูกของแม่ข้า แท้จริงหมู่ชนเหล่านั้นมองว่าฉันเป็นผู้อ่อนแอ และพวกเขาเกือบจะฆ่าฉันแล้ว ดังนั้น อย่าทำให้บรรดาศัตรูพอใจที่ได้เห็น (มือของเจ้า) มาหาฉัน และอย่าทำให้ฉันเป็นหนึ่งในหมู่ชนผู้อธรรม"

เขากล่าวว่า "โอ้พระผู้อภิบาลของข้า โปรดอภัยโทษแก่ข้า และแก่พี่ชายของข้า และโปรดให้เราได้เข้าอยู่ในความเมตตาของพระองค์เถิด และพระองค์นั้นผู้ทรงเมตตาเหนือบรรดาผู้เมตตาทั้งหลาย"

แท้จริงบรรดาผู้ที่ยึดลูกวัว (เป็นที่สักการะ) นั้น พวกเขาจะต้องได้รับความกริ้วโกรธจากพระผู้อภิบาลของพวกเขา และความอัปยศในชีวิตแห่งโลกนี้ และในทำนองนั้นแหละ เราจะตอบแทนแก่บรรดาผู้อุปโลกน์ความเท็จขึ้น

และบรรดาผู้ที่กระทำความชั่ว แล้วพวกเขาได้สำนึกผิดหลังจากนั้น และพวกเขาได้ศรัทธา แท้จริงพระผู้อภิบาลของเจ้า ซึ่งหลังจากนั้นแล้ว แน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ

และเมื่อความกริ้วโกรธได้สงบลงจากมูซา เขาก็เอาบรรดาแผ่นจารึกนั้นไป และในแผ่นจารึกนั้นมีทางนำ และความเมตตาแก่บรรดาผู้ที่ยำเกรงต่อพระผู้อภิบาลของพวกเขา

และมูซาได้เลือกชายเจ็ดสิบคนจากหมู่ชนของเขา (เพื่อเดินทางไปที่ภูเขาด้วย) ในเวลาที่เราได้กำหนดไว้ ครั้นเมื่อแผ่นดินไหวอันรุนแรงได้คร่าชีวิตพวกเขา เขาได้กล่าวว่า "โอ้ พระผู้อภิบาลของข้า หากพระองค์ทรงประสงค์แล้ว พระองค์ก็ทรงทำลายพวกเขาไปก่อนแล้วรวมทั้งข้าด้วย พระองค์จะทรงทำลายพวกเรา เนื่องด้วยสิ่งที่บรรดาผู้โฉดเขลาในหมู่ของเราได้กระทำไว้กระนั้นหรือ? มันมิใช่อื่นใดหรอก นอกจากเป็นการทดสอบของพระองค์เท่านั้น โดยที่พระองค์จะทรงให้ผู้ใดก็ตามที่พระองค์ประสงค์ให้หลงผิด เนื่องด้วยการทดสอบนั้น และจะทรงให้ผู้ใดก็ตามที่พระองค์ทรงประสงค์ให้ได้รับทางนำ พระองค์นั้นคือผู้ทรงคุ้มครองเรา ดังนั้นโปรดอภัยให้แก่เรา และเมตตาเราด้วยเถิด และพระองค์คือผู้ที่ดีที่สุดในบรรดาผู้ให้อภัยทั้งหลาย"

"และ (ขอพระองค์) ทรงกำหนดความดีให้แก่เราทั้งในโลกนี้และในปรโลก แท้จริง เราได้กลับมายังพระองค์แล้ว" พระองค์ตรัสว่า "การลงโทษของข้านั้น ข้าจะให้มันประสบแก่ผู้ที่ข้าประสงค์ และความเมตตาของข้านั้นครอบคลุมทุกสิ่ง ซึ่งข้าจะกำหนดมันให้แก่บรรดาผู้ที่ยำเกรงและชำระซะกาต และบรรดาผู้ที่ศรัทธาต่อบรรดาโองการของเรา"

คือบรรดาผู้ปฏิบัติตามเราะซูล ผู้เป็นนบีที่เขียนไม่ได้อ่านไม่ออก ซึ่งพวกเขาได้พบว่า มันถูกจารึกไว้ ณ ที่พวกเขา ทั้งใน อัต-เตารอฮ์ และในอัล-อินญีล โดยที่เขานั้นจะใช้พวกเขาให้กระทำในสิ่งที่ดี และห้ามพวกเขามิให้กระทำในสิ่งที่เป็นความชั่ว และจะอนุมัติให้แก่พวกเขาซึ่งสิ่งที่ดีทั้งหลาย และจะให้เป็นที่ต้องห้ามแก่พวกเขาซึ่งสิ่งที่ไม่ดีทั้งหลาย และจะขจัดภาระหนักของพวกเขาออกจากพวกเขาและห่วงคอที่ปรากฏอยู่บนพวกเขา ดังนั้นบรรดาผู้ที่ศรัทธาต่อเขา ให้ความสำคัญแก่เขา ช่วยเหลือเขา และปฏิบัติตามแสงสว่างที่ถูกประทานลงมาแก่เขา ชนเหล่านี้แหละคือบรรดาผู้ที่ประสบความสำเร็จ

จงกล่าวเถิด มุฮัมหมัด "โอ้ มนุษย์ทั้งหลาย แท้จริงฉันคือเราะซูลของอัลลอฮ์มายังพวกท่านทั้งมวล ซึ่งพระองค์นั้นทรงครอบครองบรรดาชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรได้รับการเคารพสักการะนอกจากพระองค์เท่านั้น ผู้ทรงให้เป็นและทรงให้ตาย ดังนั้นพวกเจ้าจงศรัทธาต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์เถิด ผู้เป็นนบีที่เขียนไม่ได้อ่านไม่ออก ซึ่งเขาได้ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และบรรดาถ้อยคำของพระองค์ และพวกเจ้าจงปฏิบัติตามเขาเถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับทางนำ"

และจากหมู่ชนของมูซานั้น มีกลุ่มหนึ่ง (ที่ยึดมั่นในความจริง) พวกเขาชี้นำ (ผู้คน) สู่ความจริง และด้วยความจริงนั้นพวกเขาจึงมีความเที่ยงธรรม (ในการพิจารณาปัญหาของพวกเขา)

และเราได้แบ่งพวกเขาออกเป็นสิบสองกลุ่ม และเราได้มีโองการแก่มูซาขณะที่พวกพ้องของเขาได้ขอน้ำจากเขาว่า "จงตีหินก้อนนั้นด้วยไม้เท้าของเจ้า" แล้วตาน้ำสิบสองตาก็พวยพุ่งออกมาจากก้อนหินนั้น แท้จริงกลุ่มชนแต่ละกลุ่มย่อมรู้แหล่งน้ำดื่มของตน และเราได้ให้เมฆเป็นร่มเงาแก่พวกเขา และเราได้ประทานลงมาแก่พวกเขาซึ่งของหวานและนกคุ่ม พวกเจ้าจงบริโภคจากสิ่งที่ดีๆที่เราได้ให้เป็นปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้าเถิด และพวกเขาไม่ได้อธรรมต่อเรา แต่ทว่าพวกเขาอธรรมแก่ตัวของพวกเขาเองต่างหาก

และเมื่อถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า "จงอยู่ในเมืองนี้เถิด และจงบริโภคจากเมืองนี้ ณ ที่ใดก็ได้ที่พวกเจ้าประสงค์ และจงกล่าวว่า หิฏเฏาะฮ์ (โปรดขจัดบาปของเราด้วยเถิด ) และจงเข้าประตูนั้นไปในสภาพผู้โน้มศีรษะลงด้วยความนอบน้อม เราก็จะอภัยโทษให้แก่พวกเจ้าซึ่งบรรดาความผิดของพวกเจ้า และเราจะเพิ่มพูนแก่บรรดาผู้กระทำความดี"

แล้วบรรดาผู้อธรรมในหมู่พวกเขาได้เปลี่ยน (ถ้อยคำนั้น) ด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้กล่าวแก่พวกเขา ดังนั้น เราจึงส่งการลงโทษลงมาจากฟากฟ้ามายังพวกเขา เนื่องด้วยความอธรรมที่พวกเขาได้กระทำไว้

และเจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) จงถามพวกเขาถึงเมืองที่อยู่ใกล้ทะเล เมื่อตอนที่พวกเขาละเมิดในวันสะบาโต (วันเสาร์) ทั้งนี้ขณะที่บรรดาปลาของพวกเขามายังพวกเขาในวันสะบาโตของพวกเขาในสภาพลอยตัวให้เห็นบนผิวน้ำ และวันที่ไม่ใช่วันเสาร์ ปลาเหล่านั้นไม่ได้มายังพวกเขา ในทำนองนั้นแหละเราได้ทดสอบพวกเขา เนื่องด้วยการที่พวกเขาละเมิด

และจงรำลึกขณะที่กลุ่มหนึ่งจากพวกเขากล่าวว่า "เพราะเหตุใดเล่าพวกเจ้าจึงตักเตือนกลุ่มชนที่อัลลอฮ์จะเป็นผู้ทำลายพวกเขาหรือเป็นผู้ลงโทษพวกเขาด้วยการลงโทษที่รุนแรง?" พวกเขากล่าวว่า "(การที่เราตักเตือนนั้น) เพื่อเราจะได้มีข้อแก้ตัวต่อพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า (ว่าเราได้ปฏิบัติหน้าที่ของเราแล้ว) และเพื่อว่าพวกเขาจะได้ยำเกรง"

ครั้นเมื่อพวกเขาลืม สิ่งที่พวกเขาถูกเตือนในสิ่งนั้น เราก็ช่วยเหลือบรรดาผู้ที่ห้ามปรามความชั่วให้รอดพ้น และได้จัดการบรรดาผู้ที่อธรรมเหล่านั้น ด้วยการลงโทษอันรุนแรง เนื่องด้วยการที่พวกเขานั้นทำการละเมิดอยู่เสมอ

ครั้นเมื่อพวกเขาได้ละเมิดสิ่งที่พวกเขาถูกห้ามในสิ่งนั้นแล้ว เราก็ประกาศิตแก่พวกเขาว่า "พวกเจ้าจงกลายเป็นลิงที่อัปลักษณ์"

และจงรำลึกถึง ขณะที่พระผู้อภิบาลของเจ้าได้แจ้งให้ทราบว่า แน่นอนพระองค์จะส่งมายังพวกเขา (ชาวยิว) ซึ่งผู้ที่มีอำนาจเหนือพวกเขา (อย่างต่อเนื่อง) จนถึงวันกิยามะฮ์ เป็นผู้ที่จะทรมานพวกเขาด้วยการทรมานที่เลวร้าย (เนื่องจากความชั่วและการปฏิเสธศรัทธาของพวกเขา) แท้จริงพระผู้อภิบาลของเจ้านั้น ทรงเป็นผู้รวดเร็วในการลงโทษ และแท้จริงพระองค์นั้นคือผู้ทรงอภัยยิ่ง ผู้ทรงเมตตาเสมอ

และเราได้แบ่งพวกเขา (ชาวยิว) ออกเป็นกลุ่ม ๆ (กระจัดกระจายไปทั่ว) ในโลกนี้ ในหมู่พวกเขามีผู้ที่มีคุณธรรม และในหมู่พวกเขาก็มีผู้ที่ไม่ใช่เช่นกัน และเราได้ทดสอบพวกเขา ด้วยความสุขสบาย และความทุกข์ยาก เพื่อพวกเขาจะได้กลับตัว

ดังนั้นพวกเขาจึงถูกแทนที่ด้วยลูกหลานที่ชั่วร้ายซึ่งสืบทอดคัมภีร์ (เตารอฮ์) พวกเขาจะรับสิ่งที่ต่ำต้อยในโลกนี้ พร้อมกับกล่าวว่า "บาปของเราจะได้รับการอภัยในภายหลัง" และหากสิ่งที่ต่ำต้อยเช่นนี้มายังพวกเขาอีก พวกเขาจะรับมันอีก พวกเขาไม่ได้รับพันธสัญญาจากคัมภีร์หรอกหรือว่า พวกเขาจะไม่กล่าวถึงอัลลอฮ์นอกจากที่เป็นความจริงเท่านั้น และพวกเขาก็รู้สิ่งที่มีในนั้นดี และที่พำนักแห่งวันปรโลกนั้น มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับบรรดาผู้ยำเกรง พวกเจ้าไม่ใช้ปัญญาบ้างหรือ?

และบรรดาผู้ที่ยึดมั่นในคัมภีร์ และดำรงไว้ซึ่งการละหมาดนั้น แท้จริง เราจะไม่ทำให้รางวัลของบรรดาผู้ที่มุ่งมั่นปรับปรุงทั้งหลายนั้นสูญหายไป

และจงรำลึกเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ตอนที่เราได้ยกภูเขาขึ้นเหนือพวกเขา (วงศ์วานของอิสรออีล) ราวกับว่ามันเป็นเมฆ (ปกคลุมพวกเขา) และพวกเขามั่นใจว่ามันจะตกลงทับพวกเขา (เราได้ตรัสแก่พวกเขาว่า) "พวกเจ้าจงยึดมั่นสิ่งที่เราได้มอบไว้แก่พวกเจ้าด้วยความมุ่งมั่น และจงรำลึกถึงสิ่งที่มีอยู่ในนั้น เพื่อว่าพวกเจ้าจะเป็นผู้ที่ยำเกรง"

และจงรำลึกถึง เมื่อตอนที่พระผู้อภิบาลของเจ้าทรงนำลูกหลานของอาดัมออกมาจากหลังของพวกเขา และทรงให้พวกเขาเป็นพยานเหนือพวกเขาเอง (โดยที่พระองค์ทรงตรัสว่า) "ข้าไม่ใช่พระผู้อภิบาลของพวกเจ้าหรอกหรือ?!" พวกเขาตอบว่า: "ใช่ (พระองค์คือพระผู้อภิบาลของเรา) พวกเราขอยืนยัน" (มิฉะนั้น) พวกเจ้าจะกล่าวในวันกิยามะฮ์ว่า "แท้จริงพวกเราไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนเลย"

หรือพวกเจ้าจะอ้างว่า "แท้จริงแล้วบรรพบุรุษของพวกเราได้ตั้งภาคีมาก่อนแล้ว และพวกเราเป็นลูกหลานที่มาหลังจากพวกเขา แล้วพระองค์จะทรงทำลายพวกเราเนื่องด้วยการกระทำของ (บรรพบุรุษของเรา) ผู้ที่ทำให้การงานของพวกเขาสูญสลายด้วยการตั้งภาคีกระนั้นหรือ?!"

และในทำนองนั้นแหละเราจึงได้แจกแจงโองการทั้งหลาย (ให้ทุกอย่างได้กระจ่าง) เพื่อว่าพวกเขาจะได้กลับมา (สู่สัจธรรมที่แท้จริง)

และจงอ่านให้พวกเขาฟังเถิด (โอ้ มุหัมหมัด) ซึ่งเรื่องราวของผู้ที่เราได้ให้บรรดาโองการของเราแก่เขา จากนั้นเขาก็ปลีกตัวออกจากโองการเหล่านั้น แล้วชัยฏอนก็ติดตามเขา ดังนั้นเขาจึงอยู่ในหมู่ผู้หลงผิด

และหากเราประสงค์ แน่นอนเราก็จะเทอดเขาให้สูงขึ้นด้วยโองการเหล่านั้น แต่เขากลับยึดติดไปทางโลก และปฏิบัติตามอารมณ์ของเขา ดังนั้น อุปมาของเขาเปรียบเสมือนสุนัข ถ้าเจ้าไล่มันไป มันก็จะแลบลิ้นออกมา และถ้าเจ้าปล่อยมันไป มันก็จะแลบลิ้นออกมาเช่นกัน นั่นคืออุปมาของบรรดาผู้ปฏิเสธต่อบรรดาโองการของเรา ดังนั้น เจ้าจงเล่าเรื่องราวเหล่านั้นเถิด เพื่อว่าพวกเขาจะได้ใคร่ครวญ

ช่างเลวร้ายยิ่งนัก อุปมาของบรรดาผู้ปฏิเสธบรรดาโองการของเรา และพวกเขาได้อธรรมต่อตัวของพวกเขาเอง

ผู้ใดที่อัลลอฮ์ทรงให้ทางนำ เขาคือผู้ที่ได้รับทางนำที่แท้จริง และผู้ใดที่พระองค์ทรงปล่อยให้หลงทาง ชนเหล่านี้แหละคือกลุ่มชนที่ขาดทุน

และโดยแน่นอนเราได้สร้างญินและมนุษย์จำนวนมากมายเพื่อนรกญะฮันนัม พวกเขามีหัวใจ แต่พวกเขาไม่ได้ใช้มันเพื่อทำความเข้าใจ (โองการของอัลลอฮ์) และพวกเขามีตา (แต่) พวกเขาไม่ได้ใช้มันเพื่อดู (สัญญาณความยิ่งใหญ่ของอัลลอฮ์) และพวกเขามีหู (แต่) พวกเขาไม่ได้ใช้มันเพื่อฟัง (และใคร่ครวญโองการของอัลลอฮ์) พวกเขาเหล่านั้นก็เหมือนปศุสัตว์ ไม่เพียงเท่านั้น แต่พวกเขาหลงยิ่งกว่า พวกเขาเหล่านั้นคือกลุ่มชนผู้เพิกเฉย (ต่อการศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันอาคิเราะฮ์)

และอัลลอฮ์ทรงมีบรรดาพระนามอันประเสริฐยิ่ง ดังนั้นจงวิงวอนต่อพระองค์ด้วยพระนามเหล่านั้น และจงละทิ้งบรรดาผู้ที่เบี่ยงเบนในเรื่องพระนามของพระองค์ พวกเขาจะได้รับการตอบแทนตามสิ่งที่พวกเขาได้กระทำ

และส่วนหนึ่งจากผู้ที่เราได้บังเกิดนั้น มีกลุ่มหนึ่ง (ที่ยึดมั่นในความจริง) พวกเขาชี้นำ (ผู้คน) สู่ความจริง และด้วยความจริงนั้นพวกเขาจึงมีความเที่ยงธรรม (ในการพิจารณาปัญหาของพวกเขา)

และบรรดาผู้ปฏิเสธต่อบรรดาโองการของเรานั้น เราจะดึงพวกเขาทีละน้อย (ไปสู่หลุมแห่งความหายนะ) โดยที่พวกเขาไม่รู้

และข้าจะประวิงเวลาให้แก่พวกเขา แท้จริงอุบายของข้านั้นมั่นคงแข็งแรง

และพวกเขาไม่ใคร่ครวญ (ด้วยจิตใจที่มีเหตุผลบ้างเลยหรือว่า) สหายของพวกเขานั้น (มุฮัมหมัด) ไม่ได้เป็นคนบ้า เขามิใช่อื่นใดนอกจากเป็นผู้ตักเตือนอันชัดแจ้งเท่านั้น

พวกเขาไม่ได้มองดูชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินและทุกสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงสร้างขึ้นและอายุไขของพวกเขา ซึ่งบางทีเวลาสิ้นสุดของมันได้ใกล้เข้ามา แล้วการบอกเล่าอันใดหลังจากอัลกุรอานนี้ที่พวกเขาจะศรัทธา?!

ผู้ใดที่อัลลอฮ์ทรงให้หลงทาง ก็จะไม่มีผู้ใดให้ทางนำแก่เขาได้ และพระองค์จะทรงปล่อยพวกเขาให้หลงระเริงอยู่ในการละเมิดของพวกเขา

พวกเขาจะถามเจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) เกี่ยวกับวันกิยามะฮ์ว่า เมื่อใดจะถึงเวลานั้น? จงกล่าวเถิดว่า "แท้จริงความรู้เกี่ยวกับมันนั้นอยู่ที่พระผู้อภิบาลของฉันเท่านั้น ไม่มีผู้ใดจะเปิดเผยเวลาของมันได้ เว้นแต่พระองค์เท่านั้น (ความจริงของมัน) จะไม่ถูกเปิดเผย (สำหรับผู้ที่) อยู่ในบรรดาชั้นฟ้าและแผ่นดิน มันจะไม่เกิดขึ้นกับพวกเจ้า เว้นแต่โดยกะทันหัน" พวกเขาถามเจ้าราวกับว่าเจ้าเป็นผู้ที่รู้ในเรื่องนี้ดี จงกล่าวเถิดว่า "แท้จริงความรู้เกี่ยวกับวันกิยามะฮ์นั้นอยู่ที่อัลลอฮ์เท่านั้น แต่ทว่ามนุษย์ส่วนมากจะไม่รู้"

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ฉันไม่มีอำนาจที่จะครอบครองประโยชน์ใดๆ แก่ตัวเอง หรือยับยั้งโทษใดๆ ได้ นอกจากสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์เท่านั้น และหากฉันเป็นผู้ที่รู้สิ่งเร้นลับแล้ว แน่นอนฉันก็ย่อมกอบโกยสิ่งที่ดีไว้แล้ว และความชั่วร้ายก็ย่อมไม่แตะต้องฉันได้ ฉันมิใช่ใครอื่น นอกจากผู้ตักเตือน และผู้แจ้งข่าวดีแก่กลุ่มชนที่ศรัทธาเท่านั้น"

พระองค์นั้นคือผู้ที่ได้ทรงบังเกิดพวกเจ้าจากชีวิตเดียว และได้ทรงให้มีขึ้นจากชีวิตนั้นซึ่งคู่ครองของมัน เพื่อชีวิตนั้นจะได้มีความสงบสุขกับนาง ครั้นเมื่อชีวิตนั้นได้สมสู่นาง นางก็ได้ตั้งครรภ์ด้วยครรภ์อ่อนๆ และดำเนินต่อไปด้วยสถานะนั้น ครั้นเมื่อนางอุ้มครรภ์ได้หนักขึ้น เขาทั้งสองก็วิงวอนต่ออัลลอฮ์ผู้เป็นพระผู้อภิบาลพวกเขาว่า "ถ้าหากพระองค์ทรงประทานบุตรที่สมบูรณ์ให้แก่เรา แน่นอนเราจะเป็นบ่าวที่อยู่ในกลุ่มผู้ขอบคุณ"

ครั้นเมื่อพระองค์ได้ทรงประทานให้เขาทั้งสองซึ่งบุตรที่สมบูรณ์ ทั้งสองก็ได้กำหนดสิ่งที่เป็นภาคีต่างๆ ขึ้นมาแก่พระองค์ ต่อสิ่งที่พระองค์ทรงประทานให้แก่เขาทั้งสอง ดังนั้นอัลลอฮ์นั้นทรงสูงส่งเหนือทุกสิ่งที่พวกเขาได้ทำภาคี

พวกเขาจะให้สิ่งที่ไม่ได้สร้างสิ่งใดๆ เป็นภาคี (กับพระองค์) ทั้งๆ ที่สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ถูกสร้างกระนั้นหรือ?!

และพวกมันไม่สามารถให้ความช่วยเหลือใดๆ แก่พวกเขา และไม่สามารถช่วยเหลือตัวของพวกมันเองด้วย

และหากพวกเจ้าเชิญชวนพวกเขาไปสู่ทางนำที่ถูกต้อง พวกเขาก็จะไม่ปฏิบัติตามพวกเจ้า ย่อมมีผลเท่ากันแก่พวกเจ้า พวกเจ้าจะเชิญชวนพวกเขา หรือพวกเจ้าจะนิ่งเฉยอยู่ก็ตาม

แท้จริงบรรดาสิ่งที่พวกเจ้าวิงวอนอื่นจากอัลลอฮ์นั้น เป็นบ่าวเช่นพวกเจ้า ดังนั้น จงวิงวอนขอต่อสิ่งเหล่านั้น แล้วขอให้พวกมันตอบรับคำวิงวอนของพวกเจ้า หากพวกเจ้าเป็นคนสัตย์จริง

สิ่งเหล่านั้น (ที่พวกเจ้าเคารพสักการะ) มีเท้าที่ใช้เดินกระนั้นหรือ หรือว่าพวกมันมีมือที่ทรงพลัง หรือว่าพวกมันมีตาที่ใช้ดู หรือว่าพวกมันมีหูที่ใช้ฟัง จงกล่าวเถิด (มุฮัมหมัด) ว่า "จงวิงวอนต่อบรรดาสิ่งที่เป็นภาคีของพวกเจ้า แล้วจงวางอุบายหลอกลวงฉัน และอย่าได้ประวิงเวลาให้แก่ฉัน"

"แท้จริง ผู้พิทักษ์ของฉันคืออัลลอฮ์ ผู้ทรงประทานคัมภีร์ลงมา และพระองค์คือผู้ทรงปกป้องผู้ประพฤติดีทั้งหลาย"

และบรรดาสิ่งที่พวกเจ้าวิงวอนขออื่นจากพระองค์นั้น พวกมันไม่สามารถจะช่วยเหลือพวกเจ้าได้ และไม่สามารถช่วยเหลือตัวของพวกมันเองด้วย

และหากพวกเจ้าได้วิงวอนต่อสิ่งเหล่านั้นสู่ทางนำ พวกเขาก็ไม่ได้ยิน และเจ้าจะเห็นสิ่งเหล่านั้นได้มองมายังเจ้า ทั้งๆ ที่พวกมันมองไม่เห็น

เจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) จงยึดเอาไว้ซึ่งการอภัย และจงใช้ให้กระทำสิ่งที่ชอบ และจงผินหลังให้แก่ผู้โฉดเขลาทั้งหลายเถิด

และหากว่าการยุแหย่ใด ๆ จากชัยฏอนมายั่วยุเจ้า ก็จงขอความคุ้มครองต่ออัลลอฮ์เถิด แท้จริงพระองค์เป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้เสมอ

แท้จริงบรรดาผู้ที่ยำเกรงนั้น เมื่อมีเสียงกระซิบอันชั่วร้ายจากชัยฏอนมายังพวกเขา พวกเขาก็จะรำลึก (ถึงคำสอนของอัลลอฮ์) ทันใดนั้นพวกเขาก็จะมองเห็น (ทางอันเที่ยงตรง)

และพี่น้องของพวกมันนั้นจะช่วยเหลือพวกมันในการหลงผิด แล้วพวกเขาก็จะไม่ลดละ

และเมื่อเจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) ไม่ได้นำโองการ (อัลกุรอาน) มายังพวกเขา พวกเขาก็จะกล่าวว่า: "ไฉนเจ้าจึงไม่อุปโลกน์โองการขึ้นเอง?" จงกล่าวเถิด (มุฮัมหมัด) "แท้จริงฉันจะปฏิบัติตามสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ฉันจากพระผู้อภิบาลของฉันเท่านั้น (อัลกุรอาน)นี้คือบรรดาหลักฐานจากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า และเป็นทางนำและเป็นความเมตตาแก่กลุ่มชนที่ศรัทธา"

และเมื่ออัลกุรอานถูกอ่านขึ้น ดังนั้น พวกเจ้าก็จงสดับฟังอัลกุรอานนั้นเถิด และจงนิ่งเงียบ แน่นอนพวกเจ้าจะได้รับความเมตตา

และเจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) จงรำลึกถึงพระผู้อภิบาลของเจ้าในใจของเจ้าด้วยความนอบน้อมและยำเกรง และไม่ส่งเสียงดังด้วยคำพูด ทั้งในเวลาเช้าและเย็น และจงอย่าอยู่ในหมู่ผู้ที่เพิกเฉย

แท้จริงบรรดาผู้ที่อยู่ ณ พระผู้อภิบาลของเจ้านั้น พวกเขาจะไม่หยิ่งต่อการเคารพสักการะพระองค์ และกล่าวคำให้ความบริสุทธิ์แก่พระองค์ (ตัสบีห์) และแด่พระองค์เท่านั้น พวกเขาจะก้มกราบ

พวกเขาจะถามเจ้า เกี่ยวกับบรรดาทรัพย์สินเชลย จงกล่าวเถิด (โอ้มุฮัมหมัด) ว่า "บรรดาทรัพย์สินเชลยนั้นเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์และของเราะซูล" ดังนั้นพวกเจ้าจงยำเกรงอัลลอฮ์เถิด และจงปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้า และจงเชื่อฟังอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์เถิด หากพวกเจ้าเป็นผู้ศรัทธา

แท้จริงบรรดาผู้ศรัทธานั้น คือ ผู้ที่เมื่ออัลลอฮ์ถูกกล่าวขึ้นแล้ว หัวใจของพวกเขาก็หวั่นเกรง และเมื่อบรรดาโองการของพระองค์ได้ถูกอ่านแก่พวกเขา โองการเหล่านั้นก็จะเพิ่มพูนการศรัทธาแก่พวกเขา และแด่พระผู้อภิบาลของพวกเขาเท่านั้นพวกเขาจะมอบหมาย

คือบรรดาผู้ที่ดำรงไว้ซึ่งการละหมาด และบริจาคส่วนหนึ่งที่เราได้ให้เป็นปัจจัยยังชีพแก่พวกเขา

พวกเขาเหล่านี้คือ ผู้ศรัทธาที่แท้จริง สำหรับพวกเขาคือฐานะอันมีเกียรติ์หลายชั้น ณ พระผู้อภิบาลของพวกเขา และจะได้รับการอภัยโทษ และได้รับปัจจัยยังชีพอันมีเกียรติ

เช่นเดียวกับการที่พระผู้อภิบาลของเจ้าได้ให้เจ้าออกจากบ้านของเจ้าด้วยสัจธรรม และแน่นอนจะมีกลุ่มหนึ่งจากบรรดาผู้ศรัทธานั้น ไม่พอใจอย่างยิ่ง

พวกเขาโต้เถียงกับเจ้าในสัจธรรมนั้น หลังจากที่มันได้ประจักษ์ขึ้น ประหนึ่งว่าพวกเขาถูกต้อนไปสู่ความตายโดยที่พวกเขากำลังดูมัน

และจงรำลึก (โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ขณะที่อัลลอฮ์ได้ทรงสัญญากับพวกเจ้าว่า "หนึ่งในสองกองกำลัง (ที่พวกเจ้าต้องเผชิญหน้านั้น) มันจะตกเป็นของพวกเจ้า และพวกเจ้าชอบที่จะให้กลุ่มที่ไม่มีกำลังอาวุธนั้นตกเป็นของพวกเจ้า แต่อัลลอฮ์ทรงประสงค์ที่จะให้ความจริงได้ประจักษ์เป็นจริงขึ้นด้วยพระดำรัสของพระองค์ และกำจัดบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาทั้งหลายจนคนสุดท้าย

เพื่อพระองค์จะทรงให้ความจริงได้ประจักษ์ และให้ความเท็จได้สลาย และแม้ว่าบรรดาผู้กระทำความผิดไม่พอใจก็ตาม

จงรำลึก (โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ขณะที่พวกเจ้าขอความช่วยเหลือต่อพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า แล้วพระองค์ก็ได้ทรงตอบรับแก่พวกเจ้า "แท้จริงข้าจะเสริมกำลังให้แก่พวกเจ้าด้วยจำนวนหนึ่งพันมลาอิกะฮ์ โดยทยอยกันลงมา"

และอัลลอฮ์ไม่ได้ทำให้สิ่งนั้น (เสริมกำลังให้พวกเจ้าด้วยเหล่ามลาอิกะฮ์) เพื่ออื่นใด นอกจากเพื่อเป็นข่าวดีและเพื่อให้หัวใจของพวกเจ้าสงบด้วยสิ่งนั้น และจะไม่มีชัยชนะเกิดขึ้นนอกจากมาจากอัลลอฮ์เท่านั้น แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

จงรำลึก (โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ขณะที่พระองค์ทรงครอบงำพวกเจ้าด้วยการง่วงเพื่อ (เป็นรางวัล) ความสงบจากพระองค์ และทรงประทานฝนลงมาจากฟากฟ้าให้แก่พวกเจ้าเพื่อชำระพวกเจ้า (ให้บริสุทธิ์) และทรงขจัดเสียงกระซิบของชัยฏอนออกจากพวกเจ้า และเพื่อเสริมสร้างให้หัวใจของพวกเจ้าเข้มแข็ง และให้เท้าของพวกเจ้ามั่นคง (ในสนามรบ)

จงรำลึกเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ขณะที่พระผู้อภิบาลของพวกเจ้าได้ประทานโองการแก่บรรดามลาอิกะฮ์ว่า "แท้จริงข้านั้นร่วมอยู่กับพวกเจ้าด้วย ดังนั้นพวกเจ้าจงทำให้บรรดาผู้ศรัทธาได้เกิดความมั่นคงเถิด ข้าจะใส่ความกลัวเข้าไปในหัวใจของบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธา แล้วพวกเจ้าจงฟันลงบนก้านคอ และจงฟันทุกๆ ส่วนปลายนิ้วมือของพวกเขา"

ทั้งนี้ก็เพราะว่า พวกเขาต่อต้านอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ และผู้ใดต่อต้านอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรุนแรงในการลงโทษ

นั่นคือ (การลงโทษบนโลกนี้) พวกเจ้าจงลิ้มรสของมันเถิด และแท้จริงสำหรับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้น คือ การลงโทษแห่งไฟนรก

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย เมื่อพวกเจ้าได้เผชิญกับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้เคลื่อนเข้ามาในระยะที่ใกล้ ดังนั้น พวกเจ้าจงอย่าหันหลังหนีออกจากพวกเขา

และผู้ใดที่หันหลังของเขาหนีในวันนั้น เว้นแต่ผู้ที่ย้ายไปในทิศทางอื่น (เพื่อการหลอกล่อ) ในการสู้รบ หรือเพื่อเข้าร่วมกับกองกำลังอื่น (ที่เป็นกองหนุน) เท่านั้น ถ้าไม่เช่นนั้น เขาย่อมนำความกริ้วโกรธจากอัลลอฮ์กลับไป และที่พำนักของเขานั้นคือนรกญะฮันนัม และเป็นปลายทางที่เลวร้ายที่สุด

ดังนั้น พวกเจ้ามิได้ฆ่าพวกเขา แต่ทว่าอัลลอฮ์ต่างหากที่ทรงฆ่าพวกเขา และเจ้ามิได้ขว้างดอกขณะที่เจ้าขว้าง แต่ทว่าอัลลอฮ์ต่างหากที่ขว้าง และเพื่อว่าพระองค์จะทรงทดสอบบรรดาผู้ศรัทธาอย่างดีงามจากพระองค์ แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้ยิ่ง

นั่นแหละ (จงรู้ไว้เถิด) และแท้จริงอัลลอฮ์นั้น คือผู้ทรงทำให้กลอุบายของผู้ปฏิเสธศรัทธาทั้งหลายอ่อนแอ

หากพวกเจ้า (โอ้ ผู้ตั้งภาคีทั้งหลาย) ขอให้การลงโทษ (ประสบกับบรรดาผู้อธรรม) แท้จริงมันได้เกิดขึ้น (กับพวกเจ้าแล้ว) หากพวกเจ้าหยุดยั้ง (ไม่ขอ) มันจะดีกว่าสำหรับพวกเจ้า และหากพวกเจ้ากลับมา (ขอเช่นนั้น และทำการรุกรานอีก) เราก็จะกลับ (มาทำให้การลงโทษประสบกับพวกเจ้าอีก) และแน่นอนอย่างยิ่งว่าพรรคพวกของเจ้าก็ไม่อาจอำนวยประโยชน์อันใดแก่พวกเจ้าเลยสักนิด และแม้จะมีมากก็ตาม และแท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงเชื่อฟังอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์เถิด และจงอย่าได้หนีห่างออกไปจากเขา ขณะที่พวกเจ้าฟังกันอยู่

และพวกเจ้าอย่าเป็นเช่นบรรดาผู้ที่กล่าวว่า พวกเราได้ยินแล้ว ในขณะเดียวกันพวกเขาหาได้ยินไม่

แท้จริงสัตว์ที่ชั่วร้ายยิ่ง ณ อัลลอฮ์นั้นคือ ผู้ที่หูหนวก เป็นใบ้ ซึ่งเป็นผู้ที่ไม่ใช้ปัญญา

และหากอัลลอฮ์ทรงรู้ว่าในตัวพวกเขานั้นมีความดี แน่นอนพระองค์ก็จะทรงให้พวกเขาได้ยิน และหากพระองค์ทรงให้พวกเขาได้ยินแล้ว แน่นอนพวกเขาก็หนีห่างออกไป โดยที่พวกเขาเป็นผู้ผินหลัง

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงสนองตอบอัลลอฮ์และเราะซูลเถิด เมื่อเขาได้เรียกพวกเจ้าสู่สิ่งที่จะทำให้พวกเจ้ามีชีวิต และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงกั้นระหว่างบุคคลกับหัวใจของเขา และแท้จริงยังพระองค์เท่านั้นพวกเจ้าจะถูกนำกลับไปชุมนุม

และพวกเจ้าจงระวังการลงโทษ ซึ่งมันจะไม่ประสบกับบรรดาผู้อธรรมในหมู่พวกเจ้าโดยเฉพาะเท่านั้น และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรุนแรงในการลงโทษ

และพวกเจ้าจงจำเอาไว้ว่า ขณะที่พวกเจ้ามีจำนวนน้อยเป็นผู้ที่ถูกกดขี่ในแผ่นดินโดยที่พวกเจ้ากลัวว่าผู้คนจะลักพาพวกเจ้าไป แล้วพระองค์ได้ทรงโปรดให้พวกเจ้ามีที่พักพิง และได้ทรงสนับสนุนพวกเจ้าด้วยการช่วยเหลือของพระองค์ และได้ทรงประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้าจากสิ่งที่ดีทั้งหลาย แน่นอนพวกเจ้าจะได้ขอบคุณ

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงอย่าทรยศต่ออัลลอฮ์และเราะซูล และจงอย่าทรยศต่อการมอบหมาย (ความรับผิดชอบ) ทั้งหลายของพวกเจ้า โดยที่พวกเจ้าก็รู้อยู่

และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงทรัพย์สินของพวกเจ้า และลูกๆ ของพวกเจ้านั้น เป็นสิ่งทดสอบชนิดหนึ่งเท่านั้น และแท้จริงอัลลอฮ์ ณ พระองค์มีการตอบแทนอันใหญ่หลวง

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย หากพวกเจ้ายำเกรงอัลลอฮ์ พระองค์ก็จะทรงให้พวกเจ้ามีสิ่งจำแนก (ระหว่างความจริงกับความเท็จ) จะทรงลบล้างความผิดต่างๆ ของพวกเจ้าออกจากพวกเจ้า และจะทรงอภัยโทษให้แก่พวกเจ้าด้วย และอัลลอฮ์นั้นคือผู้ทรงมีบุญคุณอันใหญ่หลวง

และจงรำลึกเถิด (โอ้ มุฮัหมัด) ขณะที่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้วางอุบายต่อเจ้า เพื่อกักขังเจ้า หรือฆ่าเจ้า หรือขับไล่เจ้าออกไป และพวกเขาได้วางอุบายกัน และอัลลอฮ์ก็ทรงวางอุบายเช่นกัน และอัลลอฮ์นั้นทรงเป็นผู้เยี่ยมกว่าในหมู่ผู้วางอุบาย

และเมื่อโองการของเราถูกอ่านแก่พวกเขา พวกเขาก็กล่าวว่า "เราได้ยินแล้ว หากเราต้องการ แน่นอนเราก็จะกล่าวเช่นเดียวกันนี้ (เช่นเดียวกับอัลกุรอาน) สิ่งนี้ไม่ใช่อะไร นอกจากเป็นเพียงเรื่องเล่าของคนในอดีตเท่านั้น"

และจงรำลึกเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ขณะที่พวกเขากล่าวว่า "โอ้ อัลลอฮ์ หากสิ่งนี้ (อัลกุรอาน) เป็นความจริงจากพระองค์ ก็จงโปรยหินจากฟากฟ้าให้ตกลงมาทำลายพวกเราเถิด หรือไม่ก็นำการลงโทษอันเจ็บปวดมาสู่เรา"

และอัลลอฮ์จะไม่ทรงลงโทษพวกเขา ขณะที่เจ้ายังอยู่ในหมู่พวกเขา และอัลลอฮ์จะไม่เป็นผู้ทรงลงโทษพวกเขา ขณะที่พวกเขาขออภัยโทษกัน

แล้วพวกเขามีอะไรกระนั้นหรือ ที่ทำให้อัลลอฮ์ไม่ควรลงโทษพวกเขา ทั้งที่พวกเขาขัดขวางมิให้เข้ามัสยิดอัลหะรอม และพวกเขาก็ไม่ได้เป็นที่รักของอัลลอฮ์ ไม่มีผู้ใดเป็นที่รักของอัลลอฮ์นอกจากบรรดาผู้ยำเกรงเท่านั้น แต่ทว่าส่วนมากของพวกเขาไม่รู้

และการละหมาดของพวกเขา ณ บ้านของอัลลอฮ์นั้นมิใช่อื่นใด นอกจากการเป่าเสียงหวีดและการตบมือเท่านั้น ดังนั้น พวกเจ้าจงลิ้มรสแห่งการลงโทษเถิด เนื่องด้วยสิ่งที่พวกเจ้าได้ปฏิเสธศรัทธา

แท้จริงบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธานั้นพวกเขาจะบริจาคทรัพย์สินของพวกเขาเพื่อขัดขวาง (ผู้คน) ให้ออกจากทางของอัลลอฮ์ แล้วพวกเขาก็จะบริจาคมันต่อไป จากนั้นทรัพย์สินก็จะกลายเป็นความเสียใจแก่พวกเขา แล้วพวกเขาก็จะได้รับความปราชัยด้วย และบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธานั้นพวกเขาจะถูกต้อนไปสู่นรกญะฮันนัม

เพื่อที่อัลลอฮ์จะทรงแยกคนเลวออกจากคนดี และจะทรงให้คนเลว ซึ่งบางส่วนของพวกเขาซ้อนอยู่บนอีกบางส่วน โดยจะสุมพวกเขาทั้งหมดไว้เป็นกอง แล้วพระองค์จะทรงทำให้พวกเขาอยู่ในนรกญะฮันนัม ชนเหล่านี้แหละพวกเขาคือผู้ที่ขาดทุน

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) แก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้น "หากพวกเขาหยุด (จากการปฏิเสธศรัทธา) ความผิดบาปในอดีตของพวกเขาก็จะได้รับการอภัยโทษ และหากพวกเขากลับมาทำอีก (เราก็จะลงโทษพวกเขา) เพราะแท้จริง (แบบอย่างของการลงโทษ) ของคนในอดีตได้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว"

และจงสู้รบกับพวกเขาจนกว่าจะไม่มีความวุ่นวาย (การตั้งภาคีและการขัดขวางผู้คนจากหนทางของอัลลอฮ์) และศาสนาทั้งหมดเป็นของอัลลอฮ์เท่านั้น แล้วหากพวกเขาหยุด (จากการกระทำเหล่านั้น) แท้จริง อัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเห็นสิ่งที่พวกเขากระทำ

และหากพวกเขาผินหลังให้ (ปฎิเสธที่จะศรัทธา และไม่หยุดที่จะละเมิด) ก็จงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้พิทักษ์พวกเจ้า พระองค์ทรงเป็นผู้พิทักษ์ที่ดีที่สุด และเป็นผู้ช่วยเหลือที่ดีที่สุด

และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงสิ่งใดที่พวกเจ้าได้มาจากการทำศึกนั้น แน่นอนหนึ่งในห้าส่วนของมันนั้นเป็นของอัลลอฮ์ เราะซูล ญาติที่ใกล้ชิด (ของท่านนบีจากบนีฮาชิมและบนีอัลมุฏฏอลิบ) บรรดาเด็กกำพร้า บรรดาผู้ขัดสน และผู้เดินทาง หากพวกเจ้าศรัทธาต่ออัลลอฮ์และสิ่งที่เราได้ประทานลงมาให้แก่บ่าวของเราในวันอัลฟุรกอน (วันแห่งการจำแนกระหว่างการศรัทธาและการปฏิเสธ) ซึ่งเป็นวันที่สองฝ่ายเผชิญหน้ากัน (ในสงครามบะดัร) และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงเดชานุภาพเหนือทุกสิ่ง

จงรำลึกถึงขณะที่พวกเจ้าอยู่ในด้านหุบเขาที่ใกล้ (มะดีนะฮ์กว่า) และพวกเขาอยู่ด้านหุบเขาที่ไกลกว่า และกองคาราวานนั้นอยู่ต่ำกว่าพวกเจ้า และถ้าหากพวกเจ้าต่างได้สัญญากัน แน่นอนพวกเจ้าก็ย่อมขัดแย้งกันในสัญญานั้น แต่ทว่าเพื่อที่อัลลอฮ์จะได้ทรงให้งานหนึ่งเสร็จสิ้นไป ซึ่งงานนั้นได้ถูกกระทำไว้แล้ว เพื่อว่าผู้พินาศจะได้พินาศลงโดยหลักฐานอันชัดแจ้ง และผู้มีชีวิตอยู่จะได้มีชีวิตอยู่โดยหลักฐานอันชัดแจ้ง และแท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้

จงรำลึกเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ขณะที่อัลลอฮ์ทรงให้เจ้าเห็นพวกเขามีจํานวนน้อยกว่าในความฝันของเจ้า และหากว่าพระองค์ทรงให้เจ้าเห็นพวกเขามีจํานวนมาก แน่นอนพวกเจ้าก็ย่อมย่อท้อกันและขัดแย้งกันในกิจการนั้น ทว่าอัลลอฮ์ได้ทรงให้ความปลอดภัย แท้จริงพระองค์นั้นคือผู้ทรงรอบรู้ทุกสิ่งที่อยู่ในทรวงอก

และจงรำลึกเถิด (โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ขณะที่พระองค์ทรงให้พวกเจ้าเห็นพวกเขามีจำนวนน้อยในสายตาของพวกเจ้าในตอนที่พวกเจ้าได้เผชิญหน้ากัน และทรงให้พวกเจ้ามีจำนวนน้อยในสายตาของพวกเขาเพื่อที่อัลลอฮ์จะได้ทรงให้งานหนึ่งเสร็จสิ้นไปโดยที่มันได้ถูกกระทำไว้แล้ว และยังอัลลอฮ์นั้น กิจการทั้งหลายจะถูกนำกลับไป

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย เมื่อพวกเจ้าเผชิญหน้ากับกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ก็จงยืนหยัดเถิด และจงรำลึกถึงอัลลอฮ์ให้มาก เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับความสำเร็จ

และจงเชื่อฟังอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์เถิด และจงอย่าขัดแย้งกัน เพราะจะทำให้พวกเจ้าย่อท้อและทำให้ความเข้มแข็งของพวกเจ้าหมดไป และจงอดทนเถิด แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงอยู่กับผู้ที่อดทนทั้งหลาย

และจงอย่าเป็นเช่นบรรดาผู้ที่ออกจากหมู่บ้านของพวกเขาไปด้วยความหยิ่งผยอง โอ้อวดผู้คน และขัดขวางผู้อื่นให้ออกจากหนทางของอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงครอบคลุมทุกด้านในสิ่งที่พวกเขาทำ

และจงรำลึกเถิด (โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) ขณะที่ชัยฏอนได้ประดับการงานของพวกเขา (บรรดาผู้ตั้งภาคี) ให้สวยงาม และยั่วยุพวกเขาโดยกล่าวว่า "วันนี้ไม่มีมนุษย์คนใดสามารถเอาชนะพวกเจ้าได้ และแท้จริงฉันเป็นผู้ปกป้องและ ผู้ช่วยของพวกเจ้า" ครั้นเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างได้เผชิญหน้ากัน ชัยฎอนก็กลับคำและกล่าวว่า "แท้จริงฉันไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า แท้จริงฉันเห็นสิ่งที่พวกเจ้าไม่เห็น แท้จริงฉันกลัวอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรุนแรงในการลงโทษ"

จงรำลึกถึงขณะที่บรรดาผู้กลับกลอกและบรรดาผู้ที่มีโรค (สงสัย) ในหัวใจของพวกเขา กล่าวว่า "ศาสนาของพวกเขา (อิสลาม) ได้หลอกลวงพวกเขา (จนพวกเขากล้าที่จะต่อสู้ทั้ง ๆ ที่มีจำนวนน้อยกว่า)" และผู้ใดมอบหมายต่ออัลลอฮ์ แท้จริงอัลลอฮ์นั้นคือผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

และหากเจ้าได้เห็นขณะที่มลาอิกะฮ์เอาชีวิตบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาซึ่งพวกเขาจะตบหน้าและหลังของพวกเขา และ (กล่าวว่า) "พวกเจ้าจงลิ้มรสการลงโทษแห่งการเผาไหม้เถิด"

ทั้งนี้เป็นเพราะสิ่งที่มือของพวกเจ้าได้ก่อกรรมไว้ แท้จริงอัลลอฮ์นั้นไม่เคยอธรรมต่อปวงบ่าวของพระองค์เลย"

(สภาพของพวกเขา) เช่นเดียวกับสภาพของฟิรเอาน์และกลุ่มชนของเขาและบรรดาผู้ที่อยู่ก่อนพวกเขา พวกเขาปฏิเสธศรัทธาต่อบรรดาโองการของอัลลอฮ์ ดังนั้นอัลลอฮ์จึงลงโทษพวกเขา เนื่องด้วยบาปทั้งหลายของพวกเขา แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงรุนแรงในการลงโทษ

นั่นก็เพราะว่า แท้จริงอัลลอฮ์มิได้ทรงเป็นผู้เปลี่ยนแปลงความโปรดปรานใดๆ ที่พระองค์ทรงประทานให้แก่กลุ่มชนใดกลุ่มชนหนึ่ง จนกว่าพวกเขาจะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่อยู่ในตัวของพวกเขาเอง และแท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงได้ยินผู้ทรงรอบรู้

เช่นเดียวกับสภาพแห่งวงศ์วานฟิรเอาน์และบรรดาผู้ก่อนหน้าพวกเขา ซึ่งพวกเขาปฏิเสธบรรดาโองการของพระผู้อภิบาลของพวกเขา แล้วเราก็ได้ทำลายพวกเขาเนื่องด้วยความผิดของพวกเขา และเราได้ให้วงศ์วานฟิรเอาน์จมน้ำตาย และพวกเขาทั้งหมดเป็นผู้อธรรม

แท้จริงสัตว์ที่ชั่วร้ายยิ่ง ณ อัลลอฮ์นั้นคือบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ศรัทธา

คือบรรดาผู้ที่เจ้าได้ทำสัญญาไว้กับพวกเขา แล้วพวกเขาก็ทำลายสัญญาของพวกเขาในทุกคราว โดยที่พวกเขาไม่หวั่นเกรง

ดังนั้น ถ้าหากเจ้าจับพวกเขาไว้ (เป็นเชลย) ได้ในการรบ ดังนั้น เจ้าจงใช้พวกเขา (โดยการประจานพวกเขาต่อผู้คน เพื่อให้เกิดความหวั่นเกรง) ขับไล่ ผู้ที่อยู่ข้างหลังพวกเขา (ไม่ให้ก่อสงคราม) แน่นอนพวกเขาจะเกิดการสำนึกได้

และถ้าเจ้าเกรงการทรยศจากพวกใด ก็จงโยน (สัญญา) กลับยังพวกเขา โดยความเสมอภาคกัน แท้จริงอัลลอฮ์นั้นไม่ทรงชอบบรรดาผู้ทรยศ

และบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นจงอย่าคิดเป็นอันขาดว่า พวกเขาได้หนีพ้นไปแล้ว แท้จริงพวกเขาไม่อาจทำให้อัลลอฮ์หมดความสามารถได้

และพวกเจ้าจงเตรียมกำลังทัพ และม้าที่ผูกไว้ สำหรับพวกเขา ตามที่พวกเจ้าสามารถกระทำได้ เพื่อข่มขวัญ โดยนัยนั้น ซึ่งศัตรูของอัลลอฮ์และศัตรูของพวกเจ้า และพวกอื่นๆ อีก อื่นจากพวกเขา ซึ่งพวกเจ้ายังไม่รู้จักพวกเขา (ในทางกลับกัน) อัลลอฮ์ทรงรู้จักพวกเขาดี และสิ่งใดที่พวกเจ้าบริจาคในทางของอัลลอฮ์นั้น สิ่งนั้นจะถูกตอบแทนแก่พวกเจ้าอย่างครบถ้วนโดยที่พวกเจ้าจะไม่ถูกอธรรม

และหากพวกเขาโอนอ่อนมาเพื่อการประนีประนอมแล้ว เจ้าก็จงโอนอ่อนตามเพื่อการนั้นด้วย และจงมอบหมายแต่อัลลอฮ์เถิด แท้จริงนั้นพระองค์คือผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้ยิ่ง

และถ้าพวกเขาปรารถนาที่จะหลอกลวงเจ้า ดังนั้น แท้จริงอัลลอฮ์ทรงเป็นที่เพียงพอแล้วสำหรับเจ้า พระองค์คือผู้ที่ได้ทรงสนับสนุนเจ้าด้วยการช่วยเหลือของพระองค์ และด้วย (กำลังของ) บรรดาผู้ศรัทธา

และพระองค์ทรงประสานหัวใจของพวกเขา (ผู้ศรัทธา) เข้าด้วยกัน หากเจ้าได้จ่ายสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินนี้ทั้งหมด เจ้าก็ไม่สามารถที่จะประสานหัวใจของพวกเขาได้ แต่อัลลอฮ์ทรงประสานพวกเขาเข้าด้วยกัน แท้จริงพระองค์คือผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

โอ้ นบีเอ๋ย อัลลอฮ์นั้นเป็นที่พอเพียงแล้วสำหรับเจ้า และสำหรับบรรดาผู้ศรัทธาที่ปฏิบัติตามเจ้า

โอ้ นบีเอ๋ย จงเร่งเร้าผู้ศรัทธาทั้งหลายในการสู้รบเถิด หากในหมู่พวกเจ้ามียี่สิบคนที่อดทน ก็จะชนะสองร้อยคน และหากในหมู่พวกเจ้ามีหนึ่งร้อยคน ก็จะชนะบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธาหนึ่งพันคน ทั้งนี้ เนื่องด้วยพวกเขาเป็นหมู่ชนที่ไม่เข้าใจ

บัดนี้อัลลอฮ์ได้ทรงผ่อนผันแก่พวกเจ้าแล้ว และทรงรู้ว่า แท้จริงในหมู่พวกเจ้านั้นมีความอ่อนแอ ดังนั้นหากในหมู่พวกเจ้ามีหนึ่งร้อยคนที่อดทน ก็จะเอาชนะสองร้อยคน และหากในหมู่พวกเธอมีหนึ่งพันคน ก็จะเอาชนะสองพันคนด้วยการอนุมัติของอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์ทรงอยู่ร่วมกับผู้อดทนทั้งหลาย

ไม่บังควรแก่นบีใดที่จะมีเชลยศึกไว้ จนกว่าเขาจะสู้รบ (กับศัตรูของอัลลอฮ์) อย่างรุนแรงเสียก่อนในแผ่นดิน พวกเจ้าต้องการสิ่งเล็กน้อยในโลกนี้ แต่อัลลอฮ์ทรงปรารถนาปรโลก (สำหรับพวกเจ้า) และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

หากมิได้มีพระกำหนดจากอัลลอฮ์ไว้ล่วงหน้า การลงโทษอันใหญ่หลวงได้ประสบแก่พวกเจ้าแล้ว ซึ่งในสิ่งที่พวกเจ้าได้เอาไว้

ดังนั้น พวกเจ้าจงบริโภคสิ่งที่พวกเจ้าได้มาจากการทำศึก อันเป็นที่อนุมัติอย่างดี และพึงยำเกรงอัลลอฮ์เถิด แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

โอ้ท่านนบี จงกล่าวแก่เชลยที่อยู่ในมือของพวกเจ้าว่า “หากอัลลอฮ์ทรงรู้ว่ามีความดีอยู่ในหัวใจของพวกเจ้าแล้ว แน่นอนพระองค์จะทรงประทานแก่พวกเจ้าซึ่งสิ่งที่ดีกว่า (ทรัพย์สินแห่งการไถ่ตัวพวกเจ้า) ที่ได้เอาไปจากพวกเจ้า และพระองค์จะทรงอภัยบาปของพวกเจ้า เพราะอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ"

และถ้าหากพวกเขาปรารถนาที่จะทรยศต่อเจ้า ดังนั้น แท้จริงพวกเขาได้ทรยศต่ออัลลอฮ์มาก่อนแล้ว แล้วพระองค์ก็ทรงให้เจ้าชนะพวกเขาได้ และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

แท้จริงบรรดาผู้ศรัทธา และอพยพ และต่อสู้ด้วยทรัพย์สมบัติของพวกเขา และจิตวิญญาณของพวกเขาในหนทางของอัลลอฮ์ และบรรดาผู้ให้ที่พักพิงและความช่วยเหลือ (แก่ชาวมุสลิมที่อพยพ) ชนเหล่านี้ต่างเป็นมิตรที่ให้การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และบรรดาผู้ศรัทธาที่ไม่ได้อพยพ พวกเจ้าไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆ ที่จะปกป้องพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะอพยพ และหากพวกเขาขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้าในเรื่องศาสนา ก็จำเป็นสำหรับพวกเจ้าต้องช่วยเหลือพวกเขา ยกเว้นกลุ่มชนที่มีพันธสัญญาต่อกันระหว่างพวกเจ้าและพวกเขา และอัลลอฮ์ทรงเห็นในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำเสมอ

และบรรดาผู้ที่ปฏิเสธศรัทธานั้น บางส่วนของพวกเขาย่อมเป็นพันธมิตรกับอีกบางส่วน หากพวกเขาไม่ปฏิบัติในสิ่งนั้นแล้ว ความวุ่นวายและความเสียหายอันใหญ่หลวง ก็จะเกิดขึ้นในแผ่นดิน

และบรรดาผู้ที่ศรัทธา และอพยพ และต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ และบรรดาผู้ที่ให้ที่พักพิงและให้ความช่วยเหลือ(แก่มุสลิมที่อพยพ) พวกเขาคือผู้ศรัทธาอย่างแท้จริง พวกเขาจะได้รับการอภัยโทษ และปัจจัยยังชีพอันมีเกียรติ

และบรรดาผู้ศรัทธาหลังจากนั้น พวกเขาก็อพยพและทำญิฮาดร่วมกับพวกท่าน พวกเขาก็มาจากกลุ่มของท่าน ในขณะเดียวกัน ผู้ที่มีสายสัมพันธ์ทางเครือญาติ พวกเขาบางคนมีสิทธิ (ในการเป็นทายาทรับมรดก) มากกว่าบางคนตามบัญญัติของอัลลอฮ์ แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ในทุกสิ่ง

(นี่คือข้อประกาศ) การปฎิเสธข้อผูกพันใดๆ จากอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ แด่บรรดาผู้ที่พวกเจ้าได้ทำสัญญาไว้ในหมู่ผู้ตั้งภาคี

ดังนั้นพวกเจ้า (โอ้ ผู้ตั้งภาคีทั้งหลาย) จงเคลื่อนไหวบนพื้นแผ่นดิน (อย่างอิสระ) เป็นเวลาสี่เดือน และพึงรู้เถิดว่า พวกเจ้าไม่สามารถทำให้อัลลอฮ์ล้มเหลว (ในการลงโทษพวกเจ้าได้) และอัลลอฮ์จะทรงทำให้บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาทั้งหลายนั้นอัปยศ (ด้วยความหายนะในโลกนี้และความทรมานในปรโลก)

และเป็นประกาศจากอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ แด่ประชาชนทั้งหลายในวันฮัจญ์อันใหญ่ยิ่ง ว่าแท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงปฎิเสธข้อผูกพันจากพวกผู้ตังภาคีทั้งหลาย และเราะซูลของพระองค์ก็ปฎิเสธเช่นกัน ดังนั้น หากพวกเจ้ากลับตัว มันก็เป็นสิ่งดีแก่พวกเจ้า และหากพวกเจ้าหนีห่างออกไป ก็พึงรู้เถิดว่า แท้จริงพวกเจ้านั้นมิใช่ผู้ที่จะทำให้อัลลอฮ์หมดความสามารถได้ และจงแจ้งข่าวดีแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้นเถิด ด้วยการลงโทษอันเจ็บแสบ

นอกจากบรรดาผู้ตั้งภาคีที่พวกเจ้าได้ทำสัญญาไว้ จากนั้นแล้วพวกเขาก็มิได้ผิดสัญญาแก่พวกเจ้าแต่อย่างใด และมิได้สนับสนุนผู้ใดต่อต้านพวกเจ้า ดังนั้น จงปฎิบัติต่อพวกเขาตามสัญญาของพวกเขาอย่างครบสมบูรณ์ จนถึงกำหนดเวลาของพวกเขาเถิด แท้จริงอัลลอฮ์นั้น ทรงชอบบรรดาผู้ที่ยำเกรง

ดังนั้น เมื่อสี่เดือนที่ต้องห้ามนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว ก็จงฆ่าพวกตั้งภาคีเหล่านั้น ณ ที่ใดก็ตามที่พวกเจ้าพบพวกเขา และจงจับพวกเขา (เป็นเชลย) และจงล้อมพวกเขา และจงสอดแนมพวกเขาในทุกแห่ง แต่หากพวกเขาสำนึกผิดกลับตัว (จากการปฏิเสธศรัทธา) และดำรงละหมาด และจ่ายซะกาต ก็จงปล่อยพวกเขาไป แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

และถ้าผู้ใดในหมู่ผู้ตั้งภาคีได้ขอให้เจ้าคุ้มครอง ก็จงคุ้มครองเขาเถิด จนกว่าเขาจะได้ยินดำรัสของอัลลอฮ์ แล้วจงส่งเขายังที่ปลอดภัยของเขา นั่นก็เพราะว่าพวกเขาเป็นกลุ่มชนที่ไม่รู้

จะเป็นไปได้อย่างไรแก่บรรดาผู้ตั้งภาคีที่จะมีสัญญาใดๆ ณ ที่อัลลอฮ์ และเราะซูลของพระองค์ นอกจากบรรดาผู้ที่พวกเจ้าได้ทำสัญญาไว้ ณ ที่มัสยิดอัลฮะรอมเท่านั้น ดังนั้นตราบใดที่พวกเขาเที่ยงธรรมต่อพวกเจ้า ก็จงเที่ยงธรรมต่อพวกเขา แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงชอบบรรดาผู้มีความยำเกรง

(จะมีสนธิสัญญา) ได้อย่างไร? หากพวกเขา (บรรดาผู้ตั้งภาคี) มีอำนาจเหนือพวกเจ้า พวกเขาจะไม่เคารพความสัมพันธ์ใดๆ กับพวกเจ้า ไม่ว่าจะเกี่ยวกับอัลลอฮ์หรือเครือญาติ หรือสนธิสัญญา? พวกเขาทำให้เจ้าพอใจด้วยลมปากของพวกเขา ในขณะที่หัวใจของพวกเขาปฏิเสธ และพวกเขาส่วนใหญ่จะเป็นผู้ละเมิด (ในพันธสัญญา)

พวกเขาได้แลกเปลี่ยนระหว่างบรรดาโองการของอัลลอฮ์กับสิ่งอันเล็กน้อย (ในโลกดุนยา) แล้วก็ขัดขวาง (ผู้คน) จากหนทาง (ศาสนาอันเที่ยงธรรม) ของอัลลอฮ์ แท้จริงพวกเขาได้ทำสิ่งที่ชั่วช้า

พวกเขาจะไม่เคารพความสัมพันธ์ใดๆ กับผู้ศรัทธา ไม่ว่าจะเป็นเครือญาติ หรือสนธิสัญญา และพวกเขาคือกลุ่มชนผู้ฝ่าฝืน

แล้วหากพวกเขากลับตัว และดำรงไว้ซึ่งการละหมาด และจ่ายซะกาต ดังนั้น พวกเขาก็เป็นพี่น้องของพวกเจ้าในศาสนา และเราจะแจกแจงบรรดาโองการไว้แก่กลุ่มชนผู้รู้

และหากพวกเขาทำลายคำมั่นสัญญาของพวกเขาหลังจากที่พวกเขาได้ทำไว้ (กับพวกเจ้า) และแสดงการดูหมิ่นต่อศาสนาของพวกเจ้า ก็จงต่อสู้กับบรรดาผู้นำแห่งการปฏิเสธศรัทธา แท้จริงไม่มีคำมั่นสัญญาใด ๆ สำหรับพวกเขา จนกว่าพวกเขาจะยุติ (จากการปฏิเสธศรัทธาและเป็นปฏิปักษ์ต่ออิสลาม)

พวกเจ้าจะไม่ต่อสู้กับบรรดาผู้ที่ได้ทำลายคำมั่นสัญญาของพวกเขาและตั้งใจที่จะขับไล่เราะซูล กระนั้นหรือ? ทั้ง ๆ พวกเขาเป็นผู้ที่เริ่มทำสงครามกับพวกเจ้าก่อนเป็นครั้งแรก พวกเจ้ากลัวพวกเขากระนั้นหรือ? อัลลอฮ์ต่างหากเล่า ที่สมควรที่สุดที่พวกเจ้าจะกลัว หากพวกเจ้าเป็นผู้ศรัทธาอย่างแท้จริง

พวกเจ้าจงต่อสู้กับพวกเขา แล้วอัลลอฮ์จะทรงลงโทษพวกเขาด้วยมือของพวกเจ้า และจะทรงทำให้พวกเขาอับอาย และจะทรงช่วยเหลือพวกเจ้าให้ได้รับชัยชนะเหนือพวกเขา และจะทรงบำบัดหัวอกของผู้ศรัทธาทั้งหลาย

และพระองค์จะทรงขจัดความโกรธแค้นในจิตใจของพวกเขา (บรรดาผู้ศรัทธา) และอัลลอฮ์จะทรงยอมรับการเตาบะฮ์ (การกลับใจ) ของผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

หรือพวกเจ้า (โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) คิดว่าพวกเจ้าจะถูกปล่อยทิ้งไว้ (โดยไม่ได้รับการทดสอบใดๆ) ทั้งที่อัลลอฮ์ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าใครในหมู่พวกเจ้าได้ต่อสู้ (ในหนทางของพระองค์) และไม่ยึดสิ่งอื่นใดนอกจากพระองค์ เราะซูลของพระองค์ และบรรดาผู้ศรัทธา เป็นผู้ไกล้ชิดกระนั้นหรือ? และอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

ไม่บังควรสำหรับบรรดาผู้ตั้งภาคีที่จะมาดูแลบำรุงบรรดามัสยิดของอัลลอฮ์ ในขณะที่พวกเขายืนยันแก่ตัวของพวกเขาเองด้วยการปฏิเสธศรัทธา ชนเหล่านั้นแหละที่การปฏิบัติต่าง ๆ ของพวกเขาจะไร้ผล และพวกเขาจะพำนักอยู่ในนรกตลอดกาล

แท้จริงผู้ที่จะดูแลบำรุงบรรดามัสยิดของอัลลอฮ์นั้น คือผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และวันปรโลก และได้ดำรงไว้ซึ่งการละหมาด และจ่ายซะกาต และเขาไม่กลัวผู้ใดเว้นแต่อัลลอฮ์เท่านั้น ดังนั้น แน่นอน ชนเหล่านี้แหละจะเป็นผู้อยู่ในกลุ่มชนผู้ได้รับทางนำ

พวกเจ้าจะถือการให้น้ำดื่มแก่ผู้ประกอบพิธีฮัจญ์ และการดูแลบำรุงมัสยิดอัลหะรอมนั้น เสมือนผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และวันปรโลก และต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์กระนั้นหรือ? เขาเหล่านั้นย่อมไม่เท่าเทียมกัน ณ ที่อัลลอฮ์ และอัลลอฮ์นั้นจะไม่ทรงชี้นำกลุ่มชนผู้อธรรม

บรรดาผู้ที่ศรัทธา และอพยพ และต่อสู้ในทางของอัลลอฮ์ ด้วยทรัพย์สมบัติของพวกเขา และชีวิตของพวกเขานั้น ย่อมเป็นผู้ที่มีระดับที่ยิ่งใหญ่ ณ ที่อัลลอฮ์ และชนเหล่านี้ คือกลุ่มชนที่ได้รับชัยชนะ

พระผู้อภิบาลของพวกเขาจะทรงแจ้งข่าวดีแก่พวกเขาถึงความเมตตาจากพระองค์ และความพอพระทัย (ของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา) และบรรดาสวนสวรรค์ พวกเขาจะได้รับความสุขอันเป็นนิรันดร์ในสวนสวรรค์นั้น

พวกเขาจะพำนักอยู่ในสวนสวรรค์เหล่านั้นตลอดกาล แท้จริงอัลลอฮ์ทรงเตรียมการตอบแทนอันยิ่งใหญ่ไว้ ณ ที่พระองค์

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงอย่าเอาเหล่าบิดาของพวกเจ้าและเหล่าพี่น้องของพวกเจ้าเป็นมิตร หากพวกเขาเลือกที่จะปฏิเสธศรัทธามากกว่าการศรัทธา และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าที่เอาพวกเขาเป็นมิตร ดังนั้น ชนเหล่านั้นคือกลุ่มชนผู้อธรรมอย่างแท้จริง

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "หากบรรดาบิดาของพวกเจ้า และบรรดาลูกๆ ของพวกเจ้า และบรรดาพี่น้องของพวกเจ้า และบรรดาคู่ครองของพวกเจ้า และบรรดาญาติของพวกเจ้า และบรรดาทรัพย์สมบัติที่พวกเจ้าแสวงหาไว้ และสินค้าที่พวกเจ้ากลัวว่าจะจำหน่ายมันไม่ออก และบรรดาที่อยู่อาศัยที่พวกเจ้าพึงพอใจมันนั้น เป็นที่รักแก่พวกเจ้ายิ่งกว่าอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ และการต่อสู้ในทางของพระองค์แล้ว ดังนั้น พวกเจ้าจงรอเถิด จนกว่าอัลลอฮ์จะทรงนำการตัดสินของพระองค์ (มาพวกเจ้า) และอัลลอฮ์จะไม่ทรงนำทางแก่กลุ่มชนที่ละเมิด"

แท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงช่วยเหลือพวกเจ้าแล้วในสนามรบอันมากมาย และในวันสงครามฮุนัยน์ด้วย ขณะที่การมีจำนวนมากของพวกเจ้าทำให้พวกเจ้าพึงพอใจ แล้วมันก็มิได้อำนวยประโยชน์แก่พวกเจ้าแต่อย่างใด และแผ่นดินที่กว้างขวางกลับคับแคบแก่พวกเจ้า หลังจากนั้น พวกเจ้าก็หนีห่างออกไป

ภายหลังจากนั้น อัลลอฮ์ก็ได้ทรงประทานลงมาซึ่งความสงบแก่เราะซูลของพระองค์ และแก่บรรดาผู้ศรัทธาเหล่านั้น และได้ทรงให้ไพร่พลลงมา ซึ่งพวกเจ้าไม่เห็นพวกเขา และได้ทรงลงโทษบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้น และนั่นคือผลตอบแทนแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา

ต่อจากนั้นพระองค์ก็ทรงอภัยโทษแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย แท้จริงบรรดาผู้ตั้งภาคีนั้นโสมม ดังนั้นพวกเขาจงอย่าเข้าใกล้มัสยิดอัลฮะรอม หลังจากปีของพวกเขานี้ และหากพวกเจ้ากลัวความยากจน อัลลอฮ์ก็จะทรงให้พวกเจ้ามั่งมี จากความโปรดปรานของพระองค์ หากพระองค์ทรงประสงค์แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

พวกเจ้าจงต่อสู้กับบรรดาผู้ที่ไม่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันปรโลก และไม่งดเว้นสิ่งที่อัลลอฮ์และเราะซูลห้ามไว้ และพวกเขาไม่ยึดมั่นในศาสนาที่แท้จริง จากบรรดาผู้ที่ได้รับคัมภีร์ (ชาวยิวและชาวคริสต์) จนกว่าพวกเขาจะจ่าย อัล-ญิซยะฮ์ จากมือของพวกเขาเอง ในสภาพที่พวกเขาเป็นผู้ที่ต่ำต้อย

และชาวยิวได้กล่าวว่า "อุซัยร์ เป็นบุตรของอัลลอฮ์" และชาวคริสต์ได้กล่าวว่า "อัล-มะซีห์ เป็นบุตรของอัลลอฮ์" นั่นคือถ้อยคำที่พวกเขากล่าวขึ้นด้วยปากของพวกเขาเอง เป็นการเลียนคำกล่าวที่ตรงกับคำกล่าวของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในอดีต ขออัลลอฮ์ทำลายพวกเขา พวกเขาถูกหันเหจากความจริงไปได้อย่างไร?

พวกเขาได้ยึดเอาบรรดาแรบไบ (นักปราชญ์) ของพวกเขา และบรรดาบาทหลวงของพวกเขาเป็นพระเจ้าอื่นจากอัลลอฮ์ และยึดเอาอัล-มะซีห์บุตรของมัรยัมเป็นพระเจ้าด้วย ทั้งๆ ที่พวกเขาไม่ได้ถูกใช้ เว้นแต่ให้เคารพสักการะพระเจ้าเพียงองค์เดียวเท่านั้น ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรได้รับการเคารพสักการะนอกจากพระองค์เท่านั้น มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์จากทุกสิ่งที่พวกเขาได้ตั้งภาคี

พวกเขาต้องการดับรัศมีของอัลลอฮ์ (ศาสนาอิสลาม) ด้วยปากของพวกเขา แต่อัลลอฮ์ไม่ทรงยินยอม นอกจากจะทรงให้รัสมีของพระองค์นั้นสมบูรณ์แบบ แม้ว่าบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะไม่ชอบก็ตาม

พระองค์คือผู้ที่ได้ส่งเราะซูล (มุฮัมหมัด) พร้อมด้วยทางนำ (อัลกุรอาน) และศาสนาที่แท้จริง เพื่อพระองค์จะทรงให้ศาสนาของพระองค์เป็นที่ประจักษ์เหนือศาสนาใดๆ แม้ว่าบรรดาผู้ตั้งภาคีจะเกลียดก็ตาม

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย แท้จริงแล้วบรรดาแรบไบ และบาทหลวง จำนวนมาก ได้กินทรัพย์สินของผู้คนในทางที่มิชอบ และพวกเขาก็ขัดขวาง (ผู้คน) จากวิถีทางของอัลลอฮ์ (ศาสนาอิสลาม) และบรรดาผู้ที่สะสมทองและเงินโดยมิได้บริจาคในทางของอัลลอฮ์ ดังนั้น จงแจ้งข่าวให้พวกเขา ถึงการลงโทษอันแสนเจ็บปวด

วันที่ (ทองคำ เงิน และทรัพย์สิน) จะถูกเผาในไฟแห่งนรกญะฮันนัม จากนั้นหน้าผากของพวกเขา และสีข้างของพวกเขา และหลังของพวกเขาจะถูกนาบด้วยมัน (โดยมีการกล่าวแก่พวกเขาว่า) "นี้แหละคือสิ่งที่พวกเจ้าได้สะสมไว้เพื่อตัวของพวกเจ้าเอง ดังนั้นจงลิ้มรส (แห่งการลงโทษ) จากสิ่งที่พวกเจ้าสะสมไว้เถิด

แท้จริงจำนวนเดือน ณ อัลลอฮ์นั้นมีสิบสองเดือนในคัมภีร์ของอัลลอฮ์ตั้งแต่วันที่พระองค์ทรงสร้างบรรดาชั้นฟ้าและแผ่นดิน จากเดือนเหล่านั้นมีสี่เดือน ซึ่งเป็นเดือนที่ต้องห้ามนั่นคือบัญญัติอันเที่ยงธรรม ดังนั้นพวกเจ้าจงอย่าอธรรมแก่ตัวของพวกเจ้าเองในเดือนเหล่านั้น และจงต่อสู้กับบรรดาผู้ตั้งภาคีทั้งหมด เช่นเดียวกับที่พวกเขาทำการต่อสู้กับพวกเจ้าทั้งหมด และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ที่ยำเกรง

แท้จริงการเลื่อนเดือนที่ต้องห้ามให้ล่าช้าไปนั้น เป็นการเพิ่มในการปฏิเสธศรัทธายิ่งขึ้น โดยที่ผู้ปฏิเสธศรัทธาเหล่านั้นถูกหลอกลวงให้หลงผิดด้วยการเลื่อนนั้น พวกเขาทำมันเป็นที่อนุมัติปีหนึ่ง และทำมันเป็นที่ต้องห้ามปีหนึ่ง เพื่อจะให้พ้องกับจํานวนเดือนที่อัลลอฮ์ได้ทรงห้ามไว้ เพื่อพวกเขาจะได้ยกเลิกสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงห้ามไว้ ความชั่วแห่งบรรดาการงานของพวกเขาได้ถูกประดับให้พวกเขาเห็นดีเห็นงาม และอัลลอฮ์นั้นจะไม่ทรงนำทางแก่กลุ่มชนผู้ปฏิเสธศรัทธา

โอ้ บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย มีอะไรเกิดขึ้นแก่พวกเจ้ากระนั้นหรือ เมื่อได้ถูกกล่าวแก่พวกเจ้าว่า "จงออกไปต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์เถิด" พวกเจ้าก็จะยึดติดกับแผ่นดินอย่างหนัก พวกเจ้าพอใจกับชีวิตในโลกนี้มากกว่าปรโลกกระนั้นหรือ? แต่ความสุขความสำราญแห่งโลกนี้เมื่อเทียบกับปรโลกแล้ว มันไม่มีอะไรเลยนอกจากเป็นความสุข เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ถ้าหากพวกเจ้าไม่ออกไป พระองค์ก็จะทรงลงโทษพวกเจ้าอย่างเจ็บปวด และจะทรงให้พวกหนึ่งอื่นจากพวกเจ้ามาแทน และพวกเจ้าไม่สามารถสร้างความเดือดร้อนแก่พระองค์ได้แม้แต่น้อย และอัลลอฮ์นั้นทรงเดชานุภาพเหนือทุกสิ่ง

หากพวกเจ้าไม่ช่วยเหลือเขา (มุฮัมหมัด) แท้จริงอัลลอฮ์ทรงช่วยเหลือเขาแล้ว นั่นคือเมื่อครั้นที่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้ขับไล่เขาออก (จากมักกะฮ์) ในขณะที่เขาเป็นหนึ่งในสองคน ในขณะที่พวกเขากำลังหลบภัยอยู่ในถ้ำ เขาได้กล่าวแก่สหายของเขาว่า "อย่าเศร้าเลย แท้จริงอัลลอฮ์ทรงอยู่กับเรา" ดังนั้น อัลลอฮ์จึงประทานความสงบลงมาแก่เขา และทรงสนับสนุนเขาด้วยกองทัพ (แห่งบรรดามลาอิกะฮ์) ซึ่งพวกเจ้าไม่เห็นพวกเขา และอัลลอฮ์ทรงทำให้ถ้อยคำของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาให้ตกต่ำที่สุด และพระวจนะของอัลลอฮ์นั้นสูงส่งยิ่ง และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

(โอ้ ผู้ศรัทธาทั้งหลาย) พวกเจ้าจงออกไปไม่ว่าจะในสภาพที่คล่องแคล่วว่องไว หรือสภาพที่เชื่องช้า และจงเสียสละในหนทางของอัลลอฮ์ด้วยทรัพย์สมบัติของพวกเจ้า และชีวิตของพวกเจ้า นั่นเป็นการดีที่สุดสำหรับพวกเจ้า หากพวกเจ้ารู้

หากเป็นผลประโยชน์อันใกล้และเป็นการเดินทางที่ง่ายดาย แน่นอนว่าพวกเขาจะปฏิบัติตามเจ้าไปแล้ว แต่ความยากลำบากของเส้นทางนั้นช่างห่างไกลสำหรับพวกเขา และพวกเขาจะสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า “หากพวกเราสามารถทำได้ พวกเราก็จะออกเดินทางไปพร้อมกับพวกเจ้าอย่างแน่นอน” พวกเขากำลังทำลายชีวิตพวกเขาเอง (ด้วยคำสาบานเท็จนั้น) และอัลลอฮ์ทรงรู้ดีว่าพวกเขาเป็นคนโกหก

อัลลอฮ์ทรงอภัยโทษให้แก่เจ้าแล้ว (โอ้ มุฮัมหมัด) แต่เหตุใดเจ้าจึงอนุญาตให้พวกเขา (บรรดามุนาฟิกีนได้รับการละเว้นจากการญิฮาด)? (เจ้าไม่ควรอนุญาต) จนกว่าเจ้าจะรู้อย่างชัดเจนว่าใครคือคนพูดจริง และเจ้ารู้ว่าใครคือคนโกหก

บรรดาผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันปรโลกนั้น จะไม่ขออนุญาตต่อเจ้าให้ได้รับการยกเว้นจากการญิฮาด (การต่อสู้) ด้วยทรัพย์สินของพวกเขา และชีวิตของพวกเขา และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้บรรดาผู้ที่ยำเกรงทั้งหลาย

แท้จริงบรรดาผู้ที่จะขออนุญาตจากเจ้านั้น คือบรรดาผู้ที่ไม่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันปรโลก และหัวใจของพวกเขาสงสัย (เกี่ยวกับศาสนาของอัลลอฮ์) ดังนั้นพวกเขาจึงสับสนอยู่เสมอในความสงสัยของพวกเขา

และหากพวกเขาต้องการออกศึก (พร้อมกับเจ้า) แน่นอนพวกเขาก็จะต้องเตรียมการไว้ แต่อัลลอฮ์ทรงรังเกียจการออกศึกของพวกเขา ดังนั้น พระองค์จึงทรงกีดกันพวกเขาไว้ และมีการกล่าวว่า (แก่พวกเขา) ว่า “จงอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ที่นั่งทั้งหลาย”

หากพวกเขาออกไปพร้อมกับพวกเจ้า พวกเขาก็จะไม่เพิ่มสิ่งใด ๆ แก่พวกเจ้า นอกจากความปั่นป่วนเท่านั้น และพวกเขาก็จะก่อกวนในหมู่พวกเจ้าอย่างแน่นอน เพื่อก่อให้เกิดฟิตนะฮ์ (คือความวุ่นวายและการแตกแยก) ในหมู่พวกเจ้า และในหมู่พวกเจ้าก็มีคนที่ชอบฟังคำยุยงของพวกเขา และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้บรรดาผู้อธรรมทั้งหลาย

แน่นอนพวกเขาต้องการให้เกิดฟิตนะฮ์มาก่อนแล้ว และได้ก่อความวุ่นวายให้แก่เจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) จนกระทั่งความจริง (ชัยชนะ) ได้มาถึง และพระบัญชาของอัลลอฮ์ (ศาสนาของพระองค์) ได้รับการยอมรับเป็นที่ประจักษ์ ในขณะที่พวกเขาเป็นผู้ที่เกลียดชังมัน

และในหมู่พวกเขา (มุนาฟิกีน) มีผู้ที่กล่าวว่า: "จงอนุญาตให้แก่ฉัน (ให้ได้รับการยกเว้นเถิด) และอย่าปล่อยให้ฉันตกอยู่ในฟิตนะฮ์ (ออกทำสงคราม) เลย" พึงรู้เถิด พวกเขาได้ตกอยู่ในฟิตนะฮ์แล้ว แท้จริงนรกญะฮันนัมนั้นได้ครอบคลุมบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาทั้งหลาย

หากมีความดีอันใดประสบแก่เจ้า ก็จะทำให้พวกเขาไม่สบายใจ และหากมีอันตรายอันใดประสบแก่เจ้า พวกเขาก็จะกล่าวว่า "แท้จริงพวกเราได้ระวังในกิจการของเรา (รู้หลบหลีก) ไว้ก่อนแล้ว" และพวกเขาก็จะหนีห่างออกไปโดยที่พวกเขาเบิกบาน

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ไม่มีสิ่งใดประสบแก่เรา เว้นแต่สิ่งที่อัลลอฮ์ทรงกำหนดไว้สำหรับเรา พระองค์คือผู้ทรงปกป้องเรา" และ เฉพาะอัลลอฮ์เท่านั้น จงให้บรรดาผู้ศรัทธามอบความไว้วางใจ"

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้ากำลังคอยดูหนึ่งในสองสิ่งที่ดีที่สุดที่จะเกิดขึ้นกับพวกเรากระนั้นหรือ?! และพวกเราก็กำลังคอยดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับพวกเจ้าเช่นกันว่า อัลลอฮ์จะทรงลงโทษพวกเจ้าด้วยการลงโทษจากพระองค์เอง หรือจากน้ำมือของพวกเรา ดังนั้นพวกเจ้าจงคอยดูเถิด แท้จริงพวกเราก็จะคอยดูอยู่กับพวกเจ้าเช่นกัน"

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ไม่ว่าพวกเจ้าจะบริจาคด้วยความเต็มใจหรือด้วยการฝืนใจก็ตาม มันก็จะไม่ถูกตอบรับจากพวกเจ้าอย่างแน่นอน แท้จริงพวกเจ้านั้นเป็นกลุ่มชนผู้ฝ่าฝืน"

และไม่มีสิ่งใดที่ขัดขวางพวกเขาจากการตอบรับการบริจาคของพวกเขา เว้นแต่เพราะพวกเขาปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ และ (เพราะ) พวกเขาจะไม่ทำการละหมาด เว้นแต่ในสภาพที่พวกเขาเกียจคร้าน และพวกเขาจะไม่บริจาคทรัพย์สมบัติของพวกเขา เว้นแต่ในสภาพที่พวกเขาไม่เต็มใจ

ดังนั้น อย่าให้ทรัพย์สมบัติของพวกเขาและลูกๆ ของพวกเขา ทำให้เจ้ารู้สึกประทับใจ เพราะแท้จริงอัลลอฮ์ทรงประสงค์ที่จะลงโทษพวกเขาด้วยสิ่งเหล่านั้นในชีวิตแห่งโลกนี้ และทรงต้องการให้วิญญาณของพวกเขาออกจากร่างไปในสภาพที่พวกเขาเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา

และพวกเขา (บรรดามุนาฟิกีน) ได้สาบานต่ออัลลอฮ์ว่า แท้จริงพวกเขาเป็นกลุ่มของพวกเจ้า ทั้งที่พวกเขาไม่ใช่กลุ่มของพวกเจ้า แต่พวกเขาคือกลุ่มคนที่หวาดกลัวอย่างรุนแรง

หากพวกเขาได้พบที่หลบภัย หรือถ้ำ หรืออุโมงค์เพื่อซ่อนตัว แน่นอนพวกเขาก็จะรีบวิ่งไปที่นั่น โดยที่พวกเขาจะรีบเข้าไปอย่างรวดเร็ว

และในหมู่พวกเขามีผู้ที่ตำหนิเจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) เกี่ยวกับการแจกจ่ายทรัพย์บริจาค ดังนั้น ถ้าหากพวกเขาได้รับส่วนหนึ่งจากมัน พวกเขาก็พอใจ และหากพวกเขาไม่ได้รับจากทานนั้น ทันใดนั้น พวกเขาก็โกรธทันที

และหากพวกเขาพอใจกับสิ่งที่อัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ได้มอบให้แก่พวกเขา และพวกเขากล่าวว่า “อัลลอฮ์นั้นเพียงพอแล้วสำหรับเรา อัลลอฮ์จะทรงมอบให้แก่เราจากความโปรดปรานของพระองค์ เช่นเดียวกับเราะซูลของพระองค์ก็ทรงมอบให้เช่นกัน แท้จริงเราปรารถนาในอัลลอฮ์อยู่เสมอ"

แท้จริงทานทั้งหลายนั้นมีไว้สำหรับคนยากจน และคนขัดสน และบรรดาเจ้าหน้าที่รวบรวมมัน และบรรดาผู้ที่หัวใจของพวกเขาโน้มไปทาง (อิสลาม) และสำหรับทาสที่ต้องการปลดปล่อยตัวเอง และบรรดาผู้เป็นหนี้ และเพื่อการต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ และผู้ที่อยู่ในการเดินทาง ทั้งนี้เป็นบทบัญญ้ติที่มาจากอัลลอฮ์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

และในหมู่พวกเขานั้นมีบรรดาผู้ที่ก่อความเดือดร้อนแก่นบี โดยที่พวกเขากล่าวว่า "เขาเป็นคนที่ชอบฟัง (และเชื่อสิ่งที่ได้ยิน)" จงกล่าวเถิด (มุฮัมหมัด) ว่า “ชอบฟังเฉพาะสิ่งที่ดีสำหรับพวกเจ้า ศรัทธาต่ออัลลอฮ์ เชื่อในสิ่งที่ผู้ศรัทธากล่าว และเป็นการเอ็นดูเมตตาต่อบรรดาผู้ศรัทธาในหมู่พวกเจ้า” ส่วนบรรดาผู้ที่ก่อความเดือดร้อนแก่เราะซูลของอัลลอฮ์นั้น พวกเขาจะได้รับการลงโทษอันเจ็บปวด

พวกเขาสาบานต่ออัลลอฮ์แก่พวกเจ้า เพื่อให้พวกเจ้าพอใจ และอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์นั้นมีสิทธิมากกว่าที่พวกเขาจะทำให้พอใจ หากพวกเขาเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริง

พวกเขามิได้รู้ดอกหรือว่า แท้จริงผู้ใดที่ฝ่าฝืนอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ ดังนั้น แน่นอนสำหรับเขานั้นคือนรกญะฮันนัม โดยที่เขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล นั่นแหละ คือ ความอัปยศอันใหญ่หลวง

บรรดามุนาฟิกนั้นจะหวั่นเกรงอยู่เสมอว่า จะมีสักซูเราะฮ์หนึ่งถูกประทานลงมาแฉพวกเขา เปิดเผยความจริงซึ่งเงื่อนงำที่อยู่ในใจของพวกเขา จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้าจงเย้ยหยันไปเถิด อัลลอฮ์จะทรงนำสิ่งที่พวกเจ้าหวั่นเกรงนั้นออกมาแฉอย่างแน่นอน"

และถ้าหากเจ้าได้ถามพวกเขา แน่นอนพวกเขาจะกล่าวว่า แท้จริงพวกเราเป็นเพียงแต่พูดสนุก และพูดเล่นเท่านั้น จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ต่ออัลลอฮ์ และบรรดาโองการของพระองค์ และเราะซูลของพระองค์กระนั้นหรือ ที่พวกเจ้าเย้ยหยันกัน?!

พวกเจ้าอย่ามาแก้ตัวเลย แท้จริงพวกเจ้าได้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว ภายหลังจากที่พวกเจ้าได้มีการศรัทธาแล้ว หากเราจะอภัยโทษให้แก่กลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเจ้า เราก็จะลงโทษอีกกลุ่มหนึ่ง เพราะพวกเขาเป็นผู้กระทำความผิด

บรรดามุนาฟิกชายและบรรดามุนาฟิกหญิงนั้น บางส่วนของพวกเขา ต่างมาจากอีกบางส่วน ซึ่งพวกเขาจะกำชับในการชั่ว และห้ามปรามจากการดีงาม และกุมมือของพวกเขาไว้ (ไม่ทำงาน) โดยที่พวกเขาลืมอัลลอฮ์ แล้วพระองค์ก็ทรงลืมพวกเขา แท้จริงบรรดามุนาฟิกนั้นพวกเขา คือ ผู้ละเมิด

อัลลอฮ์ได้ทรงสัญญาแก่บรรดามุนาฟิกชาย มุนาฟิกหญิง และบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาด้วยไฟนรกญะฮันนัม โดยที่พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล มันเป็นสิ่งที่เพียงพอแก่พวกเขาแล้ว และอัลลอฮ์ได้ทรงสาปแช่งพวกเขา และสำหรับพวกเขานั้นคือ การลงโทษอันจีรังยั่งยืน

(พวกเจ้าโอ้ มุนาฟิกีน) ก็เหมือนกับบรรดาผู้ที่มาก่อนหน้าพวกเจ้า (ที่ถูกทำลาย) ซึ่งพวกเขามีความแข็งแกร่งและมีทรัพย์สมบัติและมีลูกๆ มากกว่าพวกเจ้า แล้วพวกเขาก็ได้หาความสำราญในสิ่งที่เป็นส่วนได้ของพวกเขา และพวกเจ้าก็ได้หาความสำราญในสิ่งที่เป็นส่วนได้ของพวกเจ้า เช่นเดียวกับบรรดาผู้ที่ก่อนหน้าพวกเจ้าได้หาความสำราญในสิ่งที่เป็นส่วนได้ของพวกเขามาแล้ว และพวกเจ้าพูดกันในสิ่งไร้สาระ เช่นเดียวกับพวกเขาพูดคุยกัน ชนเหล่านั้น บรรดาการงานของพวกเขาไร้ผลทั้งในโลกนี้และปรโลก และชนเหล่านั้น พวกเขาคือผู้ขาดทุน

มิได้มายังพวกเขาดอกหรือ ซึ่งข่าวคราวของบรรดาผู้ที่มาก่อนหน้าพวกเขา คือกลุ่มชนของนูห์ อ๊าด ษะมูด และกลุ่มชนของอิบรอฮีม และชาวมัดยัน และชาวอัล-มุตะฟิกาต โดยที่บรรดาเราะซูลของพวกเขาได้นำหลักฐานอันชัดแจ้งอย่างมากมายมายังพวกเขา ดังนั้น มิใช่อัลลอฮ์ดอกที่อธรรมต่อพวกเขา แต่ทว่าพวกเขาต่างหากที่อธรรมแก่ตัวของพวกเขาเอง

และบรรดามุอ์มินชายและบรรดามุอ์มินหญิงนั้น บางส่วนของพวกเขาต่างเป็นผู้ช่วยเหลืออีกบางส่วน ซึ่งพวกเขาจะกำชับในการดีงาม และห้ามปรามจากการชั่ว และพวกเขาจะดำรงไว้ซึ่งการละหมาดและจ่ายซะกาต และภักดีต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ ชนเหล่านั้นแหละ อัลลอฮ์จะทรงเอ็นดูเมตตาพวกเขา แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

อัลลอฮ์ได้ทรงสัญญาไว้แก่บรรดาผู้ศรัทธาชายและผู้ศรัทธาหญิงด้วยสวนสวรรค์ซึ่งมีแม่น้ำหลายสายไหลอยู่เบื้องล่าง ซึ่งพวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นชั่วนิรันดร์ และที่พำนักอันรื่นรมย์ในสวนสวรรค์อันนิรันดร์ แต่อนุมัติจากอัลลอฮ์นั้นยิ่งใหญ่กว่า เป็นสิ่งที่บรรลุผลอันยิ่งใหญ่

โอ้ นบีเอ๋ย เจ้าจงต่อสู้บรรดาผู้ที่ยืนกรานในการปฏิเสธศรัทธา และบรรดามุนาฟิกีน และจงแข็งกร้าวกับพวกเขา และที่พำนักของพวกเขานั้น คือ นรกญะฮันนัม และเป็นปลายทางอันชั่วช้า

พวกเขาสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า พวกเขาไม่ได้พูด (สิ่งที่ไม่ดีเกี่ยวกับเจ้า) และแท้จริงพวกเขาได้พูดถ้อยคำที่เป็นการปฏิเสธศรัทธา และพวกเขาก็กลายเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาภายหลังจากที่พวกเขาได้นับถือศาสนาอิสลาม และพวกเขาตั้งใจที่จะทำสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถบรรลุได้ (นั่นคือการฆ่าเจ้า โอ้มุฮัมหมัด) และพวกเขาไม่ได้เกลียดชัง (ผู้ศรัทธาเพราะเหตุผลใด) นอกจากว่า อัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ได้ทำให้พวกเขามั่งคั่งจากความโปรดปรานของพระองค์ และหากพวกเขาสำนึกผิด มันจะเป็นการดีสำหรับพวกเขา และหากพวกเขาผินหลังให้ อัลลอฮ์จะลงโทษพวกเขาด้วยการลงโทษอันเจ็บปวดทั้งในโลกนี้และปรโลก และพวกเขาจะไม่พบใครในโลกนี้ที่จะเป็นผู้ปกป้องและผู้ช่วยด้วย

และในหมู่พวกเขามีผู้ที่สัญญาต่ออัลลอฮ์ (โดยกล่าวว่า) “แท้จริงหากพระองค์ได้ทรงประทานแก่เราจากความโปรดปรานของพระองค์แล้ว แน่นอนเราก็จะบริจาคทาน และแน่นอนเราจะอยู่ในหมู่คนดีทั้งหลาย”

หลังจากที่พระองค์ทรงประทานให้พวกเขาจากความโปรดปรานของพระองค์แล้ว พวกเขากลับตระหนี่และผินหลังให้ (กับสัญญานั้น) และพวกเขาเป็นกลุ่มชนผู้ผินหลังให้ (กับการศรัทธา)

ดังนั้น พระองค์จึงทรงลงโทษพวกเขาด้วยการทำให้ความกลับกลอกนั้นฝังในหัวใจของพวกเขาจนถึงวันที่พวกเขาจะได้พบกับพระองค์ เนื่องจากพวกเขาผิดสัญญากับอัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกเขาสัญญาไว้กับพระองค์ และเนื่องจากพวกเขาโกหกอยู่เสมอ

พวกเขาไม่รู้ดอกหรือว่า อัลลอฮ์ทรงรู้ในสิ่งที่เป็นความลับของพวกเขา และการกระซิบกระซาบของพวกเขา และแท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงรอบรู้ในสิ่งที่เร้นลับ?

บรรดาผู้ที่ตำหนิผู้ที่สมัครใจจากหมู่ผู้ศรัทธาในการบริจาคทาน และตำหนิผู้ที่ไม่พบสิ่งใด (จะบริจาค) นอกจากค่าแรงงานอันเล็กน้อยของพวกเขา แล้วเย้ยหยันพวกเขานั้น อัลลอฮ์ได้ทรงเย้ยหยันพวกเขาแล้ว และสำหรับพวกเขานั้น คือการลงโทษอันเจ็บแสบ

(บรรดามุนาฟิกีนเหล่านั้น) เจ้าจะขอการอภัยโทษให้พวกเขา หรือจะไม่ขออภัยโทษให้พวกเขาเลย หรือแม้ว่าเจ้า (มุฮัมหมัด) จะขออภัยโทษแก่พวกเขาเจ็ดสิบครั้งก็ตาม อัลลอฮ์ก็จะไม่มีวันให้อภัยแก่พวกเขา นั่นก็เพราะว่า พวกเขาปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ และอัลลอฮ์นั้นจะไม่ทรงให้ทางนำแก่กลุ่มชนผู้ละเมิดทั้งหลาย

บรรดา (มุนาฟิกีน) ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง (ที่ไม่ออกไปต่อสู้) มีความปลื้มปิติ เพราะพวกเขาได้ขัดแย้งกับเราะซูลของอัลลอฮ์ และพวกเขารังเกียจที่จะต้องต่อสู้ด้วยทรัพย์สินของพวกเขาและชีวิตของพวกเขาในหนทางของอัลลอฮ์ และพวกเขากล่าวว่า "พวกเจ้าอย่าออกศึกในยามร้อนเลย" จงกล่าวเถิดว่า "นรกญะฮัมนัมนั้นร้อนแรงยิ่งกว่า" หากพวกเขาเข้าใจ

ดังนั้น จงให้พวกเขาหัวเราะแต่น้อย และจงร้องไห้ให้มากเถิด ทั้งนี้เป็นการตอบแทนตามที่พวกเขาขวนขวายไว้

ดังนั้น หากอัลลอฮ์ได้ทรงให้เจ้ากลับไปยังกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเขา แล้วพวกเขาจะขออนุญาตเจ้าเพื่อออกไป (รบพร้อมกับเจ้าในครั้งต่อไป) ก็จงกล่าวเถิดว่า "พวกเจ้าจะไม่ได้ออกไปกับฉันตลอดกาล และจะไม่ต่อสู้ร่วมกับฉันซึ่งศัตรูใด ๆ เป็นอันขาด แท้จริงพวกเจ้าพอใจต่อการนั่งอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว ดังนั้น ก็จงนั่งอยู่กับบรรดาผู้ที่อ่อนแอที่อยู่เบื้องหลังต่อไปเถิด"

และอย่าได้ละหมาดให้แก่คนใดในหมู่พวกเขาที่เสียชีวิตไปเป็นงันขาด และอย่าได้ยืนที่หลุมศพของเขา แท้จริงพวกเขาได้ปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ และพวกเขาได้เสียชีวิตลง ทั้งที่พวกเขาเป็นผู้ฝ่าฝืน

และอย่าให้ทรัพย์สมบัติของพวกเขาและลูกๆ ของพวกเขา ทำให้เจ้ารู้สึกประทับใจ เพราะแท้จริงอัลลอฮ์ทรงประสงค์ที่จะลงโทษพวกเขาด้วยสิ่งเหล่านั้นในชีวิตแห่งโลกนี้ และทรงต้องการให้วิญญาณของพวกเขาออกจากร่างไปในสภาพที่พวกเขาเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา

และเมื่อมีซูเราะฮ์ใดถูกประทานลงมา (ซึ่งบัญชาพวกเขา) ว่า "จงศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และจงต่อสู้ร่วมกับเราะซูลของพระองค์” บรรดาผู้มั่งคั่งในหมู่พวกเขา ก็จะขออนุญาตต่อเจ้า และกล่าวว่า “ปล่อยให้พวกเราได้อยู่ร่วมกับบรรดาผู้ที่นั่งอยู่ทั้งหลายเถิด”

พวกเขาพึงพอใจที่จะอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ที่ไม่เข้าร่วมสงคราม และ (ด้วยเหตุนี้) หัวใจของพวกเขาจึงถูกปิดผนึกไว้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เข้าใจ

แต่ทว่าเราะซูลและบรรดาผู้ศรัทธาร่วมกับเขา ได้ต่อสู้ด้วยทรัพย์สมบัติและชีวิตของพวกเขา และชนเหล่านั้นแหละ พวกเขาจะได้รับความดีงามทั้งหลาย และชนเหล่านั้นแหละคือผู้ที่ประสบความสำเร็จ

แล้วอัลลอฮ์ก็ได้ทรงเตรียมสำหรับพวกเขา ซึ่งบรรดาสวนสวรรค์ที่มีแม่น้ำหลายสายไหลผ่านอยู่เบื้องล่าง โดยที่พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล นั่นแหละคือความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

และบรรดาผู้ที่แก้ตัวจากหมู่อาหรับชนบทได้มา (ยังเจ้า) เพื่อขอให้พวกเขาได้รับอนุญาต (ไม่ต้องออกไปทำสงคราม) ในขณะที่บรรดา (มุนาฟิกีน) ที่กล่าวเท็จต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ ก็นั่งนิ่งอยู่ (ดังนั้น) การลงโทษอันเจ็บแสบจะประสบแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในหมู่พวกเขา

ไม่มีบาปอันใดแก่บรรดาผู้ที่อ่อนแอ และแก่ผู้ที่ป่วยไข้ และแก่บรรดาผู้ที่ไม่สามารหาสิ่งใดมาบริจาค เมื่อพวกเขาจงรักภักดีต่ออัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์ด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่มีทางอันใดที่จะตำหนิบรรดาผู้กระทำดีได้ และอัลลอฮ์นั้นคือผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงปรานีเสมอ

และไม่มีบาปใด ๆ แก่บรรดาผู้ที่เมื่อพวกเขามาหาเจ้า เพื่อให้เจ้าจัด (สัตว์พาหนะ) ให้พวกเขาได้ขี่ เจ้าได้กล่าวว่า "ฉันไม่พบพาหนะที่จะให้พวกเจ้าขี่บนมันได้" แล้วพวกเขาก็ผินหลังกลับโดยที่นัยน์ตาของพวกเขาท่วมท้นไปด้วยน้ำตา เพราะเสียใจที่พวกเขาไม่พบสิ่งที่พวกเขาจะบริจาค (เพื่อออกไปญิฮาดในหนทางของอัลลอฮ์)

แท้จริงแนวทางที่จะกล่าวโทษ (และลงโทษ) นั้นเฉพาะกับบรรดาผู้ที่ขออนุญาตจากเจ้าทั้งที่พวกเขาเป็นผู้มั่งมี และมีความสามารถเท่านั้น พวกเขาพอใจที่จะอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ที่ไม่เข้าร่วมสงคราม และ (ด้วยเหตุนี้) อัลลอฮ์ทรงประทับตราหัวใจของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้

พวกเขา (ที่ไม่ออกไปสงครามตะบูก) จะแก้ตัวกับพวกเจ้า เมื่อพวกเจ้ากลับมายังพวกเขา จงกล่าวเถิดว่า "พวกเจ้าอย่าแก้ตัวเลย เราจะไม่เชื่อพวกเจ้าดอก แท้จริงอัลลอฮ์ทรงแจ้งข่าวคราวของพวกเจ้าแก่เราแล้ว และอัลลอฮ์นั้นทรงเห็นการกระทำของพวกเจ้า และเราะซูลของพระองค์ก็เห็นด้วย แล้วพวกเจ้าก็จะถูกนำกลับไปยังพระผู้ทรงรอบรู้แห่งสิ่งเร้นลับและสิ่งเปิดเผย แล้วพระองค์ก็จะทรงแจ้งแก่พวกเจ้าให้รู้ถึงสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ"

พวกเขาจะสาบานต่ออัลลอฮ์แก่พวกเจ้า เมื่อพวกเจ้าได้หันไปหาพวกเขา เพื่อให้พวกเจ้าผินหลังให้แก่พวกเขา ดังนั้นพวกเจ้าจงผินหลังให้พวกเขาเถิด แท้จริงพวกเขาโสมม และที่พำนักของพวกเขาคือนรก ทั้งนี้เป็นการตอบแทนในสิ่งที่พวกเขาขวนขวายไว้

พวกเขาจะสาบานต่อพวกเจ้า เพื่อให้พวกเจ้าพอใจต่อพวกเขา แล้วหากพวกเจ้าพอใจต่อพวกเขา ดังนั้น แท้จริงอัลลอฮ์นั้นจะไม่ทรงพอพระทัยต่อกลุ่มชนผู้ฝ่าฝืน

บรรดาอาหรับชนบทนั้น กระด้างยิ่งในการปฏิเสธศรัทธา และการกลับกลอก และค่อนข้างจะไม่ยอมรับรู้ในหลักธรรมที่อัลลอฮ์ทรงประทานให้แก่เราะซูลของพระองค์ และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

และในหมู่อาหรับชนบทนั้น มีผู้ถือว่าสิ่งที่ตนบริจาคไปนั้น เป็นค่าปรับ และถือว่าเป็นการขาดทุน และพวกเขาจะคอยหวังให้มีเหตุร้ายต่างๆ เกิดขึ้นแก่พวกเจ้า เหตุร้ายเหล่านั้นจงประสบแก่พวกเขาเถิด และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงได้ยิน ทรงรอบรู้ยิ่ง

และในหมู่อาหรับชนบทนั้น มีผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันอาคิเราะฮ์ และถือว่าสิ่งที่ตนบริจาคไปนั้น เป็นการใกล้ชิดกับอัลลอฮ์ และเป็นการขอพรของเราะซูล พึงรู้เถิดว่า แท้จริงมันเป็นการทำให้ใกล้ชิด (ต่ออัลลอฮ์) สำหรับพวกเขา แล้วอัลลอฮ์จะทรงให้พวกเขาอยู่ในความเมตตาของพระองค์ แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

บรรดาบรรพชนรุ่นแรกในหมู่ผู้อพยพ (ชาวมุฮาญิรีนจากมักกะฮ์) และในหมู่ผู้ให้ความช่วยเหลือ (ชาวอันศ้อรจากมะดีนะฮ์) และบรรดาผู้ดำเนินตามพวกเขาด้วยการทำดีนั้น อัลลอฮ์ทรงพอพระทัยต่อพวกเขา และพวกเขาก็พอใจต่อพระองค์ด้วย และพระองค์ได้ทรงเตรียมไว้ให้พวกเขาแล้ว ซึ่งบรรดาสวนสวรรค์ที่มีแม่น้ำหลายสายไหลผ่านอยู่เบื้องล่าง พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล นั่นแหละ คือความสำเร็จอันใหญ่หลวง

และในหมู่อาหรับชนบทที่ห้อมล้อมพวกเจ้านั้น เป็นพวกกลับกลอก และในหมู่ชาวมะดีนะฮ์ก็เช่นเดียวกัน พวกเขาเหล่านั้นดื้อรั้นในการกลับกลอก เจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) ไม่รู้จักธาตุแท้ของพวกเขาดอก เรา (อัลลอฮ์) รู้จักพวกเขาดี เราจะลงโทษพวกเขาสองครั้ง แล้วพวกเขาจะถูกนำกลับไปสู่การลงโทษอันมหันต์ต่อไป

และมีชนกลุ่มอื่นอีก (ที่ศรัทธาครึ่งๆ กลางๆ เป็นประเภทที่สอง) ที่ได้สารภาพ ในความผิดของพวกเขา โดยที่พวกเขาปะปนงานดีกับงานอื่นที่ชั่ว แน่นอนว่าอัลลอฮ์จะทรงอภัยโทษให้แก่พวกเขา แท้จริงอัลลอฮ์นั้น ผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

(โอ้ มุฮัมหมัด) เจ้าจงเอาส่วนหนึ่งจากทรัพย์สมบัติของพวกเขาเป็นทาน เพื่อทำให้พวกเขาบริสุทธิ์ และขัดเกลาพวกเขาโดยนัยแห่งการบริจาคนั้น และเจ้าจงขอพรให้แก่พวกเขาเถิด เพราะแท้จริงการขอพรของเจ้านั้น ทำให้เกิดความสงบแก่พวกเขา และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้ยิ่ง

พวกเขาไม่รู้ดอกหรือว่า แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรับการสำนึกผิดของปวงบ่าวของพระองค์ และทรงรับการบริจาค (เศาะดะเกาะฮ์) และแท้จริงอัลลอฮ์คือผู้ทรงให้อภัยผู้กลับใจ และผู้ทรงเมตตาเสมอ

และจงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้าจงทำงานเถิด แล้วอัลลอฮ์จะทรงเห็นการงานของพวกเจ้า และเราะซูลของพระองค์และบรรดาผู้ศรัทธาก็จะเห็นด้วย และพวกเจ้าจะถูกนำกลับไปยังพระผู้ทรงรอบรู้ในสิ่งเร้นลับและสิ่งเปิดเผย แล้วพระองค์ก็จะทรงแจ้งแก่พวกเจ้า ในสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำไว้"

และมีชนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ยังรอคำบัญชาของอัลลอฮ์ พระองค์อาจจะทรงลงโทษพวกเขาและพระองค์ก็อาจจะทรงรับการเตาบะฮ์ (สำนึกผิด) จากพวกเขา และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

และบรรดาผู้ที่ยึดมัสยิดเป็นเกณฑ์ก่อการร้าย และการปฏิเสธศรัทธาและการก่อความแตกแยกระหว่างบรรดาผู้ศรัทธา และเป็นที่ซ่องสุม (ที่มั่น) สำหรับผู้ที่ทำสงครามต่อต้านอัลลอฮ์และเราะซูลของพระองค์มาก่อน และแน่นอนพวกเขาจะสาบานว่า เราไม่ต้องการอื่นใดนอกจากสิ่งที่ดีที่สุด และอัลลอฮ์นั้นทรงเป็นพยานยืนยันว่า แท้จริงพวกเขานั้นเป็นพวกกล่าวเท็จอย่างแน่นอน

เจ้าอย่าไปร่วมยืนละหมาดในมัสยิดนั้นเป็นอันขาด แน่นอน มัสยิดที่ถูกวางรากฐานบนความยำเกรงตั้งแต่วันแรกนั้นสมควรอย่างยิ่งที่เจ้าจะเข้าไปยืนละหมาดในนั้น เพราะในมัสยิดนั้นมีชายรักการชำระตนให้บริสุทธิ์อยู่หลายคน และอัลลอฮ์ทรงรักเสมอซึ่งผู้ที่ชำระตนให้บริสุทธิ์

ผู้ที่วางรากฐานอาคารของเขาบนความยำเกรงต่ออัลลอฮ์ และบนความพอพระทัยจากอัลลอฮ์ดีกว่า หรือว่าผู้ที่วางรากฐานอาคารของเขาบนริมขอบเหวที่จะพังทลายลง แล้วมันก็พัง มันก็นำเขาลงไปในนรกญะฮันนัม และอัลลอฮ์จะไม่ทรงให้ทางนำแก่หมู่ชนผู้อธรรม

อาคารของพวกเขาที่ก่อสร้างขึ้นมานั้น จะไม่ยั้งที่จะก่อการระแวงอยู่ในจิตใจของพวกเขา เว้นแต่หัวใจของพวกเขาจะถูกตัดขาดเป็นชิ้น และอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

แท้จริงอัลลอฮ์ ได้ทรงซื้อแล้วจากผู้ศรัทธาทั้งหลาย ซึ่งชีวิตของพวกเขา และทรัพย์สินที่พวกเขาครอบครองทั้งหลาย ซึ่งแน่นอนด้วยสิ่งที่พิเศษสุดสำหรับพวกเขา คือ สวนสวรรค์ โดยพวกเขาต่อสู้ในหนทางของอัลลอฮ์ แล้วพวกเขาก็จะฆ่าและจะถูกฆ่า เป็นคำมั่นสัญญาอันสัจจริงที่พระองค์ได้ให้ไว้ในคัมภีร์อัตเตารอต และอัลอินญีล และอัลกุรอาน และผู้ใดเล่าที่จะรักษาคำมั่นสัญญาของเขาได้ดียิ่งกว่าอัลลอฮ์ เพราะฉะนั้น พวกเจ้าจงรื่นเริงในการค้าของพวกเจ้าเถิด ซึ่งพวกเจ้าได้ตกลงโดยนัยนั้นแล้ว และนั่นคือชัยชนะอันใหญ่หลวง

(พวกเขาคือ) บรรดาผู้กลับเนื้อกลับตัว ผู้กระทำการอิบาดะฮ์ ผู้กล่าวคำสรรเสริญ ผู้เดินทาง (เพื่อต่อสู้หรือแสวงหาวิชาความรู้ในแนวทางของอัลลอฮ์หรือผู้ถือศีลอด) ผู้รุกัวะอ์ ผู้สุญูด ผู้กำชับให้ทำความดี ผู้ห้ามปรามให้ละเว้นความชั่ว และบรรดาผู้รักษาไว้ซึ่งหลักธรรมแห่งอัลลอฮ์ และจงแจ้งข่าวดีแก่บรรดาผู้ศรัทธาเถิด

ไม่บังควรแก่นบีและบรรดาผู้ศรัทธาที่จะขออภัยโทษให้แก่บรรดาผู้ตั้งภาคี และแม้ว่าพวกเขาจะเป็นญาติใกล้ชิดก็ตาม ทั้งนี้หลังจากได้เป็นที่แจ่มชัดแก่พวกเขาแล้วว่า แน่นอนพวกเขาเหล่านั้นเป็นชาวนรก

และการขออภัยโทษของอิบรอฮีมให้แก่บิดาของเขามิได้ปรากฏขึ้น นอกจากเป็นสัญญาที่เขาได้ให้ไว้แก่บิดาของเขาเท่านั้น แต่เมื่อได้เป็นที่ประจักษ์แก่เขาแล้ว ว่า แท้จริงบิดาของเขาเป็นศัตรูของอัลลอฮ์ เขาก็ปลีกตัวออกจากบิดาของเขา แท้จริงอิบรอฮีมนั้นเป็นผู้วิงวอนคร่ำครวญ (ต่ออัลลอฮ์) และเป็นผู้มีขันติอดทน

และอัลลอฮ์นั้นจะไม่ทรงให้กลุ่มชนใดหลงผิด หลังจากที่พระองค์ได้ทรงนำทางที่ถูกต้องให้แก่พวกเขาแล้ว จนกระทั่งได้ทรงทำให้ชัดแจ้งแก่พวกเขาถึงสิ่งที่พวกเขาควรหวั่นเกรง แท้จริงอัลลอฮ์นั้นเป็นผู้ทรงรอบรู้ทุกสิ่ง

แท้จริงอัลลอฮ์คือ ผู้ซึ่งอำนาจแห่งบรรดาชั้นฟ้าและแผ่นดินนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ พระองค์ทรงให้เป็น ทรงให้ตาย และนอกจากอัลลอฮ์แล้ว พวกเจ้าก็จะไม่มีผู้คุ้มครองและผู้ช่วยเหลือ

โดยแน่นอนยิ่ง อัลลอฮ์ทรงรับการสำนึกผิดจากนบี และชาวมุฮาญิรีน และชาวอันศ็อรแล้ว ซึ่งเขาเหล่านั้นได้ปฏิบัติตามเขา (นบี) ในยามคับขัน หลังจากที่จิตใจของชนกลุ่มหนึ่งในพวกเขาเกือบจะหันเหออกจากความจริง ภายหลังจากนั้น พระองค์ก็ทรงหันให้อภัยโทษให้แก่พวกเขา แท้จริงพระองค์นั้นเป็นผู้อ่อนโยน ผู้ทรงเมตตาเสมอ

และอัลลอฮ์ทรงอภัยโทษให้แก่ชายสามคน (คือ กะอ์บิ อิบนุมาลิก มุรอเราะฮ์ อิบนุ อัรร่อบีอ์ และฮิลาล อิบนุอุมัยะฮ์) ผู้ถูกอยู่รั้งท้ายจนกระทั่งแผ่นดินแม้จะแผ่กว้างก็ได้คับแคบแก่พวกเขา และตัวของพวกเขาก็รู้สึกอึดอัดไปด้วย แล้วพวกเขาก็ตระหนักกันว่าไม่มีที่พึ่งอื่นใดเพื่อให้หลุดพ้นไปจากอัลลอฮ์ได้ นอกจากกลับไปหาพระองค์ หลังจากนั้น พระองค์ก็ทรงอภัยโทษให้แก่พวกเขา เพื่อพวกเขาจะได้กลับเนื้อกลับตัว แท้จริงอัลลอฮ์นั้นคือผู้ทรงรับการเตาบะฮ์ (รับการสำนึกผิด) ผู้ทรงเมตตาเสมอ

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงยำเกรงอัลลอฮ์เถิด และจงอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ที่มีความสัตย์จริงเถิด

ไม่บังควรแก่ชาวมะดีนะฮ์และชาวอาหรับชนบทที่อาศัยอยู่รอบนคร จะผินหลังให้กับเราะซูลของอัลลอฮ์ และไม่บังควรที่พวกเขาจะห่วงชีวิตของพวกเขามากกว่าชีวิตของเราะซูล ทั้งนี้เป็นเพราะพวกเขาไม่ได้ประสบกับความกระหาย ความเหนื่อยล้า หรือความหิวโหยในหนทางของอัลลอฮ์ และพวกเขาจะไม่เหยียบย่างไป ณ ที่ใด ที่ทำให้บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธากริ้วโกรธ และพวกเขาจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ จากศัตรูของพวกเขา เว้นแต่ว่ามันจะถูกบันทึกเป็นการงานที่ดีสำหรับพวกเขา แท้จริงอัลลอฮ์จะไม่ทรงปล่อยให้การตอบแทนของผู้ทำดีทั้งหลายนั้นต้องสูญสลาย

และไม่ว่าพวกเขาจะบริจาคสิ่งใด จะเป็นสิ่งที่เล็กน้อยหรือมากมายขนาดไหนก็ตาม และไม่ว่าพวกเขาจะเดินผ่านหุบเขาใด นอกจากจะถูกบันทึกไว้เป็นความดีสำหรับพวกเขา เพื่ออัลลอฮ์จะทรงตอบแทนพวกเขาด้วยรางวัลที่ดีกว่าสิ่งที่พวกเขาได้ทำไป

ไม่บังควรที่บรรดาผู้ศรัทธาจะออกไปสู้รบกันทั้งหมด ไฉนไม่ให้กลุ่มหนึ่งของแต่ละเผ่าออกไปญิฮาด และให้อีกกลุ่มหนึ่งอยู่เพื่อการศึกษาหาความเข้าใจในศาสนา และเพื่อจะได้ตักเตือนพรรคพวกของพวกเขา เมื่อกลับมายังพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้ระมัดระวัง

โอ้บรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงต่อสู้กับบรรดาผู้ที่อยู่ใกล้เคียงพวกเจ้าที่เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาเสียก่อน และจงให้พวกเหล่านั้นได้พบกับความแข็งกร้าวในตัวของพวกเจ้า และพึงรู้เถิดว่า แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงอยู่ร่วมกับบรรดาผู้ยำเกรงทั้งหลาย

และเมื่อมีซูเราะฮ์ใด (บทใด) ของอัลกุรอานถูกประทานลงมา ดังนั้น ในหมู่พวกเขาก็จะมีผู้กล่าวขึ้นว่า "มีคนใดในหมู่พวกเจ้า ที่ซูเราะฮ์นี้ทำให้การศรัทธาของเขาได้เพิ่มขึ้นบ้าง?" ส่วนบรรดาผู้ที่ศรัทธาซูเราะฮ์นี้ได้ทำให้การศรัทธาของเขาเพิ่มขึ้น แล้วพวกเขาก็มีความปิติยินดี

และส่วนบรรดาผู้ที่ในหัวใจของพวกเขามีโรค ดังนั้น มันก็ได้เพิ่มความโสมมซ้อนทับความโสมมของพวกเขา และพวกเขาตายในสภาพที่เป็นพวกปฏิเสธศรัทธา

และพวกเขาไม่เห็นดอกหรือว่า แท้จริงพวกเขาจะถูกทดสอบในทุก ๆปี ครั้งหนึ่งหรือสองครั้ง แล้วพวกเขาก็ไม่ยอมกลับเนื้อกลับตัวและพวกเขาก็ไม่สำนึกผิดอีกด้วย

และเมื่อมีซูเราะฮ์ใด (บทใด) ของอัลกรุอานถูกประทานลงมา (เผยให้เห็นถึงความชั่วของบรรดามุนาฟิกีน) บางคนในหมู่พวกเขาต่างก็มองตาซึ่งกันและกัน (แล้วถามขึ้นว่า) "จะมีผู้ใดเห็นพวกเจ้าบ้างไหม (ถ้าเราจะถอนตัวออกจากที่นี่)?" แล้วพวกเขาก็พากันแยกย้ายออกไป อัลลอฮ์จึงทรงให้จิตใจของพวกเขาหันเหออกจากแนวทางที่ถูกต้อง เพราะแท้จริงพวกเขาเป็นกลุ่มชนที่ไม่มีความเข้าใจอะไรเลย

แท้จริง (โอ้ มนุษย์เอ๋ย) ได้มีเราะซูลคนหนึ่งจากหมู่พวกเจ้าได้มายังพวกเจ้าแล้ว ผู้ที่รู้สึกลำบากใจกับความทุกข์ยากที่เกิดขึ้นกับพวกเจ้า ผู้ที่คอยห่วงใยพวกเจ้า เป็นผู้ที่เห็นอกเห็นใจ และเมตตาต่อบรรดาผู้ศรัทธาเสมอ

ดังนั้น หากพวกเขาหนีห่างออกไป ก็จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "อัลลอฮ์นั้นเป็นที่พอเพียงแก่ฉันแล้ว ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์เท่านั้น แด่พระองค์เท่านั้นที่ฉันขอมอบหมาย และพระองค์คือเจ้าของบัลลังก์อันยิ่งใหญ่"

อะลีฟ ลาม รออ์ [1] โองการเหล่านี้คือโองการของคัมภีร์ที่เต็มไปด้วยวิทยปัญญา ——— [1] ดูเชิงอรรถ อายะฮ์ที่ 1 ซูเราะฮ์อัลบะเกาะเราะฮ์

เป็นที่ประหลาดใจแก่มนุษย์กระนั้นหรือ? ที่เราได้ให้วะฮ์ยูแก่ชายคนหนึ่งจากหมู่พวกเขา ให้แจ้งข่าวสะพรึงกลัวแก่มวลมนุษย์ และแจ้งข่าวดีแก่บรรดาผู้ศรัทธาว่า พวกเขาจะได้รับเกียรติอันสูงส่ง ณ พระผู้อภิบาลของพวกเขา บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธากล่าวว่า แท้จริง นี่คือมายากรอย่างชัดเจน

แท้จริงพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า คือ อัลลอฮ์ ผู้ได้ทรงสร้างชั้นฟ้าทั้งหลาย และแผ่นดินในเวลาหกวัน แล้วพระองค์ทรงประทับบนบัลลังก์ ทรงบริหารกิจการ ไม่มีผู้ใดจะไถ่แทน (โทษ) ได้ เว้นแต่หลังจากอนุมัติของพระองค์ นั่นคืออัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลของพวกเจ้า พวกเจ้าจงเคารพภักดีต่อพระองค์เถิด พวกเจ้ามิได้ใคร่ครวญกันดอกหรือ?

ยังพระองค์เท่านั้นคือทางกลับของพวกเจ้าทั้งหลาย สัญญาของอัลลอฮ์นั้นเป็นจริงเสมอ แท้จริงพระองค์นั้นทรงเริ่มแรกในการสร้าง แล้วพระองค์ก็ทรงให้มันบังเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เพื่อพระองค์จะได้ทรงตอบแทนบรรดาผู้ศรัทธาและผู้ประกอบความดีด้วยความยุติธรรม ส่วนบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้น พวกเขาจะได้รับเครื่องดื่มจากน้ำเดือดพล่านและการลงโทษอันเจ็บแสบ เพราะพวกเขาปฏิเสธศรัทธา

พระองค์คือผู้ทรงทำให้ดวงตะวันมีแสงกล้า และดวงเดือนมีแสงนวล และทรงกำหนดให้มันโคจรตามจักรราศี เพื่อพวกเจ้าจะได้รู้จำนวนปีและการคำนวณ อัลลอฮ์มิได้ทรงสร้างสิ่งเหล่านั้น เว้นแต่ด้วยความจริง พระองค์ทรงจำแนกโองการทั้งหลายของพระองค์ให้แจ่มแจ้งสำหรับหมู่ชนที่มีความรู้

แท้จริงการสับเปลี่ยนของกลางคืนและกลางวัน และที่อัลลอฮ์ทรงสร้างในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินนั้น แน่นอน เป็นสัญญาณแก่กลุ่มชนที่มีความยำเกรง

แท้จริงบรรดาผู้ที่ไม่หวังจะพบเรา และพวกเขาพอใจต่อชีวิตในโลกดุนยา และพวกเขาอิ่มใจในมัน และบรรดาผู้เฉยเมยต่อสาส์นของเรา

ชนเหล่านั้น ที่พำนักของพวกเขาคือนรก เนื่องด้วยพวกเขาขวนขวายเอาไว้

แท้จริงบรรดาผู้ศรัทธาและผู้ประกอบการดีทั้งหลาย พระผู้อภิบาลของพวกเขาจะทรงนำทางที่ถูกต้องให้แก่พวกเขา เนื่องด้วยการศรัทธาของพวกเขา ภายใต้พวกเขามีแม่น้ำหลายสายไหลผ่านซึ่งอยู่ในสวนสวรรค์อันเกษมสำราญ

การขอพรของพวกเขาในสวนสวรรค์คือ มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของเรา และคำทักทายของพวกเขาในนั้นคือ การให้สลาม และสุดท้ายแห่งการขอพรของพวกเขาคือ การกล่าวคำว่า "มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิของอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก"

และหากอัลลอฮ์ทรงรีบเร่ง (ตอบรับการขอของผู้คน) เพื่อการลงโทษ เช่นเดียวกับที่พวกเขาต้องการเร่งให้เกิดความดี แน่นอนชีวิตของพวกเขาก็จะพินาศ ดังนั้น เราจึงปล่อยให้บรรดาผู้ที่ไม่หวังจะพบเราให้อยู่ในการละเมิดของพวกเขาอย่างมืดบอด

และเมื่อความทุกข์ยากได้ประสบกับมนุษย์ เขาก็วิงวอนต่อเรา ไม่ว่าจะในสภาพนอน นั่ง หรือยืนก็ตาม ครั้นเมื่อเราขจัดความทุกข์ยากนั้นออกไปจากเขาแล้ว เขาก็ดำเนินชีวิตแบบเดิม ๆ ของเขาต่อไป ราวกับว่าเขาไม่เคยวิงวอนให้เราขจัดความทุกข์ยากใด ๆ ที่ประสบกับเขาเลย เช่นนี้แหละ ที่บรรดาผู้ละเมิดทั้งหลายถูกทำให้พวกเขาพอใจกับการกระทำของพวกเขา

และโดยแน่นอน เราได้ทำลายหมู่ประชาชาติก่อนหน้าพวกเจ้า เมื่อพวกเขาได้อธรรม ทั้ง ๆ ที่บรรดาเราะซูลของพวกเขาได้มายังพวกเขาแล้วพร้อมหลักฐานอันชัดแจ้ง และพวกเขาก็ไม่ศรัทธา เช่นนั้นแหละเราจะตอบแทนหมู่ชนผู้กระทำผิดทั้งหลาย

แล้วเราก็ได้ทำให้พวกเจ้าเป็นผู้แทนในแผ่นดิน หลังจากพวกเขาเหล่านั้น เพื่อเราจะดูว่าพวกเจ้าจะกระทำเช่นใด

และเมื่อบรรดาโองการอันชัดแจ้งของเราถูกอ่านแก่พวกเขาแล้ว บรรดาผู้ไม่หวังที่จะพบเรา ก็กล่าวว่า "เจ้าจงนำอัลกุรอานอื่นจากนี้มาให้เราหรือเปลี่ยนแปลงมันเสีย" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ไม่บังควรแก่ฉันที่จะเปลี่ยนแปลงสาส์นนี้โดยลำพังเอาแต่ใจฉัน ฉันไม่ได้ปฏิบัติตามอันใดนอกจากสิ่งที่ถูกประทานลงมาแก่ฉันเท่านั้น แท้จริงฉันกลัว หากฉันฝ่าฝืนพระผู้อภิบาลของฉัน ต่อการลงโทษในวันอันยิ่งใหญ่"

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "หากอัลลอฮ์ทรงประสงค์ แน่นอนฉันก็จะไม่อ่านมันแก่พวกเจ้าอย่างแน่นอน และพระองค์ก็จะไม่ทรงให้พวกเจ้ารู้ถึงอัลกุรอานนี้ เพราะแท้จริงฉันได้อยู่ในหมู่พวกเจ้ามาเป็นเวลานานก่อนที่จะมีการประทานอัลกุรอานนี้ลงมา พวกเจ้าไม่ใช้สติปัญญาคิดบ้างหรือ?”

ดังนั้น ใครเล่าจะอธรรมยิ่งไปกว่าผู้ที่อุปโลกน์ความเท็จให้แก่อัลลอฮ์ หรือปฏิเสธต่อบรรดาโองการของพระองค์?! แท้จริงบรรดาผู้ทำผิดนั้นย่อมไม่บรรลุความสำเร็จ

และพวกเขาจะเคารพภักดีสิ่งอื่นไปจากอัลลอฮ์ ที่มิได้ให้โทษแก่พวกเขา และมิได้ให้ประโยชน์แก่พวกเขา และพวกเขาจะกล่าวว่า "เหล่านี้คือผู้ช่วยเหลือเรา ณ ที่อัลลอฮ์" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้าจะแจ้งข่าวแก่อัลลอฮ์ด้วยสิ่งที่พระองค์ไม่ทรงรู้ ในบรรดาชั้นฟ้าและในแผ่นดินกระนั้นหรือ? มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่พระองค์ และทรงสูงส่ง เหนือสิ่งที่พวกเขาตั้งภาคีขึ้น"

และมนุษย์นั้นมิใช่อื่นใด นอกจากเป็นประชาชาติเดียวกัน (นับถือศาสนาเดียวกัน) จากนั้น (ด้วยอารมณ์และการหลอกล่อของชัยฏอน) จึงทำให้พวกเขาแตกแยกกัน และหากไม่ใช่เพราะการกำหนดที่ได้บันทึกไว้แล้วจากพระผู้อภิบาลของเจ้า (เพื่อให้การลงโทษนั้นเกิดขึ้นในวันวันกิยามะฮ์) แน่นอนการลงโทษก็จะถูกตัดสินระหว่างพวกเขา (ในโลกนี้) ในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกัน

และพวกเขากล่าวว่า "ทำไมอภินิหารจากพระผู้อภิบาลของเขา จึงไม่ถูกประทานมาให้เขา" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "แท้จริงสิ่งที่อยู่เหนือญาณวิสัยนั้นเป็นของอัลลอฮ์ ดังนั้น พวกเจ้าจงคอยดูเถิด แท้จริงฉันนั้นอยู่กับพวกเจ้าในหมู่ผู้คอยดู"

และเมื่อเราให้ผู้คนลิ้มรสความเมตตาหลังจากความทุกข์ยากได้สัมผัสพวกเขา ทันใดนั้นพวกเขาก็ออกอุบายวางแผนต่อต้านโองการของเรา จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "อัลลอฮ์ทรงรวดเร็วกว่าในการออกอุบายวางแผน แท้จริงบรรดามลาอิกะฮ์ของเราได้บันทึกสิ่งที่พวกเจ้าได้วางแผนไว้"

พระองค์ผู้ทรงทำให้พวกเจ้าเดินทางโดยทางบกและทางทะเล จนกระทั่งเมื่อพวกเจ้าอยู่ในเรือและมันได้นำพวกเขาแล่นไปด้วยลมที่ดี และพวกเขาดีใจกับมัน ทันใดนั้นลมพายุได้พัดกระหน่ำและคลื่นก็ซัดเข้ามายังพวกเขาจากทุกด้าน และพวกเขาคิดว่า แท้จริงพวกเขาถูกล้อมด้วยสิ่งเหล่านี้ พวกเขาจึงวิงวอนขอต่ออัลลอฮ์ด้วยความสุจริตมั่นในการภักดีต่ออัลลอฮ์ว่า "หากพระองค์ทรงให้เราพ้นจากภัยอันตรายนี้ โดยแน่นอนยิ่ง พวกเราจะอยู่ในหมู่ผู้กตัญญูทั้งหลาย"

ครั้นเมื่อพระองค์ทรงให้พวกเขารอดมาแล้ว พวกเขาก็ทำความเสียหายในแผ่นดิน โดยปราศจากความเป็นธรรม โอ้มนุษย์เอ๋ย แท้จริงการทำความเสียหายของพวกเจ้านั้น มันเป็นอันตรายต่อตัวของพวกเจ้าเอง เป็นความเพลิดเพลินของชีวิตในโลกนี้เท่านั้น แล้วในที่สุดพวกเจ้าก็จะกลับไปหาเรา แล้วเราจะแจ้งข่าวให้พวกเจ้าทราบถึงสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำไว้

แท้จริง อุปมาชีวิตในโลกนี้ ดั่งน้ำฝนที่เราได้หลั่งมันลงมาจากฟากฟ้า พืชของแผ่นดินได้คละเคล้ากับน้ำนั้น บางส่วนของมันมนุษย์และปศุสัตว์ใช้กินเป็นอาหาร จนกระทั่งเมื่อแผ่นดินได้เริ่มปรากฏความงดงามของมัน และถูกประดับด้วยพืชผลอย่างสวยงาม เจ้าของของมันก็คิดว่าแท้จริงพวกเขามีอำนาจเหนือมัน คำบัญชาของเราได้มายังมันในเวลากลางคืนหรือเวลากลางวัน แล้วเราได้ทำให้มันถูกเก็บเกี่ยวเสมือนกับว่าไม่มีการหว่านมาแต่วันวาน เช่นนั้นแหละ เราได้จำแนกโองการต่างๆ แก่หมู่ชนผู้ใคร่ครวญ

และอัลลอฮ์ทรงเรียกร้องไปสู่สถานที่แห่งสันติ และทรงนำทางที่ถูกต้องแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ไปสู่ทางที่เที่ยงตรง

สำหรับบรรดาผู้กระทำความดี จะได้รับความดี และได้เพิ่มขึ้นอีก ความหมองคล้ำและความอัปยศจะไม่ปกคลุมใบหน้าของพวกเขา ชนเหล่านี้คือชาวสวรรค์ พวกเขาจะอยู่ในนั้นตลอดกาล

และสำหรับบรรดาผู้ขวนขวายความชั่ว การตอบแทนความชั่วนั้น ก็ด้วยความชั่วเช่นเดียวกัน ความอัปยศจะปกคลุมพวกเขา ไม่มีผู้คุ้มกันพวกเขาให้พ้นจากอัลลอฮ์ได้ เสมือนว่าใบหน้าของพวกเขาถูกคลุมไว้ด้วยเศษต่างๆ ของรัตติกาลอันมืดทึบ ชนเหล่านี้คือชาวนรก พวกเขาจะอยู่ในนั้นตลอดกาล

และวันที่เราชุมนุมพวกเขาทั้งหมด แล้วเราจะกล่าวแก่บรรดาผู้ตั้งภาคีว่า "จงอยู่กับที่ของพวกเจ้า ทั้งพวกเจ้าและบรรดาภาคีของพวกเจ้า" แล้วเราได้แยกพวกเขาออกจากกัน และบรรดาภาคีของพวกเขากล่าวว่า "ไม่ควรเลยที่พวกเจ้าจะเคารพสักการะเรา"

ดังนั้น จึงพอเพียงแล้วที่อัลลอฮ์ทรงเป็นพยานระหว่างเรากับพวกเจ้า แน่นอนเรา (บรรดาภาคี) ไม่รู้เลยในการเคารพสักการะของพวกเจ้าต่อเรา

ขณะนั้นทุกชีวิตจะถูกสอบถึงสิ่งที่กระทำไว้ก่อน และพวกเขาจะถูกนำกลับไปยังอัลลอฮ์พระเจ้าที่แท้จริงของพวกเขา และสิ่งที่พวกเขาอุปโลกน์ขึ้นมาจะหนีไปจากพวกเขา

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ใครเป็นผู้ประทานปัจจัยยังชีพที่มาจากฟากฟ้าและแผ่นดินแก่พวกเจ้า หรือใครเป็นเจ้าของการได้ยินและการมองเห็น และใครเป็นผู้ให้มีชีวิตหลังจากการตาย และเป็นผู้ให้ตายหลังจากมีชีวิต และใครเป็นผู้บริหารกิจการ" แล้วพวกเขาจะกล่าวกันว่า "อัลลอฮ์" ดังนั้นจงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้าไม่ยำเกรงอีกหรือ?"

ดังนั้น นั่นแหละอัลลอฮ์ พระเจ้าที่แท้จริงของพวกเจ้า ดังนั้นหลังจากความจริงแล้วจะมีอะไรอีกเล่านอกจากความหลงผิดเท่านั้น แล้วทำไมเล่าพวกเจ้าจึงถูกให้หันเหออกไปอีก

เช่นนั้นแหละ ลิขิตของพระผู้อภิบาลของเจ้า ได้เป็นที่สมจริงแล้วแก่บรรดาผู้ที่ฝ่าฝืนว่า แน่แท้พวกเขาจะไม่ศรัทธา

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "มีใครบ้างในหมู่ภาคีของพวกเจ้า ที่เป็นผู้เริ่มแรกในการให้บังเกิด แล้วให้มันหวนกลับคืนมาอีก?" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "อัลลอฮ์ทรงเริ่มแรกในการให้บังเกิด แล้วทรงให้มันบังเกิดอีกครั้งหนึ่ง ดังนั้นทำไมพวกเจ้าจึงหันเหออกจากความจริงไป"

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "มีใครบ้างในหมู่ภาคีของพวกเจ้า เป็นผู้นำทางสู่สัจธรรม?" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "อัลลอฮ์ทรงนำทางสู่สัจธรรม ดังนั้นผู้ที่นำทางสู่สัจธรรมมีสิทธิกว่าที่จะได้รับการเคารพภักดี หรือว่าผู้ที่ไม่อาจนำทางผู้อื่นเหล่านั้น?! ดังนั้น มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า เหตุใดพวกเจ้าจึงตัดสินใจเช่นนั้น?

และส่วนใหญ่ของพวกเขามิได้ปฏิบัติตามสิ่งใดนอกจากการคาดเดาเท่านั้น แท้จริงการคาดเดานั้นไม่อาจจะแทนความจริงได้แต่อย่างใด แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงรอบรู้ในสิ่งที่พวกเขากระทำ

และอัลกุรอานนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะถูกเสกสรรปั้นแต่งขึ้นโดยผู้ใดอื่นจากอัลลอฮ์ได้ แต่เป็นการยืนยันความถูกต้องของคัมภีร์ก่อนหน้านี้ และอธิบายข้อบัญญัติต่าง ๆ ในนั้น ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ ในคัมภีร์นั้น ซึ่งมาจากพระผู้อภิบาลแห่งสากลโลก

หรือพวกเขากล่าวว่า "เขา (มุฮัมหมัด) ได้เสกสรรปั้นแต่งมันขึ้นมา" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ดังนั้น พวกเจ้าจงนำมาสักบทหนึ่งเยี่ยงนั้น และจงเรียกผู้ที่มีความสามารถในหมู่พวกเจ้า อื่นจากอัลลอฮ์ (ให้มาช่วย) ถ้าพวกเจ้าเป็นผู้สัตย์จริง"

แต่ว่าพวกเขาปฏิเสธสิ่งที่พวกเขายังไม่รู้มาก่อน และสัญญาร้ายยังมิได้มายังพวกเขา เช่นนั้นแหละ บรรดาชนรุ่นก่อนจากพวกเขาได้กล่าวเท็จมาแล้ว ดังนั้น เจ้าจงดูเถิดว่า ผลสุดท้ายของพวกอธรรมนั้นเป็นอย่างไร

และในหมู่พวกเขามีผู้ศรัทธาต่ออัลกุรอาน และในหมู่พวกเขามีผู้ไม่ศรัทธาต่อมัน และพระผู้อภิบาลของเจ้าทรงรู้ดียิ่ง ต่อบรรดาผู้บ่อนทำลายทั้งหลาย

และถ้าพวกเขากล่าวเท็จ (ไม่ยอมศรัทธา) เจ้าจงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "การงานของฉันก็เป็นของฉัน และการงานของพวกเจ้าก็เป็นของพวกเจ้า พวกเจ้าจงปลีกตัวออกจากสิ่งที่ฉันกระทำ และฉันก็จะปลีกตัวออกจากสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ"

และในหมู่พวกเขามีผู้แสร้งฟัง (การอ่านอัลกุรอาน) ของเจ้า แล้วเจ้าจะให้คนหูหนวกได้ยินกระนั้นหรือ? และแม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจก็ตาม

และในหมู่พวกเขามีผู้มองไปยังเจ้า เจ้าจะนำทางให้คนตาบอดกระนั้นหรือ? และแม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นก็ตาม

แท้จริง อัลลอฮ์นั้นจะไม่ทรงอธรรมแก่ปวงมนุษย์แต่อย่างใด แต่ทว่าปวงมนุษย์ต่างหากที่อธรรมต่อตัวของพวกเขาเอง

และวันที่พระองค์ทรงชุมนุมพวกเขาประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่นาน (ในโลกนี้) เว้นแต่เพียงชั่วครู่เดียวในเวลากลางวัน พวกเขาทักทายซึ่งกันและกัน แน่นอนบรรดาผู้ปฏิเสธต่อการพบอัลลอฮ์นั้น ย่อมขาดทุน และพวกเขามิได้เป็นผู้ที่อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง

และบางคนที่เราจะให้เจ้าได้เห็นบางส่วน (ของการลงโทษ) ซึ่งเราสัญญาแก่พวกเขา หรือเราจะให้เจ้าตายเสียก่อน ดังนั้น ทางกลับของพวกเขาย่อมไปหาเรา หลังจากนั้น อัลลอฮ์ทรงเป็นพยานต่อสิ่งที่พวกเขากระทำ

และทุกประชาชาติมีเราะซูลถูกส่งมา ดังนั้นเมื่อเราะซูลของพวกเขาได้มาแล้ว กิจการระหว่างพวกเขาก็ถูกตัดสินโดยเที่ยงธรรม และพวกเขาจะไม่ถูกอธรรม

และพวกเขากล่าวว่า "เมื่อใดเล่าสัญญานี้จะเกิดขึ้น หากพวกเจ้าเป็นผู้สัตย์จริง"

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "ฉันไม่มีอำนาจที่จะให้โทษและให้คุณแก่ตัวฉัน เว้นแต่ที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์เท่านั้น" สำหรับทุกประชาชาติย่อมมีเวลากำหนด เมื่อเวลาของพวกเขามาถึง ดังนั้นพวกเขาจะหน่วงสักเวลาหนึ่งก็ไม่ได้ และจะเร่งก็ไม่ได้

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้าคิดบ้างไหมว่า หากการลงโทษของพระองค์มายังพวกเจ้าในเวลากลางคืนหรือกลางวัน แล้วอะไรทำให้บรรดาคนชั่วเหล่านั้นต้องเร่งรีบขอการลงโทษ?

ครั้นเมื่อมันเกิดขึ้น พวกเจ้าก็จะศรัทธาต่อพระองค์กระนั้นหรือ? เดี๋ยวนี้เลย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นพวกเจ้าขอให้การลงโทษนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ใช่หรือ?

แล้วมีเสียงกล่าวแก่บรรดาผู้อธรรมว่า "พวกเจ้าจงลิ้มรสการทรมานอันนิรันดร์เถิด พวกเจ้าจะไม่ได้รับการตอบแทน เว้นแต่สิ่งที่พวกเจ้าขวนขวายไว้เท่านั้น"

และพวกเขาจะสอบถามเจ้าว่า (การลงโทษ) จะเกิดขึ้นจริงหรือ? จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "แน่นอนทีเดียว ขอสาบานต่อพระผู้อภิบาลของฉัน แท้จริงมันจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และพวกเจ้าจะไม่เป็นผู้หนีรอดไปได้"

และ ณ เวลานั้น หากผู้ที่อธรรม (ต่อตนเอง) มีทุกสิ่งในโลกนี้ เขาก็พร้อมที่จะไถ่ตัวเขาเองด้วยสิ่งนั้น (จากการลงโทษที่จะเกิดขึ้นแก่เขา) และพวกเขาก็จะซ่อนความเสียใจเมื่อเห็นการลงโทษ และพวกเขาจะได้ถูกตัดสินระหว่างพวกเขาอย่างยุติธรรม และพวกเขาจะไม่ถูกอธรรมจากการตัดสินใจนั้น

พึงรู้เถิด แท้จริงทุกสิ่งในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินเป็นสิทธิของอัลลอฮ์ พึงรู้เถิด แท้จริงสัญญาของพระเจ้านั้นเป็นจริงเสมอ แต่ส่วนใหญ่พวกเขาไม่รู้

พระองค์ทรงให้เป็นและทรงให้ตาย และยังพระองค์เท่านั้นพวกเจ้าจะถูกนำกลับไป

โอ้มนุษย์เอ๋ย แท้จริงได้มีมายังพวกเจ้าแล้วซึ่งข้อตักเตือน (อัลกุรอาน) จากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า และเป็นที่บำบัดสำหรับสิ่งที่มีอยู่ในทรวงอก และเป็นทางนำ และเป็นความเมตตาสำหรับบรรดาผู้ศรัทธา

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ด้วยความโปรดปรานของอัลลอฮ์ และด้วยความเมตตาของพระองค์ ดังกล่าวนั้น พวกเขาจงดีใจเถิด ซึ่งมันดียิ่งกว่าสิ่งที่พวกเขาสะสมไว้

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "พวกเจ้าเห็นแล้วมิใช่หรือ ซึ่งเครื่องยังชีพที่อัลลอฮ์ทรงประทานให้แก่พวกเจ้า แล้วพวกเจ้าก็ทำให้บางส่วนเป็นที่ต้องห้าม และบางส่วนเป็นที่อนุมัติ" จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "อัลลอฮ์ทรงอนุญาตให้พวกเจ้าทำเช่นนั้น หรือพวกเจ้าเพียงแต่ปั้นแต่งความเท็จให้แก่อัลลอฮ์?"

และบรรดาผู้ที่ปั้นแต่งความเท็จให้แก่อัลลอฮ์นั้นจะคิดอย่างไรในวันกิยามะฮ์? แท้จริงอัลลอฮ์นั้นทรงมีพระคุณแก่มนุษย์ทั้งหลาย แต่ส่วนใหญ่ของพวกเขาจะไม่ขอบคุณ

และไม่ว่าเจ้า (โอ้ มุฮัมหมัด) จะอยู่ในกิจการใด และไม่ว่าเจ้าจะอ่านส่วนใดจากอัลกุรอาน และไม่ว่าพวกเจ้าจะกระทำการใด เราก็จะรู้เห็นเป็นพยานต่อพวกเจ้า ในขณะที่พวกเจ้ากําลังง่วนอยู่ในเรื่องนั้น และไม่มีสิ่งใดที่จะรอดพ้นจากพระผู้อภิบาลของเจ้า แม้ที่มีน้ำหนักเท่าผงธุลี ไม่ว่าในแผ่นดินหรือในชั้นฟ้าทั้งหลาย หรือ (สิ่งอื่นใด) ที่เล็กกว่านั้นหรือใหญ่กว่านั้น นอกจากจะอยู่ในบันทึกอันชัดเจนทั้งสิ้น

พึงรู้เถิด แท้จริงบรรดาคนที่อัลลอฮ์รักนั้น ไม่มีความหวาดกลัวอันใดแก่พวกเขา และพวกเขาจะไม่ระทม

คือบรรดาผู้ศรัทธา และพวกเขามีความยำเกรง

สำหรับพวกเขาจะได้รับข่าวดี ในการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้และในโลกหน้า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในลิขิตของอัลลอฮ์ นั่นคือความสำเร็จอันยิ่งใหญ่

และคำพูดของพวกเขาจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจ แท้จริงอำนาจทั้งมวลนั้นเป็นของอัลลอฮ์ พระองค์เป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้ยิ่ง

พึงรู้เถิด แท้จริงสิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินเป็นกรรมสิทธิ์ของอัลลอฮ์ และทุกสิ่งที่บรรดาผู้ที่วิงวอนต่อสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ได้ปฏิบัติตามในฐานะภาคีนั้น พวกเขาไม่ปฏิบัติตามสิ่งใด นอกจากการคาดเดาเท่านั้น และพวกเขาไม่มีอะไร นอกจากการโกหกเท่านั้น

พระองค์คือผู้ทรงบันดาลกลางคืนให้แก่พวกเจ้าเพื่อพวกเจ้าจะได้พักผ่อนในยามนั้น และกลางวันให้สว่าง แท้จริงในการนั้น แน่นอนย่อมเป็นสัญญาณแก่หมู่ชนที่เอียงหูฟัง

พวกเขากล่าวว่า "อัลลอฮ์ทรงมีพระบุตร" มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่พระองค์ (จากสิ่งที่พวกเขากล่าว) พระองค์ทรงพึ่งพาตนเองปราศจากการพึ่งพาสิ่งใด ๆ สิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ พวกเจ้าไม่มีหลักฐานใด ๆ ในการกล่าวเช่นนี้ พวกเจ้าจะกล่าวร้ายต่ออัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้กระนั้นหรือ?

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "แท้จริงบรรดาผู้ที่ปั้นแต่งความเท็จให้แก่อัลลอฮ์นั้น พวกเขาจะไม่ประสบความสำเร็จดอก"

ความเพลิดเพลินในโลกนี้ แล้วพวกเขาก็กลับคืนมาสู่เรา แล้วเราจะให้พวกเขาลิ้มรสการลงโทษอย่างหนักเพราะเหตุที่พวกเขาปฏิเสธศรัทธา

และจงอ่านให้พวกเขาฟังถึงเรื่องราวเกี่ยวกับนูห์ ขณะที่เขากล่าวแก่กลุ่มชนของเขาว่า "โอ้ หมู่ชนของฉัน! หากการมีอยู่ของฉันในหมู่พวกเจ้าและคำตักเตือนของฉันที่มีต่อพวกเจ้าด้วยโองการของอัลลอฮ์กลายเป็นที่ลำบากสำหรับพวกเจ้า ดังนั้น (จงทำสิ่งที่พวกเจ้าต้องการเถิด) ฉันขอมอบหมายต่ออัลลอฮ์ เพราะฉะนั้น พวกเจ้าจงรวมกันวางแผน (กำจัดฉัน) พร้อมกับบรรดาภาคีของพวกเจ้า แล้วอย่าให้แผนการของพวกเจ้าเป็นความลับเหนือพวกเจ้า หลังจากนั้นก็จงดำเนินการตามที่พวกเจ้าตั้งใจไว้ และไม่ต้องประวิงเวลาให้แก่ฉัน

ดังนั้น หากพวกเจ้าหนีห่างออกไป ฉันมิได้ขอค่าตอบแทนใดๆ จากพวกเจ้า แต่ค่าตอบแทนของฉันอยู่ที่อัลลอฮ์ และฉันถูกใช้ให้อยู่ในหมู่ผู้นอบน้อม

แล้วพวกเขาก็ปฏิเสธเขา (นูห์) เราได้ช่วยให้เขาและผู้ที่อยู่กับเขารอดพ้นไว้ในเรือ และเราได้ให้พวกเขาเป็นตัวแทน (ในเวลาต่อมา) และเราได้ให้บรรดาผู้ปฏิเสธโองการทั้งหลายของเราจมน้ำ ดังนั้นเจ้าจงดูเถิดว่าผลสุดท้ายของพวกที่ถูกเตือนนั้นเป็นอย่างไร?

หลังจากเขา (นูห์) แล้ว เราได้ส่งบรรดาเราะซูลไปยังประชาชาติของพวกเขา แล้วบรรดาเราะซูลเหล่านั้นได้นำหลักฐานอย่างชัดแจ้งมายังพวกเขา แต่พวกเขามิได้ศรัทธาในสิ่งที่พวกเขาได้เคยปฏิเสธต่อนูห์มาก่อนแล้ว เช่นนั้นแหละ เราได้ประทับตราบนหัวใจของบรรดาผู้ฝ่าฝืนเหล่านั้น

หลังจากบรรดาเราะซูลเหล่านั้น เราได้ส่งมูซา และฮารูน ไปยังฟิรเอาน์และหมู่ชนของเขาด้วยบรดาสัญญาณของเรา แล้วพวกเขาก็ประพฤติตนหยิ่งยะโส (ไม่ยอมรับ) และพวกเขาเป็นหมู่ชนผู้ทำบาป

ครั้นเมื่อความจริงจากเราได้มายังพวกเขาแล้ว พวกเขาก็กล่าวว่า "นี่คือมายากลอันชัดแจ้ง"

มูซาได้กล่าวว่า "พวกเจ้ากล่าวต่อความจริงที่มายังพวกเจ้าเช่นนั้นหรือ? นี่คือมายากลหรือ? และบรรดามายากรนั้นจะไม่ประสบความสำเร็จ"

พวกเขากล่าวว่า "เจ้ามาหาเราเพื่อที่จะหันเหเราออกจากสิ่งที่เราได้พบเห็นบรรพบุรุษของเรากระทำมากระนั้นหรือ? และเพื่อที่ความยิ่งใหญ่ในแผ่นดินจะได้เป็นของเจ้าทั้งสองกระนั้นหรือ? และพวกเราจะไม่ศรัทธาต่อพวกเจ้าทั้งสองเป็นแน่"

และฟิรเอาน์ได้กล่าวว่า "พวกเจ้าจงนำมายากรผู้เชี่ยวชาญทุกคนมาพบฉัน"

เมื่อเหล่ามายากรมาถึงแล้ว มูซาได้กล่าวกับพวกเขาว่า: "จงโยนสิ่งที่พวกเจ้าต้องการโยนเถิด"

ดังนั้น เมื่อพวกเขาได้โยนไปแล้ว มูซาได้กล่าวว่า "สิ่งที่พวกเจ้านำมานั้นคือมายากล แท้จริงอัลลอฮ์จะทรงทำลายมัน แท้จริงอัลลอฮ์จะไม่ทรงแก้ไขการงานของบรรดาผู้บ่อนทำลาย"

และอัลลอฮ์จะทรงให้ความจริงปรากฏด้วยพระวจนะของพระองค์ แม้ว่าผู้ทำบาปทั้งหลายจะเกลียดชังก็ตาม”

ดังนั้น ไม่มีผู้ศรัทธาใดต่อมูซานอกจากลูกหลานบางคนจากกลุ่มชนของเขา เนื่องจากความกลัวต่อฟิรเอาน์ และบรรดาชนชั้นนำของพวกเขาจะทำความวุ่นวายแก่พวกเขา และแท้จริงฟิรเอาน์นั้นเป็นผู้หยิ่งผยองในแผ่นดิน และแท้จริงเขาอยู่ในหมู่ผู้ล่วงเกินอย่างแน่นอน

และมูซากล่าวว่า "โอ้กลุ่มชนของฉัน หากพวกเจ้าศรัทธาต่ออัลลอฮ์ พวกเจ้าก็จงมอบหมายต่อพระองค์เถิด หากพวกเจ้าเป็นผู้ยอมจำนนอย่างแท้จริง"

ดังนั้น พวกเขากล่าวว่า "แด่อัลลอฮ์เราขอมอบหมาย ข้าแต่พระผู้อภิบาลของเรา ได้โปรดอย่าให้เราต้องตกอยู่ภายใต้การกดขี่ข่มเหง ของหมู่ชนผู้อธรรมเลย"

และได้โปรดทรงช่วยเราให้พ้นจากหมู่ชนผู้ปฏิเสธศรัทธา ด้วยพระเมตตาของพระองค์ด้วยเถิด

และเราได้วะฮีย์มายังมูซาและพี่ชายของเขา (ฮารูน) ว่า "จงจัดสร้างเคหสถานให้แก่ประชาชาติของเจ้าทั้งสองในอียิปต์ และจงทำเคหสถานของพวกเจ้าเป็นกิบละฮ์ และจงดํารงการนมาซ และจงแจ้งข่าวดีแก่บรรดาผู้ศรัทธา"

และมูซาได้กล่าวว่า "ข้าแต่พระผู้อภิบาลของเรา แท้จริงพระองค์ทรงประทานความสำราญและทรัพย์สินแก่ฟิรเอาน์และบรรดาชนชั้นนำ ของเขา ในการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ ข้าแต่พระผู้อภิบาลของเรา โดยพวกเขาจะทำให้ (กลุ่มชน) หลงจากแนวทางของพระองค์ ข้าแต่พระผู้อภิบาลของเรา ขอพระองค์ทรงทำลายทรัพย์สินของพวกเขา และโปรดทำให้หัวใจของพวกเขาแข็งกระด้าง เพื่อมิให้พวกเขาศรัทธาจนกว่าพวกเขาจะเห็นการลงโทษอย่างเจ็บปวด"

พระองค์ตรัสว่า "แน่นอนการวิงวอนของเจ้าทั้งสองถูกรับแล้ว ดังนั้นเจ้าทั้งสองจงดำเนินตามแนวทางที่เที่ยงธรรม และอย่าปฏิบัติตามแนวทางของบรรดาผู้ไม่รู้"

และเราได้ให้วงศ์วานของอิสรออีลข้ามทะเลพ้นไป ฟิรเอาน์และบริวารของเขาจึงได้ติดตามพวกเขาไปด้วยความละเมิดและอาฆาต จนกระทั่งเมื่อการจมน้ำมาถึงเขาแล้ว เขากล่าวว่า "ฉันศรัทธาแล้วว่าไม่มีพระเจ้าอื่นใด นอกจากพระเจ้าที่บนีอิสรออีลได้ศรัทธา และฉันคือคนหนึ่งในหมู่ผู้นอบน้อม"

บัดนี้ และแน่นอนเจ้าเป็นผู้ทรยศก่อนหน้านี้ และเจ้าเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้บ่อนทำลาย

ดังนั้น วันนี้เราจะให้ร่างของเจ้าออกจากทะเล เพื่อจักได้เป็นสัญญาณแก่ชนรุ่นหลังจากเจ้า และแท้จริงส่วนใหญ่ของมนุษย์เฉยเมยต่อสัญญาณต่างๆ ของเราอย่างแน่นอน

และโดยแน่นอน เราได้ให้บนีอิสรออีลพำนักอาศัยอยู่ ณ สถานที่อันดี และเราได้ให้ปัจจัยยังชีพที่ดีมากมายแก่พวกเขา พวกเขาก็ไม่ได้แตกแยกกัน จนกระทั่งคัมภีร์ได้มายังพวกเขา แท้จริงพระผู้อภิบาลของเจ้าจะทรงพิพากษาระหว่างพวกเขาในวันฟื้นคืนชีพในสิ่งที่พวกเขาขัดแย้งกัน

ดังนั้น หากเจ้าอยู่ในการสงสัย ในสิ่งที่เราได้ให้แก่เจ้า ก็จงถามบรรดาผู้อ่านคัมภีร์ (อัตเตารอตและอัลอินญีล) ก่อนหน้าเจ้า โดยแน่นอน สัจธรรมได้มายังเจ้าจากพระผู้อภิบาลของเจ้า ดังนั้นเจ้าจงอย่าอยู่ในหมู่ผู้สงสัย

และเจ้าอย่าเป็นเช่นบรรดาผู้ปฏิเสธโองการทั้งหลายของอัลลอฮ์ เพราะเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้ขาดทุน

แท้จริง บรรดาผู้ที่พระดำรัส (การลงโทษ) ของพระผู้อภิบาลของเจ้าได้บัญญัติแก่พวกเขาแล้ว พวกเขาจะไม่ศรัทธา

และแม้ว่าทุกสัญญาณได้มายังพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะแลเห็นการลงโทษอย่างเจ็บปวด

ดังนั้น จึงไม่มีสักเมืองหนึ่งเลยที่ศรัทธา แล้วการศรัทธาของพวกเขาจะอํานวยประโยชน์แก่พวกเขา นอกจากกลุ่มชนของยูนุส เมื่อพวกเขาศรัทธา เราได้ปลดเปลื้องการลงโทษอันอัปยศจากพวกเขาในการมีชีวิตในโลกนี้และเราได้ยืดเวลาระยะหนึ่งแก่พวกเขา

และหากพระผู้อภิบาลของเจ้าทรงประสงค์ แน่นอน ผู้ที่อยู่ในแผ่นดินทั้งมวลจะศรัทธา เจ้าจะบังคับมวลชนจนกว่าพวกเขาจะเป็นผู้ศรัทธากระนั้นหรือ?

และมิเคยปรากฏว่าชีวิตใดจะศรัทธา เว้นแต่ด้วยอนุมัติของอัลลอฮ์ และพระองค์จะทรงลงโทษแก่บรรดาผู้ไม่ใช้สติปัญญา

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมกมัด) ว่า "พวกเจ้าจงดูว่ามีอะไรในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และสัญญาณทั้งหลายและการตักเตือนทั้งหลายจะไม่อำนวยประโยชน์แก่กลุ่มชนที่ไม่ศรัทธา"

แล้วพวกเขาไม่ได้รอคอย (สิ่งใด) นอกจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในสมัยของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว จงกล่าวเถิด "ดังนั้น พวกเจ้าจงรอคอยเถิด แท้จริงฉันจะเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้รอคอย"

ภายหลังจากนั้นแล้วเราจะช่วยบรรดาเราะซูลของเราและบรรดาผู้ศรัทธาให้รอดพ้น เช่นนั้นแหละเป็นหน้าที่เราที่เราจะช่วยบรรดาผู้ศรัทธาให้รอดพ้น

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "โอ้มนุษย์เอ๋ย หากพวกเจ้าสงสัยในศาสนาของฉัน ดังนั้นฉันจะไม่เคารพภักดีอื่นจากอัลลอฮ์ แต่ฉันจะเคารพภักดีอัลลอฮ์ผู้ทรงทำให้พวกเจ้าตาย และฉันได้รับบัญชาให้เป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้ศรัทธา"

และทรงบัญชาว่า "จงตั้งหน้าของเจ้าให้มั่นในศาสนาที่เที่ยงธรรม และอย่าอยู่ในหมู่ผู้ตั้งภาคีโดยเด็ดขาด"

และเจ้าอย่าวิงวอนสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์ที่ไม่อำนวยประโยชน์แก่เจ้า และไม่ให้โทษแก่เจ้า ดังนั้น หากเจ้ากระทำเช่นนั้น แท้จริงเจ้าจะอยู่ในหมู่ผู้อธรรม

และหากอัลลอฮ์จะทรงให้ความทุกข์ยากได้ประสบแก่เจ้าแล้ว ดังนั้น ไม่มีผู้ปลดเปลื้องมันได้นอกจากพระองค์ และหากพระองค์ทรงปรารถนาความดีแก่เจ้าแล้ว ดังนั้น ไม่มีผู้ใดกีดกันความโปรดปรานของพระองค์ได้ พระองค์จะทรงให้ประสบแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์จากปวงบ่าวของพระองค์ และพระองค์เป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

จงกล่าวเถิด (โอ้ มุฮัมหมัด) ว่า "โอ้มนุษย์เอ๋ย แน่นอนสัจธรรม จากพระผู้อภิบาลของพวกเจ้าได้มายังพวกเจ้าแล้ว ดังนั้นผู้ใดปฏิบัติตามแนวทางที่ถูกต้อง แท้จริงเขาดำเนินตามแนวทางที่ถูกต้องเพื่อตัวของเขา และผู้ใดหลงทาง แท้จริงเขาก็หลงทางเพื่อตัวของเขาเอง และฉันไม่ได้เป็นผู้คุ้มกันพวกเจ้า"

และเจ้าจงปฏิบัติตามสิ่งที่ถูกวะฮ์ยูแก่เจ้าและจงอดทน จนกว่าอัลลอฮ์จะทรงตัดสิน และพระองค์ทรงเป็นผู้ตัดสินที่ดียิ่ง